Tasmania bubuko
 | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | ||||||||||||||
| Biologia klasado | ||||||||||||||
| ||||||||||||||
| Ninox leucopsis (Gould, 1838) | ||||||||||||||
| Konserva statuso | ||||||||||||||
Aliaj Vikimediaj projektoj | ||||||||||||||
Tasmania bubuko (Ninox leucopsis), konata ankaŭ kiel Tasmania punktostrigo, estas specio de strigo en la familio Strigedoj. Ĝi estas specio de strigo endemia de la insulo Tasmanio, Aŭstralio.
Antaŭe konsiderata samspecia kun la Ruruo (N. novaeseelandiae), filogenetikaj studoj konfirmis ĝian statuson kiel aparta specio per analizado de genetikaj kaj morfologiaj karakterizaĵoj.[1][2] Ĝi estis reklasifikita kiel aparta fare de la Internacia Ornitologia Kongreso en 2022.[3]
Ĝi estas vaste disvastiĝinta en Tasmanio kaj sur King-Insulo kaj aliaj insuloj de Bass-Markolo.[4] Ĝi estis registrita en suda Viktorio, unufoje el Novsudkimrio,[5] kaj unufoje el Insulo Lord Howe.[6] Ĝi ĉefe troviĝas en eŭkaliptaj arbaroj.[7]
Ĝi estas karnovora, kaj nesta predanto.[8]
La Tasmania bubuko estas sekse dimorfa, ĉar maskloj tipe estas pli malgranda ol inoj.[9]
Referencoj
[redakti | redakti fonton]- ↑ (2017) “Bioacoustic and multi-locus DNA data of Ninox owls support high incidence of extinction and recolonisation on small, low-lying islands across Wallacea”, Molecular Phylogenetics and Evolution 109, p. 246–258. doi:10.1016/j.ympev.2016.12.024. Bibkodo:2017MolPE.109..246G.
- ↑ Michael Wink. (2008) “Molecular phylogeny and systematics of owls (Strigiformes)”, König, Claus: Owls of the World, 2‑a eldono, A&C Black, p. 42–63. ISBN 978-1-4081-0884-0.
- ↑ Owls – IOC World Bird List (en-US). Alirita 2022-08-24 .
- ↑ Higgins 1999, p. 855.
- ↑ Higgins 1999, p. 872.
- ↑ (2022) “A recent specimen of a Tasmanian Boobook Ninox leucopsis recovered on Lord Howe Island”, Australian Field Ornithology 39, p. 143–157. doi:10.20938/afo39143157.
- ↑ Higgins 1999, p. 854.
- ↑ (Aprilo 2020) “Transformational Game Trial in Nutrition Education”, Australian Journal of Teacher Education 45 (4), p. 18–29. doi:10.14221/ajte.2020v45n4.2.
- ↑ Tsang et al. 2022.
- Olson, Storrs L. (1985): IX.C. Strigiformes. En: Farner, D.S.; King, J.R. & Parkes, Kenneth C. (eld.): Avian Biology 8: 129–132. Academic Press, New York.
- Pizzey, Graham, kaj Knight, Frank (2000). A Field Guide to the Birds of Australia. Angus & Robertson, 3a eld. (ISBN 0-207-19714-8)
- Higgins, P.J.. (1999) Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds. Volume 4: Parrots to Dollarbird. Melbourne, Victoria: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-553071-1.
[rompita ligilo]
- Higgins, P.J.. (1999) Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds. Volume 4: Parrots to Dollarbird. Melbourne, Victoria: Oxford University Press. ISBN 0-19-553071-3.
Bibliografio
[redakti | redakti fonton]- (2017) “Bioacoustic and multi-locus DNA data of Ninox owls support high incidence of extinction and recolonisation on small, low-lying islands across Wallacea”, Molecular Phylogenetics and Evolution 109, p. 246–58. doi:10.1016/j.ympev.2016.12.024. Bibkodo:2017MolPE.109..246G.
