ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΡΗΤΙΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΩΝ

ΛΑ∆ΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΡΟΕ∆ΡΟΣ ΣΩΜ. ΡΗΤΙΝΟΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΩΝ – ∆ΑΣΕΡΓΑΤΩΝ Ν. ΕΥΒΟΙΑΣ. Μία από τις φυσικές οµορφιές της Εύβοιας είναι τα δάση. Τα πανέµορφα πευκοδάση καλύπτουν σχεδόν όλη την Βορειοκεντρική Εύβοια. Αυτά έδωσαν το ξύλο τους για να ναυπηγηθούν τα καράβια της Αργοναυτικής εκστρατείας. Τα δάση αυτά είναι εύφλεκτα, πρώτου βαθµού επικινδυνότητας λόγω του βελονοειδούς φυλλώµατος και του πυκνού υπορόφου του εδάφους. ∆άση, τα οποία είναι η σπονδυλική στήλη του περιβάλλοντος, πολυλειτουργικά, παρέχοντας εικονικά οφέλη σε πολλούς τοµείς: 1. Ξυλεία µε µια σειρά από εργαζόµενους (όπως υλοτόµοι και βιοµηχανικοί εργάτες για την καθετοποίηση του προϊόντος κ.α.) 2. Ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. 3. Τουριστική ανάπτυξη συνδυάζοντας βουνό και θάλασσα. 4. Ρητινοκαλλιέργεια Ένα πανάρχαιο επάγγελµα και λειτούργηµα συνάµα, από το 300 π.Χ. Τότε µε το βρασµό της ρητίνης έφτιαχναν την κολοφώνιο πίσσα, την οποία χρησιµοποιούσαν για φωτισµό, µε την καύση δαυλών, για την στεγανοποίηση των ξύλινων ενώσεων των πλωτών µέσων της εποχής. Αργότερα το υγρό πυρ – προϊόν ρητίνης – έσωσε το Βυζάντιο, αλλά και το προϊόν της πυρπόλησης του Τουρκικού στόλου στον αγώνα του 1821 βασίστηκε στη ρητίνη του πεύκου. Θα είναι πολιτιστική ασέβεια να σβήσει επί των ηµερών µας ένα επάγγελµα που η παραγωγική του διαδικασία ασκείται συνεχώς και αδιαλείπτως στην Ελλάδα επί δυόµισι χιλιάδες χρόνια. Τα τελευταία χρόνια, από τα µέσα περίπου του περασµένου αιώνα, η Ρητινοκαλλιέργεια είχε µεγάλη αύξηση της παραγωγής, όχι µόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες Μεσογειακές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία). Μάλιστα στην δεκαετία του ΄60 είχαµε παραγωγή στην Ελλάδα 42.000 τόνους, στην Πορτογαλία 120.000 τόνους, στην Ισπανία 60.000 τόνους και στη Γαλλία 40.000 τόνους. Σήµερα η παραγωγή είναι σχεδόν µηδενική στις Μεσογειακές χώρες. Στην Ελλάδα δεν αγγίζει τους 6.000 τόνους. Αξιοσηµείωτο είναι ότι υπάρχει µια αντίστροφη αναλογική κλίµακα µε τις εκτάσεις καµένης γης, που σηµαίνει µείωση της ρητινοκαλλιέργειας, µε αποτέλεσµα αύξηση των καµένων εκτάσεων. Η ρητίνη είναι ένα προϊόν ανανεώσιµο, φιλικό προς το περιβάλλον, απόλυτο παράδειγµα οικολογικής γεωργίας, που δεν επιβαρύνει καθόλου το περιβάλλον µε λιπάσµατα, φυτοφάρµακα, καυσαέρια. Ένα προϊόν που συντελεί στην παραγωγή πολλών υποπροϊόντων, για εσωτερική κατανάλωση αλλά και για εξαγωγή αυτών όπως: χρώµατα, βερνίκια, µελάνη τυπογραφίας, κόλλες, καλλυντικά, φάρµακα και λοιπές χρήσεις. Τελευταία, έχει αντικατασταθεί η ρητίνη του πεύκου µε χηµικές ρητίνες χαµηλότερου κόστους, δηµιουργώντας έτσι απόβλητα άκρως επικίνδυνα για τη δηµόσια υγεία, µολύνοντας το περιβάλλον και καταστρέφοντας τον πλανήτη, και όλα αυτά, στο όνοµα του υπερκέρδους του µεγάλου κεφαλαίου. Έτσι όλες οι µέχρι σήµερα κυβερνήσεις αδιαφόρησαν για όλα αυτά µε αποτέλεσµα να έχει συρρικνωθεί η παραγωγή σε τέτοιο βαθµό, ούτως ώστε να γίνεται εισαγωγή κολοφωνίου για τις βιοµηχανίες από την Κίνα. Έχει φτάσει σήµερα το 70 % της Ελληνικής παραγωγής ρητίνης να παράγεται στη Βορειοκεντρική Εύβοια, µε αποτέλεσµα να µονοπωλείται η αγορά από 1 –2 βιοµηχανίες αγοράζοντας όσο θέλουν, ανεξέλεγκτα, επικαλώντας στο σύστηµα της ελεύθερης οικονοµίας που 

έχουµε. Η αύξηση της παραγωγής στη Βορειοκεντρική Εύβοια τα τελευταία 10 χρόνια οφείλεται στην αποβιοµηχανοποίηση της Εύβοιας. Πρώην βιοµηχανικοί εργάτες µη θέλοντας να πάρουν το δρόµο της εσωτερικής µετανάστευσης – γνωρίζοντας και αυτή τη δουλειά από µικρή ηλικία – παραµείνανε στα χωριά που βρίσκονται σε ηµιορεινές και προβληµατικές περιοχές. Την ίδια πορεία ακολούθησαν και κάποιοι άνθρωποι που βρίσκονται σε ηλικία σύνταξης. Κανείς νέος δεν παραµένει στα χωριά µας αφού δεν έχει άλλη επιλογή παρά να γίνει ρητινοκαλλιεργητής. Και πώς να ασκήσει το επάγγελµα του ρητινοκαλλιεργητή όταν το εισόδηµά του αντιστοιχεί στο 1/3 του σηµερινού ανειδίκευτου εργάτη! Τη στιγµή που τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις δεν άσκησαν δασική πολιτική στην Ε.Ε., η οικονοµική ενίσχυση που παίρνουµε – και αυτή από τον κρατικό προϋπολογισµό – είναι το ¼ της αξίας των επιδοτήσεων που δίνονται από την Ε.Ε. για τις άλλες αγροτικές καλλιέργειες. Η οικονοµική ενίσχυση είναι 130 δρχ το κιλό εδώ κάθε χρόνο παίρνουµε αύξηση επί της 100 όσο παίρνουν οι εργαζόµενοι. Η δε τιµή του προϊόντος για το 2000 από τις βιοµηχανίες είναι εξευτελιστική, (έως 60 δρχ το κιλό) τιµή που πουλάγαµε πριν εικοσαετίας (για το 2001 θα µας το πουν αργότερα που θα πάρουν τη νέα παραγωγή). Από την άλλη τα έξοδα παραγωγής αυξάνονται αλόγιστα όπως σακούλες περισυλλογής, καύσιµα κίνησης οχηµάτων, ενοικιάσεις δένδρων (είναι γνωστό το ιδιοκτησιακό των δασών τσιφλίκια, µοναστήρια, κοινότητα κ.λ.π.) Και δεν µας φτάνουν όλα αυτά έχουµε και τα περί κοινωνικής Ασφάλισης – Συνταξιοδοτικό. Εµείς σαν σωµατείο είµαστε εντελώς αντίθετοι. Γιατί ποιος µπορεί να σκεφτεί ότι στα 60 και στα 65 του, θα µπορεί να περπατά όλη µέρα, φορτωµένος, µέσα στα κατσάβραχα και να σκαρφαλώνει στα πεύκα για να βγάλει το µεροκάµατό του; Σύνθηµά µας αλλά και η µεγάλη αλήθεια: δάση που ρητινεύονται δύσκολα καίγονται. Ακόµη και να πάρουν φωτιά σβήνει αµέσως λόγω της άµεσης και αποτελεσµατικής παρέµβασης του ρητινοκαλλιεργητή. Σε περίπτωση πυρκαγιάς δυνόµαστε ψυχή και σώµα για την κατάσβεση, γιατί τα δάση είναι η ζωή µας και από αυτά κρέµεται το πενιχρό εισόδηµά µας. Επί προσθέτως η καθηµερινή µας παρουσία, χωρίς ωράριο, µέσα σ’ αυτά αποτρέπει κάθε επίδοξο εµπρηστή. Έτσι, λοιπόν, θα πρέπει να δοθούν χρήµατα για την προστασία των δασών. Τα δάση δεν είναι µόνο υπόθεση επιβίωσης των ρητινοκαλλιεργητών. Οι επιστήµονες λένε και όλοι µας το ξέρουµε και το έχουµε ακούσει, ότι τα δάση είναι πηγή ζωής για τον πλανήτη. Λαµβάνοντας υπ’ όψιν την ιστορική, οικονοµική, κοινωνική και περιβαλλοντολογική προσφορά του ρητινοκαλλιεργητή θα πρέπει να ενισχυθεί το επάγγελµά του µε: 1. Αύξηση τιµής του προϊόντος. 2. Ενίσχυση µε τους ίδιους ακριβώς όρους που ενισχύονται άλλα αγροτικά προϊόντα όπως σιτάρι από την Ε.Ε. 3. Τεχνολογική έρευνα για µεγαλύτερη και πιο εύκολη παραγωγή. 4. Να χαρακτηρισθούν τα δάση της χαλεπίου πεύκης ρητινοπαραγωγικά που θα έχουν κύριο προϊόν την ρητίνη και δευτερεύον το ξύλο. (Σήµερα ισχύει το αντίθετο) 5. Επιδότηση στα µέσα παραγωγής για τη διευκόλυνση όπως τρακτέρ, αυτοκίνητα ηµιφορτηγά, σακούλες περισυλλογής, αλυσοπρίονα. 6. Να χορηγείται χωρίς προβλήµατα και σε συντοµότερο χρονικό διάστηµα η οικονοµική ενίσχυση η οποία σωστά έχει συνδεθεί µε την ποσότητα παραγωγής. 7. Με την ίδια παραγωγή θα πρέπει να συνδεθεί και ένα καλοκαιρινό βοήθηµα, ξηροθερµικής περιόδου, λόγω της πυροσβεστικής δραστηριότητας και της πυρασφάλειας που οικειοθελώς παρέχουµε. 8. Να χορηγείται πάστα θειικού οξέως τον κατάλληλο χρόνο. 

Εισακούγοντας η πολιτεία τα παραπάνω αιτήµατα των ρητινοκαλλιεργητών συµβάλλει ταυτόχρονα: 1. Στην κάλυψη της ανεργίας και κυρίως στην Εύβοια βάζοντας νέους στο επάγγελµα. 2. Στο ζωντάνεµα της επαρχίας. 3. Στην στήριξη της εθνικής οικονοµίας µε την παραγωγή στη χώρα προϊόντων συναλλαγµατοφόρων, αφού είναι γνωστό ότι τα προϊόντα και υποπροϊόντα της ρητίνης είναι εξαγώγιµα σε χώρες της κοινότητας. 4. Και το σηµαντικότερο στη διάσωση των δασών. Έτσι, λοιπόν µε τις πολιτικές που εφαρµόστηκαν και εφαρµόζονται µέχρι σήµερα (όπως πρόσφατα το άρθρο 24 του Συντάγµατος για τα δάση), µε τις πολιτικές περί προστασίας δασών και την αδιαφορία για τη ρητινοπαραγωγή, στο εγγύς µέλλον θα έχουµε πευκοδάση παρελθόν και εξαφάνιση αυτού του πανάρχαιου επαγγέλµατος.