Florio Banfi
| Florio Banfi | |
|---|---|
| Persona informo | |
| Naskiĝo | 1-an de decembro 1899 en Nyíregyháza |
| Morto | 2-an de septembro 1967 (67-jaraĝa) en Romo |
| Lingvoj | itala • hungara |
| Ŝtataneco | Hungario Italio  |
| Okupo | |
| Okupo | literaturhistoriisto instruisto kulturhistoriisto historiisto |
Florio Banfi estis hungardevena itala historiisto. Lia origina nomo estis laŭ la hungarlingve kutima nomordo Holik-Barabás Gyula [barabAŝ djula], respektive Holik Flóris László [flOriŝ lAslO].
Florio Banfi[1][2] naskiĝis la 1-an de decembro 1899 en Nyíregyháza, li mortis la 2-an de septembro 1967 en Romo.
Biografio
[redakti | redakti fonton]Florio Banfi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1924. Post la diplomo li instruis jaron en gimnazio en Budapeŝto, jaron poste li vivis en Romo ĝis sia morto. Li longe havis postenon en Collegium Hungaricum. Plejparte li okupiĝis pri la hungaraj-italaj rilatoj.
Elektitaj kontribuoj
[redakti | redakti fonton]- Index miraculorum Marianorum indici A. Ponceleti in Anal. Boll. T. 21. vulgata superaddendus. (1920)
- Filippo Scolari és Hunyadi János. (1930)
- Olasz építészek Erdélyben. (1933)
- Francesco Rosselli térképész Mátyás király udvarában. (1940)
- Il breviario di Mattia Corvino nella Biblioteca Apostolica Vaticana. (1943)
- Umbri in Ungheria. (1951)
- La lapide sepolcrale di Giovanni de Lazo assertore di Roma „patria comune”. (1961)
- Itáliai magyar emlékek. (2007)
