Πρόταση του ΣΕΚ για το οργανωτικό προς το συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Για τις οργανωτικές αρχές και την αναβάθμιση των διαδικασιών και της λειτουργίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
1. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μέτωπο της επαναστατικής-αντικαππΌλιατικής Αριστεράς. Αναγνωρίζει τη λειτουργία και δράση στο εσωτερικό της συνιστωσών, οργανώσεων, ρευμάτων, ομάδων κλπ. Σέβεται τις διαφορές τους αλλά και τη συμβολή τους, ευνοεί την ανταλλαγή ιδεών μεταξύ τους, «κερδίζει» από αυτές, αλλά και το αντίστροφο. Ζητά τη συνεισφορά τους σε πρωτοπόρες ιδέες και δράση. 2. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει δικά της μέλη, ανεξάρτητα απ' το αν συμμετέχουν ή όχι σε κάποια από τις οργανωμένες συνιστώσες της. Μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται όποιος συμφωνεί γενικά με την πολιτική της αντικαπιταλιστικής πρότασης, του πολιτικού στόχου και της στρατηγικής προοπτικής όπως αποτυπώνονται στα κείμενα του Σπόρτινγκ και της Αθηναΐδας, συμμετέχει σε μια Τοπική Κίνηση και πληρώνει τη συνδρομή του (3 ευρώ κάθε μήνα ή 20 ευρώ κάθε εξάμηνο). Οι οργανώσεις που συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενθαρρύνουν τα μέλη τους να συμμετέχουν και να είναι μέλη της αντίστοιχης Τοπικής Κίνησης, η εγγραφή όμως σ' αυτήν γίνεται ατομικά και με ευθύνη του κάθε συντρόφου ή συντρόφισσας. 3. Τα μέλη κατανέμονται σε Τοπικές και Κλαδικές Κινήσεις, ανάλογα με το χώρο που δραστηριοποιούνται. Μπορούν να συμμετέχουν, εφόσον το επιθυμούν, και στην Τοπική και στην Κλαδική Κίνηση του χώρου δραστηριότητάς τους, αλλά για την εγγραφή τους και την εκλογή αντιπροσώπων θα συμμετέχουν μόνο στην αντίστοιχη Τοπική Κίνηση, με βάση την αρχή ένα μέλος μία ψήφος. Οι Τοπικές και Κλαδικές Κινήσεις είναι αυτές που αποφασίζουν για τη δράση τους σε κάθε περιοχή ή κοινωνικό χώρο. Συζητούν για όλα τα πολιτικά θέματα της περιόδου και δεν περιορίζονται μόνο στα θέματα που αφορούν αποκλειστικά το χώρο δραστηριότητάς τους. Τα γεωγραφικά όρια των περιοχών κάθε Τοπικής Κίνησης και τα αντίστοιχα συνδικαλιστικά όρια κάθε Κλαδικής καθορίζονται σε συνεννόηση με το κεντρικό Συντονιστικό. 4. Κυρίαρχο όργανο κάθε Τοπικής/Κλαδικής Κίνησης αποτελεί η Συνέλευση των μελών της. Συνελεύσεις συγκαλούνται μετά από απόφαση του Τοπικού/Κλαδικού Συντονιστικού ή αν ζητηθεί από το 1/3 των μελών τους. Οι συνελεύσεις πρέπει να είναι καλά οργανωμένες και έγκαιρα δημοσιοποιημένες (ημερομηνία, χώρος κλπ.), για να διευκολύνουν τη συμμετοχή όλων των μελών και να μην εξαντλούνται σε πρόχειρες συνεννοήσεις μεταξύ των οργανωμένων κυρίως συνιστωσών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Οι αποφάσεις της συνέλευσης παίρνονται με απλή πλειοψηφία επί των παρόντων. 5. Οι Συνελεύσεις ορίζουν Συντονισπκές Εππροπές, οι οποίες έχουν την ευθύνη για το μητρώο των μελών της αντίστοιχης Κίνησης και για την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνέλευσης της Κίνησης. Η Συντονιστική Επιτροπή εκλέγεται από τη Συνέλευση με διαδικασίες απλής αναλογικής ανάμεσα στα προτεινόμενα ψηφοδέλτια. Κάθε ψηφοδέλτιο περιλαμβάνει τόσους υποψήφιους όσα είναι τα μέλη του Συντονιστικού. Κάθε ψηφοδέλτιο πρέπει να προτείνεται από τουλάχιστον 5 μέλη. Ο αριθμός των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής ορίζεται από την Συνέλευση. Οι Τοπικές και Κλαδικές Επιτροπές έχουν δικαίωμα να ανακαλούν τα συντονιστικά τους όργανα, όπως και τους εκπροσώπους τους σε περιφερειακές ή κεντρικές διαδικασίες. 6. Κυρίαρχο όργανο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που συνεδριάζει μια φορά το χρόνο. Η Συνδιάσκεψη αποτελείται από αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους των Τοπικών Κινήσεων. Ο αριθμός των αντιπροσώπων ορίζεται βάσει ενιαίου πανελλαδικού μέτρου που εξασφαλίζει μια μαζική και αντιπροσωπευτική διαδικασία (αρχικά μπορεί να είναι 1 αντιπρόσωπος για κάθε 3 μέλη). Προτάσεις για τους αντιπροσώπους μιας Τοπικής Κίνησης μπορούν να κατατεθούν από 5 τουλάχιστον μέλη της Κίνησης. Οι προτάσεις γίνονται με βάση τον συνολικό αριθμό αντιπροσώπων που αντιστοιχούν σε κάθε Τοπική και όχι ξεχωριστά για κάθε άτομο. Η διαδικασία εκλογής των αντιπροσώπων γίνεται με απλή αναλογική, επί των παρόντων μελών. Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι συμμετέχουν στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη χωρίς δεσμευτικές τοπικές αποφάσεις, ελεύθεροι να διαμορφώσουν τις απόψεις τους μέσα από την ίδια την διαδικασία του Σώματος. Οι αποφάσεις του Πανελλαδικού Σώματος παίρνονται με απλή πλειοψηφία. 7. Από Συνδιάσκεψη σε Συνδιάσκεψη ανώτερο όργανο είναι το Κεντρικό Συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το Κεντρικό Συντονιστικό αποτελείται από 21 μέλη, συνεδριάζει τακτικά και έχει την βασική ευθύνη της πολιτικής λειτουργίας και εκπροσώπησης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι την επόμενη Συνδιάσκεψη. Η έδρα του είναι στην Αθήνα, οι συνεδριάσεις του είναι ανοικτές και οι αποφάσεις του δημοσιοποιούνται. Το Κεντρικό Συντονιστικό εκλέγεται από την Συνδιάσκεψη με τρόπο ανάλογο με αυτόν για την εκλογή αντιπροσώπων, δηλαδή με διαδικασίες απλής αναλογικής επί των παρόντων. Οι αποφάσεις του παίρνονται με απλή πλειοψηφία. Το Κεντρικό Συντονιστικό μπορεί να καλεί πανελλαδικά ή ανά περιοχή τις Συντονιστικές Επιτροπές των Τοπικών και Κλαδικών Κινήσεων σε ανοιχτή κοινή συνεδρίαση για την καλύτερη οργάνωση της δουλειάς σε συγκεκριμένα μέτωπα. 8. Από την Συνδιάσκεψη επίσης εκλέγεται Πανελλαδικό Συντονιστικό, το οποίο μπορεί να αποτελείται από 100 συντρόφους και συντρόφισσες και να συγκαλείται 2 φορές τον χρόνο προκειμένου να εκτιμήσει την περίοδο και να υπογραμμίσει τις εμφάσεις της παρέμβασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

www.sekonline.gr τηλ. 210 5241001

Σοσιαλιστικό

Πρόταση του ΣΕΚ προς το Συντονιστικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Αγαπητοί σύντροφοι του Συντονιστικού Θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να γίνει άλλη μια προσπάθεια να συζητηθούν τα θέματα του Οργανωτικού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πιστεύουμε ότι για πολλούς και διάφορους λόγους (οι πιέσεις από τα καθήκοντα του κινήματος που ήταν τόσο έντονες το τελευταίο διάστημα, η μακρόσυρτη προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα της πολιτικής εισήγησης), η συζήτηση για το οργανωτικό έμεινε πίσω και θα ήταν άδικο να «σφαχτεί» κάτω από τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια που βάζει η εκδήλωση του Σαββάτου. Πιστεύουμε ότι όλοι θέλουμε μια σοβαρή αντιμετώπιση των ερωτημάτων που αφορούν τη δημοκρατική συλλογική λειτουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι ένα πρόχειρο κλείσιμο, ούτε μια βιαστική αντιπαράθεση. Από τη μεριά μας αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα από τη σκοπιά του «Πού θέλουμε να φτάσει» το ελπιδοφόρο κοινό αντικαπιταλιστικό εγχείρημά μας. Έχουμε επίγνωση ότι σε πολλούς τομείς υπάρχουν αδυναμίες, ατέλειες και διαφωνίες που πρέπει να ξεπεραστούν, αλλά δεν ξεκινάμε από τις αδυναμίες. Αντίθετα έχουμε ως αφετηρία την πρόταση που πρέπει να απευθύνουμε στον κόσμο που προσβλέπει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το πού θέλουμε να φτάσει. Να συμφωνήσουμε σε αυτό και ύστερα να αναζητήσουμε μεταβατικά βήματα που θα διευκολύνουν όλους να πάμε προς τα εκεί. Με αυτό το πνεύμα διαμορφώσαμε την πρόταση που καταθέσαμε εδώ και πολύ καιρό και η οποία προσπαθεί να κάνει πράξη τη δημοκρατική αρχή «ένα μέλος, μία ψήφος». Δεν μας διακατέχει ο φόβος του «καπέλου». Ενταχθήκαμε με τη θέληση μας, όπως και όλες οι άλλες συνιστώσες, σε ένα Μέτωπο που άρχισε να λειτουργεί με ομοφωνία και άρα αποδεχθήκαμε ντε φάκτο το «καπέλο» του βέτο των συντρόφων με τους οποίους παλεύουμε μαζί μέσα από τις γραμμές αυτού του μετώπου. Ο κοινός πολιτικός προσανατολισμός είναι η πραγματική (πολιτική) εγγύηση που διαθέτουμε και όχι οι όποιοι πολύπλοκοι οργανωτικοί μηχανισμοί. Φοβόμαστε ότι οι προτάσεις που διατυπώνονται σε αντιπαράθεση προς το απλό δημοκρατικό μοντέλο που εισηγούμαστε πάσχουν από σαλαμοποίηση και κατηγοριοποίηση των μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε βαθμό που να αναιρούν την ισότητα όλων. Μπορεί αυτό να ξεκινάει από καλές προθέσεις (προστασία από καπελώματα και αποκλεισμούς), αλλά δεν παύει να οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα: (α) Οι ποσοστώσεις είναι μια οργανωτική επιλογή που έχει εισαχθεί από τη σοσιαλδημοκρατία σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει συμβολικά εχέγγυα προοδευτικότητας. Ουσιαστικά η πολιτική αδυναμία να παλέψουν ενάντια στην καταπίεση των γυναικών, των μαύρων ή άλλων κατατρεγμένων επιχειρείται να καλυφθεί με την κατοχύρωση ενός ποσοστού θέσεων για τις γυναίκες, τους μαύρους κλπ. Δεν μπορεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αντιμετωπίζει τους ανένταχτους ως καταπιεσμένη μειονότητα και να τους «κατοχυρώνει» ένα 20 ή 25%. Αυτό είναι υποτιμητικό για τους πολιτικοποιημένους αγωνιστές που προσδοκούν ότι θα ενταχθούν σε ένα Μέτωπο της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς. Ακόμα πιο υποτιμητική για αυτούς τους συντρόφους είναι η διάταξη που προβλέπει ότι πρέπει να παραιτηθούν από την όποια θέση έχουν εκλεγεί σε περίπτωση που πάψουν να είναι ανένταχτοι και προσχωρήσουν σε κάποια από τις συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είτε κάθε μέλος είναι ισότιμο και κρίνεται από τις ικανότητές του να συμβάλει στην κοινή υπόθεση, είτε αρχίζουμε τις ταμπέλες που προσδίδουν ή αφαιρούν πόντους με ανισότιμα κριτήρια. Ούτε αλλάζουν τα πράγματα μέσα από το γεγονός ότι η «ποσόστωση» που κατοχυρώνεται στις οργανώσεις-μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μικρότερη. Αν δέκα συνιστώσες κάνουν χρήση του 2% η καθεμιά για αντιπροσώπους στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη αυτό προσθέτει άλλο ένα 20%, συνολικά ένα 40% του σώματος προέρχεται από «ειδικές κατηγορίες» και οι κατά τα άλλα κυρίαρχες τοπικές συνελεύσεις περιορίζονται σε έναν άχαρο ρόλο τροχονόμου. Και όλοι ξέρουμε ότι αν αρχίσουν να υπάρχουν «τροχονόμοι», τότε ανοίγει η πόρτα για αμαρτίες που όλοι θέλουμε να αποφύγουμε. Να γιατί επιμένουμε στην ανάδειξη αιρετών συντρόφων (αντιπροσώπων στο πανελλαδικό σώμα ή μελών τοπικών συντονιστικών) με ευθείες δημοκρατικές διαδικασίες: κάθε μέλος έχει το δικαίωμα να συγκροτήσει πρόταση για τους εκλεγόμενους, κάθε μέλος έχει δικαίωμα να ψηφίσει την πρόταση της επιλογής του, η σύνθεση των εκλεγμένων προκύπτει αναλογικά από αυτές τις διαδικασίες. Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο δημοκρατικό αλλά και ενωτικό και συνθετικό. Καμιά άποψη δεν αποκλείεται, καμιά άποψη δεν «καπελώνει», η κοινή συνισταμένη προκύπτει συνθετικά. (β) Μήπως, όμως, αυτή η διαδικασία δημιουργεί πολώσεις με τις χωριστές προτάσεις-ψηφοδέλτια που θα είναι δύσκολο να απορροφηθούν στη συνέχεια; Η γνώμη μας είναι ότι τέτοιες ανησυχίες δεν ευσταθούν. Πρώτα απ' όλα γιατί δεν είναι υποχρεωτικό (το αντίθετο μάλιστα), οι προτάσεις να είναι «μονοκομματικές». Σε μια ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου πολλοί αγωνιστές με πολλές προελεύσεις θα θεωρούν κοινό σπίτι τους, θα είναι απαγορευτικό ακόμη και για την πιο σεχταριστική συνιστώσα να κάνει την τρέλα να προτείνει τέτοιο ψηφοδέλτιο. Και δεν ξεκινάμε με αφετηρία την καχυποψία ότι οι σύντροφοι μας της διπλανής συνιστώσας είναι ηλίθιοι σεχταριστές. Αντίθετα τιμούμε ισότιμα όλες τις ήδη συνιστώσες, αλλά και αυτές που θα προκύψουν μέσα από τις συσπειρώσεις ανένταχτων μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μελλοντικά μέσα από τον κοινό δημοκρατικό διάλογο. Ας έχουμε την ευαισθησία και την πρόνοια να αφήσουμε να ανθίσουν όλες οι προτάσεις που θα διαμορφώνονται. Πολωτικές και διασπαστικές γίνονται οι διαφωνίες όταν απαγορεύεται η ελεύθερη έκφραση τους και όχι όταν εκφράζονται ελεύθερα μέσα σε μια δημοκρατική λειτουργία. Για την ακρίβεια η ρύθμιση ότι κάθε μέλος θα έχει δικαίωμα να ψηφίζει μόνο ένα τμήμα από τον συνολικό αριθμό των εκλεγόμενων (π.χ. σταυροδοσία μόνο για το ένα τέταρτο των υποψήφιων σε ενιαίο ψηφοδέλτιο) οδηγεί σε χειρότερες εντάσεις γιατί οι επιλογές της «σταυροδοσίας» δεν συζητιούνται ανοιχτά στη συνέλευση των μελών, όπως γίνεται όταν υπάρχουν χωριστά ψηφοδέλτια όπου ο καθένας που προτείνει έναν συνδυασμό συντρόφων παίρνει την ευθύνη της πρότασής του μπροστά σε όλους. (γ) Τέλος, ας σκεφτούμε τις συνέπειες ενός διαχωρισμού των βασικών κυττάρων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε τοπικά και κλαδικά. Αν οι τοπικές κινήσεις του Μετώπου μας στερηθούν τη συμμετοχή των συνδικαλιστών μας που θα πάνε στην κλαδική π.χ. των εκπαιδευτικών, αλλά και των νεολαίων που θα πάνε στην κλαδική των φοιτητών κλπ κλπ, ποιος βγαίνει χαμένος; Δεν είναι φανερό ότι έτσι η πολιτική μας παρέμβαση τοπικά μπορεί να στερείται τις ρίζες μέσα στους εργαζόμενους που όλοι ξέρουμε πόσο απαραίτητες είναι ειδικά σήμερα ή να στερείται το δυναμισμό των νεολαίων συντρόφων που τόσες φορές έχουν ανοίξει δρόμους για το κίνημα; Οι τοπικές κινήσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να έχουν μέλη όλους τους συντρόφους, έστω και αν κάποια τμήματα έχουν και τη δική τους κλαδική οργάνωση. Δεν είναι μόνο ζήτημα εξασφάλισης της δημοκρατικής λειτουργίας (δηλαδή ότι όλα τα μέλη ψηφίζουν μόνο μια φορά - αυτό άλλωστε εξασφαλίζεται και από τη συνείδηση των συντρόφων που εντάσσονται στο κοινό μας Μέτωπο), αλλά και πολιτική επιλογή για την ενδυνάμωση της δράσης μας. Ούτε είναι θεμιτό να υπάρχουν τοπικές ΑΝΤΑΡΣΥΕΣ δυο ταχυτήτων: οι επαρχιακές που κατά κανόνα έχουν μέλη όλους τους συντρόφους και οι «πρωτευουσιάνικες» του Λεκανοπέδιου που διασπώνται σε κλαδικές και τοπικές. Ελπίζουμε ότι μέσα από όλες αυτές τις διευκρινήσεις έχουμε διευκολύνει τη συζήτηση να προχωρήσει. Ας συνεδριάσει το Συντονιστικό ξανά και αν χρειάζεται και άλλο χρόνο ας τον πάρει, έστω και αν η εισήγηση για το οργανωτικό καθυστερήσει λίγο ακόμα. Μόνο να κερδίσουμε έχουμε από μια τέτοια προσπάθεια και τίποτε να χάσουμε. Τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι φίλοι της που προσανατολίζονται σε αυτήν έχουν το πολιτικό επίπεδο να κατανοήσουν τη σημασία της κοινής μας προσπάθειας. Αφήνουν πίσω τους τον γραφειοκρατικό έλεγχο του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ και τους βυζαντινισμούς του πολυσυλλεκτικού ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και αναζητούν επαναστατικές ανατροπές. Αυτό είναι η πολιτική δύναμη για να προχωρήσουμε την οργανωτική μας συζήτηση.

Συντροφικά, Πέτρος - Γάννης