Maskarena ringopapago
 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Rekonstruo fare de Julian P. Hume | ||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Psittacula bensoni (Daniel T. Holyoak, 1973) | ||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||
 Loko de Maŭricio, kie oni trovis subfosiliojn de tiu specio | ||||||||||||||
Sinonimoj | ||||||||||||||
|
Lophopsittacus bensoni Holyoak, 1973 | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj | ||||||||||||||
Maskarena ringopapago aŭ Maŭricia griza papago (latine Psittacula bensoni) estis jam formortinta mezgranda papago de la genro Psittacula de la Psitakuledoj, indiĝena de la Maskarenaj Insuloj Maŭricio kaj Reunio en okcidenta Hinda Oceano. Ĝi estis klasita kiel membro de la tribo Psittaculini, kun aliaj papagoj el tiuj insuloj.
Subfosiliaj ostoj de la Maskarena griza papago trovitaj sur Maŭricio estis unue priskribitaj en 1973 kiel apartenantaj al pli malgranda parenco de la larĝbeka papago (Lophopsittacus mauritianus) en la genro Lophopsittacus. Krom ilia grandeco, la ostoj estis tre similaj al tiuj de aliaj maskarenaj papagoj. La subfosilioj poste estis ligitaj kun priskriboj de malgrandaj grizaj papagoj sur Maŭricio kaj Reunio el la 17-a kaj 18-a jarcentoj, kune kun ununura ilustraĵo publikigita en ĵurnalo priskribanta vojaĝon en 1602, kaj la specio estis anstataŭe reasignita al la genro Psittacula.
La Maskarena griza papago estis griza, havis longan voston, kaj estis pli granda ol aliaj specioj de la genro Psittacula, kiuj kutime estas verdaj. La grizaj papagoj laŭdire estis facile ĉaseblaj, ĉar la kapto de unu rezultigus ĝian krion por alvoki la tutan grupon. Ili ankaŭ estis konsiderataj damaĝbestoj por kultivado, kaj esti tia facila predo signifis, ke ili estis vaste ĉasitaj. Kune kun senarbarigo, tio puŝis ilin al formorto. Tio okazis antaŭ la 1730-aj jaroj en Reunio kaj antaŭ la 1760-aj jaroj en Maŭricio.
Aspekto
[redakti | redakti fonton]
Tiutempaj raportoj priskribis la maskarenan grizan papagon kiel grizan, longvostan papagon. Subfosilioj montras, ke ĝia beko estis ĉirkaŭ 29% pli longa ol tiu de la simpatra eĥa ringopapago, kaj relative larĝa, ĉar la branĉoj de ĉiu duono de la mandiblo estis pli flankenpuŝitaj. Membroj de la genro Psittacula kutime havas grandajn, ruĝajn bekojn kaj longajn vostoplumojn, kun la centraj la plej longaj. Ĝi ankaŭ diferencis de siaj samgenranoj en aliaj ostologiaj detaloj. Ĝi estis skelete simila al la Aleksandra papago, sed kelkaj el ĝiaj ostoj estis pli grandaj kaj pli fortikaj. Ankaŭ ĝia koloraro distingis ĝin de ĉiuj aliaj membroj de Psittacula, el kiuj la plimulto estas verdaj aŭ grandparte verdaj.[1]
Surbaze de subfosilioj, la Maskarena griza papago estis pli malgranda ol la larĝbeka papago kaj la Rodrigesa ringopapago, sed simila laŭ grandeco al la maskarena papago, kvankam kun pli larĝa beko. La mandibla simfizo (centra makzela kresto) estis 2,7–2,9 mm dika laŭlonge de la meza linio, la palatino (parto de la palato) estis 31,1 mm, kaj la tarsometatarso (osto en la malsupra kruro) estis 22–22,5 mm.[2] La grizaj papagoj de Reunio estis priskribitaj kiel pli grandaj ol la simpatra eĥa papago.[1]
Kutimaro kaj ekologio
[redakti | redakti fonton]
Laŭ Cheke kaj Hume, la anatomio de la Maskarena griza papago sugestas, ke ĝiaj kutimoj estis plejparte surteraj, kaj ĝi eble manĝis la fruktojn de la uraganpalmo kaj de la botelpalmo (Hyophorbe lagenicaulis), pro ilia abundo.[3] Kiel la formortinta Maŭricia anaso kaj la Maskarena fuliko, ŝajnas, ke la Maskarena griza papago loĝis kaj en Maŭricio kaj en Reunio. Ambaŭ populacioj laŭdire estis facile ĉaseblaj kaptante unu individuon kaj igante ĝin krii, kio alvokus tutan aron.[1]
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- 1 2 3 (2007) “Reappraisal of the parrots (Aves: Psittacidae) from the Mascarene Islands, with comments on their ecology, morphology, and affinities”, Zootaxa 1513, p. 4–21. doi:10.11646/zootaxa.1513.1.1.
- ↑ Holyoak, D. T. (1973). "An undescribed extinct parrot from Mauritius". Ibis. 115 (3): 417–419. doi:10.1111/j.1474-919X.1973.tb01980.x.
- ↑ Cheke, A. S.; Hume, J. P. (2008). Lost Land of the Dodo: an Ecological History of Mauritius, Réunion & Rodrigues. New Haven and London: T. & A. D. Poyser. pp. 37–56. ISBN 978-0-7136-6544-4.
Eksteraj ligiloj
[redakti | redakti fonton]
| ||||||||||||||||||
