پرش به محتوا

آزمایشگاه‌های بل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
آزمایشگاه‌های نوکیا بل
نوعمؤسسۀ تحقیقاتی
صنعتصنعت نرم‌افزار
فناوری اطلاعات ویرایش این در ویکی‌داده
دفتر مرکزی
موری هیل، نیوجرزی
،
ایالات متحده
مادرای‌تی اند تی (۱۹۲۵–۹۶)
وسترن الکتریک (۱۹۲۵–۸۳)
لوسنت (۱۹۹۶–۲۰۰۶)
آلکاتل-لوسنت (۲۰۰۶–۱۶)
نوکیا (۲۰۱۶–اکنون)
وبگاهwww.bell-labs.com

آزمایشگاه‌های بل (به انگلیسی: Bell Labs) یک پژوهشگاه نامدار در ایالت نیوجرزی آمریکا است که الکساندر گراهام بل در سال ۱۸۸۰ میلادی آن را بنیان نهاده؛ این پژوهشگاه یکی از بخش‌های پژوهش و توسعه مؤسسه آلکاتل-لوسنت[۱] بود که نوکیا در سال ۲۰۱۵ این شرکت را به‌همراه این پژوهشگاه خرید.

این پژوهشگاه در مورِی هیل[۲] واقع در ایالت نیوجرزی آمریکا قرار دارد، و ساختمان و محوطه آن را کوین روشه و ایرو سارینن طراحی کرده‌اند. مجله فنی آزمایشگاه‌های بل از انتشارات این مؤسسه است.

اکتشافات و کارهای توسعه‌ای

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

آزمایشگاه‌های بل از نظر بسیاری، به‌عنوان برترین مرکز پژوهشی در گونه خود شناخته می‌شدند و می‌شوند، که دامنه گسترده‌ای از فناوری‌های انقلابی، از جمله اخترشناسی رادیویی، ترانزیستور، لیزر، نظریه اطلاعات، سامانه عامل یونیکس، زبان‌های برنامه‌نویسی C و C++، سلول‌های خورشیدی، افرازه بارجفت‌شده (CCD) و بسیاری دیگر از فناوری‌ها و سامانه‌های ارتباطی نوری، بی‌سیم و سیمی را توسعه داده‌اند.

۱۹۲۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۱۹۲۴، والتر ای. شوارت، فیزیکدان آزمایشگاه‌های بل، نمودار کنترل را به‌عنوان روشی برای تعیین اینکه چه زمانی یک فرآیند در حالت کنترل آماری قرار دارد، پیشنهاد داد. روش‌های شوارت اساس کنترل آماری فرآیند (SPC) بودند: استفاده از ابزارها و تکنیک‌های بر پایه آمار برای مدیریت و بهبود فرآیندها. این منشأ جنبش کنترل کیفیت مدرن، از جمله شش سیگما، بود.

در سال ۱۹۲۶، این آزمایشگاه‌ها یک سامانه تصویر متحرک با صدای همزمان اولیه را در رقابت با Fox Movietone و DeForest Phonofilm اختراع کردند.[۳]

در سال ۱۹۲۷، یک تیم بل به سرپرستی هربرت ئی. آیوز با موفقیت تصاویر تلویزیونی ۱۲۸ خطی وزیر بازرگانی هربرت هوور را از واشنگتن به نیویورک منتقل کردند. در سال ۱۹۲۸، نویز گرمایی در یک مقاومت برای نخستین بار توسط جان بی. جانسون اندازه‌گیری شد، که هری نایکوئیست تحلیل نظری آن را ارائه داد. این نویز اکنون نویز جانسون-نایکوئیست نامیده می‌شود. در طول دهه ۱۹۲۰، سایفر پد یکبار مصرف توسط گیلبرت ورنام و جوزف مابورن در آزمایشگاه‌ها اختراع شد. کلود شانون از آزمایشگاه‌های بل سپس ثابت کرد که این رمز غیرقابل شکستن است.

در سال ۱۹۲۸، هارولد بلک سامانه بازخورد منفی را که معمولاً در تقویت‌کننده‌ها استفاده می‌شود، اختراع کرد. سپس، هری نایکوئیست قانون طراحی بلک را برای بازخورد منفی تجزیه و تحلیل کرد. این اثر در سال ۱۹۳۲ منتشر شد و به‌عنوان معیار نایکوئیست شناخته شد.

۱۹۳۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۱۹۳۱، کارل جانسکی در طول کار خود در بررسی ریشه‌های استاتیک در ارتباطات موج کوتاه از راه دور، پایه‌های اخترشناسی رادیویی را بنیان نهاد. او کشف کرد که امواج رادیویی از مرکز کهکشان ساطع می‌شوند.

در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲، آزمایشگاه‌ها ضبط‌های آزمایشی با کیفیت بالا، پخش طولانی و حتی ضبط‌های استریوفونیک از ارکستر فیلادلفیا به رهبری لئوپولد استوکوفسکی انجام دادند.[۴]

در سال ۱۹۳۳، سیگنال‌های استریو به صورت زنده از فیلادلفیا به واشنگتن دی‌سی منتقل شدند.

در سال ۱۹۳۳، آزمایشگاه‌ها نتایج نصب آزمایشی یک حامل کابلی در موریستاون، نیوجرسی را منتشر کردند. این آزمایش انتقال چند کاناله از طریق جفت‌های کابل را نشان داد و به ایجاد سامانه‌های تلفن حامل پایه عملی کمک کرد. یک مدار ۸۵۰ مایلی با ۱۳۰۰ دسی‌بل تقویت تکرارکننده نشان داده شد.[۵]

در سال ۱۹۳۷، وکودر، یک دستگاه فشرده‌سازی گفتار الکترونیکی یا کدک، و وودر، نخستین ترکیب‌کننده گفتار الکترونیکی، توسط هومر دادلی توسعه داده و به نمایش گذاشته شدند، وودر در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ به نمایش گذاشته شد. کلینتون دیویسون، پژوهشگر بل، جایزه نوبل فیزیک را به خاطر کشف پراش الکترون، که به پایه‌گذاری الکترونیک حالت جامد کمک کرد، به طور مشترک با جرج پاجت تامسون دریافت کرد.

۱۹۴۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال‌های آغازین دهه ۱۹۴۰، سلول فتوولتائیک توسط راسل توسعه داده شد. در سال ۱۹۴۳، بل SIGSALY، نخستین سامانه انتقال گفتار دیجیتال درهم‌تنیده را که توسط متفقین در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت، توسعه داد. آلن تورینگ، رمزگشای بریتانیایی زمان جنگ، در این زمان از آزمایشگاه‌ها بازدید کرد و روی رمزگذاری گفتار کار کرد و با کلود شانون ملاقات کرد.[۶]

دپارتمان تضمین کیفیت آزمایشگاه‌های بل، آماردانانی مانند والتر ای. شوارت، دبلیو. ادواردز دمینگ، هارولد اف. داج، جورج دی. ادواردز، هری رومیگ، آر. ال. جونز، پاول اولمستد، ای. جی. دی. پترسون و مری ان. توری را به جهان و ایالات متحده معرفی کرد. در طول جنگ جهانی دوم، کمیته فنی اضطراری - کنترل کیفیت، که بیشتر از آماردانان آزمایشگاه‌های بل تشکیل شده بود، در پیشرفت رویه‌های پذیرش مهمات ارتش و نیروی دریایی و نمونه‌برداری مواد نقش مهمی داشت.

در سال ۱۹۴۷، ترانزیستور، که مسلماً مهم‌ترین اختراع توسعه‌یافته توسط آزمایشگاه‌های بل است، توسط جان باردین، والتر هاوسر براتین و ویلیام برادفورد شاکلی (که سپس جایزه نوبل فیزیک را در سال ۱۹۵۶ به طور مشترک دریافت کردند) اختراع شد. همچنین در سال ۱۹۴۷، داگلاس اچ. رینگ از آزمایشگاه‌های بل، ایده استفاده از «سلول‌های» شش ضلعی را برای استفاده مجدد از فرکانس‌ها در رادیوتلفون موبایل معرفی کرد و زمینه نظری شبکه‌های سلولی مدرن را فراهم کرد.[۷] در همان سال، ریچارد همینگ کدهای همینگ را برای تشخیص و تصحیح خطا اختراع کرد. به دلایل ثبت اختراع، نتیجه او تا سال ۱۹۵۰ منتشر نشد.

در سال ۱۹۴۸، «یک نظریه ریاضی ارتباطات»، یکی از آثار بنیادی در نظریه اطلاعات، توسط کلود شانون در مجله فنی آزمایشگاه‌های بل منتشر شد. این مقاله تا حدودی بر اساس کارهای پیشین در این زمینه توسط پژوهشگران بل، هری نایکوئیست و رالف هارتلی، ساخته شده بود، اما بسیار فراتر رفت. آزمایشگاه‌های بل همچنین در طول دهه مجموعه‌ای از ماشین‌حساب‌های به طور فزاینده پیچیده را معرفی کردند. شانون همچنین با مقاله خود در سال ۱۹۴۹ با عنوان «نظریه ارتباطات سامانه‌های محرمانه» بنیانگذار رمزنگاری مدرن بود.

۱۹۵۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دهه ۱۹۵۰ نیز شاهد تحولات بر پایه نظریه اطلاعات بود. توسعه مرکزی سامانه‌های کد باینری بود. تلاش‌ها بر روی ماموریت اصلی پشتیبانی از سامانه بل با پیشرفت‌های مهندسی، از جمله سامانه N-Carrier، رله رادیویی مایکروویو TD، شماره‌گیری مستقیم از راه دور، تکرار الکترونیکی، رله فنر سیمی، و سامانه سوئیچینگ میله‌ای شماره پنج متمرکز شد. در سال ۱۹۵۲، ویلیام گاردنر پفان روش ذوب منطقه را فاش کرد که امکان تصفیه نیمه‌رسانا و دوپینگ سطح را فراهم کرد. در سال ۱۹۵۳، موریس کارناو نقشه کارناو را توسعه داد که برای مدیریت عبارات جبری بولی استفاده می شد. در ژانویه ۱۹۵۴، آزمایشگاه‌های بل یکی از نخستین ماشین‌های رایانه‌ای کاملاً ترانزیستوری،[۸] Tradic یا Tradic قابل پرواز،[۹] را برای نیروی هوایی ایالات متحده با ۱۰۳۵۸ دیود تماس نقطه‌ای ژرمانیوم و ۶۸۴ بل ساختند. Labs Type ۱۷۳۴ Type A Cartridge Transistors. تیم طراحی توسط مهندس برق Jean Howard Felker با جیمز آر. هریس و لوئیس سی براون ("Charlie Brown") به‌عنوان مهندسان اصلی پروژه، که در آن آغاز شد، رهبری شد. ۱۹۵۱.[۱۰] این دستگاه تنها ۳ فوت مکعب مصرف کرد و برای طراحی کوچک و کم توان خود در مقایسه با طراحی لوله‌های خلاء آن زمان، ۱۰۰ وات برق مصرف کرد. این دستگاه را می توان در یک بمب افکن B-۵۲ StratoFortress نصب کرد و عملکردی تا یک میلیون عملیات منطقی در ثانیه داشت. برنامه قابل پرواز به جای پلاگین قابل جابجایی از یک ورق مایلار با سوراخ‌های پانچ استفاده می کرد.[۱۱]

در سال ۱۹۵۴، نخستین سلول خورشیدی مدرن در آزمایشگاه بل اختراع شد.[۱۲] دانشمندان آزمایشگاه‌های بل که برای اختراع سلول خورشیدی اعتبار دارند عبارتند از داریل چاپین، کالوین فولر و جرالد پیرسون.[۱۳] در سال ۱۹۵۵، کارل فروش و لینکلن دریک غیرفعال شدن سطح نیمه‌رسانا توسط دی اکسید سیلیکون را کشف کردند.[۱۴]

در سال ۱۹۵۶ TAT-۱، نخستین کابل ارتباطی ترانس آتلانتیک که مکالمات تلفنی را انجام می داد، بین اسکاتلند و نیوفاندلند در تلاش مشترک AT&T، آزمایشگاه‌های بل و شرکت‌های تلفن بریتانیا و کانادا نصب شد. در سال ۱۹۵۷، ماکس ماتیوس موسیقی را ایجاد کرد، یکی از نخستین برنامه‌های رایانه‌ای که موسیقی الکترونیک را پخش کرد. رابرت سی پریم و جوزف کروسکال الگوریتم‌های حریصانه جدیدی را توسعه دادند که طراحی شبکه‌های رایانه‌ای را متحول کرد. در سال ۱۹۵۷ Frosch و Derick، با به‌کارگیری پوشش و پیش رسوب، توانستند ترانزیستورهای اثر میدانی دی اکسید سیلیکون را بسازند. نخستین ترانزیستورهای مسطح که در آن زهکش و منبع در یک سطح مجاور بودند. آن‌ها نشان دادند که دی اکسید سیلیکون عایق شده، ویفرهای سیلیکونی را محافظت می کند و از انتشار مواد ناخالص در ویفر جلوگیری می کند.[۱۵]

در سال ۱۹۵۸، یک مقاله فنی توسط آرتور شاولو و چارلز هارد تاونز برای نخستین بار لیزر را توصیف کرد. پس از پژوهش Frosch و Derick، Mohamed Atalla و Dawon Kahng در سال ۱۹۵۹ یک ترانزیستور سیلیکونی MOS را پیشنهاد کردند[۱۶] و با موفقیت یک دستگاه MOS کار را با تیم آزمایشگاه‌های بل خود در سال ۱۹۶۰ نشان دادند.[۱۷][۱۸] گروه آن‌ها شامل E. E. Labate و E. I. Povilonis بودند که دستگاه را ساختند. M. O. Thurston، L. A. D'Asaro، و J. R. Ligenza که فرآیندهای انتشار را توسعه دادند، و H. K. Gummel و R. Lindner که دستگاه را مشخص کردند.[۱۹][۲۰] K. E. Daburlos و H. J. Patterson از Bell Laboratories به کار C. Frosch و L. Derick ادامه دادند و تقریباً در همان زمان فرآیندی شبیه به فرآیند مسطح هورنی را توسعه دادند.[۲۱] J.R. Ligenza و W.G. Spitzer مکانیسم اکسیدهای رشد یافته حرارتی را مطالعه کردند، یک پشته Si/SiO۲ با کیفیت بالا ساختند و نتایج خود را در سال ۱۹۶۰ منتشر کردند.[۲۲][۲۳][۲۴]

۱۹۶۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در یکم اکتبر ۱۹۶۰، ایستگاه میدانی کواجالین به‌عنوان مکانی برای برنامه آزمایشی نایک زئوس اعلام شد. آقای آر. دبلیو. بنفر نخستین مدیری بود که اندکی پس از آن در ۵ اکتبر برای این برنامه وارد شد. آزمایشگاه‌های بل بسیاری از عناصر اصلی سامانه را طراحی کردند و پژوهش اساسی در مورد آرایه‌های آنتن اسکن فاز کنترل‌شده انجام دادند.[۲۵]

در دسامبر ۱۹۶۰، علی جوان، فیزیکدان دکترا از دانشگاه تهران، ایران، با کمک رولف سیباخ و همکارانش ویلیام بنت و دونالد هریوت، نخستین لیزر گاز، نخستین لیزر با نور پیوسته را با موفقیت کار کرد که در حالت بی پیشینه ای کار می کرد. دقت و خلوص رنگ در سال ۱۹۶۲، میکروفون Electret توسط Gerhard M. Sessler و James E. West اختراع شد. همچنین در سال ۱۹۶۲، چشم انداز جان آر. پیرس از ماهواره‌های ارتباطی با پرتاب Telstar پژوهشگر شد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۲، فضاپیمای Telstar توسط ناسا به مدار پرتاب شد و توسط آزمایشگاه بل طراحی و ساخته شد. نخستین پخش تلویزیونی جهانی در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۲ با کنفرانس مطبوعاتی توسط پرزیدنت کندی بود.[۲۶] در بهار ۱۹۶۴، ساخت یک مرکز سامانه‌های سوئیچینگ الکترونیکی در آزمایشگاه‌های بل در نزدیکی ناپرویل، ایلینوی برنامه ریزی شد. این ساختمان در سال ۱۹۶۶ هند هیل نامیده می شود و کار توسعه سازمان پیشین سوئیچینگ الکترونیکی در هولمدل و سازمان مهندسی تجهیزات سامانه، آزمایشگاه را با مهندسان وسترن الکتریک هاثورن ورکز اشغال خواهد کرد. زمانی که در سال ۱۹۶۶ تکمیل شد، حدود ۱۲۰۰ نفر برنامه ریزی شده بودند و پیش از اینکه اکتبر ۲۰۰۱ کاهش اندازه فناوری‌های لوسنت رخ داد، به ۱۱۰۰۰ نفر رسید.[۲۷]

در سال ۱۹۶۴، لیزر دی اکسید کربن توسط کومار پاتل اختراع شد و کشف/عملیات لیزر Nd:YAG توسط Joseph E. Geusic و همکاران نشان داده شد. آزمایش‌های Myriam Sarachik نخستین داده‌هایی را ارائه کرد که اثر Kondo را تأیید کرد.[۲۸] پژوهش فیلیپ دبلیو اندرسون در مورد ساختار الکترونیکی سامانه‌های مغناطیسی و بی‌نظم منجر به درک بهتر فلزات و عایق‌ها شد که به همین دلیل در سال ۱۹۷۷ جایزه نوبل فیزیک را دریافت کرد.[۲۹] در سال ۱۹۶۵، پنزیاس و ویلسون پس‌زمینه مایکروویو کیهانی را کشف کردند که برای آن جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۷۸ دریافت کردند.[۳۰] فرانک دبلیو سیندن، ادوارد ای. کن نولتون زبان انیمیشن رایانه‌ای Beflix را اختراع کرد. نخستین هنر رایانه دیجیتال در سال ۱۹۶۲ توسط Noll ایجاد شد. در سال ۱۹۶۶، مالتی پلکس تقسیم فرکانس متعامد (OFDM)، یک فناوری کلیدی در خدمات بی سیم، توسط R. W. Chang توسعه و به ثبت رسید. در دسامبر ۱۹۶۶، سایت شهر نیویورک فروخته شد و به مجموعه اجتماعی هنرمندان Westbeth تبدیل شد.

در سال ۱۹۶۸، اپیتاکسی پرتو مولکولی توسط جی. آر. آرتور و ای. وای. چو توسعه داده شد؛ اپیتاکسی پرتو مولکولی امکان تولید تراشه‌های نیمه‌رسانا و ماتریس‌های لیزری را به صورت یک لایه اتمی در یک زمان فراهم می‌کند.

در سال ۱۹۶۹، دنیس ریچی و کن تامپسون سامانه عامل رایانه UNIX را برای پشتیبانی از سامانه‌های سوئیچینگ مخابراتی و همچنین محاسبات عمومی ایجاد کردند. همچنین، در سال ۱۹۶۹، دستگاه جفت‌شده با بار (CCD) توسط ویلارد بویل و جورج ای. اسمیت اختراع شد که به خاطر آن در سال ۲۰۰۹ جایزه نوبل فیزیک را دریافت کردند.

از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱، آرون مارکوس، نخستین طراح گرافیک درگیر با گرافیک رایانه‌ای، یک سامانه طرح‌بندی صفحه تعاملی نمونه اولیه برای Picturephone را پژوهش، طراحی و برنامه‌نویسی کرد.

۱۹۷۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شاهد اختراعات بیشتر و بیشتری در زمینه رایانه در آزمایشگاه‌های بل به‌عنوان بخشی از انقلاب محاسبات شخصی بود.

در دهه ۱۹۷۰، فناوری اصلی دفتر مرکزی از فناوری بر پایه رله الکترومکانیکی کراس بار و منطق ترانزیستور گسسته به هیبرید فیلم ضخیم و منطق ترانزیستور-ترانزیستور (TTL) توسعه یافته توسط آزمایشگاه‌های بل، سامانه‌های سوئیچینگ ذخیره شده تحت کنترل برنامه؛ سامانه‌های سوئیچینگ الکترونیکی TOLL ۱A/#۴ (ESS) و دفاتر مرکزی محلی ۲A که در تأسیسات آزمایشگاه‌های بل در ناپرویل و وسترن الکتریک لیسل، ایلینوی تولید شدند، تکامل یافت. این تکامل فناوری به طور چشمگیری نیاز به فضای کف را کاهش داد. ESS جدید همچنین با نرم‌افزار تشخیصی مخصوص به خود عرضه شد که تنها به یک سوئیچر و چندین تکنسین فریم برای نگهداری نیاز داشت.

حدود سال ۱۹۷۰، کابل کواکسیال-۲۲ توسط آزمایشگاه‌های بل توسعه داده شد. این کابل کواکسیال با ۲۲ رشته، ظرفیت کلی ۱۳۲۰۰۰ تماس تلفنی را داشت. پیش از این، از یک کابل کواکسیال ۱۲ رشته‌ای برای سامانه‌های L-carrier استفاده می‌شد.  هر دوی این گونه کابل‌ها در تأسیسات بالتیمور ورکس وسترن الکتریک با دستگاه‌هایی که توسط یک مهندس ارشد توسعه وسترن الکتریک طراحی شده بودند، تولید شدند.[۳۱]

در سال ۱۹۷۰، ای. مایکل نول یک سامانه لمسی و بازخورد نیرو، همراه با نمایشگر رایانه‌ای استریوسکوپی تعاملی، اختراع کرد.

در سال ۱۹۷۱، یک سامانه اولویت‌بندی وظیفه بهبود یافته برای سامانه‌های سوئیچینگ تلفن رایانه‌ای برای ترافیک تلفن توسط ارنا اشنایدر هوور اختراع شد که یکی از نخستین حق ثبت اختراعات نرم‌افزاری را برای آن دریافت کرد.

در سال ۱۹۷۲، دنیس ریچی زبان برنامه‌نویسی کامپایل شده C را به‌عنوان جایگزینی برای زبان تفسیری B توسعه داد که سپس در بازنویسی UNIX با شعار «بدتر، بهتر است» استفاده شد. همچنین، زبان AWK توسط آلفرد آهو، پیتر واینبرگر و برایان کرنیگان از آزمایشگاه‌های بل طراحی و پیاده‌سازی شد. همچنین در سال ۱۹۷۲، مارک روچکیند سامانه کنترل کد منبع را اختراع کرد.

در سال ۱۹۷۶، سامانه‌های فیبر نوری برای نخستین بار در جورجیا آزمایش شدند.

تولید نخستین ریزپردازنده درونی آن‌ها، BELLMAC-۸، در سال ۱۹۷۷ آغاز شد. در سال ۱۹۸۰، آن‌ها نخستین ریزپردازنده ۳۲ بیتی تک تراشه‌ای، Bellmac ۳۲A، را به نمایش گذاشتند که در سال ۱۹۸۲ به تولید رسید.

در سال ۱۹۷۸، سامانه عامل اختصاصی Oryx/Pecos توسط Bell Labs از ابتدا توسعه داده شد تا تجهیزات سوئیچینگ PBX در مقیاس بزرگ AT&T را اجرا کند. این سامانه عامل ابتدا با سامانه ۷۵ پرچمدار AT&T مورد استفاده قرار گرفت و تا همین اواخر در تمام نسخه‌ها از جمله سوئیچ‌های Definity G۳ (Generic ۳) که اکنون توسط Avaya تولید می‌شوند، استفاده می‌شد.

۱۹۸۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در طول دهه ۱۹۸۰، طرح سامانه عامل ۹ از آزمایشگاه بل با گسترش مدل یونیکس توسعه یافت. همچنین رادیودروم، یک ساز موسیقی الکترونیکی که در سه بعد فضایی نواخته می شد، اختراع شد. در سال ۱۹۸۰، فناوری تلفن همراه دیجیتال TDMA به ثبت رسید. در اواخر سال ۱۹۸۱، استفاده درونی سازمان پژوهشی آزمایشگاه بل از پایانهی به نام JERQ منجر به تغییر نام پایانه Blit توسط طراحان Rob Pike و Bart Locanthi، Jr برای سامانه عامل UNIX شد. این یک پایانه گرافیکی بیت مپ قابل برنامه ریزی با به‌کارگیری چند لایه پنجره‌های باز شده بود که توسط یک صفحه کلید و یک ماوس دیجیتالی سه دکمه ای با رنگ قرمز متمایز کار می کرد.[۳۲] سپس به‌عنوان پایانه AT&T ۵۶۲۰ DMD برای فروش تجاری شناخته شد. Blit از ریزپردازنده Motorola ۶۸۰۰۰ استفاده می کرد، در حالی که پایانه نمایشگر Teletype/AT&T ۵۶۲۰ DOT از ریزپردازنده Western Electric WE۳۲۰۰۰ استفاده می کرد.[۳۳]

راه اندازی جایزه Bell Labs Fellows در سال ۱۹۸۲ برای قدردانی و تقدیر از دانشمندان و مهندسانی که مشارکت‌های برجسته و پایدار در پژوهش و توسعه در AT&T با سطحی از تمایز انجام داده اند، آغاز شد. تا سال ۲۰۲۱، ۳۳۶ نفر این افتخار را دریافت کرده اند.[۳۴] کن تامپسون و دنیس ریچی نیز در سال ۱۹۸۲ همکاران آزمایشگاه بل بودند. ریچی در سال ۱۹۶۷ در آزمایشگاه بل در بخش پژوهش سامانه‌های رایانه‌ای آزمایشگاه بل آغاز به کار کرد.[۳۵] تامپسون در سال ۱۹۶۶ شروع به کار کرد. هر دو مخترع سامانه عامل یونیکس و زبان C نیز چند دهه بعد جایزه ژاپن را برای اطلاعات و ارتباطات دریافت کردند. در سال ۱۹۸۲، اثر هال کوانتومی کسری توسط هورست استورمر و پژوهشگران پیشین آزمایشگاه بل، رابرت بی. لافلین و دانیل سی. تسویی، کشف شد. در نتیجه آن‌ها در سال ۱۹۹۸ جایزه نوبل را برای این کشف به دست آوردند. در سال ۱۹۸۴، نخستین آنتن‌های رسانای نوری برای تابش الکترومغناطیسی پیکوثانیه توسط آستون و دیگران نشان داده شد. این گونه آنتن به یک جزء مهم در طیف سنجی دامنه زمانی تراهرتز تبدیل شد. در سال ۱۹۸۴، الگوریتم Karmarkar برای برنامه ریزی خطی توسط ریاضیدان Narendra Karmarkar توسعه یافت. همچنین در سال ۱۹۸۴، یک قرارداد واگذاری که در سال ۱۹۸۲ با دولت فدرال آمریکا امضا شد، باعث فروپاشی AT&T شد و Bellcore (اکنون Iconectiv) از آزمایشگاه‌های بل جدا شد تا همان عملکردهای پژوهش و توسعه را برای حامل‌های مبادله محلی تازه ایجاد شده ارائه دهد. AT&T همچنین محدود به استفاده از علامت تجاری بل تنها در ارتباط با Bell Laboratories بود. Bell Telephone Laboratories, Inc. تبدیل به یک شرکت کاملاً متعلق به واحد جدید AT&T Technologies، Western Electric پیشین شد. سوئیچ ۵ESS در طول این انتقال توسعه داده شد.

مدال ملی فناوری به آزمایشگاه‌های بل، نخستین شرکتی که در فوریه ۱۹۸۵ به این افتخار دست یافت، اعطا شد.[۳۶]

در سال ۱۹۸۵، استیون چو و تیمش از خنک‌سازی لیزری برای کند کردن و دستکاری اتم‌ها استفاده کردند. در سال ۱۹۸۵، زبان مدل‌سازی یک زبان برنامه‌نویسی ریاضی، AMPL، توسط رابرت فورر، دیوید ام. گی و برایان کرنیگان در آزمایشگاه‌های بل توسعه داده شد. همچنین در سال ۱۹۸۵، آزمایشگاه‌های بل مدال ملی فناوری "برای مشارکت در طول دهه‌ها در سامانه‌های ارتباطی مدرن" را دریافت کردند.

در سال ۱۹۸۵،[۳۷] زبان برنامه‌نویسی ++C نخستین نسخه تجاری خود را داشت؛ بیارنه استراس‌تروپ در سال ۱۹۷۹ توسعه ++C را در آزمایشگاه‌های بل به‌عنوان افزونه‌ای برای زبان اصلی C آغاز کرد.[۳۸]

آرتور اشکین موچین‌های نوری را اختراع کرد که ذرات، اتم‌ها، ویروس‌ها و سایر سلول‌های زنده را با انگشتان پرتو لیزر خود می‌گیرند.  در سال ۱۹۸۷، زمانی که اشکین از موچین برای گرفتن باکتری‌های زنده بدون آسیب رساندن به آن‌ها استفاده کرد، یک پیشرفت بزرگ حاصل شد. او بلافاصله شروع به مطالعه سامانه‌های زیستی با به‌کارگیری موچین نوری کرد که اکنون به طور گسترده برای بررسی ماشین‌آلات حیات استفاده می‌شوند.[۳۹] او به خاطر کارش در زمینه موچین نوری و کاربرد آن‌ها در سامانه‌های زیستی، جایزه نوبل فیزیک (۲۰۱۸) را دریافت کرد.

در میانه دهه ۱۹۸۰، بخش‌های سامانه انتقال آزمایشگاه‌های بل، سامانه‌های ارتباطی فیبر نوری با برد طولانی بسیار قابل اعتمادی را بر اساس SONET و تکنیک‌های عملیات شبکه توسعه دادند که ارتباطات بسیار پر حجم و تقریباً آنی را در سراسر قاره آمریکای شمالی ممکن ساخت. سامانه‌های عملیات مدیریت ترافیک ایمن در برابر خرابی و مرتبط با بلایا، سودمندی فیبر نوری را افزایش دادند. با وجود اینکه سامانه‌های فیبر نوری زمینی و دریایی توسط بخش‌های مختلف شرکت توسعه داده شده بودند، اما هم‌افزایی در آن‌ها وجود داشت. این سامانه‌ها هنوز هم در سراسر ایالات متحده در حال استفاده هستند.

...  چارلز ای. بوروس در سال ۱۹۸۸ به خاطر فعالیت‌هایش به‌عنوان عضو کادر فنی، به عضویت آزمایشگاه‌های بل درآمد. پیش از این دستاورد، در سال ۱۹۸۲ جایزه کارکنان فنی ممتاز آزمایشگاه‌های بل AT&T به او اهدا شد. چارلز در سال ۱۹۵۵ در آزمایشگاه‌های بل در هولمدل شروع به کار کرد و در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد و تا سال ۲۰۰۲ به شرکت لوسنت تکنولوژیز مشاوره می‌داد.[۴۰]

در سال ۱۹۸۸، TAT-۸ به نخستین کابل فیبر نوری فرا اقیانوس اطلس تبدیل شد. آزمایشگاه‌های بل در فری‌هولد، نیوجرسی، فیبر ۱.۳ میکرونی، کابل، اتصال، آشکارساز لیزری و تکرارکننده ۲۸۰ مگابیت بر ثانیه را برای ظرفیت ۴۰۰۰۰ تماس تلفنی توسعه دادند.

در اواخر دهه ۱۹۸۰، ریچارد دی. گیتلین، ژان ژاک ورنر و همکارانشان با درک اینکه مودم‌های باند صوتی به حد شانون در نرخ بیت نزدیک می‌شوند، پیشگام یک پیشرفت بزرگ شدند.  آن‌ها DSL (خط مشترک دیجیتال) را اختراع کردند، فناوری‌ای که انتقال مگابیت بر ثانیه را روی خطوط تلفن مسی نصب‌شده امکان‌پذیر می‌کرد و این امر دوران پهنای باند را تسهیل کرد.[۴۱]

۱۹۹۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جان مایو از آزمایشگاه‌های بل در سال ۱۹۹۰ مدال ملی فناوری را دریافت کرد.[۴۲]

در ماه مه ۱۹۹۰، رونالد اسنیر به دلیل «مشارکت‌های منحصر به فرد در توسعه شبکه سیگنالینگ کانال مشترک و نقاط انتقال سیگنال در سطح جهانی» به‌عنوان عضو AT&T آزمایشگاه‌های بل انتخاب شد. این سامانه در سال ۱۹۷۸ در ایالات متحده شروع به خدمت کرد.[۴۳]

در سال‌های آغازین دهه ۱۹۹۰، رویکردهایی برای افزایش سرعت مودم به ۵۶ کیلوبایت در آزمایشگاه‌های بل بررسی شد و اختراعات اولیه در سال ۱۹۹۲ توسط اندر آیانوغلو، نوری آر. داگدویرن و همکارانشان ثبت شد.[۴۴]

دانشمند، دبلیو. لینکلن هاوکینز، در سال ۱۹۹۲ مدال ملی فناوری را برای کارهایی که در آزمایشگاه‌های بل انجام داد، دریافت کرد.[۴۲]

در سال ۱۹۹۲، جک سالز، جک وینترز و ریچارد دی. گیتلین فناوری بنیادی را ارائه دادند تا نشان دهند که آرایه‌های آنتن تطبیقی ​​در فرستنده و گیرنده می‌توانند قابلیت اطمینان (از طریق تنوع) و ظرفیت (از طریق مالتی پلکس فضایی) سامانه‌های بی‌سیم را بدون افزایش پهنای باند به طور قابل توجهی افزایش دهند.[۴۵] سپس، سامانه BLAST که توسط جرارد فوشینی و همکارانش پیشنهاد شد، ظرفیت سامانه‌های بی‌سیم را به طور چشمگیری افزایش داد.[۴۶] این فناوری که امروزه با نام MIMO (ورودی چندگانه خروجی چندگانه) شناخته می‌شود، عامل مهمی در استانداردسازی، تجاری‌سازی، بهبود عملکرد و رشد سامانه‌های شبکه محلی سلولی و بی‌سیم بود.

آموس جوئل در سال ۱۹۹۳ مدال ملی فناوری را دریافت کرد.[۴۲]

دو دانشمند آزمایشگاه‌های بل AT&T، جوئل انگل و ریچارد فرنکیل، در سال ۱۹۹۴ مفتخر به دریافت مدال ملی فناوری شدند.[۴۲]

در سال ۱۹۹۴، لیزر آبشار کوانتومی توسط فدریکو کاپاسو، آلفرد چو، جروم فیست و همکارانشان اختراع شد. همچنین در سال ۱۹۹۴، پیتر شور الگوریتم فاکتورگیری کوانتومی خود را ابداع کرد.

در سال ۱۹۹۶، لیتوگرافی الکترونی اسکالپل (SCALPEL) که ویژگی‌هایی را در ابعاد اتم روی میکروچیپ‌ها چاپ می‌کند، توسط لوید هریوت و تیمش اختراع شد. سامانه عامل اینفرنو (Inferno)، که نسخه‌ای به‌روز شده از پلان ۹ بود، توسط دنیس ریچی و دیگران با به‌کارگیری زبان برنامه‌نویسی همزمان جدید آن زمان، لیمبو (Limbo)، ایجاد شد. یک موتور پایگاه داده با کارایی بالا (Dali) توسعه داده شد که در قالب محصول خود به DataBlitz تبدیل شد.[۴۷]

در سال ۱۹۹۶، AT&T آزمایشگاه‌های بل (Bell Laboratories) را به همراه بیشتر کسب‌وکار تولید تجهیزات خود، به یک شرکت جدید به نام Lucent Technologies تبدیل کرد. AT&T تعداد کمی از پژوهشگرانی را که کارکنان آزمایشگاه‌های تازه تأسیس AT&T را تشکیل می‌دادند، حفظ کرد.

لوسی سندرز سومین زنی بود که در سال ۱۹۹۶ به خاطر کار خود در ایجاد یک تراشه RISC که تماس‌های تلفنی بیشتری را با به‌کارگیری نرم‌افزار و سخت‌افزار روی یک سرور واحد امکان‌پذیر می‌کرد، جایزه Bell Labs Fellow را دریافت کرد.  او کار خود را در سال ۱۹۷۷ آغاز کرد و یکی از معدود مهندسان زن در آزمایشگاه‌های بل بود.[۴۸]

در نوامبر ۱۹۹۷، شرکت لوسنت (Lucent) مکانی را در آزمایشگاه‌های بل (Bell Laboratories) در پارک پژوهشی یوکوسوکا (Yokosuka) در یوکوسوکا، ژاپن، برای توسعه نسل سوم سامانه سلولی دسترسی چندگانه با تقسیم کد پهن باند (W-CDMA) برنامه‌ریزی کرد.[۴۹]

در سال ۱۹۹۷، کوچکترین ترانزیستور کاربردی آن زمان (۶۰ نانومتر، ۱۸۲ اتم عرض) ساخته شد. در سال ۱۹۹۸، نخستین روتر نوری اختراع شد.

رودولف کازارینوف (Roundolph Kazarinov) و فدریکو کاپاسو (Federico Capasso) در ۸ دسامبر ۱۹۹۸ جایزه رتبه‌بندی اپتوالکترونیک را دریافت کردند.[۴۲]

در دسامبر ۱۹۹۸، ریچی و تامپسون همچنین به خاطر کارهایی که برای آزمایشگاه‌های بل (Bell Labs) پیش از لوسنت (Lucent Technologies) انجام داده بودند، مفتخر به دریافت مدال ملی فناوری شدند. این جایزه در سال ۱۹۹۹ توسط رئیس جمهور ایالات متحده، ویلیام کلینتون، در مراسمی در کاخ سفید اهدا شد.[۴۲]

سده بیست‌ویکم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سال ۲۰۰۰ یک سال فعال برای آزمایشگاه‌ها بود که در آن نمونه‌های اولیه ماشین DNA توسعه یافتند. الگوریتم فشرده سازی هندسه پیشرونده ارتباطات سه بعدی گسترده را عملی کرد. نخستین لیزر آلی با انرژی الکتریکی اختراع شد. نقشه ای در مقیاس بزرگ از ماده تاریک کیهانی گردآوری شد. و F-۱۵ (ماده)، یک ماده آلی که ترانزیستورهای پلاستیکی را ممکن می کند، اختراع شد. در سال ۲۰۰۲، فیزیکدان یان هندریک شون پس از اینکه کارش حاوی داده‌های متقلبانه بود، اخراج شد. این نخستین مورد شناخته شده کلاهبرداری در آزمایشگاه بل بود. در سال ۲۰۰۳، آزمایشگاه مهندسی زیست پزشکی موسسه فناوری نیوجرسی در موری هیل، نیوجرسی ایجاد شد.[۵۰]

در سال ۲۰۰۴، Lucent Technologies به دو زن جایزه معتبر Bell Labs Fellow را اعطا کرد. Magaly Spector، مدیر گروه INS/Network Systems، به دلیل "مشارکت‌های علمی و فناوری پایدار و استثنایی در فیزیک حالت جامد، مواد III-V برای لیزرهای نیمه‌رسانا، مدارهای مجتمع گالیوم آرسنید، و کیفیت و قابلیت اطمینان محصولات مورد استفاده در نوری با سرعت بالا، جایزه دریافت کرد. سامانه‌های حمل و نقل برای نسل بعدی ارتباطات با پهنای باند بالا." ایو وارما، مدیر فنی در گروه MNS/Network Systems، به دلیل استناد خود در "مشارکت‌های پایدار در شبکه‌های دیجیتال و نوری، از جمله معماری، همگام سازی، بازسازی، استانداردها، عملیات و کنترل" اعطا شد. در سال ۲۰۰۵، جئونگ اچ کیم، رئیس پیشین گروه شبکه نوری لوسنت، از دانشگاه بازگشت تا رئیس آزمایشگاه بل شود. در آوریل ۲۰۰۶، شرکت مادر Bell Laboratories، Lucent Technologies، قرارداد ادغام با Alcatel امضا کرد. در ۱ دسامبر ۲۰۰۶، شرکت ادغام شده، Alcatel-Lucent، فعالیت خود را آغاز کرد. این معامله نگرانی هایی را در ایالات متحده ایجاد کرد، جایی که آزمایشگاه‌های بل روی قراردادهای دفاعی کار می کنند. یک شرکت جداگانه به نام LGS Innovations با یک هیئت مدیره آمریکایی برای مدیریت قراردادهای حساس دولت ایالات متحده توسط Bell Laboratories و Lucent راه اندازی شد. در مارس ۲۰۱۹، LGS Innovations توسط CACI خریداری شد.[۵۱]

در دسامبر ۲۰۰۷، اعلام شد که آزمایشگاه‌های لوسنت بل پیشین و پژوهش و نوآوری پیشین آلکاتل در یک سازمان تحت نام آزمایشگاه‌های بل ادغام خواهند شد. این نخستین دوره رشد پس از سال‌های متمادی است که طی آن آزمایشگاه‌های بل به‌تدریج نیروی انسانی خود را به دلیل اخراج‌ها و اسپین‌آف‌ها از دست دادند که باعث شد شرکت برای مدت کوتاهی تعطیل شود. در فوریه ۲۰۰۸، Alcatel-Lucent سنت آزمایشگاه بل را در اعطای جایزه معتبر برای مشارکت کنندگان فنی برجسته ادامه داد. Martin J. Glapa، مدیر ارشد فنی پیشین واحد تجاری ارتباطات کابلی Lucent و مدیر فناوری‌های پیشرفته،[۵۲] توسط Jeong H. Kim، رئیس آزمایشگاه Alcatel-Lucent Bell، با جایزه همکار آزمایشگاه بل در سال ۲۰۰۶ در معماری شبکه، برنامه ریزی شبکه و حرفه ای اهدا شد خدمات با تمرکز ویژه در سامانه‌های تلویزیون کابلی و خدمات پهنای باند دارای "موفقیت‌های تجاری قابل توجه Alcatel-Lucent" هستند. GLAPA یک دارنده حق اختراع است و مقاله فنی سال ۲۰۰۴ به نام "در دسترس بودن و امنیت بهینه برای Voice over Cable Networks" را نوشته است و "تأثیر رشد تقاضای پهنای باند در شبکه‌های HFC" را در سال ۲۰۰۸ نوشته است. IEEE.[۵۳] با این حال، طبق گزارش مجله علمی Nature، تا ژوئیه ۲۰۰۸، تنها چهار دانشمند در پژوهش فیزیک باقی ماندند.[۵۴]

در ۲۸ اوت ۲۰۰۸، Alcatel-Lucent اعلام کرد که از علوم پایه، فیزیک مواد و پژوهش نیمه‌رسانا خارج می شود و در عوض بر حوزه‌های بازاری تر، از جمله شبکه، الکترونیک پرسرعت، شبکه‌های بی سیم، فناوری نانو و فناوری نانو تمرکز خواهد کرد. نرم افزار.[۵۵]

در سال ۲۰۰۹، ویلارد بویل و جورج اسمیت جایزه نوبل فیزیک را برای اختراع و توسعه دستگاه شارژ شده (CCD) دریافت کردند.[۵۶]

راب سونی در سال ۲۰۰۹ یکی از همکاران Alcatel-Lucent Bell Labs بود که برای کار در جلب کسب و کار بی سیم مشتریان آمریکای شمالی و کمک به تعریف شبکه‌های بی سیم ۴G با معماری سامانه‌های متحول کننده ذکر شد.[۵۷]

۲۰۱۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

جی ریتنهاوس، رئیس پیشین پژوهش، در فوریه ۲۰۱۳ از سمت خود به‌عنوان مدیر ارشد عملیاتی بخش نرم‌افزار، خدمات و راهکارهای آلکاتل-لوسنت بازگشت تا دوازدهمین رئیس آزمایشگاه‌های بل شود.[۵۸]

در ۴ نوامبر ۲۰۱۳، آلکاتل-لوسنت انتصاب مارکوس ولدون را به‌عنوان رئیس آزمایشگاه‌های بل اعلام کرد. هدف اعلام شده او بازگرداندن آزمایشگاه‌های بل به خط مقدم نوآوری در فناوری اطلاعات و ارتباطات با تمرکز بر حل چالش‌های کلیدی صنعت بود، همانطور که در دوره‌های بزرگ نوآوری آزمایشگاه‌های بل در گذشته نیز چنین بود.[۵۹]

در ۲۰ مه ۲۰۱۴، میشل کومبز، مدیرعامل آلکاتل-لوسنت، از افتتاح شعبه‌ای از آزمایشگاه‌های بل در تل‌آویو، اسرائیل تا تابستان خبر داد. تیم پژوهشی آزمایشگاه‌های بل توسط یک دانشمند رایانه اسرائیلی و فارغ‌التحصیل آزمایشگاه‌های بل، دنی راز، هدایت خواهد شد. پژوهش آزمایشگاه‌های بل در حوزه فناوری‌های «شبکه ابری» برای ارتباطات خواهد بود.  این مکان تقریباً بیست کارمند با پیشینه علمی دانشگاهی خواهد داشت.[۶۰]

در ژوئیه ۲۰۱۴، آزمایشگاه‌های بل اعلام کردند که با فناوری جدیدی به نام XG-FAST که سرعت انتقال ۱۰ گیگابیت در ثانیه را نوید می‌دهد، «رکورد سرعت اینترنت پهن‌باند» را شکسته است.[۶۱]

در سال ۲۰۱۴، اریک بتزیگ جایزه نوبل شیمی را به خاطر کارش در میکروسکوپ فلورسانس با وضوح بالا که در زمان حضورش در آزمایشگاه‌های بل در بخش پژوهش فیزیک نیمه‌رسانا آغاز به دنبال کردن آن کرده بود، به اشتراک گذاشت.[۶۲]

در ۱۵ آوریل ۲۰۱۵، نوکیا موافقت کرد که آلکاتل-لوسنت، شرکت مادر آزمایشگاه‌های بل، را در یک مبادله سهام به ارزش ۱۶.۶ میلیارد دلار خریداری کند.[۶۳][۶۴] نخستین روز عملیات ترکیبی آن‌ها ۱۴ ژانویه ۲۰۱۶ بود.[۶۵]

در سپتامبر ۲۰۱۶، آزمایشگاه‌های نوکیا بل به همراه دانشگاه فنی برلین، آزمایشگاه‌های دویچه تلکام و دانشگاه فنی مونیخ با بهبود ظرفیت انتقال و کارایی طیفی در یک آزمایش میدانی ارتباطات نوری با یک تکنیک مدولاسیون جدید، به سرعت داده یک ترابیت در ثانیه دست یافتند.[۶۶]

آنترو تایوالساری در سال ۲۰۱۶ به دلیل کار خاص خود به عضویت آزمایشگاه‌های بل درآمد.[۶۷]

در سال ۲۰۱۷، دراگان ساماردزیا به عضویت آزمایشگاه‌های بل درآمد.[۶۸]

در سال ۲۰۱۸، آرتور اشکین به خاطر کار خود بر روی «موچین‌های نوری و کاربرد آن‌ها در سامانه‌های زیستی»[۳۹] که در دهه ۱۹۸۰ در آزمایشگاه‌های بل توسعه داده شده بود، جایزه نوبل فیزیک را به طور مشترک دریافت کرد.

۲۰۲۰

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در سال ۲۰۲۰، آلفرد آهو و جفری اولمن جایزه تورینگ را برای کار خود بر روی کامپایلرها به اشتراک گذاشتند، که از دوران تصدی خود در آزمایشگاه بل در طول سال‌های ۱۹۶۷-۱۹۶۹ شروع شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، نوکیا مراسم اهدای جوایز همکاران آزمایشگاه بل در سال ۲۰۲۱ را ارائه کرد، شش عضو جدید (Igor Curcio، Matthew Andrews، Bjorn Jelonnek، Ed Harstead، Gino Dion، Esa Tiirola) که در ساعت برگزار شد. عمارت نوکیا باتویک، فنلاند.[۶۹]

در دسامبر ۲۰۲۱، مدیر ارشد استراتژی و فناوری نوکیا تصمیم گرفت آزمایشگاه‌های بل را در دو سازمان عملکردی جداگانه سازماندهی کند: پژوهش هسته آزمایشگاه‌های بل و پژوهش راه‌حل‌های آزمایشگاه بل. Bell Labs Core Research مسئول ایجاد فناوری‌های مخرب با افق ۱۰ ساله است. پژوهش راه‌حل‌های آزمایشگاه بل، به دنبال راه‌حل‌های کوتاه‌مدت است که می‌تواند فرصت‌های رشد را برای نوکیا فراهم کند.[۷۰]

همکاران آزمایشگاه بل ۲۰۲۲ نوکیا در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۲ در مراسمی در نیوجرسی به رسمیت شناخته شدند. پنج پژوهشگر از زمان تأسیس آن توسط AT&T Bell Labs در سال ۱۹۸۲ به مجموع ۳۴۱ گیرنده معرفی شدند. یک عضو از نیوجرسی، دو نفر از کمبریج، انگلستان، و دو نفر از فنلاند بودند که نماینده مکان‌های Espoo و Tampere بودند.[۷۱]

در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۳، همکاران آزمایشگاه بل ۲۰۲۳ نوکیا در مراسمی در فنلاند به رسمیت شناخته شدند. در مجموع ۳۴۷ دریافت کننده، شش نفر از برگزیدگان برگزیده شدند. دو عضو از موری هیل، نیوجرسی، یکی از مونیخ، آلمان، و سه نفر از فنلاند بودند که نماینده دو افتخار از اسپو و یک افتخار از مکان‌های تامپره بودند. برگزیدگان مکان موری هیل، Randeep Bhatia از Bell Labs Core Research، نویسنده ۴۰ پرونده ثبت اختراع و رابرت ال. ویلت از Bell Labs Solutions Research، یک کارمند ۳۵ ساله با تمرکز بر سامانه‌های الکترونی دوبعدی بودند.[۷۲]

در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۳، نوکیا یک مرکز پژوهشی پیشرفته را در نیوبرانزویک، نیوجرسی اعلام کرد. جابجایی برنامه ریزی شده تاسیسات ۸۰ ساله، موری هیل نیوجرسی بل آزمایشگاه پیش از سال ۲۰۲۸ انجام خواهد شد.[۷۳] ساختمان جدید دارای گواهینامه LEED Gold خواهد بود.[۷۴] مکان موری هیل پژوهش نمادینی در مورد نوآوری‌های تاریخی مختلف برای AT&T Corp.، Lucent Technologies، Alcatel-Lucent و Nokia داشته است.[۷۵]

در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۴، همکاران آزمایشگاه بل ۲۰۲۴ نوکیا در مراسمی که در لیسبون، پرتغال برگزار شد، به رسمیت شناخته شدند. در مجموع ۳۵۲ دریافت کننده که شامل ۸۳ نفر از جامعه نوکیا هستند، پنج جایزه دریافت کردند. Alexei Ashikhmin از Bell Labs Solutions Research نماینده آزمایشگاه‌های بل موری با بیش از ۲۵ سال به‌عنوان پژوهشگر تئوری کدگذاری بود. دو برگزیده از فنلاند به نمایندگی از مکان‌های اسپو و تامپره بودند. علاوه بر این، دو برگزیده نماینده مکان‌های ویمرکت نوکیا، ایتالیا و توکیو، ژاپن بودند.[۷۶]

ساختمان دفتر مرکزی ۱۰ طبقه Nokia Bell Labs که قرار است در نیوبرانزویک، نیوجرسی ساخته شود، در ۴ سپتامبر ۲۰۲۵ مراسم افتتاحیه داشت. ساخت و ساز قرار است در سال ۲۰۲۷ تکمیل شود و دارای برنامه ریزی شده است و وجود دارد. ۳۴۳۷۴ متر مربع فضا برای ارتباطات نوری، هوش مصنوعی مولد و آزمایشگاه ها و دفاتر فیزیک کوانتومی. این ساختمان ساختمان هلیکس ۲ (تبادل بهداشت و علوم زیستی) نامیده می شود و مکان آن به استعدادهای دانشگاهی از دانشگاه‌های مجاور برای سرمایه گذاری نوکیا و مشارکت‌های جدید استارتاپی اجازه می دهد.[۷۷]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Alcatel-Lucent
  2. ↑ Murray Hill
  3. ↑ "Bell Laboratories". Encyclopædia Britannica. Archived from the original on May 3, 2006.
  4. ↑ Leopold Stokowski, Harvey Fletcher, and the Bell Laboratories Experimental Recordings بایگانی‌شده در دسامبر ۲۷, ۲۰۱۹ توسط Wayback Machine, Stokowski.org. Retrieved March 3, 2020.
  5. ↑ Clark, A. B.; Kendall, B. W. (December 1933). "Carrier in Cable". Transactions of the American Institute of Electrical Engineers. 52 (4): 1050–1053. doi:10.1109/T-AIEE.1933.5056444. ISSN 0096-3860.
  6. ↑ Copeland, Jack; Bowen, Jonathan (2017). "Chapter 1: Life and work & Chapter 18: Delilah—encrypting speech". The Turing Guide. Oxford University Press. ISBN 978-0198747833.
  7. ↑ Ring, Douglas H. (December 1947). "Mobile Telephony — Wide Area Coverage" (PDF). Bell Laboratories Record. 25 (12): 335–344. Archived from the original on 2012-02-07.
  8. ↑ "CED in the History of Media Technology". www.cedmagic.com. Retrieved 27 November 2023.
  9. ↑ Cafe, Kirt Blattenberger. "TRADIC - The "Super Computer"". www.rfcafe.com. Popular Electronics. Retrieved 27 November 2023.
  10. ↑ "1953: TRANSISTORIZED COMPUTERS EMERGE". www.computerhistory.org. CHM Computer History Museum. Retrieved 27 November 2023.
  11. ↑ Laude, David (March 2012). A History of Semiconductors from the Archaic to the Monolithic (PDF). p. 13.
  12. ↑ "This Month in Physics History". APS News. 18 (4). American Physical Society. April 2008. Archived from the original on 2021-05-20.
  13. ↑ "Bell Telephone Labs experimental P/N photovoltaic cell". www.si.edu. Smithsonian. Retrieved 6 December 2025.
  14. ↑ "Bell Labs Demonstration Solar Module". www.solarmuseum.org. Museum of Solar Energy. Retrieved 6 December 2025.
  15. ↑ Frosch, C. J.; Derick, L (1957). "Surface Protection and Selective Masking during Diffusion in Silicon". Journal of the Electrochemical Society (in English). 104 (9): 547. doi:10.1149/1.2428650.
  16. ↑ Bassett, Ross Knox (2007). To the Digital Age: Research Labs, Start-up Companies, and the Rise of MOS Technology. Johns Hopkins University Press. pp. 22–23. ISBN 978-0-8018-8639-3.
  17. ↑ Atalla, M.; Kahng, D. (1960). "Silicon-silicon dioxide field induced surface devices". IRE-AIEE Solid State Device Research Conference.
  18. ↑ "1960 – Metal Oxide Semiconductor (MOS) Transistor Demonstrated". The Silicon Engine. Computer History Museum. Retrieved 2023-01-16.
  19. ↑ KAHNG, D. (1961). "Silicon-Silicon Dioxide Surface Device". Technical Memorandum of Bell Laboratories: 583–596. doi:10.1142/9789814503464_0076. ISBN 978-981-02-0209-5. {{cite journal}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
  20. ↑ Lojek, Bo (2007). History of Semiconductor Engineering. Berlin, Heidelberg: Springer-Verlag Berlin Heidelberg. p. 321. ISBN 978-3-540-34258-8.
  21. ↑ Lojek, Bo (2007). History of Semiconductor Engineering. Springer Science & Business Media. p. 120. ISBN 9783540342588.
  22. ↑ Ligenza, J. R.; Spitzer, W. G. (1960-07-01). "The mechanisms for silicon oxidation in steam and oxygen". Journal of Physics and Chemistry of Solids. 14: 131–136. Bibcode:1960JPCS...14..131L. doi:10.1016/0022-3697(60)90219-5. ISSN 0022-3697.
  23. ↑ Deal, Bruce E. (1998). "Highlights Of Silicon Thermal Oxidation Technology". Silicon materials science and technology. The Electrochemical Society. p. 183. ISBN 978-1566771931.
  24. ↑ Lojek, Bo (2007). History of Semiconductor Engineering. Springer Science & Business Media. p. 322. ISBN 978-3540342588.
  25. ↑ "Part I. HISTORY OF ABM DEVELOPMENT". Alternatewars.com. Archived from the original on April 16, 2014. Retrieved July 25, 2022.
  26. ↑ "Eyes Of A Generation…Television's Living History". Eyesofageneration.com. 23 July 2016. Archived from the original on December 26, 2022. Retrieved July 26, 2022.
  27. ↑ Iardella, Albert B. (1964). Western Electric and the Bell System-A SURVEY OF SERVICE (PDF) (in English). Western Electric Company. p. 20. Archived (PDF) from the original on 2020-09-05.
  28. ↑ Chang, Kenneth (August 31, 2020). "Myriam Sarachik Never Gave Up on Physics". The New York Times (in American English). ISSN 0362-4331. Archived from the original on August 31, 2020. Retrieved October 13, 2021.
  29. ↑ Banks, Michael, "Condensed-matter physics pioneer Philip Anderson dies aged 96 بایگانی‌شده در مارس ۳۱, ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine", Physics World, March 30, 2020
  30. ↑ "The Nobel Prize in Physics 1978". Nobelprize.org. Archived from the original on August 1, 2012. Retrieved February 24, 2011.
  31. ↑ "Baltimore Works". Archived from the original on November 27, 2022. Retrieved December 12, 2022.
  32. ↑ "Blit". www.youtube.com. Association of Computing Machinery. 23 December 2020. Retrieved 28 November 2023.
  33. ↑ "AT&T/Teletype 5620 Dot Mapped Display Terminal". www.brouhaha.com. Retrieved 28 November 2023.
  34. ↑ Fitchard, Kevin (23 November 2021). "Meet the new Bell Labs Fellows". Nokia Bell Labs. Archived from the original on July 28, 2022. Retrieved July 28, 2022.
  35. ↑ "Alcatel Lucent SA : Alcatel-Lucent's Bell Labs hosts event to explore the impact of software on society and to honor the life of Dennis Ritchie - the co-inventor of UNIX®". Marketscreener. September 5, 2012. Archived from the original on January 19, 2023. Retrieved 1 January 2023.
  36. ↑ "National Medal of Technology awarded". Chemical & Engineering News Archive. 63 (8): 8. February 25, 1985. doi:10.1021/cen-v063n008.p008. Archived from the original on January 19, 2023. Retrieved 1 January 2023.
  37. ↑ "The Rise of C++ – Bell Labs". Bell-labs.com. Archived from the original on June 30, 2017. Retrieved May 13, 2016.
  38. ↑ JANA, DEBASISH (October 1, 2014). C++ AND OBJECT-ORIENTED PROGRAMMING PARADIGM (in English). PHI Learning Pvt. Ltd. ISBN 9788120350335. Archived from the original on October 17, 2023. Retrieved May 9, 2017.
  39. 1 2 "The Nobel Prize in Physics 2018". NobelPrize.org (in American English). Archived from the original on February 9, 2019. Retrieved October 2, 2018.
  40. ↑ "Charles A. Burrus". Optica. 17 September 2021. Archived from the original on January 19, 2023. Retrieved 1 January 2023.
  41. ↑ US 4924492, Richard D. Gitlin; Sailesh K. Rao & Jean-Jacques Werner et al., "Wideband transmission of digital signals", published May 8, 1990, assigned to AT&T Corp
  42. 1 2 3 4 5 6 "Bell Labs Luminaries Dennis Ritchie And Ken Thompson To Receive National Medal Of Technology". ScienceDaily. December 8, 1998. Archived from the original on April 16, 2002. Retrieved 1 January 2023.
  43. ↑ Snare, Ron C. (February 1978). "Common channel interoffice signaling: Peripheral maintenance and administration support system". The Bell System Technical Journal. 57 (2): 325–360. Bibcode:1978BSTJ...57..325S. doi:10.1002/j.1538-7305.1978.tb02091.x. S2CID 35295557.
  44. ↑ US expired 5394437, Ender Ayanoglu; Nuri R. Dagdeviren & James E. Mazo et al., "High-speed modem synchronized to a remote CODEC", published February 28, 1995, assigned to AT&T Corp
  45. ↑ Winters, J.H.; Salz, J.; Gitlin, R.D. (Feb 1994). "The impact of antenna diversity on the capacity of wireless communication systems". IEEE Transactions on Communications. 42 (2/3/4): 1740–1751. Bibcode:1994ITCom..42.1740W. doi:10.1109/TCOMM.1994.582882.
  46. ↑ Foschini, G.; Gans, M (1998). "On Limits of Wireless Communications in a Fading Environment when Using Multiple Antennas". Wireless Personal Communications. 6 (3): 311–335. doi:10.1023/A:1008889222784. S2CID 6157164.
  47. ↑ "The Dali Home Page". Archived from the original on January 16, 1997.
  48. ↑ Chuang, Tamara (January 19, 2023). "How Lucy Sanders tackles gender inequity: Data, research, humor". The Denver Post. Archived from the original on January 19, 2023. Retrieved 1 January 2023.
  49. ↑ Gregson, Reily (November 30, 1999). "LUCENT TECHNOLOGIES TO BUILD JAPAN R&D FACILITY". www.rcrwireless.com. RCR Wireless News. Retrieved 8 January 2024.
  50. ↑ "Profile: New Jersey Nanotechnology Consortium". Archived from the original on May 30, 2008.
  51. ↑ Cooper, Laura (January 31, 2019). "CACI International to Buy Private-Equity Backed LGS Innovations for $750 Million". Wall Street Journal. Archived from the original on June 22, 2020. Retrieved April 27, 2020.
  52. ↑ Jenifer Whalen (March 2000). "Interview with a Leader-IP Networking: Conduit to Cash" (PDF). Communications Technology. Archived (PDF) from the original on 2021-03-09. Retrieved August 2, 2022.
  53. ↑ Mike Dano (October 20, 2017). "Bell Labs: Cable/wireless convergence could cut expenses by 40%". Nobelprize.org. Archived from the original on August 3, 2022. Retrieved August 2, 2022.
  54. ↑ Geoff Brumfiel (2008). "Access : Bell Labs bottoms out : Nature News". Nature. 454 (7207): 927. doi:10.1038/454927a. PMID 18719552.
  55. ↑ Ganapati, Priya (August 27, 2008). "Bell Labs Kills Fundamental Physics Research". Wired. Archived from the original on August 28, 2008. Retrieved August 28, 2008.
  56. ↑ "The 2009 Nobel Prize in Physics – Press Release". Nobelprize.org. October 6, 2009. Archived from the original on May 16, 2012. Retrieved January 7, 2017.
  57. ↑ "Rob Soni Head of RAN Architecture, VMware Speaker BIO". 2022. Archived from the original on January 14, 2023. Retrieved 14 January 2023.
  58. ↑ "Gee Rittenhouse to take over as President of world-famous research institution Bell Labs" (Press release). Paris: Alcatel-Lucent. February 18, 2013. Archived from the original on March 13, 2016. Retrieved March 10, 2016.
  59. ↑ "Marcus Weldon appointed President of Alcatel-Lucent's Bell Labs to accelerate and unlock innovation as part of The Shift Plan" (Press release). Paris: Alcatel-Lucent. November 4, 2013. Archived from the original on July 13, 2015. Retrieved March 10, 2016.
  60. ↑ Shamah, David (20 May 2014). "Bell Labs plans Israeli branch of its 'idea factory'". The Times of Israel (in English). Retrieved 17 November 2023.
  61. ↑ "Alcatel-Lucent sets new world record broadband speed of 10 Gbps for transmission of data over traditional copper telephone lines" (Press release). Paris: Alcatel-Lucent. July 9, 2014. Archived from the original on March 10, 2016. Retrieved March 10, 2016.
  62. ↑ "The Nobel Prize in Chemistry 2014". Nobel Media AB. 2014. Archived from the original on March 10, 2016. Retrieved March 10, 2016.
  63. ↑ "Nokia and Alcatel-Lucent Combine to Create an Innovation Leader in Next Generation Technology and Services for an IP Connected World" (Press release). Helsinki & Paris: Nokia. April 15, 2015. Archived from the original on April 16, 2015. Retrieved March 10, 2016.
  64. ↑ Scott, Mark; Jolly, David (April 15, 2015). "Nokia Agrees to $16.6 Billion Takeover of Alcatel-Lucent". The New York Times. Archived from the original on 2022-01-01. Retrieved March 10, 2016.
  65. ↑ "Nokia celebrates first day of combined operations with Alcatel-Lucent" (Press release). Espoo, Finland: Nokia. January 14, 2016. Archived from the original on March 9, 2016. Retrieved March 10, 2016.
  66. ↑ "Optical fiber transmits one terabit per second" (Press release). Technical University of Munich. September 16, 2016. Archived from the original on September 23, 2016. Retrieved September 23, 2016.
  67. ↑ "Bell Labs Fellow". Tampere University Research Portal. 2023. Archived from the original on January 14, 2023. Retrieved 1 January 2023.
  68. ↑ "Dragan Samardzija". Archived from the original on January 14, 2023. Retrieved 14 January 2023.
  69. ↑ 2021 Bell Labs Fellows award ceremony. Nokia Bell Labs. November 23, 2021. Archived from the original on June 5, 2022. Retrieved July 5, 2022 – via YouTube.
  70. ↑ "Accelerating a new era of research innovation at Nokia Bell Labs". Nokia Bell Labs. December 21, 2021. Archived from the original on February 14, 2023. Retrieved February 14, 2023.
  71. ↑ Heller, Aron (November 29, 2022). "Honoring the 2022 Bell Labs Fellows". Nokia Bell Labs. Archived from the original on January 14, 2023. Retrieved 13 January 2023.
  72. ↑ Klein, Thierry (November 29, 2023). "Honoring the 2023 Bell Labs Fellows". Nokia Bell Labs. Retrieved 17 November 2025.
  73. ↑ Alleven, Monica (Dec 11, 2023). "Nokia Bell Labs to move to new digs in New Jersey". Fierce Wireless.
  74. ↑ Pytell, Jim. "Nokia Bell Labs HQ is Moving from Murray Hill to New Brunswick". New Jersey Business Magazine (in American English). Retrieved 2023-12-14.
  75. ↑ "Nokia unveils plans for new state-of-the-art research and development facility for Nokia Bell Labs in New Brunswick, New Jersey technology hub". www.globenewswire.com (Press release). Nokia Oyj. December 11, 2023. Retrieved 11 December 2023.
  76. ↑ Vetter, Peter (November 20, 2024). "Honoring the 2024 Bell Labs Fellows". Nokia Bell Labs. Retrieved 17 November 2025.
  77. ↑ Pretz, Kathy (October 14, 2025). "Nokia Bell Labs Breaks Ground for Its New N.J. Headquarters". IEEE Spectrum. Retrieved 17 November 2025.

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=آزمایشگاه‌های_بل&oldid=44462671»