قدیس زیگیسموند
زیگیسموند بورگوندی Sigismund | |
|---|---|
 قدیس زیگیسموند اثر لوکاس کراناخ (پسر)، سده ۱۶ میلادی | |
| پادشاه بورگوندی، شهید و توبه‌کننده | |
| زادهٔ | اواخر سده ۵ میلادی پادشاهی بورگوندی |
| درگذشتۀ | ۱ مه ۵۲۴ (در سن حدود ۵۰ سالگی) کولمیر (نزدیک اورلئان)، پادشاهی فرانک‌ها |
| تکریم‌شده در | کلیسای کاتولیک کلیسای ارتودکس شرقی کلیسای آنگلیکان |
| قدیس‌شدن | سده ۶ میلادی (توسط سنت مردمی) |
| بارگاه اصلی | کلیسای جامع سنت ویتوس (پراگ)؛ صومعه سنت موریس (سوئیس) |
| بزرگداشت | ۱ مه (کاتولیک)؛ ۱۰ مه (ارتودکس)؛ ۵ سپتامبر (در برخی تقویم‌های محلی) |
| نمادها | تاج پادشاهی؛ عصای سلطنتی؛ شمشیر؛ چاه (نماد غرق شدن)؛ کلیسایی در دست (نماد موسس صومعه) |
| قدیس حامی | جمهوری چک؛ پراگ؛ کرمونا؛ پادشاهان؛ محافظ در برابر تب، بیماری‌های پوستی و خونی |
قدیس زیگیسموند (به لاتین: Sigismundus؛ درگذشتهٔ ۱ مه ۵۲۴ میلادی) پادشاه بورگوندی از سال ۵۱۶ تا زمان مرگش بود. او فرزند «گوندوباد» بود و پیش از نشستن بر تخت سلطنت، از مذهب آریانیسم به مذهب کاتولیک گروید. زیگیسموند به دلیل توبه عمیق پس از قتل فرزندش و همچنین شهادتش به دست فرانک‌ها، در کلیساهای کاتولیک و ارتدکس به عنوان قدیس شناخته می‌شود.[۱]
توبه و تأسیس صومعه سنت موریس
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]بزرگ‌ترین لکه تاریک در زندگی زیگیسموند، دستور قتل پسرش «سیگریک» در سال ۵۲۲ میلادی بود. طبق روایات تاریخی، همسر دوم زیگیسموند با دسیسه و اتهام دروغین، پادشاه را متقاعد کرد که پسرش قصد خیانت دارد. زیگیسموند در لحظه‌ای از خشم، دستور خفه کردن پسرش را صادر کرد. او بلافاصله پس از این واقعه دچار پشیمانی شدیدی شد و برای توبه به صومعه «سنت موریس» در واله رفت. او این صومعه را بازسازی کرد و سنت «تسبیح دائمی» (Laus Perennis) را در آنجا بنا نهاد که در آن راهبان به‌صورت شبانه‌روزی و بدون وقفه به ستایش خداوند می‌پرداختند.[۲]
جنگ با فرانک‌ها و شهادت
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]در سال ۵۲۳ میلادی، پادشاهان فرانک‌ها (پسران کلوویس یکم) به قلمرو بورگوندی حمله کردند تا انتقام مادربزرگ خود «کلوتیلد» را بگیرند. زیگیسموند در نبرد شکست خورد و پس از مدتی آوارگی در لباس راهب، توسط «کلودومر» پادشاه اورلئان اسیر شد. در ۱ مه ۵۲۴، به دستور کلودومر، زیگیسموند را به همراه همسر و دو فرزندش به منطقه «کولمیر» بردند و آن‌ها را در چاهی انداختند تا غرق شوند.[۳] پیکر او بعدها از چاه خارج و به صومعه سنت موریس منتقل شد.
میراث و انتقال به پراگ
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]شهرت زیگیسموند به عنوان یک پادشاه توبه‌کار و شهید در سراسر اروپا گسترش یافت. در قرن چهاردهم میلادی، امپراتور کارل چهارم (امپراتور مقدس روم) که ارادت خاصی به او داشت، بخشی از بقایای پیکر او را به پراگ منتقل کرد و او را به عنوان یکی از قدیسان حامی پادشاهی بوهم معرفی نمود.[۴] امروزه مزار او در کلیسای جامع سنت ویتوس در پراگ یکی از زیارتگاه‌های مهم اروپای مرکزی محسوب می‌شود و نام او در بسیاری از کشورهای اروپایی (مانند لهستان و مجارستان) به نامی رایج برای پادشاهان تبدیل شد.
منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- ↑ Wood, Ian. The Merovingian Kingdoms. London: Longman, 1994. ISBN 978-0-582-49372-8. p. 52
- ↑ Farmer, David. The Oxford Dictionary of Saints. Oxford University Press, 2011. ISBN 978-0-19-959660-7. p. 385
- ↑ Richards, Jeffrey. The Popes and the Papacy in the Early Middle Ages. Routledge, 2014. ISBN 978-1-138-77788-0. p. 164
- ↑ Lützow, Count. The Story of Prague. London: J.M. Dent & Co, 1902. ISBN 978-1-406-83204-4. p. 28
