Αλληλογραφία Δημήτρη Καζάκη - Γιώργου Σαρρή (Πολιτικό Καφενείο)

Αλληλογραφία Δημήτρη Καζάκη-Γιώργου Σαρρή (αναλύονται ζητήματα μετώπου, καπιταλισμού, αιτιών της κρίσης, ευρώ, Επιτροπής Ελέγχου του Χρέους κ.ά.) (σ. Παν. Βήχου: Η συζήτηση αναμεταξύ τους είναι πολύ αποκαλυπτική και θεωρούμε ότι πρέπει να γίνει γνωστή) ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ http://politikokafeneio.com Φίλοι της Συσάχθειας, Ειμαι απο τους τελευταίους που βρεθηκαν στις μαζώξεις της πρωτοβουλίας σας προσπαθωντας να καταλάβω προς τα που κινειται η Συσαχθεια. Μετα απο το τελευταιο άρθρο του Δ.Καζάκη αλλα και τα μειλ που πηρα βλέπω πως δεν ειμαστε στο ίδιο μηκος κύματος. Η γνωμη μου και το πιστευω που παλευω εδω και πολλους μηνες ειναι οτι αναμεσα σε αυτους που παλευουν για την επιβίωση του λαου και εναντια στο μνημονιο, δεν υπάρχουν αντιπαλοι. Οποτε δεν με εκφραζει ΚΑΘΟΛΟΥ οποιαδήποτε αντιΚΚΕ, αντι ΣΥΡΙΖΑ, αντι ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αντι ΕΛΕ κλπ, λογικη. Σωστη γραμμη που να μας βγαζει απο την κριση φυσικα δεν υπάρχει εκτος απο εκεινη που θα πεισει το λαό να παλεψει μαζικα και ενωτικα. Σωστη ειναι μονο η γραμμη συσπειρωσης και συνεργασίας των διαφορετικων. που παλευουν για τον ίδιο στοχο. Και πιο πολυ ακομη, σωστη ειναι η γραμμη που θα σταματησει να απογοητευει το λαο που εχει αναγκη να δει διαφορετικες απόψεις να συνεργαζονται και να τιθενται στην υπηρεσία του. Ολα τα άλλα θα τα βρουμε στο δρόμο. Οι οποιεσδηποτε πολεμικες απογοητευουν, αποσυσπειρωνουν και στελνουν τον κοσμο στον καναπέ. Οποτε δεν μπορω να συμμετεχω σε όλο αυτο. Σας παρακολουθω απο κοντα και θα ειμαι σε επαφη. Πιστευω οτι όλα τα μετωπα και οι πρωτοβουλίες πρεπει να ειναι έτοιμες να συνεργαστουν και αυτο δεν μπορει να γίνει με καταγγελίες και πολεμικες εκατερωθεν. Ευχομσι καλη επιτυχία στην προσπαθεια σας της οποιας στοχος ειναι να κινητοποιησει κοσμο που δεν μπορει να κινητοποιηθει μεσα απο τα ηδη υπάρχοντα σχηματα και μ αυτη τη λογικη μπορει ν προσφερει κατι θετικό. Σε οτι αφορα εμενα μου ειναι αδυνατο να αισθανθω πιο κοντα σε σχήματα όπως πχ. οι Σπιθες, και να απομακρυνθω (ποσο μαλλον να επιτεθω) σε εκεινους που κρατησαν μεχρι τωρα ζεστους τους δρομους παρα τα όποια λάθη τους. Δυστυχως δεν μπορω να ειμαι με όλους. Γιώργος Σαρρης Αγαπητέ Γιώργο, Δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους της Σεισάχθειας, αλλά μόνο για τον εαυτό μου. Δεν γνωρίζω ποιος σου ζήτησε να απομακρυνθείς ή πόσο μάλλον να επιτεθείς στον οποιονδήποτε. Καλό θα ήταν να μας το πεις. Επίσης δεν γνωρίζω ποιος και πότε είπε ότι δεν αποδεχόμαστε κανέναν άλλον, πρόσωπο ή σχήμα, εκτός από αυτόν που πιστεύει σε ότι εμείς πιστεύουμε. Κι αυτό θα ήταν καλό να μας το πεις. Γιατί αν υπάρχει έστω και προσωπική προτροπή για κάτι τέτοιο εκ μέρους της Σεισάχθειας, τότε παραβιάστηκε μια από τις βασικές αρχές της πρωτοβουλίας και πρέπει να το δούμε συγκεκριμένα και άμεσα. Υπήρξε όντως κάτι τέτοιο, ή απλά μας χρεώνεις σκέψεις και λογικές που είναι αποκλειστικά δικές σου; Αν συμβαίνει το δεύτερο, τότε απλά αδικείς τον εαυτό σου. Εκτός κι αν ο σκοπός σου ήταν να δυσφημήσεις την ίδια τη Σεισάχθεια θέλοντας να πεις εμμέσως πλην σαφώς ότι είναι δικό μου προσωπικό μαγαζί και κάνει ότι θέλω εγώ. Αν έτσι εξασφαλίζεις το καλώς ήλθες στους κύκλους που θεωρείς αριστερούς και προοδευτικούς, λυπάμαι πολύ γιατί πίστευα ότι ήσουν πιο ντόμπρος άνθρωπος. Δεύτερο, η Σεισάχθεια δεν είναι κόμμα, ούτε έχει δημοκρατικό συγκεντρωτισμό για να επιβάλει κοινή ιδεολογία και προσέγγιση σε όλους όσους συμμετέχουν. Επιπλέον επειδή, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει το επίπεδο της δημοκρατίας, τα ήθη και έθιμα των χώρων που αναφέρεις ότι «ζεσταίνουν τους δρόμους», αλλά διώχνουν μονίμως τον κόσμο, μιας και μόνιμη επιδίωξή τους είναι το πώς θα τον βάλουν στο δικό τους μαντρί, έχουμε πει ότι δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους λογοκρισία. Στη Σεισάχθεια ακούγονται όλες οι απόψεις ελεύθερα. Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για τους χώρους που θεωρείς ως αριστερούς και προοδευτικούς. Φυσικά έχουμε προτάξει τα συγκεκριμένα αιτήματα που συμφωνούμε και παλεύουμε. Όμως αυτό δεν μας οδήγησε να πετάξουμε, ούτε να αποπέμψουμε οιονδήποτε έχει διαφορετική λογική, ή έχει ενταχθεί στο Αριστερό Βήμα διαλόγου, στην πρωτοβουλία της ΕΛΕ, ή αλλού. Βλέπεις εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να έχουμε στις γραμμές μας αγωνιστές που συμφωνούν με τα αιτήματα της Σεισάχθειας και ταυτόχρονα θεωρούν ότι πρέπει να στηρίξουν και την ΕΛΕ. Όπως επίσης από το Βήμα διαλόγου που δημιούργησε η Σεισάχθεια στην Τοσίτσα, έχουν παρελάσει όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των θιασωτών της ΕΛΕ. Θα ήθελα πάρα πολύ να μας δείξεις κάποιον από τους χώρους που θεωρείς αριστερούς και προοδευτικούς, που να έχει κάνει το ίδιο. Κανένας. Τώρα επειδή αναφέρθηκες σε μένα προσωπικά, σε συγκεκριμένο άρθρο μου δηλαδή, θα ήθελα να σου ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα: Καταρχάς, το άρθρο αυτό, όπως και οτιδήποτε γράφω με την υπογραφή μου εκφράζει αποκλειστικά τις δικές μου απόψεις. Δεν επεδίωξα ποτέ να επιβάλω την άποψη και τη λογική μου σε κανέναν. Απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι ότι υπάρχουν μέλη της Σεισάχθειας που υπέγραψαν την ΕΛΕ και την στηρίζουν, χωρίς να έχει τεθεί θέμα αποπομπής τους. Και ούτε κατά διάνοια θα μπορούσε να είχε τεθεί κάτι τέτοιο. Όσο για μένα θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής ένα ζήτημα που το ξεκαθαρίζω πάντα απέναντι σε όλους. Ένας από τους βασικούς λόγους που έφυγα από το ΚΚΕ ήταν γιατί δεν μπορούσα να αντέξω άλλο το ασφυκτικό καθεστώς φίμωσης. Αν λοιπόν δεν δέχτηκα την φίμωση μέσα στο κόμμα μου, δεν υπάρχει περίπτωση να την δεχτώ οπουδήποτε αλλού και για κανέναν λόγο. Αν αισθανθώ ότι υπάρχει περίπτωση να επιβληθεί κάτι τέτοιο, για οποιονδήποτε καλό ή κακό λόγο, τότε πολύ απλά αποχωρώ, διότι εκεί που δεν υπάρχει ελευθερία άποψης και ζύμωσης δεν μπορεί να υπάρξει καλό αποτέλεσμα. Κι αυτό το έκανα επανειλλημένως από όλα τα σχήματα και τις πρωτοβουλίες που ορισμένοι θεώρησαν ότι μπορούν να τα μετεξελίξουν σε δικά τους φέουδα. Η αληθινή ενότητα δεν προϋποθέτει την φίμωση, αλλά την ελευθερία ζύμωσης, ακόμη και την ανοιχτή πολεμική. Το να λες ελεύθερα αυτό που πιστεύεις και να μάχεσαι γι’ αυτό, ακόμη και με όρους ανελέητης πολεμικής, δεν υπονομεύει την ενότητα, αλλά τη δυναμώνει, την βαθαίνει, της δίνει προοπτική. Μόνο έτσι μπορεί να κατακτηθεί η εμπιστοσύνη, η ειλικρίνεια και η εντιμότητα στις σχέσεις ανάμεσα σε δυνάμεις και αγωνιστές με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Διαφορετικά δεν επιδιώκεις την ενότητα, αλλά την κλονοποίηση όλων των άλλων κατ’ εικόνα και ομοίωση δική σου. Κι αυτό κάνουν όλοι αυτοί που θεωρείς ως αριστερούς και προοδευτικούς. Μια ενότητα που βασίζεται στο πολιτικά ορθόν, στην φίμωση των διαφορετικών απόψεων, στην κολακεία των δικών μας και της παρέας μας, είναι μια ενότητα αδερφίστικη, υποκριτική και βιτρίνα για παρασκήνιο. Αυτή ήταν η λογική που πάλεψα μέσα στο ΚΚΕ και σ’ αυτήν την λογική θα μείνω πιστός, ότι κι αν λένε, όποιος κι αν το λέει. Στο κάτω-κάτω της γραφής, όποιος νιώθει τον εαυτό του ικανό δεν έχει παρά να απαντήσει στο ανοιχτό πεδίο των επιχειρημάτων και της πολεμικής, αντί να στήνει ξόβεργες για να φιμωθεί ο αντίλογος, ή να πετά λάσπη του είδους, εγώ θέλω την ενότητα, αλλά εσείς δεν την θέλετε, γι’ αυτό φεύγω. Σε όσους στεναχωριούνται γι’ αυτά που λέω και γράφω, ένα έχω να πω: Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού. Όσο για την περίφημη ΕΛΕ, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα: Από τον περασμένο Δεκέμβρη εξάντλησα κάθε προσπάθεια να έρθω σε επαφή με τους ανθρώπους που κινούσαν την όλη ιστορία για να τους διατυπώσω τις ενστάσεις μου. Όχι για να τους αλλάξω γνώμη, αλλά για να μάθω πώς απαντούν σ’ αυτά που έλεγα. Δεν στάθηκε δυνατό. Ήταν φαίνεται πολύ απασχολημένοι και πολύ ειδικοί επί του θέματος για να ασχοληθούν με κάποιον σαν και μένα. Στις 15/1 έστειλα email – το οποίο αναρτήθηκε και στο διαδύκτιο – όπου εξηγούσα τη θέση μου σε μια σειρά συναγωνιστές που με ρωτούσαν, αλλά και στους πρωτεργάτες της εν λόγω πρωτοβουλίας. Το κείμενο αυτό που μπορεί εύκολα να το βρει όποιος θέλει αναρτημένο στο προσωπικό μου blog, αλλά και στο blog της Σεισάχθειας, δεν είχε τον χαρακτήρα της πολεμικής, αλλά της απλής επισήμανσης όσων θεωρούσα ότι αποτελούσαν πρόβλημα. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.Δικαίωμά τους. Βεβαίως δεν θεωρώ ότι ήταν υποχρεωμένοι να απαντάνε στον καθένα, πόσο μάλλον σ’ εμένα, ούτε ήταν υποχρεωμένοι να αντικρούσουν όσα τους επεσήμανα. Παρά το γεγονός ότι προσωπικά έχω τελείως διαφορετική φιλοσοφία και γι’ αυτό δεν έχω αφήσει κανέναν αναπάντητο που έχει αμφισβητήσει την αρτιότητα των επιχειρημάτων μου, δεν θεωρώ ότι όλοι πρέπει να έχουν την ίδια ευαισθησία. Ούτε θεωρώ τον εαυτό μου κάτι το ιδιαίτερο, ώστε οι ειδικοί διεθνούς βεληνεκούς της πρωτοβουλίας να πρέπει να ασχοληθούν με τα δικά μου τετριμμένα και ασήμαντα επιχειρήματα. Όμως τα πράγματα άλλαξαν όταν αρκετοί φίλοι, συναγωνιστές και σύντροφοι με βρήκαν και μου μετέφεραν μια ανάλογη εμπειρία αντιμετώπισης και στις δικές τους ενστάσεις. Ακόμη χειρότερα ήταν όταν τα κεντρικά ελεγχόμενα μέσα μαζικής προπαγάνδας άρχισαν να παίζουν διαρκώς την εν λόγω πρωτοβουλία, όπου οι εμφανιζόμενοι εκ μέρους της επιβεβαίωναν με τα λεγόμενά τους όλες τις ανησυχίες μου. Ειρήστω εν παρόδω, οι θέσεις της Σεισάχθειας, αλλά και άλλων που κατατείνουν στη διαγραφή του χρέους, δεν έτυχαν της ίδιας ευνοϊκής μεταχείρισης από τα ΜΜΕ. Τυχαίο; Δεν νομίζω. Εκτός κι αν τα συγκροτήματα της επίσημης προπαγάνδας ενδιαφέρονται τόσο πολύ για την ενότητα που θα φέρει την ανατροπή τους. Αν λοιπόν αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες κρατούν αυτή τη στάση, τότε γιατί εγώ δεν έχω το δικαίωμα να συνάγω το συμπέρασμα ότι αυτό που κυριαρχεί είναι η ιδιοτέλεια και η σκοπιμότητα; Ιδίως όταν εμφανίζονται επίλεκτα στελέχη του καθεστώτος, Γ. Κύρτσος, Λούκα Κατσέλη, Γ. Ραγκούσης, κ.ά., να αγκαλιάζουν το εν λόγω αίτημα. Κάτι για το οποίο προειδοποιούσα από την πρώτη στιγμή. Εκτός κι αν το μέτωπο για την ανατροπή του μνημονίου περιλαμβάνει και αυτούς μέσα. Μάλλον τους περιλαμβάνει όλους, εκτός ίσως από την Σεισάχθεια, την Σπίθα και κάθε άλλον ανθενωτικό ή εθνικιστή. Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε η μάχη αυτή, πριν καν την πάρουν χαμπάρι όλοι αυτοί που σήμερα συνωστίζονται στο αριστερό βήμα και στην ΕΛΕ, είχε ως επίκεντρο δυο βασικά αιτήματα, την μη αναγνώριση του χρέους (ή παύση πληρωμών, όπως λανθασμένα την ονομάζουν κάποιοι) και την έξοδο από το ευρώ, ως τα πρώτα βήματα για να αλλάξει πορεία ο τόπος. Γιατί θα πρέπει να σιωπήσω όταν κάποιοι επιχειρούν να γυρίσουν τη συζήτηση πιο πίσω από εκεί που είχε τεθεί εξαρχής. Ποια διεστραμμένη έννοια της ενότητας θα πρέπει να με κάνει να χαμηλώσω στους τόνους απέναντι σε όποιους προσφέρουν καταφύγιο και επιχειρήματα σε όσους θέλουν να αποπροσανατολίσουν τη συζήτηση στην κοινωνία και μέχρι σήμερα δεν τολμούν ούτε καν να μιλήσουν έστω για παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ. Γιατί θα πρέπει να συμπεριφέρομαι με το γάντι σε όλους τους αποτυχημένους κομματάρχες της αριστεράς που ακόμη και σήμερα δεν τολμούν να ψελλίσουν τα δυο αυτά βασικά αιτήματα, αλλά βρήκαν καταφύγιο σ’ αυτήν την πρωτοβουλία που χωράει αδιάκριτα τους πάντες. Τι σόι συνέπεια λόγων και έργων θα με διέκρινε αν υποχωρούσα από αυτή την κόκκινη γραμμή προκειμένου να τα βρω με Αλαβάνους, Τσίπρες, Λαφαζάνηδες, κοκ; Και γιατί να το κάνω; Επειδή είναι αριστεροί; Κι από πότε το να είναι κανείς αριστερός αποτελεί συγχωροχάρτι για τις θέσεις του; Μπορεί να είμαι ότι είμαι, αλλά ρεντίκολο και γελοίος δεν πρόκειται να γίνω για χάρη κανενός, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να γίνει λογιστικός έλεγχος σε ένα χρέος που αποτελείται κυρίως από ελεύθερα διαπραγματεύσιμα ομόλογα. Ούτε θα γίνω παλιάτσος ώστε να εξασφαλίσω την προσωπική μου προβολή από τα ΜΜΕ για να με βγάζουν να παπαγαλίζω αρεστές ή ανεχτές για το κυρίαρχο σύστημα απόψεις, όπως κάνουν οι πρωταγωνιστές της ΕΛΕ. Μπορεί ο καθένας μέσα στη νιρβάνα της άγνοιάς του να νιώθει ότι κάνει καλό υπογράφοντας ανοησίες, αλλά το δικό μου συνάφι και όσοι γνωρίζουν τα πράγματα έχουν μετατρέψει την ΕΛΕ σε ανέκδοτο. Μπορεί να διαφωνούν πολλοί μαζί μου, αλλά κανένας δεν τόλμησε να κάνει τις απόψεις και τα επιχειρήματά μου, ανέκδοτο. Τέτοια προσωπική γελοιοποίηση δεν πρόκειται να την ανεχθώ. Όσοι υπογράφουν την ΕΛΕ είναι σίγουρο ότι το κάνουν, στην μεγάλη πλειοψηφία τους, από καλή πρόθεση και χωρίς να γνωρίζουν επί τοις ουσίας το όλο ζήτημα. Αυτός δεν είναι λόγος για να κατεβάσω τους τόνους. Όπως φαντάζομαι, αγαπητέ Γιώργο, και εσύ ως μουσικός δεν θα δεχτείς να ενταχθείς σε μια ορχήστρα παράφωνη, παράτονη και φάλτσα, έτσι και εγώ δεν πρόκειται να συμμετάσχω σε μια επιχείρηση που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες, ή γυαλιστερές χάντρες με σκοπό να ξεγελάσει τους αδαείς ιθαγενείς. Μαθαίνω ότι σήμερα ο κ. Τσίπρας με τον κ. Λαφαζάνη αγκαζέ, κατέθεσαν αίτημα στη Βουλή για την δημιουργία Εξεταστικής Επιτροπής του χρέους κατά το πρότυπο της «ανεξάρτητης» ΕΛΕ. Να γιατί υπέγραψαν και στηρίζουν την εν λόγω πρωτοβουλία. Για να ζητήσουν μέσα σ’ ένα κοινοβούλιο που έχει καταλυθεί πραξικοπηματικά από τον περασμένο Μάιο, να εξετάσουν αγκαλιά με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ το δημόσιο χρέος της χώρας. Στα πλαίσια ενός κανονισμού που έτσι ή αλλιώς δεν παρέχει καμμιά ουσιαστική αρμοδιότητα για τη διενέργεια ουσιαστικής έρευνας από καμμιά Εξεταστική Επιτροπή. Κι αυτό αποκαλείται αριστερή πολιτική, ή αλλιώς κρατώ το θέμα στην επικαιρότητα. Ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω. Ο πολιτικαντισμός και οι πολιτικάντες πάντα μου κάθονταν στο λαιμό. Προσωπικά δεν υπήρξα ποτέ αριστερός. Η ίδια η έννοια του αριστερού είναι ένα είδος σημαίας ευκαιρίας ανάλογα με τις συγκυρίες. Στην Ελλάδα η στυγνή παρανομία και οι διώξεις ήταν που γέννησαν την έννοια της αριστεράς, ως μια έννοια αρκετά φλου και απροσδιόριστη ώστε να φοριέται εύκολα από τον οποιονδήποτε χωρίς να έχει προβλήματα με τον νόμο και την τάξη. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Στην αριστερά σήμερα κρύβονται οι πιο αντιδραστικές απόψεις και θέσεις για τη σημερινή συγκυρία. Ιδίως στο χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που έχει δώσει γη και ύδωρ στον ιμπεριαλισμό και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί θα πρέπει να κατέβει η συζήτηση, αλλά και οι κατακτημένες θέσεις μέσα σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, σε τόσο χαμηλά και σε τόσο θολά επίπεδα ώστε να χωράνε και οι απολογητές των κυρίαρχων επιλογών του κεφαλαίου και των αγορών; Ώστε να χωράνε ακόμη κι όσοι δεν τολμούν να πουν το στοιχειώδες: παύση πληρωμών και έξοδος από το ευρώ. Γιατί; Επειδή φιγουράρουν ως αριστεροί και φωνάζουν στον κόσμο να βγει στους δρόμους; Να βγει να κάνει τι; Να συρθεί ξωπίσω τους σαν κοπάδι; Αυτή είναι η τόσο προοδευτική αντίληψη της πολιτικής που έχουν; Που ήταν όλοι αυτοί όταν για μήνες προσπαθούσαμε να συγκροτήσουμε ένα κοινό μέτωπο προτάσσοντας τα δυο κύρια αιτήματα της συγκυρίας; Όποιος έχει στοιχειώδη αξιοπρέπεια και διατηρεί σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς την κοινή λογική μπορεί να αντιληφθεί εύκολα τι παίζεται πίσω από πρωτοβουλίες αυτού του είδους. Μπορεί να διακρίνει εύκολα το νέο «αντιμνημονιακό» ΠΑΣΟΚ που ανατέλλει πίσω από την ΕΛΕ. Όποιος δεν μπορεί, τι να κάνουμε; Το σίγουρο είναι ότι δεν θα ζητήσουμε το κεφάλι του επί πίνακι, όπως συνηθίζουν στους χώρους που αποκαλείς, αγαπητέ Γιώργο, αριστερούς και προοδευτικούς. Ήμουν και παραμένω κομμουνιστής, έστω κι αν δεν αρέσει στους εγκάθετους των μηχανισμών της αριστεράς. Αυτό σημαίνει ότι την αφοσίωσή μου την οφείλω όχι στην αριστερά, αλλά πρώτα και κύρια στην εργατική τάξη και τον λαό. Δεν μπορεί η χώρα να χάνεται, η εργατική τάξη και ο λαός να ξεκληρίζεται και εμείς να ασχολούμαστε στα σοβαρά με ηγεσίες, παρέες και κολλητούς που περί άλλων τυρβάζουν, για να μην πω τίποτε χειρότερο. Επομένως το κύριο μέλημα για όποιον σκέφτεται όπως σκέφτομαι εγώ θα πρέπει να είναι όχι η ενότητα της αριστεράς, που ανέκαθεν υπονοούσε την ενότητα των μηχανισμών και των ηγετικών της παραγόντων σε βάρος του κινήματος, αλλά η ενότητα της εργατικής τάξης και του λαού. Όχι μιας εργατικής τάξης και ενός λαού όπως υπάρχει στη σφαίρα της λακίροφκα και της φαντασίας, αλλά όπως υπάρχει στην αληθινή ζωή. Με όλα όσα σέρνει στο κεφάλι και στην συμπεριφορά του. Για να ενωθεί η εργατική τάξη και ο λαός θα πρέπει να μάθουμε να τον ακούμε, ακόμη κι όταν λέει τις χειρότερες ανοησίες, θα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε μαζί του τη δική του γλώσσα για να τον πείσουμε για το δίκιο του, γιατί υποτίθεται ότι όλοι εμείς έχουμε στρατευθεί για το δικό του συμφέρον και όχι για ιδεολογήματα και οπτασίες που θέλουμε να του φορέσουμε καπέλο. Θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τον οργανώσουμε και να τον κινητοποιήσουμε με τον τρόπο που καταλαβαίνει ο ίδιος, που τον νιώθει φυσικό και ώριμο, που του κερδίζει την εμπιστοσύνη. Σε αντίθεση με όλους αυτούς που μπορεί να «ζεσταίνουν τους δρόμους», αλλά ζητάνε να τον μαντρώσουν στη δική τους λογική και πρακτική, να τον μετατρέψουν σε άβουλο οπαδό ηγεσιών και μηχανισμών. Τι άλλο εκτός από ακροατήριο αναζητούν πρωτοβουλίες σαν το Αριστερό Βήμα και την ΕΛΕ; Που είναι η κινηματική τους διάσταση; Τι και πότε έκαναν το οτιδήποτε για να κινητοποιήσουν μάζες; Εδώ δεν τόλμησαν ούτε καν να φιλοξενήσουν τον αντίλογο, θα μας μιλήσουν τώρα για κίνημα; Έλεος! Όσο για τις Σπίθες, ο καθένας έχει δικαίωμα να έχει την άποψή του γι’ αυτές, για τον Θεοδωράκη και για τον οποιοδήποτε άλλον. Δικαίωμά του. Όμως το ερώτημα μου είναι το εξής: πότε όλοι αυτοί μαζί που «ζεσταίνουν τους δρόμους» μάζεψαν τον κόσμο που μάζεψε ο Θεοδωράκης με το κάλεσμά του; Κι ο κόσμος αυτός είναι εκείνος, που οι εγκάθετοι της αριστεράς ζητούν εδώ και δεκαετίες να τους ακολουθήσει, αλλά δεν το κάνει. Και πολύ σωστά, γιατί από ταξικό ένστικτο διαισθάνεται για τι κουμάσια πρόκειται. Τώρα μπορεί ο οποιοσδήποτε να θεωρεί αυτόν τον κόσμο λαουτζίκο, αμόρφωτο, εθνικιστή, ανόητο, ή ότι άλλο θέλει. Και πάλι δικαίωμά του. Αλλά αυτός ο κόσμος έχει δηλώσει τη διάθεσή του να δώσει τη μάχη, έχει ήδη πάρει θέσεις για το χρέος, την ΕΕ και την δημοκρατία που δεν τολμούν να πάρουν ακόμη και οι πιο δήθεν επαναστάτες αριστεροί ινστρούκτουρες. Όντως υπάρχουν εθνικιστές στις γραμμές της Σπίθας, έστω κι αν ο πατριωτισμός που διακρίνει τον λαό δεν είναι εθνικισμός, αλλά μια αυθόρμητη εναντίωση στον ιμπεριαλισμό, που αν δεν βρει πολιτική έκφραση αντίστοιχη με τα συμφέροντά του, θα χειραγωγηθεί από κάθε είδους ακροδεξιά λογική. Γιατί όμως είναι χειρότερο να συναναστρέφεται κανείς εθνικιστές και πατριώτες από το να συναναστρέφεται δηλωμένους απολογητές της ΕΕ και του ιμπεριαλισμού, όπως ο Αλαβάνος και οι Τσιπραίοι, δεξιού και αριστερού φυράματος, με τους οποίους δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συχνοτίζονται οι πούροι επαναστάτες της αριστεράς; Γιατί είναι κακή η Σπίθα που συνενώνει μετωπικά διαμετρικά αντίθετες λογικές, αλλά είναι καλή η πρακτική των κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς που προσπαθούν να ποδηγετήσουν τα κινήματα των πολιτών, όπως το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και άλλα, προκειμένου να τα κάνουν υποχείρια του ΚΚΕ, του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, του ΕΕΚ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Δες τους 500-800 που μάζεψε το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στην κινητοποίηση της 1η Μάρτη για να καταλάβεις τι εννοώ. Κανένας τους δεν τόλμησε να κάνει αυτό που επιχειρούμαι με όλες τις αδυναμίες μας στη Σεισάχθεια, ή στις Σπίθες. Αντίθετα κάθε φορά που τίθεται ζήτημα κοινής δράσης πάνω σε ένα κοινό πλαίσιο κεντρικών αιτημάτων, πάντα υπάρχουν οι γνωστοί των κομμάτων, οργανώσεων και γκρουπούσκουλων της αριστεράς με την επίσης γνωστή ασφαλίτική λογική και συμπεριφορά: Αυτός δεν μου κάνει, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί στο κοινό πλαίσιο που εκφράζει και εμένα. Συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Με όλα τα κακά της, η Σπίθα δεν έχει αυτή την ασφαλίτικη λογική. Αν επικρατήσει και εκεί, το σίγουρο είναι ότι θα έχω αποχωρήσει πολύ πιο πριν. Η διαχωριστική γραμμή στην ελληνική κοινωνία σήμερα δεν είναι ανάμεσα στους εθνικιστές και στους αντιεθνικιστές, αλλά ανάμεσα στους απολογητές του ιμπεριαλισμού, της ΕΕ και των αγορών, από την μια και από την άλλη, σε όλους εκείνους που είναι διατεθειμένοι να δώσουν τη μάχη ενάντια στην υποδούλωση και την δουλοπαροικία του χρέους που έχει επιβληθεί στη χώρα και τον λαό της. Στην πρώτη κατηγορία εντάσσεται και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της επίσημης αριστεράς, ενώ όποιος δέχεται να στρατευτεί στην υπόθεση της αντίπερα όχθης δεν έχει καμμιά σημασία αν είναι εθνικιστής, αστός δημοκράτης, πατριώτης, ή αριστερός, αρκεί να προτάσσει τους άμεσους στόχους πάλης. Κι αυτοί δεν μπορούν να περιοριστούν στην καταγγελία του μνημονίου, όπως κάνουν όλα τα κόμματα και γκρουπούσκουλα της αριστεράς. Άλλωστε η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι στην κατοχή οι εθνικιστές ήταν εκείνοι που στρατεύθηκαν με τους κομμουνιστές και έχυσαν το αίμα τους για μια λαοκρατική Ελλάδα, όταν κάποιοι πούροι επαναστάτες είχαν διαλέξει την ασφάλεια του σπιτιού τους, ή την υπηρεσία της κομαντατούρ. Κανείς δεν γνωρίζει τι θα απογίνει με τη Σπίθα, αλλά δεν δέχομαι κανενός είδους ασφαλίτικη λογική που ζητά πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων προκειμένου να υπάρξει συμπαράταξη στον κοινό αγώνα. Δεν απαλλάχθηκε η ελληνική κοινωνία και πολιτική από τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, για να τα επαναφέρει η αριστερά και μάλιστα εκείνοι που ξέρουν μόνο από δημόσιες σχέσεις, εσωκομματικές ισορροπίες και συναλλαγές κορυφών. Το τι εννοούμε όταν μιλάμε για κοινή δράση, το αποδεικνύει η προσπάθεια να συνβρεθούν όλες, αν είναι δυνατόν, οι πρωτοβουλίες, τα κινήματα, οι φορείς και τα συνδικάτα σε κοινή εκδήλωση διαμαρτυρίας, χωρίς ο ένας να καπελώνει τον άλλο, προτάσσοντας ένα κοινό πλαίσιο δράσης. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, συμμετείχες και εσύ σ’ αυτές τις διεργασίες που δεν αφορούσε μόνο τη Σεισάχθεια και τις Σπίθες. Και πάλι αν δε με απατά η μνήμη μου, είχες αναλάβεις και κάποιες υποχρεώσεις όχι εκ μέρους της Σεισάχθειας, αλλά ο Γ. Σαρρής. Τι σχέση έχει αυτή η προσπάθεια με την άποψη, που δικαίως ή αδίκως, έχεις για τη Σεισάχθεια ή την Σπίθα; Που είναι οι εκκλήσεις για ενότητα, κοινή δράση και όλα τα σχετικά, όταν βρίσκεις πρόφαση ένα δικό μου άρθρο για να αποδεσμευτείς από υποχρεώσεις που προσωπικά ανέλαβες για μια κοινή δράση πρωτοβουλιών, κινήσεων και συνδικάτων; Μήπως κι αυτοί δεν έχουν την έγκριση της παρέας και των κολλητών σου; Ή μήπως ισχύει και για σένα αυτό που είπες στη τελευταία μας προσωπική συνάντηση για το ότι οι καλλιτέχνες είναι απρόβλεπτοι άνθρωποι και σ’ αυτούς μετρούν περισσότερο οι παρέες, τα κολλητιλίκια και οι καλές σχέσεις με τα κόμματα της αριστεράς που τους εξασφαλίζουν δουλίτσες και ακροατήρια; Αν το έλεγες για να με προετοιμάσεις, ειλικρινά οφείλω να ζητήσω συγνώμη, γιατί εγώ νόμιζα ότι μιλώ με κάποιον άλλον. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορεί να συμβιώσει η ήρα με το στάρι. Το ποιος είναι ποιος ας αφήσουμε τη ζωή να το δείξει. Φιλικά Δημήτρης Καζάκης Φίλε Δημήτρη καλησπέρα Για να πω την αλήθθεια με εντυπωσιάζει και η ένταση και το "μέγεθος" της απάντησης σου σε ένα σύντομο μειλ του οποιου δεν ηξερα με σιγουρια τον παραλήπτη. Απο οτι βλέπω η μεχρις εσχάτων ανελέητη πολεμική ειναι το στοιχείο σου, πραγμα που κατα τη γνώμη μου ειναι επικίνδυνο και όχι χρήσιμο στοιχείο σε στιγμές που προσπαθούμε να πετύχουμε κάποιου ειδους ενότητα. Παρ όλα αυτα το σεβομαι και δεν το παρεξηγώ αφου μάλλον η πρόθεση σου ειναι ίδια με τη δική μου. Προσωπικα δεν μου αρεσουν οι πολεμικές και οι εντονες αντι παραθεσεις και δεν θα απαντησω σε τετοιο τονο η με λεπτομερειες. Θα σταθω μονο σε μερικα σημεια προσπαθωντας να σου δωσω να καταλάβεις τι εννοω με απλα λογια. 1.Κανεις φυσικα δεν με προέτρεψε να απομακρυνθω απο κάποιο χωρο, αλλά κάτι τετοιο ειναι αντικειμενικό να συμβει όταν σκέφτομαι τον εαυτό μου σε συγκεντρωσεις όπου το γενικό κλιμα θα είναι η συνολική καταγγελία όλων των κομματων της Βουλής που βαζει στο ίδιο τσουβάλι πχ.τη ΝΔ, το ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ. Πιστευω οτι οι λεπτες κατηγορίες είναι χαρακτηριστικό των ανθρωπων που ψαχνουν με προσοχή την αλήθεια και αυτο που τους διακρίνει από τους χοντροκομενους και τους λαικιστές(και φυσικά δεν εννοώ εσενα) 2.Αυτο που εκανα αυτες τις μερες ηταν να φανταστω την συγκέντρωση της 2 Απριλη, βαζοντας στη σκεψη μου όλα τα στοιχεια που ειχα. Αυτα ηταν οι διαφοροι φορεις, κινηματα, μετωπα κλπ που ηδη γνωριζα πως συμμετεχουν, η συγκεντρωση της 1ης Μαρτη που ημουν εκει, η πρόσθεση των Σπιθων και μια μαζικη σχετικα προσέλευση ανθρωπων που η πλειοψηφία τους δεν έχει απαραίτητα κάποια σχεση με τις κινητοποιήσεις, σιγουρα δεν προέρχονται από τα Αριστερα κόμματα ή σχήματα και μάλλον δεν έχουν στο νου τους κάτι συγκεκριμένο για τη συνεχεια και το μέλλον των κινημάτων εκτός από μια θολή ίσως διάθεση αντίδρασης (την οποια όμως δεν υποτιμώ). Συγκρινοντας μια τετοια συγκεντρωση με τις μεγάλες κινητοποιησεις που έχουν γίνει από τον περασμενο χειμώνα μεχρι σήμερα ομολογώ οτι αισθάνθηκα περιεργα. Στα μεν μεγαλα συλλαλητηρια το κλιμα ηταν σε μια σωστη βαση πολιτικοποιησης και συνθηματων(τουλαχιστον στο μεγαλύτερο κομματι), ενω παρατηρωντας τη συγκεντρωση της 1ης Μαρτη τα συνθηματα ξοδευόντουσαν μεταξυ του "κλεφτες-κλεφτες" και του 'φερτε πισω τα κλεμμενα" ενω οι ομιλίες ειχαν σαν κοινο στοιχειο την επίθεση στα κόμματα της Βουλής, δινοντας την εντυπωση οτι αυτα και γενικά "οι πολιτικοί" ειναι οι υπεύθυνοι για την κριση και όχι βεβαια ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλιστικος ανταγωνισμος κλπ.Ενω υπήρχαν δηλαδή καποιες σωστες τοποθετησεις τελικά το όλο κλίμα ειχε μια ροπή προς το απολιτικ που καθόλου μα καθόλου δεν με εκφραζει. Η προσθηκη των Σπιθων προφανως δεν θα εχει κατι άλλο να προσθεσει εκτος από το να κανει ακόμη πιο εντονα τα προηγούμενα. Διαβαζοντας το άρθρο σου κατόπιν με το οποιο κατα βαση συμφωνουσα, βλέποντας στο τελος το σχόλιο "οι ειδικοι της ΕΛΕ εχουν την ιδια στοχευση " με αυτους που επεβαλαν το μνημονιο έμεινα με ανοιχτο στομα. Πως ειναι δυνατον οι συναγωνιστες σου οικονομολογοι που ειναι και στο Αριστερο Βημα, αλλα και οι άλλοι που κανενα λογο δεν εχω να αμφισβητω τις προθεσεις τους από όσο τους γνωριζω, να εχουν ιδιο στοχο με τους μνημονιακους και να ειναι "εφεδρειες του συστηματος" δηλαδη προδοτες με λιγα λογια του κινηματος. Μου θυμιζε παλιες κακες στιγμες προδικτατορικου ΚΚΕ και δεν το λεω με εμπάθεια. Ηταν ακριβως το χαρακτηριστικο που ποτε δεν δεχτηκα ακομα και στα πολυ φανατικα μου χρονια στο Πν/μιο. Και μαλιστα σε μια συγκηρια οπως η τωρινη και πάνω στην προσπαθεια δημιουργίας Λαικού Μετωπου! Εκει λοιπον σκεφτηκα πως μαλλον χανω το χρονο μου σε κατι καταδικασμενο.Ακολουθησαν μια σειρα απο μειλ με άσχετο περιεχόμενο για θεσεις του ΚΚΕ κατα βαση, μεχρι τραβηγμενες κατα τη γνωμη μου απόψεις γυρω απο την εγκαταλειψη απο το ΚΚΕ του ΕΑΜ κλπ που τιποτα δεν εχουν να προσφερουν σημερα παρα το ενδιαφερον που μπορει να εχουν.(τα αρθρα μου τα εστειλε ο Δημητρης) Εκει αισθανθηκα οτι δεν ειχα διαθεση να μπω στη διαδικασια άλλης μιας ενδοαριστερης αντιπαραθεσης όπου μια ομαδα διεκδικει την απόλυτη γνωση του τι ειναι σωστο και τι λάθος. Χωρις να μπω στην ουσια θελω να σου πω οτι τετοιες αντιπαραθεσεις απογοητευουν τον κοσμο που περιμενει κατι να γινει, και μαζι απογοητευουν κι εμενα παρα το οτι δεν υπαρχει περιπτωση να εγκαταλειψω. Εν πασει περιπτωσει , ειμαι βεβαιος και να εισαι κι εσυ βεβαιος οτι η πολεμικη μεχρις εσχατων δεν ενθουσιαζει κανεναν απο αυτους που περιμενουν καποιο φως, ακομη κι αν ακουσουν τα σωστοτερα επιχειρηματα. Αυτο που εχει την πιο μεγαλη σημασια ειναι να δημιουργηθουν συνθηκες που να δινουν φτερα σε εναν κοσμο φοβισμενο και απογοητευμενο. Επισης όσο σωστες και να ειναι καποιες θεσεις (όπως πχ ή εξοδος απο το ευρω) εαν ο κοσμος δεν μπορει να τις καταλάβει, να τις δεχτει και ακόμη περισσοτερο να παλέψει για αυτες ειναι προτιμώτερο να μην γινονται σημεια αιχμης ή αντιπαραθεσης μεχρι τη στιγμη που η ορθοτητα τους θα ειναι φανερη και αυταπόδεικτη. Τελος θελω να πω οτι πιστευω οτι καμμιά πλευρα από όλες όσες συμμετεχουν στη "συζητηση" για την εξοδο από την κριση δεν πρεπει να θεωρει οτι κατεχει την απόλυτη αλήθεια. Κι αυτο για τον απλο λογο οτι όλες οι λύσεις πονανε και για να εχουν αποτελεσμα πρεπει να είναι αποδεκτες από τον πολύ κόσμο, το λαο και τους εργαζόμενους που θα υποφερουν. Μια προταση στη λάθος στιγμη που μπορει να ακολουθηθεί και κατοπιν να εγκαταληφθει, μπορει να ειναι καταστροφικη αντι για ευεργετικη. Φιλε Δημητρη ειλικρινα θαυμαζω και την ικανότητα και την προσπάθειά σου. Θέλω όμως να σκεφτεις αυτα που σου ειπα προσπαθωντας για το καλυτερο δυνατο αποτελεσμα. Προσωπικα εχω μεγαλες επιφυλλάξεις όπως σου ειπα για το εγχειρημα και δεν μπορω να ειμαι στην πρωτη γραμμη της οργάνωσης του μεχρι να βεβαιωθώ για την κατευθυνση του, και για την δυνατότητα που εχει μια ομαδα κομμουνιστων να παρέμβει σε ενα χωρο μαλλον ανεξέλεγκτο, όπου προφανως υπάρχουν πολλές σκοπιμότητες και ικανώτατα άτομα με πολυ αμφισβητούμενες όμως προθεσεις. Μακαρι να εχεις εσυ δικιο. Εγω θα ειμαι κοντα και θα παρακολουθω. Σε οτι αφορα τη συναυλία θα προσπαθησω να βοηθησω όσο γινεται, αναλογα με το πως θα εξελιχτουν τα πραγματα. Βεβαια αφου υπάρχει ηδη η Ορχηστρα Μ.Θεοδωράκης δεν χρειαζεται και πολύ η δικη μου βοήθεια. Κλεινοντας προσθετω το εξης. Κατα τη γνωμη μου οι άνθρωποι ειναι ενα παζλ από διαφορετικότητες που δεν μιλουν και δεν καταλαβαινουν την ιδια γλώσσα. Με αυτη την έννοια όλες οι προσπάθειες που εχουν σαν στοχο έστω και την πτωση του μνημονίου, μπορουν να εχουν θετικο αποτελεσμα κινητοποιωντας κόσμο που δεν θα μπορουσε ισως να κινητοποιηθει με άλλους τροπους. Γι αυτο και δεν μπορω παρα να ευχομαι επιτυχια σε όλους ακομη κι αν διαφωνω. Σιγουρα οι ανθρωποι που θα μπουν στα κινηματα θα ειναι αμεσως διαφορετικοί από εκεινους που λίγο πριν μόλις σηκωθηκαν απο τον καναπέ. Φιλικα Γιωργος Σαρρης ΥΓ. Παρεμπιμπτοντως δεν εχω υπογραψει την ΕΛΕ, μιας και δεν την βρισκω ιδεα που να μπορει να προσφερει κινηματικά.Δεν την θεωρω όμως και καταστροφη. Χασιμο χρησιμου χρονου ίσως. Συντομα θα δουμε αν εχει καποιο νοημα. Αγαπητέ Γιώργο, Συγνώμη αν σε στεναχώρησα. Για μένα η πολιτική δράση και πολύ περισσότερο η σκέψη, αν θέλει να είναι ανατρεπτική, οφείλει να ακολουθεί το μότο του Μαρξ: «Αν δεν έχουμε να προσφέρουμε έτοιμες πανάκειες που κάνουν ευτυχισμένη την ανθρωπότητα, τότε τι μένει; Η ανελέητη κριτική όλων όσων υπάρχουν, ανελέητη τόσο με την έννοια ότι δεν φοβάται σε ποια συμπεράσματα θα καταλήξει, όσο και με την έννοια ότι εξίσου δεν φοβάται να συγκρουστεί με τις όποιες κατεστημένες εξουσίες.» Αυτό το νόημα έχει η πολεμική για μένα και όχι η εξόντωση του αντιπάλου. Αν και οι πολεμικές στην ιστορία του γραπτού λόγου από την εποχή των αντιπαραθέσεων εθνικώνχριστιανών έως τα κείμενα ανελέητης κριτικής των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και άλλων πιο σύγχρονων, θεωρώ ότι είναι ότι καλύτερο και φωτεινότερο έχει να επιδείξει η πολιτική σκέψη. Καμιά σχέση με τις ανιαρές μονογραφίες παράθεσης δογμάτων και θεωριών. Έστω κι αν οι ακρότητες, το έντονο ύφος, η ισοπεδωτική ειρωνεία που υπάρχει σ’ αυτά τα κείμενα – αν και εμένα με συναρπάζει αυτό το είδος γραφής – σίγουρα στοίχησαν τόσο στους συγγραφείς, όσο και στους αντιπάλους τους. Όμως, για μένα η σύγκρουση δεν αφορά τον Δημήτρη και τον Γιώργο, δεν γίνεται για να βρεθεί ποιος έχει δίκιο, ή ποιος μπορεί να συντρίψει τον άλλο. Για μένα οι μάχες που δίνονται αφορούν το παρών και το μέλλον της ίδιας της κοινωνίας, των ανθρώπων που έχω αφιερώσει τη ζωή μου την ίδια. Κι επομένως σε κάθε αναμέτρηση βλέπω τους νεκρούς, το αίμα που θα χυθεί σαν αποτέλεσμα της επιβολής στρεβλών λογικών, βλέπω τα παιδιά μου να μην μπορούν να βρουν δουλειά, ή να ξενιτεύονται γιατί δεν θα υπάρχει ζωή σ’ αυτόν τον τόπο, βλέπω την ολοκληρωτική καταστροφή που επέρχεται αν δεν την προλάβουμε. Γι’ αυτό και εξεγείρομαι. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να αντιμετωπίσω μια αντιπαράθεση που αφορά ενέργειες ή κατευθύνσεις πολιτικής μέσα στον κόσμο, σαν μια απλή φιλολογική διαμάχη. Για μένα οφείλει να πάρει διαστάσεις αναμέτρησης μέχρις εσχάτων, όπως θα ήταν η μάχη για την επιβίωση δυο διαφορετικών και ανταγωνιστικών ειδών στο ζωικό βασίλειο. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκαθαρίσει το τοπίο από τώρα, είναι ο μόνος τρόπος για να μην θρηνήσει ετούτος ο λαός ακόμη μια ήττα, που θα την βάψει με το αίμα του, είναι ο μόνος τρόπος για να προετοιμαστεί με τον καλύτερο τρόπο η μάχη στα οδοφράγματα, όταν και όποτε έρθει. Αυτός ήταν ο λόγος που σου έγραψα με το συγκεκριμένο ύφος και όχι γιατί ήθελα να σε μειώσω προσωπικά. Άλλωστε αν με ήξερες προσωπικά, θα γνώριζες ότι όταν χρειάζεται να υπερασπιστώ κάτι που θεωρώ σωστό για το κίνημα, δεν υπολογίζω ούτε φιλίες, ούτε συγγένειες, ούτε προσωπικές σχέσεις. Όταν πρωτοδημιούργηθηκε η πρωτοβουλία Σεισάχθεια στις 17/10, για τους επόμενους δυο μήνες δόθηκε μια κυριολεκτικά υστερική μάχη ανάμεσα σε μένα και τους πιο κοντινούς μου συντρόφους, που θεωρούσαν ότι δικαιωματικά – αφού εμείς είχαμε πρωτοστατήσει στη δημιουργία της – πρέπει να έχουμε τον πρώτο λόγο σ’ αυτήν. Το γεγονός ότι εγώ υπερασπίστηκα το δικαίωμα όλων – ακόμη και των δεξιών – που εντάχθηκαν στην πρωτοβουλία να έχουν ισότιμο λόγο, με την προϋπόθεση ότι τηρείται η πολιτική συμφωνία πάνω στα κεντρικά αιτήματα, μου στοίχισε την οριστική ρήξη με πολλούς από τους πιο κοντινούς συντρόφους μου. Τώρα οι σύντροφοί μου αυτοί, που ήμασταν μαζί πάνω από δέκα χρόνια, κυκλοφορούν στην αριστερά και λένε ότι η Σεισάχθεια είναι προσωπικό μου μαγαζί και από αξιοπρέπεια αποχώρησαν, ότι εγώ το παίζω βεζίρης, ότι είμαι εγωπαθής και μανιακός, ότι έχω τεθεί επικεφαλής ακροδεξιών με μόνο σκοπό την δική μου προσωπική προβολή, κοκ. Θα τα βρεις όλα αυτά αναρτημένα στο διαδύκτιο. Γι’ αυτό και να μου επιτρέψεις να είμαι λιγάκι ευαίσθητος όταν κάποιος αφήνει αιχμές αυτού του είδους. Από τα γραφόμενά σου δείχνεις ότι δεν έχεις παρακολουθήσει από κοντά ούτε την πρωτοβουλία οικονομολόγων, ούτε το τι γίνεται στην αριστερά. Δεν το λέω για να σε προσβάλω, ούτε το λέω για κακό, απλά θεωρώ ότι πριν οδηγηθείς σε οποιοδήποτε συμπέρασμα πρέπει να ξέρεις όλα τα δεδομένα. Από την πρώτη στιγμή η πρωτοβουλία οικονομολόγων διχάστηκε σε δυο κύριες τάσεις: Από τη μια εκείνοι που πίστευαν ότι πρέπει να υποστηριχθεί μια λύση τύπου Κίχνερ. Και από την άλλη εκείνοι που υποστήριζαν ότι πρέπει να διεκδικηθεί η διαγραφή του χρέους με όρους επαναστατικής πάλης των μαζών. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους δεύτερους ήμουν και εγώ, με όλη την ιδιαίτερη επιχειρηματολογία μου. Επειδή οι πρώτοι δεν μπορούσαν να περάσουν την άποψή τους, που θα επέτρεπε την προσέγγιση με Αλαβάνους, Λαφαζάνηδες και άλλους, οι οποίοι δεν τολμούσαν ούτε καν να θέσουν θέμα διαγραφής του χρέους και εξόδου από το ευρώ, σκέφτηκαν και έστησαν το Αριστερό Βήμα. Στην προσπάθεια τους αυτή προσπάθησαν να ενσωματώσουν την πρωτοβουλία οικονομολόγων στο Αριστερό Βήμα. Σε αυτό αντιτάχθηκε η μεγάλη πλειοψηφία των συμμετεχόντων. Αφού δεν τους πέρασε αυτό και αφού είδαν ότι το Αριστερό Βήμα δεν τραβά, μιας και ο πολιτικός σχεδιασμός τους ήταν εξαρχής να υπάρξει προσέγγιση Αλαβάνου, Λαφαζάνη, Χάγιου με όρους Αλαβάνου και Λαφαζάνη, τότε σκέφτηκαν την ΕΛΕ. Είχαν ήδη από την αρχή του Αριστερού Βήματος ύποπτα πάρε-δώσε με διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που ήξερα από πρώτο χέρι το ποιος τους χρηματοδοτεί, και οι οποίες επιζητούσαν να μπουν στην Ελλάδα. Επειδή όμως η σύγκρουση μέσα στην πρωτοβουλία οικονομολόγων ξεσκέπασε τα σχέδια αυτά και εξανάγκασε του πρωτεργάτες αυτής της πολύ ύποπτης ιστορίας να αρνηθούν κάθε σχέση με τις διεθνείς ΜΚΟ, γι’ αυτό και το Αριστερό Βήμα δεν μπόρεσε να γίνει η πόρτα που αυτές θα περνούσαν στην Ελλάδα. Έτσι προέκυψε η ΕΛΕ. Με στήριξη των συγκεκριμένων ΜΚΟ, οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν σε όλα αυτά που σου περιέγραψα, έστησαν την εν λόγω πρωτοβουλία. Για να προβάλουν την ΕΛΕ απενεργοποίησαν την πρωτοβουλία οικονομολόγων, τη βύθισαν σκόπιμα στην απραξία και τώρα μας λένε ότι η ΕΛΕ συγκεντρώνει περισσότερο κόσμο. Μπαρούφες. Γι’ αυτό και με βλέπεις να τους επιτίθεμαι. Όχι μόνο γιατί και η ΕΛΕ υπηρετεί έναν πολύ συγκεκριμένο σχεδιασμό που προϋπάρχει με σκοπό να στηθεί κολυμπήθρα του Σιλωάμ για όλους τους Αλαβάνους, Τσίπρες, Λαφαζάνηδες και λοιπούς παρατρεχάμενους. Επιτίθεμαι γιατί ξέρω πολύ καλά ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Επιτίθεμαι γιατί οι ΜΚΟ που εισάγει στην Ελλάδα είναι βιτρίνα των υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού και κυρίως των ΗΠΑ. Και επιτίθεμαι γιατί, αν μη τι άλλο, γνωρίζω πολύ καλά τι μπούρδες λένε επί του συγκεκριμένου. Αυτή είναι η αλήθεια κι όχι ότι κάποιοι φίλοι και σύντροφοι προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό και εγώ ο κακός τους επιτίθεμαι, επειδή διαφωνώ. Ποτέ, ακόμη και μέσα στην πρωτοβουλία οικονομολόγων, δεν ήμουν φίλος και σύντροφος με δαύτους. Δεν είχα ποτέ σχέσεις με συνεργάτες του Αλαφουζέικου και των διεθνών ΜΚΟ. Όταν από την αρχή διαπίστωσαν ότι δεν κάνω για τη δουλειά τους, ήταν μόνιμη αγωνία τους ο αποκλεισμός μου και συνεχής η προσπάθεια διαβολής των θέσεών μου ως μαξιμαλιστικές, ανεδαφικές και άλλες τέτοιες μπούρδες. Τελευταία προστέθηκε ότι είναι και εθνικιστικές. Γι’ αυτό και δεν με κάλεσαν ποτέ στο Αριστερό Βήμα, έστω κι αν κανένας τους δεν έχει τη δουλειά που έχω κάνει για το χρέος. Γι’ αυτό με αγνόησαν και με την ΕΛΕ, έστω κι αν κανένας τους δεν έχει κάνει τον κόπο να διαβάσει έστω τον Ισολογισμό του χρέους από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, αν και εμφανίζονται ειδικοί επί του θέματος και μάλιστα διεθνούς κύρους. Τρομάρα τους! Θα έπρεπε να ήσουν στην εκδήλωση της Τετάρτης στην Τοσίτσα, όπου για πρώτη φορά είχαν έρθει πολλοί οικονομολόγοι από τράπεζες και άλλα ιδρύματα. Ήταν ένα ειδικό κοινό από επαγγελματίες του είδους, που ήξεραν πολύ καλά το θέμα και έρχονταν από όλο το πολιτικό φάσμα. Θα άξιζε τον κόπο να ακούσεις δεξιούς να επαινούν τα επιχειρήματα και τις γνώσεις μας, ακόμη κι αν δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν με τις θέσεις μας, και να μας συγχαίρουν γιατί δεν συμμετέχουμε στην «ΕΛΕ των ασχέτων», όπως έλεγαν χαρακτηριστικά. Θα άξιζε τον κόπο να ακούσεις τα σχόλια στελεχών των τραπεζών και ιδρυμάτων να θεωρούν ότι η δική μας επιχειρηματολογία είναι αρκετά σοβαρή και τεκμηριωμένη για να γίνει αντικείμενο συζήτησης και όχι εκείνων που παραμυθιάζουν τον κόσμο ότι μπορούν να ελέγξουν τα ομόλογα. Το να κάνεις τον αντίπαλό σου να σε σέβεται και να σε υπολογίζει, είναι το πρώτο αποφασιστικό βήμα μιας νικηφόρας πορείας. Γι’ αυτό και να με συγχωρείς, αλλά δεν θα τους αφήσω σε χλωρό κλαρί, δεν θα τους αφήσω – όσο μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου – να γκρεμίσουν ότι έχουμε χτίσει, δεν θα τους αφήσω να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Άλλωστε κοντινή γιορτή, αλληλούια. Επιπλέον, βλέπω ότι δεν αντιμετωπίζεις ισότιμα τα πράγματα. Ενώ είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα στραβά μάτια για τον βίο και την πολιτεία της αριστεράς, δεν επιχειρείς καθόλου να καταλάβεις το πώς κινείται ο κόσμος ευρύτερα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είσαι έτοιμος να προκαταλάβεις το τι πάμε να κάνουμε όταν αναφερόμαστε στον απλό κόσμο. Αν δεν είχες αυτή την προκατάληψη, θα μπορούσες να το είχες συζητήσει μαζί μας πριν καταλήξεις σε συμπεράσματα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Κι αυτό είναι που με εκνευρίζει σήμερα, όχι με σένα, αλλά γενικά με όσους υποτίθεται ότι είναι στρατευμένοι στην αριστερά για να αλλάξουν τα πράγματα. Κάποτε αριστερός καλλιτέχνης, σήμαινε λαϊκός καλλιτέχνης, σήμαινε εκείνον που μπορούσε να διαβάσει την ψυχή του λαού και να μεγεθύνει τα αισθήματα, τις αγωνίες, τις προσδοκίες του και με την τέχνη του να βγάλει στην επιφάνεια τις πιο υγιείς και σωτήριες ενδόμυχες τάσεις του. Η αυθεντική λαϊκή τέχνη, αν και δεν θέλω να το παίξω ειδικός επί του θέματος, είναι εκείνη που μπορεί να λυτρώνει το λαό από το αποτύπωμα που αφήνει στον ψυχισμό του η καθημερινότητα της μιζέριας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης που υφίσταται. Το ίδιο και στην πολιτική. Κάποτε αριστερός και πολύ περισσότερο κομμουνιστής, σήμαινε λαϊκός αγωνιστής, σήμαινε κάποιον αφοσιωμένο στην υπόθεση του λαού, σάρκα από τη σάρκα του, έτοιμο για κάθε προσωπική θυσία προκειμένου να βοηθήσει τους αδικημένους και τους άμοιρους αυτής της κοινωνίας. Σήμερα αριστερός είναι εκείνος που πιστεύει ή εντάσσεται στην αριστερά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Για τον σημερινό αριστερό η στάση του απέναντι στην πολιτική και την κοινωνία δεν διαφέρει στην ουσία της από τη στάση του δεξιού. Διαφέρει μόνο στις ιδεολογικές αναφορές του και ίσως, πιθανά, αν και σπάνια, στην προσωπική του ηθική. Τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και η αριστερά, ο κάθε χώρος της, αλλά και ως σύνολο, έχει αναγάγει τον εαυτόν της υπεράνω όλων, αυτοδίκαιο ηγέτη του λαού και των εργαζομένων, υπέρτατο κριτή της ίδιας της κοινωνίας, έστω κι αν τις τελευταίες δυο δεκαετίες τουλάχιστον δεν έχει προσφέρει το οτιδήποτε στην πάλη του λαού. Αντίθετα λειτούργησε ενισχυτικά της διάλυσης και της ήττας που δέχτηκε το λαϊκό και εργατικό κίνημα. Παρόλα αυτά αυτή η ίδια αριστερά και προπαντός οι αποτυχημένες ηγεσίες της συμπεριφέρεται λες και δεν μπορεί να κάνει τίποτε ο λαός και οι εργαζόμενοι χωρίς αυτήν. Αυτή είναι η τρομακτική ζημιά που έχει επιφέρει η σημερινή αριστερά στη συνείδηση μεγάλου μέρους αγωνιστών που έχουν ενταχθεί στις γραμμές της. Γι’ αυτό και με ενοχλεί πολύ να δηλώνω αριστερός. Το θεωρώ υποτιμητικό για μένα και για τα πιστεύω μου. Επειδή διάφοροι σήμερα ισχυρίζονται ότι αν δεν κατεβάσεις τον πήχη των αιτημάτων ο κόσμος δεν θα πειστεί, ο κόσμος θα φοβηθεί, κοκ, θα σου πω μια ιστορία. Όταν ξεκίνησα να αρθρογραφώ στο Ποντίκι, την ίδια εβδομάδα που δημοσίευσα ένα άρθρο στην Αυγή με τον τίτλο «Υπάρχει θέμα χρεοκοπίας της Ελλάδας;», η συζήτηση μέσα στην αριστερά, αλλά και μέσα στην κοινωνία ήταν η εξής: Από την μια η κυβέρνηση και η επίσημη προπαγάνδα ισχυριζόταν ότι πρόβλημα χρεοκοπίας δεν υπήρχε, αλλά πρόβλημα κόστους δανεισμού που το είχαν δημιουργήσει οι επιθέσεις των κερδοσκόπων. Από την άλλη η αριστερά σύσσωμη, ακόμη και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θεωρούσε την όλη υπόθεση φτιαχτή, τρικ, μπλόφα για να περάσουν νέα αντεργατικά μέτρα. Υπήρχαν και κάποιοι λίγοι που αντιλαμβάνονταν ότι όντως υπήρχε ζήτημα χρεοκοπίας, αλλά λέγανε τι δουλειά έχει η αριστερά με τα δάνεια του αστικού κράτους και του κεφαλαίου. Φυσικά κανένας, μα κανένας δεν τολμούσε να μιλήσει να ευρώ και ΕΕ. Τα άρθρα μου πολύ γρήγορα ξεσήκωσαν σάλο. Από την πρώτη εβδομάδα το τηλεφωνικό κέντρο της εφημερίδας έσπασε στα τηλέφωνα. Απλός κόσμος, αγωνιστές ξέμπαρκοι για χρόνια, αλλά και στρατευμένοι σε δυνάμεις της αριστεράς, άρχισαν να με ψάχνουν, να στήνουν εκδηλώσεις, συζητήσεις, συσκέψεις για να μιλήσω. Η συστηματική δουλειά αυτή, η επιβεβαίωσή της από τις εξελίξεις, όπως και το γεγονός ότι δεν έμενε απλά στην καταγγελία, αλλά προχωρούσε σε συγκεκριμένες προτάσεις άμεσα εφαρμόσιμες, άλλαξε το κλίμα τόσο μέσα στην αριστερά, όσο και στην κοινωνία. Τώρα ολόκληρη η κοινωνία συζητά τα ζητήματα, που στην αρχή μου έλεγαν όλοι ότι φοβίζουν τον κόσμο, ότι δεν τα καταλαβαίνει και άλλα παρόμοια. Για να το καταλάβεις, δες την επίσημη προπαγάνδα. Ποια είναι τα δυο κύρια σημεία που επικεντρώνει την προσπάθειά της; Να εμφανίσει κάθε πιθανή προσπάθεια να μην πληρωθεί το χρέος ως συνώνυμο της καταστροφής. Και να παρουσιάσει κάθε πρόταση επιστροφής στην δραχμή ως συντέλεια του κόσμου. Σύμφωνα με τις κοινωνικές μετρήσεις, που γίνονται για να μετρηθεί η κοινή γνώμη και συνήθως δεν δημοσιεύονται, τον περασμένο Ιούνιο, το ποσοστό της κοινωνίας που αποδεχόταν «την μη αναγνώριση του χρέους και την έξοδο από το ευρώ» (οι έρευνες διατυπώνουν έτσι ακριβώς το ερώτημα) ήταν μόλις 2%. Το Σεπτέμβριο-Οκτώβριο το ποσοστό ήταν 14%, ενώ τον Φεβρουάριο φέτος το ποσοστό ξεπερνά το 20%, ενώ ένα ακόμη 45% πιστεύει στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και στην επανεξέταση της σχέσης μας με την ΕΕ και το ευρώ. Με άλλα λόγια ένα 65% και πλέον είναι απόλυτα δεκτικό στα αιτήματα που παλεύουμε. Να γιατί έχει λυσσάξει κυριολεκτικά η επίσημη προπαγάνδα. Κι εμείς τι πρέπει να πούμε τώρα; Να κατεβάσουμε τον πήχη, ή να εντείνουμε τις προσπάθειες, αναλύοντας, διατυπώνοντας σοβαρές και πειστικές προτάσεις, πληροφορώντας επακριβώς τον κόσμο γι’ αυτό που του συμβαίνει; Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε το δεύτερο. Πολύ περισσότερο όταν μετά τις 25 Μάρτη όλα τα ενδεχόμενα της χρεοκοπίας είναι ανοιχτά: από πτώχευση τύπου Αργεντινής 2001, έως ελεγχόμενη πτώχευση με γενικευμένο ξεπούλημα που μπροστά της το μνημόνιο είναι παιχνιδάκι. Τι πρέπει να πούμε στον κόσμο μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση; Άσε να ρίξουμε το μνημόνιο και ύστερα βλέπουμε; Μα η «λύση-πακέτο» που ετοιμάζεται στην ΕΕ και για την Ελλάδα αφορά και την αντικατάσταση του μνημονίου με έναν υπερεθνικό μηχανισμό πτωχεύσεων πολύ πιο αδυσώπητο, πολύ πιο καταστροφικό και πολύ πιο απροσπέλαστο από τις λαϊκές αντιδράσεις. Και μάλιστα αυτοί που θα κληθούν να τον εφαρμόσουν θα εμφανιστούν με «αντιμνημονιακό» μανδύα, ότι δηλαδή εφαρμόζουν αυτόν τον νέο μηχανισμό – που ενδεχομένως θα αποκληθεί αναπτυξιακός, ανταγωνιστικός, κοκ – για να γλυτώσει ο ελληνικός λαός το μνημόνιο. Και τότε τι θα λένε οι αντιμνημονιακοί του Τσίπρα ή του οποιουδήποτε; Συγνώμη δεν εννοούσαμε αυτό, όταν είχαμε αναδείξει το μνημόνιο ως κορυφαίο ζήτημα; Όπως λένε και για το ευρωομόλογο που προτείνουν; Ενώ η πολιτική τους απάντηση θα είναι δημοψήφισμα για μια πανευρωπαϊκή λύση; Φέξε μου και γλίστρησα. Γι’ αυτό και το τι προτείνει σήμερα κανείς δεν μια απλή ιστορία φιλολογικής διαφοράς, αλλά στην πράξη, επί της ουσίας κρίνει τη ζωή ή το θάνατο αυτής της χώρας και του λαού της. Κι έτσι οφείλουμε να το αντιμετωπίζουμε. Την ιστορία αυτή την έχω δει να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές σε άλλες χώρες. Στην Αργεντινή πριν την επίσημη πτώχευση, η αριστερά της χώρας με πέντε κύρια κόμματα και συνολικό εκλογικό ποσοστό γύρω στο 20%, έκανε τα ίδια με τη δική μας. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να αποκρούει τα αντεργατικά μέτρα και να συζητά για τον χαρακτήρα του σοσιαλισμού που είναι αναγκαίος. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί ο Αργεντίνικος λαός εντελώς απροετοίμαστος όταν ήρθε η επίσημη πτώχευση το 2001, την οποία ακολούθησε πραγματική σφαγή. Η περίοδος του Αργεντινάτσο, δηλαδή της τυφλής εξέγερσης του λαού της Αργεντινής μετά την επίσημη πτώχευση, κόστισε επίσημα 120 νεκρούς. Ανεπίσημα, με βάση τις κοινωνικές οργανώσεις και τα συνδικάτα, οι νεκροί ξεπέρασαν τις 10 χιλιάδες! Στην πλειοψηφία τους θύματα ενός κοινωνικού εμφυλίου, όπου ο ένας έτρωγε τον άλλο για να επιβιώσει. Πάνω στο αίμα αυτό και τα πτώματα ανέβηκε ο Νέστορ Κίχνερ στην εξουσία για να κάνει αυτό που θα έπρεπε να φωνάζει η αριστερά από την πρώτη στιγμή και να οργανώνει τον κόσμο πολύ πριν την επίσημη πτώχευση: Διέγραψε με το έτσι γουστάρω το 70% του δημόσιου χρέους και έδιωξε το ΔΝΤ. Ολόκληρη η κοινωνία ανάσανε και συσπειρώθηκε γύρω του. Σήμερα το σύνολο της αριστεράς είναι ζήτημα αν συγκεντρώνει στις εκλογές 5% και δικαίως. Κανονικά θα πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου γης, μπας και αφήσει χώρο για να γεννηθούν νέες πολιτικές δυνάμεις αληθινά ταξικές και επαναστατικές. Γιατί θα πρέπει και ο λαός μας να υποστεί το ίδιο; Γιατί θα πρέπει να ζήσουμε την ίδια κόλαση; Επειδή έχουμε μια αριστερά που οι ηγεσίες της ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να καταλάβουν; Φίλε Γιώργο, δεν μπορώ επ’ ουδενί να δεχτώ ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, ή φοβάται, όταν κυριολεκτικά μόνος μου έχω κατορθώσει, όσα έχω κατορθώσει. Κι ενώ εγώ και οι απόψεις μου παραμένουμε αποκλεισμένοι από τα κεντρικά κανάλια ενημέρωσης, ωστόσο έχουν το μεγαλύτερο ακροατήριο από οποιαδήποτε οργάνωση ή κόμμα της αριστεράς. Δεν ξέρω άλλους που να περνά τόσο πολύ ο λόγος τους και οι θέσεις τους σε όλους τους πολιτικούς χώρους, εντός και εκτός αριστεράς. Αν κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει ένας άνθρωπος, φαντάσου τι θα μπορούσε να κάνει οργανωμένα η αριστερά. Όμως έχουμε ηγεσίες τελείως ανάξιες, που ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους μακροημέρευση. Έχασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι και την άνοιξη του 2010 συζητώντας με αυτές τις ηγεσίες, όλες τις ηγεσίες της αριστεράς, σε μια απέλπιδα προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού μετώπου με δυο αιχμές, χρέος-ευρώ. Ούτε που ίδρωσε το αυτί τους. Ο καθένας έβαζε προαπαιτήσεις που απαγόρευε σε όλους τους άλλους την ένταξη σ’ αυτήν την προσπάθεια. Όπως διαπίστωσα ιδίοις όμασι, τα στελέχη των μηχανισμών της αριστεράς πιστεύουν ότι η χρεοκοπία και μάλιστα η ελεγχόμενη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Μπορεί να υποφέρει η εργατική τάξη και ο λαός, μπορεί να ξεπουληθεί η χώρα, αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει εδώ και δυο δεκαετίες; Τι το διαφορετικό θα συμβεί; Απλά θα ενταθούν τα μέτρα. Ωστόσο η αριστερά θα παραμείνει να διεκδικεί το μερίδιό της στις εκλογές και έτσι θα εξασφαλίζει την πολιτική της επιβίωση. Έτσι πιστεύουν ότι θα συμβεί και τώρα. Οπότε έχουμε καιρό να λέμε μπούρδες, να διαψευδόμαστε, αλλά να μας ψηφίζουν κάποιοι ελέω αδιεξόδου. Κι έτσι θα πηγαίνει εσαεί. Άδικα προσπάθησα να τους πείσω ότι ο οδοστρωτήρας που μπήκε σε λειτουργία δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο, ούτε την αριστερά, ούτε τους μηχανισμούς της, ούτε κανέναν. Γι’ αυτό και σταμάτησα να απευθύνομαι στα κόμματα και τις δυνάμεις της αριστεράς και άρχισα πια μια συστηματική δουλειά απευθείας στον λαό, όπου αυτός μαζευόταν, όπου έβλεπα προσπάθεια αυτοοργάνωσης και συλλογικής δράσης. Θα πετύχει κάτι τέτοιο; Δεν το γνωρίζω, απλά θεωρώ ότι δεν έχω άλλο τρόπο. Δεν θέλω να γυρίσουν να μου πουν, όταν ο αρμαγεδώνας που έχει ξαμοληθεί ολοκληρώσει το έργο του, «και συ τι έκανες, που ήσουνα, γιατί δεν μίλαγες;» Δεν θέλω να βρεθώ στην άθλια θέση να τους απαντήσω ότι όταν έπρεπε να μιλήσω ανοιχτά, εγώ στρογγύλευα τις απόψεις και τις θέσεις μου για να τα έχω καλά με τους συντρόφους της αριστεράς, να μην τους στεναχωρήσω και να μην τους κακοκαρδίσω γιατί πολλοί από αυτούς έχουν καλές προθέσεις ακόμη κι όταν κάνουν καταστροφικές επιλογές. Βλέπεις από αυτήν την ιστορία έχω μείνει άνεργος, κανένας δεν δέχεται να με προσλάβει, παρά το βιογραφικό μου, διότι έχω εκτεθεί υπέρ του δέοντος και έτσι έχω μείνει και άφραγκος, με την οικογένειά μου να με βλέπει ελάχιστα. Έτσι λοιπόν την μόνη κληρονομιά που έχω για να αφήσω στους δικούς μου, είναι μόνο ένα πράγμα: την πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου, ότι ήταν δυνατό, για να αποτραπεί η συμφορά, για να μην βιώσουν τα παιδιά μου την Αργεντινή της πτώχευσης. Δεν έχω σε τι άλλο να ελπίζω. Αυτοί είναι οι λόγοι που δεν πρόκειται να με κάνει κανείς να σταματήσω. Θα συνεχίσω έως το τέλος έστω και μόνος μου. Αν χρειαστεί συμβάλλοντας στο να διαλυθεί η αριστερά και κάθε άλλο εμπόδιο στην συγκρότηση ενός παλλαϊκού μετώπου ανατροπής του σημερινού καθεστώτος. Τέλος κάποιες παρατηρήσεις που αν θες τις παίρνεις υπόψη, αν θες όχι. Πρώτο: Οι μεγάλες κινητοποιήσεις που έγιναν δεν τις έκανε η αριστερά, αλλά ο απλός κόσμος που κατέβηκε σ’ αυτές και δεν ήθελε να ενταχθεί σε κανένα από τα μπλοκ των αριστερών κινήσεων. Αντίθετα περιδιάβαινε τις πορείες και μετακινιόταν από μπλοκ σε μπλοκ. Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να κατεβάσουμε στις 2 Απρίλη και μάλιστα σ’ ένα ενιαίο μπλοκ με ενιαίο τρόπο, χωρίς ιδιαίτερες κομματικές ή επαγγελματικές σημαίες και χρώματα, στη βάση ενός ενιαίου καλέσματος με σαφείς διεκδικήσεις. Πότε άλλοτε έγινε μια τέτοια προσπάθεια; Ποια οργάνωση της αριστεράς το προσπάθησε; Καμμιά. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να το προσπαθήσουμε επειδή η αριστερά δεν δέχεται να το στηρίξει; Κατά τη γνώμη μου όχι. Άλλωστε εγώ είμαι κομμουνιστής γιατί πιστεύω βαθιά στην ανεξάρτητη κίνηση των ίδιων των μαζών και όχι σε αυτόκλητες πρωτοπορίες ή αρχηγούς. Η αληθινή πρωτοπορία αναδεικνύεται μέσα στη δράση από τις ίδιες τις μάζες που έχουν κινητοποιηθεί. Δεύτερο: Η διαδήλωση της 2 Απρίλη δεν πρόκειται να είναι μια εκδήλωση ενάντια στα κόμματα γενικά, αλλά ενάντια σε μια κυβέρνηση που υπογράφει την καταστροφή της χώρας. Το γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί που στέλνουν στο διάολο όλους, αυτό είναι ένα γεγονός για την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων και του λαού. Δεν πρόκειται για εκδήλωση απολίτικης στάσης, αλλά συνειδητοποίησης ότι τώρα που καλείται να πολιτικοποιηθεί ακόμη και ο πιο πολιτικά καθυστερημένος εργαζόμενος, κανένα από τα πολιτικά κόμματα, μαζί και της αριστεράς, δεν απαντά στα προβλήματά του. Αυτό είτε το αγνοείς και καταριέσαι τον κόσμο που σκέφτεται έτσι, ή φροντίζεις με την πράξη σου να τον διαψεύσεις. Βλέπεις κάποιον από την αριστερά να προσπαθεί το δεύτερο; Εγώ δεν βλέπω κανέναν. Αντίθετα έμμεσα ή και άμεσα φορτώνουν την ευθύνη στον κόσμο που δεν ακολουθεί την αριστερά. Λες και έχει υποχρέωση ο κόσμος να ακολουθεί την αριστερά ότι μπούρδες κι αν λέει, ότι κι αν κάνει. Τρίτο: Το απολιτίκ του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ της 1ης Μάρτη, σε πληροφορώ – μιας και τυχαίνει να ξέρω τα πράγματα από μέσα – δεν ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση απολιτίκ μαζών, αλλά σκόπιμη πολιτική επιλογή συγκεκριμένων οργανώσεων που επιχειρούν να καπελώσουν το συγκεκριμένο κίνημα. Πρόκειται συγκεκριμένα για το ΕΕΚ, όπου ανήκει ο μέγας και πολύς κ. Παπαδόπουλος, μαζί με δυνάμεις του ΝΑΡ και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες θεωρούν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο πετυχαίνουν αφενός να προσελκύσουν περισσότερο κόσμο, χωρίς αφετέρου να μπουν στη δύσκολη θέση να θέσουν κεντρικούς πολιτικούς στόχους, για τους οποίους υποτίθεται ότι δεν ενδιαφέρεται ο κόσμος. Αυτά μας λέγανε όταν τους πλησιάσαμε για να ενταχθούν στην διοργάνωση της συγκεκριμένης εκδήλωσης. Το αποτέλεσμα ήταν να μαζέψουν 500-800 αγανακτισμένους πολίτες, από τους χιλιάδες που συγκεντρώνει στις δράσεις του αυτό το κίνημα. Ο απλός κόσμος δεν γουστάρει τα απολιτίκ, ούτε ενδιαφέρεται μόνο για ακτιβίστικες ενέργειες. Τον ενδιαφέρει το άμεσο πολιτικό πρόγραμμα, το τι μπορεί να κάνει εδώ και τώρα για να αποτρέψει το αναπότρεπτο. Γι’ αυτό και δεν γουστάρει ούτε την αριστερά, η οποία ενώ μονίμως προσπαθεί να καπελώσει τα πάντα, δεν του δίνει καμμιά απάντηση στο σήμερα, στο εδώ και τώρα. Τέταρτο: Κανένας μας δεν απέκλεισε τις δυνάμεις της αριστεράς, ή των πρωτοβουλιών που ελέγχει, από την συμμετοχή τους στην εκδήλωση. Στην προσπάθειά μας να τους προσεγγίσουμε, εισπράξαμε τα εξής: οι στόχοι είναι μαξιμαλιστικοί και δεν είναι έτοιμος ο κόσμος, η κινητοποίηση πρέπει να έχει ξεκάθαρο αριστερό χαρακτήρα και να αποκλειστεί οποιοσδήποτε δεν συμφωνεί μ’ αυτό, να μιλήσουν πολιτικά στελέχη της αριστεράς, να μην συμμετάσχει η Σπίθα γιατί είναι εθνικιστική, έστω κι αν συμφωνεί στο πλαίσιο, κοκ. Ορισμένοι μάλιστα από τα φιλαράκια σου του Βήματος έβαλαν και θέμα συμμετοχής της Σεισάχθειας διότι στις γραμμές της έχει ακροδεξιούς. Προφανώς θα εννοούσαν εμένα. Και φυσικά κανένας δεν δέχτηκε να μιλήσει αποκλειστικά πάνω στο κοινό πλαίσιο των αιτημάτων της διαδήλωσης. Με άλλα λόγια μας είπαν ότι ή το κάνετε όπως εμείς γουστάρουμε, ή δεν συμμετέχουμε. Αν αυτή είναι η πολιτικοποίηση που έχει στο μυαλό της η αριστερά, τότε εγώ στο ξαναδηλώνω δεν θέλω να έχω καμμιά σχέση ούτε με μια τέτοια πολιτικοποίηση, ούτε με την αριστερά. Φυσικά δεν χρειάζεται να σου πω τον υπόγειο πόλεμο που έχουν εξαπολύσει εναντίον της εκδήλωσης, όταν διαπίστωσαν ότι αποφασίσαμε να υποταχτούμε στις λογικές τους. Πέμπτο και τελευταίο: Το ΚΚΕ όντως ετοιμάζεται επίσημα να απαρνηθεί το ΕΑΜ με τον νέο τόμο ιστορίας που έχει κατεβάσει στις ΚΟΒες του για να υφαρπάξει τις ψήφους τους. Η ηγετική ομάδα το κάνει αυτό εδώ και χρόνια. Ελπίζω να μας αναγνωρίζεις το δικαίωμα αυτό να το ξέρουμε καλύτερα εμείς που παραμένουμε κομμουνιστές και μας νοιάζει τι θα απογίνει το κόμμα της εργατικής τάξης σ’ αυτήν τη χώρα. Κακώς σου έστειλε τα email o Δημήτρης, γιατί αυτά δεν αφορούσαν ούτε τον κύκλο ανθρώπων που συμμετέχουν στη Σεισάχθεια, ούτε τους αριστερούς γενικά. Αφορούν αποκλειστικά συντρόφους κομμουνιστές που νοιάζονται για το κόμμα τους και ετοιμάζονται, όσοι ακόμη έχουν παραμείνει εντός ΚΚΕ, να δώσουν την τελευταία τους μάχη μέσα στις γραμμές του. Να ξέρεις ότι αυτοί δεν είναι λίγοι, ίσως να είναι όσο όλοι οι οργανωμένοι των υπολοίπων χώρων της αριστεράς και δεν είναι ανοργάνωτοι, έστω κι αν αυτή η οργάνωση δεν φαίνεται πουθενά γιατί δεν θέλουν να φτιάξουν ένα ακόμη γκρουπούσκουλο. Αυτή είναι μια άλλη μάχη που δίνουμε εμείς οι κομμουνιστές, η μάχη για το κόμμα της εργατικής τάξης, που διεξάγεται οργανωμένα, αλλά είναι πολύ πιο αδυσώπητη, πολύ πιο ανελέητη, πολύ πιο αφανής, εντός και εκτός ΚΚΕ. Όμως αυτή είναι μια άλλη ιστορία και αφορά μόνο σε αυτούς που ενδιαφέρονται για το αν θα υπάρχει στο μέλλον κόμμα της εργατικής τάξης στην Ελλάδα. Με ειλικρινείς χαιρετισμούς και με την ελπίδα οι δρόμοι του αγώνα να διασταυρώσουν κάποτε τις πορείες μας, Δημήτρης Καζάκης Δημήτρη καλημερα, Εχω τις παρακατω ενστασεις για τους άξονες. 1. Τι καταλαβαίνει ένας απλος άνθρωπος πως φταίει για την κρίση; Κατα τη γνωμη μου καταλαβαίνει οτι σίγουρα δεν φταίει ο καπιταλισμός και η κριση του (2007-2008) από όπου ξεκινούν όλα.Δεν πρεπει να υπάρχει ενας άξονας που να λέει με 2-3 φρασεις τι πιστευουμε πως ειναι αυτη η κριση; 2.Το ιδιο ισχύει για το χρέος(εκτος του τεχνικού μερους δηλ. μια μικρη πολιτική εκτίμηση). 3.Τι εννοουμε ως πολιτικό σύστημα; Τον καπιταλισμό ή απλά τα υπάρχοντα κόμματα και πρόσωπα που τον διαχειρίστηκαν; Προσωπικα συμπεραίνω το δε'υτερο από το κείμενο πραγμα που ειναι λάθος. 4.Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μια διάκριση αναμεσα σε αυτούς που υποστηριζουν το μνημόνιο και τα άλλα κόμματα; Π.χ. οτι η κινηση αυτη φυσικά δεν περιλαμβανει αυτούς που ψηφιζουν υπερ του μνημονιου(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΛΑΟΣ); Δεν πρεπει να υπάρχει ενας τροπος να διακρίνουμε ως κίνδυνο το ΛΑΟΣ που συμφωνα με δημοσκόπηση δείχνει να ωφελείται θεωρούμενο ως αξιόπιστο αντιπολιτευτικό κόμμα; Δεν θεωρούμε κίνδυνο την ακροδεξιά, και αν ναι πως το δείχνουμε; 5. Τι ειναι αυτο που σε κανει βεβαιο οτι πρεπει να μπει μπροστα το θεμα της εξοδου απο το ευρω που μάλλον ειναι λογική συνεπεια αν γινουν τα υπόλοιπα(άρνηση χρεους, έλεγχος τραπεζών κλπ) Απο οσο ξερω η συντριπτικη πλειοψηφια αυτη τη στιγμη φοβαται την έξοδο απο το ευρω. Πως μπορει ενα τετοιο αίτημα να συσπειρωσει; Δεν θα ηταν σωστότερο να μπει ενα τετοιο ζητημα σε επόμενη φάση που ο λαός θα εχει μετακινηθεί προς ριζοσπαστικότερες θεσεις; Φιλικα Γιωργος Σαρρης Γιώργο, Θα είμαι πολύ σύντομος σ’ αυτά που λες: Καταρχάς δεν ξέρω σε τι αναφέρεσαι, στις θέσεις της Σεισάχθειας, ή στο κάλεσμα-πλαίσιο του άτυπου συντονιστικού για την εκδήλωση της 2ας του Απρίλη; Αν πρόκειται για το δεύτερο, αυτό είναι υπό συζήτηση αύριο στην Αυλαία, το κείμενο δεν το έχω γράψει εγώ – αν και δεν διαφωνώ – και εναπόκειται στην ομήγυρη να το διαμορφώσει. Αν πρόκειται για τις θέσεις της Σεισάχθειας, τότε έχω να σου κάνω τις εξής επισημάνσεις: 1. Υπάρχει όντως πρόβλημα ανάδειξης των αιτιών της κρίσης, όχι γιατί δεν μιλάμε για τον καπιταλισμό, αλλά γιατί εκτυλλίσσεται μια συστηματική προσπάθεια είτε να αναχθούν οι αιτίες της κρίσης-χρέους στον καπιταλισμό γενικά, το οποίο δεν λέει απολύτως τίποτε, είτε να εντοπισθούν οι αιτίες στη δημοσιονομική πολιτική του κράτους. Γιατί έχουμε κρίση-χρέους; Γιατί το κράτος επιδοτεί το κεφάλαιο και φορτώνεται τις ζημιές του με αποτέλεσμα τα ελλείμματα. Αυτή η προβληματική μπορεί να φαντάζει αριστερή, αλλά δεν είναι. Στην ουσία της είναι μια αριστερή εκδοχή της επίσημης προβληματικής που βλέπει το χρέος ως αποτέλεσμα των κρατικών ελλειμμάτων. Απλά δίνει αλλού την έμφαση. Η κυβέρνηση μιλά για διεφθαρμένο κράτος, η αριστερά μιλά για παροχές στο κεφάλαιο. Στην ουσία όμως η προβληματική είναι ταυτόσημη και οδηγεί είτε σε νεοφιλελεύθερες, είτε σε νεοκεϋνσιανές προτάσεις αντιμετώπισης. Η αλήθεια είναι ότι ο καπιταλισμός σήμερα ως μηχανισμός εκμετάλλευσης της εργασίας και παραγωγής κέρδους δεν μπορεί να κάνει δίχως υπέρογκα χρέη, ιδιωτικά και δημόσια. Διότι ο κύριος όγκος των κεφαλαίων σήμερα είναι δανείσιμα κεφάλαια και επομένως χρειάζονται, προκειμένου να αξιοποιηθούν, νοικοκυριά, επιχειρήσεις και κράτη που δανείζονται όλο και περισσότερο. Τα δανείσιμα αυτά κεφάλαια είναι αδύνατο να διαγραφούν όπως γινόταν παλιότερα στις κρίσεις του καπιταλισμού για δυο βασικούς λόγους: Αφενός γιατί ο όγκος τους είναι κυριολεκτικά τεράστιος, ανέρχονται σε 20 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ. Αφετέρου, αυτά είναι συγκεντρωμένα σε τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια, που σήμερα λειτουργούν ως «συλλογικός κεφαλαιοκράτης» πολύ πιο σημαντικός από το αστικό κράτος. Αυτή η διαδικασία της ανάδειξης των τραπεζών και γενικότερα του χρηματιστικού κεφαλαίου σε «συλλογικό κεφαλαιοκράτη» του καπιταλισμού, ήταν κάτι που είχαν εντοπίσει από την εποχή τους όλοι οι μαρξιστές θεωρητικοί του ιμπεριαλισμού. Απλά σήμερα έχει γενικευτεί παγκόσμια τόσο, ώστε έχει πάρει καθολικές διαστάσεις. Αν αρχίσουν να χρεοκοπούν, ολόκληρο το σύστημα αναπαραγωγής του κεφαλαίου σήμερα παγκόσμια θα μπλοκάρει ανεπανόρθωτα. Γι’ αυτό στην πολιτική του ιμπεριαλισμού προέχει η διάσωση των τραπεζικών κολοσσών από τη διάσωση των κρατών. Η τράπεζα «συλλογικός κεφαλαιοκράτης» έχει μεγαλύτερη σημασία από το κράτος «συλλογικός κεφαλαιοκράτης» σήμερα. 2. Τα παραπάνω σημαίνουν ότι ο υπερδανεισμός δεν είναι μια συγκυριακή εκδήλωση της κρίσης του καπιταλισμού, αλλά αποτελεί οργανική ανάγκη επέκτασής του. Κι αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος του καπιταλιστικού κέρδους σήμερα που αποκομίζεται παγκόσμια έχει να κάνει με τόκους και κέρδη από πιστωτικά προϊόντα. Δίχως αυτά όχι μόνο το καπιταλιστικό κέρδος θα δεχτεί τρομακτικό πλήγμα, αλλά θα γίνει αδύνατη η άνοδός του, μιας και η παραγωγή υπεραξίας εδώ και πολλά χρόνια δεν μπορεί να παρακολουθήσει τους ρυθμούς και τα μεγέθη συσσώρευσης του κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατη σήμερα μια ανάπτυξη του καπιταλισμού, δίχως ταυτόχρονα μια ακόμη πιο ραγδαία ανάπτυξη των αγορών κεφαλαίου, πίστης και χρήματος. Πράγμα που σημαίνει δάνεια και όλο νέα δάνεια. Γι’ αυτό και η σημερινή κρίση-χρέους δεν προέκυψε γιατί τα κράτη δανείστηκαν λόγω ελλειμμάτων, αλλά γιατί το διεθνές δανειακό κεφάλαιο έπρεπε να βρει κερδοφόρα τοποθέτηση. Τα κράτη, όπως και οι ιδιώτες άρχισαν να δανείζονται γιατί οι τράπεζες και οι επενδυτές κεφαλαίου προσέφεραν απλόχερα δάνεια με σκοπό το κέρδος και χωρίς να υπολογίζουν εισοδηματικά και παραγωγικά όρια. Μετά προέκυψαν τα κρατικά ελλείμματα τα οποία βέβαια επιδείνωσαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση και την κρίση. Όμως έχει σημασία να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι τα κράτη που δανείστηκαν λόγω ελλειμμάτων, αλλά οι τράπεζες και οι αγορές που δάνεισαν για να κερδοσκοπήσουν. Κι αυτή είναι μια διαφορά κεφαλαιώδους σημασίας. 3. Ορισμένοι πιστεύουν ότι καπιταλισμός είναι η παραγωγή υπεραξίας. Γι’ αυτό και αναλώνονται σε αναλύσεις περί απόλυτης ή σχετικής υπεραξίας, απίστευτου σχολαστικισμού, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι ο δανεισμός και γενικά η πιστωτική επέκταση είναι οργανική ανάγκη της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, αλλά και της διαμόρφωσης του μέσου ποσοστού κέρδους. Η οπτική αυτή, αν και άκρως διαδεδομένη σήμερα στην αριστερά, δεν είναι μαρξιστική, αλλά μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή της αντίληψης του Ρικάρντο. Δηλαδή προμαρξιστική. Όσοι έχουν τυφλωθεί από αυτή την χυδαία νεορικαρντιανή οπτική βλέπουν την υπερχρέωση ως εξωγενές πρόβλημα του καπιταλισμού, ο οποίος υποτίθεται ότι αντλεί τα κέρδη του από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Για τον Μαρξ αντίθετα η παραγωγή υπεραξίας είναι το έδαφος πάνω στο οποίο οικοδομείται ο καπιταλισμός και το καπιταλιστικό κέρδος. Το οικοδόμημα όμως αυτό καθαυτό έχει πολλούς ορόφους και πολλά επίπεδα. Αλίμονο αν η ανάλυση του καπιταλισμού μείνει μόνο στα θεμέλια και στο υπόγειο του οικοδομήματος. Σήμερα, σύμφωνα με υπολογισμούς, μόλις το 30% του συνολικού καπιταλιστικού κέρδους είναι υπεραξία. Το υπόλοιπο 70% παράγεται από την χρηματοπιστωτική σφαίρα με την κερδοσκοπία αξιόγραφων, μετοχών, δανεισμού, καθώς και από την λεηλασία χωρών και λαών από τον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό και όσοι αντιλαμβάνονται τον καπιταλισμό μέσα από ματογυάλια του Ρικαρντιανού στραβισμού, αντιλαμβάνονται την κρίση μόνο όταν πέφτει το μέσο ποσοστό κέρδους. Μάλιστα θεωρούν ότι αιτία της κρίσης είναι η πτώση του μέσου ποσοστού κέρδους. Κάτι που υποστήριζε ο Ρικάρντο και όχι ο Μαρξ που θεωρούσε ότι η τάση πτώσης του μέσου ποσοστού κέρδους «προάγει», δηλαδή είναι εκδήλωση και ταυτόχρονα καταλύτης της κρίσης, όχι όμως η αιτία της. Αιτία είναι η υπερσυσσώρευση του κεφαλαίου, που σήμερα εκφράζεται κυρίαρχα μέσα από την κρίση-χρέους. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα νεορικαρντιανού στραβισμού είναι η ανάλυση της κρίσης στο κείμενο που εξέδωσε πρόσφατα το ΝΑΡ) 4. Όλα αυτά σημαίνουν ότι σήμερα το αίτημα της διαγραφής του χρέους δεν είναι ένα οποιοδήποτε αίτημα. Δεν ξεμπερδεύει εύκολα ο σημερινός καπιταλισμός με αυτό το αίτημα. Κι αυτό γιατί στοχεύει στην καρδιά του συστήματος, χτυπά την κυρίαρχη έκφραση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας σήμερα, το «συλλογικό κεφαλαιοκράτη» στο απόγειό του, τον κύριο μηχανισμό αποκομιδής πρόσθετου καπιταλιστικού κέρδους. Γι’ αυτό και δεν έχει καμμιά σημασία αν μιλάς για καπιταλισμό, ή αν αυτός που παλεύει για την μη αναγνώριση του χρέους και τη διαγραφή καταλαβαίνει ποια είναι η αιτία της κρίσης. Η ίδια η υλοποίηση του αιτήματος σήμερα πλήττει τόσο καίρια τον σύγχρονο καπιταλισμό, που εξ αντικειμένου θέτει θέμα συστήματος, όπως κι αν το καταλαβαίνει κανείς. Αυτός είναι ο λόγος που δεν θέτουμε σαν Σεισάχθεια ζήτημα καπιταλισμού. Μας αρκεί να υιοθετήσει κανείς το αίτημα, ακόμη κι αν πιστεύει ότι δεν φταίει ο καπιταλισμός για την σημερινή κατάσταση και την κρίση. Φυσικά, όσοι από εμάς αναλύουμε την κρίσηχρέους από την σκοπιά του μαρξισμού, προσπαθούμε αντί να κλείνουμε τον καπιταλισμό σε όλες τις πτώσεις και τα γένη, να εξηγήσουμε με στοιχεία και δεδομένα το πώς αυτό το σύστημα έχει φτάσει στα όριά του και αδυνατεί πλέον να αναπαραχθεί με ομαλό τρόπο. Όμως η Σεισάχθεια δεν μπορεί να θέσει θέμα καπιταλισμού και για έναν ακόμη λόγο: η πρωτοβουλία είναι μετωπική, συμμαχική και ως τέτοια οφείλει να ενώνει δυνάμεις και αγωνιστές που συμφωνούν στο δια ταύτα, έστω κι αν έχουν τελείως διαφορετική ανάλυση που τους οδηγεί στα ίδια συμπεράσματα. Γι’ αυτό και για μας προέχει το αίτημα και η ανάλυση του αιτήματος, ο τρόπος, οι όροι και οι συνθήκες υλοποίησής του. 5. Ολόκληρο το κείμενο-κάλεσμα της Σεισάχθειας έχει γραφτεί όχι ως κομματικό κείμενο, όπου τηρούνται οι αναγκαίες ιδεολογικές παράμετροι και αναφορές, αλλά σαν συμμαχικό, μετωπικό κείμενο με βάση αυτά που μπορούμε να συμφωνήσουμε άμεσα σαν στόχους πάλης. Ένα τέτοιο κείμενο οφείλει να μην έχει ιδεολογικές αναφορές που παραπέμπει σε συγκεκριμένους κομματικούς χώρους ή αντιλήψεις. Οφείλει να αναδεικνύει τα κυρίαρχα ζητήματα της περιόδου και με βάση αυτά να προσπαθεί να συσπειρώσει τις ευρύτερες δυνατές δυνάμεις, ανεξάρτητα ιδεολογικών ή άλλων καταβολών. Επομένως το εν λόγω κείμενο οφείλεις να κρίνεις όχι με βάση την αρτιότητα μιας κομμουνιστικής ή αριστερής ιδεολογίας, αλλά από τη σκοπιά του κατά πόσο θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πλατφόρμα συσπείρωσης δυνάμεων με αιτήματα που από τη φύση τους διευκολύνουν την επαναστατική πάλη του λαού. Αυτό ήταν και παραμένει το ζητούμενο. Άλλωστε όταν απευθύνεσαι σ’ ένα ακροατήριο που θέλεις να το πείσεις να παλέψει ενάντια στο σύστημα, τι κάνεις; Του μιλάς για τον καπιταλισμό γενικά και την παραγωγή υπεραξίας, όπως κάνει η Παπαρήγα και πολλοί άλλοι στην αριστερά; Ή του μιλάς στη γλώσσα που καταλαβαίνει, του αναλύεις τις παραμέτρους του συγκεκριμένου προβλήματος και θέτει στόχους πάλης τέτοιους που μπορεί να τους καταλάβει ακόμη και ο πιο πολιτικά αμόρφωτος εργάτης; Εγώ νομίζω ότι πρέπει να κάνεις το δεύτερο. Διαφορετικά θα πείθεις μόνο τους πεισμένους. 6. Διαβλέπω μια μάλλον εγχειριδιακή αντίληψη του καπιταλισμού. Καπιταλισμός γενικά δεν υπάρχει στην αληθινή ζωή. Μόνο στα εγχειρίδια και στα υπερβατικά σχήματα των θεωρητικών, που αν έχουν κάποια αξία οφείλεται στο γεγονός ότι στέκουν πάνω από την πραγματικότητα και την πολυπλοκότητά της. Αυτό που υπάρχει είναι ο ελληνικός καπιταλισμός, ο γαλλικός καπιταλισμός, ο γερμανικός καπιταλισμός και όλοι αυτοί μαζί ενταγμένη στον παγκόσμιο καπιταλισμό που δεν είναι καθόλου ίδιος σε κάθε ιστορική εποχή. Επομένως η πάλη ενάντια στον καπιταλισμό γενικά είναι το ίδιο πράγμα με την πάλη των αναρχικών ενάντια στο κράτος γενικά. Τέτοια πάλη, τουλάχιστον με όρους μαζών, δεν μπορεί να υπάρξει. Μόνο η πάλη ενάντια στα συγκεκριμένα μέτωπα που αναδεικνύει ο καπιταλισμός με τις πολιτικές του, με την ανάπτυξή του, με την συγκρότηση του πολιτικού του συστήματος σε κάθε δεδομένη στιγμή, μπορεί να υπάρξει. Κι επομένως το να καταγγέλλεις τον καπιταλισμό γενικά δεν λες απολύτως τίποτε, είναι στην ουσία σαν να ζητάς να μην παλέψει κανείς και τίποτα. Αντίθετα η ταξική πάλη απαιτεί συγκεκριμένες απαντήσεις στα πολύ συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μάζες μέσα στις δοσμένες συνθήκες ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, πρώτα και κύρια, αλλά και παγκόσμια ύστερα. Τόσο συγκεκριμένες απαντήσεις που να πείθουν τις μάζες ότι με την πάλη τους μπορούν να τις επιβάλουν ακόμη και πάνω στο γενικό έδαφος του καπιταλισμού. Διαφορετικά δεν είσαι τίποτε περισσότερο από ένα περίεργο και γραφικό είδος ιεροκήρυκα ενάντια στον καπιταλισμό. 7. Διάκριση ανάμεσα στα κόμματα δεν μπορεί να γίνει στο κείμενο-κάλεσμα, ιδίως αν θέλει να έχει συμμαχικό χαρακτήρα. Ένα τέτοιο κείμενο οφείλει να έχει το μέτωπο του πάντα απέναντι στις κυβερνήσεις και τα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία, χωρίς να γίνεται εμπόδιο στη διάθεση ενός κόσμου της βάσης αυτών των κομμάτων να προσχωρήσει στα αιτήματα και τη δράση της συμμαχίας. Αυτός είναι ο λόγος που δεν αναλύεται ο ρόλος κάθε κόμματος ξεχωριστά. Αν το κείμενο ήταν κομματικό, προϋπέθετε δηλαδή ιδεολογική συμφωνία, 8. τότε θα έπρεπε να κάνεις συγκεκριμένη αποτίμηση του ταξικού χαρακτήρα των πολιτικών δυνάμεων και της διάταξής του. Κάτι τέτοιο όμως σ’ ένα συμμαχικό δεν είναι αναγκαίο, ούτε επιθυμητό. Όσο κάποιος πείθεται για την ανάγκη των στόχων που θέτει το κείμενο, τόσο ξεφτιλίζονται στα μάτια του οι πολιτικές δυνάμεις που αρνούνται να τους υιοθετήσουν και ιδίως εκείνες που κινούνται σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Κι αυτό το λέω από εμπειρία. Έχω δει κόσμο από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, ακόμη και από το ΛΑΟΣ, να διαολοστέλνει τα κόμματα αυτά χειρότερα απ’ ότι θα το έκανα εγώ, μόλις καταλαβαίνει που έχουμε οδηγηθεί και τι οφείλουμε να κάνουμε. Σου εγγυώμαι, καθότι παλιά καραβάνα, ότι όση ιδεολογική προπαγάνδα και να του έκανες εναντίον αυτών των κομμάτων δεν θα είχες αυτά τα αποτελέσματα. Βέβαια πολλές φορές το φτύσιμο αυτό γενικεύεται και παρασύρει και τα κόμματα της αριστεράς. Όμως έχει δίκιο που το κάνει ο κόσμος, έστω κι αν εκφράζεται απόλυτα ή ακραία. Τι έχουν κάνει τα κόμματα της αριστεράς για να τον πείσουν για το αντίθετο; Τίποτε απολύτως. Συνεχίζουν σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Το ζήτημα του ευρώ μπαίνει πρώτα απ’ όλα, όχι γιατί το θέλω εγώ, μιας και είμαι πεισμένος για την ανάγκη αποδέσμευσης από την ΕΕ, αλλά είναι θέμα απλής αριθμητικής. Αυτό που σπάει κόκαλα σήμερα είναι όταν μιλάμε με την γλώσσα των αριθμών. Τι εννοώ; Πώς είναι δυνατόν να γίνει ακύρωση του χρέους εντός της ευρωζώνης; Ποιος θα σε αφήσει να το κάνεις; Η Κομισιόν και η ΕΚΤ; Φυσικά μπορείς να μου πεις ότι μια αριστερή, προοδευτική ή τέλος πάντων λαϊκή κυβέρνηση, μπορεί να αφήσει τα όργανα της Ένωσης να σκούζουν και να προχωρήσει ακάθεκτη με την ακύρωση του χρέους. Δεν είναι έτσι. Διότι το πρώτο πράγμα που θα κάνουν είναι να σου κόψουν τη ροή χρήματος. Το ευρώ τυπώνεται από την ΕΚΤ και όχι την Τράπεζα της Ελλάδας. Η ΕΚΤ καθορίζει πόσο ρευστό χρήμα χρειάζεται κάθε οικονομία. Επομένως μπορεί κάλλιστα να μην δώσει το ρευστό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να επιβιώσει μερικές ώρες, όχι πάνω από ένα εικοσιτετράωρο. Κι όταν η ελληνική οικονομία προβεί σε shut down, θα ήθελα πολύ να δω τι θα πει μια αριστερή κυβέρνηση στον κόσμο που θα ξεχυθεί στους δρόμους: «Συγνώμη, αλλά δεν θεωρήσαμε ως πρώτιστο καθήκον το ευρώ.» 9. Το ίδιο ισχύει με την εθνικοποίηση των τραπεζών. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται πολλοί είναι ότι η εθνικοποίηση της Τραπέζης της Ελλάδος, η οποία είναι ιδιωτική Α.Ε. ενταγμένη στο υπερεθνικό καρτέλ των κεντρικών τραπεζών της ΕΚΤ που δεν ανήκει ούτε καν στη δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους, όπως επίσης και των βασικών ιδιωτικών τραπεζών για να εκκαθαρίσεις ενεργητικά, να διαγράψεις ιδιωτικά χρέη, να επιβάλεις περιορισμούς στην κίνηση των κεφαλαίων και να αναπροσανατολίσεις την πιστωτική πολιτική, είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από την έξοδο από το ευρώ. Δεν χρειάζεται να ξέρεις και πολλά για να καταλάβεις ότι μια τέτοια εθνικοποίηση των τραπεζών δεν σε θέτει μόνο εκτός ευρωζώνης, δηλαδή εκτός ευρώ, αλλά και εκτός ΕΕ, γιατί καταστρατηγείς τα βασικά κοινοτικά κεκτημένα, όπως είναι η ελευθερία κίνησης κεφαλαίου και πιστωτικής επέκτασης. Αν δεν έχεις προλάβεις να μπεις σε διαδικασία εθνικού νομίσματος, η ΕΚΤ και η Ένωση θα είναι σε θέση να σε διαλύσουν οικονομικά μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Γι’ αυτό και το ευρώ είναι πρώτιστο καθήκον, που προηγείται όλων των άλλων. 10. Δεν είναι αλήθεια ότι η έξοδος από το ευρώ τρομάζει τον κόσμο. Αν μπορείς να του απαντήσεις πειστικά στην τρομοκρατία που ασκεί η κυρίαρχη προπαγάνδα στις βασικές ανησυχίες του, τότε πείθεται σχετικά εύκολα. Άλλωστε η ίδια η πείρα του, είναι ο καλύτερος σύμμαχός σου, όπως επίσης και η επιβεβαίωσή σου σε όλα όσα του έχεις πει. Η πολιτική, τουλάχιστον η πολιτική που τάσσεται συνειδητά υπέρ του λαού, δεν γίνεται με ψέματα και αποκρύψεις. Όση εμπιστοσύνη επιδεικνύεις εσύ στην κρίση και στη λογική του λαού, άλλη τόση και περισσότερη θα επιδείξει ο ίδιος σε σένα. Αρκεί να μιλάς τη γλώσσα του, να στηρίζεσαι στην εμπειρία του και να ξέρεις τι λες, όχι να μπουρδολογείς με συνθηματολογίες, όπως κάνουν κατά κόρο οι προπαγανδιστές της αριστεράς. Τουλάχιστον αυτό δείχνει η εμπειρία. Ιδίως στις μέρες μας, τα λαϊκά στρώματα είναι έτοιμα να συζητήσουν ότι θες, είναι ανοιχτά όσο ποτέ, αρκεί να μην σε πιάσουν αδιάβαστο, να μην παπαγαλίζεις κλισέ εγχειριδίων και να σέβεσαι τη νοημοσύνη τους. Φιλικά Δημήτρης Καζάκης ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ http://politikokafeneio.com