Transport linowy
Transport linowy – jeden z naziemnych sposobów transportu. Można podzielić na transport naziemny i napowietrzny. Ten pierwszy pod nazwą transport linowo-terenowy dodatkowo na koleje linowo-terenowe (KL-T) oraz tramwaje linowe (TL)[1].
Zgodnie z brzmieniem ustawy o publicznym transporcie zbiorowym[2] transportem linowym można nazwać przewóz osób środkiem transportu poruszającym się za pomocą napowietrznej liny ciągnącej[2], z kolei transport linowo-terenowy to przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej[2].
Przykładem transportu linowego mogą być koleje linowe (terenowe, napowietrzne), wyciągi narciarskie, wyciągi w wieżach szybów górniczych oraz dźwigi osobowe i towarowe. Zaletą transportu linowego są niskie nakłady na tworzenie drogi transportu w trudnym terenie (np. góry), małe prawdopodobieństwo wystąpienia nieszczęśliwego wypadku (np. windy dzięki krajowym kodeksom bezpieczeństwa, unijnym dyrektywom, przepisom budowlanym i dodatkowym środkom są tak zaprojektowane, że zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa i należą do najbezpieczniejszych środków transportu[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Magiera, Wójcik i Kułaga 2017 ↓.
- 1 2 3 Dz. U. z 2026 r. poz. 1231 (ISAP)
- ↑ Czy windy są bezpieczne? -Dźwig osobowy w 2022 – zabezpieczenia. global-lift.pl. [dostęp 2026-08-10].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Tomasz Magiera, Kaja Wójcik, Paweł Kułaga. Naziemne systemy transportu linowego wspomagające miejskie środki transportu – rozwiązania historyczne. „Transport Miejski i Regionalny”. 01/2017, s. 19, styczeń 2017. redaktor naczelny Wiesław Starowicz. Kraków: Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej. ISSN 1732-5153.
