لندگراف‌نشین هسن-هومبورگ

لنت‌گراف‌نشین هسن-هومبورگ

*Landgrafschaft Hessen-Homburg*
هسن-هومبورگ
لنت‌گراف‌نشین هسن-هومبورگ; Landgrafschaft Hessen-Homburg; هسن-هومبورگ
۱۶۲۲–۱۸۶۶
	پرچم نشان رسمی
	نقشه هسن-هومبورگ (شامل دو بخش مجزای هومبورگ و مایزنهایم)
وضعیت	ایالت امپراتوری مقدس روم; ایالت کنفدراسیون آلمان
پایتخت	هومبورگ
زبان(های) رایج	آلمانی
دین(ها)	پروتستانتیسم
حکومت	سلطنت مطلقه
لنت‌گراف هسن-هومبورگ
• ۱۶۲۲–۱۶۳۸	فریدریش اول (نخستین)
• ۱۸۴۸–۱۸۶۶	فردیناند (واپسین)
تاریخ
• بنیان‌گذاری	۱۶۲۲
• جدایی از هسن-دارمشتات	۱۶۶۸
• الحاق مجدد به دارمشتات	۱۸۰۶
• احیا در کنگره وین	۱۸۱۵
• الحاق به دوک‌نشین بزرگ هسن۱	۱۸۶۶
مساحت
• کل	۴۳۰ کیلومتر مربع (۱۷۰ مایل مربع)
جمعیت
• ۱۸۴۸	۲۲٬۸۰۰
پیشین	پسین
	هسن-دارمشتات
دوک‌نشین بزرگ هسن
استان هسن-ناساو
	۱ بخش مایزنهایم به استان راین در پادشاهی پروس واگذار شد.

هسن-هومبورگ (به آلمانی: Hessen-Homburg) یکی از ایالات تاریخی و کوچک آلمان بود که به مدت بیش از دو سده به عنوان لندگراف‌نشینی مستقل در قلب ایالت‌های آلمانی حیات داشت. این قلمرو که پایتخت آن شهر خوش‌آب‌وهوای «باد هومبورگ» بود، علی‌رغم وسعت ناچیز، به دلیل دلاوری‌های نظامی حکامش و پیوندهای نزدیک با دربار بریتانیا و روسیه، نفوذ سیاسی قابل توجهی در اروپا داشت. هسن-هومبورگ داستانی پرفراز و نشیب از استقلال، اشغال در عصر ناپلئونی و احیای مجدد را تجربه کرد تا در نهایت در پی طوفان‌های سال ۱۸۶۶ به کار خود پایان داد.

تقسیم خانوادگی و تولد هسن-هومبورگ

بنیان هسن-هومبورگ در سال ۱۶۲۲ میلادی گذاشته شد؛ زمانی که فریدریش اول، پسر لنت‌گراف هسن-دارمشتات، بر اساس سنت‌های میراث‌بری خاندان هسن، بخشی از اراضی خانوادگی را برای اداره مستقل دریافت کرد^[۱]. اگرچه در ابتدا این ایالت تحت نظارت دارمشتات بود، اما با تلاش‌های مستمر حکام هومبورگ و به‌ویژه پس از پایان جنگ‌های سی‌ساله، حاکمیت مستقل آن در سال ۱۶۶۸ رسماً به رسمیت شناخته شد. قلعه هومبورگ در این دوران به تختگاه لنت‌گراف‌هایی تبدیل گشت که همواره در میدان‌های نبرد اروپا به عنوان فرماندهانی جسور شناخته می‌شدند و ثروت حاصل از مزدوری نظامی را صرف آبادانی پایتخت کوچک خود می‌کردند^[۲].

عصر «شاهزاده نقره‌ای» و شکوفایی هومبورگ

درخشان‌ترین چهره تاریخ این ایالت، فریدریش دوم ملقب به «لنت‌گراف پای نقره‌ای» بود. او که در نبردها پای خود را از دست داده و پروتزی از نقره ساخته بود، هسن-هومبورگ را به یکی از پیشرفته‌ترین ایالات کوچک آلمان تبدیل کرد^[۳]. فریدریش دوم با اسکان دادن پروتستان‌های فراری در قلمرو خود، نه تنها جمعیت ایالت را افزایش داد، بلکه تخصص صنعتی و کشاورزی جدیدی را به منطقه تزریق کرد. در این دوره، قلعه هومبورگ به سبک باروک بازسازی شد و باغ‌های مجللی پیرامون آن احداث گردید که شهرت این ایالت را به عنوان یک کانون فرهنگی در میان قدرت‌های بزرگ آلمانی تثبیت نمود^[۴].

تلاطم‌های ناپلئونی و دیپلماسی در کنگره وین

با ظهور ناپلئون بناپارت، استقلال هسن-هومبورگ در سال ۱۸۰۶ به طور موقت از میان رفت و این قلمرو مجدداً به هسن-دارمشتات ملحق شد^[۵]. با این حال، در پی شکست ناپلئون، در کنگره وین (۱۸۱۵) معجزه‌ای سیاسی رخ داد. لنت‌گراف‌ها به دلیل پیوندهای خانوادگی با دربار بریتانیا و حمایت‌های دیپلماتیک قدرت‌های بزرگ، نه تنها استقلال خود را بازپس گرفتند، بلکه بخش جدیدی به نام «مایزنهایم» در کرانه غربی رود راین نیز به قلمرو آن‌ها افزوده شد. این الحاق جدید، مساحت ایالت را به دو برابر افزایش داد و هسن-هومبورگ را به ایالتی دوتکه در دو سوی رود راین تبدیل کرد که عضوی رسمی در کنفدراسیون آلمان بود^[۶].

زوال سلسله و پایان یک دوران

فرجام هسن-هومبورگ در اواسط قرن نوزدهم با بحران جانشینی و درگیری‌های بزرگ سیاسی رقم خورد. لنت‌گراف فردیناند، آخرین حاکم این سلسله، بدون وارث بود و تمام برادرانش نیز پیش از او درگذشته بودند^[۷]. با مرگ او در مارس ۱۸۶۶، درست در آستانه جنگ پروس و اتریش، ایالت طبق قوانین به هسن-دارمشتات ارث رسید. اما تنها چند ماه بعد و با پیروزی پروس در جنگ، هومبورگ به عنوان غنیمت جنگی توسط پادشاهی پروس اشغال و ضمیمه شد. امروزه میراث این لنت‌گراف‌نشین در شهر باد هومبورگ، که یادآور سده‌ها حکمرانی این خاندان است، به خوبی حفظ شده است^[۸].

جستارهای وابسته

منابع

↑ پاول، کریس. تاریخ شاهزاده‌نشین‌های آلمان. p. ۱۷۸. ISBN 978-0521483087.
↑ اشمیت، کارل. تاریخ سیاسی هسن. p. ۲۶۰. ISBN 978-3422064935.
↑ بلک‌بورن، دیوید. تاریخ آلمان در قرن نوزدهم. p. ۳۴۲. ISBN 978-0631226154.
↑ ایوانز، ریچارد. تعقیب قدرت: اروپا ۱۸۱۵-۱۹۱۴. p. ۴۱۲. ISBN 978-0143111429.
↑ نیوتون، مایکل. دگرگونی آلمان در عصر ناپلئون. p. ۱۵۶. ISBN 978-0340614464.
↑ کیسینجر، هنری. جهان بازسازی شده. p. ۲۸۷. ISBN 978-0395172292.
↑ هوفمان، اشتفان. پایان ایالت‌های کوچک آلمان. p. ۳۵۶. ISBN 978-3515089371.
↑ کوش، اچ. دبلیو (1990). تاریخ پروس. p. ۳۸۹. ISBN 978-0880295246.

[1] پاول، کریس. تاریخ شاهزاده‌نشین‌های آلمان. p. ۱۷۸. ISBN 978-0521483087.

[2] اشمیت، کارل. تاریخ سیاسی هسن. p. ۲۶۰. ISBN 978-3422064935.

[3] بلک‌بورن، دیوید. تاریخ آلمان در قرن نوزدهم. p. ۳۴۲. ISBN 978-0631226154.

[4] ایوانز، ریچارد. تعقیب قدرت: اروپا ۱۸۱۵-۱۹۱۴. p. ۴۱۲. ISBN 978-0143111429.

[5] نیوتون، مایکل. دگرگونی آلمان در عصر ناپلئون. p. ۱۵۶. ISBN 978-0340614464.

[6] کیسینجر، هنری. جهان بازسازی شده. p. ۲۸۷. ISBN 978-0395172292.

[7] هوفمان، اشتفان. پایان ایالت‌های کوچک آلمان. p. ۳۵۶. ISBN 978-3515089371.

[8] کوش، اچ. دبلیو (1990). تاریخ پروس. p. ۳۸۹. ISBN 978-0880295246.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]