Mina (zangeres)
| Mina | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Volledige naam | Mina Anna Mazzini | |||
| Alias | Baby Gate, Mina, Mina Mazzini, Pomodoro, Tigresa de Cremona, La tigre di Cremona | |||
| Bijnaam | Tigre di Cremona | |||
| Geboortedatum | 25 maart 1940 | |||
| Geboorteplaats | Busto Arsizio | |||
| Land |  Italië | |||
| Opleiding en werk | ||||
| Beroep(en) | zangeres | |||
| Genre(s) | schlager, jazz, soul | |||
| Zangstem(men) | sopraan | |||
| Act(s) | MinaCelentano | |||
| Label(s) | PDU (EMI, Sony Music) | |||
| Tijdlijn en statistieken | ||||
| Jaren actief | 1958 | |||
| Aantal YouTube-abonnees | 170.000 (20 december 2020) | |||
| Links | ||||
| Officiële website | ||||
| ||||
Mina Anna Mazzini (Busto Arsizio, 25 maart 1940) is een Italiaans zangeres.
Ze is (samen met Adriano Celentano) de enige Italiaanse artieste die in zes verschillende decennia met een album de 1ste plaats haalde in de nationale hitparade (sinds het begin van de recordnotaties in 1965).[bron?]
Door haar lange carrière en grote successen is Mina het soort artieste van wie elke Italiaan van elke generatie wel liedjes (her)kent.
Buiten Italië zijn vooral de volgende hits van haar bekend, vaak in gecoverde versies: "Parole parole", "Grande grande grande" (ook bekend als "Never Never Never" of "I Hate You Then I Love You"), "Heisser Sand" ("Brandend zand"), "Un anno d'amore" ("Un año de amor"), "Tintarella di luna".
Ster van de jaren 60 en 70
[bewerken | brontekst bewerken]Mina Mazzini werd op 25 maart 1940 te Busto Arsizio geboren en groeide op in Cremona. Daar hield ze haar bijnaam Tigre di Cremona (Tijgerin van Cremona) aan over, "tijgerin" mede vanwege van haar "wilde" bewegingen bij het optreden, terwijl artiesten toen gewoonlijk nog erg statisch achter de micro bleven staan. Ze brak in 1958 door in de muziek. In die tijd trad ze op onder de artiestennaam Baby Gate en zong ze rock-'n-rollnummers. In 1959 verscheen ze voor het eerst op de televisie. In het programma Il Musichiere zong ze "Nessuno". In datzelfde jaar had ze haar eerste hit in Italië met "Tintarella di luna", wat in 1960 haar eerste nummer 1-hit werd (in België ook een hit in de versie van Jo Lemaire). De twee daaropvolgende jaren nam ze deel aan het Festival van San Remo. In 1960 eindigde ze als achtste met "È vero" en in 1961 werd ze vierde met "Io amo tu ami". Haar andere deelname van 1961, "Le mille bolle blu", werd vijfde.
Ook in het jaar 1961 oogstte ze zelfs een bescheiden succes in de Verenigde Staten (Billboard Hot 100) met "Il cielo in una stanza / This World We Love In", een nummer dat in Italië opnieuw de top van de hitparade bereikte. Deze klassieker staat nog steeds in de top 10 van de meest verkochte liedjes aller tijden in Italië, volgens de classificatie van Hitparadeitalia.it (samen met twee andere hits van haar: "E poi" en "Grande grande grande").
Haar song "Piano" (1960) haalde in de Engelse coverversie door Matt Monro als "Softly, as I Leave You" de hitparade in het Verenigd Koninkrijk in 1962 en in de Verenigde Staten twee jaar later door Frank Sinatra.
In 1962 zong ze "Eclisse twist", het themanummer van Michelangelo Antonioni's film L'eclisse met Alain Delon en Monica Vitti. Ook voor andere films, bijvoorbeeld Io, Emmanuelle (A Man for Emmanuelle) zong ze het themalied "Emmanuelle".
In 1962 brak Mina door in Nederland en Duitssprekende landen. In Duitsland stond ze negen weken op nummer 1 met haar hit "Heißer Sand". In Nederland stond ze twee weken op nummer 1 met "Heißer Sand". In Nederland en Vlaanderen had ze daarna nog een kleinere hit met "Fiesta Brasiliana". Daarna verdween ze uit de Vlaamse en Nederlandse hitlijsten. In Duitsland wist ze haar succes echter wel voort te zetten met enkele Duitstalige liedjes, maar in 1964 had ze ook daar haar laatste hit, met "Ja, die Liebe lebe hoch".
In haar eigen land Italië is Mina altijd populair gebleven. De grootste Italiaanse liedjesschrijvers schreven voor haar, terwijl ze zelf steeds haar repertoire koos en regelmatig ook onbekende schrijvers selecteerde.
Ze was de ster van de televisieshows in de jaren zestig en zeventig, en had ook haar eigen shows op de belangrijke zaterdagavond toen de Italiaanse staatstelevisie RAI nog de enige Italiaanse tv-zender was.
In 1963 raakte ze echter verwikkeld in een schandaal in het oerkatholieke Italië, waardoor ze een tijdlang van de Italiaanse televisie geweerd werd. Ze weigerde toe te geven dat ze in verwachting was van de getrouwde acteur Corrada Pani. Het kind, Massimiliano Pani, werd op 18 april 1963 geboren en werd later muzikant en producer. Haar platen bleven wel verkopen. Na minder dan twee jaar censuur mocht ze toch weer voor de televisie werken, hoewel sommige liedjes en videobeelden nog door de openbare omroep RAI werden verboden wegens hun als te sensueel/sexy of vrijpostig beschouwde karakter, of vanwege het gevoelige onderwerp, zoals religie of seks.
Mina's optredens combineerden sexappeal met openbaar roken, geverfde blonde haren en geschoren wenkbrauwen tot een imago van "bad girl". Ze was de eerste artieste die op de televisie een minirok droeg. Haar vrijgevochten imago was inspirerend emancipatorisch pionierswerk voor de vrouwen in die tijd.
Tot in de jaren tachtig had ze met regelmaat hits. Zeven daarvan bereikten de eerste plaats in Italië: "Il cielo in una stanza" (1960), "Moliendo Cafè" (1962), "E' l'uomo per me" (1964), "Un anno d'amore" uit 1965 (ook bekend in de Spaanse coverversie van Luz Casal), "Grande grande grande" uit 1972 (dat een wereldhit werd in de Engelse versie Never Never Never van onder anderen Shirley Bassey, later als duet in 1998 heropgenomen als I Hate You Then I Love You door Céline Dion en Luciano Pavarotti), "Parole parole" uit 1972 (een duet met acteur Alberto Lupo, nadien ook een grote hit in het Frans van Dalida en Alain Delon) en "E poi" (1974). Daarnaast zorgde ze met "La canzone di Marinella" van het album Dedicato a mio padre uit 1967 voor de doorbraak van singer-songwriter Fabrizio de André, die het voor haar schreef. In 1985 bereikte haar duet met Riccardo Cocciante, "Questione di feeling" nog de tweede plaats (tevens een radiohitje in België).
Ze werkte ook enkele keren samen met Toots Thielemans.
Na enkele persoonlijk woelige jaren ging Mina in 1966 in het Zwitserse Lugano wonen; in 1989 kreeg ze ook de Zwitserse nationaliteit.
Blijvend productief, ondanks afscheid van het podium
[bewerken | brontekst bewerken]In 1978 besloot ze zich plotseling volledig uit het openbare leven terug te trekken en zich te beperken tot het maken van plaatopnamen. Vanaf toen waren er geen interviews meer, geen concerten en geen televisieoptredens. In Lugano beheerde ze ook haar eigen opname- en platenstudio PDU voor haarzelf, haar zoon en andere artiesten.
Mina bleef zeer actief singles en platen uitbrengen, gemiddeld één album per jaar. Hoewel ze na 1986 nauwelijks nog singles uitbracht, bleven haar albums uiterst succesvol. Ze heeft vanaf het begin van de Italiaanse albumhitlijst in 1965 tot 2008 elk jaar met een album in de hitlijst gestaan.[1]
Jaren 1990-2000
[bewerken | brontekst bewerken]Het album Mina Celentano, een samenwerking met de bestverkochte Italiaanse artiest, werd in 1998 in korte tijd anderhalf miljoen keer verkocht. Aangezien Mina niet meer in beeld verscheen, werd een animatiefilm gemaakt als videoclip voor de single "Che t'aggia di". De grootste hitsingles zijn echter "Acqua e sale" en "Brivido felino".
In 2001 werden voor het eerst sinds 1978 weer recente beeldopnamen van Mina vertoond: opnamen in haar muziekstudio, onder andere met groot orkest. Ze werden uitgezonden op 30 maart 2001, op de portaalsite van Wind op het internet. Korte tijd later verscheen hiervan ook de dvd Mina in Studio.
In 2002 maakte ze op 63-jarige leeftijd een comeback in de singles-hitlijst met de nummer 2-hit "Succhiando l'uva" (mede geschreven door Zucchero). In 2003 bereikte de single "Don't Call Me Baby (Can't Take My Eyes Off You)", een cover van de hit van Frankie Valli, de tweede plaats. In 2007 haalde "Alibi" van het rocky album Bau nog steeds de top 10.
Vanaf 1996 maakte Mina steeds vaker conceptalbums rond één thema, gaande van de Napolitaanse liederenschat ("Napoli I-II") tot popsuccessen van Renato Zero ("N0"), (sacrale) klassieke muziek ("Dalla terra"), de composities van Domenico Modugno ("Sconcerto"), de jazzy standards van Sinatra ("L'allieva", 2005, volledig in het Engels) en ook nog steeds nieuwe liedjes, met een rauwere, rocky, jazzy of soulvolle ondertoon.
Jarenlang schreef ze ook voor haar vaste rubrieken in de Italiaanse krant La Stampa (2001-2011) en in het tijdschrift Vanity Fair (2003-2015).
In 2004 bleef de driedubbele verzamel-cd The Platinum Collection meer dan een jaar hoog in de hitparade.
Mina heeft ook een sterke fanbasis in de Spaanstalige wereld; regisseur Pedro Almodóvar is een liefhebber en integreerde liedjes van Mina in zijn filmsoundtracks, hij vertaalde ook zelf "Un año de amor" voor Luz Casal. In 2001 bracht Mina een verzamelalbum uit met Spaanstalige nummers, Colección latina, met zowel Spaanstalige klassiekers als vertalingen van haar successen. In 2005 creëerde men in Argentinië een succesvolle musical opgebouwd rond haar successen, later bereikte de tournee ook enkele Italiaanse steden. In 2007 verscheen Todavía, een volledig Spaanstalig album met nieuwe vertalingen van haar (ook meer recente) successen, in duet met Spaanse en Latijns-Amerikaanse sterren als Joan Manuel Serrat en Miguel Bosé en anderen. Dit album bereikte zowel in Spanje als in Italië de hitparade, in eigen land werd het platina.
In 2009 mocht Mina (met een muziekvideo) het 59e nationale Festival van San Remo openen (en sluiten) met een nieuwe opname van de opera-aria "Nessun dorma" (uit Turandot van Puccini), eigenlijk een aria voor mannelijke tenorstem, maar ook al opgenomen door Aretha Franklin. Het was promotie voor haar nieuwe project, Sulla tua bocca lo dirò, een album met klassieke zangstukken in het Italiaans (Puccini, Giordani, Cilea, Albinoni), Engels (Gershwin, Bernstein) en Spaans (Astor Piazzolla).
Geregeld verschenen ook duetten: met Adriano Celentano, Renato Zero, Ivano Fossati, Pino Daniele, Lucio Dalla, Ornella Vanoni, Giorgia, Tiziano Ferro, Afterhours, Fiorello en Fausto Leali, en ook met internationale artiesten uit Spanje, Argentinië, Brazilië en Britse zangers als Seal en Mick Hucknall.
Jaren 2010
[bewerken | brontekst bewerken]In de jaren 2010 leek de tijd nog nauwelijks vat te hebben op haar stem en haar drang tot experiment en expressie. Ze werkte samen met bekende maar ook jonge muziekschrijvers. Mina zou volgens haar platenfirma jaarlijks tot drieduizend nummers opgestuurd krijgen, die ze naar eigen zeggen allemaal beluisterde en soms ook op de plaat opnam.
De nieuwe albums hadden zoals steeds een erg opvallende cover. Haar (eigen) platenfirma en haar zoon en producer (alsook componist) Massimiliano Pani zorgden voor een uitgekiende marketing, en de media bleven ruim aandacht schenken aan elke nieuwigheid van de zangeres.
Naast diverse popalbums en het jazzalbum 12 (American Song Book) uit 2012 bracht ze in 2010 een kerst-ep uit en in 2013 een volledig kerstalbum: Christmas Song Book.
In 2014 werd het nieuwe liedje "La palla è rotonda" van het album Selfie door de RAI gekozen als kenmuziek voor hun uitzendingen rond het wereldkampioenschap voetbal 2014.
Najaar 2016 verscheen een tweede duoalbum van de twee bestverkochte Italiaanse zangers: Mina en Adriano Celentano, Le migliori. In december haalde dit de top van de Italiaanse albumverkoop[2] en hoewel de verkoop pas in november begon, werd het in Italië tevens het bestverkochte album van het jaar.
In 2023 stond een duet met Blanco (20), "Un briciolo di allegria" geheten, 5 weken op nummer 1 in de Italiaanse hitparade.
Trivia
[bewerken | brontekst bewerken]- Mina wordt geroemd om niet alleen haar intense interpretaties, maar ook om haar krachtige en wendbare stem, die iets meer dan vier octaven aankan.
- Mina zong duetten met vele andere artiesten, onder wie de Italiaanse sterren Adriano Celentano, Lucio Battisti, Lucio Dalla, Riccardo Cocciante, Giorgia, Renato Zero en Tiziano Ferro en diverse Spaanse en Latijns-Amerikaanse artiesten, zoals Miguel Bosé, Joan Manuel Serrat, Diego Torres en Chico Buarque. Ze nam bovendien muziek op met artiesten als Toots Thielemans, Astor Piazzolla, Ennio Morricone en Mick Hucknall (zanger van Simply Red).
- Behalve in het Italiaans, en enkele Italiaanse streektalen zoals het Napolitaans, zingt Mina ook in het Spaans, Engels, Portugees en Frans, en in de jaren zestig zong zij bovendien in het Duits, Turks en Japans.
Hitnoteringen
[bewerken | brontekst bewerken]| Single met hitnotering(en) in oude hitlijsten | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal maanden | Opmerkingen | Bron |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Heißer Sand | 21-7-1962 | 1 | 18 | Platennieuws | ||
| Fiesta Brasiliana | jan 1963 | 21 | 2M | Muziek Expres Top 30 | ||
| Fiesta Brasiliana | jan 1963 | 20 | 1M | Muziek Parade |
| Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 | Datum van verschijnen | Datum van binnenkomst | Hoogste positie | Aantal weken | Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Fiesta Brasiliana | nov 1962 | 19 | 1M | in de Juke Box Top 20 |
Referenties
[bewerken | brontekst bewerken]- ↑ Top Annuali Album. Hit Parade Italia. Gearchiveerd op 2 mei 2025.
- ↑ Gegevens van www.fimi.it. Gearchiveerd op 2 mei 2025.
