Μετάβαση στο περιεχόμενο

Έντι Κόχραν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Έντι Κόχραν
Image
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση3  Οκτωβρίου 1938
Albert Lea
Θάνατος17  Απριλίου 1960
Μπαθ
Αιτία θανάτουτροχαίο ατύχημα
Συνθήκες θανάτουθανατηφόρο δυστύχημα
Τόπος ταφήςΣάιπρες
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά
ΣπουδέςBell Gardens High School
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητακιθαρίστας
τραγουδιστής
τραγουδιστής-τραγουδοποιός
συνθέτης
ροκ μουσικός
μουσικός ηχογραφήσεων
αρχηγός μουσικού συγκροτήματος
Περίοδος ακμής1952 - 1960
Οικογένεια
ΣύντροφοςSharon Sheeley
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςRock and Roll Hall of Fame (1987)
Ιστότοπος
www.eddie-cochran.info
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Ο Έντουαρντ Ρέι Κόχραν (Αγγλικά: Edward Ray Cochran, Οκτωβρίου 1938 – 17 Απριλίου 1960) ήταν Αμερικανός μουσικός του ροκ εν ρολ. Τα τραγούδια του, όπως τα "Twenty Flight Rock", "Summertime Blues", "C'mon Everybody" και "Somethin' Else", αποτύπωναν την απογοήτευση και την επιθυμία των εφήβων στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. [1] Μουσικά, πειραματίστηκε με πολυκάναλη ηχογράφηση, τεχνικές παραμόρφωσης και overdubbing, ακόμη και στα πρώτα του σινγκλ. [2] Ο Κόχραν έπαιζε κιθάρα, πιάνο, μπάσο και ντραμς. [1] Η εικόνα του ως ένας κομψά ντυμένος και ελκυστικός νεαρός με επαναστατική στάση ενσάρκωσε τον ροκ σταρ της δεκαετίας του 1950 και, μετά τον θάνατό του, απέκτησε εμβληματική θέση. [3]

Ο Κόχραν ασχολήθηκε με τη μουσική από μικρή ηλικία, παίζοντας στη σχολική μπάντα και μαθαίνοντας μόνος του να παίζει μπλουζ κιθάρα. [4] Το 1955, ο Κόχραν σχημάτισε ντουέτο με τον κιθαρίστα Χανκ Κόχραν (χωρίς να έχουν συγγένεια) και έγιναν γνωστοί ως Αδελφοί Κόχραν. Όταν χώρισαν την επόμενη χρονιά, ο Έντι ξεκίνησε μια καριέρα ως τραγουδοποιός με τον Τζέρι Κέιπχαρτ. Η πρώτη του επιτυχία ήρθε όταν ερμήνευσε το τραγούδι "Twenty Flight Rock" στην ταινία Όταν το κορίτσι θέλει (The Girl Can't Help It, 1956), με πρωταγωνίστρια την Τζέιν Μάνσφιλντ. Λίγο αργότερα, υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με τη Liberty Records και ο πρώτος του δίσκος για την εταιρεία, το Sittin' in the Balcony, ανέβηκε στο νούμερο 18 των τσαρτ του Billboard.

Ο Κόχραν πέθανε τον Απρίλιο του 1960 στο νοσοκομείο St Martin's, στο Μπαθ του Σόμερσετ, μετά από τροχαίο ατύχημα στο Τσίπεναμ του Γουίλτσιρ, στο τέλος της βρετανικής περιοδείας του με τον Τζιν Βίνσεντ. Στις 16 Απριλίου, αφού μόλις είχαν εμφανιστεί στο Bristol Hippodrome και ενώ ήταν καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο Χίθροου για να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ο Βίνσεντ, ο Κόχραν, ο μάνατζερ της περιοδείας τους Πάτρικ Τόμπκινς και η τραγουδοποιός Σάρον Σίλι ενεπλάκησαν σε τροχαίο ατύχημα μέσα σε ταξί. Οι άλλοι τρεις επιβάτες επέζησαν (αν και με σοβαρούς τραυματισμούς), αλλά ο Κόχραν, ο οποίος είχε εκσφενδονιστεί έξω από το όχημα, υπέστη πιο σοβαρές εγκεφαλικές κακώσεις και πέθανε την επόμενη μέρα.

Αν και τα πιο γνωστά τραγούδια του Κόχραν κυκλοφόρησαν στη διάρκεια της ζωής του, περισσότερα κυκλοφόρησαν μετά θάνατον. Το 1987, εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame. Μια μεγάλη ποικιλία καλλιτεχνών έχουν ηχογραφήσει τραγούδια του. Ο Πολ Μακάρτνεϊ επέλεξε το «Twenty Flight Rock» του Κόχραν ως κομμάτι για την ακρόασή του, βέβαιος ότι η ερμηνεία του θα εντυπωσίαζε τον Τζον Λένον, κάτι που και έγινε, και προσλήφθηκε ως μέλος του γκρουπ του Λένον, των Quarrymen, που αργότερα έγινε οι Beatles.

Τα πρώτα χρόνια

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κόχραν γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1938 στο Άλμπερτ Λι της Μινεσότα, από την Άλις και τον Φρανκ Ρ. Κόχραν. Οι γονείς του ήταν σκωτσέζικης καταγωγής [5] από την Οκλαχόμα. Ο Κόχραν πήρε μαθήματα μουσικής στο σχολείο. Επιπλέον, αντί να κάνει μαθήματα πιάνου, άρχισε να μαθαίνει κιθάρα, να παίζει κάντρι και άλλες μουσικές που άκουγε στο ραδιόφωνο.

Το 1952, η οικογένεια του Κόχραν μετακόμισε στους Μπελ Γκάρντενς της Καλιφόρνιας. Καθώς το παίξιμό του στην κιθάρα βελτιωνόταν, ο Κόχραν έφτιαξε ένα συγκρότημα με δύο φίλους από το σχολείο. Τον Ιανουάριο του 1955, ο Κόχραν παράτησε το Λύκειο Μπελ Γκάρντενς στην πρώτη τάξη, για να γίνει επαγγελματίας μουσικός. [6]

Καριέρα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Αδελφοί Κόχραν

Αδελφοί Κόχραν (1955–1956)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη διάρκεια μιας συναυλίας με πολλούς καλλιτέχνες σε μια αίθουσα, ο Κόχραν γνώρισε τον τραγουδοποιό Χανκ Κόχραν. Αν και δεν ήταν συγγενείς, έκαναν ηχογραφήσεις ως Αδελφοί Κόχραν και άρχισαν να εμφανίζονται μαζί. [7] Ηχογράφησαν μερικά σινγκλ για την Ekko Records που σημείωσαν αρκετή επιτυχία και τους βοήθησαν να καθιερωθούν ως συγκρότημα. [8] Ο Έντι εργάστηκε επίσης ως μουσικός σε ηχογραφήσεις και άρχισε να γράφει τραγούδια, κάνοντας ένα ντέμο με τον Τζέρι Κέιπχαρτ, μελλοντικό ατζέντη του.

Ατομικές και κινηματογραφικές εμφανίσεις (1956–1959)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Διαφήμιση στο Billboard, 15 Δεκεμβρίου 1958

Τον Ιούλιο του 1956, το πρώτο σόλο σινγκλ του Έντι Κόχραν κυκλοφόρησε από την Crest Records. [9] Περιείχε το "Skinny Jim", το οποίο θεωρείται πλέον κλασικό κομμάτι του ροκ εν ρολ και του ροκαμπίλι. Την άνοιξη του 1956, ο Μπόρις Πετρόφ ρώτησε τον Κόχραν αν θα εμφανιζόταν στην μουσική κωμωδία Όταν το κορίτσι θέλει (The Girl Can't Help It, 1956). Ο Κόχραν συμφώνησε και ερμήνευσε το τραγούδι "Twenty Flight Rock" στην ταινία. Το 1957, ο Κόχραν πρωταγωνίστησε στη δεύτερη ταινία του, με τίτλο Ανώνυμα κορίτσια (Untamed Youth, 1957), για την οποία αυτός και ο Τζέρι Κέιπχαρτ έγραψαν ένα από τα τραγούδια, το "Oo Ba La Baby", που ερμήνευσε η συμπρωταγωνίστριά του Μέιμι Βαν Ντόρεν, και μία ακόμη επιτυχία, το "Sittin' in the Balcony", ένα από τα λίγα τραγούδια που ηχογράφησε και γράφτηκαν από άλλους τραγουδοποιούς (στην προκειμένη περίπτωση από τον Τζον Ντ. Λάουντερμιλκ). Το «Twenty Flight Rock» γράφτηκε από τη Νεντ Φέρτσαϊλντ (ψευδώνυμο—το πραγματικό της όνομα είναι Νέλντα Φέρτσαϊλντ).

Τραγουδώντας στο μωρό μου (1957)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το καλοκαίρι του 1957, η Liberty Records κυκλοφόρησε το μοναδικό στούντιο άλμπουμ του Κόχραν που κυκλοφόρησε όσο ζούσε, με τίτλο Singin' to My Baby. Το άλμπουμ περιελάμβανε το τραγούδι "Sittin' in the Balcony" του Τζον Ντ. Λάουντερμιλκ. Για το άλμπουμ, ο Κόχραν συνεργάστηκε με τον ατζέντη και τραγουδοποιό Τζέρι Κέιπχαρτ και έγραψε τα τραγούδια "Completely Sweet", "Undying Love", "When I'm Mad" και το πρωτότυπο τραγούδι του Κόχραν "One Kiss". [10]

Το 1958, ο Κόχραν φάνηκε να βρίσκει τον ρυθμό του στον διάσημο εφηβικό ύμνο «Summertime Blues» (που έγραψε μαζί με τον Κέιπχαρτ). Με αυτό το τραγούδι, ο Κόχραν καθιερώθηκε ως μία από τις σημαντικότερες επιρροές του ροκ εν ρολ της δεκαετίας του 1950, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά. Το τραγούδι, που κυκλοφόρησε από τη Liberty με αριθμό ηχογράφησης 55144, έφτασε στο νούμερο 8 των τσαρτ το 1958.

Ο Κόχραν πρωταγωνίστησε στην τελευταία του ταινία Go, Johnny, Go! (1959). [11] Τον Ιανουάριο του 1960, έκανε την τελευταία του ηχογράφηση στα Gold Star Studios. [12] Η σύντομη μουσική του καριέρα συμπεριέλαβε μερικές ακόμη επιτυχίες, όπως τα "C'mon, Everybody", "Somethin' Else", "Teenage Heaven" και "Three Steps to Heaven", τα οποία μετά θάνατον έφτασαν στην κορυφή των τσαρτ στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο το 1960. Παρέμεινε δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και περισσότεροι δίσκοι του έγιναν μεταθανάτιες επιτυχίες, όπως τα My Way, Weekend και Nervous Breakdown.

Τηλεοπτικές εμφανίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής του καριέρας, ο Κόχραν έκανε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Στις 22 Οκτωβρίου 1957 στο Πόρτλαντ του Όρεγκον, ο Κόχραν εμφανίστηκε στην εκπομπή High Time του KPTV και τραγούδησε το "Am I Blue?". [13] [14] Στα τέλη του 1957, ο Κόχραν συμμετείχε στην περιοδεία Biggest Show of Stars for '57 με τους Μπάντι Χόλι and the Crickets, Φατς Ντόμινο, Τσακ Μπέρι, Everly Brothers, Μπάντι Νικ, Φράνκι Λάιμον και Πoλ Άνκα, μεταξύ άλλων. [15] Τον Νοέμβριο του 1958, εμφανίστηκε στο American Bandstand [16] και στο The Dick Clark Show, [17] όπου έπαιξε την επιτυχία του "C'mon Everybody". [18] [19]

Στις 7 Φεβρουαρίου 1959, ο Κόχραν εμφανίστηκε ζωντανά στο Town Hall Party με τον Ντικ Ντ'Αγκοστίν και τους Swingers. Έπαιξε τα "C'mon, Everybody", "Have I Told You Lately That I Love You", "Don't Blame It On Me", "Summertime Blues", "School Days", το "Be Honest With Me" και το "Money Honey". Σε σύντομη συνέντευξη στην εκπομπή, και ο Κόχραν ρωτήθηκε για την πρόβλεψή του για το μέλλον του ροκ εν ρολ. [20]

Στη διάρκεια της περιοδείας του στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1960, ο Κόχραν εμφανίστηκε στην ραδιοφωνική εκπομπή του BBC Saturday Club και στην τηλεοπτική εκπομπή του βρετανικού ABC Boy Meets Girls. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1960, ο Κόχραν εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια και ερμήνευσε ζωντανά μια σειρά από τραγούδια, ανάμεσα στα οποία και μια πρόσφατη διασκευή του "Hallelujah I Love Her So" του Ρέι Τσαρλς. [21]

Μουσικός ηχογραφήσεων και παραγωγός

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μια άλλη πτυχή της σύντομης αλλά λαμπρής καριέρας του Κόχραν είναι η δουλειά του ως μουσικός ηχογραφήσεων και παραγωγός. [22] Το 1959, ο Κόχραν έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον Σκιτς Μακ Ντόναλντ στα στούντιο της Columbia στα "You Oughta See Grandma Rock" και "Heart Breaking Mama". Σε μια ηχογράφηση για τον Τζιν Βίνσεντ τον Μάρτιο του 1958, συνέβαλε με την χαρακτηριστική του φωνή στο μπάσο, όπως ακούστηκε στο "Summertime Blues". Οι ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ A Gene Vincent Record Date. [23]

Ο Κόχραν εργάστηκε κυρίως ως κιθαρίστας και ενίοτε ως τραγουδιστής και ενορχηστρωτής για άλλους καλλιτέχνες. [24]

Η μέρα που πέθανε η μουσική (1959)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές του 1959, δύο φίλοι του Κόχραν, ο Μπάντι Χόλι και ο Ρίτσι Βάλενς, μαζί με τον Μπιγκ Μπόπερ, σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα στη διάρκεια περιοδείας στις 3 Φεβρουαρίου 1959. Οι φίλοι και η οικογένεια του Κόχραν είπαν αργότερα ότι συγκλονίστηκε βαθιά από τον θάνατό τους και ανέπτυξε μια νοσηρή προαίσθηση ότι κι αυτός θα πέθαινε νέος. Λίγο μετά τον θάνατό τους, ο Κόχραν ηχογράφησε ένα τραγούδι προς τιμήν τους, το "Three Stars". Ανυπομονούσε να εγκαταλείψει τη ζωή της περιοδείας και να περνά τον χρόνο του στο στούντιο γράφοντας μουσική, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα να υποστεί παρόμοιο θανατηφόρο ατύχημα. Οι οικονομικές ευθύνες, ωστόσο, απαιτούσαν να συνεχίσει να εμφανίζεται ζωντανά, κάτι που τον οδήγησε στην αποδοχή της προσφοράς να περιοδεύσει στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1960.

Περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο (1960)

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η περιοδεία πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο του 1960. [25] Στην αρχή της περιοδείας, ο Κόχραν έδωσε για πρώτη φορά μια αξέχαστη παράσταση στο Ίπσουιτς του Σάφολκ, στον κινηματογράφο Ipswich Gaumont. Ο Τζόρτζι Φέιμ, τότε μέλος των Beat Boys και της μπάντας που έπαιζε για τον Τζιν Βίνσεντ, θυμήθηκε: «Θυμάμαι τον Έντι να παίζει κιθάρα και να μένουμε έκπληκτοι». [26] Στη διάρκεια της περιοδείας, η αρραβωνιαστικιά του Κόχραν, Σάρον Σίλι, είχε έρθει αεροπορικώς από την Αμερική και τους είχε συναντήσει στα τέλη Μαρτίου. Ωε τότε, η Σίλι παρακολουθούσε τις παραστάσεις του Κόχραν στην Αγγλία, όταν εκείνος της έστελνε καρτ ποστάλ και γράμματα. Χρησιμοποιώντας έναν χάρτη, προσπάθησε να εντοπίσει ακριβώς πού βρισκόταν κάθε μέρα στην περιοδεία. [27] [28] Ωστόσο, η περιοδεία τους έληξε απότομα. [26] [29]

Προσωπική ζωή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κόχραν είχε σχέση με την τραγουδοποιό Σάρον Σίλι. Ως στιχουργός, η Σίλι εργαζόταν στον χώρο της μουσικής και για τον ατζέντη Τζέρι Κέιπχαρτ. Έγραψε τα τραγούδια "Love Again" και "Cherished Memories" για τον Κόχραν, καθώς και την επιτυχία του 1959 "Somethin' Else" με τον αδελφό του Έντι, Μπιλ Κόχραν. [30] Η Σίλι ενδιαφερόταν ερωτικά για τον Κόχραν δύο χρόνια, χωρίς ανταπόκριση. [31] Αρχικά μελαχρινή, έβαψε τα μαλλιά της ξανθά και αγόρασε νέα ρούχα, σε μια προσπάθεια να εντυπωσιάσει τον Κόχραν. Το 1958, αφού παρευρέθηκαν σε ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι που διοργάνωσε ο Κόχραν στη Νέα Υόρκη, το ζευγάρι άρχισε να βγαίνει. Είχαν αρραβωνιαστεί κρυφά το 1960 και σχεδίαζαν ένα κοινό μέλλον. [32] [33]

Ο Έντι ήταν θείος του ροκ κιθαρίστα Μπόμπι Κόχραν, ο οποίος έπαιξε με καλλιτέχνες όπως Thee Midniters, Steppenwolf και The Flying Burrito Brothers, μεταξύ άλλων. [34] [35]

Θάνατος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Image
Μνημείο Έντι Κόχραν, Ρόουντεν Χιλ, Τσίπεχαμ

Το βράδυ της 16ης Απριλίου 1960, ο Κόχραν και ο φίλος του και συνάδελφός του καλλιτέχνης Τζιν Βίνσεντ μόλις είχαν τελειώσει την εμφάνιση στην τελευταία από τις προγραμματισμένες συναυλίες τους στο Bristol Hippodrome. Αφού επέστρεψαν στο ξενοδοχείο Royal στο τέλος της οδού Παρκ και μάζεψαν τα πράγματά τους, περίμεναν να φτάσει το ταξί τους. Άρχισαν να διασχίζουν την οδού Μπαθ με ένα κρεμ σεντάν Ford Consul Mark II μοντέλο του 1960 από τον Μπρίστολ προς το Λονδίνο και το αεροδρόμιο Χίθροου. Περίπου στις 11:50 μ.μ., ο οδηγός, ο 19χρονος Τζορτζ Μάρτιν (καμία σχέση με τον παραγωγό δίσκων) έχασε τον έλεγχο του οχήματος, το οποίο έπεσε πάνω σε μια τσιμεντένια κολόνα φωτισμού στο Ρόουντεν Χιλ του Τσίπενχαμ. [36] Εκτός από τον Κόχραν και τον Βίνσεντ, οι άλλοι επιβάτες στο όχημα ήταν η Σάρον Σίλι και ο Πάτρικ Τόμπκινς (ο 29χρονος διευθυντής της περιοδείας). Τη στιγμή της πρόσκρουσης, ο Κόχραν (ο οποίος καθόταν στο μέση του πίσω καθίσματος) έπεσε πάνω από τη Σίλι για να την προστατεύσει. Η δύναμη της σύγκρουσης προκάλεσε το άνοιγμα της πίσω αριστερής πόρτας του συνοδηγού [37] και ο Κόχραν εκτινάχθηκε έξω από το όχημα, υπέστη σοβαρή κρανιοεγκεφαλική κάκωση από τραύμα στο κρανίο από αμβλύ αντικείμενο ή εγκεφαλική θλάση. Ο δρόμος ήταν στεγνός και ο καιρός καλός, αλλά αργότερα διαπιστώθηκε ότι το όχημα κινούνταν με υπερβολική ταχύτητα. [38] Κανένα άλλο όχημα δεν ενεπλάκη στο περιστατικό. [38]

Οι επιβαίνοντες του οχήματος μεταφέρθηκαν στο Κοινοτικό Νοσοκομείο του Τσίπενχαμ και αργότερα στο νοσοκομείο Σεντ Μάρτινς στο Μπαθ. Ο Κόχραν δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις του και πέθανε στις 4:10 μ.μ. την επόμενη μέρα – Κυριακή του Πάσχα. Όταν πέθανε, ο Κόχραν ήταν 21 ετών.

Ο Βίνσεντ και η Σίλι επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά το ατύχημα. Η σορός του Κόχραν μεταφέρθηκε αεροπορικώς στην πατρίδα του και, μετά από νεκρώσιμη ακολουθία στις 25 Απριλίου, τάφηκε στο Forest Lawn Memorial Park στο Σάιπρες της Καλιφόρνιας. [39] Τον Αύγουστο του 1960, η Σίλι δήλωσε στο περιοδικό Photoplay ότι ο Κόχραν της είπε την τελευταία του μέρα, λίγο πριν μπει στο ταξί για το αεροδρόμιο: «Ξέρεις, Σάρι, έχω ένα περίεργο προαίσθημα ότι η μοίρα δεν θα μας αφήσει [να είμαστε μαζί]. Κάτι τρομερό θα συμβεί — το νιώθω». [40] [41]

Ο Μάρτιν καταδικάστηκε για επικίνδυνη οδήγηση, του επιβλήθηκε πρόστιμο 50 λιρών (και σε περίπτωση μη πληρωμής έξι μηνών φυλάκιση) και του απαγορεύτηκε η οδήγηση για 15 χρόνια. [42] Η απαγόρευση οδήγησης που του είχε επιβληθεί άρθηκε στις 7 Μαΐου 1968, αφού ο δικαστής στο δικαστήριο του Μπρίστολ έκρινε ότι ο Μάρτιν «είχε υποστεί σημαντικές οικονομικές δυσκολίες». [43] Το αυτοκίνητο και άλλα αντικείμενα από το τροχαίο κατασχέθηκαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα μέχρι να διεξαχθεί η ιατροδικαστική έρευνα. [44]

Υπάρχει μια πλακέτα που σηματοδοτεί τον τόπο του τροχαίου ατυχήματος. [45] Υπάρχει επίσης αναμνηστική πλακέτα στο έδαφος του νοσοκομείου του Μπαθ προς τιμήν του θανάτου του Κόχραν. [46] Η πέτρα αναστηλώθηκε το 2010, στην 50ή επέτειο από τον θάνατό του, και βρίσκεται στον χώρο του παλιού παρεκκλησίου στο νοσοκομείο. Αναμνηστική πλάκα τοποθετήθηκε επίσης δίπλα στο ηλιακό ρολόι στο πίσω μέρος του παλιού παρεκκλησίου. [47]

Ενώ ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν στο ταξί, ο Βίνσεντ και ο Κόχραν απέρριψαν την πρόταση του μουσικού Τόνι Σέρινταν να τους ακολουθήσει, με αποτέλεσμα ο Σέρινταν να αποφύγει την εμπλοκή στο ατύχημα. [48]

Παρακαταθήκη

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεταθανάτιες κυκλοφορίες και τιμητικές διακρίσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα μεταθανάτιο άλμπουμ, με τίτλο My Way, κυκλοφόρησε το 1964. Η βρετανική δισκογραφική εταιρεία Rockstar Records έχει κυκλοφορήσει περισσότερα έργα του Κόχραν μετά θάνατον από όσα κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η εταιρεία εξακολουθεί να αναζητά αδημοσίευτα τραγούδια. Μία από τις μεταθανάτιες κυκλοφορίες του ήταν το "Three Stars", φόρος τιμής στον Τζέι Πι Ρίτσαρντσον, γνωστότερο ως Big Bopper, και τους φίλους του Κόχραν, Μπάντι Χόλι και Ρίτσι Βάλενς, οι οποίοι είχαν σκοτωθεί σε αεροπορικό δυστύχημα μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Γραμμένο λίγες ώρες μετά την τραγωδία, ηχογραφήθηκε από τον Κόχραν δύο ημέρες αργότερα. Η φωνή του έσπασε ενώ τραγουδούσε για τον Βάλενς και τον Χόλι.

Το 1987, ο Κόχραν εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame. [49] Η πρωτοποριακή του συμβολή στο είδος του ροκαμπίλι έχει επίσης αναγνωριστεί με την ένταξή του στο Rockabilly Hall of Fame το 2017, ταυτόχρονα με τον ανιψιό του, Μπόμπι Κόχραν. [50] Αρκετά τραγούδια του έχουν επανακυκλοφορήσει μετά τον θάνατό του, όπως το "C'mon Everybody", το οποίο έφτασε στο νούμερο 14 των τσαρτ το 1988 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το περιοδικό Rolling Stone τον κατέταξε στην 84η θέση του καταλόγου του 2003 με τους 100 καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών.

Το "The Very Best of Eddie Cochran" κυκλοφόρησε από την EMI Records στις 2 Ιουνίου 2008.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2010, ο δήμαρχος του Μπελ Γκάρντενς στην Καλιφόρνια ανακήρυξε την 3η Οκτωβρίου 2010 «Ημέρα του Έντι Κόχραν» για να τιμήσει τον διάσημο μουσικό που ξεκίνησε την καριέρα του όταν ζούσε σε αυτήν την πόλη.

Στις 10 Ιουνίου 2022, η πόλη καταγωγής του Κόχραν, το Άλμπερτ Λι της Μινεσότα, μετονόμασε την οδό Τζέιμς σε οδό Έντι Κόχραν προς τιμήν του. [51]

Στις 23 Μαΐου 2023, ο Κόχραν τιμήθηκε με μια μπλε πλακέτα στο Μπρίστολ της Νοτιοδυτικής Αγγλίας, στον χώρο εκδηλώσεων Bristol Hippodrome, το τελευταίο μέρος όπου εμφανίστηκε ο Κόχραν στην άτυχη περιοδεία του το 1960. [52] [53]

Το 1963, ο ποπ σταρ Χάιντς Μπερτ και ο παραγωγός Τζο Μικ απέτισαν φόρο τιμής στον Κόχραν με το τραγούδι «Just Like Eddie».

Ταινίες

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1986, είχε προγραμματιστεί μια βιογραφική ταινία με τίτλο Summertime Blues: The Eddie Cochran Story με πρωταγωνιστή τον Ρομπ Λόου ως Κόχραν, αλλά δεν γυρίστηκε ποτέ. [54] Ο ηθοποιός Τζέρι Ζαρέμπα υποδύθηκε τον Κόχραν στη βιογραφική ταινία του 1978 The Buddy Holly Story. [55] Τον Κόχραν υποδύθηκε και ο Μπράιαν Σέτζερ του ροκαμπίλι γκρουπ Stray Cats στην βιογραφική ταινία La Bamba (1987) για τον Ρίτσι Βάλενς. [56]

Δύο ντοκιμαντέρ έχουν γυριστεί για τη ζωή του Έντι Κόχραν από το BBC, το Three Steps to Heaven (προβλήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1982 στο BBC Arena), [57] και το Cherished Memories (2001). [58]

Στιλ και επιρροή

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Κόχραν ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες του ροκ εν ρολ που έγραψε δικά του τραγούδια.

Ήταν επίσης γνωστός για το παίξιμό του στην κιθάρα Gretsch 6120. [59] Το 2010, η Gretch και η Fender Musical Instruments Corporation ανακοίνωσαν το μοντέλο G6120 Eddie Cochran Signature Hollow Body, βασισμένο στην αρχική τροποποιημένη Gretsch του Κόχραν. [60] [61]

Μια σειρά από καλλιτέχνες έχουν διασκευάσει τραγούδια του Κόχραν, όπως Joan Jett and the Blackhearts, Who, Rolling Stones, Μπρους Σπρίνγκστιν, UFO, Van Halen, Τομ Πέτι, Ροντ Στιούαρτ, T. Rex, Κλιφ Ρίτσαρντ, Beach Boys, Led Zeppelin, White Stripes, Sex Pistols, Σιντ Βίσιους, Rush, Simple Minds, Τζορτζ Θόρογκουντ, Άλαν Τζάκσον, Move, Ντέιβιντ Μπόουι, Τζόνι Χαλιντέι και U2. [62]

Επειδή ο Πολ Μακάρτνεϊ γνώριζε τις συγχορδίες και τους στίχους του "Twenty Flight Rock" έγινε μέλος Beatles. Στις 6 Ιουλίου 1957, ο Μακάρτνεϊ συνάντησε τον Τζον Λένον και του έπαιξε μερικά τραγούδια, μεταξύ των οποίων το "Twenty Flight Rock" του Κόχραν. Ο Λένον εντυπωσιάστηκε τόσο, που κάλεσε τον Μακάρτνεϊ να παίξει στο συγκρότημά του, τους Quarrymen. [63]

Από νεαρή ηλικία, ο Τζίμι Χέντριξ επηρεάστηκε από τον Κόχραν. [64] Ο Χέντριξ ερμήνευσε το "Summertime Blues" στις αρχές της καριέρας του, με το συγκρότημά του, τους Jimi Hendrix Experience, το 1967. [65] Ο Χέντριξ ζήτησε να παιχτούν μερικά τραγούδια του Κόχραν στην κηδεία του. [66] [67]

Ο Πιτ Τάουνσεντ των Who επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το κιθαριστικό στιλ του Κόχραν (το "Summertime Blues" ήταν βασικό στοιχείο των ζωντανών εμφανίσεων των Who για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας τους, μέχρι τον θάνατο του μπασίστα και τραγουδιστή Τζον Εντουίστλ το 2002, και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ τους Live at Leeds). [68] Η εκδοχή του "Summertime Blues" από το συγκρότημα Blue Cheer του Σαν Φρανσίσκο ήταν η μόνη επιτυχία και το χαρακτηριστικό τους τραγούδι και έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο τραγούδι χέβι μέταλ. [69]

Ο παραγωγός Τέρι Μάνινγκ ηχογράφησε μια ζωντανή εκδοχή του "Somethin' Else" σε συναυλία, που πραγματοποιήθηκε στο πρώτο σπίτι του Έλβις Πρίσλεϊ στο Μέμφις. [70]

Ο καλλιτέχνης της glam rock Μαρκ Μπόλαν έβαψε την κιθάρα του μάρκας Gibson Les Paul σε διαφανές πορτοκαλί χρώμα, ώστε να μοιάζει με την Gretsch 6120 που έπαιζε ο Κόχραν, ο οποίος ήταν ο μουσικός του ήρωας. [71]

Ο Έντι ήταν ένα τεράστιο είδωλο για τον ανιψιό του, Μπόμπι Κόχραν, ο οποίος αργότερα θα έπαιζε κιθάρα στους Steppenwolf, τους Flying Burrito Brothers και τους Bobby and the Midnites, μεταξύ άλλων. Ο Μπόμπι αργότερα θα γινόταν ο μόνος εν ζωή που θα εισαχθεί στο Rockabilly Hall of Fame, καθώς εισήχθη ταυτόχρονα με τον Έντι. [72]

Δισκογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Έτος Τίτλος Στοιχεία Υψηλότερες θέσεις στα τσαρτ
Ηνωμένο Βασίλειο

[73]

1957 Singin' to My Baby
  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: Νοέμβριος 1957
  • Δισκογραφική εταιρεία: Liberty
 19

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Hill, Michael (1987). «Eddie Cochran: Hall of Fame Essay». Inductees of the Rock and Roll Hall of Fame. Cleveland, OH: Rock and Roll Hall of Fame. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  2. ↑ Cochran, Bobby· Van Hecke, Susan (2003). Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story. Milwaukee, WI: Hal Leonard. ISBN 978-0634032523.
  3. ↑ Deming, Mark (2020). «Eddie Cochran Biography». AllMusic. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  4. ↑ Cochran, Bobby· Van Hecke, Susan (2003). Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story. Milwaukee, WI: Hal Leonard. ISBN 978-0634032523.
  5. ↑ Cochran, Bobby· Van Hecke, Susan (2003). Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story. Milwaukee, WI: Hal Leonard. ISBN 978-0634032523.
  6. ↑ «Eddie Cochran Biography». Featured Pages. Savannah, GA: Gretsch Guitars. 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  7. ↑ Clark, Alan (2020). «Eddie Cochran». Rockabilly Legends. Nashville, Tennessee: Rockabilly Hall of Fame. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  8. ↑ «Cochran Brothers». RCS-Discography.com. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  9. ↑ Vidal, Paul (2020). «The Crest Records Story». The Labels. Paul Vidal Enterprises, Inc. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  10. ↑ «Eddie Cochran With The Johnny Mann Orchestra And Chorus – Singin' To My Baby». Discogs. 1957. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  11. ↑ Go, Johnny, Go! (1959) ⭐ 5.8 | Drama, Music, Romance (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  12. ↑ «Eddie Cochran Biography». Featured Pages. Savannah, GA: Gretsch Guitars. 2020. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  13. ↑ Oregon Historical Society (24 Μαρτίου 2018). «KPTV's High Time - Studio Outtakes (1958, MI# 09905)». YouTube. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  14. ↑ The Wheelgrinders. On this day 62 years ago, October 22nd 1957, Eddie Cochran guested on the KPTV teenager's music show "High Time" in Portland, Oregon. This killer 16mm (Television production) (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  15. ↑ «The Biggest Show of Stars for '57». rocktourdatabase.com. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  16. ↑ Episode #2.54, American Bandstand, 1958-11-14, https://www.imdb.com/title/tt1067803/, ανακτήθηκε στις 2024-05-25
  17. ↑ Episode #2.13, The Dick Clark Show, 1958-11-29, https://www.imdb.com/title/tt1079091/, ανακτήθηκε στις 2024-05-24
  18. ↑ «BBC Four - Arena, Eddie Cochran - C'mon Everybody». BBC (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  19. ↑ NRRArchives (29 Νοεμβρίου 1958). «Eddie Cochran "C'mon Everybody"». YouTube. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  20. ↑ «Town Hall party TV show 1959 starring Eddie Cochran.». YouTube. 7 Φεβρουαρίου 1959. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  21. ↑ Collis, John (19 Αυγούστου 2011). Gene Vincent & Eddie Cochran (στα Αγγλικά). Random House. ISBN 978-0-7535-4783-0.
  22. ↑ Vidal, Paul (2020). «The Crest Records Story». The Labels. Paul Vidal Enterprises, Inc. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2022. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  23. ↑ «Remembering Eddie Cochran». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2024.
  24. ↑ «Eddie Cochran: In Session». Proper Music (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2024.
  25. ↑ «Eddie Cochran – Jan / April 1960 « American Rock n Roll the UK Tours». Americanrocknrolluktours.co.uk.
  26. 1 2 «MOJO Time Machine: Gene Vincent and Eddie Cochran Join First All-Star Tour». Mojo (στα Αγγλικά). 5 Ιουλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  27. ↑ Photoplay (Jul-Dec 1960). August 1960 (στα Αγγλικά). Media History Digital Library. New York, MacFadden Publications, Inc. 1960. σελίδες 140–141, 184–187.
  28. ↑ Borie, Marica (Αυγούστου 1960). «He Died in My Arms». Photoplay. σελίδες 32–33, 76–79 – μέσω Internet Archive.
  29. ↑ «Interview with Eddie Cochran (Saturday Club: 12th March 1960) (Live)». YouTube. 12 Μαρτίου 1960. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2024.
  30. ↑ Leigh, Spencer (May 19, 2002). "Obituary: Sharon Sheeley; Composer of rock'n'roll hits for Eddie Cochran and Ricky Nelson". The Independent.
  31. ↑ Bensley, Lin (19 Μαΐου 2022). «The Engine Room - Sharon Sheeley». Record Collector Magazine (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2024.
  32. ↑ Photoplay (Jul-Dec 1960). August 1960 (στα Αγγλικά). Media History Digital Library. New York, MacFadden Publications, Inc. 1960. σελίδες 140–141, 184–187.
  33. ↑ Borie, Marica (Αυγούστου 1960). «He Died in My Arms». Photoplay. σελίδες 32–33, 76–79 – μέσω Internet Archive.
  34. ↑ Hutchinson, Nicholas (14 Ιανουαρίου 2014). «Bobby Cochran: Midnight Is Forever». Jambands. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2026.
  35. ↑ «HISTORY – Bobby Cochran». Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2026.
  36. ↑ Simmonds, Jeremy (2008). «Introduction». The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches. Chicago: Chicago Review Press. σελ. xii. ISBN 978-1-55652-754-8.
  37. ↑ «Eddie Cochran». Eddie-cochran.info. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2006.CS1 maint: Unfit url (link)
  38. 1 2 Stanton, Scott (2003). «Eddie Cochran». The Tombstone Tourist: Musicians (2 έκδοση). New York: Simon and Schuster. σελίδες 50–53. ISBN 978-0743463300.
  39. ↑ Cochran, Bobby· Van Hecke, Susan (2003). Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story. Milwaukee, WI: Hal Leonard. ISBN 978-0634032523.
  40. ↑ Photoplay (Jul-Dec 1960). August 1960 (στα Αγγλικά). Media History Digital Library. New York, MacFadden Publications, Inc. 1960. σελίδες 140–141, 184–187.
  41. ↑ Borie, Marica (Αυγούστου 1960). «He Died in My Arms». Photoplay. σελίδες 32–33, 76–79 – μέσω Internet Archive.
  42. ↑ Collis, John (19 Αυγούστου 2011). Gene Vincent & Eddie Cochran (στα Αγγλικά). Random House. ISBN 978-0-7535-4783-0.
  43. ↑ «15-year ban on driver lifted». Daily Mirror. 8 Μαΐου 1968. σελ. 2. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2020.(απαιτείται συνδρομή)
  44. ↑ Kimmet, Ian (9 Οκτωβρίου 2001). «Seance with a Gretsch G 6120». Gadflyonline.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Σεπτεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2026.
  45. ↑ «Cochran fans plan statue in death town». BBC News. 26 Αυγούστου 2016.
  46. ↑ «All sizes | Eddie Cochran Memorial Plaque at St. Martin's Hospital in Bath | Flickr - Photo Sharing!». www.flickr.com. Ανακτήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2026.
  47. ↑ «Remembering Eddie Cochran». The Bath Chronicle|Bath Chronicle. 19 Απριλίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020 – μέσω HighBeam Research.
  48. ↑ «Are you Tony Sheridan?». Rte.ie. 29 Φεβρουαρίου 2016.
  49. ↑ Hill, Michael (1987). «Eddie Cochran: Hall of Fame Essay». Inductees of the Rock and Roll Hall of Fame. Cleveland, OH: Rock and Roll Hall of Fame. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020.
  50. ↑ «INTERNATIONAL ROCKABILLY HALL OF FAME – Bobby Cochran». Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2026.
  51. ↑ Leddy, Darian (10 Ιουνίου 2022). «Albert Lea street renamed to honor musician Eddie Cochran». KTTC.
  52. ↑ Beacon, Liz· Limbu, Dawn (22 Μαΐου 2023). «Blue plaque unveiled in Bristol for rock star Eddie Cochran». BBC News (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  53. ↑ BBC News (30 Δεκεμβρίου 2023). «Eddie Cochran - Bristol Hippodrome - Blue Plaque». YouTube. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  54. ↑ «Eddie Cochran | #347498867». Worthpoint (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 27 Μαΐου 2024.
  55. ↑ «AFI|Catalog - The Buddy Holly Story». catalog.afi.com. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2024.
  56. ↑ «AFI|Catalog - La Bamba». catalog.afi.com.
  57. ↑ «BBC Programme Index». genome.ch.bbc.co.uk. 30 Νοεμβρίου 1982. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαΐου 2024. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2024.
  58. ↑ Eddie Cochran Cherished Memories 2001 British Documentary, http://archive.org/details/eddie-cochran-cherished-memories-2001-british-documentary_202204, ανακτήθηκε στις 2024-05-24
  59. ↑ Dregni, Michael (10 Αυγούστου 2022). «Eddie Cochran's Gretsch 6120 | Vintage Guitar® magazine» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2024.
  60. ↑ Fender Musical Instruments Corporation. «G6120 Eddie Cochran Signature Hollow Body with Bigsby®, Rosewood Fingerboard, Western Maple Stain». www.gretschguitars.com (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2024.
  61. ↑ «NAMM 2010: Gretsch announces Eddie Cochran tribute guitar». MusicRadar (στα Αγγλικά). 6 Ιανουαρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 29 Μαΐου 2024.
  62. ↑ Axver, Matthias· Muehlbradt, Andre. «U2 C'mon Everybody – U2 on tour». U2gigs.com. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2016.
  63. ↑ Miles, Barry (15 Οκτωβρίου 1998). Paul McCartney: Many Years From Now (στα Αγγλικά). Macmillan. σελ. 26. ISBN 978-0-8050-5249-7.
  64. ↑ Wenner, Jann S.; Wolman, Baron (1968-03-09). «Jimi Hendrix On Early Influences, 'Axis' and More» (στα αγγλικά). Rolling Stone. https://www.rollingstone.com/music/music-news/jimi-hendrix-on-early-influences-axis-and-more-203924/. Ανακτήθηκε στις 2024-05-25.
  65. ↑ «Summertime Blues by The Jimi Hendrix Experience Concert Statistics | setlist.fm». www.setlist.fm. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  66. ↑ Hendrix, Jimi (8 Δεκεμβρίου 2013). «Jimi Hendrix, in his own words: 'I dig Strauss and Wagner – those cats are good'». The Observer (στα Αγγλικά). ISSN 0029-7712. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  67. ↑ Hendrix, Jimi (7 Οκτωβρίου 2014). Starting At Zero: His Own Story (στα Αγγλικά). Bloomsbury Publishing USA. ISBN 978-1-62040-332-7.
  68. ↑ Sexton, Paul (11 Ιουλίου 2023). «The Who's 'Summertime Blues': An Eddie Cochran Tribute, Live At Leeds». uDiscover Music (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  69. ↑ George-Warren, Holly, επιμ. (2001). The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. Simon & Schuster. ISBN 978-0743292016. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2020. More than one of |archivedate= και |archive-date= specified (βοήθεια)
  70. ↑ VanWyngarden, Bruce (11 Μαρτίου 2016). «Terry Manning in Memphis». Memphis magazine (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2024.
  71. ↑ Bacon, Tony (2002). 50 Years of the Gibson Les Paul. Backbeat Books. σελ. 71. ISBN 0-87930-711-0.
  72. ↑ Jackson, Brittney L. «Bobby Cochran honored for rockabilly contributions». The Jackson Sun. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2026.
  73. ↑ «everyHit.com - UK Top 40 Chart Archive, British Singles & Album Charts». www.everyhit.com. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2021.

Βιβλιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Cochran, Bobby· Van Hecke, Susan (2003). Three Steps to Heaven: The Eddie Cochran Story. Milwaukee, Wisconsin: Hal Leonard. ISBN 978-0634032523. 
  • Mundy, Julie; Higham, Darrel (2000). Don't Forget Me: The Eddie Cochran Story. Edinburgh: Mainstream Publishing. (ISBN 0-8230-7931-7).
  • Sheeley, Sharon (2010). Summertime Blues. Ravenhawk Books. (ISBN 978-1-893660-18-2)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Έντι_Κόχραν&oldid=11864976"