Naar inhoud springen

Zacharie Robichon

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Zacharie Robichon
Zacharie Robichon tijdens de 6 uur van Spa-Francorchamps in 2026.
Zacharie Robichon tijdens de 6 uur van Spa-Francorchamps in 2026.
Volledige naam Zacharie Richard Robichon
Geboren 31 mei 1992
Geboorteplaats Ottawa
Nationaliteit Vlag van Canada Canada
Huidig kampioenschap FIA World Endurance Championship
Team Heart of Racing Team
Portaal  Portaalicoon   Autosport

Zacharie Richard Robichon (Ottawa, 31 mei 1992) is een Canadees autocoureur. In 2021 werd hij kampioen in de GTD-klasse van het IMSA SportsCar Championship en in 2023 in de LMGTE-klasse van de European Le Mans Series.

Robichon begon zijn autosportcarrière in het karting op veertienjarige leeftijd. In 2009 reed hij zijn eerste volledige seizoen in de Rotax Senior-klasse van het Canadees kartkampioenschap. In de karts won hij onder meer de Hinchtown.com Canadian Karting Award, gesponsord door toenmalig IndyCar Series-coureur James Hinchcliffe.

Image
Zacharie Robichon in de Formule 1600 op het Circuit Gilles Villeneuve in 2015.

In 2013 maakte Robichon de overstap naar het formuleracing en maakte hij zijn Formule Ford-debuut in het Canadese Formule Ford Festival. Vervolgens stapte hij over naar de Formule 1600. In 2014 kam hij uit in de Toyo Tires Formula Tour 1600 in de provincie Quebec en de A-klasse van de Toyo Tires F1600 Championship Series in de provincie Ontario, uitkomend voor het Team Grote. Tevens nam hij deel aan twee races van de F2000 Championship Series. In september won hij de Can-Am Cup. In 2015 bleef hij actief in de A-klasse van de Toyo Tires F1600 Championship Series. Hij won drie van de acht races. Tevens werkte hij als monteur voor andere coureurs in de klasse.

Na drie seizoenen in de Formule 1600 maakte Robichon in 2016 de overstap naar de sportwagens. Hij nam deel aan de Ultra 94 Porsche GT 3 Canada Series voor het team Mark Motors Racing. Hij reed drie seizoenen in deze klasse. In 2016 werd hij derde met twee zeges uit twaalf races; tevens nam hij tweemaal deel aan races in de Porsche GT3 Cup Challenge USA. In 2017 werd hij tweede in het kampioenschap, opnieuw met twee overwinningen uit twaalf races.

In 2018 won Robichon overtuigend de titel in de Ultra 94 Porsche GT 3 Canada Series met elf zeges in twaalf races. In augustus van dat jaar reed hij last-minute mee in het raceweekend op Road America van de Porsche GT3 Challenge USA, waarin hij beide races won. Hij bleef een groot deel van het seizoen actief in deze klasse, waarin hij in totaal zeven races won.

In 2019 debuteerde Robichon in de GTD-klasse van het IMSA SportsCar Championship bij het team Pfaff Motorsports, met uitzondering van de race op Belle Isle Park, waarin hij voor Park Place Motorsports uitkwam. Hij behaalde twee zeges op Lime Rock Park en Road America, samen met respectievelijk Dennis Olsen en Matt Campbell. Met 262 punten werd hij derde in de eindstand.

In 2020 reed Robichon in de IMSA enkel in de 24 uur van Daytona en de Petit Le Mans, voordat hij in 2021 wederom een volledig jaar reed. Hij won viermaal: in de 12 uur van Sebring en op Road America, Laguna Seca en de Virginia International Raceway. Met 3284 punten werd hij samen met Laurens Vanthoor gekroond tot GTD-kampioen.

Image
Zacharie Robichon tijdens de 24 uur van Le Mans in 2022.

In 2022 maakte Robichon de overstap naar Europa, waar hij deelnam aan de LMGTE-klasse van de European Le Mans Series (ELMS) voor Proton Competition als teamgenoot van Michael Fassbender en Richard Lietz. Hij behaalde een podiumfinish in de seizoensopener op het Circuit Paul Ricard en werd met 35 punten veertiende in het klassement. Ook reed hij een deelprogramma in de IMSA voor Wright Motorsports en won hier de 24 uur van Daytona in de GTD-klasse. Verder debuteerde hij dat jaar in de 24 uur van Le Mans en werd zestiende in de LMGTE Am-klasse.

In 2023 bleef Robichon actief in de ELMS bij Proton, maar kreeg hij met Ryan Hardwick en Alessio Picariello nieuwe teamgenoten. Hij won de seizoensopener op het Circuit de Barcelona-Catalunya en de seizoensafsluiter op het Autódromo Internacional do Algarve. Hiernaast behaalde hij nog drie podiumfinishes. Met 105 punten werd hij gekroond tot kampioen in de klasse. Dat jaar nam hij wederom deel aan enkele IMSA-races voor Wright, ditmaal met een podiumplaats op Watkins Glen International als hoogtepunt. Verder reed hij dat jaar voor Proton in de eerste drie races van het FIA World Endurance Championship (WEC) als teamgenoot van Hardwick en Harry Tincknell, met een vierde plaats in de 6 uur van Spa-Francorchamps als hoogtepunt. In de 24 uur van Le Mans reed hij samen met Hardwick en Jan Heylen, maar kwam hij niet aan de finish.

Image
Zacharie Robichon tijdens de 6 uur van Spa-Francorchamps in 2024.

In 2024 reed Robichon een volledig seizoen in de nieuwe LMGT3-klasse van het WEC voor Proton als teamgenoot van Hardwick en Ben Barker. Een zesde plaats in de Lone Star Le Mans was zijn beste resultaat, waardoor hij met 18 punten op plaats 22 in het klassement eindigde. In de IMSA reed hij een deelprogramma in de GTD-klasse voor het Heart of Racing Team, met een vierde plaats op de Sebring International Raceway als hoogtepunt. Tevens maakte hij in de seizoensafsluiter op Road Atlanta voor dit team zijn debuut in de GTD Pro-klasse en eindigde als vierde in de race.

In 2025 stapte Robichon binnen de LMGT3-klasse van het WEC over naar het Heart of Racing Team, waar hij naast Mattia Drudi en Ian James reed. Hij startte vanaf pole position in de 24 uur van Le Mans en behaalde zijn eerste podiumfinish in de seizoensafsluiter, de 8 uur van Bahrein. Met 86 punten werd hij vierde in de eindstand. Ook reed hij wederom bij hetzelfde team een deelprogramma in de IMSA, waar hij samen met Tom Gamble en Casper Stevenson de race op Watkins Glen won. Verder debuteerde hij voor Kessel Racing in de Bronze-klasse van de 24 uur van Spa-Francorchamps, die hij samen met Dustin Blattner, Conrad Laursen en Dennis Marschall won.

In 2026 bleef Robichon voor Heart of Racing samen met Drudi en James in de LMGT3-klasse van het WEC rijden. Tijdens de 6 uur van Spa-Francorchamps eindigde hij op het podium, voordat hij in de Lone Star Le Mans zijn eerste zege in het kampioenschap behaalde. Verder stond hij dat jaar op het podium van de GTD-klasse van de 24 uur van Daytona en de 12 uur van Sebring.