Islamic Fun
| Producent | |
|---|---|
| Wydawca | |
| Data wydania |
1999 |
| Gatunek | |
| Tryby gry | |
| Platforma |
Islamic Fun – edukacyjna gra komputerowa o tematyce religijnej, przeznaczona dla dzieci, wydana w 1999 roku przez brytyjską firmę Innovative Minds na platformę Microsoft Windows. Gra składa się z sześciu minigier, w których gracz odpowiada na pytania dotyczące islamu.
Rozgrywka
[edytuj | edytuj kod]Islamic Fun składa się z sześciu minigier wykorzystujących pytania wielokrotnego wyboru dotyczące różnych zagadnień związanych z islamem. Dostępne są trzy poziomy trudności przeznaczone dla dzieci w wieku 5–7, 8–10 oraz co najmniej 11 lat. Prawidłowe odpowiedzi umożliwiają postęp w poszczególnych minigrach[1][2].
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Islamic Fun została opracowana przez brytyjską firmę Innovative Minds i była przeznaczona jako edukacyjna alternatywa dla świeckich gier komputerowych. Według twórców celem produkcji było wykorzystanie gier komputerowych do poszerzania wiedzy dzieci o islamie[3][4].
Gra została wydana w 1999 roku i była dystrybuowana przez Innovative Minds w Anglii. Początkowo była sprzedawana przede wszystkim jako islamska gra edukacyjna dla dzieci. Większe zainteresowanie mediów wzbudziła dopiero kilka lat po premierze, w związku z działalnością Innovative Minds na rzecz bojkotu izraelskich produktów[5][6].
Kontrowersje wywołała minigra The Resistance. W jej ramach gracz, przedstawiony jako rolnik z południowego Libanu należący do islamskiego ruchu oporu, atakuje izraelskie czołgi[4][7][8]. W 2002 roku produkcja została opisana przez brytyjską prasę, co doprowadziło do debaty na temat treści przeznaczonych dla dzieci[9][10]. Twórcy gry odrzucali zarzuty o propagowanie nienawiści wobec Żydów, argumentując, że jej celem było rozróżnienie między syjonizmem a judaizmem oraz przedstawienie własnej interpretacji konfliktu izraelsko-palestyńskiego[1][11].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Islamic Fun otrzymała niewielki rozgłos w momencie premiery, natomiast późniejsze zainteresowanie nią koncentrowało się przede wszystkim na kontrowersyjnej zawartości The Resistance. Publikacje poświęcone grom religijnym zwracały uwagę na kontrast pomiędzy prostymi, pozbawionymi przemocy minigrami a częścią przedstawiającą konflikt zbrojny[8][9].
Islamic Fun analizowano jako przykład gry łączącej edukację religijną z treściami o charakterze politycznym. Zwracano uwagę na kontrast między prostymi grami edukacyjnymi a The Resistance. Kontrowersje budziła również mechanika gry, w której udzielenie prawidłowej odpowiedzi na pytanie umożliwiało zdobycie kamienia i zaatakowanie izraelskiego czołgu[3][11].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 Islamic Fun CDROM [online], Innovative Minds [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- ↑ Brad Hunter, KIDS GAME TARGETS JEWS [online], New York Post, 3 czerwca 2002 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- 1 2 Craig Detweiler, Halos and Avatars: Playing Video Games with God, Westminster John Knox Press, 25 stycznia 2010, s. 64–67, ISBN 978-1-61164-004-5 (ang.).
- 1 2 Katarzyna Górak-Sosnowska, Walka o cyfrową godność: bliskowschodnie i muzułmańskie gry komputerowe, Media, Kultura, Społeczeństwo nr 1 (5); Szkoła Główna Handlowa w Warszawie, 2010 (pol.).
- ↑ Zionist report on combating Boycotts, Divestment and Sanctions [online], Innovative Minds, 14 kwietnia 2010 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- ↑ Kamaludeen Mohamed Nasir, Islamic Revivalism and Muslim Consumer Ethics, „Religions”, 13 (8), 2022, s. 747, DOI: 10.3390/rel13080747, ISSN 2077-1444 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- ↑ Jihad: play the game [online], The Independent, 17 sierpnia 2005 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- 1 2 Islamic Fun [online], Kotaku, 2 października 2024 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- 1 2 Robert Spencer, Jihad for kids [online], Enter Stage Right, 10 czerwca 2002 [dostęp 2026-09-05] (ang.).
- ↑ Muslim children ‘kill’ Israelis on UK-made ‘Islamic Fun’ CD, „The Independent”, London, Greater London, England, 2 czerwca 2002, s. 5 [dostęp 2026-09-05].
- 1 2 Petr Zapletal, Kyberprostor nástrojem ideologií: Válka proti terorismu 21.století [online], MUNI, 21 czerwca 2011 [dostęp 2026-09-05] (cz.).