Montes Pónticos

Montes Pónticos
Instancia de cordilleira  Parte de cinturón alpino
Localización  País Turquía  Continente Asia  Coordenadas 40°50′13″N 41°09′34″L
Cifras e dimensións  Anchura    60 km  Lonxitude    1.000 km  Altitude    3.937 m  Punto máis alto    3.932 m Kaçkar Dağı (pt)
Fontes e ligazóns VIAF 236845148 Freebase /m/026pm__  Descrito pola fonte Dictionary of Place Names in Armenia and Adjacent Areas (en)  Páxina(s): 356 Enciclopedia Soviética Armenia Dicionario Enciclopédico Brockhaus e Efron  Tema: Q24489268
Wikidata C:Commons

Os montes Pónticos ou Alpes Pónticos (en turco: Kuzey Anadolu Dağları, que significa Montes de Anatolia do Norte) forman unha cordilleira no norte de Anatolia, Turquía. Son coñecidos como Montes Parhar nas linguas locais turca e grego póntico. O vocábulo Parhar procede dunha palabra hitita que significa "alto" ou "cumio". En grego antigo os montes coñecíanse como os Paryadres ou montañas Parihedri.

Xeografía

Vista panorámica dos montes Pónticos en 2007

O cordal vai de leste a oeste, paralelo á próxima costa do mar Negro. Esténdese polo nordés ata Xeorxia e polo oeste ata o mar de Mármara, co contraforte ao noroeste dos montes Küre (e a súa extensión occidental, os montes Akçakoca) e dos montes Bolu, seguindo a costa. O pico máis alto da cordilleira é o Kaçkar Dağı, que alcanza os 3937 m. As fallas de Anatolia Norte e de Anatolia Nordés, de leste a oeste, corren ao longo do cordal.

Ecoloxía

Os montes están en xeral cubertos por bosques densos, predominantemente de confíeras. Estes bosques forman unha ecorrexión que cobre a maioría da cordilleira, mentres que os bosques mixtos do Cáucaso se estenden pola parte máis oriental do cordal, coñecido como montes Kaçkar. A rexión é o fogar de moita fauna eurasiática como o gabián eurasiático, a aguia real, a Aquila heliaca, a aguia pomerana, o Lyrurus mlokosiewiczi, o Serinus pusillus e o gabeador vermello. A estreita faixa costeira entre os montes e o mar Negro, coñecida como Ponto é o fogar dos bosques de frondosas de Ponto Euxido-Cólquida que contén algúns dos poucos bosques temperados húmidos do mundo. A meseta de Anatolia, ao sur do cordal, ten un clima continental considerabelmente máis seco que a húmida costa.