Pierre Michon

Honorigoj
Honorigoj	(20-a de junio 2022) Oficiro de la Nacia Ordeno de Merito; (2022) Prix de la BnF (mul) ; (2019) Franz Kafka Prize (en) ; (31-a de aŭgusto 2018) Komandoro de la Artoj kaj la Literaruro; (2017) International Nonino Prize (en) ; (2015) prix Marguerite-Yourcenar (fr) ; (2010) Petrarca-Preis (en) ; (2009) granda roman-premio de la Franca Akademio, kialo de la premio Les Onze (fr) ; (2004) Grand prix de littérature de la SGDL (en) ; (2002) Prix Décembre (en) , kialo de la premio Corps du roi (fr) ; (1997) Louis Guilloux Prize (en) ; (1984) Prix France Culture (en) ; vd

**Pierre Michon**
Pierre Michon
Persona informo
	Pierre Michon
Naskiĝo	28-an de marto 1945 (81-jaraĝa); en Châtelus-le-Marcheix
Lingvoj	franca vd
Ŝtataneco	Francio vd
Familio
Edz(in)o	Yaël Pachet (en) vd
Profesio
Okupo	verkisto vd
Aktiva dum	1984– vd
Verkado
Verkoj	Q3558034 ❦; Q3234359 vd
Honorigoj
Honorigoj	(20-a de junio 2022) Oficiro de la Nacia Ordeno de Merito; (2022) Prix de la BnF (mul) ; (2019) Franz Kafka Prize (en) ; (31-a de aŭgusto 2018) Komandoro de la Artoj kaj la Literaruro; (2017) International Nonino Prize (en) ; (2015) prix Marguerite-Yourcenar (fr) ; (2010) Petrarca-Preis (en) ; (2009) granda roman-premio de la Franca Akademio, kialo de la premio Les Onze (fr) ; (2004) Grand prix de littérature de la SGDL (en) ; (2002) Prix Décembre (en) , kialo de la premio Corps du roi (fr) ; (1997) Louis Guilloux Prize (en) ; (1984) Prix France Culture (en) ; vd
vd	Fonto: Vikidatumoj
	v • d • r

Pierre MICHON (naskiĝis la 28-an de marto 1945 en Châtelus-le-Marcheix, Creuse) estas franca verkisto. Lia unua romano, Vies minuscules (Etaj vivoj, 1984), estas vaste rigardata kiel vera majstroverko en nuntempa franca literaturo. Li gajnis plurajn premiojn pro Vies minuscules kaj pro La Grande Beune (1996) kaj ankaŭ pro sia verkaro. Liaj romanoj kaj rakontoj estis tradukitaj en la germanan, nederlandan, italan, hispanan, grekan, portugalan, polan, serban, ĉeĥan, norvegan, estonan, japanan kaj anglan lingvojn. Li gajnis la Internacian Premion Nonino en Italio en 2017.

Stilo kaj aprezo

Lia unua literatura publikaĵo estis artikolo por la revuo Oracl en 1983.

En 2023, Michon publikigis pligrandigitan version de la romano Die Grande Beune sub la titolo Les Deux Beune , en kiu li daŭrigas la obsedan deziron de juna instruisto pri Yvonne en mondo de prahistoriaj kavernoj en Dordogne.

La plej freŝa libro de Pierre Michon, J'écris l'Iliade (Mi skribas la Iliadon), publikigita en 2025, ne rerakontas la epopeon de Homero, sed anstataŭe rekreas ĝin per potenca, vigla lingvaĵo: En dek kvar relative sendependaj epizodoj, poezia halucino kaj historia reflektado kunfandiĝas en febran engaĝiĝon kun la fundamenta teksto, dum figuroj kiel Aĥilo, Heleno kaj Aleksandro aperas ne kiel rigidaj mitoj, sed kiel vivantaj obsedoj.

Lia verka stilo - densa kaj zorgema lirika prozo - kaj la limigita amplekso de lia verkaro donis al li specialan statuson en la literatura pejzaĝo en Francio kaj eksterlande. En lia verkado, diskuto kaj biografio estas uzataj interŝanĝeble, kaj ĉar li zorgas pri sia privateco, ne multaj detaloj pri lia vivo estas konataj kun certeco; literaturaj fakuloj vidas ĉi tiun konfuzon kiel konscian kaj intencan agon.^[1]

Michon estas konsiderata unu el la plej gravaj nuntempaj francaj verkistoj. Post sia publikigo, "Eta vivo" ricevis kritikistaplaŭdon kaj de tiam estas konsiderata klasikaĵo de nuntempa franca literaturo.^[2] Lia stilo gajnis al li la respekton de kaj kritikistoj kaj verkistoj; lia verko estas studata en universitatoj tra la mondo, kaj en 2009 esplorkonferenco estis dediĉita al ĝi ĉe la Internacia Kultura Centro en Serisi. ^[2]

La verkisto Roberto Bolaño menciis Michonne en la romano "2666" samtempe kun nuntempaj eŭropaj verkistoj, kies junaj legantoj pasie dediĉas sin al legado.^[3] La franca enciklopedio Encyclopædia Universalis dediĉis apartan eniron al "Tiny Life", priskribante la verkon kiel specon de nerekta aŭtobiografio centrita sur la foriro en la sferon de lingvo.^[4] Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn, inkluzive de la germana, itala, hispana kaj angla.

Verkaro

1984: Malgrandaj vivoj (Vies minuscules).
1988: Vivo de Joseph Roulin (Vie de Joseph Roulin).
1997: La imperiestro de Okcidento.
1990: Majstroj kaj servistoj (Maîtres et serviteurs).
1991: Rimbaud la filo (Rimbaud le fils).^[5]
1996: La Origino de la Mondo (La Grande Beune).
1996: La Reĝo de la ligno (Le roi du bois).
1997: Tri aŭtoroj.
1997: Vintraj mitologioj (Mythologies d'hiver).
2002: Abatoj (Abbés).
2002: Korpuso de la reĝo.
2007: Le roi vient quand il veut : propos sur la littérature.
2009: La Dek unu (Les Onze).

Referencoj

↑ Patrick Crowley, Pierre Michon: The Afterlife of Names, Oxford: Peter Lang (Modern French Identities, vol. 53), 2007, Ĉ. 1, pp. 19, 21-24.
1 2 Pierre Michon, écrivain — colloque de Cerisy, ITEM — CNRS / École normale supérieure (france)
↑ Wyatt Mason, Violence and Creativity, The New York Review of Books, ‏2017-09-28 (angle)
↑ Gilles Quinsat, Vies minuscules, Encyclopædia Universalis (france)
↑ Magedera, Ian H.. (September 2014) “Pierre Michon's biographical fiction (about Rimbaud)”, Outsider Biographies: Savage, de Sade, Wainewright, Ned Kelly, Billy the Kid, Rimbaud and Genet: Base Crime and High Art in Biography and Bio-Fiction, 1744-2000. Rodopi, p. 239–250. ISBN 978-94-012-1143-7.

Eksteraj ligiloj

Kategorio Pierre Michon en la Vikimedia Komunejo (Multrimedaj datumoj)

Pierre Michon ĉe la retejo de la eldonisto (france)
Pierre Michon ĉe remue.net (france)
Kritika bibliografio (Auteurs.contemporain.info) (france)
Pierre Michon ĉe Mercury House Arkivigite je 2008-07-25 per la retarkivo Wayback Machine Archived (anglaj tradukoj)

Bibliotekoj

[Crowley-1] Patrick Crowley, Pierre Michon: The Afterlife of Names, Oxford: Peter Lang (Modern French Identities, vol. 53), 2007, Ĉ. 1, pp. 19, 21-24.

[:0-2] 1 2 Pierre Michon, écrivain — colloque de Cerisy, ITEM — CNRS / École normale supérieure (france)

[3] Wyatt Mason, Violence and Creativity, The New York Review of Books, ‏2017-09-28 (angle)

[4] Gilles Quinsat, Vies minuscules, Encyclopædia Universalis (france)

[5] Magedera, Ian H.. (September 2014) “Pierre Michon's biographical fiction (about Rimbaud)”, Outsider Biographies: Savage, de Sade, Wainewright, Ned Kelly, Billy the Kid, Rimbaud and Genet: Base Crime and High Art in Biography and Bio-Fiction, 1744-2000. Rodopi, p. 239–250. ISBN 978-94-012-1143-7.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]