Siarczek ołowiu(II)
| |||||||||||||||||||
 | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||||
| ciemnoszare, drobne kryształy o metalicznym połysku | |||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
PbS | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
239,30 g/mol | ||||||||||||||||||
| Minerały | |||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||
| Inne aniony | |||||||||||||||||||
| Inne kationy | |||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||
Siarczek ołowiu(II), PbS – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu siarkowodorowego i ołowiu na II stopniu utlenienia. Jego postać mineralna – galena stanowi najważniejszą rudę ołowiu.
Otrzymywanie
[edytuj | edytuj kod]Siarczek ołowiu(II) można przygotować w laboratorium w postaci czarnego osadu w wyniku przepuszczenia siarkowodoru przez rozcieńczony kwasowy roztwór soli ołowiu, jak na przykład azotan ołowiu(II) czy octan ołowiu(II):
Można go także otrzymać w bezpośredniej reakcji pierwiastków w podwyższonej temperaturze[1].
Właściwości fizyczne
[edytuj | edytuj kod]- nieznacznie rozpuszczalny w wodzie (124 mg/l, 20 °C), siarczkach i wielosiarczkach litowców
- posiada właściwości półprzewodnika
- temperatura topnienia wynosi 1118 °C, ale związek sublimuje poniżej tej temperatury.
Występowanie i zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]W przyrodzie występuje jako minerał galena. Większość ołowiu otrzymuje się właśnie z tej rudy. Czysty siarczek ołowiu(II) jest stosowany w technologii materiałów mikro- i optoelektronicznych (np. ogniwa fotoelektryczne, lasery). Stosowany jest także jako detektor w czujnikach promieniowania podczerwonego[3]. Znajduje zastosowanie w wysokotemperaturowych i wysokociśnieniowych smarach[4] oraz do glazurowania wyrobów ceramicznych[1]. Używany jest także jako katalizator w procesie rafinacji ropy naftowej, usuwający tiole[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 5 Pradyot Patnaik, Handbook of Inorganic Chemicals, London: McGraw-Hill, 2003, s. 478, ISBN 0-07-049439-8 (ang.).
- ↑ CRC Handbook of Chemistry and Physics, David R. Lide (red.), wyd. 83, Boca Raton: CRC Press, 2002, s. 4-36, ISBN 978-0-8493-1556-5 (ang.).
- ↑ Czujniki promieniowania IR.
- ↑ G.L. Simard, H.W. Russell, H.R. Nelson. „Industrial & Engineering Chemistry”. 33 (11), s. 1352–1364, 1941. DOI: 10.1021/ie50383a006. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Wielka Encyklopedia PWN, t. 19, Warszawa, 2003, ISBN 83-01-14113-1.
