Przejdź do zawartości

Jojo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Image

Jojo (inaczej zwane kołem Maxwella) – rodzaj zabawki w postaci ciężarka-szpulki zawieszonego na sznurku. Ciężarek, opuszczony na sznurku trzymanym za nieumocowany koniec, rozwija go wpadając w ruch obrotowy. Po pełnym rozwinięciu sznurka ciężarek zachowuje moment pędu ruchu obrotowego i nawijając sznurek wędruje w górę. Istnieje wiele teorii o pochodzeniu jojo, lecz prawdopodobnie wywodzi się ono z Chin.[1]

Historia

[edytuj | edytuj kod]
Image

Jojo w Europie znane było już w starożytności, w Grecji przetrwały urny z ok. 500 roku p.n.e. z rysunkami jojo oraz opisami sztuczek (tak zwanych "trików")[2].

Na ścianach budowli Majów odnaleziono freski z ok. VII wieku n.e. przedstawiające dzieci bawiące się jojo[2].

Image
Obraz autorstwa Élisabeth Vigée-Lebrun przedstawiający dziecko (króla Ludwika XVII) bawiące się jojo.

W Europie jojo ponownie stało się znane na przełomie XVIII i XIX wieku we Francji. Ludwik XVII został uwieczniony na obrazie trzymając sznurek z jojo w ręce (obraz można zobaczyć w muzeum Luwr w Paryżu). Z zabawki korzystał również Napoleon[2].

Na Filipiny jojo dotarło pod koniec XIX wieku. Pedro Flores(inne języki), emigrant z Filipin, po przybyciu do San Francisco postanowił rozpocząć produkcję zabawki. Jego przedsiębiorstwo zostało w 1929 roku wykupione przez Donalda F. Duncana, który założył "Genuine Duncan YoYo Company" i zapoczątkował masową produkcję. W Wielkiej Brytanii podobne przedsięwzięcie pod marką LUMAR podjął znany producent zabawek Louis Marx(inne języki)[2].

W 1974 roku niewielka amerykańska firma opracowała, opatentowała i rozpoczęła sprzedaż ProYO, nowego modelu jojo, którego konstrukcja była z tworzywa sztucznego (wcześniejsze jojo były drewniane lub metalowe), co pozwoliło podnieść jakość i obniżyć cenę zabawki. Produkcję kontynuowano do 1996 roku, gdy wyprodukowano nowy, ulepszony model ProYO II[2].

Działanie

[edytuj | edytuj kod]

Żeby efektywnie i efektownie bawić się jojo, trzeba przełożyć część sznurka przez pętlę na jego końcu tworząc inną pętlę, której wielkość można dostosować do wielkości palca. Następnie włożyć palec w pętelkę ze sznurka i dokładnie zawinąć sznurek na osi, po czym opuścić jojo i w odpowiednim momencie szarpnąć delikatnie do góry.

Obecnie zabawka zmieniła formę. Posiada kulkowe łożysko, które powoduje, iż po opuszczeniu jojo na koniec sznurka, zaczyna się ono kręcić w miejscu. To umożliwia wykonywanie różnego rodzaju sztuczek (tricków).

Wyróżnia się pięć podstawowych stylów jojowania, różnią się one sposobem mocowania jojo do sznurka i palca, co w zależności od stylu zmienia możliwości wykonywania tricków. Style te to:

  • 1A – klasyczne, nieresponsywne (należy wykonać tzw. Bind, czyli trik przywracający je do ręki) jojo przyczepione do sznurka i palca. W tym stylu są wykonywane tricki typu: rock the baby, brain twister, walk the dog, itp.
  • 2A – dwa responsywne (wracają za pociągnięciem palca) jojo, każde obsługiwane przez oddzielną rękę, wykonywane tricki to tzw. loopy (tricki zapętlające się)[3]
  • 3A – tak jak 2A, z różnicą tricków, które zaczerpnięte są ze stylu 1A i tym, że jojo są nieresponsywne
  • 4A – jojo nie jest przyczepione do sznurka, bawiący się wyrzuca je w powietrze, nadając mu tym samym ruch wirowy
  • 5A – jojo nie jest przyczepione do palca, zaś na końcu sznurka, umieszczona jest przeciwwaga (np. w formie kostki)[4]

Polish YoYo Nationals

[edytuj | edytuj kod]

Corocznie odbywają się polskie mistrzostwa jojo, zawody dzielą się na 6 kategorii: Freestyle, Junior Freestyle (do 18 roku życia), X-Division (w której mogą zaprezentować się zawodnicy w innych stylach niż 1A), Ladder (wykonywanie określonych tricków w jak najszybszym czasie), Buddha Sleeper Contest (jak najdłuższy wyrzut yoya) oraz Yoyo Battle (pokazy umiejętności w 3 osobowych zespołach). Kategorią z której wyłaniany jest mistrz polski jojo jest freestyle. Freestyle oraz Junior Freestyle polega na trzyminutowym (lub dwuminutowym w wypadku Junior Freestyle) pokazie umiejętności zawodnika; tutaj tricki najczęściej wymyślone są już przez samego zawodnika. Pokazy oceniają sędziowie za pomocą tzw. klikerów.

Winter Freestyle Competition

[edytuj | edytuj kod]

Co roku odbywają się także Zimowe Mistrzostwa Polski organizowane na przełomie grudnia i stycznia. Impreza zawiera wszelkie elementy profesjonalnych zawodów w yoyoingu, a główna kategoria 1A Freestyle wyłania Mistrza Zimy. Zawody są organizowane przez team Backspin. Są to jedyne zawody yoyo jakie są organizowane w zimie. Same zawody są odwiedzane przez całą elitę zawodników z Polski i nie tylko.

Double or Nothing

[edytuj | edytuj kod]

Double or Nothing jest inicjatywą zapoczątkowaną w Rabce-Zdroju przez grono okolicznych zawodników i pracującą nad promocją yoyoingu w Polsce, oraz promocją polskich zawodników na świecie. Na oficjalnej stronie projektu można znaleźć masę ciekawostek, poradników dla początkujących oraz aktualizowany codziennie blog z przetłumaczonymi newsami z całego świata yoyoingu. Ponadto cała drużyna 2or0 bierze czynny udział w organizacji eventów związanych z yoyoingiem. Szczególnym sukcesem była pierwsza edycja WFC – Winter Freestyle Competition, w całości zorganizowana poprzez Double or Nothing, i która okazała się niemałym sukcesem, zarówno dla doświadczonych zawodników a także dla nowych osób które poprzez zawody zainteresowały się yoyoingiem.

W kulturze popularnej

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Definition of YO-YO [online], www.merriam-webster.com [dostęp 2022-02-03] (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 Yo!Yo!. „Reset”. 2/99 (22), s. 108-109, luty 1999.
  3. ↑ Reinventing the Yo-Yo [online], Science News, 13 kwietnia 2004 [dostęp 2022-02-03] (ang.).
  4. ↑ Stephen D. Brown, Yo-yo and method for using a yo-yo, patent US 6371824B1, 16 kwietnia 2002 [dostęp 2022-02-03].
  5. ↑ Trick yo-yo. earthbound.fandom.com. [dostęp 2026-10-24]. (ang.).