Przejdź do zawartości

Dąb bezszypułkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dąb bezszypułkowy
Ilustracja
Systematyka[1][2]
Domena

eukarionty

Królestwo

rośliny

Podkrólestwo

rośliny zielone

Nadgromada

rośliny telomowe

Gromada

rośliny naczyniowe

Podgromada

rośliny nasienne

Nadklasa

okrytonasienne

Klasa

Magnoliopsida

Nadrząd

różopodobne

Rząd

bukowce

Rodzina

bukowate

Rodzaj

dąb

Gatunek

dąb bezszypułkowy

Nazwa systematyczna
Quercus petraea (Matt.) Liebl.
Fl. Fuld. 403 1784[3]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Image
Zasięg
Mapa zasięgu

Dąb bezszypułkowy (Quercus petraea (Matt.) Liebl.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny bukowatych. Występuje naturalnie w Europie i zachodniej Azji. W Polsce jest rozpowszechniony na przeważnej części kraju.

Rozmieszczenie geograficzne

[edytuj | edytuj kod]

Występuje głównie w środkowej i południowej Europie od Hiszpanii i Irlandii na zachodzie po europejską część Rosji na wschodzie; na północy sięga południowej części Półwyspu Skandynawskiego i krajów bałtyckich; obecny jest w Azji w rejonie Kaukazu, Azji Mniejszej i Iranie[5].

W Polsce gatunek jest rozpowszechniony z wyjątkiem północnego wschodu i Karpat[6].

Morfologia

[edytuj | edytuj kod]
Image
Kwiatostany męskie
Image
Owoce
Image
Liście
Pokrój
Drzewo osiągające do 40 m wysokości, o koronie zwartej i smukłej[7].
Pień
Kora u młodych drzew jest gładka, z czasem staje się szorstka, podłużnie bruzdowata, szarobrązowa.
Pąki
Szczytowe są jajowate, obłe. Pąki boczne słabo odchylone od pędu. Łuski brązowe, ciemnobrązowo obrzeżone, pokryte srebrzystym meszkiem.
Liście
Skrętoległe, osadzone na ogonku długości od 18 do 25 mm. Blaszka liściowa zazwyczaj do 12 cm długości i 7 cm szerokości, z 5–8 zatokowato zaokrąglonymi klapami i zbiegającą nasadą (bez uszek przy ogonku). Klapy blaszki regularne, największe w środkowej części blaszki. Nerwy drugiego rzędu dochodzą tylko do szczytów klap. Młode liście pokryte puszystymi włoskami, które z czasem zanikają, pozostając tylko w kątach żyłek przewodzących na dolnej stronie blaszki[7].
Kwiaty
Kwiaty męskie tworzą zielonkawe, zwisające, luźne kotki długości do 5 cm. Ich pylniki są siarkowożółte. Kwiaty żeńskie wyrastają w skupieniach po 3–7, są siedzące lub krótkoszypułkowe[7].
Owoce
Orzechy zwane żołędziami. Jajowate, o długości zwykle 16–26 mm, średnicy 8–14 mm; najgrubsze blisko środka[7]. Miseczka obejmuje tylko żołądź. Dojrzały żołądź jest podługowato-owalny, zwykle jednolicie ciemnobrunatny. Waga 1000 sztuk w granicach 1,5-5 kg. W 1 kg mieści się ich 132 do 650 sztuk.

Biologia i ekologia

[edytuj | edytuj kod]
Image
Las z dębem bezszypułkowym w Szkocji

Kwitnie w maju[7], ok. 2 tygodnie później niż dąb szypułkowy. Gatunek jednopienny. Drzewo zaczyna owocować w wieku 40–50 lat, a gdy rośnie w zwarciu jeszcze później.

Preferuje klimat umiarkowany, łagodny i wilgotny. Tworzy czyste dąbrowy i lasy mieszane z innymi gatunkami dębów, kasztanem, bukiem i grabem. Najlepiej rośnie na glebach piaszczysto-gliniastych, lekko kwaśnych. Najwyżej stwierdzone występowanie - Alpy i Pireneje – 1800 m n.p.m., góry Elbrusu w Azji - 2400 m n.p.m. W Polsce na ogół nie przekracza wysokości 550 m n.p.m. Najwyżej odnotowano go w Gorcach – 750 m n.p.m.

Zmienność

[edytuj | edytuj kod]

W obrębie tego gatunku oprócz podgatunku nominatywnego wyróżniono trzy podgatunki[3]:

  • Quercus petraea subsp. huguetiana Franco & G.López
  • Quercus petraea subsp. iberica (Steven ex M.Bieb.) Krassiln.
  • Quercus petraea subsp. pinnatiloba (K.Koch) Menitsky

Tworzy mieszańce z dębem omszonym i d. szypułkowym (Quercus x rosacea Bechst. = Q x intermedia Boenn.)[8].

Zastosowanie

[edytuj | edytuj kod]
  • Drewno dębu bezszypułkowego, nieco bardziej miękkie i lżejsze niż dębu szypułkowego, jest jednym z najbardziej cenionych gatunków drewna i jest powszechnie wykorzystywane. Biel średnio twardy, o barwie biało-żółtawej. Twardziel zdecydowanie ciężka, odporna na ścieranie, bardzo twarda (może przewyższać twardością nawet drewno bukowe), barwy brunatnej. Dostarcza szczególnie cennego drewna, używanego do budowy okrętów, wytwarzania mebli i klepek podłogowych, sklejki i płyt wiórowych. Szczególnie nadaje się do budownictwa wodnego ze względu na swoją dużą wytrzymałość na gnicie. Wykorzystuje się je także do budowy antałków, w których leżakują cenne alkohole.
  • Roślina lecznicza: Ma podobne własności i zastosowanie jak dąb szypułkowy.

Szkodniki i choroby

[edytuj | edytuj kod]

Patrz dąb szypułkowy.

Okazałe drzewa w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Najgrubszy dąb bezszypułkowy na gruntach w zarządzie Lasów Państwowych rośnie w nadleśnictwie Skierniewice i ma obwód 609 cm[9]. Najstarszy okaz w Polsce rośnie w Turawie w województwie opolskim i ma ok. 390 lat[10].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI10.1371/journal.pone.0119248, PMID25923521, PMCIDPMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
  2. Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2017-03-18] (ang.).
  3. a b c Quercus petraea (Matt.) Liebl.. The Plant List. [dostęp 2017-03-18]. (ang.).
  4. Quercus petraea, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
  5. Quercus petraea (Matt.) Liebl., [w:] Plants of the World online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2026-04-23].
  6. Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając, Maria Zając (red.), Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 441, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
  7. a b c d e Maria Gostyńska-Jakuszewska, Fagaceae, Bukowate, [w:] Adam Jasiewicz (red.), Flora Polski. Rośliny naczyniowe, t. III, Kraków: PAN, 1992, s. 21-23, ISBN 83-85444-06-8, OCLC 749726292.
  8. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  9. Najgrubsze drzewa w lasach państwowych. [dostęp 2007-11-17].
  10. Instytut Technologii drewna. [dostęp 2007-11-17].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]