Przejdź do zawartości

Leonard Michalski

Dodaj linki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Leonard Michalski
Łodzia
Ilustracja
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Pełne imię i nazwisko

Leonard Jerzy Michalski

Data i miejsce urodzenia

6 listopada 1894
Międzyrzec

Data i miejsce śmierci

9 kwietnia 1963
Londyn

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego

Stanowiska

komendant centrum

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje – dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej
Image Multimedia w Wikimedia Commons
Image
Leonard Michalski (w środku)

Leonard Jerzy Michalski, ps. Łodzia[1] (ur. 6 listopada 1894 w Międzyrzecu, zm. 9 kwietnia 1963 w Londynie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 listopada 1894 w Międzyrzecu, w ówczesnym powiecie radzyńskim guberni siedleckiej, w rodzinie Antoniego Mieczysława (zm. 1928), ziemianina, i Sabiny z domu Delejko (zm. 1928)[2][3][4]. Był starszym bratem Wiktora i Janiny Konopackiej primo voto Pronackiej, ps. Janina (1914–1983), łączniczki Komendy Głównej Armii Krajowej, porucznika Wojskowej Służby Kobiet, odznaczonej Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Wojska (czterokrotnie) i Krzyżem Armii Krajowej[a].

W 1911 ukończył naukę w siedmioklasowej szkole realnej w Słonimie[2]. W tym samym roku rozpoczął studia w Studium Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego jako student nadzwyczajny[2][3]. 18 lipca 1912 zaliczył pierwszy egzamin[3]. 16 października 1913 odstąpił od złożenia drugiego egzaminu[3]. W lipcu 1914 wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich w Krakowie[2].

6 sierpnia 1914 w Krakowie wstąpił do Legionów Polskich i wymaszerował w pole z 2 kompanią III baonu obywatela Śmigłego[2]. 22 sierpnia w Kielcach przeniósł się do oddziału konnego ob. Beliny, który później rozwinął się w 1 pułk ułanów[2]. We wrześniu 1914 został dowódcą patrolu w II plutonie szwadronu kawalerii ob. Beliny[3]. W tym czasie został ranny pod Czarkowami[3]. Od 7 marca 1915 służył w III plutonie 3 szwadronu[3]. 24 sierpnia 1915 w bitwie pod Raśną został ranny po raz drugi[3]. Od 12 lipca do 30 września 1916 w stopniu wachmistrza dowodził II plutonem 5 szwadronu[3]. 1 listopada 1916 został mianowany chorążym kawalerii[6]. 24 lipca 1917, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Beniaminowie[3]. W marcu 1918 został przyjęty do Polskiej Siły Zbrojnej i przydzielony do 2 pułku piechoty[3]. 31 października 1918 Rada Regencyjna mianowała go podporucznikiem ze starszeństwem od 1 marca 1918[7]. 9 listopada 1918 został przeniesiony do szwadronu ułanów w Mińsku Mazowieckim[8].

Od grudnia 1918 walczył w szeregach 7 pułku ułanów[9]. Dowodził 2 szwadronem[2]. 17 czerwca 1920 został przydzielony do 1 Brygady Jazdy na stanowisko oficera operacyjno-informacyjnego[2]. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[10]. Od 20 listopada 1920 do 31 lipca 1921 pełnił obowiązki szefa sztabu 1 Brygady Jazdy (w maju 1921 przemianowanej na VI Brygadę Jazdy)[2][11]. Następnie został odkomenderowany na kurs w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu[2]. Po ukończeniu kursu pozostał w szkole na stanowisku instruktora wyszkolenia wojskowego[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 58. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[12]. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł „adiutant sztabowy”[12].

Z dniem 1 grudnia 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 3 szwadronu kawalerii KOP[13][14]. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[15][16]. 15 października 1926 został przesunięty na stanowisko komendanta Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii KOP w Niewirkowie[2].

W grudniu 1927 został przeniesiony z KOP do 21 pułku ułanów w Równem na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[17][18]. W lipcu 1929 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Kawalerii[19][20]. 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień podpułkownika w korpusie oficerów kawalerii i 11. lokatą[21][22][23]. W lutym 1931 został przeniesiony do KOP na stanowisko inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP[24]. W sierpniu tego roku został przeniesiony z KOP do 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku na stanowisko dowódcy pułku[25][26]. Od września do listopada 1933 był słuchaczem VIII kursu oficerów sztabowych kawalerii w CWKaw. w Grudziądzu[9]. 17 grudnia 1933 prezydent RP nadał mu stopień pułkownika z dniem 1 stycznia 1934 w korpusie oficerów kawalerii i 3. lokatą[27]. W lipcu 1935 został przeniesiony do 7 pułku ułanów na stanowisko dowódcy pułku[28][29]. 26 sierpnia 1939 został przeniesiony do 10 Brygady Kawalerii na stanowisko zastępcy dowódcy brygady[3][30].

Na stanowisku zastępcy dowódcy 10 BK wziął udział w kampanii wrześniowej[31]. W listopadzie 1940, po ewakuacji do Wielkiej Brytanii, objął dowództwo 1 dywizjonu pociągów pancernych[32]. 29 października 1941 został mianowany inspektorem pociągów pancernych przy 1 generale do zleceń Naczelnego Wodza[33][34]. Od sierpnia 1943 do marca 1946 pełnił służbę na stanowisku komendanta Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego[31].

Zmarł 9 kwietnia 1963 w Londynie[3]. Był żonaty, dzieci nie miał[2].

Ordery i odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Pierwszym mężem Janiny był Stefan Pronaszko (1896–1943), major dyplomowany kawalerii, zamordowany w KL Buchenwald. Drugim mężem był Zygmunt W. Konopacki (ur. 1911), porucznik 17 Lwowskiego Batalionu Strzelców[5].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Michalski Leonard. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.53-4365 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-07].
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Michalski Leonard, ps. „Łodzia”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-07-07].
  4. ↑ Maria Minakowska: Antoni Mieczysław Michalski. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2025-08-31].
  5. ↑ Pronaszko Janina. [w:] „Archiwum Zawackiej” [on-line]. Kujawsko-Pomorska Biblioteka Cyfrowa. [dostęp 2025-07-09].
  6. ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 44.
  7. ↑ Dz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 2 z 1 listopada 1918, poz. 23.
  8. ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 4 z 12 listopada 1918, poz. 53.
  9. 1 2 Dowódcy 3 psk 2013 ↓, s. 77.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 1 września 1920, s. 796.
  11. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 250.
  12. 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 160.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 75 z 21 lipca 1925, s. 399.
  14. ↑ Falkiewicz 1925 ↓, s. 35.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926, s. 126.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 341.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927, s. 374.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 310.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 192.
  20. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 58.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929, s. 439.
  22. ↑ Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 71.
  23. 1 2 3 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 142.
  24. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 30.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931, s. 245.
  26. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 142, 657.
  27. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933, s. 301.
  28. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935, s. 96.
  29. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 693.
  30. ↑ Dowódcy 7 puł. 2012 ↓, s. 74.
  31. 1 2 Dowódcy 7 puł. 2012 ↓, s. 77.
  32. ↑ Lalak 2004 ↓, s. 32.
  33. ↑ Kapciuk 1942 ↓, s. 241.
  34. ↑ Lalak 2004 ↓, s. 33.
  35. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923, s. 32.
  36. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  37. ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. z b. 1 p. ułanów Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (31 (310)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 30 lipca 1922, s. 16 [dostęp 2025-10-23], Cytat: rtm. Łodzia-Michalski Leo­nard.
  38. ↑ Monitor Polski Nr 179 z 6 sierpnia 1931, poz. 260 [online], polona.pl [dostęp 2026-02-21], Cytat: ppłk. Michalski Leonard Jerzy.
  39. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 179, poz. 260 (ISAP)
  40. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 362.
  41. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  42. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 258, poz. 592 (ISAP)
  43. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 3.
  44. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 126.
  45. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  46. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  47. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  48. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-09].
  49. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 6 sierpnia 1929, s. 239.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Leonard_Michalski&oldid=79131029”