ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΥ

(Αθήνα 5-9 του Μάη 1924)
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ
http://politikokafeneio.com

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Ήταν ιστορικό το Πρώτο Πανελλήνιο Συνέδριο Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού που συνήρθε στην Αθήνα τις 5-9 του περασμένου Μαΐου. Πρώτη φορά μέσα στη χώρα μας οργανώνεται συστηματικά, συγκεντρώνεται, γενικεύεται και παίρνει μια καθορισμένη μορφή ο αντιπολεμικός και αντιμιλιταριστικός αγώνας. Πρώτη φορά μέσα στην Ελλάδα αντήχησεν άφοβη και ρωμαλέα η φωνή των επιζώντων και των θυσιασμένων του πολέμου, ενάντια στο μεγάλο έγκλημα. Πρώτη φορά οι παλαιοί στρατιώτες τείνουν το χέρι τους προς τους αδελφούς των άλλων χωρών κι επάνω απ’ των πατρίδων τα σύνορα έρχονται κι αυτοί να σφυρηλατήσουν έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα της Διεθνούς Αλληλεγγύης των καταδυναστευομένων λαών του κόσμου. Έπρεπε οι γενικές και ειδικές προγραμματικές θέσεις που ψήφισε το Συνέδριο να διαβαστούν από όλους και να διαχυθεί το πνεύμα τους μέσα στις μάζες τις λαϊκές. Εκτελώντας εντολή της Κεντρικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας μας επεξεργάσθηκα τις αποφάσεις του Συνεδρίου, τις ανέλυσα και τις απλοποίησα κι επιμελήθηκα την έκδοσή τους με τη βοήθεια κι άλλων συναδέρφων. Προσπάθησα να τις αποδώσω όσο μπορούσα λαϊκότερα με την ιδέα να χρησιμεύσουν ως υλικό για διαλέξεις και μορφωτικά μαθήματα στους αγωνιστές όλων των Ενώσεών μας. Προσπάθησα, δεν ξέρω αν το κατάφερα. Στην αρχή έκρινα καλό να προτάξω το μνημειώδη λόγο του μεγάλου μας Μπαρμπίς, τον εναρκτήριο των εργασιών του Πρώτου Παγκοσμίου Συνεδρίου των Παλαιών Πολεμιστών. Η καλύτερή του θέση ασφαλώς είταν να μπει σαν πρόλογος των αποφάσεων του δικού μας Πρώτου Συνεδρίου. 1 Ιουνίου 1924 ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ (Π. ΠΟΥΛΙΟΠΟΥΛΟΣ)

Ο ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Στρατιώτες όλων των Στρατιώτες γερμανοί και αυστριακοί,

χωρών,

Με βαθειά συγκίνηση κηρύσσω την έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου τούτου, σας απευθύνω τον αδελφικό χαιρετισμό «καλώς ήλθατε» και μαζί με το χαιρετισμό το δικό μας σας φέρνω και τους αναρίθμητους χαιρετισμούς των συντρόφων που δεν μπόρεσαν να έλθουν εδώ. Ιδού λοιπόν που εμείς, ο ένας εμπρός στον άλλον, εμείς που στεκόμασταν άλλοτε ο ένας απέναντι στον άλλον, που παραμονεύαμε και χτυπούσαμε ο ένας τον άλλον μέσα στη φρίκη των αγρίων ημερών και των νυκτών εκείνων του πολέμου... Κι εγώ, να που βρίσκομαι έτσι σήμερα κι έχω αντικρύ μου όλους εσάς, εσάς που δεν είσαστε άνθρωποι αδιάφοροι, παθητικοί και αδρανείς, ούτε άοπλοι, άλλα που είσαστε πάντα στρατιώτες, αποφασισμένοι να ιδρύσετε μια νέα συμμαχία, πολύ πιο μεγάλη από όλες τις συμμαχίες που έφτιαξαν ποτέ οι ισχυροί της γης και να ιδρύσετε τη νέα πατρίδα που συγχέεται με το ιδανικό το χωρίς όρια –νά ποια είναι η δόξα της ζωής μου!... Το Συνέδριο μας δεν είναι συνηθισμένο συνέδριο. Έχει κάτι τολμηρό και δραματικό μέσα του που ξεπερνά την όψη και των πιο ωραίων διεθνών συνελεύσεων. Μέσα σε μια επιβλητική χειρονομία, που θα την αντιληφθούν σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου, εκφράζει μια καταπληκτική θέληση και μάλιστα τη θέληση αυτή τήνε πραγματοποιεί. Θα συζητήσουμε, θα ανταλλάξουμε τις σκέψεις μας, θα δώσουμε μια υλική και ηθική οργάνωση στην ένωσή μας. Όμως, ήδη από τώρα, το Συνέδριό μας έχει επιτύχει, έχει θριαμβεύσει, από τη στιγμή δηλαδή που υπάρχει και τόλμησε να συγκληθεί. Συνήρθαμε εδώ για ν’ αντισταθούμε στην παραφροσύνη του κόσμου, για να θέσουμε στην υπηρεσία της λογικής και της συνέσεως την αξία, που κανένας δεν τολμά ακόμη να αμφισβητήσει, των πληγών μας, των μαρτυρίων μας και ακόμη των κενών που δημιουργήθηκαν ανάμεσα στις γραμμές των πολεμιστών, των κενών που κι αυτά ανήκουν στις δικές μας σάρκες.

Υπήρξαν μεσ’ στο χάος το μηχανικό και το ξαπολυμένο απ’ τον πόλεμο, υπήρξαν αδελφώσεις μεμονωμένες. Οι φυσικές όμως αυτές προσεγγίσεις του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, η καλύτερα του πάσχοντος, ο οποίος είναι πιο καθαρή καρδιά και πνεύμα πιο άδολο, προς τον πάσχοντα – προσεγγίσεις που πολλές φορές κανένας δεν μπόρεσε να τις εμποδίσει– είσαν άτακτες και κάτι χειρότερο από ανώφελες. Το μόνο αποτέλεσμα που είχαν είτανε να προσθέσουν κι άλλα θύματα στις σφαγές και να κάνουν φρικτότερο τον πόλεμο. Πρέπει ν’ αδελφωθούμε, πριν από τον πόλεμο, κι όχι μέσα στον πόλεμο. Μαζεφτήκαμε εδώ για ν’ αδελφωθούμε σταθερά και μια για πάντα από τους πολέμους που σε λίγο θα ξαναρχίσουνε. Όταν συλλογιζόμαστε μέσα στους κάμπους που είχανε ανασκαφεί από το υνί των οβίδων, μέσα στις ερημιές εκείνες, τις γεμάτες από παγίδες και αστραπές που φάνταζαν μπροστά στα μάτια μας πλαισιωμένες πέρα στο βάθος από τις επάλξεις των φρουρίων, μέσα ατούς κάμπους εκείνους με τους τρομακτικούς ορίζοντες, λέγαμε μονάχοι μας, βλέποντας στο βάθος: «Άνθρωποι είναι κι αυτοί σαν κι εμάς». Είναι πράγματα που δεν μπορεί κανένας να μη τα σκεφθεί, μα που δεν μπορούσε όμως να τα σκέπτεται πολλή ώρα, γιατί τα παρέσυραν και τά ’σβηναν οι άμεσες θλιβερές περιπέτειες της στιγμής. Η αλήθεια αυτή που την προφέραμε στην άκρη των χειλέων μας είταν πολύ μεγάλη τότε για μας. Η ειλικρίνεια μας είτανε τότε μικρή ακόμη και δε μπορούσε να την αγκαλιάσει ολόκαιρη την αλήθεια αυτή. Τώρα φέρνουμε μαζί μας την πρώτη τούτη οριστική πίστη: την πίστη στην αδελφοσύνη μας. Σας το λέγω, σύντροφοι, το λέγω σε σας που έρχεσθε από όλα τα σημεία τους κόσμου, δεν είμαστε ξένοι, έχουμε σκέψεις παραπολύ όμοιες ο ένας με τον άλλο. Η αδελφοσύνη μας είναι πιο βαθειά από εκείνη που αναγνωρίζει κανένας στα χαρακτηριστικά του προσώπου ή στον τόνο της φωνής. Θερμαίνεται και φωτίζεται από τις ακτίνες μιας και της ίδιας εστίας που είναι πολύ πιο θεϊκά πραγματική από τις άλλες. Επιτέλους αναγνωρίζουμε ο ένας

τον άλλο κατά βάθος και από τώρα πρώτα-πρώτα ορκιζόμαστε, ότι ποτέ, με κανένα πρόσχημα, δε θα σηκώσουμε το χέρι ο ένας επάνω στον άλλο. Μα θέλουμε όμως ακόμη, γιατί δε μπορούμε, όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε από τώρα και πέρα εγωιστικά την ελπίδα, θέλουμε το ίδιο και για όσους είναι γύρω από μας, για όσους θα έλθουν ύστερ’ από μας. Οι θυσιασμένοι, που είναι όμοιοι, εμψυχώνονται από την ίδια θέληση: τη θέληση να κλείσουν μια για πάντα την ιστορική περίοδο των ανθρωπίνων θυσιών. Είμαστε οι φωνές που διαλαλούνε το ίδιο σύνθημα: «Πόλεμος κατά του Πολέμου!» Μα η κραυγή όμως αυτή θα έμενε μια κραυγή μάταια αν δεν εξωτερίκευε μια ολόκληρη ιδέα, ένα σύστημα, ένα δόγμα. Αν δεν είταν παρά μονάχα ένα αισθηματικό κλαυθμήρισμα. Αν έμενε απομονωμένη και στείρα μέσα στην καρδιά του καθενός μας. Ξέρουμε, ότι οι αιώνες της βαρβαρότητας ανώφελα αντήχησαν με μεγάλους τόνους, κούφιους και ηχηρούς, αναθέματα ποιητών και αισθαντικών καρδιών εναντίον της βαρβαρότητας ή σαρκασμούς βίαιους ή μελαγχολικούς των ηθικολόγων, ανώνυμες κραυγές πόνου του πλήθους. Αυτά είναι ανώφελα. Κατά τί μπορούν ν’ αλλάξουν την τάξη των πραγμάτων οι διαμαρτυρίες; Δεν μπορεί ν’ αλλαχτεί παρά από μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Όλα τα γεγονότα έχουνε μια αίτια. Αυτή την αίτια πρέπει να πιάσουμε καλά στα χέρια μας, για να είμαστε κύριοι των γεγονότων. Εκείνος που δεν προχωρεί έως τα αίτια, δεν ημπορεί να βρει τα φάρμακα. Τα γεγονότα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μοιραίες συνέπειες σχεδόν αφηρημένες όπως οι αριθμοί που βγαίνουν ο ένας από τον άλλο. Την αίτια πρέπει να βρούμε. Η αληθινή αίτια του πολέμου –μονάχοι τους το λένε αυτοί οι ίδιοι– είναι η οικονομική αιτία. Ο πόλεμος είναι ένα ζήτημα εμπορικών και δασμολογικών συμβάσεων, νομοθεσίας προστατευτικής, αγορών, μεγάλων συναγωνισμών και προσωπικού πλουτισμού μερικών προσώπων. Ο πόλεμος είναι ζήτημα χρήματος. Από το χρήμα, μέσα από τα σπλάχνα, θα πιάσουμε το Τέρας. Σας το έλεγα: Μονάχα άμα εναντίον του πολέμου υψώσουμε μια

πλήρη θεωρία που να δείχνει ποιοι είναι οι αληθινοί εχθροί των ανθρώπων, οι αληθινοί χωρισμοί και οι αληθινές νίκες, μονάχα έτσι θα τον κατανικήσουμε και θα σωθούμε. Εμείς που υπήρξαμε οι εργάτες του πολέμου και θέλουμε αδυσώπητα να είμαστε εργάτες της ειρήνης, εμείς, η τελευταία σειρά των πολυαρίθμων δυναστειών των μαρτύρων, απαιτούμε να ξαναφτιάξουμε την πραγματικότητα σύμφωνα με τη λογική και την αγνότητα, και να την μεταβάλουμε ριζικά, αφού οι μεταρρυθμίσεις διατηρούν τις καταχρήσεις που δηλητηριάζουν όλη την κοινωνία. Να την μεταβάλλουμε έχοντας για βάση μια αρκετά πλατιά και πρακτική αντίληψη του κόσμου να την αναδημιουργήσουμε το γρηγορότερο που είναι ανθρωπίνως δυνατό. Κι έτσι δείχνουμε ότι είμαστε άνθρωποι λογικοί και θετικοί. Η επανάστασή μας είναι συλλογισμένη, υπολογισμένη, επιστημονική. Αυτό μας ξεχωρίζει από τους επαναστάτες εκείνους του παλαιού καιρού, που τη γενναιοφροσύνη και τον ενθουσιασμό τα είχαν σαν θρησκεία τους. Εμείς που πολλοί μας φαντάζονται σαν τρελούς, είμαστε συνετοί και στοχαστικοί. Αυτό θέλω να το διακηρύξω ευθύς εξαρχής σε όλους εκείνους που παραμονεύουν τα λόγια που θα ειπούμε εδώ και που θα τα ψάξουν και θα τα ζυγίσουν ένα προς ένα αύριο μέσα σε όλες τις πρωτεύουσες των χωρών. Είμαστε γνωστικοί και συνετοί, γιατί κρατούμε μέσα μας τη θέληση μιας κοινωνικής οργάνωσεως, τελείας και γερής. Άλλως τε εκείνοι που τους τρομάζουν αυτούς, εκεί κάτω κι εκεί πάνω, δεν είναι οι φωνακλάδες, είναι οι θεωρητικοί. Έχουμε νικήσει μέσα μας, βαθειά μέσα στις σάρκες μας που η μεγάλη αλήθεια τις σημάδεψε με το πυρωμένο σίδερο, τους παλαιούς εσωτερικούς εχθρούς: τα τυφλά ένστικτα και τις προλήψεις. Δεν μας σκοτίζει πια ο πειρασμός των αμέσων προσωπικών συμφερόντων, του τοπικού μικροσυμφέροντος της στιγμής, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το συμφέρον του καθενός πρέπει να τοποθετηθεί μέσα στο συμφέρον όλων. Δε φοβόμαστε τίποτε, ούτε το μεγαλείο των αρχαίων προλήψεων, ούτε το καταθλιπτικό βάρος των ειδώλων, ούτε το μίσος των μόνων μας προαιώνιων έχθρων: των

κερδοσκόπων, ούτε την πιο μεγάλη τους κερδοσκοπία: την αντεπανάσταση που ξαπολύθηκε απ’ αυτούς εναντίον του ιδανικού των ανθρώπων και που θα έφθανε μονάχη της αυτή για να προκαλέσει μοιραίως την επανάσταση. Τί μπορεί να μας φοβίσει εμάς, εμάς που δε φοβόμαστε την αλήθεια; Τέτοιο είναι το πνεύμα της τίμιας, καθάριας τόλμης που φέρνουμε μαζύ μας στο έργο μας το ανοικοδομητικό. Ποιό είναι το έργο μας αυτό; Πρώτα-πρώτα να θεμελιώσουμε τη Διεθνή των Παλαιών Πολεμιστών και να δημιουργήσουμε ένα μόνιμο οργανισμό και μέσα διαρκούς συνδέσμου μεταξύ μας. Να επεκτείνουμε το Συνέδριο τούτο επάνω σ’ όλους τους λαούς, να συντάξουμε ένα τακτικόν ειρηνικό στρατό, να συγκεντρώσουμε την ανθρώπινη στρατιά, να της δώσουμε έναν καταστατικό χάρτη. Βέβαια, θα σκεφθούμε για τα προσωπικά μας συμφέροντα, τα ξεχωριστά και ειδικά συμφέροντα των παλαιών πολεμιστών, που όταν δεν τους χρειάζονται, περιφρονούνται και παραγκωνίζονται σαν σπασμένα και άχρηστα όπλα, παρ’ όλες τις μεγαλόστομες υποσχέσεις και ρητορείες, από τη στιγμή που η μια συμμορία των κερδοσκόπων του μεγαλεμπορίου και του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου πέτυχε προσωρινά. Ξέρουμε όμως προπαντός, ότι τα συμφέροντα μας τα επαγγελματικά δεν ξεχωρίζονται από όλα μας τα συμφέροντα, τα δίκαια μας ως πολιτών και ως ανθρώπων. Ότι εκείνα δεν υπάρχουν χωρίς ετούτα, ότι θα μας τα δώσουν ή θα μας τα αφαιρέσουν όλα μαζύ συγχρόνως, ότι άμα τα επιβάλουμε ένα-ένα κομματιαστά και όλα τάλλα πράγματα μείνουν όπως έχουν σήμερα, θα είναι εφήμερα, ανώφελα, εύθραυστα και ότι ο παλαιός πολεμιστής δεν είναι παρά ένα αίματωμένο σύμβολο του προλεταριάτου ολοκλήρου. Για να κάνουμε όλοι μαζύ σ’ ένα κοινό μέτωπο τα πρώτα αυτά βήματα προς τη νέα τάξη, πρέπει να είμαστε σφικτά ενωμένοι με μια κοινή ιδέα. Η επεξεργασία της ιδέας αυτής

είναι το πιο σπουδαίο μέρος της αποστολής που προτάξαμε στον εαυτό μας. Η ιδέα αυτή πρώτα-πρώτα είναι η αλήθεια η ιδανική όπως αυτή πρέπει να βασιλέψει μιαν ημέρα και η οποία είναι το μόνο πράγμα που στην πληρότητά του μπορεί να γιατρέψει τα ανθρώπινα δεινά των οποίων εγίναμε αυτόπτες μάρτυρες κι εκδικητές –και υστέρα τα προσωρινά μέτρα που μας επιβάλλει η εχθρότητα των θεσμών που επικρατούνε σήμερα, των ανθρώπων και των τάξεων που ενσαρκώνουν τους θεσμούς αυτούς, για να μπορέσουμε, να βγάλουμε μέσ’ από τη σημερινή αταξία την ακτινοβολία και ζωντανή τάξη: έχουμε να πάρουμε απόφαση εδώ για τη μελλοντική αρχή και την τωρινή τακτική, για το σκοπό και για τα μέσα, το ιδανικό και την επανάσταση. Τις αποφάσεις σας που ύστερα θα κληθούμε να τις υποστηρίξουμε με θρησκευτική ευλάβεια, δε θα θελήσω να σας τις υπαγορεύσω, θαρρώ όμως πως θα είναι σύμφωνες μ’ εκείνες των γάλλων αδελφών σας που αντιπροσωπεύονται εδώ, δηλαδή σύμφωνες με τις αποφάσεις των μερίδων των πιο θαρραλέων και πιο αυστηρά άκρων της σοσιαλιστικής πρωτοπορίας. Διότι έχουμε πίστη στο σοσιαλιστικό κόμμα και θέλω ευθύς εξ αρχής να διακηρύξω την πίστη μας και την αδελφοσύνη μας μ’ αυτό. Θέλω να ειπώ, ότι μέσα στο χάος το σημερινό των πραγμάτων αυτό ενσαρκώνει τη συνειδητή δύναμη των δυστυχισμένων, προσωποποιεί την κοινωνική και ηθική πρόοδο, ότι είναι η δύναμη της συγκεκριμένης πραγματοποιήσεως της, ότι αντιπροσωπεύει τον μεγάλο καθαρτήριο και αναδημιουργικόν κατακλυσμό, και ότι είναι βαρύ σφάλμα για όλα τα ελεύθερα πνεύματα να χωρίζονται απ’ αυτό, να πλέκουν μακριά απ’ αυτό όνειρα στείρα και εφήμερα, σαν τους απομονωμένους ανθρώπους ή να μην αγωνίζονται κάτω από μια πλατειά και αυστηρή πειθαρχία, για ένα μεγάλο έργο παράλληλο με το δικό του. Του φέρνουμε νέες δυνάμεις, όχι από υποταγή προς αυτό, αλλά απεναντίας, από υποταγή προς την αλήθεια τη μία, τη μοναδική.

Οι νέες αυτές δυνάμεις προέρχονται από εκείνο που κάναμε, που είδαμε, που ακούσαμε και σχεδόν ντραπήκαμε γιατί το πιστέψαμε. «Μη λησμονάτε ποτέ!», μας λένε εμάς –ή και σε σας– οι βάρβαροι αφέντες που θέλουν να διαιωνίσουν την κερδοσκοπική τους επιχείρηση, τον πόλεμο. Θα τους απαντήσουμε, θ’ απαντήσουμε στα παράσιτα αυτά τους κόσμου: Ε, μάλιστα, θα τα θυμόμαστε, αλλά οι θύμησές μας δεν είναι οι ίδιες με τις δικές σας, και το πρώτο λογικό συμπέρασμα της θύμησης του πολέμου θα είναι να τους φωνάξουμε σε όλα τα πέρατα του κόσμου: «Δεν έχουμε τίποτε κοινό μαζύ σας!». Ναι, θα ξαναγυρίσουμε τη θύμηση μας επάνω στα πεδία των μαχών, σαν βρικόλακες θα ξαναγυρίσουμε εκεί πέρα, σαν τις ψυχές εκείνων που δεν ξαναγύρισαν από κει –από τη συμπόνια και από τη λογική θ’ ανακαλύψουμε, ότι δεν έχουμε πια τους ίδιους εχθρούς που είχαμε άλλοτε. «Εξακολουθείτε να μισείτε!», διδάσκουν αυτοί. Μάλιστα, μείνετε ήσυχοι. Ναι, θα εξακολουθήσουμε να μισούμε, μα δε θα έχουμε την ηλιθιότητα να προσωποποιήσουμε τις ξιφολόγχες και τις εκρήξεις των οβίδων και να νομίσουμε αυτά για εχθρούς μας. Μισούμε επάνω από σκυμμένα και απομονωμένα κεφάλια των ενόπλων αιχμαλώτων, επάνω από τα φονικά όργανα, μισούμε τη δολιότητα και τη λαοπλάνα ψευτιά που ξαπέλυσε μια μέρα όλες τις ξιφολόγχες και όλα τα κανόνια μαζύ. Τ’ αναθέματα εκείνα, αυτούς τους στεναγμούς που έβγαιναν μέσ’ απ’ τα στήθη μας, ακόμα τις κραυγές εκείνες της αγάπης προς τη ζωή, – γιατί όταν ξεψυχούσαμε στα χαρακώματα εμείς οι γεμάτοι ζωή ποθούσαμε παθητικά τη ζωή– όλες εκείνες τις σπαρακτικές φωνές που έβγαιναν από τις σάρκες μας και που τις έπαιρνεν ο άνεμος, πρέπει ένας μεγάλος άνεμος να τις ξαναφέρει πίσω και να μας τις βάλει μέσα στο κεφάλι μας και να τις ξανακάνει ν’ αντηχήσουνε πάλι στα χείλη μας. Η λησμονιά είναι ιεροσυλία! Μας είπανε: «Πρέπει να εξακολουθήσουμε τον πόλεμο έως το τέλος, για να είναι αύριο η ειρήνη μας διαρκής». Ε, καλά, δεχόμαστε τα λόγια για δικά μας. Θα εξακολουθήσουμε τον κοινωνικό πόλεμο έως το τέλος, για νάναι διαρκής η τελική ειρήνη, η συγχώνευση των τάξεων, η αληθινή ειρήνη

ανάμεσα στον κόσμο. Όταν μιλούμε για επανάσταση ή για πόλεμο των τάξεων, ας μην ξεχνούμε ποτέ, ότι μιλούμε για κάτι προσωρινό, γιατί εκείνο που ζητούμε δεν είναι άλλο τίποτε παρά το βασίλειο της δικαιοσύνης για όλους ανεξαιρέτως –πέρα ως πέρα. Μας μιλούνε για πατρίδα. Μιλούμε κι εμείς γι’ αυτήνε. Μα η δική μας δεν είναι, σαν τη δική τους, ένα είδος τρομακτικού φρουρίου που στέκει απειλητικό μπροστά στα άλλα και έχει μέσα στο κέντρο του τα χρηματοκιβώτια. Είναι μια πατρίδα που για σύνορα της έχει τους ορίζοντες, – όπως η φύση κι όπως το πνεύμα το ανθρώπινο– και που είναι τόσο πολύ μεγάλη, ώστε να μη μπορούν αυτοί να τήνε καταλάβουν. Από τώρα και πέρα ξέρουμε, ότι τα σημερινά τα έθνη δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά κομμάτια, κοψίδια κομμένα από την ανθρωπότητα. Σχηματίζουνε συνδυασμούς ξεχωριστούς που στέκουν μπροστά στην ιλιγγιώδη όψη του ουρανού και πλαισιώνονται από αλλόκοτα ψαλιδίσματα που φέρουν επάνω τους το σημάδι προαιώνιων φιλονικιών και αρπαγών. Τα έθνη αυτά δεν ημπορούν να διατηρηθούν παρά μονάχα με τον ένοπλο και τον εμπορικό πόλεμο, με την ύπουλη εργασία της καταχθόνιας διπλωματίας, με τον αθέμιτο ανταγωνισμό, με τη θηριωδία, με το μίσος και με το πυροβόλο. Είναι φτιαγμένα από νόθο και τραγικά γελοίο ανακάτεμα σκλάβων και κυρίων. Από χώρα σε χώρα, οι κύριοι ξέρουν και συνεννοούνται, κάνουν τη δουλειά τους, επιβάλλουν τα συμφέροντα τους εις βάρος των σκλάβων, οι οποίοι είναι ο στρατός της εργασίας και ο στρατός της σφαγής: Ε, λοιπόν, τον παλαιό αυτόν κτηνώδη μηχανισμό τόνε καταδικάζουμε στο σύνολο του. Εμείς λέμε, ότι παρόμοια όπως τα κυνικά συμφέροντα των κυρίων είναι παντού τα ίδια, έτσι και το συμφέρον του λαού είναι παντού το ίδιο. Καταγγέλλουμε όλο το κακούργο υπηρετικό προσωπικό των κυρίων, που μας καταδυναστεύει: λέμε ότι οι Έμπερτ, οι Μύλλερ, οι Λόϋδ Τζώρτζ, οι Μιλλεράν και οι Ντεσιανέλ, όλα τα ονόματα αυτά σημαίνουν την παντοτινή εξακολούθηση των πραγμάτων και όλα τους είναι, εξίσου το καθένα, βρισιές προς το αιώνιο μαρτύριο της ανθρωπότητος. Όλοι οι λαοί έχουν μια φυσική και ιερή τάση ν’ αγκαλιασθούν ο ένας με τον άλλο, ν’ ανακατεφθοϋν και να φθάσουν όλοι στο ίδιο επίπεδο, όπως τα κύματα της

θάλασσας. Μονάχα μέσα σε μια πατρίδα μεγάλη σαν τον κόσμο μπορούν ν’ ανθίσουν η δίκαια κατανομή των δημιουργικών έργων, η ισορροπία της εργασίας, η ελεύθερη λειτουργία της τίμιας συναλλαγής, δηλαδή η αρμονία και η ειρήνη. Η ιδέα του έθνους δεν είναι παρά μια ιδέα μεταβατική που πέρασε τον καιρό της –μέσα στην ανάπτυξη του ανθρωπίνου γένους. Αυτό θα το ειπούμε παντού, αφού παντού το αγνοούν ή θέλουν να τ’ αγνοούν. Όταν μιλούμε για εθνικήν άμυνα ή για οτιδήποτε εθνικό, ας μην ξεχνούμε ποτέ ότι μιλούμε για κάτι προσωρινό που δεν πρέπει πια να υπάρχει. «Σκεφθείτε τους συμπατριώτες σας»!, θα μας ειπούνε. Τότε θα δείξει ο ένας τον άλλο, σύντροφοι όλων των χωρών, και θα απαντήσουμε: «Να οι συμπατριώτες μας!», και θα ξεσχίσουμε τα μετάξινα κουρέλια των πολύχρωμων σημαιών, θα πετάξουμε μακρυά μας όλο αυτό το πανηγυριώτικο θέατρο, όπου τα βάσανα μονάχα και ο θάνατος δεν είσαν κωμωδίες, όλα αυτά τα συχαμερά εγκώμια των σφαγών. Δεν θα γνωρίζουμε πια παρά μια μονάχα σημαία για την παγκόσμιαν ανθρωπότητα: Τη μεγαλοπρεπή σημαία που έχει το χρώμα του λαϊκού αίματος του σπαταλημένου μέσα στους αιώνες από την πολυτέλεια των πλουσίων, σημαία που είναι κόκκινη σαν τα χέρια που ήλθαμ’ εδώ για να δώσουμε ο ένας στον άλλο. Μας λένε: «Εργασθείτε για να σώσετε τον παλαιό πολιτισμό!», δηλαδή για να ξαναφτιάξετε τον πλούτο των πλουσίων και για να εξακολουθήσουν αυτοί ανεμπόδιστοι, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, τους αιματηρούς θησαυρισμούς των. Ναι εργαζόμαστε, πιστεύουμε στην εργασία. Αλλά μόνο σ’ αυτή πιστεύουμε, και λέμε: Όλοι θα εργάζονται μαζύ, κι εκείνοι που δεν εργάζονται δεν θα τρώνε, γιατί όσοι έχουνε χρήμα κερδισμένο άλλοιώτικα κι όχι με την εργασία τους, είναι παράσιτα της ανθρωπότητος –και ο νόμος τους είναι νόμος της κλεψιάς και της δολοφονίας και μόνο η αδικία τόνε διαικολογεϊ. Ας λένε όμως ό,τι θέλουν αποτώρα και πέρα οι εχθροί μας, ας χρησιμοποιούν τα εκατομμύρια τους για να δημοσιεύουνε στις αργυρώνητες εφημερίδες των ό,τι συμφέρει στο καθεστώς των που γκρεμίζεται. Εμείς

βλέπουμε τα πάντα πολύ πιο πλατειά και βαθειά από αυτούς, έχουμε πολύ αλλοιώτικο ανάστημα απ’ αυτούς. Δεν ημπορούμε πια ποτέ από τώρα και πέρα να τους παραδεχθούμε, γιατί είμαστε άνθρωποι λογικοί που αναζητούμε κατ’ ευθείαν τις αιτίες, πιο πάνω ή μέσα από τα προσχήματα και τα παραμύθια, μέσα από τους αντιδραστικούς καραγκιόζηδες της «ευνομίας», μέσα από τις μηχανορραφίες της Κοινωνίας των Εθνών, που είναι παρωδία της Διεθνούς, και που οι διευθυντές της είναι οι κεφαλαιούχοι, κρατούνε τα νήματα της και την κινούν, μέσ’ από τους πιο ύπουλους και επικίνδυνους κήρυκες της βαθμιαίας «εξελίξεως» και της καιροσκοπίας, η οποία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μικρά ήττα των ανθρώπων που παρατείνεται πολύν καιρό. Όταν μιλούμε για ένα αντισχέδιο νόμου φορολογικού η στρατιωτικού, η για την αναθεώρηση της συνθήκης των Βερσαλλιών, ας μη λησμονούμε, ότι μιλούμε για κάτι προσωρινό. Δυο προστάγματα πολύ επιβλητικά και αδυσώπητα μας προβάλλονται πάντα: το μέλλον και το γενικό συμφέρον. Απαρνιόμαστε τη σκλαβιά για να υποταχθούμε στην αληθινή ανθρώπινη πειθαρχία. Κάνοντας αυτό δεν δεσμευόμαστε. Να υπακούει κανένας στη λογική, θα ειπεί να υπακούει στον εαυτό του, θα ειπεί ότι είναι ελεύθερος. Αφού σφίξουμε τα χέρια, αφού δυναμώσουμε τις ιδέες μας με την αμοιβαία επαφή και αρχίσουμε να γράφουμε τον κοινό μας νόμο, θα ξαναγυρίσουμε καθένας στη γωνιά του κόσμου όπου μένει, θα σκορπισθούμε μέσα στα χωριά και στις πολιτείες. Θα ειπούμε ότι η παλαιά κοινωνία είναι καταδικασμένη, θα δείξουμε σ’ όλους τα καταθλιπτικά βάρη που συσσωρεύονται εις τη ράχη μας, το κόστος της ζωής που αυτόματα καθεμέρα ανεβαίνει και θ’ ανεβαίνει καθεμέρα εξαιτίας ακριβώς των μέσων που μεταχειρίζονται στην αμηχανία τους για να γιατρέψουν το αναρχικό και ανισόρροπο σύστημα του καπιταλισμού. Θα δείξουμε την αναπότρεπτη ανάγκη των νέων πολέμων, αφού εξακολουθεί αδιάκοπα να κυβερνά ο νόμος του πιο ισχυρού και επιτέλους τις μαθηματικά εξακριβωμένες συνέπειες της χρεοκοπίας και της πείνας. Θα δείξουμε ότι όλοι, κι εκείνοι ακόμη που είναι τόσο τυφλοί, ώστε να μη βλέπουνε τις άπειρες και υπέρτατες ανάγκες που διαγράφονται στην τωρινή περίοδο, κι εκείνοι

ακόμη επαναπαύονται σήμερα επάνω σε μια στιγμιαία σχετική ευημερία. Όλοι σε λίγο θα παρασυρθούν κι αυτοί και η ευημερία τους, μέσα στη γενική δυστυχία και ότι όλοι τους έχουν συμφέρον ν’ αγωνισθούν για να εγκαθιδρυθεί το γρηγορώτερο η νέα Τάξη επάνω στα ερείπια της άλλης –της άλλης που, το ξαναλέω, σημαίνει εκμετάλλευση, ληστεία, εμφυλίους πολέμους και αλληλοσφαγές. Και θα ιδούμε τότε, ότι ο κίνδυνος των καταστροφών που επικρέμανται επάνω στα κεφάλια μας, δίνει από τώρα και πέρα μια εξαιρετική δυνατότητα πραγματοποιήσεως στο ιδανικό της λογικής και πρακτικής δικαιοσύνης, που οι αμαθείς και οι ψεύτες είχαν κατορθώσει χιλιάδες χρόνια τώρα να του δώσουν το όνομα: ουτοπία. Μας κατηγορούν ότι τρέφουμε δεν ξέρω ποια ιδέα αντεκδικήσεων και καταπιέσεων. Αυτό είναι ένα ψέμα παραπάνω και πρέπει να το φωνάξουμε αυτό πολύ δυνατά, ώστε επιτέλους να μας ακούσουν οι κουφοί και οι αδιάφοροι, που είναι χειρότεροι από τους κουφούς. Όλος ο πολιτισμός καταρρέει τη στιγμή αυτή τριγύρω μας μέσα στην αθλιότητα, στη δυστυχία, στον πόνο και στο αίμα. Εκείνοι που θέλουν να βάλουν τη δικαιοσύνη στη θέση της αδικίας και τις απέραντες προσδοκίες του Διεθνισμού στη θέση του εθνικισμού αυτού που δεν είναι παρά αυτοκτονία, παρουσιάζονται σήμερα σαν αληθινοί σωτήρες του ανθρωπίνου γένους. Θα δείξουμε εκεί πάνω, στη Ρωσσία, την έναρξη των νέων καιρών: την ξαναγεννημένη ανθρωπότητα, την ανθρωπότητα του μέλλοντος που αρχίζει ήδη εναντίον της αρματωμένης ως τα δόντια λοιπής Ευρώπης, μια πάλη τόσο γιγάντια, τελειωτική και τόσο απλή, όσο η πάλη της ημέρας και της νύχτας και δε θα είμαστε τόσο γελοίοι για να διστάσουμε να φανερώσουμε το θαυμασμό μας προς τους μεγάλους πραγματοποιητές της Μόσχας. Θα επαγγελθούμε τη μοιραία έλευση της παγκόσμιας δικαιοσύνης. Ο πόλεμος, όπου κι αν πέσει ο λαχνός της νίκης, εμάς τους εργάτες και τους λαούς μάς αφήνει νικημένους. Θα είμαστε νικητές όταν η νίκη μας θα είναι νίκη της λογικής, της ηθικής, της αλήθειας. Η πίστη μας μέσα στο σύμπαν έρχεται σαν τη νιότη της μελλοντικής ευ-

τυχίας, σαν μια άνοιξη. Η μόνη ανθρώπινη φωνή που συναρμονίζεται με την ίδια τη φύση, με τη μουσική της αυγής και του ήλιου, είναι το τραγούδι της Διεθνούς!... ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΑΡΜΠΥΣ

ΤΙ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΠΑΛΑΙΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΣΤΡΑΤΟΥ
(Γενικές Προγραμματικές Θέσεις Ψηφισμένες από το Συνέδριο την 6η Μαΐου 1924)
1. Οι Άμεσοι Λόγοι που Γέννησαν τις Οργανώσεις μας Προτού μιλήσουμε για το τι ζητούν οι οργανώσεις μας, οι Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού, πρέπει να εξετάσουμε πώς και γιατί γεννήθηκαν οι Ενώσεις αυτές. Και τούτο, διότι και το πρόγραμμά τους, δηλαδή οι σκοποί που επιδιώκουν, δεν ημπορεί να βγει έτσι στα καλά καθούμενα από το κεφάλι μερικών ανθρώπων, παρά μέσα από τις ανάγκες της ζωής. Οι ανάγκες οι πραγματικές της ζωής, αυτές είναι που γεννούν μέσα στο κεφάλι των ανθρώπων τους πόθους, τις επιθυμίες, τις αποφάσεις, οι οποίες ύστερα αφού καλά μελετηθούνε και συναρμολογηθούν, διατυπώνονται με τάξη, με σειρά λογική και με σύστημα, και έτσι αποτελούνε το πρόγραμμα της άλφα ή της βήτα οργανώσεως. Πρόγραμμα που βγαίνει μονάχα από το κεφάλι μερικών ανθρώπων χωρίς ν’ αντικαθρεφτίζει ορισμένες ανάγκες που να υπάρχουν μέσα στη ζωή, δεν είναι πρόγραμμα αληθινό, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως οδηγός για τη δράση πολλών ανθρώπων, οργανωμένων μάλιστα. Μπορεί να είναι ομορφογραμμένο, να φαίνεται λογικό, μα θα μείνει πάντα, ένα φιλολογικό δοκίμιο σαν μυθιστόρημα να πούμε, για διάβασμα μονάχα. Ας ιδούμε, λοιπόν, πώς γεννήθηκαν οι Ενώσεις μας. Είναι ολοφάνερο, ότι οι οργανώσεις στη χώρα μας βγήκαν από τους πολέμους των τελευταίων χρόνων, 1912 κι εδώθε. Αν οι πόλεμοι αυτοί αφήκαν σωρούς ερείπια σαν ίχνη του

καταστρεπτικού τους περάσματος, όμως –σαν για αντιστάθμισμα και αντίδοτο σ’ αυτές τις καταστροφές– στάθηκαν και η αιτία που γέννησε το μεγάλο αυτό λαϊκό κίνημα, το κίνημα των παλαιών πολεμιστών και θυμάτων στρατού. Παρόμοια και στις άλλες χώρες του κόσμου, όπου υπάρχουν τέτοιες Ενώσεις (Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Αυστρία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Σερβία, Αυστραλία και σε πολλές άλλες χώρες) βγήκαν κι εκεί από τον μεγάλο παγκόσμιο πόλεμο 1914- 1918. Οι άμεσοι λόγοι τώρα που έσπρωξαν σε οργάνωση πρώταπρώτα τα θύματα των πολέμων και του στρατού (σακάτηδες, χήρες, ορφανά, αδελφές, γονείς των σκοτωμένων και χαμένων στον πόλεμο και των πεθαμένων στο στρατό), και ύστερα μια μεγάλη μερίδα από τους αποστρατευμένους, οι κυριότεροι απ’ αυτούς τους λόγους είναι οι εξής: Πρώτον η μεγάλη, η άμετρη αθλιότητα και δυστυχία των μεγάλων φτωχών λαϊκών μαζών ύστερ’ από την αποστράτευσή τους. Δεύτερον η εγκληματική αδιαφορία του κράτους απέναντι και στις πιο στοιχειώδεις απαιτήσεις τόσο των απροστατεύτων θυμάτων, που το ίδιο το Κράτος είχε δημιουργήσει με τους συνεχείς πολέμους του, όσο και των φτωχών εφέδρων. Αυτούς το Κράτος, αφού πρώτα τους αφαίρεσε με τη βία ό,τι εφόδια είχανε για τη δουλειά τους και για τη ζωή τους, αφού τους κράτησε χρόνια πολλά μακριά απ’ τά σπίτια τους και έκανε τη δουλειά του με τα τομάρια τους, ύστερα, όσοι απέμειναν ζωντανοί τους απέλυσε και τους λησμόνησε ολότελα. Τους εγκατέλειψε χωρίς καμιά βοήθεια ανυπεράσπιστους στον αγώνα το σκληρό και τον άνισο της ζωής της μεταπολεμικής. Και άνισος είταν ο αγώνας της ζωής των, διότι τώρα επάνω στη ράχη τους έβλεπαν μεγάλους νεόπλουτους που μάζεψαν τεράστια κέρδη στους πολέμους. Και τρίτον ένα γενικό μέσα σ’ όλον το λαό αίσθημα υπέρτατης αγανακτήσεως για τη μάταια σπατάλη του αίματος και μια γενική επίσης απέχθεια και μίσος εναντίον του πολέμου και του στρατού. 2. Η Ανάγκη Προγράμματος Απ’ αυτές τις ανάγκες σπρώχθηκαν οι παλαιοί πολεμιστές και του στρατού τα θύματα. Σχημάτισαν οργανώσεις σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, στις περισσότερες πόλεις και στα χωριά

ακόμη. Γύρω απ’ τις ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών (Π.Π.) και Θυμάτων Στρατού (Θ.Σ.) δημιουργήθηκε μια κίνηση, μια ζύμωση, που στάθηκε πάντα λαϊκή και αγκάλιασε μονάχα τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, τη φτωχολογιά που, για να ζήσει δεν έχει τίποτ’ άλλο παρά τη δουλειά της, ή και ένα μικρό εφόδιο εργασίας. Εφέδρους εργάτες, ακτήμονες και φτωχούς χωρικούς, βιοπαλαιστές των πόλεων και των χωριών, υπαλλήλους, πρόσφυγες. Η κίνηση αυτή κρατιέται ζωηρή πάντα, αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο και σ’ όλη γενικά τη χώρα δείχνει κάθε μέρα μια τάση να εξαπλωθεί σε ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα του λαού που στρατεύθηκε, πολέμησε και θυσιάστηκε στους πολέμους. Βέβαια το κίνημα, καθώς το είπαμε, σύμφωνα με τις κοινές ανάγκες που το γέννησαν, δεν μπορούσε παρά να έχει κάποιες γενικές χαρακτηριστικές γραμμές για όλη τη χώρα. Μολοντούτο όμως μέχρι τώρα δεν απέκτησε ένα πρόγραμμα, όπως το λέγαμε παραπάνω, δηλαδή δεν είχε τους σκοπούς του καθορισμένους και διατυπωμένους καθαρά, ξάστερα, με σειρά συστηματική, όχι βέβαια απλώς για να γραφούν στο χαρτί, αλλά για να μην δέχονται καμιά αμφιβολία και για να οδηγούν όλους τους συναδέλφους σε μια κατεύθυνση και από ένα δρόμο. Η έλλειψη αυτή είτανε πάρα πολύ σπουδαία όχι μονάχα για τον αγώνα μας εναντίον του πολέμου, για τον αντιπολεμικό μας σκοπό, παρά και γι’ αυτές ακόμη τις οικονομικές μας επιδιώξεις, δηλαδή για την εργασία που οφείλουμε, που αναγκαζόμαστε να κάνουμε, για να καλυτερεύσουμε τη θέση μας και να ανακουφισθούμε από τα βάσανα και τις στερήσεις της τωρινής ζωής μας. Και όλοι οι συνάδελφοί μας στις διάφορες Ενώσεις, τους δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να ιδούν πόσα κακά φέρνει στον αγώνα μας η έλλειψη αυτή. Το πρώτο-πρώτο κακό είναι ότι επειδή δεν υπάρχει πρόγραμμα τέτοιο, κοινό και υποχρεωτικό για όλους, πολλές φορές η μια Ένωση ζητεί άλλα πράγματα και με τρόπο αλλιώτικο και καμιά φορά ολότελα αντίθετο από μια άλλη Ένωση. Και οι δυο όμως ενώσεις ονομάζονται Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού και διακηρύσσουν πως έχουνε τους ίδιους σκοπούς και το ίδιο πρόγραμμα. Χωρίς πρόγραμμα λοιπόν το κίνημά μας δεν μπορεί να γίνει αληθινά πανελλήνιο, ενιαίο. Και ο καθένας

καταλαβαίνει πόσο ευκολότερα μπορούμε να επιτύχουμε εκείνο που θέλουμε όταν όλοι μαζί ζητούμε το ίδιο πράγμα, σαν ένα σώμα με πολλά μέλη, άλλα με μια θέληση, με μια καρδιά. Ύστερα, όλοι πάλι είδαμε κι αναγκαστήκαμε ν’ αντιμετωπίσουμε τις άτιμες και βρωμερές προσπάθειες πολλών στοιχείων εχθρικών προς τον τίμιο αγώνα μας, πολλών κομματαρχών και άλλων πουλημένων οργάνων της μιας και της άλλης κομματικής φατρίας από εκείνες που μας κατέστρεψαν. Οι προσπάθειες αυτές σκοπό είχαν να εκμεταλλευθούν τη σύγχυση που προκαλούσε η έλλειψη προγράμματος για να κατασυκοφαντήσουν τον αγώνα μας ή να παρασύρουν τις Ενώσεις μας και να τις κάνουν κι αυτές τυφλά όργανα των κομμάτων της καταστροφής. Είναι λοιπόν σε όλους φανερή η επιτακτική ανάγκη που είχαν οι Ενώσεις μας να αποκτήσουν ένα πρόγραμμα. Το Πρώτο Πανελλήνιο Συνέδριο Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού, που ίδρυσε την Ομοσπονδία Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού, πλήρωσε την ανάγκη αυτή και ψήφισε τούτες τις προγραμματικές θέσεις, που από τώρα και πέρα θα είναι το θεμέλιο της Ομοσπονδίας μας και ο κοινός οδηγός όλων των Ενώσεων Π.Π. και Θ.Σ. σε όλη την Ελλάδα. 3. Η Χρεοκοπία των Πατριωτικών Ιδανικών Άμα κοιτάξει κανένας προσεχτικά δεν μπορεί παρά να ιδεί ένα πολύ χαρακτηριστικό γεγονός που παρατηρείται σε γενική κλίμακα κατά τους τελευταίους τούτους χρόνους. Μέσα στη συνείδηση των μεγάλων φτωχών λαϊκών μαζών το μεν αίσθημα το εθνικό έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος από την πρώτη του ένταση και βρίσκεται χαλαρωμένο σε σημείο πρωτοφανές, το δε πατριωτικό ιδανικό είναι ολότελα χρεοκοπημένο, έχει γκρεμισθεί όχι μόνο ανάμεσα στο λαό αλλά και μέσα στη συνείδηση ενός μεγάλου αριθμού των λεγομένων «διανοουμένων». Μονάχα προκατειλημμένος παρατηρητής δεν ημπορεί ν’ αντιληφθεί ότι για τις μάζες αυτές του λαού η φρασεολογία η πατριωτική κατάντησε κάτι προς το οποίον αυτές δυσπιστούνε, το δε εθνικό αίσθημα δεν είναι πια ικανό να χρησιμεύσει ως μέσο για να τις σπρώξει σε θυσίες.

Η μεγάλη αυτή μεταβολή στη συνείδηση του λαού φανερώνεται πολύ καθαρά στην αυθόρμητη και ισχυρότατη τάση που τα λαϊκά στρώματα έχουν εναντίον του πολέμου πάντοτε, και τότε ακόμη που ο πόλεμος σκεπάζεται με πατριωτικούς και εθνικούς λόγους. Ο πόλεμος παραμένει αδικαιολόγητος και μισητός πάντοτε. Τα παλαιά ιδανικά δεν έχουν πια τη δύναμη να τόνε δικαιολογήσουν στη συνείδηση των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μερικοί, οι απλοϊκοί, οι ψευτο-επιστήμονες και οι εκμεταλλευτές (οι τελευταίοι είναι και οι περισσότεροι), τα φαινόμενα αυτά θέλουν να τα δικαιολογήσουν και υποστηρίζουν, πως αυτά μας δείχνουν τάχα μια κάποια «διαφθορά του λαϊκού φρονήματος» και τη «διαφθορά» θέλουν να μας ειπούν ότι την έφεραν όχι οι πόλεμοι και η δυστυχία του λαού, παρά άλλοι λόγοι, πότε ο ένας και πότε ο άλλος. Αυτοί μας λέγουν, ότι ο λαός ο ελληνικός είτανε πάντα «εθνικόφρων» και «φιλόπατρις» και ότι τώρα απλώς υπάρχει ένα πρόσκαιρο παραστράτισμα της λαϊκής ψυχολογίας. Ότι δεν χρειάζεται παρά μονάχα μια κατάλληλη εθνική και πατριωτική διδασκαλία και «διαπαιδαγώγηση» για να ξαναέλθει ο παραστρατημένος λαός στην «ευθεία πατριωτική οδό»! Αυτά λέγουν και διακηρύσσουν στο λαό δάσκαλοι, παπάδες, βιβλία, τύπος, κομματάρχες, και όλα γενικώς τα μέσα που επί τόσα χρόνια τώρα είχαν κινητοποιηθεί για να διαιωνίσουν τα πολεμικά μαρτύρια του στρατευμένου λαού και να εξυμνήσουν εκ του ασφαλούς τους «ενδόξους» ήρωες που σφαγιάζονταν στα μέτωπα κατα δεκάδες χιλιάδων, κινητοποιήθηκαν τώρα για να ξαναζωντανέψουν τα νεκρωμένα μεσ’ τη συνείδηση των επιζώντων του πολέμου πατριωτικά ιδανικά. Τα γεγονότα ωστόσο στέκουν εμπρός μας χειροπιαστά για ν’ αποδείξουν πόσο είναι βαθύτερα κι αντικειμενικά και μόνιμα τα αίτια του δήθεν παραστρατήματος αυτού της λαϊκής ψυχολογίας. Και της πραγματικότητος η δύναμη είναι τόσο μεγάλη, ώστε εμπρός σ’ αυτήνε κάθε διδασκαλία και κάθε «διαπαιδαγώγηση» θα παραμένει πάντοτε προσπάθεια μοιραίως ατελεσφόρητη και ματαία. Θα μοιάζει την προσπάθεια εκείνου που κοπιάζει να σβήσει με το σφουγγάρι τα γράμματα που είναι βαθιά χαραγμένα με τη σμίλα επάνω στο μάρμαρο.

4. Βαλκανικοί Πόλεμοι Μέχρι την εποχή των βαλκανικών πολέμων μπορεί να ειπεί κανένας, ότι οι λαϊκές μάζες διατηρούσαν μέσα τους ένα αίσθημα πατριωτικό. Το αίσθημα όμως αυτό δεν είχε καμιά βαθιά ρίζα μέσα στη συνείδηση τους, αποτελούσε μια ζωηρή πραγματική ανάμνηση των παλαιών ονείρων τα οποία καλλιέργησαν ανάμεσα τους οι πολιτικοί, στρατιωτικοί και πνευματικοί αρχηγοί στον περασμένο αιώνα. Ωστόσο δεν είχε κατορθωθεί να αποκτήσει το αόριστο αυτό αίσθημα ένα ουσιαστικό περιεχόμενο, ώστε να οδηγήσει αύριο το λαό σε θυσίες θεληματικές, παρ’ όλες τις προσπάθειες των πολιτικών της περίφημης «Μεγάλης Εθνικής Ιδέας», και των γόνων της νεοελληνικής αριστοκρατίας. Όλοι αυτοί έμεναν καρφωμένοι στην ονειροπόληση μιας νέας «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» που θ’ ανάσταινε τα παλαιά μεγαλεία της φυλής και ζητούσαν για την πραγματοποίηση των ονείρων αυτών το αίμα του λαού, χωρίς όμως να μπορούν, να προσαρμοσθούν στις σύγχρονες, καθημερινές ανάγκες που πίεζαν τη ζωή του λαού αυτού. Ήλθαν οι πόλεμοι οι βαλκανικοί του 1912-1913. Οι καταστροφές που έφεραν οι πόλεμοι εκείνοι ανάμεσα στις φτωχές μάζες του λαού άρχισαν να σημειώνουν τις πρώτες απογοητεύσεις των και ψύχραναν τον αισθηματικό ζήλο, τον οποίο τους είχαν εμπνεύσει στις παραμονές των πολέμων οι στρατιωτικοί και πολιτικοί αρχηγοί με τα μεγάλα παχιά λόγια της μεγαλο-ιδεάτικης ρητορείας περί «Μεγάλης Ελλάδας», περί «δούλων αδελφών» και περί «εθνικού μεγαλείου». Οι καταστροφές και η γενική εξάρθρωση που έφεραν μέσα στη ζωή των φτωχών λαϊκών τάξεων οι πόλεμοι εκείνοι έμειναν από τότε μόνιμες σχεδόν και κατάντησαν μια πληγή διαρκώς ανανεούμενη και αθεράπευτη. Μια μεγάλη μερίδα του λαού έχανε τα στηρίγματά της. Το Κράτος για να διεξαγάγει επιχειρήσεις πολύ ανώτερες των δυνάμεών του άρπαξε με τις συνεχείς επιτάξεις απ’ τις αγροτικές μάζες και τα στοιχειωδέστερα μέσα εργασίας που διέθεταν. Τα πολεμικά χρέη μεγάλωναν και τα βάρη τους φορτώνονταν κάθε λίγο ως έμμεσοι φόροι στη ράχη του λαού. Το κόστος της ζωής ολοένα και ανέβαινε και όταν με το κλείσιμο της

ειρήνης τα παιδιά του λαού ξαναγύριζαν απ’ τις «απελευθερωμένες» χώρες όπου δεν είχαν ιδεί παρά ένα μωσαϊκό εθνικοτήτων και φυλών, (Έλληνες, Τούρκοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Εβραίοι, Αρμένιοι, Ρουμάνοι, Αλβανοί), βρέθηκαν εμπρός σε μια κατάσταση, που ποτέ βέβαια δεν θα μπορούσαν να τήνε φαντασθούν πρωτύτερα: Απέναντι στην επέκταση των ορίων του Κράτους έβλεπαν τη ζωή τους πολύ πιο δύσκολη από πριν, γεμάτη από στερήσεις και τους εαυτούς των, τους «ενδόξους ήρωας του πολέμου», ανυπεράσπιστους μέσα στο σκληρό τους αγώνα. Το κράτος, στο οποίο είχαν προσφέρει ό,τι πιο πολύτιμο είχαν, ακόμη απαιτητικότερο να τους βαρύνει και με όλα τα οικονομικά βάρη των πολέμων, ύστερα από τις τόσες θυσίες αίματος. Τα θύματα των πολέμων, ανάπηροι, χήρες, ορφανά, παραπεταμένα με τον πιο απάνθρωπο τρόπο από το Κράτος που τα είχε δημιουργήσει, με τους πολέμους. Μια συνθήκη ειρήνης υπογραμμένη ύστερα από χίλια δυο διπλωματικά παζαρεύματα και παρασκηνιακές επεμβάσεις των μεγάλων Κρατών και γεμάτη από σπίθες νέων πολέμων. Και επιτέλους έβλεπαν πλάι στην ελεεινή κατάσταση τη δική τους να προβάλλει μια σειρά από τυχάρπαστους και αστράτευτους νεόπλουτους της πολεμικής περιόδου, οι οποίοι με την προστασία αυτών των οργάνων του κράτους, αφού κερδοσκόπησαν επάνω στο χυνόμενο αίμα των λαών, τώρα με όλες τις εκμεταλλευτικές των μεθόδους κερδοσκοπούσαν κι επάνω στον ιδρώτα του. 5. Μέχρι τη Μικρασιατική Εκστρατεία Οι Βαλκανικοί πόλεμοι είναι η πρώτη πληγή που ανοίχθηκε στο κορμί του δυστυχισμένου μας λαού. Από τότε αρχίζει μια δεκάχρονη περίοδος γεμάτη από πολεμικές περιπέτειες. Η πρώτη πληγή ολοένα και περισσότερο άνοιγε, το αίμα έτρεχε ολοένα και αφθονότερο, το αίμα των παιδιών του λαού. Η περίοδος των αλλεπαλλήλων πολέμων που άνοιξαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι πέρασε μέσ’ από διάφορες τραγικές εσωτερικές περιπέτειες και εμφύλιες συγκρούσεις, τις οποίες προκάλεσαν οι αντιζηλίες των κομματικών φατριών, και οι ξένες προπαγάνδες, μα τον οποίων τα σπασμένα πλήρωσαν με το αίμα τους πάλι τα παιδιά του λαού. (Επανάσταση Θεσσαλονίκης, επιστρατικές συγκρούσεις, Νοεμβριανά, Ιουλιανά, αποκλεισμός του 1916-1917, στάσεις, φυλακίσεις, τουφεκισμοί κλπ.) Και η αιματηρή

αυτή εποχή εξακολούθησε χωρίς να μπορούμε να ειπούμε ότι τερματίστηκε οριστικά. Η πληγή του λαού εξακολουθεί να μένει ολάνοιχτη, αγιάτρευτη. Όλα τα γεγονότα που διαδραματίσθηκαν εις βάρος του φτωχού λαού κατά την περίοδο αυτή, το καθένα τους φυσικά ερχότανε για να κάνει ακόμη πιο φοβερές τις συνέπειες των Βαλκανικών πολέμων, που αναφέραμε παραπάνω. Και μέσα στην αλησμόνητη και τραγική αυτή περίοδο χάθηκε ολότελα κάθε ίχνος από τα πατριωτικά ιδανικά του παλαιού καιρού μέσα στις πάσχουσες λαϊκές τάξεις. Και κάτι ακόμη περισσότερο. Τα ιδανικά αυτά άρχισαν πια να ξεσκεπάζονται και να καταπολεμούνται. Από τότε μια μερίδα του λαού που στρατευότανε και θυσιαζότανε στους πολέμους (εργάτες ιδίως, ακτήμονες και φτωχοί αγρότες και βιοπαλαιστές) άρχισαν να παίρνουν συνείδηση του τι πραγματικώς κρύβεται κάτω από τα ιδανικά αυτά. Από τότε που ξέσπασε στην Ευρώπη ο μεγάλος πόλεμος του 1914-1918, οι ξένες επιρροές των δυνάμεων της Δύσεως (Αγγλία, Γαλλία) και της Μεσευρώπης (Γερμανία, Αυστρία) άρχισαν να διασταυρώνονται επάνω στη χώρα μας. Κάθε μια δύναμη μεταχειρίστηκε όλα τα μέσα και τα πιο ξετσίπωτα (επίσημες επιρροές, εκβιασμούς, προπαγάνδες, πουλημένα όργανα, εξαγορά των εφημερίδων κλπ.) για να μας σύρει στον πόλεμο με το δικό της το μέρος. Έπρεπε να είταν τυφλός κανένας για να μην ιδεί αυτές τις ξένες επιρροές. Και απλοϊκοί μονάχα και ανόητοι δεν είδανε το ολοφάνερο αυτό πράγμα: ότι όλοι οι πολιτικοί που κυβέρνησαν τον τόπο έγιναν τυφλά όργανα και υπηρέτες των ξένων και έσυραν τον πολυβασανισμένο μας λαό στις πιο φριχτές δοκιμασίες για να εξυπηρετήσουν τα ξένα τα συμφέροντα. Από τα χίλια δυο τέτοια γεγονότα φθάνει ν’ αναφέρουμε εδώ μοναχά δύο τρία, τα πιο αλησμόνητα, που αποδείχνουν έτσι κλασικά, να ειπούμε, το έγκλημα το μεγάλο που γινότανε τόσο καιρό εις βάρος του τόπου, του φτωχού λαού και του έθνους μας ολοκλήρου. Διότι και οι ομοεθνείς μας ακόμη, οι έλληνες που δεν ζούσανε μέσα στα σύνορα του «ελεύθερου» κράτους, όπως το λένε, κι αυτοί ακόμη μαζί με τους άλλους έπεσαν θύματα στο βωμό επάνω της εγκληματικής αυτής πολιτικής.

Όλοι θυμόμαστε τα παχιά τα λόγια που έλεγεν ο Βενιζέλος για τους «υπόδουλους αδελφούς» μας της Ανατολικής Μακεδονίας. Μ’ αυτά τα λόγια τα παχιά μας έσυραν στον πόλεμο τον ελληνο-βουλγαρικό. Αίμα χύθηκε πολύ –ποιός ξέχασε τα μακελειά της Τσουμαγιάς, του Κιλκίς, της Δοϊράνης. «Ελευθερώθηκε» επιτέλους η «υπόδουλος» Αν. Μακεδονία το 1913. Δεν πέρασαν καλά-καλά δυο χρόνια από τότε και έρχεται ο ίδιος ο πολιτικός εκείνος και προτείνει επίσημα και αδιάντροπα να παραδώσουμε τη χώρα εκείνη (Καβάλα) μαζί με τους αδελφούς που χύσαμε αίμα για να τους «απελευθερώσουμε», να τους παραδώσουμε στη Βουλγαρία στον «εχθρό τον προαιώνιο», όπως μας τον έλεγαν πριν. Και το πρότεινε αυτό, για να επιτύχει να βγει η Βουλγαρία απ’ την ουδετερότητα υπέρ της Αγγλίας. Οι «δούλοι» αδελφοί παζαρεύτηκαν σαν εμπόρευμα επειδή έτσι το απαιτούσαν οι πολεμικοί σκοποί της Αγγλίας –κι έτσι η μεγαλόστομη ρητορεία για «απελευθέρωση» και για τα παρόμοια φάνηκε καθαρά πως είτανε ψευτιές λαοπλάνες. Και όλοι πάλι θυμόμαστε, ότι την ίδια χώρα εκείνη μαζί με τους «απελευθερωμένους αδελφούς», ένας άλλος πολιτικός, ο πολιτικός της βασιλικής αυλής, ο Γούναρης, τηνε παρέδιδε με αξιοθαύμαστη ευκολία για λίγες ημέρες στους Βουλγάρους, επειδή οι Βούλγαροι είσανε σύμμαχοι με τους Γερμανούς, οι Γερμανοί σύμμαχοι με το παλάτι του βασιλιά του Κωνσταντίνου, κι ο Γούναρης καγκελάριος του παλατιού εκείνου και εκτελεστής των διαταγών της γερμανόδουλης αυλικής κλίκας. Οι «απελευθερωθέντες δούλοι αδελφοί» της Αν. Μακεδονίας σαν ένα σακί ζάχαρη παζαρεύτηκαν από το Βενιζέλο στην αγγλική αγορά, κι από το Γούναρη στη γερμανική. Και ήλθεν ύστερα –ποιος από μας μπορεί να το ξεχάσει– ήλθεν η εκστρατεία της Ουκρανίας και Βεσσαραβίας του 1918. Είτανε τόσο θεοφάνερο πράγμα ότι η εκστρατεία εκείνη έσερνε τα παιδιά του λαού να σκοτωθούνε για συμφέροντα ολωσδιόλου ξένα, η αλήθεια αυτή χτυπούσε τόσο πολύ στα μάτια όλου του κόσμου, ώστε ακόμη κι ένας στρατηγός του Βενιζέλου, ο επιτελάρχης των Βαλκανικών

πολέμων, ο Δαγκλής, σηκώθηκε και διαμαρτυρήθηκε και παραιτήθηκε. Ποιούς μας έσυραν να χτυπήσουμε εκεί πάνω, στις χιονισμένες στέπες της Ρωσίας; –Γύρισαν οι ρώσοι χωριάτες κι οι εργάτες από τα μέτωπα του ευρωπαϊκού πολέμου στα 1917, πιάσαν τους αξιωματικούς και σκότωσαν τον αιματοβαμμένο τσάρο, έκαναν δικό τους κράτος, το Σοβιετικό και διακήρυξαν ότι δεν θα πληρώσουνε κανένα από τα χρέη που είχε κάμει ο τσάρος στους τραπεζίτες του Παρισιού, για να κάμει τους κατακτητικούς πολέμους και να στείλει το ρωσικό λαό στα σφαγεία του πολέμου. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, είπανε, και δεν εννοούμε να δουλεύουμε εμείς για να πληρώνουμε στους εκατομμυριούχους της Ευρώπης τα χρέη του τσάρου, του δημίου μας. Έστειλαν οι τραπεζίτες της Γαλλίας τους στρατιώτες τούς γάλλους, δηλαδή τους φτωχούς εργάτες και χωριάτες της χώρας των, τους έστειλαν για να πνίξουν την Επανάσταση τη ρωσική να ξαναθρονιάσουν τους τσάρους και να ξαναπάρουν έτσι οι δανειστές μεγαλοκεφαλαιούχοι τα χρεωστούμενα. Όμως οι γάλλοι συνάδελφοί μας, πολύ πρωτύτερα από μας ξυπνημένοι, αρνήθηκαν και προτίμησαν πολλοί να τουφεκισθούν από τα Στρατοδικεία, μα κήρυξαν ότι είναι αλληλέγγυοι, αδελφοί των ρώσων στρατιωτών που επαναστατήσανε για τα δίκαιά τους. Και τότε βρέθηκε το Ελληνικό Κράτος για να εκτελέσει με το δικό μας το αίμα τα σχέδια των γάλλων τραπεζιτών. Έτσι η εκστρατεία της Ουκρανίας θα παραμείνει η κλασικότερη απόδειξη του ρόλου που το Κράτος το Ελληνικό έπαιξεν ως πράκτορας των ξένων συμφερόντων. 6. Μικρασιατική Εκστρατεία Όσοι έβαψαν τα χέρια τους με το αίμα του λαού που χύθηκε στην Ουκρανία, οι υπεύθυνοι του μεγάλου εγκλήματος ζήτησαν να δικαιολογηθούν και είπαν: η εκστρατεία της Ουκρανίας έγινε για να πάμε στη Μικρασία και ν’ «απελευθερώσουμε» κι εκεί τους «δούλους αδελφούς» κατά το συνηθισμένο τροπάρι. Και τώρα πρέπει να ξαναγυρίσουμε τη θύμησή μας σ’ εκείνη την εποχή του μικρασιατικού πολέμου και ν’ αναπολήσουμε εκείνο το κακούργημα που όλοι οι πολιτικοί,

ανεξαρτήτως χρωματισμού, διέπραξαν, το μεγαλύτερο κακούργημα που διαπράχθηκε ποτέ εις βάρος του λαού μας και του έθνους μας. Η μικρασιατική εκστρατεία του 19191922 έχει τούτη την ιστορική, μπορούμε να ειπούμε, σημασία, ότι απογύμνωσε από κάθε απατηλό πρόσχημα τη λεγόμενη «εθνική» πολιτική όλων των κομματικών μερίδων που κυβέρνησαν τη χώρα. Για μας που ζήσαμε στο μέτωπο το Μικρασιατικό τα χρόνια αυτά, που δοκιμάσαμε στο κορμί μας επάνω όλα τα βασανιστήριά του και τις φρικαλεότητές του –ό,τι και να γραφεί, ό,τι και να ειπωθεί είναι εντελώς περιττό. Την αλήθεια που ολάκαιρη και γυμνή ξεπρόβαλε καθεμέρα στα έκπληκτα μάτια μας, φωτισμένη απ’ τα πυρά των μαχών και επάνω στα καπνισμένα ερείπια της χώρας εκείνης –την αλήθεια για τον πόλεμο δεν έχουμε ανάγκη να τήνε γνωρίσουμε στα χαρτιά ούτε να την ακούσουμε από το στόμα των ρητόρων. Με τα μάτια μας είδαμε ένα λαό κατεστραμμένο από τους μακρούς πρωτύτερους πολέμους να σέρνεται πότε από τη μια και πότε απ’ την άλλη κομματική μερίδα σε μια καινούργια πολεμική περιπέτεια, τέτοια που ένας λογικός άνθρωπος σήμερα βλέποντας την απέραντή της έκταση σταματά και ερωτά τον εαυτό του: Έγκλημα ή παραφροσύνη; Με τα μάτια μας είδαμε το ψέμα το εθνολογικό: οι Έλληνες δεν αποτελούσαν σ’ όλες εκείνες τις περιφέρειες ούτε το ένα πέμπτο και στα μέρη που είσαν πιο συγκεντρωμένοι δεν έφθαναν ούτε στο ήμισυ του άλλου πληθυσμού[3]. Με τα μάτια μας είδαμε να πέφτουν και να σακατεύονται τ’ αδέλφια μας κατά δεκάδες χιλιάδων, συρμοί ατέλειωτοι και καραβάνια να διατρέχουν τη χώρα εκείνη του θανάτου και του στεναγμού, γεμάτα από σαπισμένα κρέατα και πηχτό αίμα. Με τα μάτια μας είδαμε όλο τον πλούτο της χώρας μας, τον ιδρώτα του λαού το συσσωρευμένο, να καίεται σαν πυροτέχνημα στο πρόσταγμα των διπλωματών της Δύσεως και εστεμμένων κακούργων και όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της να υποθηκεύονται από το κράτος στους τραπεζίτες της Ευρώπης και της Αμερικής για να εξασφαλισθούν τα μέσα για τη συνέχιση της καταστροφής. Και επιτέλους με τα μάτια μας είδαμε, ότι ο πόλεμος εκείνος ο «απελευθερωτικός», αφού πολλές χιλιάδες ελευθέρωσε στέλνοντάς τες στον άλλο κόσμο, ερήμωσε όλη τη

Μικρασιατική χώρα από το Εσκή-Σεχήρ, Αφιόν Καραχισάρ και Αϊδίνι έως τα παράλια, υπέβαλε σε ανεκδιήγητα μαρτύρια όλους τους πληθυσμούς της χώρας αδιακρίτως φυλής και θρησκεύματος, ξεσπίτωσε και μετέβαλε σε αξιοθρήνητα ανδράποδα, επάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους και έφερε μια γενική εξάρθρωση και ένα οικονομικό αδιέξοδο στη χώρα και στο κράτος. 7. Επάνω στα Ερείπια των Πολέμων. Η Μεταπολεμική Κόλασή μας Και τώρα που έπαψε ο κρότος του πυροβόλου, ας ρίξουμε το βλέμμα μας γύρω-γύρω. Καθεμέρα και πιο καθαρά βλέπουμε τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των πολέμων να πιέζουν σαν φοβεροί εφιάλτες τη ζωή των αποστρατευμένων και γενικά όλων των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μια γενική και μόνιμη κρίση, μια αρρώστεια αγιάτρευτη έχει ενσκήψει σ’ όλο τον τόπο. Όλα είναι ξεχαρβαλωμένα και κράτος και κοινωνία και οικονομία κι οικογένεια. Σε κάθε βήμα του κανένας, όπου κι αν γυρίσει τα μάτια, συναντά εμπρός του κι ένα από τα χίλια-δυο χαλάσματα που σώριασαν οι πόλεμοι. Χιλιάδες άνθρωποι που γύρισαν απ’ τον πόλεμο και δεν βρίσκουν δουλειά να ζήσουν και πεινούνε. Εξαθλίωση, λειψή τροφή και τεράστιο μεγάλωμα των ασθενειών και του αριθμού των μικρών παιδιών του λαού που πεθαίνουν καθεμέρα. Η κοινωνική αθλιότητα και η ανέχεια μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο τη ζητιανιά, την πορνεία, τον αριθμό των εγκληματιών και οι φυλακές δεν φθάνουν για να τους χωρέσουν. Εξευτελισμένο το εθνικό νόμισμα και η τιμή του συναλλάγματος με τρομακτικές διακυμάνσεις. Μια σπείρα χρηματιστών παίζει πασέττα στη ράχη του λαού και κάνει τη ζωή του ακόμη προβληματικότερη. Δημόσιο χρέος που ξεπερνά τα είκοσι δύο εκατομμύρια και επιβάλλει στον προϋπολογισμό του Κράτους τεράστια βάρη, βάρη που το Κράτος χωρίς να τολμά να τα φορτώσει στους μεγάλους πλουτοκράτες και τυχάρπαστους κερδοσκόπους των πολέμων, κοιτάζει να τα βγάλει από τον ιδρώτα του ιδίου εκείνου λαού, με το αίμα του οποίου διεξήγαγε τις πολεμικές του επιχειρήσεις. Φόροι άγριοι επάνω στα είδη πρώτης ανάγκης, φόροι που βυζαίνουν το λαό σε ό,τι τρώει, σε ό,τι φορεί κλπ. Τα θύματα των πολέμων, οι σακάτηδες, οι φθισικοί και οι δυστυχισμένες υπάρξεις που έχασαν τους

προστάτες των στον πόλεμο, τραβούνε την πιο φρικτή και βασανιστική ζωή του αποκλήρου, και το Κράτος που είναι η μόνη αιτία της δυστυχίας των, δεν τους παρέχει ούτε ό,τι τους χρειάζεται για να μην πεθάνουν (450 δραχμές σ’ ένα εντελώς ανίκανο σακάτη, με 100% αναπηρία!). Οι παλαιές «δημοκρατικές» μέθοδοι εγκαταλείφθηκαν από τα πολιτικά κόμματα, οι λεγόμενες λαϊκές ελευθερίες κατάντησαν κοροϊδία του λαού και δεν υπάρχει μέσο καταπιέσεως, βίας και τρομοκρατίας που να μη χρησιμοποιείται εις βάρος του. Κράτος γινομένο τσιφλίκι του πρώτου τυχόντος δημαγωγού τσαρλατάνου, οι κρατικές υπηρεσίες εμπόρευμα στα χέρια του και επιτέλους μια ολόκληρη σειρά αργομίσθων παρασίτων του δημοσίου ταμείου, η οποία ακολουθεί καθεμιά κομματική φατρία στο ανεβοκατέβασμα στην εξουσία. Εκείνο όμως που εμείς οι παλαιοί πολεμιστές και τα θύματα του στρατού πρέπει να προσέξουμε περισσότερο είναι τα παρακάτω τρία ξεχωριστά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της περιόδου αυτής ύστερ’ από τους πολέμους: Πρώτον. Μια τάξη από τραπεζίτες, μεγάλους εφοπλιστές, βιομηχάνους, μεγαλεμπόρους, γαιοκτήμονες (τσιφλικάδες), προμηθευτές πολεμικών ειδών, αφού θησαύρισε άφθονα εύκολα κέρδη κατά το διάστημα των πολέμων και εκμεταλλεύθηκε κάθε εσωτερική ανωμαλία για να κερδοσκοπήσει επάνω στις ανάγκες του πληθυσμού, τώρα κρατεί στα χέρια της συγκεντρωμένες τεράστιες οικονομικές δυνάμεις, (χρηματιστικά κεφάλαια, γη, εργοστάσια, πλοία, μεγάλες οικοδομές κλπ.) δηλαδή κρατεί στα χέρια της σχεδόν ολοκληρωτικά τη ζωή του λαού. Δεύτερον. Καθεμέρα και περισσότερο μεγαλώνουν οι αιτίες νέων πολέμων και οι σημαντικές δυνάμεις της χώρας κατασπαταλούνται σε νέες πολεμικές προετοιμασίες. Και Τρίτον. Η τάξη των αξιωματικών παρ’ όλο το γερό χτύπημα που πήρε με τη μικρασιατική της ήττα, ωστόσο όχι μονάχα δεν έχασε τη δύναμη αλλά αφού κυριάρχησε με τη λεγομένη «Επανάσταση του 1922», στερεώθηκε, αναπτύχθηκε, πήρε μεγάλα προνόμια, έθεσε σ’ εφαρμογή ένα σχέδιο τελείας στρατιωτικοποιήσεως του τόπου και, το σπουδαιότερο,

θρονιάστηκε για καλά στη ράχη μας κι έγινε ένας αποφασιστικός παράγων μέσα στην πολιτική ζωή του τόπου, παράγων που μεταφέρει τις μεθόδους της κτηνώδους στρατοκρατικής βίας από τους στρατώνες και τις στρατιωτικές σχολές στην υπηρεσία των διαφόρων τυράννων κι εκμεταλλευτών του λαού. 8. Το Γκρέμισμα των Ψευτο-πατριωτικών Ιδανικών σε Διεθνή Κλίμακα. Ιμπεριαλισμός Μονάχα ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζει τίποτε από το τι γίνεται στον κόσμο μπορεί να νομίσει, ότι όσα αναφέρουμε παραπάνω συμβαίνουν μονάχα στην Ελλάδα. Βέβαια, τα φαινόμενα αυτά, οι μεταπολεμικές πληγές, έτσι όπως τις περιγράψαμε με λίγα λόγια, έχουνε και μερικά σημεία καθαρώς ελληνικά, αλλά στο σύνολό τους είναι γενικά συμπτώματα μιας καταστάσεως που επικρατεί σ’ όλον τον κόσμο σήμερα. Και ειδικά στις μεγάλες χώρες του παλαιού και του νέου κόσμου. Ας ξαναγυρίσουμε λιγάκι στην εποχή που κηρύχθηκε ο πόλεμος ο ευρωπαϊκός, στα 1914. Όλοι μας θυμόμαστε καλά τους περίφημους λόγους που διαλαλούσαν οι ρήτορες και που έγραφαν οι διάφορες εφημερίδες. Τα «δίκαια των εθνικοτήτων», το «δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως των λαών», η «διεθνής δικαιοσύνη», γι’ αυτά έλεγαν οι διάφορες κυβερνήσεις πως έγινεν ο πόλεμος. Και η καθεμιά κυβέρνηση προσπαθούσε να πείσει το λαό της ότι αυτή έχει το δίκαιο με το μέρος της. Κι έγινε ο πόλεμος εκείνος και οι λαοί σφάζονταν επί τέσσερα και περισσότερα χρόνια. Κι όταν τέλειωσε το μακελειό και το τηλεβόλο σταμάτησε, οι λαοί ρωτήθηκαν: Γιατί όλη αυτή η κοσμοχαλασιά; Μα απάντηση καμιά δεν βρήκανε. Τώρα πια είναι έξω από κάθε αμφιβολία, ότι οι παλαιές εκείνες ψευτιές περί δικαιοσύνης διεθνούς και ελευθερίας των λαών και τα παρόμοια, ξεσκεπάστηκαν. Κανένας λαός δεν τα πιστεύει πια. Αφού οι λαοί παραπλανήθηκαν απ’ αυτές και σύρθηκαν στο μεγάλο αλληλοσπαραγμό, ήλθε ο καιρός, ήλθαν τα πράγματα τα ίδια τους άνοιξαν τα μάτια και είδανε την αλήθεια τη μεγάλη. Είδανε δηλαδή καθαρά ότι στον πόλεμον εκείνο δεν επρόκειτο για τα συμφέροντα τα δικά τους για τις ελευθερίες και για τα δικά τους δίκαια,

παρά ο πόλεμος εκείνος είταν μια σύγκρουση τρομακτική μεταξύ δύο ληστρικών ομάδων, της ανταντικής και της μεσευρωπαϊκής (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία-Γερμανία, Αυστρία), που μάλωναν ποια θα κατακτήσει και θα υποδουλώσει τον κόσμον όλο. Μια φούχτα μεγάλοι τραπεζίτες μέσα σε καθεμιά από τις μεγάλες Δυνάμεις κατόρθωσε πρώτα-πρώτα να κατανικήσει όλους τους άλλους ντόπιους συναγωνιστές της και να τους απορροφήσει και να νικήσει μέσα στη χώρα της. Κι ο κρατικός μηχανισμός ακόμη βρέθηκε στα χέρια της. Του Κράτους η ζωή στα χέρια βρισκότανε αυτής της κλίκας των καρχαριών του τραπεζιτικού κεφαλαίου. Τα όργανα του Κράτους άνθρωποί της. Κι ο Τύπος όλος εξαγορασμένος απ’ αυτήν. Στην άσβηστή της δίψα για καινούργια κέρδη, η κλίκα αυτή των μεγαλοτραπεζιτών ζήτησε κι άλλες χώρες, έξω απ’ τη δική της, χώρες ανεκμετάλλευτες, τις αποικίες. Και ζήτησε αυτές τις χώρες για να τοποθετήσει, τα περίσσια της κεφάλαια, για να ληστεύσει τις πρώτες ύλες τους και για να εκμεταλλευθεί το ζωντανό τους υλικό, τα φτηνά εργατικά τους χέρια. Μα κείνο που ζητούσε της μιας Δυνάμεως η κεφαλαιοκρατική κλίκα, το ίδιο το ζητούσαν και της άλλης Δυνάμεως οι τραπεζιτικοί καρχαρίες. Κι οι χώρες οι ανεκμετάλλευτες του κόσμου δεν είναι απέραντες. Έτσι σ’ αυτές τις τάσεις τις αρπαχτικές οι διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμορίες (συνασπισμοί των κεφαλαιοκρατών περισσοτέρων Δυνάμεων) δεν ημπορούσαν παρά να έλθουν σε μοιραία σύγκρουση. Κι οι συμμορίες αυτές οι εθνικές, έχοντας ως αντιπροσώπους τα κράτη, τις «πατρίδες», με το στρατό τους κι όλα της καταστροφής τα όργανα, ρίχνονται η μια κατεπάνω στη άλλη. Κι αυτών βεβαία των συγκρούσεων τα έξοδα δεν έρχονται να τα πληρώσουν άλλοι παρά μόνον οι λαοί με το δικό τους το αίμα το αθώο. Μέσα από μια τέτοια σύγκρουση συμφερόντων ιμπεριαλιστικών βλέψεων, γεννήθηκε το αλησμόνητο εκείνο ανθρωπομακελειό του 1914-1918. Παρόμοιο δεν είχεν αντικρίσει ποτέ ο κόσμος. Τριανταένα κράτη έλαβαν μέρος σ’ αυτό, 13 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν το θάνατο σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές (τρεις φορές περισσότεροι από τους σκοτωμένους όλων των πολέμων από τα 1800 έως τα 1900) και εκατοντάδες χιλιάδων

χαροκαμένα θύματα δημιουργήθηκαν. Για τεσσεράμισι χρόνια ο κόσμος, ο «πολιτισμένος» κόσμος του 20ου αιώνος, είχε ξαναγυρίσει στους πιο μακρινούς χρόνους της βαρβαρότητος, στην εποχή της ανθρωποφαγίας. 9. Παγκόσμιο Μεταπολεμικό Χάος. Επαναστατικά Κινήματα Αν το μεγάλο κοσμοϊστορικό έγκλημα του παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου έθαψε για πάντα μες των αλληλοσπαραγμένων λαών τη συνείδηση όλα τα πλάνα ιδανικά περί «πατρίδος», «ελευθερίας των λαών» κλπ., ήλθαν στο τέλος του πολέμου τα φοβερά αποτελέσματα για να σπρώξουν τους λαούς σε μια ενεργό δράση εναντίον των δημίων τους, και εναντίον του καθεστώτος της αιματηρής κυριαρχίας των επάνω στον κόσμο. Τίποτε μέσα στον κόσμο ύστερ’ από τον πόλεμο εκείνον δεν έμεινε σταθερό στη θέση του. Τα πάντα κλονίστηκαν, χάσανε την ισορροπία τους. Κρίση φοβερή ακατανίκητη και μόνιμη μέσα στην οικονομική ζωή όλων ανεξαιρέτως των χωρών. Αλλού κολοσσιαίες ποσότητες προϊόντων απούλητες (υπερπαραγωγή) κι αλλού έλλειψη και των πιο στοιχειωδέστερων. Πείνα, θάνατοι στους δρόμους, ανεργία, κατα εκατομμύρια, δυστυχία των εργατικών και φτωχών λαϊκών μαζών σε όλες τις χώρες νικημένες και νικήτριες, δυστυχία που ποτέ δεν την είχε γνωρίσει ο κόσμος, ούτε και στις μεγαλύτερες καταστροφές. Γενική αβεβαιότητα για την αύριο σε όλα τα πεδία της ζωής καθεμιάς χώρας, συγκρούσεις και ανατροπές πολιτικές, διακυμάνσεις τρομακτικές του συναλλάγματος κλπ. Κι επάνω από όλα αυτά, η σπείρα η κεφαλαιοκρατική κάθε χώρας προσπαθεί με κάθε μέσο βίας, τρομοκρατίας, ομαδικών φόνων και καταπιέσεων του λαού να κρατήσει την ηγεμονία της, να βγάλει κι από τη δυστυχία του επιζώντος των πολέμων λαού νέα ολοένα κέρδη και να προετοιμασθεί για νέες αύριο αιμοχαρείς διασκεδάσεις. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράξενο αν οι οικονομικές και πολιτικές οργανώσεις των εκμεταλλευομένων λαϊκών μαζών πήραν στο τέλος του πολέμου χαρακτήρα επαναστατικό και ζήτησαν να καταλύσουν με τη βία τους ιμπεριαλιστές και τις κυβερνήσεις τους. Οι λαοί, στις χώρες κυρίως της Ευρώπης, όπου οι καταστροφές έχουν τη μεγαλύτερη έκταση, βλέπουν

πια ότι δεν ημπορούν να εξασφαλίσουν τη ζωή τους παρά μονάχα όταν θα γκρεμισθεί η εξουσία του Ιμπεριαλισμού από τις χώρες των και όταν η Διεθνής Οικονομία ανοικοδομηθεί επάνω σε καινούργιες βάσεις, που να εξασφαλίζουν την ειρηνική συνεργασία και συμβίωση όλων των εργαζόμενων λαών και να καταργούν μια για πάντα τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις, και τ’ αναπόφευκτα αποτελέσματά των, τους πολέμους. Το επαναστατικό αυτό κίνημα, που επικεφαλής του είναι το πιο ξύπνιο, πιο μορφωμένο πιο μαχητικό τμήμα του όλου εργαζομένου λαού, οι οργανωμένοι μισθωτοί εργάτες (το προλεταριάτο), ξέσπασε πραγματικά ένα χρόνο προτού λήξει ο πόλεμος (Οκτώβριος 1917) στην πιο κατεστραμμένη χώρα που κυβερνούσεν ο Διεθνής Ιμπεριαλισμός, στην τσαρική Ρωσία. Και επικράτησε αυτού πέρα ως πέρα. Ο πόλεμος όμως ο παγκόσμιος έγινε η αιτία να ξεσπάσει κι ένα άλλο λαϊκό κίνημα, εξίσου επικίνδυνο για τους ιμπεριαλιστές του κόσμου κι εξίσου ελπιδοφόρο για τους εκμεταλλευμένους και σφαζόμενους λαούς: Το επαναστατικό κίνημα των αποικιακών λαών. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθε φυλής, στις Ινδίες, στην Αφρική, στην Αμερική, στα νησιά, στενάζουν κάτω από το ζυγό του κατακτητού. Ο κατακτητής αυτός, οι ιμπεριαλιστές δηλαδή των Μεγάλων Δυνάμεων πηγαίνει τάχα για να ημερώσει και να «εκπολιτίσει» τους βαρβάρους λαούς των αποικιών. Καταλαβαίνει όμως ο καθένας μας τι είδους πολιτισμό μεταφέρουν στους δυστυχισμένους αυτούς λαούς οι καρχαρίες του Κεφαλαίου και δήμιοι των λαών. Με το βούρδουλα του χωροφύλακα, με το αίμα, με το σίδερο και με τη φωτιά αναγκάζονται τα εκατομμύρια των αποίκων να δουλεύουν όχι σαν τους αρχαίους σκλάβους παρά σαν κτήνη, για να γεμίζουν με χρυσάφι τις κάσσες των μεγαλοσαράφηδων. Είναι αδιήγητα τα βασανιστήρια που επιβάλλουν οι Άγγλοι Ιμπεριαλιστές στους Ινδούς και Μουσουλμάνους της Άπω Ανατολής. Και ο παγκόσμιος πουλημένος Τύπος πληρώνεται ακριβά για να χύνει σ’ όλα τα πέρατα του κόσμου την ψευτιά, να σκεπάζει τα εγκλήματα που διαπράττει εκεί πέρα ο ευρωπαϊκός «πολιτισμός» και να εγκωμιάζει με χίλια δυο χρυσόλογα το μεγαλείο και τη δικαιοσύνη που σκορπίζει στους λαούς της η Βρετανική Αυτοκρατορία.

Όλες οι φυλές του κόσμου αρματώθηκαν από τα ιμπεριαλιστικά κράτη της Ευρώπης γυμνάσθηκαν στα όπλα και στον πόλεμο και κουβαλήθηκαν στα πολεμικά μέτωπα, τα ευρωπαϊκά για να λάβουν κι αυτές μέρος στο παγκόσμιο μακελειό. Όπως οι άμαθοι χωριάτες που ο στρατός τους ξυπνάει, έτσι και στους σκλάβους των αποικιών ο πόλεμος, το ανακάτεμά τους με τους πολιτισμένους λαούς των μητροπόλεων, τους ξάνοιξε το πνεύμα, τους έδειξε ότι υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή για τους ανθρώπους, διαφορετική απ’ τη σκυλήσια που περνούσαν έως τότε, ξύπνησε μέσα τους το αίσθημα της ελευθερίας και τους δίδαξε να ζητούν μονάχοι τους τα δίκαιά τους. Κι όταν ξαναγύρισαν στις χώρες τους με τον τελειωμό του πολέμου, όταν ο κατακτητής άρχισε να ζητεί ακόμη περισσότερο τον ιδρώτα τους, για να μπορέσει να έχει αρκετά κέρδη ώστε να ικανοποιεί τις απαιτήσεις των σκλάβων της μητροπόλεως, των εργατών δηλαδή, και να τους σβήνει την επαναστατική φλόγα, –τότε οι σκλάβοι των αποικιών άρχισαν να σηκώνονται. Κι ο σηκωμός τους είναι τρομερός για τον κατακτητή. Σ’ όλες τις αποικίες όλων των ιμπεριαλιστικών Δυνάμεων ένα τεράστιο επαναστατικό κύμα φουσκώνει ολοένα και περισσότερο. Να φύγουν οι κατακτητές, θέλουμε να ζήσουμε μονάχοι στον τόπο μας, μονάχοι μας να τόνε διοικούμε, αυτόνομοι. Να παύσουνε να μας καταληστεύουν οι κατακτητές με το πρόσχημα του «πολιτισμού»!, αυτή η φωνή ακούεται απ’ άκρη σ’ άκρη μέσα σ’ όλους τους αποικιακούς λαούς. Τα θεμέλια του παγκόσμιου Ιμπεριαλισμού κλονίζονται παντού. Δεν είναι τώρα δύσκολο να καταλάβουμε ότι το αντιϊμπεριαλιστικό αυτό κίνημα των αποικιακών λαών είναι το φυσικό αδέλφι του επαναστατικού κινήματος των εκμεταλλευομένων λαών των μητροπόλεων. Τα δύο κινήματα, συνταιριασμένα τραβούν το δρόμο τους με ολοένα και πιο μεγάλα βήματα. Η ελευθερία κι η ειρήνη του κόσμου είναι το τέρμα του κοσμοϊστορικού αυτού δρόμου. 10. Προς Νέους Πολέμους Πλησιάζουν σχεδόν έξι χρόνια από τότε που σταμάτησε ο μεγάλος ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Οι ιμπεριαλιστές που

άναψαν την πυρκαγιά του πολέμου κόβονται να πείσουν τους λαούς, ότι ο πόλεμος εκείνος είταν και ο τελευταίος, και ότι η ειρήνη θα βασιλεύσει από τώρα και πέρα μέσα στον κόσμο. Αν θελήσουμε όμως να ρίξουμε ένα προσεκτικό βλέμμα σ’ όλες τις χώρες θα βεβαιωθούμε, ότι κι αυτό είναι ένα από τα πολύ μεγάλα ψέματα που μεταχειρίζονται για να παραπλανήσουν τους λαούς και έτσι ανύποπτους να τους οδηγήσουν αύριο σε νέες αλληλοσφαγές. Αν οι μεσευρωπαϊκές Δυνάμεις νικήθηκαν στον τελευταίο πόλεμο, δεν έπαψαν όμως και οι συγκρούσεις ανάμεσα στους νικητές. Ένας τεράστιος οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους (Αγγλία - Γαλλία Αμερική - Ιαπωνία) οδηγεί μοιραίως σε νέες ένοπλες συγκρούσεις, σε νέες αιματηρές εκατόμβες των λαών. Σήμερα ο κόσμος μας παρουσιάζει από την άποψη αυτή την εξής εικόνα με δυο λόγια: Επάνω στην Ευρώπη δύο γίγαντες του μιλιταρισμού, Αγγλία και Γαλλία, σαν σκαντζόχοιροι αρματωμένοι, κοιτάζουν απειλητικά ο ένας τον άλλο. Η Αμερική από τ’ άλλο μέρος και η Ιαπωνία, ναυτικοί κολοσσοί στην Άπω Ανατολή, στην Κίνα, στη Νότια Αφρική και στο Μεξικό τεντώνουν ολοένα το σχοινί με τις ιμπεριαλιστικές των βλέψεις και επεκτάσεις. Και επάνω από όλα ο αφηνιασμένος δρόμος των στρατιωτικών και ναυτικών εξοπλισμών μέσα σ’ όλες αυτές τις χώρες. Και για να μπούμε στις λεπτομέρειες. Ποιός δεν θυμάται την ελληνο-ιταλική σύγκρουση για την Κέρκυρα; Η Κοινωνία των Εθνών, που διατυμπανίστηκε ότι θα έδινε στους μικρούς λαούς τα καταπατημένα τους δίκαια, αποδείχθηκε, ότι είναι μια κοροϊδία για τους λαούς αυτούς και ένα όργανο στα χέρια των μεγάλων. Η ίδια διατυμπανίστηκε, ότι θα κατέπαυε τους εξοπλισμούς. Μάλιστα έγιναν και συνδιασκέψεις διεθνείς για τον αφοπλισμό, όπως εκείνη της Βάσιγκτων. Όλες χρεοκοπήσανε και η χρεοκοπία τους φανερώθηκε με το μεγαλοπρεπέστερο τρόπο. Σε όλες τις χώρες οι πολεμικές προετοιμασίες εξακολουθούνε όχι μονάχα όπως και πριν αλλά και κάθε μέρα μεγαλύτερες. Σήμερα, τη στιγμή αυτή που γράφουμε, οι στρατιώτες που βρίσκονται υπό τα όπλα σ’ όλον τον κόσμο είναι περισσότεροι από όσους υπηρετούσανε στα 1914 κατά 700.000. Κολοσσιαίες πολεμικές πιστώσεις ψηφίζονται σε όλες τις βουλές.

Αεροπορικοί και θαλάσσιοι στόλοι κατασκευάζονται και στα εργοστάσια ετοιμάζονται μεγάλοι κολοσσοί πολεμικών (τανκς, ντρέντνωτ αεροπλάνα, ντρέντνωτ υποβρύχια) που ο κόσμος δεν τα έχει ιδεί ποτέ έως σήμερα. Η θητεία παρατείνεται, το σώμα των μονίμων αξιωματικών μεγαλώνει. Όλα τα μέσα της επιστήμης μπαίνουν σ’ ενέργεια για να εφευρεθούν τα τελειότερα φονικά μέσα (δηλητήρια, αέρια κλπ.). Παντού ηφαίστεια ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων που είναι έτοιμα να εκραγούν και να καταπλακώσουν με τη λάβα τους τον κόσμο άλλη μια φορά. Ρουρ, Φιούμε, Μαρόκο, Γιαβαρίνα, (σύγκρουση Πολωνίας-Τσεχοσλοβακίας) Βεσσαραβία, Αφγανιστάν, Βαλκανική Χερσόνησος, Άπω Ανατολή κλπ. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός αφού κατέλαβε το Ρουρ στρατιωτικώς και κρατεί κάτω από τον έλεγχό του το κάρβουνο, το σίδερο κι ένα σπουδαίο μέρος από το σιδηροδρομικό δίκτυο της Γερμανίας, τώρα συνάπτει συνθήκες μυστικές με τα μικρά κράτη, Ρουμανία, Τσεχοσλοβακία και Πολωνία, τους δίνει πολεμικές πιστώσεις, κανόνια, στρατιωτικό υλικό και αξιωματικούς και έτσι προσπαθεί να γίνει ο κυρίαρχος τύραννος όλης της Ευρώπης. Από τ’ άλλο μέρος όμως το ίδιο πράγμα ζητεί να επιτύχει και ο αγγλικός ιμπεριαλισμός. Όσοι στις αρχές είχαν γελαστή και νόμιζαν ότι το λεγόμενο «Εργατικό Κόμμα» στην Αγγλία θα άλλαζε την ιμπεριαλιστική της πολιτική και θα εξασφάλιζε του κόσμου την ειρήνη, πολύ γρήγορα αναγκάσθηκαν να ιδούν την πλάνη τους. Από τα πράγματα τα ίδια αναγκάστηκαν να ιδούν ότι το κόμμα αυτό παρ’ όλη την «εργατική» του ονομασία, έγινε όργανο τυφλό της πανίσχυρης αγγλικής κεφαλαιοκρατίας. Νέες ναυτικές βάσεις έφτιαξε (Σιγκαπούρη), νέους ναυτικούς και αεροπορικούς εξοπλισμούς έκαμε και επιτέλους, ό,τι έκαμε και η Γαλλία με τα μικρά υποτελή της κράτη, το ίδιο κάμει και του Μακντόναλντ η Αγγλία με την Ιταλία, Ισπανία και Γιουγκοσλαβία. Αν πλάι στον αγγλο-γαλλικό αυτόν ανταγωνισμό στην Ευρώπη έχουμε υπόψη μας τις συγκρούσεις των επιρροών μέσα στα Βαλκάνια, τις βλέψεις των Σέρβων εθνικιστών στη Θεσσαλονίκη, τη σύγκρουσή τους με τους Βουλγάρους εθνικιστές στο Πάρνικ (μεταλλείο –το βαλκανικό Ρουρ), τις φοβερές ζυμώσεις που γίνονται

μέσα στη Μακεδονία (εθνικιστές αυτονομιστές, κομιτατζήδες), ε, τότε, βλέπουμε καθαρά ότι σαν δαμόκλεια σπάθη κρέμεται κατ’ επάνω μας η απειλή ενός νέου πολέμου που ασφαλώς θα ξεπεράσει σε φρικαλεότητες όλους τους πολέμους που έχει ιδεί η ανθρωπότητα μέχρι σήμερα, κι αυτόν ακόμη τον παγκόσμιο του 1914-1918. 11. Ο Ιμπεριαλισμός και οι Σκοποί του στα Βαλκάνια Εκείνος που θέλει να εξηγήσει πώς προκαλούνται οι πόλεμοι, και οι χθεσινοί και αυριανοί που μας απειλούν και ποιες είναι οι αιτίες των, είναι υποχρεωμένος να εξετάσει και να μάθει πρώτα τη διεθνή θέση της Ελλάδος, διότι διαφορετικά θα παίρνει τα πράγματα ξεκάρφωτα και στον αέρα θα χτίζει. Και πρώτα απ' όλα πρέπει να πάρει υπόψη του ένα πράγμα πολύ σπουδαίο, που σε πολλούς ξεφεύγει: Η Ελλάδα σήμερα καθώς και τ' άλλα μικρά βαλκανικά κράτη βρίσκεται δεμένη χειροπόδαρα στις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης (Γαλλία, Αγγλία) και είναι μια υποτακτική υπηρέτρια των συμφερόντων τους. Ας μην ανατρέξουμε να βρούμε τους αληθινούς λόγους που έσπρωξαν τους ισχυρούς του κόσμου να σχηματίσουν μικρά, δήθεν ανεξάρτητα, κράτη, σαν το δικό μας, ανάγκες[1]. κράτη που στέκονται πάντα ανίκανα να επαρκέσουν μονάχα στις ίδιες τους Ας εξετάσουμε μονάχα τι σκοπούς επιδιώκει ο Ιμπεριαλισμός της Δύσεως μέσα στα Βαλκανικά κράτη που μας ενδιαφέρουν πρώτιστα, και στην Ελλάδα που μας ενδιαφέρει αμεσότερα: Πρώτον. Θέλουνε οι ιμπεριαλιστές αυτοί να υποδουλώσουν οικονομικώς τις βαλκανικές χώρες. Δηλαδή ζητούνε να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους τα περίσσια στις επιχειρήσεις των μικρών αυτών, χωρών, για να βγάζουν έτσι μεγαλύτερους τόκους και περισσότερους τόκους και περισσότερα κέρδη. Να έχουν τις χώρες αυτές γι' αγορές των εμπορευμάτων τους, που αλλιώτικα θά 'μεναν απούλητα, θα έκλειναν έτσι τα εργοστάσιά τους και θα έριχναν πολλούς εργάτες τους στο δρόμο άνεργους και θα τους επαναστατούσαν, πράγμα που τους κεφαλαιούχους δεν τους συμφέρει. Και επιτέλους να βάλουν χέρια στις πρώτες ύλες των μικρών ανεκμετάλλευτων χωρών (κάρβουνο, σίδερο, άλλα μεταλλεύματα κλπ.). Μ' ένα λόγο δηλαδή οι

ιμπεριαλιστές ζητούν να κάνουν τις μικρές μας χώρες ένα είδος αποικίες, μισο-αποικίες, να ειπούμε έτσι. Δεύτερον. Να τις υποδουλώσουν πολιτικώς. Να έχουν δηλαδή τις κυβερνήσεις των κάτω από τη δική τους επιρροή. Να τις παίζουν στα χέρια τους σαν κούκλες, να τις οδηγούν όπου τους συμφέρει. Κι έτσι επιδιώκουν να χρησιμοποιούνε τα βαλκανικά κράτη σαν μια γέφυρα που θα τους ενώσει με την Ασία και την Αφρική και που θα τους εξασφαλίζει την Κωνσταντινούπολη, και, Τρίτον. Να έχουν ένα ζωντανό υλικό για τους πολέμους των, αφού οι δικοί τους οι λαοί είναι δύσκολο και πολύ επικίνδυνο για τους ιμπεριαλιστές να οπλιστούν και να σταλούν στον πόλεμο. Έτσι τους λαούς τους βαλκανικούς, έλληνες, βούλγαρους, σέρβους, ρουμάνους, αλβανούς, οι ιμπεριαλιστές της Δύσεως θέλουν να τους χρησιμοποιούνε ως κρέας για κανόνια, είτε στους πολέμους που θα κάνουν για τα εμπορικά τους συμφέροντα, είτε για να τους στείλουν να πνίξουν με το αίμα κανένα επαναστατικό κίνημα που θα τύχει να ξεσπάσει αύριο και να απειλήσει το καθεστώς της κυριαρχίας των. 12. Ο Δυτικοευρωπαϊκός Ιμπεριαλισμός στη Χώρα μας. Δεν χρειάζεται πολύς κόπος για να καταλάβουμε ότι ο γαλλικός και αγγλικός ιμπεριαλισμός καταφέρνει πολύ καλά να πραγματοποιήσει τους παραπάνω σκοπούς του μέσα στο δικό μας τόπο. Πολύ ανόητος ή τυφλός ή συμφεροντολόγος θα είναι εκείνος που έζησε στην Ελλάδα τους τελευταίους καιρούς και δεν είδε, ότι το κράτος έχει γίνει οργανέτο στα χέρια των ξένων και ο λαός μας πραγματικώς έγινε πολλές φορές κρέας για κανόνια όταν τα συμφέροντα τα ξένα το απαιτήσανε. Γι' αυτό το ζήτημα δεν θα είχαμε τίποτ' άλλο παρά να ξαναπούμε όσα λέγαμε στις αρχές των θέσεων τούτων. Γεγονότα χειροπιαστά κι αδιαμφισβήτητα από καλής πίστεως πρόσωπα, μας απέδειξαν τρανά την πολιτική υποδούλωση της Ελλάδος στις Δυνάμεις της Δύσεως. Μα δεν θα χρειασθεί όμως περισσότερος κόπος, για να βεβαιωθούμε ότι και τον άλλο του σκοπό πραγματοποιεί μέσα στη χώρα μας ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, την οικονομική της υποδούλωση. Από τις τράπεζες, τις

ηλεκτρικές εταιρίες τις μεγάλες μεταλλευτικές επιχειρήσεις και τα δημόσια δάνεια μέχρις τις πτώσεως των υδάτων της Μακεδονίας, δεν υπάρχει σπουδαίος κλάδος παραγωγικός και σημαντική πηγή του εθνικού μας πλούτου, όπου να μην έχει βάλει χέρι το αγγλο-γαλλικό χρηματιστικό κεφάλαιο. Χωρίς να το βλέπουμε εμείς οι φτωχοί και οι κακόμοιροι και οι απλοϊκοί δουλευτάδες του χεριού ή του μυαλού[2], δισεκατομμύρια κάθε χρόνο από κείνα που φτιάνουμε εμείς με την εργασία μας, βγαίνουν από τον τόπο μας και από χίλια-δυο μυστικά κανάλια κυλάνε στα χρηματοκιβώτια των τραπεζιτών του Λονδίνου και των Παρισίων. –Αν τα κανάλια αυτά δεν ήσαν μυστικά, και το κόλλημα αυτό γινότανε κάτω από τα μάτια μας, ασφαλώς θ' ανατριχιάζαμε και θα επαναστατούσε η συνείδηση μας εναντίον της ληστείας, που διαπράττεται κάθε μέρα εις βάρος μας. 13. Οι Εσφαλμένες Αντιλήψεις για τον Πόλεμο Πολλοί, κι από μας ακόμη, προτού γνωρίσουν όλες τις παραπάνω αλήθειες που σήμερα μας φαίνονται τόσο απλές και τόσο ευκολονόητες ώστε να παραξενευόμαστε άμα κανένας δεν θέλει να τις παραδεχθεί, πολλοί πριν ζητούσαν να βρουν τις αιτίες των πολέμων σε διάφορα άλλα πρόχειρα φαινόμενα σαν εκείνα που γράφουν κάθε μέρα οι εφημερίδες. Έτσι άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται για να πραγματοποιηθεί η εθνική ενότητα δηλαδή για να μεγαλώσουν τα σύνορα του κράτους, να πάρουν μέσα και τους άλλους ομοεθνείς που κατοικούνε σ' άλλες χώρες. Άλλοι έλεγαν ότι γίνεται επειδή της άλφα ή της βήτα κυβερνήσεως η εξωτερική πολιτική είναι εσφαλμένη, δεν είναι σωστή, ή επειδή ο άλφα ή ο βήτα κυβερνήτης έχει αισθήματα φιλοπόλεμα κι είναι πολύ φιλόδοξος, και τυχοδιώκτης, δηλαδή θέλει να δοξαστεί αυτός και δεν τον μέλλει αν θα αιματοκυλισθεί ο λαός. Άλλοι, επειδή ο βασιλιάς και η αυλική του κλίκα θέλησαν τον πόλεμο. Άλλοι, επειδή οι αξιωματικοί επιβάλλουν με την επιρροή τους επάνω στο κράτος τον πόλεμο που γι' αυτούς είναι ο μόνος σκοπός της ζωής, αφού είναι εξ επαγγέλματος άνθρωποι του πολέμου. Και επιτέλους άλλοι έλεγαν, ότι ο πόλεμος γίνεται επειδή αναγκάζεται το Κράτος να τόνε κάνει, επειδή βρίσκεται σε κατάσταση «αμύνης» εναντίον της επιθέσεως του εχθρού.

Εκείνος όμως που πραγματικά θέλει να γνωρίσει τις αιτίες του πολέμου σήμερα, τις αιτίες τις αληθινές, δεν θα σταματήσει σ' αυτούς τους πρόχειρους και χιλιοειπωμένους λόγους, που αναφέραμε παραπάνω. Θα ήτανε πολύ επιπόλαιος άμα σταματούσε σ' αυτές μονάχα. Από τους λόγους αυτούς βέβαια είναι μερικοί που παίζουνε κάποιο ρόλο και δεν πρέπει να τους λησμονούμε. Πρέπει όμως να δίνουμε στον καθένα τη θέση που του ανήκει, τη σπουδαιότητα που πραγματικά έχει. Έξαφνα θα κάναμε πολύ μεγάλο λάθος αν λέγαμε, ότι αν έλειπε ο Βενιζέλος, ο εφιάλτης αυτός του πολέμου, ο τυχοδιώκτης πολιτικός και εγκληματικά φιλόδοξος, δεν θα σερνόμασταν στον πόλεμο και θα ζούσαμε ήσυχοι και ειρηνικοί. Διότι κι ο Βενιζέλος αν δεν βρισκότανε, ήσανε τόσο ισχυρές και τόσο ακαταμάχητες οι δυνάμεις που έσπρωχναν το Κράτος το Ελληνικό προς τον πόλεμο, ώστε και ένας άλλος πολιτικός αν βρισκότανε στην εξουσία, πάλι το σφαγείο του πολέμου θα μας δεχότανε. Και τρανή απόδειξη είναι, ότι ο βασιλιάς κι ο Γούναρης που είχανε διακηρύξει, ότι θέλανε ειρήνη, όταν διαδεχθήκανε το Βενιζέλο στην αρχή, μας έστειλαν στο Σαγγάριο. Το ίδιο και για την επιρροή των αξιωματικών, το ίδιο και τα συμφέροντα των θρόνων και των αυλικών. Όλα αυτά είναι λόγοι που παίζουνε έναν πολύ μικρό ρόλο, δευτερεύοντα στη γένεση των πολέμων σήμερα. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία να το ξέρουμε εμείς που θέλουμε ν' αγωνισθούμε για τη ζωή μας και για την ειρήνη μας, εναντίον του πολέμου. Στις ρίζες πρέπει να χτυπήσουμε το κακό, όχι στα παρακλάδια του. Οι άλλοι τώρα λόγοι που απομένουν, η «εθνική ενότητα» και η «άμυνα» δεν είναι τίποτ' άλλο παρά προσχήματα και ψευτιές που σκοπό τους έχουν να σκεπάζουν τις αληθινές αιτίες των πολέμων. Το πρώτο ψέμα, είναι αλήθεια, ξεσκεπάστηκε όλως διόλου σε διεθνή κλίμακα μέσα στη συνείδηση των λαών. Σήμερα πια μονάχα την ειρωνεία ή την αηδία μπορεί να μας κινήσει εκείνος που θα σηκωθεί να μας μιλήσει σοβαρά για δούλους αδελφούς για εθνικά μεγαλεία και τα παρόμοια. Ούτε χρειάζεται να επιμείνουμε πολύ σ' αυτό ύστερ' από όσα αναφέραμε πιο πάνω. Στην «άμυνα», όμως πρέπει να δώσουμε πολύ μεγαλύτερη προσοχή γιατί είναι το ψέμα εκείνο που περισσότερο από κάθε άλλο είναι επικίνδυνο για μας. Είναι το τελευταίο

ψέμα στο οποίο έχουν καταφύγει οι δήμιοι του κόσμου και στο οποίο πάλι θα καταφύγουνε και αύριο για να δικαιολογήσουν τον νέο πόλεμο που ετοιμάζουν. Κι αν δεν προσέξουμε σ' αυτό τότε μπορούμε από τώρα να το ειπούμε: είμαστε αιχμάλωτοι στα νύχια των δημίων μας. Είμαστε μελλοθάνατοι! 14. Για Ποια Συμφέροντα Πολεμούμε Δεν χρειάζεται πια να επιμείνουμε σ' ένα σημείο που ξεκαθαρίστηκε πολύ καλά. Η χώρα μας είναι τόσο πολύ σφικτά δεμένη με τις αλυσίδες της οικονομικής εξαρτήσεως από τις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις της Δύσεως, ώστε κάθε κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να ακολουθεί μια πολιτική τυφλής υποταγής προς τα συμφέροντα που έχουνε κάθε μέρα, οι ιμπεριαλιστές στην Ανατολή και τα Βαλκάνια. Και είδαμε ότι τα συμφέροντα που έχουν οι διάφοροι ιμπεριαλιστές δεν είναι σύμφωνα το ένα με το άλλο, παρά ανταγωνίζονται, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση. Έτσι κάθε φορά που η σύγκρουση αυτή φθάνει σε ξέσπασμα πολεμικό, η πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων προσκολλημένη στο άρμα της μιας από τις συγκρουόμενες ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις, οδηγεί αναγκαστικά το λαό σε αιματηρές περιπέτειες· και παίρνει πότε τη μια και πότε την άλλη δικαιοφανή πρόφαση. Αν αυτό το βάθος της πολεμικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων δεν φαίνεται σε όλων τα μάτια, αυτό συμβαίνει γιατί οι τσαρλατάνοι και οι πατριδοκάπηλοι λαβαίνουν όλα τα μέτρα τους για να το κρύψουν, να το σκεπάσουν. Τα διπλωματικά παρασκήνια και οι αντιθάλαμοι των τραπεζιτικών γραφείων είναι τα εργαστήρια, όπου οι δήμιοι, ντόπιοι και ξένοι ακονίζουν τα δολοφονικά τους μαχαίρια. Δεν θα ήσαν όμως αρκετές οι οικονομικές αλυσίδες και η προσκόλληση του κράτους στο άρμα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, για να δικαιολογήσουν εξ ολοκλήρου τους πολέμους αν δεν υπήρχε και κάποιος άλλος συντελεστής, κάποια άλλη δύναμη μέσα στη χώρα μας, δύναμη που επιτρέπει και διευκολύνει τους ξένους να πραγματοποιούνε τα σχέδια τους τα κατακτητικά με το αίμα το δικό μας. Και πρέπει να τήνε βρούμε τη δύναμη αυτή, να την εξετάσουμε προσεκτικά κι επίμονα σε όλες της τις όψεις. Γιατί αυτή

είναι το σπουδαιότερο, το βασικότερο σημείο του όλου μας προγράμματος. Υπάρχει και μέσα στη χώρα μας μια ολιγαρχία που κρατεί στα χέρια της τα σπουδαιότερα μέσα του εθνικού πλούτου και που τα συμφέροντα της είναι αντίθετα και εχθρικά προς τη μεγάλη μάζα, πλειοψηφία του λαού. Πολλοί θέλουν να τ' αρνηθούν αυτό το πράγμα, είτε από συμφέρον, είτε από αμάθεια και στενοκεφαλιά. Λένε πώς δεν υπάρχει τέτοια τάξη προνομιούχα εδώ στην Ελλάδα, τέτοια κεφαλαιοκρατία, όπως στις άλλες τις μεγάλες χώρες που έχουν την οικονομία τους πιο ανεπτυγμένη και τη μεγάλη βιομηχανία τους συγκεντρωμένη σε λίγα χέρια. Λένε πως η δική μας χώρα είναι μια χώρα μικροαστική, όπου όλος ο πλούτος είναι μοιρασμένος, όπου καθένας έχει το δικό του και κανένας δεν είναι παραπονεμένος και η αδικία δεν υπάρχει μες την κοινωνία μας. Όμως αυτοί που τέτοια πράγματα υποστηρίζουν, δεν θέλουνε να ιδούν τριγύρω τους. Δεν βλέπουνε απ' τόνα μέρος την άπειρη τη δυστυχία που βασανίζει το φτωχό λαό, κι όλους εκείνους τους μικρούς που έχουν κάτι «δικό τους» (μικροί ιδιοκτήτες-μικροτεχνίτες, φτωχοί χωριάτες κλπ.) δεν βλέπουνε ότι κι αυτοί ακόμη, για να ζήσουν τη ζωή τους, είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν και δουλεύουνε πιο βασανιστικά από τους άλλους που δεν έχουν τίποτε, μα τη δουλειά τους τήνε κλέβει ο έμπορος με την κερδοσκοπία του, ο δανειστής με την τοκογλυφία του, το ληστρικό το Κράτος με το φόρο του, ο εισοδηματίας ιδιοκτήτης με τα νοίκια του. Δεν βλέπουν ότι το «κάτι αυτό» είτε σπιτάκι είναι, είτε μαγαζάκι, είτε εργαλεία, είτε μικρό ποσό χρημάτων ο φτωχός για να το κρατήσει «δικό του» είναι αναγκασμένος να δουλεύει επάνω σ' αυτό νύχτα μέρα μ' όλη την οικογένειά του και να πονάει για να βγάλει το ψωμί του! [3]. Και δεν θέλουνε να ιδούν από το άλλο μέρος του λίγους, τους παράσιτους τους τραπεζίτες, τους μεγαλέμπορους, τους χρηματιστές, τους εφοπλιστές, και βιομηχάνους, τους τσιφλικάδες εκείνους που άεργοι συσσωρεύουν κεφάλαια απ' τον ιδρώτα όλου του λαού που εργάζεται. Κι εκείνο, που συμβαίνει στη δική μας τη χώρα το ίδιο συμβαίνει και στις άλλες μικρές βαλκανικές χώρες. Κι εκεί

μια τέτοια προνομιούχα ολιγαρχία κρατεί τα σπουδαιότερα μέρη του πλούτου του εθνικού στα χέρια της και τα εκμεταλλεύεται με την εργασία του λαού και συσσωρεύει κεφάλαια τεράστια. Όπως οι συμμορίες των μεγάλων πλουτοκρατών στις μεγάλες Δυνάμεις ζητούνε σήμερα να κατακτήσουν όλον τον κόσμο και γίνονται ιμπεριαλιστικές, έτσι και οι προνομιούχες ολιγαρχίες των βαλκανικών μας χωρών στη σημερινή περίοδο δείχνουν κάποιες παρόμοιες κατακτητικές βλέψεις: Καθεμιά τους ζητάει να επεκτείνει το βασίλειο της οικονομικής της κυριαρχίας, να το κάνει μεγαλύτερο και να εκμεταλλεύεται ολοένα και περισσότερο εργατικά χέρια, ολοένα και μεγαλύτερα εδάφη και φυσικό πλούτο[4]. Οι τραπεζίτες ζητούν νέες χώρες για να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους με μεγαλύτερα κέρδη σε καινούργιες επιχειρήσεις[5]. Οι μεγαλέμποροι για να μεγαλώσουν τον κύκλο της κερδοσκοπικής των δράσεως[6] Οι εφοπλιστές για να αποκτήσουν καινούργια λιμάνια υπό την προστασία του δικού των Κράτους. Οι βιομήχανοι για να πωλήσουν σε πιο κερδοσκοπικές τιμές τα εμπορεύματά τους με την προστασία του Κράτους των, δηλαδή πληρώνοντας λιγότερους τελωνειακούς δασμούς. Επιτέλους το Κράτος το ληστρικό με τους αργόμισθους του, για να έχει πιο πολλούς φτωχούς να αρμέγει κι έτσι να αποφεύγει τη φορολογία των προστατευομένων του, των πλουσίων. Και γενικά κάθε πλουτοκράτης, σε όποιο κλάδο κι αν ανήκει, στον πόλεμο πάντα βλέπει κάτι καλό για τα συμφέροντά του και τον υποστηρίζει πάντα. Γι' αυτόν το λόγο, όταν πρόκειται να γίνει πόλεμος ενώ οι εργάτες κι οι χωριάτες και γενικά η φτωχολογιά αγανακτεί και ζητεί ειρήνη, οι πλούσιοι είναι έτοιμοι να ξεσχίσουν τα ιμάτιά τους για να μας πείσουν ότι ο πόλεμος πρέπει να γίνει, ότι η πατρίδα κλπ., κλπ. Τώρα πια είναι εύκολο να το εννοήσουμε όλοι, ότι οι ιμπεριαλιστές σ' αυτήν την τάση, σ' αυτήν την αχορτασιά και την κερδομανία της ντόπιας ολιγαρχίας, βρίσκουνε τον καλύτερο σύμμαχο για τα συμφέροντά τους και για τους σκοπούς των. Οι κατακτητικές βλέψεις της καθεμιάς βαλκανικής πλουτοκρατίας, βέβαια, μια που τα εδάφη δεν είναι απέραντα, έρχονται σε σύγκρουση. Τη Μακεδονία λόγου χάρη τήνε ζητάει και η σερβική και η βουλγαρική και ελληνική πλουτοκρατία ακόμη και οι τούρκοι μπέηδες και

αγάδες. Τα Κράτη αρματώνονται και στέκουν το ένα απέναντι στο άλλο σαν κοκκόροι έτοιμοι ν' αλληλοσπαραχθούν. Μια παραμικρή αφορμή χρειάζεται και ο πόλεμος ξεσπάει. Κι έτσι κάθε τόσο οι λαοί οι δύσμοιροι καλούνται να λύσουν τις διαφορές αυτές τις εμπορικές με το ίδιο τους το αίμα. Προσχήματα βρίσκονται όσα θέλεις. Σήμερα η εθνική ενότητα, αύριο ένα διπλωματικό επεισόδιο, μεθαύριο η άμυνα εναντίον του πρώτου επιτεθέντος και τα παρόμοια. 15. Πως μας Εκμεταλλεύονται. Πως μας Τυραννούν Πως μας Σφάζουν. Και πριν βέβαια από τους πολέμους η πλουτοκρατική ολιγαρχία υπήρχε και εκμεταλλευότανε την εργασία του λαού. Έως τότε όμως το πράγμα γινότανε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά - καλά: Κάτω από χίλιες δυο ψευτιές και χίλιες δυο προλήψεις και συνήθειες σκεπαζότανε το μεγάλο το κακό. Μα όταν άρχισαν οι πόλεμοι κι εξακολούθησαν τόσα χρόνια και προπαντός μόλις τελείωσαν και ήλθε η εποχή η «ειρηνική» τότε το πράγμα ξεσκεπάστηκε και στου πιο δύσπιστου τα μάτια. Τότε οι φτωχές λαϊκές μάζες άρχισαν καλά καλά να καταλαβαίνουν ότι οι κηφήνες αυτοί αποτελούσαν μια τάξη, με συμφέροντα δικά της, ξεχωριστά και ότι οι φτωχοί δουλευτάδες των πόλεων και των χωριών είναι μια άλλη τάξη με δικά της κι αυτή συμφέροντα, ξεχωριστά κι αντίθετα προς την τάξη των εκμεταλλευτών. Και τότε άρχισαν να καταλαβαίνουν, καλά, ότι πρέπει να κάνουν αγώνα κοινωνικό, να καταπολεμήσουν την τάξη εκείνη την εκμεταλλεύτρια με τις ίδιες τους δυνάμεις κι όχι να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια την ελεημοσύνη της. Να οργανωθούνε. Λογιών-λογιών είναι η εκμετάλλευση κι η τυραννία που γίνεται εις βάρος μας. Και πρέπει να τις γνωρίζουμε σε όλα τα είδη τους, σε όλες τις εκδηλώσεις των, για να ιδούμε ύστερα πώς θα τήνε πολεμήσουμε και πώς θα σωθούμε απ' αυτήν. Πρώτον. Εκμετάλλευση και τυραννία οικονομική. Μιλήσαμε αρκετά για τούτη παραπάνω. Απ' τόνα μέρος μέσα σε όλη τη χώρα και ειδικότερα μέσα στις πόλεις οι

καρχαρίες του τραπεζιτικού κεφαλαίου, οι μεγαλοβιομήχανοι και μεγαλέμποροι κερδοσκόποι και τυχάρπαστοι νεόπλουτοι των πολέμων, από τ' άλλο μέρος έξω στην ύπαιθρο χώρα οι μεγάλοι γαιοκτήμονες (τσιφλικάδες) και οι τοκογλύφοι κρατούνε τη ζωή του λαού στα χέρια τους και με τις περισσότερο ή λιγότερο «νόμιμες» μεθόδους ιδιοποιούνται, κλέβουνε δηλαδή, την εργασία της μεγάλης πλειονοψηφίας του λαού, που αποτελείται από εργάτες, φτωχούς χωρικούς ή εντελώς ακτήμονες, υπαλλήλους, μικρούς βιοπαλαιστές, αποκληρωμένους πρόσφυγες. Δεύτερον. Εκμετάλλευση και τυραννία πολιτική. Μας λένε ότι «ο λαός είναι κυρίαρχος» και μοναχός του αποφασίζει για τις τύχες του με τις εκλογές. Στέλνει στο κοινοβούλιο αντιπροσώπους δικούς του και αυτοί αποφασίζουνε για τα συμφέροντα του. Μάλιστα τώρα με τη Δημοκρατία η κυριαρχία του λαού, μας λένε, θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη, αφού αυτός μοναχός θα εκλέγει και τον αρχηγό του Κράτους, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ξέρουμε όμως καλά ότι ο πολύς, ο φτωχός λαός, θέλοντας και μη, μένει αμόρφωτος σήμερα και δεν μπορεί να γνωρίζει τα διάφορα ζητήματα της χώρας. Δεν έχει τη δύναμη να μορφωθεί, γιατί είναι καταδικασμένος να δουλεύει μόνο. Ξέρουμε επίσης, ότι οι περισσότεροι φτωχοί κι εργατικοί άνθρωποι, εκτός απ' την αμορφωσιά την καταναγκαστική, η οποία εύκολα τους κάνει, χωρίς να θέλουν, όργανα του ενός και του άλλου δημοκόπου τσαρλατάνου, εκτός απ' αυτό είναι και δεμένοι χειροπόδαρα στους διαφόρους πλούσιους τοπικούς κομματάρχες με διάφορες υποχρεώσεις και ότι οι κομματάρχες αυτοί κατορθώνουν πολύ μαστορικά με όλα τα δημοκοπικά μέσα να φτιάνουν ένα κοπάδι εκλογικό, και να το κλείνουν όποτε θέλουν στην κομματική τους στρούγκα. Δεν κάνουμε λόγο για την τρομοκρατία, τη βία, τις κρατικές πιέσεις και τα νοθευτικά μέσα που στον τελευταίο καιρό έγιναν τα κυριότερα μέσα της εκλογικής επικρατήσεως. Καταλαβαίνει λοιπόν ύστερα απ' αυτά κάθε λογικός άνθρωπος, ότι η «κυριαρχία του λαού» και η «καθολική ψηφοφορία» μ' αυτήν την κατάσταση του λαού, καταντά να είναι η πιο αισχρή κωμωδία εις βάρος του, η έσχατη υποκρισία και ψευτιά, που κρύβει από τα μάτια των

παραπλανημένων την πολιτική προνομιούχων επάνω στο λαό.

δικτατορία

των

Η πρόσφατη πολιτική ιστορία του τόπου δεν ήταν παρά μια μακρά σειρά αλληλοδιαδόχων γεγονότων, που με το σαφέστερο τρόπο απέδειξαν ότι οι λεγόμενοι «αντιπρόσωποι» και «πατέρες» του έθνους ουδέποτε εξέφρασαν πραγματικά τη θέληση και τους πόθους των λαϊκών μαζών, των οποίων την ψήφο είχαν υποκλέψει οι λαοπλάνοι, εξ επαγγέλματος πολιτικοί αγύρτες, μέσα στην απατηλή ατμόσφαιρα, που μεθοδικά και με όλα τα μέσα δημιουργούνε κατά τις εκλογικές περιόδους[7]. Και τρίτον. Εκμετάλλευση και τυραννία σωματική, εκμετάλλευση πάνω στο αίμα μας. Ο στρατιωτικός οδοστρωτήρας περνά επάνω από την ακμαιότερη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων, τη νεολαία, μόλις ή και προτού ακόμη ενηλικιωθεί. Κάτω από τη βία και την αποκτηνωτική πειθαρχία των εξ επαγγέλματος στρατιωτικών, επιδιώκεται συστηματικά η κατάπνιξη κάθε ανθρώπινου αισθήματος, απομηχανοποίηση των παιδιών του λαού και μεταβολή τους σε τυφλά και ασυνείδητα όργανα. Και ύστερα ο πόλεμος. Εκείνοι που θα έχουν την τόλμη ν' αφήσουν το ανθρώπινό τους αίσθημα εναντίον της στρατοκρατικής τυραννίας, ή ν' αρνηθούνε το ζυγό της, βρίσκουνε το θάνατο κάτω απ' τις αδελφοκτόνες σφαίρες που εκτελούν τις αποφάσεις των στρατιωτικών δικαστηρίων ή βρίσκουνε το μαρασμό μέσα στις φυλακές, σαν τους χειρότερους εγκληματίες. Οι άλλοι, οι πολλοί, σέρνονται στη σφαγή των πολέμων. Πλάι στη στρατοκρατική τους σκλαβιά τους αφαιρείται με τον αγριότερο τρόπο το υπέρτερο αγαθό που έχουν, η ζωή. 16. Ποιες Οργανώσεις Αγωνίζονται για το Λαό Μόνο με τη δική του οργάνωση και τον δικό του τον αγώνα ο λαός που δουλεύει, που σφάζεται και θυσιάζεται, θα μπορέσει να βρει ένα στήριγμα στη ζωή του και ένα μέσο να ελευθερωθεί και να σωθεί. Κι όπως λογιών-λογιών είναι και η εκμετάλλευση κι η τυραννία που του γίνεται έτσι ανάλογες πρέπει να είναι και οι οργανώσεις του, λογιών-

λογιών και ο αγώνας του. Κι έτσι και γίνεται. Οι ίδιες οι ανάγκες της ζωής τόνε σπρώχνουν να συσσωματωθεί σε διάφορες οργανώσεις. Είναι φανερό ότι όλες οι οργανώσεις έχουνε ένα όλες μαζί κοινό γνώρισμα κι ένα τελικό σκοπό: την κατάργηση της ολιγαρχίας των πλουτοκρατών και την απελευθέρωση του λαού. Εργατικές και αγροτικές οικονομικές αναλαμβάνουν τον αγώνα εναντίον της εκμεταλλεύσεως. Ζητάνε να καλυτερεύσουνε μισθωτού και όλων των εργαζομένων επιβάλουνε στον εκμεταλλευτή και στο απαιτήσεις των. οργανώσεις οικονομικής τη θέση του γενικά! Να Κράτος τις

Οργανώσεις πολιτικές διεξάγουν τον πολιτικό αγώνα των εκμεταλλευομένων. Πολεμούν τα πολιτικά κόμματα των εκμεταλλευτών, τραβούν τις μάζες από την επιρροή τους, τις ξυπνούν, τις μορφώνουν, κι επιδιώκουν να δώσουν στο λαό την αληθινή πολιτική κυριαρχία, να τον ανεβάσουν στην εξουσία την κρατική, να κάμουν το Κράτος όργανο των δικών τους συμφερόντων από όργανο των πλουτοκρατικών συμφερόντων που είναι σήμερα. Επιτέλους την εκμετάλλευση την τελευταία την πιο φρικτή, του αίματος, και όλες τις συνέπειες της επάνω στη ζωή των θυμάτων της, τις καταπολεμούν οι νεογέννητες ύστερ' από τον πόλεμο Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού. 17. Οι Σκοποί μας. Γιατί Αγωνιζόμαστε Οι Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού βασισμένες στις παραπάνω θεμελιακές αρχές, είναι τα κύρια και ισχυρότατα όργανα πάλης του λαού εναντίον της εγκληματικής σπατάλης του αίματός του, εναντίον της στρατοκρατικής σκλαβιάς και εναντίον της απάνθρωπης και άτιμης αδιαφορίας του Κράτους προς τη δυστυχία των θυμάτων του. Στον αγώνα τους αυτόν οι Ενώσεις Π.Π. και Θ.Σ. είναι οι θαρραλέοι υπερασπιστές όλων εν γένει των θυμάτων του πολέμου και του στρατού. Κι όταν λέμε θύματα τι εννοούμε;

Πρώτον. Τα θύματα των χθεσινών πολέμων και της χθεσινής στρατοκρατίας (μιλιταρισμού). Τέτοια θύματα είναι: Σακάτηδες φθισικοί του πολέμου, οι χήρες και τα ορφανά, οι αδελφές, οι απροστάτευτοι γονείς των σκοτωμένων στον πόλεμο, των πεθαμένων στο στρατό ή στις στρατιωτικές φυλακές, των τουφεκισμένων απ' τά στρατοδικεία. Είναι οι δυστυχισμένες εκείνες υπάρξεις, που έχασαν τα στηρίγματα τους στον πόλεμο και στο στρατό και που το Κράτος τις έχει εγκαταλείψει απροστάτευτες όλως διόλου. Οι νόμοι που ισχύουν για τη δήθεν προστασία τους είναι η τρανότερη απόδειξη της απανθρωπιάς του Κράτους, το οποίο σαν αληθινός εργολάβος των πολέμων δεν αισθάνεται την υποχρέωση ούτε για να αποζημιώσει τους ανθρώπους που έπαθαν στις πολεμικές του επιχειρήσεις. Άνθρωποι που έχασαν τα δυο τους πόδια ή τα δυο τους χέρια δεν ημπορούν ούτε το ψωμί τους να πάρουν με τη γελοία σύνταξη που τους δίνει το Κράτος. Τέτοια θύματα των χθεσινών πολέμων και της στρατοκρατίας είναι επιτέλους και όλη η μάζα των φτωχών εφέδρων που γύρισαν ζωντανοί απ' τό στρατό και που σήμερα απομένουν χωρίς καμιά βοήθεια και η ζωή τους κατάντησε προβληματική. Για τα θύματα αυτά οι Ενώσεις Π.Π. και Θ.Σ. διεκδικούν από το Κράτος: αποζημιώσεις, συντάξεις επαρκείς και ανάλογες με το κόστος ζωής, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και κάθε άλλο βοήθημα που θ' ανακούφιζε τη ζωή των θυμάτων. Ειδικά μέτρα για την προστασία του αποστρατευμένου κόσμου, μέτρα δραστικά εναντίον της αισχροκερδείας, καλυτέρευσης των όρων της ζωής των εργαζομένων και καταπολέμησης της κοινωνικής εκμεταλλεύσεως σε κάθε μορφή της, πόλεμος αλύπητος εναντίον της φορολογικής πολιτικής του Κράτους που ρίχνει και τα οικονομικά βάρη των πολέμων στη ράχη των φτωχών λαϊκών μαζών σύμφωνα με το ειδικό πρόγραμμα των οικονομικών διεκδικήσεων. Δεύτερον. Τα θύματα της χθεσινής και της σημερινής στρατοκρατίας. Τέτοια είναι οι στρατιωτικοί κατάδικοι τα παιδιά του λαού που σαπίζουν σήμερα μέσα στις στρατιωτικές φυλακές επειδή παραβιάσανε τις διαταγές των σπαθοφόρων, επειδή δεν θέλησαν να υποταχθούν ή δεν μπόρεσαν να βαστάξουν την κτηνώδη πειθαρχία του στρατιωτικού κανονισμού και του στρατιωτικού ποινικού νόμου. Στα θύματα αυτά, οι Ενώσεις αγωνίζονται να τους

δώσουν την ελευθερία, ζητούν για στρατιωτικούς κατάδικους αμνηστία και

όλους

τους

Τρίτον. Τα θύματα των αυριανών πολέμων της σημερινής και της αυριανής στρατοκρατίας. Τέτοια είναι οι στρατιώτες, οι αδελφοί μας που γι' αυτούς μονάχα εμείς μπορούμε ν' αγωνιστούμε που εγνωρίσαμε τον πόλεμο και το στρατό και ζήσαμε τη βασανισμένη ζωή που ζουν αυτοί τώρα. Οι Ενώσεις μας για τους στρατιώτες θ' απαιτήσουν μια ολόκληρη σειρά μεταρρυθμίσεων, σύμφωνα μ' ένα δικό τους πρόγραμμα, για να κάνουν τη ζωή τους πιο άνετη και ανακουφισμένη, για να τους ελευθερώσουν από τις τόσες πληγές που δοκιμάσαμε άλλοτε εμείς. Τέτοια θύματα επίσης είναι οι στρατεύσιμοι, η νεολαία που δέχεται στα σχολεία, στην κοινωνία, παντού τις δηλητηριαστικές ιδέες του ψευτοπατριωτισμού και αποβλακώνεται με τα ψεύτικα και απατηλά ιδανικά που της εμπνέουν συστηματικά οι πατριδέμποροι, οι κερδοσκόποι του αίματος και τα όργανά τους. Σ' αυτό το σημείο οι Ενώσεις μας διεξάγουν σύμφωνα με το ειδικό τους πρόγραμμα, την πλατύτερη προπαγάνδα των εναντίον του πολέμου και της στρατοκρατίας και διαχύνουν μέσα στο λαό το πνεύμα του αληθινού διεθνισμού, με τα συνθήματά τους. Πόλεμος κατά του πολέμου! Κάτω ο ιμπεριαλισμός! Κάτω η στρατοκρατία! 18. Χαρακτήρας των Ενώσεων Π.Π. και Θ.Σ. Διεθνής Όλοι γνωρίζουμε κι αν δεν το γνωρίζουμε η πείρα θα μας κάνει να το μάθουμε, ότι οι μεγάλοι σκοποί για τους οποίους αγωνιζόμαστε θα πραγματοποιηθούν άμα οι Ενώσεις μας πάρουν μέσα στις οργανωμένες των γραμμές τη μεγάλη μάζα των αποστρατευμένων και των θυμάτων. Όσο πιο ενωμένοι και πιο συμπαγείς θα είμαστε, τόσο η δύναμή μας θα είναι μεγαλύτερη και φοβερότερη στους εκμεταλλευτές και τους στρατοκράτες, τόσο η επιβολή μας επάνω στο Κράτος θα είναι δυνατότερη. Οι τωρινές μας Ενώσεις οφείλουν να οργανώσουν να ξυπνήσουν και να κινητοποιήσουν σε αγώνα τις μάζες που μένουν αδιάφορες και κοιμισμένες, να τους αναλύσουν το πρόγραμμά μας, να τους δώσουνε συνείδηση των συμφερόντων που έχουν και των κινδύνων που απειλούνε τη ζωή τους.

Στο έργο αυτό οι Ενώσεις θα στηριχθούνε στην αφοσίωση, στην τιμιότητα και στην αυτοθυσία μιας φωτισμένης πρωτοπορίας αγωνιστών. Σύμφωνα με όσα αναφέραμε παραπάνω οι Ενώσεις δεν είναι πολιτικές ούτε μπορεί ποτέ να γίνουν όργανα του άλφα ή του βήτα κόμματος. Θα παραμείνουν αυτόνομες και ανεξάρτητες από κάθε άλλη πολιτική ή άλλη οργάνωση. Οι Ενώσεις επιτέλους δεν ημπορούν να διεξαγάγουν αποτελεσματικά τον αγώνα τους εναντίον του πολέμου και του μιλιταρισμού αν δεν βρίσκονται σε στενό σύνδεσμο με τις αντιπολεμικές οργανώσεις των άλλων χωρών. Πολύ καθαρά βγαίνει από όσα προαναφέραμε ότι οι αιτίες των πολέμων δεν βγαίνουν από μία μονάχα χώρα, παρά είναι διεθνείς. Επομένως διεθνής, παγκόσμιος πρέπει να είναι και των λαών ο αγώνας εναντίον του πολέμου. Η αλήθεια αυτή αναγνωρίσθηκε από τους παλαιούς πολεμιστές και τα θύματα των πολέμων όλων των χωρών του κόσμου. Αδελφωμένοι στον κοινόν αγώνα για την ειρήνη του κόσμου οι συνάδελφοί μας των άλλων χωρών (γάλλοι, γερμανοί, αυστριακοί, αλσατοί, άγγλοι, ιταλοί, βούλγαροι κλπ.), αφού ιδρύσανε τις αντιπολεμικές τους οργανώσεις μέσα στις χώρες των έσπευσαν να συνέλθουν σε Παγκόσμιο Συνέδριο την 3 Απριλίου 1920 στη Γενεύη της Ελβετίας. Εκεί ιδρύθηκε η Διεθνής Ένωσης Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Πολέμου (Internationale des Anciens Combattants et des Victimes de Guere), η ανώτερη παγκόσμια οργάνωση που διευθύνει και συγκεντρώνει και ενοποιεί τον αγώνα των παλαιών πολεμιστών μέσα σε όλες τις χώρες. Στη Διεθνή αυτή δεν ημπορεί παρά να ανήκει και η ιδική μας, Πανελλήνια Ομοσπονδία Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού και να αποτελεί το ελληνικό της τμήμα. Κάτω από τη σημαία της Διεθνούς που ξεδιπλώνεται απ' το Παρίσι επάνω από τα σύνορα των πατρίδων κι αγκαλιάζει όλους τους θυσιασμένους λαούς της ανθρωπότητας, κάτω από τη σημαία αυτή οι Παλαιοί Πολεμιστές και τα Θύματα Στρατού της Ελλάδος αγωνίζονται σαν πιστοί στρατιώτες ενός ιερού αγώνος για την Ειρήνη του Κόσμου, για το

γκρέμισμα των Εκμεταλλευτών, των Τυράννων και των Δημίων, για την Αδελφοσύνη των λαών.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
(Θέσεις ψηφισμένες από το Συνέδριο την 6 Μαΐου 1924) 1. Αν αφαιρέσουμε μια σειρά ημιπαράφρονες στρατιωτικούς, των οποίων η συνείδηση Έχει πωρωθεί και κάθε ανθρώπινο αίσθημα έχει σβηστεί και οι οποίοι ως μόνη χαρά της ζωής των έχουν το να βλέπουν χιλιάδες ανθρώπους ν' αλληλοσκοτώνονται στα πεδία των μαχών κάτω από τα προστάγματα τους –έξω απ' αυτούς– κάθε λογικός άνθρωπος σήμερα θεωρεί καθήκον του να διακηρύξει ότι είναι κατά του πολέμου, μα ότι τον πόλεμο τόνε δέχεται σαν ένα αναγκαίο κακό. Ο αντιπολεμικός αγώνας της Ομοσπονδίας Π. Π. και Θ.Σ. δε θα είχε βέβαια καμιά ξεχωριστή σημασία για το λαό, αν αναχωρώντας από μια τέτοια αφετηρία επρόκειτο να περιοριστεί σε μια πλατωνική αποδοκιμασία του πολέμου. Απεναντίας η Ομοσπονδία μας συγκεντρώνει και κατευθύνει συστηματικά τη σταθερή απόφαση τής πιο ζωτικής μερίδος του πολεμήσαντος και επιζώντος λάου, να αναλάβει έναν αληθινό και αποτελεσματικόν αγώνα εναντίον του πολέμου. Ο αντιπολεμικός μας αγώνας επίσης δεν είναι συνέπεια διαθέσεως απλώς μισοπόλεμης και φιλοτομαρικής, δεν προέρχεται από το φόβο των θυσιών και από την επιθυμία να τις αποφύγουμε. Ο αντιπολεμικός μας αγώνας και οι μέθοδοι της διεξαγωγής του είναι το καταστάλαγμα μακρόχρονης πείρας και αντικειμενικής μελέτης των γεγονότων και των διεθνών και τοπικών συνθηκών κάτω από τις οποίες προκαλούνται και διεξάγονται σήμερα οι πόλεμοι. 2. α΄) Έξω από τους άλλους δευτερεύοντες και περισσότερο παροδικούς λόγους, οι πολεμικές συγκρούσεις μεταξύ των κρατών προέρχονται από τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις των προνομιούχων ολιγαρχιών που επικρατούνε μέσα σε κάθε χώρα και επιζητούνε την κατάκτηση. Όσο το δυνατό μεγαλυτέρων πεδίων εκμεταλλεύσεως.

β΄) Η πρόσφατη ιστορία μάς απέδειξε τρανά πόσο ύπουλες και λαοπλάνες είναι οι δικαιολογίες περί «εθνικής ενότητας», «αμύνης της χώρας» κτλ., κάτω από τις Οποίες σκέπαζαν οι δημιουργοί των πολέμων τ' αληθινά τους αίτια. γ΄) Όποια κι αν είναι η έκβαση του πολέμου για το καθένα εμπόλεμο κράτος, τα αποτελέσματά του είναι ολέθρια για τους λαούς, πάντα οι λαοί τόσο του νικητού όσο και του νικημένου, βγαίνουν και οι δύο νικημένοι από τον πόλεμο. δ΄) Αναμφιβόλως ο πόλεμος θα εξακολουθεί έπ' άπειρον να είναι μια ανάγκη και ν' αποδεκατίζει τους λαούς και να τους ρίχνει στην εσχάτη αθλιότητα, αν οι λαοί δεν αναλάβουν ένα κοινόν και αποφασιστικόν αγώνα εναντίον των αιτίων του. ε΄) Ο κοινός αντιπολεμικός και αντιμιλιταριστικός αγώνας των Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων όλων των χωρών είναι η μόνη εγγύησή τους εναντίον νέων πολεμικών περιπετειών, ήτοι ο αντιπολεμικός αγώνας είναι ο αγώνας ζωής για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού της χώρας. 3. Το προπολεμικό ψέμα των «δικαίων των εθνικοτήτων» αποκαλύφθηκε τόσο πανηγυρικά με τη σύσταση νέων κρατών, Πολωνίας, Τσεχοσλοβακίας, Γιουγκοσλαβίας κτλ. τα οποία υπό το πρόσχημα της «εθνικής ενότητας» καταπιέζουνε άλλες μειονότητες εθνικές. Το ψέμα αυτό ύστερ' από τον πόλεμον το διαδεχθήκανε άλλα ακόμη πιο μαστορικά, τα οποία όμως, όπως και το πρώτο, έχουν ήδη ξεσκεπαστεί μέσα στην συνείδηση των λαϊκών μαζών. α΄) Το ψέμα του αφοπλισμού Αφού έγινε θόρυβος γύρω από το σύνθημα αυτό και πολλών απλοϊκών αναπτερώθηκαν αι ελπίδες, πως θα έπαυαν επί τέλους οι πόλεμοι, ήλθαν αλλεπάλληλες διεθνείς συνδιασκέψεις (Βάσιγκτον, Γένοβα, η τελευταία προδιάσκεψη στη Ρώμη για τον ναυτικό αφοπλισμό) για να διαπιστώσουν πανηγυρικά την ύπαρξη βαθύτατων οικονομικών ανταγωνισμών και κατακτητικών βλέψεων μεταξύ των ιμπεριαλιστών δημίων του κόσμου, αι οποίες όχι μόνον δεν επιτρέπουνε τον περιορισμό των στρατιωτικών και ναυτικών εξοπλισμών, αλλά όχι επιβάλλουνε την ολοένα και μεγαλύτερη των ένταση. Και πραγματικά σ' όλον τον κόσμο παρατηρούμε σήμερα μια

τεράστια ανάπτυξη του μιλιταρισμού (στρατοκρατίας) και επικράτηση του στρατιωτικού πνεύματος, ενώ απ' τ' άλλο μέρος ο ολικός αριθμός των υπό τα όπλα είναι σήμερα πολύ ανώτερος από εκείνον προ του μεγάλου ιμπεριαλιστικού πολέμου. β΄) Το ψέμα του ιμπεριαλιστικού φιλειρηνισμού και της Κοινωνίας των Εθνών. Η τελευταία ελληνοϊταλική σύγκρουση γύρω από το ζήτημα της καταλήψεως της Κερκύρας, μάς φώτισε επαρκώς σχετικά με τη σημασία που μπορεί να έχει η Κοινωνία των Εθνών για την ειρήνη του κόσμου και την προστασία των καταπιεζομένων. Εξ άλλου καθεμέρα τα γεγονότα έρχονται να αποδείξουν ότι ο «διεθνής αυτός οργανισμός» δεν είναι παρά ένας κοινός συνασπισμός μεταξύ των νικητών ιμπεριαλιστών του μεγάλου πολέμου, ο σκοπόν έχει υπό το πρόσχημα της συντηρήσεως της διεθνούς ειρήνης να υποβοηθήσει τα ληστρικά τους σχέδια μέσα στον κόσμο. Οι εξοπλισμοί εντείνονται. Οι συνθήκες ειρήνης καθεμέρα ανάβουν σπίθες νέων συγκρούσεων. Η μεγάλη βιομηχανία πολεμικών ειδών αναπτύσσεται τεράστια και οργιάζει μέσα στα διπλωματικά παρασκήνια, σπρώχνοντας τα κράτη σε νέους πολέμους. Η μυστική διπλωματία, οι στρατιωτικές συμβάσεις και οι μυστικές συμμαχίες οργιάζουν σήμερα πιο πολύ παρά πριν από τον πόλεμο και απειλούν τον κόσμο με νέες σφαγές. Και η Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη δεν είναι παρά σαν μια τραγική ειρωνεία της ειρήνης, την οποία ποθούνε σήμερα οι λαοί. 4. Παρ' όλη την έκταση της καταστροφής, που έφεραν οι τελευταίοι αλληλοδιάδοχοι πόλεμοι, μολοντούτο και στη χώρα μας, όπως και στις άλλες βαλκανικές χώρες, όχι μόνον δεν λείπουνε τα παραπάνω διεθνή μεταπολεμικά φαινόμενα, άλλα και παρουσιάζονται με μια εντελώς ξεχωριστή ένταση. Μία υπερ-στρατοκρατία κυριαρχεί σ' όλη τη χώρα και έχει διεισδύσει και στην πολιτική της ζωή. Οι πολεμικές και ναυτικές παρασκευές εξακολουθούνε πυρετώδεις. Οι αξιωματικοί κατά χιλιάδες μονιμοποιούνται. Εθελοντικά σώματα οργανώνονται κυρίως από πρόσφυγες. Ο αναβρασμός ανάμεσα, στις εθνικότητες Μακεδονίας και Θράκης οξύνεται και η Βαλκανική κρέμεται φοβερή επάνω

στα κεφάλια των πολύπαθων λαών της. Από την άλλη μεριά, άγρια αντίδραση εναντίον της αντιμιλιταριστικής κινήσεως ανάμεσα στο λαό (καταδιώξεις Ε. Π. Π. και Θ. Σ, και απαγόρευση σε πολλά μέρη του δημοσιογραφικού της οργάνου). 5. Για να καθορίσουμε πιο συγκεκριμένα τον αντιπολεμικό μας αγώνα και τις σχετικές μας επιδιώξεις, είναι ανάγκη να έχουμε υπ' όψει μας τη συστηματική προσπάθεια που καταβάλλουν οι πολεμοχαρείς κλίκες των ιμπεριαλιστών του κόσμου για να καταστήσουν ακίνδυνο το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα των καταδυναστευομένων και θυσιαζομένων λαών του κόσμου. Η προσπάθεια αυτή τείνει στη δημιουργία ενός ρεύματος πατσιφιστικού, ειρηνιστικού ή στην εκμετάλλευση τέτοιων ειρηνιστικών ιδεών μερικών απλοϊκών φιλανθρώπων. Ο πατσιφισμός αυτός (ειρηνισμός), που σε άλλες χώρες αντιπροσωπεύεται και από ξεχωριστές οργανώσεις, όμοιες των οποίων δεν υπάρχουν μέχρι τώρα στη χώρα μας, θεωρεί ως μόνες εγγυήσεις των λαών εναντίον του πολέμου, τον αγώνα προς διάδοση των υπέρ της παγκοσμίας ειρήνης και δικαιοσύνης ανθρωπιστικών ιδεών, και προς επίτευξη διεθνούς αφοπλισμού, την Κοινωνία των Εθνών, τα διαιτητικά δικαστήρια και τα άλλα παρόμοια. Είναι φανερό, ότι ένας τέτοιος χάρτινος αγώνας έχει ήδη χρεοκοπήσει απ' αυτά τα γεγονότα και η εξακολούθηση του δεν θα είταν παρά ένας εμπαιγμός προς τους σφαζόμενους λαούς γιατί θα τους άφηνε μια ημέρα δέσμιους στα χέρια των δημίων ιμπεριαλιστών, που θά τους οδηγούσαν στα νέα σφαγεία κάτω από τους ήχους των πασιφιστικών μελωδιών. 6. Αναμφιβόλως ο αντιπολεμικός και αντιμιλιταριστικός αγώνας των Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού έχει κατ' εξοχήν ανθρωπιστικό χαρακτήρα και είναι μια ρωμαλέα εξέγερση της ανθρωπινής συνειδήσεως εναντίον της ιμπεριαλιστικής και στρατοκρατικής κτηνωδίας. Δε θα είχε όμως πρακτικό αποτέλεσμα, κανένα σοβαρό λόγο υπάρξεως ο αγώνας αυτός, αν επρόκειτο να περιοριστεί στην απλή ακαδημαϊκή διδασκαλία και διάδοση των περί παγκοσμίου ειρήνης ιδεών και του ανθρωπισμού.

Η Ομοσπονδία Π. Π. και Θ. Σ. θα διεξαγάγει έναν αληθινό και αποφασιστικό αγώνα εναντίον του πολέμου και της πλουτοκρατίας βασισμένη επάνω σε θετικές, συγκεκριμένες και πρακτικές βάσεις. Χωρίς να περιοριστεί σε απλή ειρηνιστική προπαγάνδα, κηρύσσει ανοιχτόν πόλεμο εναντίον των πραγματικών αιτίων των πολέμων και συγκεντρώνει, οργανώνει όλους τους παλαιούς πολεμιστές και τα θύματα στρατού στον αγώνα εναντίον τους. Επωφελείται κάθε ευκαιρία για να ξεσκέπαστη στα μάτια των παραπλανημένων τους αληθινούς καταχθόνιους σκοπούς που κρύβουν κάτω από ψεύτικα λόγια, εκείνοι που σπρώχνουν τα κράτη σε νέους πολέμους. Και ενωμένη από τη μια μεριά αδιάσπαστα με τη Διεθνή Π.Π. και Θ. Σ. ιδιαίτερα δε με τις επιδιώκουσες τους ίδιους σκοπούς οργανώσεις των Βαλκανικών χωρών και από την άλλη μεριά συμμαχική στον αντιπολεμικών αγώνα με τις συνειδητές οργανώσεις των εργατικών και αγροτικών μαζών λαμβάνει μέρος στην ενιαία παράταξη των λαών εναντίον των απειλουμένων νέων πολεμικών καταστροφών. 7. Με το πνεύμα αυτό η Ομοσπονδία Π. Π. και Θ. Σ. στο σύνθημα των πατσιφιστών «Ειρήνη!» αντιτάσσει τα ιδικά της συνθήματα: «Πόλεμος κατά πολέμου», «Πόλεμος κατά του μιλιταρισμού» και αγωνίζεται για τους παρακάτω ειδικότερους σκοπούς: α΄) Κατάπαυση της διασπαθίσεως του λαϊκού ιδρώτα σ' εξοπλισμούς. Διαφωτισμός των πτωχών λαϊκών μαζών επάνω στη σημασία που έχουν οι εξοπλισμοί για τα συμφέροντα των μεγαλοβιομηχάνων πολεμικών ειδών ή των διαφόρων προμηθευτών του Κράτους. β΄) Επιβολή ενός πραγματικού ελέγχου επάνω στην παραγωγή ή προμήθεια πολεμικών όπλων και πολεμοφοδίων από τις Ενώσεις Π. Π. και Θ. Σ. και τις εργατοαγροτικές οργανώσεις. γ΄) Αγώνας κοινός με τους Παλ. Πολεμιστάς και θύματα άλλων χωρών εναντίον της κατασκευής πολεμικών ειδών. Σαμποτάρισμα της κατασκευής και μεταφοράς των. δ΄) Συστηματική αντιπολεμική προπαγάνδα ανάμεσα στις εργαζόμενες φτωχές λαϊκές μάζες και συνειδητοποίηση του

μίσους που έχουν εναντίον του ιμπεριαλισμού, της στρατοκρατίας και πλουτοκρατίας. ε΄) Γενική αμνηστία γιοι τους στρατ. κατάδικους. στ΄) Στενή συνεννόηση με τις αντιπολεμικές οργανώσεις του εξωτερικού και ιδιαιτέρως της Βαλκανικής. Ειδικές εκδόσεις, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και απεργίες εναντίον της απειλής νέων πολέμων και υποβοήθηση του διεθνούς αγώνος των εργαζομένων πόλεων και αγρών, για την οριστική κατάργηση του ιμπεριαλισμού και της στρατοκρατίας και την εγκαθίδρυση κυβερνήσεων, οι οποίες θ' αποτελούνται από εργάτες και αγρότες και θα εγγυώνται την διατήρηση μονίμου ειρηνικού καθεστώτος μέσα στον κόσμο.

Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ
(Θέσεις ψηφισμένες από το Συνέδριο την 6 Μαΐου 1924) 1. Ο χαρακτήρας του οικονομικού αγώνος της Ομοσπονδίας μας δεν ημπορεί παρά να είναι ανάλογος με τη σύνθεση των Ενώσεων Π. Π. και Θ. Σ. και με τις οικονομικές ανάγκες της ζωής των μελών της. Τις Ενώσεις μας τις απαρτίζει μια μεγάλη μερίδα των φτωχών λαϊκών μαζών, φτωχοί χωρικοί, εργάτες, υπάλληλοι, μικροαστοί και μικρόβιοπαλαιστές. Μέσα απ' αυτές τις μάζες μόνον τροφοδοτείται ο πόλεμος με ανθρώπινο υλικό, και μόνον του εργαζόμενου και πάσχοντος λάου τα παιδιά αισθάνθηκαν την ανάγκη της οργανώσεως άμα γύρισαν απ' τις πολεμικές οδύσσειές των. Η ολιγαρχική μερίδα των πλουτοκρατών, οι γόνοι των παλαιών τζακιών (ευγενείς, κοτζαμπάσηδες) Όσοι απομένουν στον τόπο ύστερ' από την επικράτηση και στη χώρα μας των μεγαλοαστών κεφαλαιούχων και οι προστατευόμενοι των διαφόρων κομματικών φατριών που ανεβοκατεβαίνουν αλληλοδιαδόχως τις σκάλες της εξουσίας, όλοι αυτοί κατορθώνουν να παραμένουν αστράτευτοι και απόλεμοι, «μεγαλοπατριώτες» εκ του ασφαλούς, τη στιγμή που τα παιδιά του πολλού λάου χύνουν το αίμα τους στα πεδία των μαχών και τραβάνε το δρόμο του μαρτυρίου των από το ένα μέτωπο στο άλλο.

2. Μέχρι σήμερα στα φτωχά αυτά στρώματα, που αποτελούνε την πλειοψηφία του πληθυσμού πόλεων και χωρίων, δεν αναγνωρίζονται παρά μόνον υποχρεώσεις. Όλες αι θυσίες, σε αίμα και σε ιδρώτα, μόνον στα στρώματα αυτά επιβάλλονται κατά τον καταθλιπτικότερο τρόπο χωρίς κανένα δικαίωμα να τους αναγνωρίζεται, ενώ απ' την άλλη μεριά ολιγάριθμη μερίδα ανθρώπων αποκομίζουν, θησαυρίζουν απ' τις λαϊκές θυσίες και τον λαϊκόν ίδρωτα, χωρίς να συνεισφέρουν καμιά θυσία στις επιχειρήσεις που αναλαμβάνει κάθε φορά το Κράτος. Ο υπέρ των αδικημένων και θυσιαζομένων αυτών μαζών αγώνας της Ομοσπονδίας μας πρέπει να βασίζεται στη διττή αρχή: Ότι καμιά θυσία δεν ημπορεί να επιβληθεί πια στον λαόν αυτόν αθέλητά του και ότι πρωτίστως αυτός έχει δικαιώματα που πρέπει να τα διεκδικήσει με την δύναμη του και να επιβάλει την αναγνώριση τους, και όχι να εκλιπάρηση την φιλανθρωπία των προνομιούχων. 3. Σύμφωνα με την παραπάνω καθορισθείσα σύνθεση της η Ομοσπονδία, πλάι στον ξεχωριστόν οικονομικόν αγώνα που οφείλει να διεξαγάγει για την επιβολή των δικαίων των θυμάτων στρατού, :θά επιδίωξη εξ ίσου και καλυτέρευση της οικονομικής καταστάσεως των λαϊκών αυτών στρωμάτων. Ο αγώνας αυτός είναι φύσει συμμαχικός με εκείνον που διεξάγουν οι συνειδητές οικονομικές οργανώσεις, εργατών και αγροτών. Επομένως η Ομοσπονδία οφείλει να παρέχει πάντοτε τη συνδρομή της και να κηρύσσεται αλληλέγγυα με τις οργανώσεις αυτές στον αγώνα τους εναντίον της εκμεταλλεύσεως των εργοδοτών, τσιφλικάδων και τοκογλύφων. Δεδομένου ότι σημαντικότατο μέρος της όλης δυνάμεως της Ομοσπονδίας είναι αι Ενώσεις Π. Π. και Θ. Σ. των μεγάλων αγροτικών περιφερειών, ιδιαίτερο πρόγραμμα οικονομικών διεκδικήσεων καθορίζει τον αντίστοιχον αγώνα της Ομοσπονδίας στις περιφέρειες αυτές. 4. Εξαιρετική σπουδαιότητα παίρνει ο οικονομικός μας αγώνας σήμερα, εν σχέσει με την αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζονται στη ζωή των αποστρατευμένων και θυμάτων ύστερα από τους πολέμους. Αν οι πόλεμοι υπήρξαν ολέθριοι για όλους τους λαούς και ξεχωριστά για το δικό μας με τον αποδεκατισμό τόσων

ανθρώπων και τη χρησιμοποίηση σε έργα καταστροφής τόσου εθνικού πλούτου, από τ' άλλο μέρος όμως δημιουργήσανε Ένα γενικό χάος σ' όλον τον κόσμο και ειδικότερα έριξαν την παγκόσμια οικονομία σε μια κρίση οξύτατη, που καθιστά τη ζωή των λαϊκών μαζών διαρκές μαρτύριο. Στη χώρα μας, η οποία εξαρτημένη οικονομικώς απ' τις ξένες εισαγωγικές χώρες και με την εθνική της οικονομία ασθενική και ανεξέλικτη σύρθηκε εγκληματικά σε πολεμικές περιπέτειες αφάνταστα ανώτερες απ' τις δυνάμεις της, το μεταπολεμικό αυτό χάος δημιουργεί μια εντελώς ανώμαλη και αφόρητη κατάσταση για το λαό. Η κατάσταση αυτή, Όπως είναι εύλογο, χτυπά περισσότερο εκείνα τα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων που ξαναγυρίζουν από το στρατό οικονομικά σκέλεθρα η που στερήθηκαν στους πολέμους τα στηρίγματα τους. 5. Ακρίβεια των ειδών πρώτης ανάγκης, αισχροκέρδεια αχαλίνωτη και κυβεία επάνω στο συνάλλαγμα είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σημερινής περιόδου. Τα κεφάλαια συγκεντρώνονται σε ολοένα και λιγότερα χέρια προνομιούχοι τυχάρπαστων μεγαλεμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν τις εσωτερικές ανάγκες της χώρας κατά τη διάρκεια των πολέμων. Μια μερίδα απ' αυτούς είναι έμμεσοι κερδοσκόποι του χυνόμενο λαϊκού αίματος, προμηθευτές πολεμικών ειδών στο Κράτος. Η πρωτοφανής οικονομική κρίση, με τη σημαντική ελάττωση της εθνικής παραγωγής, ο κλονισμός της πίστεως του κράτους, το οποίο για τη διεξαγωγή των πολέμων του βάρυνε τον προϋπολογισμό με τεράστια χρέη, η πληθωρική έκδοση χαρτονομίσματος, οδήγησαν στον εξευτελισμό του εθνικού νομίσματος. Κοντά σ' αυτά μεγάλη αύξηση του ποσοστού των εμμέσων φόρων. Συνέπεια τούτων άμεση η δυσανάλογη προς την αγοραστική δύναμη των φτωχών λαϊκών στρωμάτων ύψωση των ειδών της πρώτης ανάγκης – η δημιουργία καταλλήλου εδάφους για την ανάπτυξη της αισχροκέρδειας και η εγκληματική κυβεία μέσω του εξωτερικού συναλλάγματος επάνω στον ίδρωτα του λάου. Η Ομοσπονδία πρέπει ν' αναλάβει έναν αληθινό αγώνα για να προστατεύσει τους Π. Πολεμιστάς και τα θύματα. Και να διεκδίκηση: 1) Έναν πραγματικό έλεγχο επάνω στη κυβεία

του συναλλάγματος, καθορισμό δρακόντειων ποινών και μέτρων εναντίον της και κατάπαυση της αισχρής συμπαιγνίας των οργάνων του κράτους με τα όργανα της λαϊκής εκμεταλλεύσεως. 2) αληθινόν έλεγχο επί της πωλήσεως των ειδών πρώτης ανάγκης, έλεγχο από μέρους των οργανώσεων εργατών, αγροτών και παλαιών πολεμιστών και θυμάτων στρατού και 3) Τον καθορισμό των εργατικών μισθών επί τη βάσει του τιμαρίθμου της ζωής. 6. Ένα άλλο σημείον στο οποίο εκδηλώνεται η βαθιά μεταπολεμική κρίση και για τους αποστρατευμένους παρατείνει και στην πολιτική τους ζωή την αγωνία μεταξύ ζωής η θανάτου, η οποία τους κατείχε επάνω στα μέτωπα των πολέμων - είναι η ανεργία. Ένα μεγάλο μέρος από τους επιζώντες των πολέμων βρίσκονται πεταμένοι απ' τους εργοδότες κι απ' το κράτος χωρίς δουλειά στο δρόμο, εκτεθειμένοι στον κίνδυνο της πενίας. Η Ομοσπονδία πρέπει με όλες τις δυνάμεις να επιδίωξη μια αληθινή προστασία των ανέργων πολεμιστών και θυμάτων. Πρώτα - πρώτα μια προσωρινή αποζημίωση τους από το Κράτος η από τους εργοδότες που τυχόν δεν θα ήθελαν να τους δεχθούνε στις παλαιές των υπηρεσίες. Υποχρεωτική πρόσληψη πολεμιστών και θυμάτων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις Ίσως ένα ορισμένο ποσοστό επί του αριθμού των εργατών. Κατα προτίμηση πρόσληψη στις δημόσιες υπηρεσίες πολεμιστών και θυμάτων και αντικατάσταση των δεσποινίδων που υπηρετούνε στις διάφορες κρατικές υπηρεσίες και δεν είναι προστάτριες οικογενειών, από απορφανισμένα θύματα του στρατού. Και έναρξη το γρηγορότερο κατασκευής δημοσίων έργων στα οποία ν' απασχοληθούνε οι τυχόν ακόμη απομένοντας άνεργοι πολεμιστές. 7. Εκείνο που οξύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα της ανεργίας είναι η συγκέντρωση στη χώρα ύστερα από τη μικρασιατική καταστροφή ενός και πλέον εκατομμυρίου προσφύγων. Απέναντι των προσφύγων η Ομοσπονδία πρέπει να τήρηση τη στάση εκείνη που επιβάλλεται σε μια οργάνωση θυμάτων πολέμου προς τα οικτρότερα θύματα του πολέμου, όπως

αληθινά είναι οι πρόσφυγες. Μαζύ με τον αγώνα της προς διαφωτισμό των προσφυγικών μαζών επάνω στις πραγματικές αιτίες της καταστροφής των, η Ομοσπονδία οφείλει να ζήτηση την κατάπαυση του εμπαιγμού των δυστυχισμένων αυτών μαζών από το Κράτος και της κομματικής εκμεταλλεύσεως από τις φατρίες της καταστροφής των, μια βαριά ειδική προσφυγική φορολογία επάνω στις μεγάλες περιουσίες για τη γρηγορότερη τους αποκατάσταση, και τη δωρεάν παραχώρηση σ' αυτούς γεωργικών κλήρων προς καλλιέργεια. 8. Θα είταν πλάνη να δεχθούμε, ότι οι φτωχές λαϊκές μάζες προσφέρουν μόνο τις θυσίες του αίματος, ενώ η προνομιούχα ολιγαρχία προσφέρει στο Κράτος τις θυσίες σε χρήμα. Απεναντίας το εφαρμοζόμενο φορολογικό σύστημα (που μαζύ με τις στρατιωτικές επιτάξεις είναι το μέσο της επιβολής των οικονομικών θυσιών) και οι συνέπειες της εφαρμογής του, δείχνουν καθαρά ότι πάλι ο ίδιος λαός είναι εκείνος που καταβάλλει μαζύ με το φόρο του αίματος και το φόρο του χρήματος –τό φόρο του ιδρώτος γι' αυτόν. Οι τελευταίως εισαχθέντες νέοι φόροι με όλην την προοδευτικότητα δεν πλήττουν «επαρκώς τις μεγάλες περιουσίες που κυρίως συγκεντρώθηκαν κερδοσκοπικά κατά τα τελευταία πολεμικά έτη. Βαρύνουν περισσότερο τους μικρούς, ενώ από το άλλο μέρος η επερχόμενη επίπτωσή τους, τους μεταβιβάζει με χίλιους δυο τρόπους στη μεγάλη μάζα του πληθυσμού. Πολλές φορές αυτοί οι ίδιοι φόροι γίνονται στα χέρια των μεγάλων όργανο εκμεταλλεύσεως του λαού, χωρίς να μιλήσουμε για την άγρια καταπίεση και καταδολίευση των κατωτέρων στρωμάτων του λάου από τα ίδια όργανα των οικονομικών υπηρεσιών του κράτους, οι οποίοι σε πολλά μέρη γίνονται μίσθαρνα όργανα των πλουσίων και ρίχνουν τα φορολογικά βάρη στους φτωχούς. Εκείνο όμως που δείχνει την πραγματική αντιλαϊκότητα του φορολογικού συστήματος είναι το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός του κράτους εξακολουθεί ολοένα και περισσότερο να πληρώνει τα κενά που δημιούργησαν οι πόλεμοι από την πηγή των εμμέσων φόρων, οι οποίοι είναι

αληθινή απομύζηση του λαϊκού ιδρώτος, αφού κυρίως βαρύνουν τα στοιχειώδη είδη της συντηρήσεως του. Η Ομοσπονδία επάνω σ' αυτό πρέπει ν' ανοίξει τον πιο αλύπητο πόλεμον εναντίον των αντιλαϊκών φορολογικών μέτρων και εκτός των ειδικών απαντήσεων για τη φορολογία των θυμάτων θα αγωνισθεί: α΄) Για την κατάπαυση των εξοπλισμών και των άλλων στρατιωτικών και ναυτικών δαπανών, με τις οποίες σπαταλάται σε έργα καταστροφής ο ίδρωτας του εργαζομένου λάου. Επίσης για να σταματήσει η αθρόα μονιμοποίηση νέων αξιωματικών, με την οποία μεγαλώνει ο αριθμός των παρασίτων του δημοσίου ταμείου. β΄) Για την κατάπαυση της σπατάλης του δημοσίου χρήματος σε πολυτέλειες των ανωτέρων κρατικών λειτουργών και για την απαλλαγή του δημοσίου ταμείου από την ατελείωτη σειρά των παρασίτων που σέρνει μαζύ της καθεμιά κυβερνώσα κομματικώς φατρία. γ΄) Για την κατάργηση επί μια δεκαετία κάθε φόρου επί των αποστρατευόμενων πολεμιστών, που τυχαίνει να έχουνε καθαρό εισόδημα ετήσιο κάτω από 25.000 δραχμές, των δε θυμάτων για πάντα. δ΄) Για την ολοκληρωτική κατάργηση των εμμέσων φόρων επί των ειδών στοιχειώδους ανάγκης. ε΄) Για την επιβολή βαρύτατης φορολογίας επί των μεγάλων περιουσιών, η οποία για τους κερδοσκόπους του πολέμου θα φθάνει έως τη δήμευση. 9. Τέλος η Ομοσπονδία πρέπει διαμέσου των τοπικών και περιφερειακών Ενώσεων Π. Π. και Θ. Σ. ν' αναλαμβάνει αποφασιστικόν αγώνα επάνω στα διάφορα τοπικά ζητήματα. Οι Ενώσεις πρέπει να παρακολουθούνε με προσοχή τις καθημερινές ανάγκες των πολεμιστών και θυμάτων του τόπου, να προσπαθούνε με κάθε μέσο να επιβάλουνε τις συμφερότερες για τις φτωχές μάζες λύσεις στα παρουσιαζόμενα κάθε φορά ζητήματα, και έτσι να τραβούν το ενδιαφέρον των πολεμιστών και θυμάτων του τόπου προς την οργάνωση τους.

Προς το σκοπό της καλύτερης διεξαγωγής του τοπικού αγώνος οι τοπικές Ενώσεις πρέπει να επιδιώκουν σύμφωνα με τις ειδικές αποφάσεις (βλέπε: Εξωτερικές σχέσεις) την κατάκτηση των κοινοτικών αρχών και τη διαχείριση των κοινοτικών υποθέσεων σύμφωνα με το πρόγραμμα της Ομοσπονδίας.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΡΦΩΘΟΥΜΕ
(Απόφαση του Συνεδρίου. Ψηφίστηκε την 8 Μαΐου 1924)

1.Η μεγίστη σημασία που έχει για την επιτυχία του αγώνος της Ομοσπονδίας ο τύπος και οι εκδόσεις είναι σε όλους φανερή. Με το δημοσιογραφικό όργανο κατορθώνεται κυρίως η ενοποίηση του όλου κινήματος και η ενιαία κατεύθυνση του σε καθένα ζήτημα που παρουσιάζεται, η επικοινωνία του καθενός τμήματος με το όλο κίνημα της χώρας, και της Διεθνούς, η πλατύτερη διάδοση ανάμεσα στις λαϊκές μάζες του προγράμματος μας και η μόρφωση και στερέωση των πεποιθήσεων στα μέλη των Ενώσεων μας. 2.Η ανάγκη ενός εβδομαδιαίου δημοσιογραφικού οργάνου προβλέφθηκε από τις κυριότερες Ενώσεις ήδη προτού ακόμη συστηθεί η Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή. Έτσι βγήκε ο εβδομαδιαίος «Παλαιός Πολεμιστής», αφού προηγουμένως κατέθεσαν αι Ενώσεις ΑθηνώνΘεσσαλονίκης από 3.500 δραχμές η καθεμία. Ο «Παλαιός Πολεμιστής», μέχρι σήμερα βγήκε σε 20 αριθμούς και κυκλοφόρησε σε 200.000 φύλλα. Ημπορούμε να ειπούμε, ότι ικανοποίησε κατά το μεγαλύτερο μέρος τις ανάγκες του κινήματος και συνέβαλε ως κύριο μέσο στην ενοποίηση του αγώνος Π. Π. και Θ. Σ. μέσα σε όλη τη χώρα. 3.Όσον αφορά την οικονομική ζωή του φύλλου, πρέπει πρωτίστως να τονισθεί η ανάγκη της εξασφαλίσεως ενός κατωτάτου ορίου συνδρομητών μέσ' από τα μέλη των Ενώσεων. Καθεμία Ένωση υποχρεώνεται κάθε εξαμηνία να ανακοινώνει στη διαχείριση του φύλλου πόσος αριθμός από τα εντάξει μέλη της θα εγγράφουν συνδρομητές του φύλλου, ν' αναλάβει δε υπεύθυνα την πραγματοποίηση της έγγραφης εντός του πρώτου μηνός κάθε εξαμήνου, ώστε να είναι από πριν γνωστοί οι οικονομικοί πόροι του φύλλου.

Τα τυχόν περισσεύματα του ταμείου του «Παλαιού Πολεμιστού» πρέπει να διατεθούν πρώτα - πρώτα για την πύκνωση και μεγαλύτερη ποικιλία της ύλης και αργότερα για τη συχνότερη του έκδοση (δισεβδομαδιαία). 4. Όσον αφορά την ύλη ο «Παλαιός Πολεμιστής» πρέπει σε κάθε φύλλο απαραιτήτως να έχει τις παρακάτω τακτικές στήλες. α΄) Σύντομο άρθρο κατά το δυνατό εξαπλουστευμένο στις έννοιες και στο ύφος, σχετικό με τρέχοντα ζητήματα επάνω στον πόλεμο η σε ότι άλλο ενδιαφέρει το πρόγραμμα, γενικό ή ειδικό, της Ομοσπονδίας. β΄) Χρονογράφημα. Απ' τη μεταπολεμική ζωή των πολεμιστών και θυμάτων, ή αναμνήσεις από τον πόλεμο (ημερολόγιο πολεμιστού). γ΄) Σύντομα χρονικά (απόψεις). Επιγραμματικά, δηκτικά, όχι υβριστικά και όσο το δυνατό περιεκτικότερα. δ΄) Μελέτη η άρθρο (μορφωτικό) επάνω σε διάφορα ζητήματα της ζωής των θυμάτων ή πολεμιστών ή σε άλλα προβλήματα του αγώνος, αναλυτικό του προγράμματος μας. ε΄) Μία εικόνα από το Διεθνές κίνημα των Π. Π. και Θ. Σ. στ΄) Στήλη αντιπολεμικής φιλολογίας. ζ΄) Ένα σατυρικό επίγραμμα. η΄) Από τον αγώνα των Ενώσεων μας (επαρχιακός αγών). θ΄) Βήμα στρατιωτών (μικρές επιστολές στρατιωτών). ι΄) Βήμα πολεμιστών, συναδέλφων). θυμάτων (μικρές επιστολές

5. Επίσης πρέπει όλως ιδιαίτερη προσοχή να δώσουμε στη σημασία που έχει τόσο για την αποτελεσματικότεροι διάδοση του προγράμματος μας όσο και γι' αυτήν ακόμη την μόρφωση των μελών, η έκδοση ειδικών εκλαϊκευτικών και μορφωτικών βιβλιαρίων (μπροσούρες) .

Η Κ. Ε. οφείλει προς τούτο να φροντίσει συνεργαζόμενη και με τους καταλληλότερους συναδέλφους για τη μετάφραση τέτοιων ξένων ή την παρασκευή πρωτοτύπων ελληνικών βιβλιαρίων, τα οποία να αρχίσει να εκδίδει το γρηγορότερο. Μαζύ με τα μορφωτικά αυτά εκλαϊκευτικά του προγράμματος μας βιβλιάρια είναι επίσης απαραίτητη και η έκδοση μιας σειράς λογοτεχνικών έργων αντιπολεμικών και αντιμιλιταριστικών. Για την ασφαλέστερη διενέργεια των εκδόσεων, πρέπει να ληφθούνε στις Ενώσεις τα μέτρα που ορίστηκαν παραπάνω για την εξασφάλιση σταθερού αριθμού συνδρομητών του «Παλαιού Πολεμιστού». 6. Επίσης ιδιαιτέρως πρέπει να τραβήξει την προσοχή μας η ανάγκη της μορφώσεως των μελών. Η μόρφωση σκοπό θα έχει να δώσει στα μέλη της μια σαφή αντίληψη της θέσεως που έχουν μέσα στην κοινωνία και των αρχών επάνω στις οποίες είναι βασισμένος ο αγώνας της Ομοσπονδίας. Προς τούτο καθεμία Ένωση οφείλει να εξασφαλίσει ένα τουλάχιστο ομιλητή και να οργανώνει τακτικά συγκεντρώσεις, διαλέξεις, σειρές μαθημάτων για τα μέλη και τους ανοργάνωτους ακόμη συναδέλφους. Οι ομιλητές θα εκτελούνε το έργο τους είτε αναλύοντας τα διάφορα σημεία του προγράμματος της Ομοσπονδίας και αντλώντας παραδείγματα από τα επίκαιρα ζητήματα είτε επί τη βάσει ειδικών λεπτομερών μορφωτικών προγραμμάτων της Κ. Ε.

ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ
(Αποφάσεις του Συνεδρίου ψηφισμένες την 17 Μαΐου 1924) 1.Αν υπάρχει κάτι που θ' ανοίξει τα μάτια και του πιο τυφλωμένου από την πρόληψη και την αγνοία, είναι η συμπεριφορά του Κράτους προς τα οικτρότερα θύματα των πολεμικών του επιχειρήσεων. Σακάτηδες, φθισικοί, χήρες, ορφανά, γονείς σκοτωμένων στον πόλεμο. Αφού σακάτεψε, έφθειρε, κι απορφάνισε τις υπάρξεις αυτές, το Κράτος τις άφησε στους πέντε δρόμους. Τους έδωσε

στην αρχή μια μικρή σύνταξη δεκαεφτά δραχμών και έστειλε τους σακάτηδες και τα ορφανά πολέμου να ζητιανεύουν. Αργότερα νόμισε ότι θα έπνιγε την φωνή τους και θα διέλυε τις οργανώσεις των αν τους έδινε μερικά ψυχούλα παραπάνω. Και ψήφισε ένα νόμο, αυτόνε που ισχύει σήμερα, με τον οποίο κοροϊδεύει κυριολεκτικά τα θύματα δίνοντας σ' έναν εντελώς ανίκανο (με 100% αναπηρία) 450 δραχμές! Την ίδια αισχρή αδιαντροπιά δείχνει και σε άλλα θύματα το Κράτος το ληστρικό με το νόμο του. 2.Μόνο άμα καταλάβουν οι διάφοροι υπουργοί και βουλευτές τη γροθιά της οργανωμένης μας δυνάμεως από πάνω τους, μονάχα τότε θα νοιώσουν τον πόνο των θυμάτων και θ' αναγκαστούν να τους δώσουν ό,τι χρειάζεται για να ζήσουν ανθρώπινη ζωή. 3.Η Ομοσπονδία μας θα πρέπει να έχει ένα ξεχωριστό πλήρες πρόγραμμα διεκδικήσεων για τα θύματα και να κινητοποίηση όλες τις δυνάμεις της για να επιβάλει στο κράτος την πραγματοποίηση του. 4. Το συνέδριο αναθέτει στην Κεντρική Επιτροπή να σύνταξη πλήρες σχέδιο νόμου για τις συντάξεις των θυμάτων •και να απαίτηση την παραδοχή του από το Υπουργείο και ψήφιση του το γρηγορότερο. Έως τότε το Συνέδριο αποφασίζει να επιδιωχθούν αμέσως από τώρα τα παρακάτω δίκαια των θυμάτων: α΄) Ν' αρχίσουν από τώρα οι συντάξεις των θυμάτων να κανονίζονται επί τη βάσει του Τιμαρίθμου της ζωής, δηλαδή η σύνταξη ν' ανεβαίνει και να κατεβαίνει ανάλογα με την τιμή των ειδών της πρώτης ανάγκης και ανάλογα με το βαθμό της αναπηρίας. β΄) Θύματα να θεωρούνται αι χήρες κλπ., όχι μονάχα των σκοτωμένων και εξαφανισμένων, παρά και των τουφεκισμένων απ' τα Στρατοδικεία, εκείνων που πέθαναν στο στρατό ή στις στρατιωτικές φυλακές, γιατί κι αυτά είναι θύματα της εγκληματικής πολιτικής του Κράτους.

γ΄) Κι όταν ακόμη πέθανε ύστερ' από την αποστράτευση του ο στρατιώτης, από ασθένεια που την πήρε στο στρατό, τότε ακόμη να έχουνε οι συγγενείς του δικαίωμα για σύνταξη. δ΄) Να παύσουν αμέσως αποτώρα να εφαρμόζονται οι παρελκυστικές διατάξεις του νόμου και να εκδικάζονται γρήγορα οι αιτήσεις περί χορηγήσεως συντάξεως χωρίς χρονοτριβές. Το Κράτος να δώσει αμέσως όσα καθυστερεί στα θύματα. ε΄) Να δίδεται απεριόριστα σε όλους τους αναπήρους εφ' όρου ζωής δωρεάν νοσηλεία υγειονομική περίθαλψη, φάρμακα, τεχνικά μέλη και δωρεάν συγκοινωνία σιδηροδρομική, ατμοπλοϊκή μεταξύ των διαφόρων πόλεων και τροχιοδρομικά μέσα στις πόλεις. στ΄) Να δοθεί το μονοπώλιο των καπνών στους συνεταιρισμούς που θα κάμουν τα οικεία τμήματα Ενώσεων Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού και οι Ενώσεις Θυμάτων όπου υπάρχουν, σύμφωνα με ένα σχέδιο συνεταιρικής οργανώσεως που, θα επεξεργαστεί η Κ. Ε. ζ΄) Να αναδιοργανωθεί η Στέγη Πατρίδος και να επεκταθεί με την εγκατάσταση όλων των αναγκαίων για τη συντήρηση και καλή δίαιτα των αναπήρων ιδρυμάτων (ξενοδοχείο ύπνου, φαγητού, βιβλιοθήκη κλπ. η΄) Να κατασκευάσει και να παραχωρήσει δωρεά το Κράτος συνοικισμούς για τα θύματα στις μεγάλες πόλεις· και στις μικρές να τους δώσει δωρεάν οικόπεδα και οικοδομήσιμο υλικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΡΟΤΕΣ
(Θέσεις ψηφισμένες από το Συνέδριο της 8 Μαΐου 1924). 1. Ο δεκάχρονος πόλεμος δεν νέκρωσε μονάχα ολόκληρη τη γεωργική καλλιέργεια, δεν κατέστρεψε μόνο την κτηνοτροφία, ένα σπουδαίο συντελεστή της ζωής των αγροτών, δεν άρπαξε μονάχα με τις συνεχείς επιτάξεις τα μέσα της παραγωγής από τους αγρότες, αλλά και δημιούργησε τέτοιες συνθήκες κοινωνικής ζωής στην ύπαιθρο χώρα που ξεπερνάνε τα όρια της αθλιότητας και των πιο καθυστερημένων αποικιακών λαών.

2. Ένας λαός ολόκληρος που σκέπασε τις φάραγγες και τα λειβάδια της Μακεδονίας, Θράκης, Μ. Ασίας με τα κόκαλα του και με τις σάρκες του, μονιμοποίησε τις εκτάσεις αυτές δεκατίζεται υστέρα απ' τον πόλεμο, απ' τις φοβερές επιδημίες μεταβάλλοντας την ύπαιθρο χώρα σε νεκροταφείο απέραντο. Άρρωστοι έφεδροι και θύματα παρατημένοι ανάλγητα απ' την περίφημη πατρίδα λυγίζουν και σβήνουν μέσα στην καπνισμένη καλύβα τους παίρνοντας μαζί τους από τη ζωή και τα κιτρινισμένα απ' τη στέρηση παιδιά τους. Οι γιατροί που πολλοί απ' αυτούς σπουδάσανε με τον ίδρωτα και το αδιάκοπο βογγητό των σκλάβων αυτών δεν καταδέχονται να σκύψουν στη χαμηλή πόρτα του μισογκρεμισμένου σπιτιού του αποστρατευμένου πολεμιστή και του σακατεμένου θύματος και ο σπετσέρης της πόλης δεν δίνει καμιά προσοχή στις μαυροντυμένες μανάδες που ζητιανεύουν μια κουταλιά φάρμακο για τον άρρωστο «ήρωα». 3. Δίπλα στους μεγαλόσχημους ληστές και δολοφόνους του ΛΑΟΥ που ανενόχλητοι βυζαίνουν το αίμα των εργατών και υπαλλήλων των πόλεων, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων αποκτηνωθέντων και με πωρωμένη την ανθρώπινή τους συνείδηση, δημιουργήματα των άθλιων αυτών όρων της μεταπολεμικής περιόδου, ανθρώπων που οδηγήθηκαν στο έγκλημα και στην ατιμία απ' αυτές τις ανάγκες της ζωής, τρομοκρατούν και ρημάζουν τις περιουσίες και τις λίγες οικονομίες των αγροτών. Το ξεχαρβαλωμένο κράτος έχει στρέψει ολόκληρη την προσοχή του στις εκλογικές μηχανοραφίες και στη φρούρηση των συμφερόντων της προνομιούχου τάξεως των εκμεταλλευτών του λάου. Οι κάμποι και τα βουνά όλης της Ελλάδος διασχίζονται από ομάδας ληστών παρουσιάζοντας μια κατάσταση πρωτόγονης βαρβαρότητος. Ολόκληρη η χώρα χαροπαλεύει μέσα σε ένα φαύλο και αναρχούμενο κύκλο. 4. Δέκα ολόκληρα χρόνια το κράτος των Έμπορων και των κερδοσκόπων έστρεψε ολόκληρο την προσοχή του στην τόνωση των ψεύτικων και πλάνων πατριωτικών ιδανικών για την ευκολότερη χρησιμοποίηση του λάου στον πόλεμο. Εκκλησίες, σχολεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Πανεπιστήμια,

Πολυτεχνεία Εθνικισμού.

χύνανε

αδιάκοπα

το

δηλητήριο

του

Εκατομμύρια ολόκληρα διετίθεντο σε πολεμοφόδια και κανόνια ενώ τα παιδιά των εργατών και αγροτών εφέδρων, τα παιδιά του εργαζομένου κόσμου εγκαταλείφτηκαν αμόρφωτα, έμειναν αναλφάβητα· χρόνια ολόκληρα τα σχολεία μέναν κλειστά όπου δεν τα ανοίγανε οι παπάδες που έκαναν το δάσκαλο για να πιπιλίσουν το μυαλό των φτωχών αυτών παιδιών με τα κατορθώματα των πατεράδων των. 5. Η λίγη έκταση γης που έχουν στην εξουσία τους, –όσοι έχουν– οι έφεδροι, τα ελλιπή και πρωτόγονα εργαλεία καλλιέργειας, η φτώχεια του εδάφους και οι αρρώστιες των σπαρτών που όσο πάνε και πολλαπλασιάζονται οι καιρικές κακοδαιμονίες φέρνουν σε αδιέξοδο τους εφέδρους αγρότας που γυρίσανε χρεωμένοι και ανίκανοι να εξοικονομήσουν τις στοιχειώδεις ανάγκες των και να αντεπεξέλθουν στις παραπάνω συνθήκες κάτω απ' τις οποίες είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν. 6. Και όταν ακόμη παρ' όλα αυτά τα εμπόδια οι αγρότες κατορθώνουν να καλλιεργούνε και να σπέρνουν τα λίγα χωράφια, μπαίνει στη μέση το γενικό ξεχαρβάλωμα του Κράτους το οποίον αφήνει με την πολυδαίδαλη νομοθεσία του εντελώς απροστάτευτη την προσπάθεια αυτή των φτωχών αγροτών. Οι νόμοι αγροτικής ασφαλείας είναι έτσι φτιαγμένοι και τόσο δύσκολοι στην εφαρμογή τους ώστε από προστατευτικοί νόμοι γίνονται τυραννικοί και καταπιεστικοί. Αγροφύλακες και λοιποί υπάλληλοι τους οποίους προβλέπουν οι νόμοι αυτοί διορίζονται και παύονται όχι με την απόφαση και τη θέληση των ενδιαφερομένων αλλά με την απόφαση και το συμφέρον των κοτζαμπάσηδων και κομματαρχίσκων της εκάστοτε επικρατούσης φατρίας με την έγκριση και των ανωτέρων υπαλλήλων του Κράτους. 7. Ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται και διατηρείται η ισχύς του ενοικιοστασίου των βοσκών δεν δίνει μονάχα διέξοδο στους τσιφλικάδες να αποφύγουνε την απαλλοτρίωση αλλά ακόμα καταστρέφει σε πολλά τη μικρή κτηνοτροφία και ακόμα δεσμεύει τις κοινότητες να

χρησιμοποιήσουν τα ίδια τους λειβάδια για την ίδια τους χρήση. 8. Ένα σωστό ανθρωποπάζαρο επακολούθησε ύστερα από τη συνθήκη της Λωζάνης, δυνάμει της οποίας ξεσπιτώνονται και μεταφέρονται εν είδει εμπορευμάτων χιλιάδες υπάρξεων. Οι φρικτές όμως συνέπειες του στυγερού εγκλήματος που διαπράχθηκε στη Λωζάνη απ' τους πολιτισμένους ληστάς της δύσεως και του οποίου εγκλήματος κύριος ένοχος είναι ο Βενιζέλος ο οποίος ξεπέρασε κάθε άλλο πολιτικό της χώρας μας, σε αντιλαϊκότητα, δεν τελειώνουν με την αποπεράτωση της ολέθριας αυτής ανταλλαγής, αλλά παραμένουν σήμερα σ' όλη σχεδόν τη Μακεδονία με τη διαφορά πως παίρνουν νέα μορφή. Αν με τη συνθήκη της Λωζάνης χιλιάδες υπάρξεων Τούρκων και Ελλήνων παζαρευτήκανε αναίσχυντα σαν εμπορεύματα, μετά την ανταλλαγή άλλες τόσες χιλιάδες οικογένειες ντόπιων και προσφύγων συγκρούονται για την εγκατάσταση. Το Κράτος έχει τη γνώμη εδώ ότι μπορεί να παραβιάσει το νόμο του αδιαχώρητου, Έχει τη γνώμη πως στα ίδια αυτά κτήματα τα τουρκικά, όσα δεν χάρισε στους φίλους του, κι όσα. σκόπιμα δεν αγορασθήκανε από πριν, από τους Μπέηδες ή από τους παζαρευόμενους Τούρκους φτωχούς χωρικούς, μπορούν να εγκατασταθούν και οι ντόπιοι αγρότες και οι πρόσφυγες ενώ εκτάσεις ολόκληρες Εθνικών Μοναστηριών και Βασιλικών Κτημάτων μένουν στα χέρια του Πλουτοκρατικού Κράτους, στα χέρια καλοθρεμμένων Πασάδων. Σύμφωνα με τα παραπάνω η Ομοσπονδία Π. Π. και Θ. Σ. θα αγωνιστεί να επιβάλλει στο Κράτος τις παρακάτω γενικές διεκδικήσεις για τους ακτήμονες και φτωχούς αγρότες συναδέλφους μας: 1. Για να παραχωρηθεί άμεσος κλήρος γης δωρεάν στα θύματα στρατού των αγροτικών περιφερειών καθώς και όλα τα καλλιεργητικά μέσα. Να δοθεί επαρκής κλήρος γης σε όλους τους ακτήμονες και φτωχούς παλαιούς πολεμιστές, ν' απαλλοτριωθούνε όλα τα μεγάλα αγροκτήματα (τσιφλίκια

ιδιωτικά, μοναστηριακά, εθνικά,) κι εκείνα που δεν απαλλοτριωθήκανε μέχρι σήμερα και σε εκείνα τα λίγα που έχουν απαλλοτριωθεί μέχρι σήμερα να συμπεριληφθούνε με τον κλήρο κι εκείνοι οι παλαιοί πολεμιστές που αποκλεισθήκανε για τον ίνα η για τον άλλο λόγο. 3. Να τροποποιηθεί ο νόμος που ισχύει σήμερα και ειδικότερα στα εξής σπουδαία σημεία του: Πρώτον. Να παύσει η κωμωδία που παίζεται εις βάρος των αγροτών συναδέλφων μας με τα λεγόμενα αυτοκαλλιεργούμενα, γιατί οι διάφοροι τσιφλικάδες κατορθώνουν έτσι με διάφορα μέσα να χαρακτηρίζουνε τα κτήματα τους αυτοκαλλιεργούμενα κι έτσι να καταστρατηγούνε το νόμο. Δεύτερον. Να παύσουν τα διάφορα δικαστήρια να εμποδίζουν την εγκατάσταση των αγροτών στα κτήματα που απαλλοτριώνονται, να καταργηθούνε δηλαδή τα παρελκυστικά ένδικα μέσα και αμέσως μόλις κηρυχθεί η απαλλοτρίωση να δίνεται το κτήμα στους αγρότες. Τρίτον. Το μικρότερο όριο του γεωργικού κλήρου να ορισθεί σε 200 στρέμματα και η τιμή να μη ξεπερνά τις 30 δραχμές το κάθε στρέμμα. Τέταρτον. Στα συνεργεία κατανομής καταμετρήσεως κλπ., να παίρνουν μέρος και οι Ενώσεις Π. Π. και Θ. Σ. των αγροτικών περιφερειών με δικούς των αντιπροσώπους. 4. Τα δάση να ξαναδοθούν στις αγροτικές κοινότητες για να παύσουν έτσι οι διάφορες εκμεταλλευτικές εταιρίες να τα νοικιάζουν από το κράτος για να κερδοσκοπούνε εις βάρος μας. Το ενοικιοστάσιο των βοσκών να μην ισχύει εκεί όπου κινδυνεύει η μεγάλη κτηνοτροφία και εκεί που πρόκειται για κοινοτικά λειβάδια. 5. Να ιδρυθούνε το γρηγορότερο ταμεία γεωργικής προνοίας με κεφάλαια του Κράτους, για να δίνουν στους καλλιεργητές δάνεια με φτηνό τάκο, για να τους προμηθεύουνε γεωργικά εργαλεία, λιπάσματα κλπ. και για να καταπολεμηθούνε οι αρρώστιες των σπαρτών.

6. Να ιδρυθούνε γεωργικοί υγειονομικοί σταθμοί για να δίνουν φάρμακα και ιατρική περίθαλψη δωρεάν στους αγρότες πολεμιστές. 7. Να γίνει λαϊκή η εκπαίδευση, να γίνουν σχολικά συσσίτια και ό,τι χρειάζεται το παιδί του αγρότη στο σχολείο, βιβλία, τετράδια κλπ., να του δίδουν δωρεάν. 8. Να αρχίσει το Κράτος την αποξήρανση των ελών και να καλυτερέψει τους δρόμους και γενικά τη συγκοινωνία. 9. Όλοι οι υπάλληλοι της αγροτικής ασφαλείας να διορίζονται αφού πρώτα υποδειχθούνε από τες αγροτικές Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού. 10.Να μη αφαιρεθούνε τα κτήματα που καλλιεργούνται σήμερα από ακτήμονες πολεμιστές έστω κι αν είναι τουρκικά, και στους πρόσφυγες να δοθούνε μοναστηριακά κτήματα. 11. Να χορηγηθούνε και στους οπλίτες εφέδρους οικόπεδα και οικοδομήσιμο υλικό, όπως δοθήκανε στους αξιωματικούς. 12. Να παύσει η ληστεία που γίνεται εις βάρος των έφεδρων αγροτών από την αγγλικήν Έταιρίαν Κωπαΐδος και να μην υποχρεώνονται οι έφεδροι καλλιεργητές να δίνουν 30-35% από τα παραγόμενα στην Εταιρία, αλλά 10% μονάχα. 13. Να παραχωρηθούνε δωρεάν τα μουσουλμανικά νεκροταφεία Κρήτης στους εφέδρους αγρότες της νήσου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΘΙΣΙΚΟΥΣ
(Θέσεις ψηφισμένες στο Συνέδριο την 7 Μαΐου 1923). 1. Όλοι μας ξαίρουμε πως η φθίση είναι μια πολύ κακή αρρώστια. Βαστάει πολύν καιρό, ένα, δυο, τρία και πέντε χρόνια και ο άνθρωπος τυραννιέται, υποφέρει, λειώνει σαν κερί. Είναι αλήθεια πως μερικοί που έχουν εκατομμύρια πάνε στην Ελβετία και θεραπεύονται. αλλά και μετά τη θεραπεία ακόμα, δεν μπορεί κανείς να ζήσει πάρα πάνου από 20 χρόνια.

2. Ποια είναι η αιτία που εξαπλώθηκε τόσο πολύ η τρομερή αύτη αρρώστια; Οι γιατροί μάς λένε πως είναι 1) Κακουχίες του στρατού 2) Στερήσεις οικονομικές, πείνα, γύμνια, ακατάλληλη κατοικία κλπ. και 3) Μόλυνση από άλλους ασθενείς. Οι γιατροί όμως κυττάνε μονάχα τι τους λέει η επιστήμη, δεν κυττάνε όμως αν εκείνες οι συνταγές που μας δίνουν μπορούν να εκτελεσθούνε στη σημερινή κοινωνία. Παραδείγματος χάρι μας λένε πως αν δεν υπήρχον οι κακουχίες του στρατού δεν θα εξαπλωνότανε κι η φθίση. Αν τρώμε καλά, ντυνόμαστε καλά, κοιμόμαστε καλά δεν μας κολλάει η φθίση. Επίσης μας λένε πως άμα μορφωθούνε οι άνθρωποι και ξαίρουνε να φυλαχτούνε από τους αρρώστους δεν παθαίνουνε τίποτε. Πόσο αντίθετα όμως είναι τα πράματα στην πραγματικότητα! Και απαντούμε στους γιατρούς· πώς θα λείψουνε οι κακουχίες του στρατού όσο δε λείπουνε οι πόλεμοι; Και πώς θα λείψουνε οι πόλεμοι όσο υπάρχουνε οι πλούσιοι που προκαλούνε τον πόλεμο; Πώς θα λείψει η δυστυχία όσο υπάρχουνε πλούσιοι με μέγαρα και αυτοκίνητα και φτωχοί με ψωμί ξερό και ανήλιαστα σπίτια; Πώς θα αποφύγουμε τη μόλυνση όσο το Κράτος κυβερνιέται από πλούσιους και δεν φροντίζει να μαζέψει όλους τους φθισικούς και να τους βάλει σε σανατόρια για να ιδούν κι αυτοί την υγειά τους και να μη μολύνουνε και τους άλλους; 3.Τί βγαίνει απ' αυτά; Απ' όλα αυτά βγαίνει πως η φθίση τότε μονάχα θα χτυπηθεί αποτελεσματικά, όταν θα πάψει η αδικία που υπάρχει στην κοινωνία· όταν θα πάψουν να υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί και περνούνε όλοι καλά. Όσο αυτό δεν γίνεται όλα τ' άλλα είναι μερεμέτια, πασαλείμματα. Ως τόσο όμως μέχρις ότου εφαρμοστεί μια ισότητα στην κοινωνία εμείς δεν πρέπει να καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ελαττώσουμε λιγάκι το κακό. 4. Σε δύο σημεία πρέπει να προσέξουμε για να πολεμήσουμε κατά το δυνατό τη φθίση. 1) Στο να χτυπήσουμε τις αιτίες που προκαλούνε την εξάπλωση της φθίσεως και 2) Στο να μεριμνήσουμε για κείνους, που έχουνε πάθη από την καταραμένη αυτή αρρώστια. Αφού όπως είπαμε δεν μπορούμε να χτυπήσουμε τις κυριότερες αιτίες θα κυττάξουμε να χτυπήσουμε κείνες που μπορούμε. Και τέτοιες είναι οι εξής: 1) θα φροντίσουμε να παίρνουν

αμέσως ανάλογη άδεια, αναστολή ή απαλλαγή οι ασθενούντες στρατιώτες. Πολλοί έχουν γίνει στο στρατό φθισικοί και έχουν επιδεινώσει την κατάσταση τους γιατί όταν πρωτοαρρωστήσανε στο στρατό, οι γιατροί δεν τους δίνανε άδεια, αναβολή η απαλλαγή. Πολλούς τους αφήνανε από το στρατό όταν ήτανε έτοιμοι να πεθάνουν. 2) Θα φροντίσουμε να χορηγείται δωρεάν ιατρική περίθαλψη στους επιστρατευμένους εφέδρους με έξοδα του Κράτους. Αυτό θα ευκολύνει τους έφεδρους να καταλαβαίνουν σύντομα την αρρώστια τους και να φροντίζουνε για την υγεία τους και 3) Θα φροντίσουμε να εφαρμοσθούν όσο το δυνατό περισσότερα πράματα από εκείνα που έχει το οικονομικό πρόγραμμα για την καλυτέρευση της οικονομικής καταστάσεως των εφέδρων. 5.Κανένας δεν θα φαντάζεται την εξάπλωσιν που έλαβε στα τελευταία χρόνια η φθίση. Εμείς για να μη νομιστεί πως θέλουμε να εξογκώσουμε τα πράματα θα αφήσουμε τον Πάζη υπουργό της Υγιεινής να μιλήσει: Σύμφωνα με δηλώσεις που έκαμε στις εφημερίδες οι φθισικοί σ' όλη την Ελλάδα είναι 50 χιλιάδες του τρίτου σταδίου, 250 χιλιάδες του πρώτου και του δευτέρου σταδίου και απ' όλο τον πληθυσμό τα 70% (δηλαδή αν έχει η Ελλάς 5 εκατομμύρια τα 31/2 εκατομμύρια) είναι προφυματικοί με πλευρίτιδες υπόπτους, βρογχικά κλπ. Γεννιέται τώρα εύλογα η απορία τί κάνει το Κράτος για τον μεγάλο αυτό κοινωνικό κίνδυνο; 6. Ο Πάζης μας δηλώνει ότι το Κράτος δεν είναι θέση να φτιάξη σανατόρια για να βάλλει μέσα όλους τους φθισικούς και κείνο που θα κάμει είναι ότι θα υποστήριξη (!) ιδιωτικές εταιρίες να κάμουν σανατόρια. Ξέρομε όλοι μας ότι στα σανατόρια αυτά πληρώνουν 3 και 5 χιλ. το μήνα και κανένας φτωχός δεν μπορεί να τα ζυγώσει. Το Κράτος με περισσή αναίδεια λέει ότι δεν μπορεί να κάμει τίποτα ενώ έχει μπροστά του εκατομμυριούχους οι οποίοι θησαυρίζανε όταν οι φθισικοί πολεμούσαν στο μέτωπο. 7. Ένα μεγάλο καθήκον έχουνε όλοι οι έφεδροι. Να αγωνιστούνε με πείσμα για να επιβάλουνε στο Κράτος να ιδρύσει κρατικά σανατόρια και να βάλει μέσα δωρεάν όλους τους φτωχούς φθισικούς. Τα έξοδα μπορεί να τα βρει με μια φορολογία στα κέρδη, του πολέμου. Το κλίμα της χώρας μας είναι τόσο καλό, έχει τόσο πολλά υγιεινά μέρη (Βυτίνα,

Πάρνηθα, κλπ.) ώστε θα μπορούσαν να γίνουν καλά τα 80% των φθισικών. 8. Υπάρχουν μοναστήρια στο Άγ. Όρος Άθως κλπ. που είναι σε πολύ υγιεινά μέρη και μόλα ταύτα χρησιμοποιούνται για να τρέφουν τεμπέληδες καλογήρους ή για να παραθερίζουν μερικοί μεγαλόσχημοι πλούσιοι. Όλα αυτά τα μοναστήρια είναι ανάγκη γρήγορα να γίνουν προσωρινά σανατόρια μέχρις ότου γίνουν τα άλλα κατά το ευρωπαϊκό υπόδειγμα. 9. Όλη - όλη η φροντίδα του Κράτους για τους φθισικούς είναι το Φθισιατρείο «Σωτηρία» που είναι στην Αθήνα και το Φθισιατρείο του Ασβεστοχωρίου που είναι στη Θεσσαλονίκη, Το πρώτο έχει 450 ασθενείς το δεύτερο 150. Δηλαδή μόλις περιλαμβάνουνε και τα δυο το1/500 απ' όλους τους φθισικούς που όπως είπαμε είναι 300 χιλιάδες σ' όλη την Ελλάδα. Αλλά και αυτά δεν έγιναν για να τους θεραπεύσουν τους αρρώστους αλλά για να τους απομονώσουν από την κοινωνία και να μη μολύνουν και τους πλούσιους. Αν πραγματικά γινόντουσαν για να θεραπεύσουνε τους ασθενείς θα ήτανε πιο ανθρώπινη η κατάσταση στα Φθισιατρεία αυτά. Η «Σωτηρία» και τα σανατόρια του Ασβεστοχωρίου είναι αληθινή κόλαση. Πριν μπει ο φθισικός θα αισθανθεί τη φρικτότερη απογοήτευση για τη ζωή του. Πρέπει να παιδευτεί 2 και 3 μήνες για να κατορθώσει να βρει θέση και τί θέση! Στις παράγκες που αγόρασε το Κράτος από τον αγγλογαλλικό στρατό! Ένα φρικτό μαρτύριο τον περιμένει. Τροφή αθλία, ακαθαρσία αφόρητη, κακή περιποίηση, έλλειψη νερού, όλα αυτά κάνουνε αηδιαστική την κατάσταση. Η πληρωμή στα λιθόκτιστα περίπτερα έρχεται να χειροτερέψω την κατάσταση και να καταδικάσει τους φθισικούς να ρέβουν σε παράγκες και σκηνές. Ούτε ένας στους εκατό δεν γλιτώνουν απ' αυτούς που μπαίνουν στα σανατόρια αυτά. 11. Γι' αυτό έκτος από τον αγώνα που πρέπει να κάνουμε για να ιδρυθούν το γρηγορότερο σανατόρια πρέπει (να παλέψουμε) για να καλυτερέψει η κατάσταση των δύο αυτών Φθισιατρείων, τα όποια όταν ιδρυθούν άλλα πρέπει

να καταργηθούν γιατί δε βρίσκονται σε καλό μέρος και είναι εντελώς ακατάλληλα. 12. Θα υποστηρίξουμε με κάθε τρόπο να γίνουν τα εξής: α΄) Να γίνει επιτροπή από ασθενείς που να εξελέγχει τα τρόφιμα και νά 'χει δικαίωμα ν' απορρίπτει όσα δεν είναι κατάλληλα. Επίσης η επιτροπή αυτή νά 'χει δικαίωμα να ελέγχει την διαχείριση για να μην γίνονται κλεψιές, όπως συμβαίνει πάντα. β΄) Να καταργηθεί η πληρωμή δια λιθόκτιστα περίπτερα. γ΄) Να καλυτερέψει η τροφή. δ΄) Να μεγαλώσει το πλυντήριο, της Σωτηρίας. ε΄) Να παίρνουν οι άρρωστοι τα ρούχα των πεθαμένων, αφού πρώτα κλιβανίζωνται και να μην πουλιούνται στα Δημοπρατήρια εις βάρος της κοινωνίας. στ΄) Να μη διώχνουνται αυθαιρέτως οι ασθενείς χωρίς την έγκριση του Σωματείου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
(Θέσεις ψηφισμένες από το Συνέδριο την 9 Μαΐου 1924). Ένας αγώνας εναντίον της στρατοκρατίας και προστατευτικός των θυμάτων της, όπως είναι γενικά ο αγώνας της Ομοσπονδίας Π. Π. και Θ. Σ. δεν ημπορεί παρά να περιλαμβάνει και τα θύματα της τωρινής στρατοκρατίας εκείνα ακριβώς που βρίσκονται ήδη κάτω από την άμεση της εξουσία, τους στρατιώτες που υπηρετούνε. Απ' αυτούς η επιβολή της μηχανικής πειθαρχίας έχει αφαιρέσει κάθε δικαίωμα και δεν τους αναγνωρίζονται παρά μόνον καθήκοντα. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι γνωστό πως θεωρούνται σαν μια μέση κατάσταση μεταξύ ζώων και ανθρώπων περισσότερο συγγενεύοντας με τα πρώτα, όπως πολύ χαρακτηριστικά το δείχνουν οι ταμπέλες των φορτηγών βαγονιών των σιδηροδρόμων, με τα οποία τους στέλνουν στο μέτωπο «Άνδρες 40 Ίπποι 8!». Πολλές φορές τους βάζουν και σε

κατώτερη απ' τα ζώα μοίρα. Όταν π.χ. πεθάνει ένας στρατιώτης, με μια διαταγή του Συντάγματος μπαίνει τελεία και παύλα σε μια ανθρώπινη ύπαρξη ενώ αν ψοφήσει κανένα μουλάρι απαιτείται ο θάνατος να γνωρισθεί στο Υπουργείο το οποίο και το διαγράφει από τα κατάστιχα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μεταβάλλονται μόνο σε μηχανές, τυφλές μαριονέτες κι εκτελεστές των βουλιμιών των κ. αξιωματικών τους, αλλά υφίστανται χωρίς διαμαρτυρία τις χειρότερες στερήσεις από τους εξ επαγγέλματος στρατιωτικούς, υποχρεωμένοι μαζί μ' όλα αυτά να χάνουν τα καλλίτερα χρόνια της νεότητας τους μέσα στον αποπνικτικό στρατώνα. Υπάρχουν ωστόσο κανονισμοί και διαταγές και προϋπολογισμοί των Υπουργείων, που προβλέπουνε για του; στρατιώτες αρκετά πράγματα για την τροφή, ενδυμασία, στρατωνισμό κλπ. που αν εφαρμοζόντουσαν θα τους καθιστούσαν τη ζωή λιγότερο κτηνώδη, τα μέτρα αυτά όμως οι διάφοροι αξιωματικοί φροντίζουν να τα χρησιμοποιούν για την πιο άνετη καλοπέραση τους. Η Ομοσπονδία θα επιδίωξη την εφαρμογή ορισμένων πρακτικών μέτρων για τη ζωή των στρατιωτών και την επιβολή των δικαιωμάτων τους ως ανθρώπων που ζούνε σε μια κοινωνία και ως πολιτών: 1. Διεκδικήσεις Πολιτικές.–Πρώτ' απ' όλα οι στρατιώτες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν. Ισχυρισμός περί φόβου κλονισμού της πειθαρχίας από την ανάμιξη των στρατιωτών στην πολιτική δεν στηρίζεται πουθενά. Είναι αστείο ένα τέτοιο πράγμα αφού οι διοικητές τους στρατηγοί, συνταγματάρχες κλπ., όχι μόνον έχουν όλα αυτά τα δικαιώματα αλλά και λαβαίνουν ενεργό μέρος στην πολιτική προσπαθώντας να λύσουν με τη σπάθα τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα προς ειρωνείαν της πειθαρχίας. Πρέπει να ψηφίζουν στα εκλογικά τμήματα των πολιτών. Ο στρατιώτης που περισσότερο από κάθε άλλον προσφέρει περισσότερα στο κράτος πρέπει να 'χει το δικαίωμα να συμμετάσχει στην εκλογή των κυβερνητών του. Πρέπει να ημπορούνε να εκφράζουν τη γνώμη τους επάνω στη

πολιτική που θα πρόκειται να εφαρμοσθεί με τις ιδικές των θυσίες. Μαζύ με το δικαίωμα της ψήφου έρχεται και το δικαίωμα να κρίνουν και να γνωρίσουν την αλήθεια διαβάζοντας όποιες εφημερίδες θέλουν, όχι μονάχα τις κυβερνητικές, να λαβαίνουν μέρος σε συγκεντρώσεις πολιτικές και να μη είναι μόνον ακούσια όργανα των πολιτικών φατριών που κυβερνούνε και αναγκαστικοί ενθουσιώδεις διαδηλωτές στα διάφορα πολιτικά συλλαλητήρια τους, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. 2. Διεκδικήσεις Υλικές. –Η τροφή τους είναι άθλια και ακάθαρτη· αναγκάζονται να καταβροχθίζουν όλα τα περίσσια της αγοράς, κακόβραστα ρεβίθια και φασόλια, μαγειρεμένα σε σκεύη που δεν έχουν καμιά σχέση με την καθαριότητα, και τις περίφημες σάπιες ρέγκες. Καμιά φορά βέβαια τους δίνουν και λίγο κρέας βουβαλιού πολύχρονου για τα μάτια του κόσμου. Στεγάζονται κάτω από τσαντίρια, παράγκες ή απαρχαιωμένα σπίτια έχοντας για κρεβάτι και κλινοστρωμνή το χώμα και μισή ή μια –πολυτέλεια!– κουβέρτα. Χορηγούνται βέβαια αρκετά κονδύλια για όλες αυτές τις δουλειές, όπως λένε τουλάχιστον οι προϋπολογισμοί, μεταβάλλονται όμως σε μπύρες και σαμπάνιες των επιμελητών και λοιπών διαχειριστών. Ζητούμε πραγματικό έλεγχο επάνω στην διαχείριση και τον εφοδιασμό εκ μέρους των στρατιωτών. Ανθρωπινή τροφή, στέγαση, ενδυμασία. Ατέλεια στις επιστολές και στα μέσα της συγκοινωνίας (τραμ, σιδηρόδρομοι) . 3. Δικαστικές Διεκδικήσεις.–Αδικία θά 'πρεπε καλύτερα να ονομάζεται η στρατιωτική δικαιοσύνη. Κλεισμένη μέσα σε κανονισμούς με χίλιες δύο διατάξεις στις οποίες μπορεί να δίδει ο καθένας όποια έννοια κι αν του αρέσει, οι στρατώνες γίνονται παίγνια των στιγμιαίων ιδιοτροπιών του πρώτου τυχόντος σπαθοφόρου για κάθε ψύλλου πήδημα. Το ευκολότερο πράγμα είναι να μπλεχθεί ένας στρατιώτης μέσα σε μια δικογραφία και να σταλεί για τα ποιο γελοία παραπτώματα στο στρατιωτικό δικαστήριο. «Στρατιωτική Ποινική Νομοθεσία» είναι ο ιεροεξεταστικός κώδικας. Εφαρμογή βέβαια έχει μόνον επάνω στους οπλίτας, όχι στους αξιωματικούς, αφού αξιωματικοί απαρτίζουνε τα στρατοδικεία.

Ζητούμεν αναθεώρηση της Σ. Π. Νομοθεσίας για τους στρατιώτες και την εισαγωγή ενός άλλου διαδικαστικού συστήματος, όπου ν' αντιπροσωπεύονται και οι στρατιώτες στο σώμα των στρατιωτικών δικαστών. Τα μπουντρούμια των Φρουραρχείων κλπ., στρατιωτικών φυλακών που στοιβάζονται ενάντια στο Νόμο του διαχωρήτου οι απειθαρχούντες πρέπει να καταργηθούν γιατί θυμίζουν τες βανδαλιστικές εποχές και τις κατακόμβες της Ρώμης. 4. Υγειονομικές Διεκδικήσεις. –Η υγεία στο στράτευμα βρίσκεται σε κακά χάλια. Οι κανονισμοί λένε πως πρέπει «οι στρατιώται να ώσι καθαροί!» τι ειρωνεία αλήθεια. Πώς μπορεί να εννοηθεί υγεία τη στιγμή που τ' αποχωρητήρια βρίσκονται σχεδόν μέσα στους κοιτώνες μη μπορώντας να εξυπηρετήσουν το 1) 5 των στρατωνιζομένων. Το νερό που μόλις επαρκεί για 5, εξυπηρετεί τις ανάγκες 50 προ παντός στις πόλεις που είναι όχι μόνο ελάχιστο αλλά και έρχεται ήμερα παρ' ημέρα. Τα ρούχα τους είναι ως επί το πλείστο παλιά και μεταχειρισμένα εκτός αν πρόκειται για καμιά αποστολή στο μέτωπο οπότε γίνονται ολοκαίνουργια. Τέλος τα εσώρουχα τους, δύο αλλαξιές που συμπληρώνουν ολόκληρη θητεία στο κορμί τους, είναι βρώμικα γιατί τα πλυστικά και το σαπούνι που προβλέπουν οι διατάξεις ξοδεύονται στα καμπαρέ και στις λέσχες. Με την ακαθαρσία έρχεται και η αρρώστια την οποία σαν θέλει ο κ. λοχαγός την αναγνωρίζει. Γιατί όταν οι λόχοι έχουν ανάγκη να διαθέσουν τους στρατιώτες σε φρουρές και σε γυμνάσια οι διοικητές λένε στους ανθυπιάτρους κλπ. «σήμερα δεν πρέπει να 'χουμε ασθενείς» κι έτσι όλοι βγαίνουν γεροί. Ο άρρωστος κατά συνέπειαν τραβάει για τα γυμνάσια παίρνοντας το πολύ και το σχετικό κινίνο που χρησιμεύει για όλες τις αρρώστιες από πονόματο μέχρι σπάσιμο ποδαριού! Με τη φιλόστοργη αυτή τακτική της στρατοκρατικής βίας γιομίζουν λογής λογής αρρώστιες και καταντάνε φθισικοί ενώ ο επιστημονικός κόσμος απορεί ηλίθια για την παράδοξη εξάπλωση των «νόσων». Για να λείψουν αυτοί οι μεσαιωνισμοί ζητούμε επίσκεψη πολιτικού ιατρού για τους αρρώστους. Το ίδιο να γίνεται και στα νοσοκομεία. Η υπηρεσία των νοσοκομείων να γίνεται με πολίτες ειδικούς. Αυστηρότατο έλεγχο εκ μέρους των στρατιωτών. Να πλένονται και να χορηγούνται καινούργια εσώρουχα τακτικά. Ο ιματισμός νά 'ναι πάντα καινουργής.

5. Διεκδικήσεις Μορφωτικές. –Ο στρατιώτης πρέπει να διασκεδάζει. Οι θανάσιμες πόλεις του φέρνουν φρικτή πλήξη και τον αναγκάζουν επειδή δεν ξέρει που να πάει να καταφεύγει στα πορνεία και να γιομίζει με αφροδίσια νοσήματα σαν τη σύφιλη και άλλα, που η κυρία αιτία της μεγάλης τους διάδοσης είναι αυτό το στρατοκρατικό σύστημα, προς ειρωνείαν των περίφημων επιστημονικών συμβουλών και παραινέσεων. Πρέπει να διοργανωθούν σπορ και βιβλιοθήκες που να περιέχουν βιβλία διαφόρου περιεχομένου και παιγνίδια για να αισθάνεται ελεύθερο τον εαυτό του και όχι χειρότερα φυλακισμένο απ' το στρατώνα. 6. Οικογενειακές Διεκδικήσεις.–Η οικογένεια υστέρα από το άρπαγμα του προστάτου της παραδίνεται στην τύχη της και στην εξ ύψους παρηγοριά. Η γυναίκα, τα παιδιά, οι γονείς κι οι αδερφές του στρατιώτη κι όσοι ζούσανε απ' αυτόν πρέπει να τρέφονται επαρκώς και να τους εξασφαλίζεται ζωή τίμια. Να μη προσπαθεί το κράτος με ελεημοσύνη και ψευτο-επιδόματα να διορθώσει αυτή την κατάσταση αναγκάζοντας έτσι τις γυναίκες τους να παραδίνονται στις ακόλαστες βουλιμίες των τεμπέληδων αστράτευτων εκμεταλλευτών των πολέμων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
(Απόφαση του Συνεδρίου παρμένη την 9 Μαΐου 1924). Το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού παραδέχεται ότι και οι πρόσφυγες είναι κι αυτοί θύματα –στην πιο πλατειά έννοια– των ιμπεριαλιστικών πολέμων στη Θράκη και Μικρασία. Και αποφασίζει: ΠΡΩΤΟΝ. Εκφράζει τη βαθιά συμπάθεια τού εφεδρικού κόσμου προς τους πρόσφυγες και τονίζει ότι συμμερίζεται όλον τον πόνο τους για τη μεγάλη συμφορά τους. ΔΕΥΤΕΡΟΝ. Δηλώνει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ο εφεδρικός κόσμος στέκεται στο πλευρό των προσφύγων κι αγωνίζεται αδελφικά μαζύ τους για να επιβάλει ατό Κράτος τις απαιτήσεις που έχουν τα θύματα των πολέμων και ζητεί την άμεση τους αποκατάσταση.

ΤΡΙΤΟΝ. Διαμαρτύρεται με τον εντονότερο τρόπο και αποκρούει την κατηγορία που οι εργολάβοι και οι έμποροι εκτοξεύουν εναντίον των πολεμιστών, ότι δήθεν αυτοί είναι οι αίτιοι της δυστυχίας και της προσφυγιάς των. ΤΕΤΑΡΤΟΝ. Ρίχνει όλη κι αμέριστη την ευθύνη για τη μικρασιατική καταστροφή στην τυχοδιωκτική πολιτική των κυβερνήσεων Βενιζέλου-Κωνσταντίνου και στους κακούργους ιμπεριαλιστάς της Δυτικής Ευρώπης που έσπρωξαν τις ελληνικές κυβερνήσεις στις πολεμικές περιπέτειες. ΠΕΜΠΤΟΝ. Καλεί όλους τους φτωχούς πρόσφυγες να κάμουν μαζύ με τους παλαιούς πολεμιστές και τα θύματα στρατού αγώνα συμμαχικό για να μη επαναληφθούν τέτοιοι καταστρεπτικοί πόλεμοι και να προληφθούνε παρόμοιες συμφορές.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
(Ψηφισμένες από το Συνέδριο την 9 Μαΐου 1924). 1. Η Ομοσπονδία Π. Π. και Θ. Σ. δεν επιδιώκει αναμφιβόλως την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και άρα δεν αποτελεί κανένα ιδιαίτερο πολιτικό κόμμα. Οι Ενώσεις Π. Π. και Θ. Σ. από τις οποίες αποτελέστηκε, είναι οργανώσεις γεννημένες από τον πόλεμο, όχι κομματικές πολιτικές βέβαια, άλλα με μίαν καθορισμένη πολιτική, την οποία και επιδιώκουν με όλα τα μέσα που ημπορούν να διαθέτουν: την αντιπολεμική και αντιμιλιταριστική πολιτική, και την προστατευτική των δικαίων των εφέδρων και των θυμάτων εν γένει του στρατού. Η Ομοσπονδία κηρύσσεται σύμμαχος με τον αγώνα που διεξάγουν οι συνειδητές εργατικές και αγροτικές οικονομικές οργανώσεις των εκμεταλλευομένων εναντίον των εργοδοτών και προσφέρει τη βοήθεια της στον αγώνα αυτόνε κάθε φορά που θα της ζητηθεί. 2. Σε κάθε συγκεκριμένη αντιπολεμική η αντιμιλιταριστική ενέργεια, η Ομοσπονδία ημπορεί να καλέσει σε συνεργασία τις οργανώσεις εκείνες, που έμπρακτα έχουν αποδείξει ότι ασπάζονται τον αγώνα της και αγωνίζονται και αυτές παρόμοια κατά του πολέμου.

3.Η Ομοσπονδία, χωρίς να λαβαίνει μέρος στις κομματικές διαμάχες των κομματικών φατριών, δεν θα σταματήσει ποτέ τον αμείλικτο της αγώνα εναντίον των φιλοπόλεμων κομμάτων της καταστροφής, και θα ξεσκεπάζει πάντοτε τα αληθινά σχέδια που οι πολιτικοί κρύβουν κάτω από την ψεύτικη φιλειρηνική φρασεολογία. Οι Ενώσεις Π. Π. και Θ. Σ. οφείλουν να εκδιώξουν αμέσως από τις γραμμές των κάθε μέλος που τυχόν θα προσπαθούσε να δημιουργήσει μέσα απ' αυτές κίνηση ευνοϊκή υπέρ των παραπάνω κομματικών φατριών. 4. Τόσο στις βουλευτικές εκλογές όσο και στις δημοτικές εκλογές οι Ενώσεις δεν ημπορούν να κατέρχονται με ιδίους υποψηφίους. Ημπορούν όμως να κατέρχονται στις κοινοτικές εκλογές και να επιδιώκουν την κατάληψη των συμβουλίων στις κοινοτικές εκείνες, όπου τα τοπικά συμφέροντα των παλαιών πολεμιστών και θυμάτων δεν ημπορούν να εξυπηρετηθούν καλύτερα παρά κατ' αυτόν τον τρόπο. Η έκθεση όμως των υποψηφίων από μέρους των τοπικών Ενώσεων πρέπει να γίνεται κατόπιν προηγουμένης αδείας της Κ. Ε. της Ομοσπονδίας η οποία γι' αυτό συνεννοείται με τις οικείες περιφερειακές Ενώσεις. Μέλη των Ενώσεων ημπορούνε να εκτεθούν υποψήφιοι ως άτομα, όχι από μέρος των Ενώσεων. Μόνον σε μια περίπτωση η Ομοσπονδία μπορεί να εκθέσει υποψηφιότητα ενός μέλους της: Όταν το μέλος αυτό που έχει ως άτομο εκτεθεί υποψήφιος, βρίσκεται στις φυλακές εξ αιτίας του αγώνος τους για τους σκοπούς της Ομοσπονδίας. 5. Η Ομοσπονδία φροντίζει πάντοτε να έχει την πρωτοβουλία σε κάθε μορφή αντιπολεμικής η αντιμιλιταριστικής δράσεως. Αν όμως κλιθεί σε συνεργασία από τις παραπάνω αναφερόμενες οργανώσεις, για δράση σύμφωνη με το πρόγραμμα της, η Ομοσπονδία δεν μπορεί ν' αρνηθεί την συνδρομή της. 6. Κάθε άλλη οργάνωση εφέδρων οπλιτών η αξιωματικών, την οποίαν τα πολεμοχαρή κόμματα κατασκευάζουν για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς των, πρέπει να καταπολεμηθεί αλύπητα, αλλά μεθοδικά, από την Ομοσπονδία.

Ειδικά για τις Ενώσεις Εφέδρων Αξιωματικών η Ομοσπονδία οφείλει να οργανώσει σε ισχυρούς πυρήνες τους αποστρατευόμενους αξιωματικούς που ασπάζονται το πρόγραμμα μας και να τους κατευθύνει σε ένα συστηματικό αγώνα μέσα στις αντιδραστικές Ενώσεις Έφεδρων Αξιωματικών. 1. Η Ομοσπονδία με την πεποίθηση ότι αγώνας αντιπολεμικός διεξαγόμενος μεμονωμένος κατά χώρες ξεχωριστές θα είναι εντελώς ανεπαρκής για τους μεγάλους σκοπούς που επιδιώκει, προσχωρεί στη Διεθνή Π. Π. και Ο. Σ., η οποία περιλαμβάνει τις αντιπολεμικές οργανώσεις Π. Π. και Θ. Σ. όλων των χωρών.

ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ
(Ψηφισμένο από το Συνέδριο 9 Μαΐου 1924). 1. –Από τας οργανώσεις που παραδέχονται τους όρους του παρόντος Καταστατικού και των οποίων τα μέλη έχουν μίαν από τας εις το άρθρον 3 αναγραφομένας ιδιότητας ιδρύεται Πανελλήνιος Οργάνωσις με τον τίτλον «ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΥ» (Ο. Π. Π. Θ. Σ.) και με έδραν τας Αθήνας. 2. –Η Ομοσπονδία προσχωρεί εις την Διεθνή Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού, της οποίας και αποδέχεται το Καταστατικόν ως τούτο εψηφίσθη εις το Α΄ Διεθνές Συνέδριον εν Γενεύη (30 Απριλίου και 1, 2 Μαΐου 1920). 3. –Τμήματα της Ομοσπονδίας ημπορούν να είναι αι Ενώσεις Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού των οποίων τα μέλη παραδέχονται το παρόν Καταστατικόν και το πρόγραμμα της Ομοσπονδίας και τυγχάνουν: α΄) Αποστρατευμένοι έφεδροι μέχρι του βαθμού του Ανθυπασπιστού συμπεριλαμβανομένου, οι οποίοι υπηρέτησαν περισσότερον των 3 μηνών κατά τας από του 1912 και μετέπειτα επιστρατεύσεις, ή

β΄) Οπλίται ανάπηροι και παθόντες εις τον Στρατόν αδιαφόρως του χρόνου της υπηρεσίας των, ή γ΄) Χήραι, ορφανά, γονείς και αδελφοί φονευθέντων η έξαφανισθέντων εν πολέμω τυφεκισθέντων και αποθανόντων εις τας τάξεις του Στρατού ή εις τας Στρατιωτικάς φυλακάς. Οι ανθυπασπισταί ημπορούν να γίνουν μέλη των Ενώσεων εάν προτεινόμενοι από 5 τακτικά μέλη εγκριθούν από την Γενικήν Συνέλευσιν και από την Κεντρικήν Επιτροπήν της Ομοσπονδίας. 4. –Σκοποί της Ομοσπονδίας είναι: α΄) Αγών εναντίον του πολέμου και της στρατοκρατίας. Εναντίον των ξένων και εντοπίων αιτίων του πολέμου. β΄) Υεράσπισις των υλικών και ηθικών συμφερόντων των Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού εν αρμονία με τον αγώνα των εργατών, αγροτών και προσφύγων. γ΄) Ειδική προστασία των δικαίων των Θυμάτων Στρατού (αναπήρων, χηρών, ορφανών κλπ.) δια της υπό του Κράτους παροχής δωρεάν υγειονομικής περιθάλψεως επαρκών συντάξεων καθώς και κάθε άλλου βοηθήματος και προνομίου έναντι των επιβληθεισών εις αυτά θυσιών. Και δ΄) Επιδίωξις της λύσεως κάθε γενικού ή τοπικού ζητήματος υπέρ των συμφερόντων των πτωχών και εργαζομένων λαϊκών τάξεων, οι οποίαι εθυσιάσθησαν εις τους πολέμους. 5. –Μέχρι της ψηφίσεως ειδικών καταστατικών διατάξεων περί περιφερειακής οργανώσεως, αι ενώσεις της πρωτευούσης κάθε παλαιού νομού (της Παλαιάς Ελλάδος) ή υποδιοικήσεως (της Νέας Ελλάδος) χρησιμεύουν ως διάμεσα κέντρα μεταξύ Ομοσπονδίας και τοπικών ενώσεων, δηλαδή των τμημάτων των κεντρικών Ενώσεων, αναλαμβάνουν δε την διαχείρισιν των τοπικών εκείνων ζητημάτων, τα οποία ενδιαφέρουν τας ενώσεις εν γένει της οικείας περιφερείας. Εντός των ορίων αυτών αι εν λόγω Κεντρικαί Ενώσεις έχουν μίαν διοικητικήν αυτονομίαν εκτελούν όμως τας

αποφάσεις των Συνεδρίων, Διασκέψεων και της Κ. Ε. της Ομοσπονδίας. 6. –Αι κεντρικαί Ενώσεις αναλαμβάνουν την ίδρυσιν τοπικών Ενώσεων εντός της περιφερείας των, αι οποίαι και εγγράφονται εις την δύναμιν της Ομοσπονδίας κατόπιν αποφάσεως της Κ. Ε. 7. –Κάθε εξάμηνον οι γραμματείς όλων των τοπικών ενώσεων εκάστης περιφερείας ή οι αναπληρωταί των συνέρχονται κατόπιν προσκλήσεως από τον Γραμματέα της Κεντρικής Ενώσεως εις τοπικήν Διάσκεψιν καταρτίζουν κοινόν πρόγραμμα δράσεως δια το ακόλουθον εξάμηνον και αποφασίζουν επί των διαφόρων ζητημάτων της περιφερείας ολοκλήρου. Επίσης έκτακτοι τοπικαί Διασκέψεις δύνανται να κληθώσιν από της Κεντρικής Ενώσεως ή της Κ.Ε. της Ομοσπονδίας οσάκις τούτο ζητηθεί από τας περισσοτέρας ενώσεις της περιφερείας. 8. –Αι αποφάσεις των τοπικών Διασκέψεων εκτελούνται υποχρεωτικώς από τας διοικήσεις τόσον της Κεντρικής όσον και των τοπικών Ενώσεων. Εάν η τοπική διάσκεψις κρίνει αναγκαίον ημπορεί να εκλέξει και μίαν τριμελή Επιτροπήν, η οποία μαζί με την Διοίκησιν της Κεντρικής Ενώσεως θα αποτελεί ειδικόν σώμα, όπερ θα λαμβάνει αποφάσεις δια την λύσιν κάθε τοπικού ζητήματος το οποίον ήθελε τυχόν εμφανιστεί κατά το μεταξύ δυο εξαμηνιαίων Διασκέψεων διάστημα. 9. –Αι αποφάσεις των Τοπικών διασκέψεων εκτελούνται μόνον εάν εγκριθώσιν από την Κ. Ε. της Ομοσπονδίας, είτε δια παρισταμένου εις την διάσκεψιν αντιπροσώπου της, είτε δια μεταγενεστέρας υπ' αυτής εγκρίσεως. Τόσον αι Κεντρικαί όσον και αι Τοπικαί Ενώσεις γράφονται και διαγράφονται εις την δύναμιν της Ομοσπονδίας υπό της Κ. Ε., της αποφάσεως δυναμένης να εφεσιβληθεί εις το επόμενον Συνέδριον. Μέλη όμως οιασδήποτε Ενώσεως ημπορούν να διαγράφουν υπό της Κ. Ε. της Ομοσπονδίας, της σχετικής αποφάσεως δυναμένης να εφεσιβληθεί ομοίως. 10. –Κυρίαρχον σώμα της Ομοσπονδίας είναι το Συνέδριον. Συνέρχεται τακτικώς άπαξ του έτους κατά μήνα Απρίλιον

και αποτελείται από αντιπροσώπους των Ενώσεων, τοπικών και κεντρικών. Ο αριθμός των ψήφων είναι ανάλογος με τον αριθμόν των εν τάξει μελών. Ένωσις έχουσα 100 ή ολιγότερα μέλη αποστέλλει έναν αντιπρόσωπον. Από 100 έως 400 μέλη αποστέλλουν δύο αντιπροσώπους. Άνω δε των 400 ανά ένα επί πλέον αντιπρόσωπον κατά 300 μέλη. Ουδεμία όμως Ένωσις δύναται να έχει περισσοτέρας των 4 ψήφους. Εκ των συνέδρων έκαστος δεν δύναται να έχει περισσοτέρας των 2 ψήφους. 11. –Συνέδριον συγκαλείται και εκτάκτως όταν είναι, ανάγκη, από την Κεντρικήν Επιτροπήν, ή την Κεντρικήν Εξελεγκτικήν Επιτροπήν ή από 1)3 του αριθμού των Κεντρικών Ενώσεων της Ομοσπονδίας. 12. –Το Συνέδριον μεταβιβάζει την εξουσίαν του εις την υπ' αυτού εκλεγομένην πενταμελή Κεντρικήν Επιτροπήν. Αύτη είναι, βουλευτικόν και εκτελεστικόν συγχρόνως όργανον της Ομοσπονδίας κατά το μεταξύ δύο Συνεδρίων διάστημα. 13. –Το ετήσιον Συνέδριον εκτός της Κεντρικής Επιτροπής εκλέγει και τριμελή Κεντρικήν Εξελεγκτικήν Επιτροπήν. Αύτη ελέγχει κατά μήνα την οικονομικήν και διοικητικήν δράσιν της Κ. Ε. και υποβάλλει τας εκθέσεις της εις τα Συνέδρια και τας Διασκέψεις της Ομοσπονδίας. 14. –Η Κ. Ε. μετά την εκλογήν της καταρτίζεται εις σώμα εκλέγουσα τον Γραμματέα της Ομοσπονδίας και τον Ταμίαν. 15. –Η Κ. Ε. εκτελεί τας αποφάσεις των Συνεδρίων και Διασκέψεων και εφαρμόζει πιστώς το καταστατικό και το πρόγραμμα. Λαμβάνει αποφάσεις επί παντός παρουσιαζομένου ζητήματος συμφώνως με τας γενικάς γραμμάς άς καθορίζουν εκάστοτε τα Συνέδρια. Συγκαλεί τα Συνέδρια φροντίζουσα να κοινοποιεί εις τα τμήματα την ημερησίαν του διάταξιν, μετά των σχετικών της εισηγήσεως προ δύο μηνών. 16. –Η Κ. Ε. συγκαλεί, οσάκις κρίνει τούτο αναγκαίον Διάσκεψιν της Ομοσπονδίας, ίνα ζητήσει την γνώμην της επί σοβαρών ζητημάτων. Η Διάσκεψις της Ομοσπονδίας αποτελείται από τους γραμματείς των Κεντρικών Ενώσεων, από την Κ. Ε. και την Κ. Ε. Ε.

Η Διάσκεψις δύναται εν περιπτώσει παραιτήσεως της Κ. Ε. να εκλέξει νέαν προσωρινήν έπιφορτίζουσα αυτήν να συγκαλέσει το βραδύτερον εντός 3 μηνών Συνέδριον. Ουδαμώς όμως δύναται η Κ. Ε. ν' απαλλαχθεί των απέναντι του Συνεδρίου ευθυνών της δι' αποφάσεως της Διασκέψεως. Η Διάσκεψις δεν δύναται να καθαίρεση μέλη της Κ. Ε. 17. –Η Κ. Ε. δύναται να προσλάβει έμμισθον ειδικόν γραμματέα. Το Συνέδριον ορίζει εάν και πόσοι εις την Κ. Ε. πρέπει να είναι έμμισθοι, αφοσιωμένοι εξ ολοκλήρου εις τας εργασίας της Ομοσπονδίας. 18. –Η Κ. Ε. ορίζει υπ' ευθύνην της τον Διευθυντήν του δημοσιογραφικού οργάνου της Ομοσπονδίας, και επιβλέπει δια την κανονικήν και σύμφωνον με τους σκοπούς του αγώνος εμφάνισιν τόσον αυτού όσον και όλων των εκδόσεων της Ομοσπονδίας. Ο ταμίας έχει υπ' ευθύνην του και την οικονομικήν αυτών διαχείρισιν. 19. –Πόροι της Ομοσπονδίας είναι η καταβολή εκμέρους εκάστης οργανώσεως, κεντρικής και τοπικής των 30% εκ των τακτικών και εκτάκτων εσόδων. Το κατώτερον όριον της μηνιαίας συνδρομής, εκάστου μέλους είναι δραχ. 2. 20. –Η σφραγίς της Ομοσπονδίας φέρει πέριξ ελληνιστί και γαλλιστί τον τίτλον της Ομοσπονδίας, εις το μέσον δε την ρήσιν: «Πόλεμος κατά Πολέμου»και κάτωθεν: 1912 1922. 21. –Η σημαία της Ομοσπονδίας είναι μαύρη. Άνω αριστερά έχει αναγεγραμμένον με λευκά γράμματα τον τίτλον της Ομοσπονδίας, κάτωθεν δε αυτού 1912 - 1922 και κάτω δεξιά: «Πόλεμος κατά Πολέμου». 22. –Η Ομοσπονδία δεν διαλύεται εφ' όσον τρεις κεντρικαί Ενώσεις εκτελούν τας προς αυτήν υποχρεώσεις των. –Εν περιπτώσει διαλύσεως τις Ομοσπονδίας εξ οιασδήποτε αφορμής η περιουσία αυτής περιέρχεται εις την Διεθνή Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού, ίνα αυτή αναλάβει την επανίδρυσιν της Ομοσπονδίας. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1]. Στην μπροσούρα αυτή περιέχονται οι αποφάσεις του Πρώτου Πανελληνίου Συνεδρίου της Ομοσπονδίας Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού. Με εντολή της Κεντρικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας, οι αποφάσεις αυτές έχουν γραφτεί από τον πρόεδρό της Παντελή Πουλιόπουλο (με το ψευδώνυμο Φίλιππος Ορφανός) και έχουν ψηφιστεί από το Συνέδριό της Ομοσπονδίας που έγινε στην Αθήνα από τις 5 μέχρι τις 9 του Μάη 1924. Δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το 1924 στο βδομαδιάτικο όργανο της Ομοσπονδίας Παλαιών Πολεμιστών: «Παλαιός Πολεμιστής» και επανεκδόθηκαν από τη «Διεθνή Βιβλιοθήκη» τον Απρίλη του 1975. [2]. Εναρκτήριος λόγος στο Διεθνές Συνέδριο των Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού που έγινε στη Γενεύη στις 30 Απριλίου και 1-2 Μαΐου του 1920 και που αποτελέσθηκε από αντιπροσώπους των οργανώσεων της Γαλλίας, Γερμανίας, Αλσατίας-Λωραίνης, Αυστρίας, Αγγλίας, Ιταλίας κλπ. [3]. Όταν το είδαμε αυτό το ψέμα δεν παραξενευτήκαμε και πολύ. Πόσο είχαμε συνηθίσει να ζούμε μέσα στο ψέμα! Ακόμη και στο έγκλημα μας εσυνήθισαν. Πόσοι από μας – ας μην το ξεχνούμε– δεν έκαναν άγριες πράξεις εις βάρος αθώων πληθυσμών, έτσι από συνήθεια, χωρίς να το θέλουν, παρόμοια όπως και οι βάρβαροι οι Τούρκοι! Πράξεις για τις οποίες τώρα μετανοούν, βέβαια. Και όμως πολλοί από μας θα δυσκολεύονται να ξεσκεπάσουν τώρα το ψέμα εκείνο για τον πληθυσμό, που το είδαμε τότε απαραξένευτοι. Όμως αυτό δεν πρέπει. Ένας λαός δεν μπορεί να ελευθερωθεί ούτε από την τυραννία, ούτε από τη στέρηση και την εκμετάλλευση, ούτε από την απειλή της ζωής του, άμα δεν ξεσκεπάσει το ψέμα κι άμα δεν αρχίσει τον αγώνα του λέγοντας πρώτα απ’ όλα την αλήθεια, όσον και αν ξαφνιάζει, όσο κι αν έρχεται σε σύγκρουση με τα παραδομένα και τα συνηθισμένα. ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ [1]. Κοιτάξτε τα μικρά «ανεξάρτητα» κρατίδια που βγήκανε μετά τον πόλεμο από την κουτσουρεμένη Γερμανία και απ' τα κομμάτια της διαμελισμένης Αυστρίας, Τσεχοσλοβακία,

Πολωνία. Είναι παραρτήματα, να ειπούμε έτσι, υποκαταστήματα των ιμπεριαλιστών της Αγγλίας και της Γαλλίας. Ξοδεύουν τα εμπορεύματά τους, αγοράζουν τα κανόνια και τα στρατιωτικά είδη που τους περισσεύουν και είναι έτοιμα στην πρώτη προσταγή των αφεντάδων να ρίξουν τους λαούς των σε πόλεμο. Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της «ανεξαρτησίας» και της «αυτοδιαθέσεων των λαών»! [2]. Δουλευτής, εργάτης είναι κι ένας άνθρωπος που δεν έχει τίποτ' άλλο παρά μια επιστήμη ή μια γνώση τεχνική στο κεφάλι του και την πουλάει με μισθό για να ζήσει, ένας λογιστής έξαφνα, ένας υπάλληλος οποιασδήποτε τεχνικής ή επιστημονικής υπηρεσίας και οι παρόμοιοι. Έχουμε συνηθίσει να τους θεωρούμε διαφορετικούς αυτούς από μας. Πολλές φορές τους θεωρούμε κι ενάντιους μας, σύμμαχους με τους εκμεταλλευτές. Μα όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Πολλοί από τους «διανοούμενους», καθώς τους λένε, ίσως να νομίζουνε πως είναι παραπάνω από τον πολύ λαό που δουλεύει με τα χέρια του. Και ίσως να γίνονται πολλές φορές όργανα των μεγάλων. Όμως δεν παύουν κι αυτοί νά 'ναι εργάτες κι εκμεταλλευόμενοι, σαν κι εμάς. Αδελφοί μας στην κοινή δυστυχία. [3]. Κάποιοι –εκείνοι που το συμφέρον έχει σβήσει μέσα τους κάθε αίσθημα ανθρώπινο ή που η στενοκεφαλιά τους εμποδίζει να ιδούν πιο πέρα από τη μύτη τους, δεν διστάζουν να ειπούν, ότι : Ο λαός ο δικός μας είναι «λιτός» και «εγκρατής» και εργατικός, αρκείται στα λίγα και του φθάνει να τρώει ψωμί και κρεμμύδι και να δουλεύει αδιάκοπα. Οι κύριοι αυτοί όμως θεωρούνε πολύ φυσικό και δικαιολογημένο πλάι στη στερημένη αυτή ζωή του εργαζόμενου λαού να βλέπουν τους πλουτοκράτες να τρέχουν μέσα σε αυτοκίνητα, με τις κοκότες στο πλευρό τους και να περνούν νύχτες οργίων τη στιγμή που ο φτωχός δουλευτής σκέπτεται τι θα κάνει για να θρέψει αύριο τα παιδιά του. [4]. Αυτήν την τάση που έχουν οι πλουτοκράτες των μικρών χωρών την ονομάζουν οι ευρωπαίοι εξπανσιονισμό (expansionisme) τάση προς μεγαλύτερη επέκταση, όπως θα λέγαμε εμείς.

[5]. Όλοι θα θυμόμαστε την εποχή, όπου ο Στράτος είχεν έλθει με μερικούς κεφαλαιούχους στη Σμύρνη και είχε κατορθώσει να πάρει την εκμετάλλευση μερικών μεταλλείων της περιφέρειας που κατείχε ο ελληνικός στρατός. [6]. Ποιος θα ξεχάσει τα σμήνη των εμπόρων που σαν όρνια επάνω στο ψοφίμι είχαν μαζευτεί στη Μικρασία και δεν άφηναν τίποτα που να μην το περάσουν από τα βρομερά τους χέρια και κερδοσκοπούσαν ακόμη και επάνω σε κείνα που έτρωγε ο στρατός. [7]. Όποιος θυμηθεί τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 καταλαβαίνει πόσο αληθινά είναι τα παραπάνω. –Γιατί καταψηφίσαμε το Βενιζέλο τότε; –Γιατί ήθελε τον πόλεμο. – Γιατί φέραμε το Βασιλιά; –Γιατί μας είχανε διαλαλήσει πριν από τις εκλογές ότι θα έκανε ειρήνη. –Αντί για ειρήνη ο Σαγγάριος.

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ http://politikokafeneio.com