Pegoj

Kiel legi la taksonomion Verdpegoj
Ino de Verda pego (Picus viridis)
Biologia klasado
Regno: Animaloj Animalia Filumo: Ĥorduloj Chordata Klaso: Birda klaso Aves Ordo: Pegoformaj birdoj Piciformes Familio: Pegedoj Picidae Linnaeus 1758 Genro: Pego Picus Linnaeus, 1758 Specio: laŭ taksonomia ordo Picus chlorolophus Picus puniceus Picus viridanus Picus vittatus Picus xanthopygaeus Picus squamatus Picus awokera Picus viridis Picus vaillantii Picus rabieri Picus erythropygius Picus canus
Aliaj Vikimediaj projektoj

Pegoj (science Picus) estas genro de birdoj de familio pegedoj. Ties membroj vivas en Eŭropo, Azio kaj Norda Afriko. Ili estas grandaj pegedoj kun verdetan koloron ĉefe en supraj partoj. Multaj havas ankaŭ ruĝajn aŭ nigrajn markojn en kapo ĉefe ĉirkaŭ la beko aŭ en krono. Ili havas sufiĉe fortan kolon.

Ili troviĝas kutime en arbaroj aŭ en malferma arbara regiono, sed tiu genro ne estas tiom nepre arbareca ol aliaj en la familio de Pegedoj. Iliaj nestoj estas kutime en kavoj de arbotrunkoj aŭ en fortaj arbobranĉoj, kie ili demetas blankajn ovojn, rekte sur lignaj eroj de preparado de kavo. Ili estas insektomanĝuloj, kelkaj specioj estas specialistoj por manĝado de formikoj aŭ termitoj, kiujn povas ekpreni per longaj langoj kaj alglui per salivo. Ofte ili manĝas sur la tero ĉe formikejoj aŭ termitejoj kiuj parte detruas.

Taksonomio

La genron Picus enkondukis en 1758 la sveda natursciencisto Carl Linnaeus en la 10a eldono de sia verko Systema Naturae. La genronomo estas la Latina vorto por pego. Picus estis gravulo en la Romia mitologio, la unua reĝo de Latium kiu estis igita pego fare de la sorĉistino Circo. El la 13 specioj en la genro listitaj de Linnaeus, la angla natursciencisto William Swainson elektis la Verda pego (Picus viridis) kiel la tipa specio.

La genro enhavas jenajn 13 speciojn:

Bildo	Ordinara nomo	Scienca nomo	Distribuo
	Malgranda flavnukulo	Picus chlorolophus	Barato, Butano, Nepalo, Bangladeŝo kaj Srilanko orienten ĝis Tajlando, Birmo, Kamboĝo, Laoso, Indonezio, Malajzio kaj Vjetnamio.
	Ruĝflugila pego	Picus puniceus	Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo, Singapuro kaj Tajlando.
	Birma pego	Picus viridanus	de sudorienta Bangladeŝo ĝis la centra Malaja Duoninsulo.
	Retventra pego	Picus vittatus	Kamboĝo, Ĉinio, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Singapuro, Tajlando kaj Vjetnamio.
	Strekogorĝa pego	Picus xanthopygaeus	Hinda Subkontinento kaj Sudorienta Azio
	Skvamventra pego	Picus squamatus	Afganio, Irano, Barato, Nepalo, Pakistano kaj Turkmenio.
	Japana verdpego	Picus awokera	Japanio.
	Verda pego	Picus viridis	Eŭropo suden ĝis suda Jugoslavio, Bulgario, Malgranda Azio, norda Irano kaj sudokcidenta Turkmenio.
	Iberia pego	Picus sharpei	Iberia Duoninsulo, kaj ankaŭ suda Francio
	Vaijanta pego	Picus vaillantii	Maroko, Alĝerio kaj Tunizio en nordokcidenta Afriko
	Ruĝkola pego	Picus rabieri	Kamboĝo, Ĉinio, Laoso kaj Vjetnamio.
	Nigrakapa verdpego	Picus erythropygius	Kamboĝo, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio.
	Griza verdpego	Picus canus	Meza, Norda kaj Orienta Eŭropo, kaj ankaŭ larĝa zono sude de la borealaj koniferarbaroj tra Azio ĝis la pacifika marbordo, Saĥalino kaj Hokajdo.

En Esperanto

Marjorie Boulton kolektas tradician popolrakonton el Rumanio pri la mita deveno de pegoj. Laŭ tiu, Dio volis puni scivolemon de longnaza maljunulino kaj donis al ŝi sakon plenplena de zumantaj insektoj, vespoj, kuloj ktp., kun rekomendo nemalfermi ĝin, sed tion ŝi ne kapablis, malfermis la sakon kaj la tuta insektaro fuĝis; ŝi klopodis remeti ili en la sakon, sed tio tute maleblis. Do, Dio konvertis ŝin en pego, kiu ankoraŭ serĉas insektojn tra la arbotrunkoj.

Referencoj

(angle)

• Grimmett, Inskipp kaj Inskipp, Birds of India ISBN 0-691-04910-6
• Mullarney, Svensson, Zetterstrom kaj Grant, Collins Bird Guide ISBN 0-00-219728-6