Sigeberto la 1-a

Vidu ankaŭ: Listo de francaj reĝoj

Sigeberto la 1-a Sigebert Ier rex Francorum (535-575)
Ikonografia bildo de Sigeberto la 1-a (535-575), franka reĝo de Aŭstrazio, 1569.
Persona informo
Sigibertus Sigebert I
Naskiĝo	535 en Neŭstrio, Meco, Moselle, Imperium Francorum
Morto	novembro aŭ decembro 575 en Vitry-en-Artois, Île-de-France, Imperium Francorum
Ŝtataneco	Franka imperio vd
Familio
Dinastio	Merovidoj vd
Patro	Klotaro la 1-a vd
Patrino	Ingund (mul) vd
Gefratoj	Chram (en) • Ĉilperiko la 1-a • Kariberto la 1-a • Guntram la 1-a • Gundoald (en) • Chlothsind (en) vd
Edz(in)o	Brunehilde vd
Infanoj	vd
Profesio
Okupo	monarko vd
Postenoj Postenoj reĝo de la frankoj vd
vd	Fonto: Vikidatumoj

  Sigeberto la 1-a estis franka reĝo de Aŭstrazio inter la jaroj 561 kaj 575. Li estis la 3-a filo pluvivanta de Klotaro la 1-a kaj Ingunda (499-546), princino de Turingio. Lia edzino estis Brunehilda (545-613) kaj iliaj gefiloj estis Ingunda (567-585), Ĉildeberto la 2-a (570-596), kaj Klodensindis (575-594). Sigeberto estis frato de Sankta Gontrano, Guntaro de Soissons (506-546), Ĉilderiko de Soissons, Kariberto la 1-a (517-567), Klodozinda, reĝino de la Lombardoj (546-567), kaj liaj duonfratoj estis Ĉilperiko la 1-a (525-584), Kramo de Soissons kaj Gundobaldo Balomero (527-585) ankaŭ konata kiel Gundoaldo aŭ Gundovaldo.

Biografio

Klotaro la 1-a kun malfacilo reunuigis la frankan regnon de Klodvigo la 1-a, sed ne dividis la regnon antaŭ sia morto en 561. Liaj filoj enterigis lin en Soissons, en la Baziliko de Sankta Maria, kie li komencis konstrui super la tombo de Sankta Medardo. Ili poste dividis la regnon inter si: Kariberto en Parizo, Ĉilperiko en Soissons, Gontrano en Orléans, kaj Sigeberto en Reims.

En 562, la Avaroj, parencaj al la Hunoj, faris entrudiĝojn en Turingion. Sigeberto tiam estis devigita translokigi sian ĉefurbon el Reims al Metz, kaj li sukcesis forpuŝi la invadantojn trans la Rejnon. Ĉilperiko la 1-a profitis la foreston de sia frato por konkeri Rejmson kaj aliajn urbojn en Aŭstrazio. Sigeberto lanĉis kontraŭatakon kaj venkis Ĉilperikon la 1-an.

La murdo de Sigeberto fare de Jean Fouquet, el la dekkvina-jarcenta Grandaj Kronikoj de Francio.

En 566, Sigeberto edziĝis kun Brunehilda, filino de la visigota reĝo Atanagildo (517-567). Efektive, laŭ Gregorio de Tours, Sigeberto konsideris la edzinojn de siaj fratoj neindaj je sia rango, kaj ke nur la filino de reĝo povus postuli la titolon de Reĝino de Aŭstrazio. Sub la influo de Sigeberto kaj la sacerdotoj, Brunehilda estis devigita konvertiĝi al katolikismo.

En 567, la morto de lia frato Kariberto la 1-a donis al li parton de Akvitanio.

Konflikto eksplodis rilate al la divido de Provenco. Sigeberto lanĉis surprizan atakon kontraŭ la urbo Arles, regata de Gontrano, kiun li intencis repreni dum la divido de la regno de Kariberto la 1-a. La patricio de Burgonjo, Celso, konkeris Avinjonon kaj rekaptis Arles el la viroj de Sigeberto. Gontrano tiam redonis Avinjonon al li, tiel finante la militon.

En 568, Galsvinta (550-568), la fratino de Brunehilda, ĵus edziniĝinta al Ĉilperiko la 1-a, estis murdita (strangolita en sia lito), probable laŭ ordonoj de Fredegonda, lia konkubino kaj estonta edzino. Sigeberto, influita de Brunehilda, estis decidita venĝi sian bofratinon: tio markis la komencon de milito inter Neŭstrio kaj Aŭstrazio, kio daŭrus tre longe, eĉ postvivante la morton de Fredegonda. Guntrano, reĝo de Burgonjo, provis mediacion, kaj Sigeberto konsentis doni kvin urbojn en Akvitanio kiel kompenson pro la murdo de sia bofratino.

Ikonografia bildo de Sigeberto la 1-a.

La Avaroj denove invadis Turingion. Malpli sukcesa ol dum la unua invado, Sigeberto estis kaptita, sed liaj malamikoj rapide liberigis lin interŝanĝe de donacoj al la Kagano. Ili finis dumvivan neagresan traktaton.

Ĉilperiko la 1-a sendis Klodvigon, la plej junan filon de Aŭdovera, kontraŭ Sigeberto, kiu konkeris Turlandon (Touraine) kaj Potevion (Poitou). Gontrano kunigis fortojn kun tiuj de Sigeberto kaj sendis Mumolon por gvidi la operaciojn, kiuj fuĝigis la armeon de Ĉilperiko ĉe Tours kaj Poitiers. Klodvigo retiriĝis al Bordozo, sed estis atakita de la Grafo Sigulfo, oficiro de Sigeberto. Klodvigo tiam forkuris al la sono de kornoj kaj trumpetoj, kvazaŭ li estus ĉasante.

Sigeberto havis disputon kun Gontrano pri episkopejo, kiun li volis starigi ĉe Châteaudun en sia regno, sed ĝi dependis de la diocezo de Ŝartro, kiu apartenis al Gontrano. Koncilio okazis en Parizo por solvi la aferon, sed ĝia sukceso estis malmulte.

En 573, Ĉilperiko revivigis kverelon ĉirkaŭ la murdo de Galsvinta kaj detruis la parton de Akvitanio de sia frato sendante sian plej aĝan filon, Teodeberton (548-575), kiu estis kaptita de Sigeberto, devigante lin rompi sian ĵuron ne ataki lin denove kontraŭ sia libereco. Sigeberto tiam konkeris Tours kaj antaŭeniĝis ĝis Poitiers, kie li alfrontis la dukon Gundebaut, kies armeo estis masakrita. Teodeberto bruligis parton de Touraine.

Sigeberto atakis Limoges kaj Kadorso, detruante la tutan landon, eĉ atakante la sacerdotaron. La sekvan jaron, Sigeberto alvokis la barbarojn trans la Rejno por batali kontraŭ sia duonfrato Ĉilperiko. Li minacis Gontranon, kiu starigis traktaton de reciproka helpo kun Ĉilperiko la 1-a pro timo de la barbaroj, per milito se ĉi-lasta ne lasus lin pasi.

Sigeberto persekutis Ĉilperikon ĝis Alluyes, kie ili finis packontrakton, kondiĉe ke ĉi-lasta transdonu ĉiujn urbojn, kiujn Teodeberto konkeris. Sed la barbaraj aliancanoj de Sigeberto prirabis la regionon ĉirkaŭ Parizo, kaj Sigeberto devis insisti por trudi la pacon.

Ĉilperiko tiam rompis la packontrakton, alianciĝis kun Gontrano, kaj atakis Aŭstrazion ĝis Reims. Sigeberto devis revoki siajn trupojn el la alia flanko de la Rejno. Li sendis du el siaj gvidantoj, Godégisile kaj Gontrano, al Tours kaj Châteaudun por alfronti Teodeberton. Ĉi-lasta, forlasita de siaj soldatoj, estis mortigita post provo de rezisto kun kelkaj lojalaj sekvantoj. Servisto nomita Arnulphe reakiris la korpon de la princo por entombigo en Angoulême.

Sigeberto tiam konkeris la Sejnan Valon, inkluzive de Rouen, dum lia frato rifuĝis en Tournai en 575.

Li revenis al Parizo por aliĝi al Reĝino Brunehilda kaj ŝiaj infanoj. La Frankoj de la Regno de Parizo sendis delegitaron por omaĝi lin kaj detronigis Ĉilperikon.

Dum li antaŭeniĝis al Tournai, la Episkopo de Parizo, Ĝermano, avertis lin:

"Se vi iros sen ia intenco damaĝi la vivon de via frato, vi revenos viva kaj venka; se vi havas aliajn intencojn, vi mortos; ĉar tiel diras la Eternulo per la buŝo de Salomono: Kiu ajn fosas fosaĵon por sia frato, li mem falos en ĝin."

En Vitry-en-Artois, la armeo de Ĉilperiko rekonis lin kiel Reĝon de Neŭstrio; sed kiam li foriris por esti kronita reĝo, li estis ponardita en la flanko de la paĝioj de Fredegonda per skramashakilo ambaŭflanke. Provante eskapi, la du paĝioj mem mortigis Charesille-on kaj vundis Sigila-n, la du ĉambelanojn de la reĝo, antaŭ ol morti.

Ĉilperiko forlasis Tournai, entombigis Sigeberton en Lambres-lez-Douai, poste translokigis lin al la Abatejo de Saint-Medardo, en Soissons, por esti entombigita apud Klotaro la 1-a.

Sigeberto mortis kun la aĝo de 40 jaroj, post dekkvar-jara regado.

Lia filo Ĉildeberto la 2-a, kiu estis nur kvinjara, estis proklamita Reĝo de Aŭstrazio, en Metz.

Dum la regado de Sigeberto, la ofico de Prefekto de la Palaco unue estis menciita.

Sigeberto la 1-a estis la Giganto de Lambres-lez-Douai.