Third Shot
.jpg)
Die Third Shot was 'n Amerikaanse kernwapen wat bedoel was vir gebruik teen Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog, na die kernaanvalle op Hiroshima en Nagasaki. Dit sou op 19 Augustus 1945, tien dae ná die aanval op Nagasaki, gebruik word.[1] Dit was die eerste in 'n reeks bykomende atoombomme wat versamel is om Japan aan te val, maar dit is nooit gebruik nie, aangesien die land se oorgawe op 15 Augustus 'n einde aan die oorlog gebring het.[1][2] Die Third Shot was 'n plutonium-239-gebaseerde ineenploftipe kernwapen volgens die Fat Man-ontwerp, soortgelyk aan die bom wat op Nagasaki laat val is.[2]
Chronologie
[wysig | wysig bron]
Generaal-majoor Leslie Groves het verwag om nog 'n "Fat Man"-atoombom teen 19 Augustus gereed te hê vir gebruik, met nog drie in September en nog drie in Oktober.[3] Op 10 Augustus het hy 'n memorandum aan generaal George C. Marshall gestuur: "die volgende bom ... behoort gereed te wees vir aflewering tydens die eerste geskikte weertoestande na 17 of 18 Augustus." Die memorandum van vandag bevat 'n handgeskrewe opmerking deur Marshall: "Dit mag nie oor Japan losgelaat word sonder uitdruklike magtiging van die President nie."[3] Tydens die kabinetsvergadering daardie oggend het die Amerikaanse president Harry S. Truman hierdie optrede bespreek. Die Amerikaanse minister van die vloot, James Forrestal, het Truman se woorde soos volg weergegee: "daar sal nie verder atoombomme gegooi word nie," terwyl die voormalige vise-president en minister van handel, Henry A. Wallace, in sy dagboek aangeteken het: "Truman het gesê hy het opdrag gegee om atoombombardemente te staak. Hy het gesê die gedagte daaraan om nog 100 000 mense uit te wis, was te afgryslik. Hy het nie gehou van die idee om, soos hy dit gestel het, 'al daardie kinders' dood te maak nie."[4] Die vorige bevel dat die teikenstede met atoombomme aangeval moes word "soos hulle gereedgemaak is", is dus gewysig.[5] Daar was reeds bespreking in die Oorlogsdepartement oor die bewaring van die bomme wat in produksie is vir Operasie Downfall, en dat die oorblywende stede op die teikenlys gespaar moet word van aanvalle met atoombomme. Hierdie stede, die vermoedelike teikens vir 'n derde bom, was Kokura, Niigata en Jokohama.[6]
Nog twee Fat Man-bomme is gereedgemaak en geskeduleer om op 11 en 14 Augustus vanaf Kirtland Field na Tinian vervoer te word, [7] en kolonel Paul Tibbets het opdrag van generaal Curtis LeMay gekry om na Kirtland terug te keer en hulle te gaan haal.[8] By die Los Alamos-laboratorium het tegnici 24 uur lank ononderbroke gewerk om nog 'n plutoniumkern te giet.[9]Alhoewel dit gegiet was, moes dit steeds gepers en bedek word, wat tot 16 Augustus sou duur.[10] Dit kon dus teen 19 Augustus gereed vir gebruik gewees het. Omdat hy nie vir Marshall of die Minister van Oorlog, Henry L. Stimson, in die hande kon kry nie, het Groves op 13 Augustus op eie gesag beveel dat die kern nie verskeep word nie.[11][5]
Latere geskiedenis
[wysig | wysig bron]Nadat daar besluit is om nie die bom te gebruik nie, is die plutoniumkern behou vir navorsingsdoeleindes. Die kern het die bynaam "Rufus" gekry en het bekend geword as die “demoonkern” (demon core) ná twee opeenvolgende dodelike kritikaliteitsongelukke.[12][13] Die kern is in die somer van 1946 omgesmelt en die materiaal herwin vir gebruik in ander kerne.[14]
Verwysings
[wysig | wysig bron]- 1 2 "The Third Shot". Outrider. Besoek op 18 Maart 2024.
- 1 2 Laboratory, Los Alamos National. "A Tale of Two Bomb Designs". Los Alamos National Laboratory (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 Maart 2024. Besoek op 18 Maart 2024.
- 1 2 "The Atomic Bomb and the End of World War II, A Collection of Primary Sources" (PDF). National Security Archive Electronic Briefing Book No. 162. George Washington University. 13 Augustus 1945.
- ↑ Rhodes 1986, pp. 743.
- 1 2 Bernstein 1991, pp. 149–173.
- ↑ Giangreco 2009, pp. 111–112.
- ↑ Hoddeson et al. 1993, pp. 396–397.
- ↑ Terkel, Studs (1 November 2007). "Paul Tibbets Interview". Aviation Publishing Group. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Augustus 2020. Besoek op 2 Januarie 2012.
- ↑ "Lawrence Litz's Interview (2012)". Voices of the Manhattan Project. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 1 Maart 2019. Besoek op 27 Februarie 2015.
- ↑ Wellerstein, Alex (16 Augustus 2013). "The Third Core's Revenge". nuclearsecrecy.com. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 7 April 2014. Besoek op 27 Januarie 2015.
- ↑ Groves 1962, p. 352-353.
- ↑ Bernhardt, Darren (29 Julie 2023). "Louis Slotin and the demon core: Winnipeg's Oppenheimer connection". CBC News. Besoek op 18 Maart 2024.
- ↑ Milner, Richard (10 April 2021). "The Wild True Story Of World War II's Third, Unused A-Bomb". Grunge (in American English). Besoek op 18 Maart 2024.
- ↑ Wellerstein, Alex (21 Mei 2016). "The Demon Core and the Strange Death of Louis Slotin". The New Yorker. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 Mei 2016. Besoek op 22 Mei 2016.
Bronne
[wysig | wysig bron]- Rhodes, Richard (1986). The Making of the Atomic Bomb. New York: Simon & Schuster. ISBN 0-671-44133-7. OCLC 13793436.
- Bernstein, Barton J. (Spring 1991). "Eclipsed by Hiroshima and Nagasaki: Early Thinking about Tactical Nuclear Weapons". International Security. 15 (4): 149-173. doi:10.2307/2539014. ISSN 0162-2889. JSTOR 2539014. S2CID 153724357.
- Giangreco, D.M. (2009). Hell to Pay: Operation Downfall and the Invasion of Japan 1945–1947. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-316-1. OCLC 643381863.
- Hoddeson, Lillian; Henriksen, Paul W.; Meade, Roger A.; Westfall, Catherine L. (1993). Critical Assembly: A Technical History of Los Alamos During the Oppenheimer Years, 1943–1945. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-44132-2. OCLC 26764320.
