دوکنشین اوربینو
دوکنشین اوربینو | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۴۴۳–۱۶۳۱ | |||||||||
 پرچم
 نشان ملی
| |||||||||
 دوکنشین اوربینو در قرن هفدهم | |||||||||
| پایتخت | اوربینو (۱۴۴۳–۱۵۲۳) پسارو (۱۵۲۳–۱۶۳۱) | ||||||||
| زبان(های) رسمی | ایتالیایی | ||||||||
| دین(ها) | کاتولیسیسم رومی | ||||||||
| حکومت | دوکنشین | ||||||||
| دوک | |||||||||
• ۱۴۴۳–۱۴۴۴ | اودانتونیو دا مونتهفلترو (اولین) | ||||||||
• ۱۶۲۳–۱۶۳۱ | فرانچسکو ماریا دوم دلا روور (آخرین) | ||||||||
| دوره تاریخی | رنسانس، دوره مدرن اولیه | ||||||||
| ۱۴۴۳ | |||||||||
• دوکنشین به ایالات پاپی الحاق شد | ۱۶۳۱ | ||||||||
| |||||||||
| امروز بخشی از | ایتالیا | ||||||||
دوکنشین اوربینو (ایتالیایی: Ducato di Urbino) یک دوکنشین مستقل در مرکز ایتالیا در دوران دوره مدرن اولیه بود که معادل نیمه شمالی منطقه مدرن مارکه بود. این دوکنشین در سال ۱۶۳۱ مستقیماً به ایالات پاپی الحاق شد.
این دوکنشین از شرق با دریای آدریاتیک، از غرب با جمهوری فلورانس و از جنوب با ایالات پاپی هممرز بود. در سال ۱۵۲۳، پایتخت از اوربینو به پسارو منتقل شد. پس از حکومت کوتاه چزاره بورجیا در ۱۵۰۲–۱۵۰۸، دوکنشین به خانواده پاپی دلا رووره رسید، که تا سال ۱۶۲۵ آن را در اختیار داشتند، هنگامی که پاپ اوربان هشتم آن را به ایالات پاپی بهعنوان نماینده دوکنشین اوربینو (بعدها سفارت اوربینو) الحاق کرد.
تاریخ
[ویرایش]نامزدی پاپی شهرستان اوربینو، که در سال ۱۲۱۳ تأسیس شده بود، را به دوکنشینی تحت حکومت مونتهفلترو تبدیل کرد.[۱]
در واقع، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۳، اودانتونیو دا مونتهفلترو را بهعنوان اولین دوک اوربینو منصوب کرد. با این حال، او کمتر از یک سال، از ۱۴۴۳ تا ۱۴۴۴، سلطنت کرد و سپس ترور شد. برادر ناتنی بزرگتر او، فدریکو، قدرت را در دست گرفت؛ یکی از بزرگترین شاهزادگان ایتالیا در آن زمان، که هم بهعنوان فرمانده نظامی و هم بهعنوان حامی هنرمندان مشهور بود. او بین کمپینهای مهم نظامی و فعالیتهای برجسته سیاسی خود جابجا میشد و همچنین به ساخت کاخ دوکنشین رسیدگی میکرد و از هنرمندان معروف در دربارش، از جمله لئون باتیستا آلبرتی، پیرو دلا فرانچسکا، پائولو اوچلو، پدرو بروگته، لوکا دلا روبیا و جاستوس ون گنت به همراه گروه بزرگی از معماران و مجسمهسازان که کاخ او را زینت میدادند، حمایت میکرد.[۲]
فدریکو که در سال ۱۴۷۴ بهطور رسمی دوک شد، ساخت تعداد زیادی دژ طراحیشده توسط فرانسیس اثر جورجو مارتینی را ترویج داد و یکی از مهمترین کتابخانههای رنسانس را گردآوری کرد. او در سال ۱۴۵۹ با باپتیست اسفورتزا ازدواج کرد و تا زمان مرگش در ۱۴۸۲، دوکنشین خود را با اقتدار اداره نمود. در دوران حکومت فدریکو، دولت به بیشترین گسترش سرزمینی و رونق اقتصادی چشمگیر رسید. اهمیت دوکنشین به حدی بود که اوربینو در آن زمان میزبان یا جذب هنرمندانی چونپیرو دلا فرانچسکا، ملوزو دا فورلی، لوکا سیگنورلی، پروجینو، جیووانی سانتی، پینتوریکیو و فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و همچنین برامانته جوان بود. از حدود سال ۱۴۸۰، شهر گوبیو به اقامتگاه دوم خانواده دوک تبدیل شد.[۳]
پس از دورهای از نایبالملکنشینی توسط اتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، گویدوبالدو دا مونتهفلترو به قدرت رسید، مردی جوان و بیمار از کودکی که به همین دلیل نتوانست به پای کارنامه نظامی پدرش برسد، اگرچه در برخی نبردها بهعنوان فرمانده شرکت کرد. او با الیزابت گونزاگا ازدواج کرد و از هنرمندانی مانند رافائل، برامانتینو و لوکا سیگنورلی حمایت نمود. یکی از آثار ادبی مشهور در دربار او و همسرش، کتاب کتاب درباری اثر بالداساره کاستیلیونه است. حکومت او با مبارزات علیه ایالات پاپی مختل شد، به ویژه در برابر فتحهایی که هرگز پایدار نبودند و توسط برادرزادگان پاپها، مانند چزاره بورجیا و لورنتسو د مدیچیتجربه شد.[۴]
گیدوبالدو بدون فرزند درگذشت، اما پیش از آن فرزند اول خواهرش، را به فرزندی پذیرفته بود که بهعنوان چهارمین دوک اوربینو شد. فرانچسکو ماریا توانست اوربینو را از پاپ لئو دهم بازپس گیرد و همچنین توانست دولت را با سنیگالیا و بهویژه پزارو گسترش دهد، شهری که در سال ۱۵۲۳ به پایتخت جدید دوکنشین تبدیل شد. شهر اوربینو در نتیجه از نظر اقتصادی و جمعیتی متضرر شد، اما دولت تا اوایل قرن هفدهم از رفاه نسبی برخوردار بود. با همسرش به ساخت اقامتگاههای جدید مجلل پرداخت و از هنرمندانی ماننددوسو دوسیحمایت کرد.[۵]
در سال ۱۵۳۸ پسر او بهعنوان پنجمین دوک جانشین شد، که دو بار ازدواج کرد، با جولیا دا وارانو و ویتوریا فارنزه. بر خلاف پدرش، او زندگی در کاخ اوربینو را دوست داشت و ترتیب طبقه دوم کاخ را ترویج کرد. وزیران او شامل آنتونیو استاتی، کنت مونتبللو و پیترو بونارلی، کنت (بعداً مارکیز)، از خانواده نجیب بونارلی در آنکونا بودند.[۶]
در سال ۱۵۶۳، استان کلیسایی اسقفنشینی اوربینو–اوربانیا تأسیس شد که از اسقفنشینهای موجود در دوکنشین تشکیل شده بود؛ این امر در آن زمان موردی خاص بود، زیرا اوربینو نخستین اسقفنشینی و نخستین استان کلیسایی تأسیسشده در ایالات پاپی بود که از زمان تأسیس در قرن هشتم، فئود آن بود؛ تنها مورد دیگر، بدون احتساب شهرهای «خارجی» آوینیون، استان اسقفنشینی راونا بود که در زمان امپراتوری روم تأسیس شده بود.[۷]
پس از مرگ گویدوبالدو دوم در سال ۱۵۷۴، ششمین و آخرین دوک، پسرش فرانچسکو ماریا دوم دلا رووره، جانشین او شد. او شخصیتی تاریک و عبوس به سبک اسپانیایی داشت و در روابط تقریباً «دوستانه» خود با تورکواتو تاسو و فدریکو باروچی جذاب بود. او که نگران مشکل وارث بود، سرانجام در سال ۱۶۰۶ با فدریکو اوبالدو ازدواج کرد. مرد جوان با کلودیا د مدیچی ازدواج کرد و فرصت داشت تا قبل از اینکه در سال ۱۶۲۳ به طرز مرموزی درگذشت و دوک شود، صاحب دختری به نام ویتوریا شود.[۸]
فرانچسکو ماریای دوم پیر، بدین ترتیب تسلیم سرنوشت شد و در سالهای آخر عمرش، برای واگذاری ایالت خود به کوریای روم تلاش کرد و در اوایل سال ۱۶۲۵ قانونی را امضا کرد. پس از مرگ او، در سال ۱۶۳۱، پاپ اوربان هشتم فرمان واگذاری دوکنشین به ایالات پاپی را صادر کرد و هم حقوق فئودالی که مقر مقدس بر دوکنشین به آن میبالید و هم وصیتنامه آخرین دوک را تأیید کرد. با این حال، تمام داراییهای منقول خانواده، دارایی شخصی دختر فرانچسکو، ویتوریا، باقی ماند. ویتوریا پس از ازدواج با دوک بزرگ توسکانی، فردیناندو دوم مدیچی، مجموعههای خارقالعادهای از نقاشیها، جواهرات و اشیاء مختلف را با خود به فلورانس آورد.[۹]
بلافاصله پس از ادغام دوکنشین، سفارت اوربینو تأسیس شد که در قرن هجدهم، نام خود را به استان پاپی با همین نام داد.[۱۰]
آمار
[ویرایش]در سال ۱۶۱۰، یک تخمین معاصر که توسط الزویرها چاپ شده بود، درآمد سالانه دوکنشین را بیش از ۲۰۰۰۰۰ اسکودی و ثروت دوک در سنت لئو را ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ اسکودی اعلام کرد. در سال ۱۶۲۴، مرکوریوس گالیکوس درآمد دوکنشین را ۳۰۰۰۰۰ اسکودی تخمین زد. در مورد جمعیت، زین جمعیت دوکنشین را در آغاز قرن هفدهم ۱۵۰٬۰۰۰ نفر و تعداد نیروهای نظامی را ۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زد که نیمی از آنها سرباز و نیمی دیگر شبهنظامی بودند. سه چهارم نیروی نظامی دوکنشین برای خدمت خارجی در دسترس بود. در سال ۱۵۹۱، نیروی نظامی دوکنشین بالغ بر ۱۳٬۳۱۳ مرد جنگجو بود که از این تعداد ۸۳۰۰ نفر تفنگ شمخال و ۳۷۸۳ نفر ماریون به تن داشتند. یک سرشماری معاصر، جمعیت این دوکنشین را در سال ۱۵۹۸، ۱۱۵۱۲۱ نفر اعلام کرده است. آخرین سرشماری سفارت قبل از انحلال دوکنشین، جمعیت را ۲۲۰۰۰۰ نفر در مساحت ۵۵۵۶ کیلومتر مربع (تقریباً ۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع) اعلام کرد که اوربینو (منطقه شهری) ۱۲۰۰۰ نفر (۷۵۰۰ نفر در شهر اصلی و ۴۵۰۰ نفر در منطقه مجاور) داشت.[۱۱]
در سال ۱۵۷۴، تقریباً هیچیک از اشراف درآمد سالانه بیش از ۳۰۰۰ اسکودی نداشتند، اما بسیاری از زنان شهری سالانه ۳۰۰ تا ۴۰۰ اسکودی درآمد داشتند. معدود بازرگانان عمدتاً از خارج از دوکنشین بودند. چند سال پس از از دست دادن استقلال دوکنشین، دستگاه پاپ سالانه ۱۰۰۰۰۰ اسکودی از مالیات مستقیم و مالی برداشت میکرد. تعداد شبهنظامیان در آن زمان ۸۰۰۰ پیادهنظام و ۵۰۰ سواره نظام، به علاوه پادگان سینیگالیا بود.[۱۲]
فهرست حاکمان اوربینو
[ویرایش]لردها تا سال ۱۲۱۳، پس از آن تا سال ۱۴۴۳، و پس از آن دوکها.
| نام | تولد | فرمانروایی | مرگ | همسر |
|---|---|---|---|---|
| آنتونیو اول دا مونتفلترو | ح. 1184 | |||
| مونتفلترانا I دا مونتفلیترو | ح. 1184 | ۱۲۰۲ | ||
| مونتفلترانا دوم دا مونتفلیترو | ۱۲۴۲ | ۱۲۵۵ | ||
| گیدو دا مونتفلترو | ۱۲۲۳ | ۱۲۵۵ | ۲۹ سپتامبر ۱۲۹۸ | |
| بانکونت I دا مونتفلترو | ۱۲۵۰ | ۱۱ ژوئن ۱۲۸۹ | ژوانا دا مونتفلترو | |
| کنترل پاپ | ۱۲۸۵ | ۱۲۹۶ | ||
| فردریکو اول دا مونتفلترو | ۱۲۹۶ | ۱۳۲۲ | ||
| کنترل پاپ | ۱۳۲۲ | ۱۳۲۴ | ||
| گیدو دوم دا مونتفلترو | ۱۳۲۴ | ۱۳۶۰ | ||
| گالسو دا مونتفلترو | ۱۳۲۴ | ۱۳۶۰ | ||
| نولفو دا مونتفلترو | ح. 1290 | ۱۳۲۴ | ۱۳۶۴ | |
| فردریکو دوم دا مونتفلترو[۱۳] | ۱۳۶۴–۱۳۷۰? | ۱۳۷۰? | تئودورا گونزاگا | |
| آنتونیو دوم دا مونتفلترو[۱۴] | ۱۳۴۸ | ۱۳۶۳–۱۴۰۴ | ۲۹ آوریل ۱۴۰۴ | آگنسینا دی پریفتی دی ویکو |
| گیدانتونیو دا مونتفلترو[۱۵] | ۱۳۷۷ | ۱۴۰۳–۱۴۴۳ | فوریه ۱۴۴۳ | رنگاردا مالاتستا کاترینا کولون |
| اودانتونیو دا مونتفلترو[۱۴]
دوک رو ساخت |
۱۴۲۸ | ۱۴۴۳–۱۴۴۴ | ۲۲ ژوئیه ۱۴۴۴ | ایسوتا دِ است |
| فردریکو سوم دان مونتفلترو[۱۴] | ۷ ژوئن ۱۴۲۲ | ۱۴۴۴–۱۴۸۲ | ۱۰ سپتامبر ۱۴۸۲ | گنتیل برانکالیونی؛ باتیستا اسفورزا |
| گیدوبالدو دا مونتفلترو[۱۶] | ۱۷ ژانویه ۱۴۷۲ | ۱۴۸۲–۱۵۰۲ | ۱۰ آوریل ۱۵۰۸ | الیزابتتا گونزاگا |
| سیزار بورجیا[۱۶] | ۱۳ سپتامبر ۱۴۷۵ | ۱۵۰۲–۱۵۰۳ | شارلتا آلبرتی بانوی چارلسشالوس | |
| گیدوبالدو دا مونتفلترو[۱۶] | ۱۷ ژانویه ۱۴۷۲ | ۱۵۰۳–۱۵۰۸ | ۱۰ آوریل ۱۵۰۸ | الیزابتتا گونزاگا |
| فرانچسکو ماریا اول دیلا روور[۱۶] | ۲۲ مارس ۱۴۹۰ | ۱۵۰۸–۱۵۱۶ | ۲۰ اکتبر ۱۵۳۸ | الیونورا گونزاگا |
| لورنزو دوم دی مدیچی | ۱۲ سپتامبر ۱۴۹۲ | ۱۵۱۶–۱۵۱۹ | ۴ مه ۱۵۱۹ | مادلین دی لا تور دو اوورنی |
| فرانچسکو ماریا اول دیلا رو | ۲۲ مارس ۱۴۹۰ | ۱۵۲۱–۱۵۳۸ | ۲۰ اکتبر ۱۵۳۸ | الیونورا گونزاگا |
| گیدوبالدو دوم دیلا روور | ۲ آوریل ۱۵۱۴ | ۱۵۳۸–۱۵۷۴ | ۲۸ سپتامبر ۱۵۷۴ | جولیا دا وارانو و ویتوریا فرنیز |
| فرانچسکو ماریا دوم دیلا روور | ۲۰ فوریه ۱۵۴۹ | ۱۵۷۴–۱۶۲۱ | ۲۳ آوریل ۱۶۳۱ | لوکرزیا دی است لیویا دلا روور |
| فردریکو اوبالدو دیلا روور | ۱۶ مه ۱۶۰۵ | ۱۶۲۱–۱۶۲۳ | ۲۸ ژوئن ۱۶۲۳ | کلاودیا دی میدیسی |
| فرانچسکو ماریا دوم دیلا روور | ۲۰ فوریه ۱۵۴۹ | ۱۶۲۳–۱۶۲۵ | ۲۳ آوریل ۱۶۳۱ | لیویا دلا روور |
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- ↑ "Oddantonio da montefeltro - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Urbino negli anni di federico da montefeltro - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Federico da montefeltro - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Guidubaldo da montefeltro - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "FRANCESCO MARIA I Della Rovere, duca di Urbino - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "GUIDUBALDO II Della Rovere, duca di Urbino - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Cenni Storici". Arcidiocesi (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Francésco marìa ii della rovere duca d'urbino - Enciclopedia". Treccani (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Corriere Proposte - Devoluzione del ducato di Urbino alla Santa Sede". www.corriereproposte.it (به ایتالیایی). Retrieved 2024-06-23.
- ↑ "Le aree feudali del Ducato e della Legazione di Urbino". www.storiapesarourbino.altervista.org. Retrieved 2024-06-23.
- ↑ James Dennistoun. "Memoirs of the Dukes of Urbino, Illustrating the Arms, Arts, and Literature of Italy, from 1440 to 1630, Volume 3." Harvard University Press: 1851. Pages 432–433.
- ↑ Dennistoun, p. 433-434.
- ↑ Also count or duke of Montefeltro, count of Castel Durante, lord of Cagli, Gubbio, Cantiano, Frontone and Sassocorvaro.
- 1 2 3 Also count of Mercatello, lord of Pergola and Fossombrone.
- ↑ Also count of Mercatello, lord of Pergola and Fossombrone.
- 1 2 3 4 Also duke of Sora and Arce.
