ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΥΡΩΝΑ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΥΡΩΝΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΡΗΤΗΣ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ Ποιημα Γερασιμου Μοναχου Μικραγιαννανιτου. Ευλογήσαντος του ιερέως το Κύριε εισάκουσον.. Θεος Κύριος… Και τα κάτωθι τροπάρια. Ως Ιεράρχης του Χριστού θεοφόρος, και ευσπλαχνίας ανεξάντλητον ρείθρον, και αυτουργός θαυμάτων Μύρων Όσιε, πάσης ημάς λύτρωσε, συμφοράς και ανάγκης, οια συμπαθέστατος, τη θερμή σου πρεσβεία, τους τω σεπτώ σου σπεύδοντας ναό, και εξαιτούντας την χάριν σου Άγιε. Δόξα. Το αυτό. Και νυν Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι• ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν, έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου• σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ο Ν΄ Ψαλμός και ο κανών του Αγίου, φέρων ακροστιχίδα «ΣΩΖΕ Ω ΜΥΡΩΝ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΙΜΩΝΤΑΣ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ.» Ωδη α΄. Ηχος πλ. δ’. Υγράν διοδευσας. Συνών των Αγγέλων ταις στρατιαίς, απαύστως δυσώπει, Πάτερ Μύρων θαυματουργέ, Πάσης ημάς ρύεσθαι ανάγκης, τους τη σεπτή σου πρεσβεία προστρέχοντας. Ως έχων ακένωτον θησαυρόν, Πάτερ ευσπλαχνίας, ευσπλαγχνισθητι εφ΄ ημιν, και δεξαι ημών τας ικεσίας, και τας αιτήσεις ημών Μύρων πλήρωσον. Ζωήν ειρηναιαν και ευσταθή, και απηλλαγμενην, πάσης βλάβης και συμφοράς, ημάς καταξίωσον ανύειν, τους σε προστάτην θερμόν Πάτερ εχοντας. Θεοτοκιον Εκ σου ανατεταλκεν εν σαρκί, δι΄ έλεος μέγα, καταυγαζων πάσαν την γην, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ου ταις ακτισι καμέ Κόρη λάμπρυνον. Ωδη γ΄. Ουρανίας αψίδος. Ως ωκτείρησας πάλαι, ως συμπαθής Όσιε, τους χειρί δολία τον σίτον, τον σον αρπάζοντας, ούτως οικτειρησον, και πάσης ρύου ανάγκης, Μύρων τους προστρέχοντας, τη προστασία σου. Μύρον πάντοτε βλύζει, ως αληθώς αύλον, της παρά Θεού σοι δοθείσης, πλουσίας χάριτος, η ση αγία εικών, και των παθών το δυσώδες, διαλύει Άγιε, εκ των τιμώντων σε. Υπέρ πάντων δυσώπει, τον αγαθόν Κύριον, Μύρων των πιστών προσιόντων, τω θείω τάφω σου, ως αν ρυσθείημεν, επιφορών πολύτροπων, και πάσης κακώσεως τη αντιλήψει σου. Θεοτοκιον. Ρωμιν διδου και χάριν, κατά παθών Άχραντε, τοις ειλικρινως ανυμνουσι, τα μεγαλεία σου, και πάσαν συντριψον, την καθ΄ ημών κινουμενην, του Βελιαρ δυναμιν, καθικετεύομεν. Διάσωσον, θαυματουργέ Ιεράρχα Μύρων θεόφρον, πάσης βλάβης και χαλεπών περιστάσεων, τους εξαιτούντας την θείαν σου προστασίαν. Eπίβλεψον, εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί τήν εμήν χαλεπήν τού σώματος κάκωσιν, καί ίασαι τής ψυχής μου τό άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β΄. Πρεσβεία θερμή. Προστάτης ημών και μέγα καταφύγιον, και πρέσβυς θερμός, προς τον Σωτήρα Κύριον, συ ει Μύρων μακάριε• δια τούτο πίστει βοωμεν σοι• Μη διαλείπεις αει δυσωπείν, διδόναι ημίν πταισμάτων άφεσιν Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε. Ως θερμόν αντιλήπτορα, και προς τον Θεόν μεσίτην σε έχοντες, Πάτερ Μύρων ιερώτατε, τη σεπτή σου σκέπη πίστει σπεύδομεν. Νοσημάτων και θλίψεων, και πολυειδών εν βίω στενώσεων, Πάτερ Μύρων απολύτρωσαι, τους τω σω ναώ πιστώς προστρέχοντας. Τη πολλή συμπαθεία σου, συμπαθώς επίνευσον ταις δεήσεσι, Πάτερ Μύρων συμπαθέστατε, των ειλικρινώς υμνολογούντων σε. Θεοτοκιον. Ο Θεός εκ σου τίκτεται, και δι΄ ευσπλαχνίας σώζει τον άνθρωπον ον ικέτευε δεόμεθα, σώσαι Θεοτόκε του υμνούντας σε. Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς. Ύψιστον Θεόν τον λαμπρώς σε θαυμαστώσαντα, Πάτερ Μύρων καθικέτευε αεί, των πταισμάτων ημίν δούναι την συγχώρησιν. Σκέπη ασφαλής, τη τιμώση σε πατρίδι σου, έσο Μύρων χορηγών αυτή αεί, της θερμής σου προστασίας τα δωρήματα. Σώματος δεινάς, ασθενείας Πάτερ ίασαι, και ψυχών την αθυμίαν την πικράν, αφ΄ ημών τη ση πρεσβεία διασκέδασον. Θεοτοκίον. Έχεις οικτηρμούς, αμετρήτους Μητροπάρθενε, οια Μήτηρ του οικτίρμονος Θεού• όθεν οίκτηρον καμέ τον απολλύμενον. Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ. Το ρείθρον, του ποταμού παραδόξως, αναστείλας ακωλύτως διήλθες, θαυματουργέ αξιάγαστε Μύρων• όθεν ημάς αποντίστως διέρχεσθαι, κυβέρνησον ως συμπαθής, πολυφρόντιδος βίου την θάλασσαν. Ισχύι, των πρεσβειών σου παμμάκαρ, ενεκρώθει ο ολέθριον δράκων, ο απειλών συμφοράν τη ση ποίμνη• αλλά και νυν τη δοθείση σοι χάριτι, τον εφορμώντα καθ΄ ημών, απονέκρωσον βύθιον δράκοντα. Μεγίστων, ως αυτουργός θαυμασίων, τη σην χάριν την σωτήριον δίδου, τοις ευλαβώς τω αγιώ ναώ σου, και τω σω τάφω προστρέχουσιν Άγιε, και νοσημάτων και παθών, αβλαβείς ημάς Μύρων διάσωζε. Θεοτοκίον. Ως Μήτηρ, του ελεήμονος Λόγου, Παντευλόγητε Παρθένε Μαρία προς σωτηρίας κυβέρνησον τρίβους, τους εν οδοίς αμαρτίας υπάρχοντας, και δίδου άπασιν ημίν, αφορμάς αληθούς μεταγνώσεως. Διάσωσον, θαυματουργέ Ιεράρχα Μύρων θεόφρον, πάσης βλάβης και χαλεπών περιστάσεων, τους εξαιτούντας την θείαν σου προστασίαν. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ' εσχάτων, των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον Ήχος β΄. Τοις των αιμάτων σου. Τη προς Θεόν Ιεράρχα πρεσβεία σου, την σην πατρίδα απαυστως διάσωζε, και πάσι πιστοίς δίδου πάντοτε, πάσης ανάγκης και θλίψεως λύτρωσιν, ω Μύρων Κρητών εγκαλλώπισμα. Προκείμενον. Οι ιερείς σου Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην, και οι Όσιοί σου αγαλλιάσονται. Στιχ. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του οσίου αυτού. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην. (ι΄9-16) Δόξα. Ταις του Ιεράρχου…. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Προσόμοιον. Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι. Χάρις πλουσιόδωρος, παρά Θεού σοι εδόθη, Μύρων παμμακάριστε, του τελείν θαυμάσια, τοις προστρέχουσι• διό νυν Άγιε, ως Χριστού θεράπων, και προστάτης ημών μέγιστος, πάσης κακώσεως, και επηρειών του αλάστορος, και πάσης ρύου θλίψεως, και ασθενημάτων εκάστοτε, τους τη ση πρεσβεία, προσπίπτοντας θεόφρον ευλαβώς, και των πταισμάτων συγχώρησιν, αίτει ημιν πάντοτε. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου… Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας. Νάμα άυλον θείον, εκ πηγών σωτηρίου ταις ικεσίαις σου, επόμβισον και σβέσον, παθών ημών την φλόγα, και κίνδυνων τον καύσωνα, Μύρων θεράπων Χριστού, ημών ο αντιλήπτωρ. Τον ναόν σου τον θείον, νοητόν ως λιμένα, Πάτερ κατέχοντες, προστρέχομεν εν τούτω, εν ζάλαις ταις του βίου, και ταχέως λυτρούμεθα, τρικυμιών χαλεπών, τη ση πρεσβεία Μύρων. Ασθενούσιν την ρώσιν, και τοις πασχουσι Πάτερ, ταχείαν ίασιν, και τοις υπό πνευμάτων, δεινών συνεχόμενους, την εκλύτρωσιν βράβευσον, ως του Θεού μιμητής θαυματοφόρε Μύρων. Θεοτοκίον. Σαρκωθείς απορρήτως, εξ αγνών σου αιμάτων, ο Υπερούσιος, εθέωσε την φύσιν, ημών δι΄ ευσπλαχνίαν, Θεοτόκε Πανύμνητε• ον εκδυσώπει αει, τυχείν με σωτηρίας. Ωδή ζ΄. Τον Βασιλέα. Γαλήνη δίδου, και ευπραγίαν εν βιω, Μύρων Άγιε τοις πίστοι προσιούσι, τω σεπτώ σου τάφω, και σε υμνολογούσιν. Έχει σε Πάτερ, καταφυγή εν ανάγκαις, η τιμώσα σε πατρίς σου Ιεράρχα• όθεν και προστρέχει τω θείω σου τεμένει. Ράβδω αγία, της προστασίας σου Πάτερ, και νυν ίθυνον ως πάλαι εις λειμώνας, θειων ενταλμάτων, την λογικήν σου ποίμνην. Θεοτοκίον. Αγιωτέρα, των ουρανίων Αγγέλων Αειπάρθενε Αγνή Θεοκυήτορ, εναγούς κακίας, απάλλαξον τον νουν μου. Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Στεφάνω αφθαρσίας, Πάτερ διαπρέπων, πάσης φθοράς και παθων απολύτρωσαι, τους τω αγιώ σου τάφω, Μύρων προσπίπτοντας. Ισχύν ημίν παράσχου, κατά του Βελίαρ, και δυσπραγίας απάσης και θλίψεως, ατρώτους φύλαττε Πάτερ, ημάς δεόμεθα. Μυρίπνοον ως ρόδον, ημίν φερονύμως, ευωδιάζει την χάριν του Πνεύματος, η ση εικών και ο τάφος σου Μύρων Όσιε. Θεοτοκίον. Υμνώ ευσήμω γλώσση, τη περί εμέ σου, εν πάση ώρα Παρθένε αντίληψιν• ότι αεί βοηθείς με, και διασώζεις με. Το Άξιον Εστί και τα Μεγαλυνάρια. Χαίροις ο της Κρήτης θείος πυρσός, Μύρων θεοφόρε, Ποιμενάρχης τε ο κλεινός• χαίροις των θαυμάτων, ακένωτος χειμάρρους, ο πάσιν αναβλύζων, χάριν και έλεος. Βίον τον ενάρετον εκ παιδός, Πάτερ αγαπήσας, σκεύος ώφθης των αρετών, και ιεροσύνης, χρισθείς τω θείω μύρω, Αρχιερεύς εδείχθης, Χριστού θεόληπτος. Χάριν ουρανόθεν παρά Θεού, πλουσίαν εδέξω, ώσπερ πράος και ταπεινός• όθεν εδοξάσθεις, εν θαύμασι ποικίλοις, ω Μύρων Ιεράρχα, αξιοθαύμαστε. Χαίροις του ελέους ο θησαυρός, και της συμπαθείας, ρείθρον θείον και δαψιλές• χαίροις θειε Μύρων, Κρητών το μέγα κλέος, και πάσης Εκκλησίας, το αγαλλίαμα. Τους τω σω αγίω Πάτερ ναώ, πιστώς προσιόντας, πάσης λύτρωσαι απειλής, και επερχόμενων, κινδύνων τε και πόνων, ατρώτους διατήρει, Μύρων μακάριε. Ωσπερ ελεημων και συμπαθης, ευμενως προσδεχου, τας δεησεις ημων αει, Μυρω Ιεραρχα, και πληρου τας αιτησεις, των επικαλουμενων, την σην βοηθειαν. Πάσαι τών Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τό σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια. Εκτενής παρά του ιερέως και Απόλυσις. Ηχος β΄. Οτε εκ του ξυλου. Μύρων Ιεραρχα θαυμαστέ, μύστα του Χριστού θεοφόρε, θαυμάτων θεια πηγή, νόσων και κακώσεων, και χαλεπών οδυνών, πειρασμών και στενώσεων, και εκ πάσης άλλης, βλάβης ρύου πάντοτε, ημάς δεόμεθα, θείες προς Θεόν σου πρεσβείες, τους εν αδιστάκτω καρδία, τη σεπτή σου σκέπη καταφεύγοντας. Τήν πάσαν ελπίδα μου εις σέ ανατίθημι, Μήτερ τού Θεού, φύλαξόν με υπό τήν σκέπην σου. Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης καί θλίψεως. Μετά το ευλογητόν, το Κύριε εισάκουσον. Είτα το, θεός Κύριος, και το τροπάριον. Ήχος δ'. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως Ιεράρχης του Χριστού αιγληφόρος, και ιατρός των ασθενούντων μερόπων και πρεσβευτής Λουκά προς τον Φιλάνθρωπον, τους επιζητούντας σου την θεόσδοτον χάριν, μη ελλείπεις άγιε από πάσης ανάγκης και χαλεπών του βίου αναγκών διαφυλάττων ταις θείαις πρεσβείαις σου. Δόξα. Και νυν. Θεοτόκιον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε … Ο Ν' ψαλμός και ο Κανών ΩΔΗ Α' Ήχος πλ. δ'. Υγράν διοδεύσας. Άγιε του Θεού.. Λουκα αρχιθύτα τον Ιησούν, πάντοτε δυσώπει υπέρ πάντων υμών λιταίς ,νόσων λυτρωθήναι δυσιάτων, και δυσπραγίας του βίου πανόβλιε . Άγιε του Θεού… Ορμάς τας άτακτους των ηδονών, Λουκά και εννοίας, ψυχοφθόρους των γεηρών, τη ση προστασία Ιεράρχα, εκ της ψυχής μου ανάσπασον πρόρριζον. Δόξα Πατρί… Υφερπων δολίως ο πονηρός, προσβάλλει με όντως αρρωστήμασι τοις δεινοίς ,αλλ' ως θεοκίνητος ακέστωρ, την ιατρείαν Λουκά δος μοι τάχιστα. Και νύν… Καμάτου του σώματος και ψυχής, τους δούλους σου μήτε, ελευθέρωσον σαις λιταίς και χάρισε πάσιν την ελπίδα του πλατυσμού και ανέσεως δέσποινα. ΩΔΗ Γ' Ουρανίας αψίδος. Άγιε του Θεού… Απορρήτως την χάριν, τα σα οστά δίδωσι, τοις προσερχομένοις εν πίστει, ταύτα ασπασασθαι εν Σαγματα τη μονή, και εν τη χώρα Ρωσίας, ως πηγή αεΊρροος, Λουκά αοίδιμε. Άγιε του Θεού… Ιαθήναι λιταις σου ,παρακαλώ άγιε , εκ της ταραχής του νοός μου και της δειλίας μου, συ γαρ ως εύτολμος εν τοις καιροις τοις εσχατοις, Χριστού την αλήθεια, Λουκά εκήρυξας. Δόξα Πατρί… Αρχιθύτης υπάρχων, εν ουρανώ έπαρον, τας σεπτάς σου χείρας θεόφρον, προς τον Φιλάνθρωπο, απαλλαγήναι με, αμπλακημάτων παντοίων, ως αν την σωτήριον, τρίβον πορεύσομαι. Και νύν… Tας συμβάσεις του βίου και δυσμενή σκάνδαλα, τας επιφοράς του βελίαρ και μηχανήματα γήινων θέλγητρα και των ματαίων ορέξεις αφ' ημών αποστησον Παντοβασίλισσα. Διάσωσον ω Ιεράρχα Λουκά τους σε ανυμνούντας εκ κνδύνων και πονηρών καταστάσεων και εκ των νόσων κατ' αμφω σημειοφόρε. Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το κάθισμα. Πρεσβεία θερμή Εν χρόνοις τοις νύν, Λουκά Αρχιεπίσκοπε, εφάνης πιστοις παραμυθια άφατος διο μη παύση άγιε συντηρών προμηθεία τη κρείττονι, ως παρρησίαν σχών εν ουρανώ, τους πόθω φωνούντας το σον όνομα. Ωδή δ'. Εισακήκοα Κύριε. Άγιε του Θεού… Ρίζαν έκοψον Άγιε της δαιμονικής σαφώς αθεότητος και Λουκά προς αγαθότητα ιθυνας ψυχάς των ανυμνουντων σε. Άγιε του Θεού… Επι σοι τας ελπίδας μου έχων Ιεράρχα σεβασμιώτατε, νυσταγνόν της ραθυμίας μου, στήσαι ο φιλόυλος εφίεμαι. Δόξα Πατρί… Τω φλογμώ παραβασεων και ασεβημάτων Λουκά Επίσκοπε εκτακεισαν την καρδίαν μου δρόσισον ρανίσι του ελέους σου. Και νύν… Ο υπάρχων αχώρητος και πληρών τα πάντα Θεός εχώρησεν εν τη μήτρα σου Πανάμωμε ον υπέρ ημών αει ικέτευε. Ωδή ε'. Φώτισον ημάς. Άγιε του Θεού… Ύψωσον Λουκά προς την άνωθεν λαμπρότητα τα νοηματα ημων των εμπαθών διαλύων αμαρτίας τα φαντάσματα. Άγιε του Θεού… Στόνον των ψυχών και σωματων τα αλγηματα Ιεράρχα ζωηφόροις σου λιταις μη ελλιπης ιατρεύσαι των τιμ,ωντων σε. Δόξα Πατρί… Νυν εν Σαγματά τας μερίδας των λειψάνων σου οι μονάζοντες κατέχοντας Λουκά τοις ευχαίς εκζητούσι την ειρήνευσιν. Και νύν… Όν υπερφυώς Θεοτόκε απεκύησας δυσωπουσα μη ελλιπης εσαει εκλυτρώσασθε ημάς εξ απογνώσεως. Ωδή ς'. Την δέησιν. Άγιε του Θεού… Συστήματα πονηρων εκύκλωσαν τας ψυχας ημων Λουκά Ιεράρχα και σαρκικων τα αμέτρητα πάθη προς ακρασίας τον λάκκον καθελκουσι ημας τους κραζοντας προς σε εκ φθορας τους ικετας σου λυτρωσον Άγιε του Θεού… Οδήγησον προς λιμενα ευδιον Ιεράρχα του Χριστού τους πεσόντας εν κλυδωνίω της ζάλης του βίου και εν αβύσσω παγιδων του οφεως ως κεκτημενος προς Θεόν την καλην παρησίαν πανεύφημε. Δόξα Πατρί… Υπαρχων τωνλογισμών αναπλεως Ιεραρχα πολυφρόντιδος βιου και μερίμνων καθ' εκάστην ο τάλας εν ηδοναίς ψυχοφθόροις του σώματος εκ βαθους αίρω την φωνήν προς το θείον με φως καθοδηγησον. Και νύν… Νυν βαρει των εμπαθών πταισμάτων μου καλυφθησα η καρδία μου σθενει, και μη τολμών ατενίσαι προς ύψος του ουρανού Θεοτόκε ο άσωτος αιτούμαι αφεσιν κακών πανσενει σου πρεσβεία Θεόνυμφε. Διάσωσον ω Ιεράρχα Λουκά τους σε ανυμνούντας εκ κινδύνων και πονηρών καταστάσεων και εκ των νόσων κατ' άμφω σημαιοφόρε. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, έπ' εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β'. Τοις των αιμάτων σου. Ως Ιεράρχης Λουκά αξιάγαστε Συμφερουπόλεως πασης ο προεδρος τοις προσιούσιν εν πίστει τη λάρνακα των σων λειψάνων αγίασον χαριτι παρέχων κατ' άμφω την ίασιν. Και ευθύς τό Προκείμενον. Ήχος δ' Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει, και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληθυνθήσεται. Στίχος. Πεφυτευμένος εν τω Οίκω Κυρίου, εν ταις αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσουσιν. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (ΣΤ΄. 17-19) Τω καιρώ εκείνω ήλθε προς τον Ιησούν όχλος μαθητών αυτού, και πλήθος πολύ λαού, από πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος, οι ήλθαν ακούσαι αυτού, και ιαθήναι από των νόσων αυτών, και οι οχλούμενοι υπό πνευμάτων ακαθάρτων και εθεραπεύοντο. Και πας ο όχλος εζήτει απτεσθαι αυτού∙ ότι δύναμις παρ' αυτού εξήρχετο, και ιάτο πάντας. (Θ΄. 1-2) Συγκαλεσάμενος δε τους δώδεκα Μαθητάς αυτού έδωκεν αυτοίς δύναμιν και εξουσίαν επί πάντα τα δαιμόνια, και νόσους θεραπεύειν. Και απέστειλέν αυτούς κηρύσειν την βασιλείαν του Θεού, και ιάσθαι τους ασθενούντας. (Ι΄. 16-21). Και έλεγεν αυτοίς. Ο ακούν υμών , εμού ακούει∙ και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί∙ ο δε εμέ αθετών , αθετεί τον αποστείλαντά με. Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς , λέγοντες. Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς. Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίνων , και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού , και υμάς ου μη αδικήση. Πλήν εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πεύματα υμίν υποτάσσεται∙ χαίρετε δε μάλλον , ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοίς ουρανοίς. Εν αυτή τη ώρα ηγαλιάσατο τω Πνεύματι ο Ιησούς , και είπεν∙ Εξομολογούμαι σοι, Πάτερ, Κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλλυψας αυτά νηπίοις∙ ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθεν σου. Δόξα. Ταις του Ιεράρχου, πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταίς της Θεοτόκου, πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι Άγιε Ανάργυρε Ρωσίας πάσης το κλέος της Συμφερουπόλεως ένδοξε διδάσκαλε και Επίσκοπε τας δεινάς μάστιγας των αρρωστηματων πυρετών τε και τα τραύματα των προσιοντων σοι ίασαι Λουκά τω ελέει σου και ταις ικετηρίαις προς τον σον Φιλάνθρωπον Κύριον. Πάντιμε ακέστορ ελπις κεκμηκότων αρραγής μη επιλάθη δωρήσασθε πάσι τα ευφρόσυνα. Το «Σώσον ο Θεός τον λαόν σου» κ.τ.λ. Ωδή ζ'. Οι εκ της Ιουδαίας. Άγιε του Θεού… Τη ση σκέπη προστρέχω Ιεράρχα αιτούμενος την καρδιάν μου την γεμουσαν ακάνθας της υπερηφανίας και δαιμόνων θρασύτητος αποκαθάραι ταις σαις εντεύξεσι Λουκά μου. Άγιε του Θεού… Αγιώτατε Πάτερ νοητών Αιθιόπων και κακοτρόπων βροτών συμβασως αλόγου και της κακοπραγίας ανωτέρους συντήρησον τους εξαιτούντας Λουκά την σην επικουρίαν. Δόξα Πατρί… Στηριγμόν εν τη θλίψει εν πελάγει του βίου του Σαγματά η μονή τα λείψανα σου πατερ κατεχουσα το θαρσος καθ' εκαστην αρύεται. Ίνα προς πλάτος χαρας της όντως καταντήση. Και νύν… Ιησού τας αγκάλας της θερμής σου αγάπης και θυμηδίας ομού υπάνοιξον μοι Σώτερ λιταίς της σης τεκούσης ίνα ψάλλω γηθόμενος ο των Πατέρων ημων Θεός ευλογητός ει. Ωδή η'. Τον Βασιλέα. Άγιε του Θεού… Ατρέμας Πάτερ προ των βημάτων αθέων ωμολόγησας Χριστόν Εσταυρωμένον ον μη διαλίπης υπέρ ημών λιτάζων. Άγιε του Θεού… Σοφίας μάκαρ της θεικής ων δοχείον τον θυμόν και ταραχώδεις εννοήσεις θραύσον της ψυχής μου Λουκά σημειοφόρε. Δόξα Πατρί… Άγιε λύσον της ταλαιπώρου ψυχής μου και του σώματος τους πονους και οδύνας, συ γαρ, Αρχιθύτης τυγχάνεις και ακέστωρ. Και νύν… Ισχύς η όντως και η ελπίς και το φάος ,η παράκλησης και ίαμα κατ' άμφω Δέσποινα υπάρχεις ημών των ορθοδόξων. Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον. Άγιε του Θεού… Ιάτρευσον τας νόσους των ψυχοπασχόντων και αλγουμένων Λουκά υπέρ έννοιαν διευθετών τας εννοίας αυτών μακάριε. Άγιε του Θεού Ως μέλισσα ετρύγεις την σοφίαν πάσσαν επί της γης Ιεράρχα αοίδιμε διο νοός μοου απέλασον την σκοτόμαιναν. Δόξα Πατρί… Ηδέως οι Πατέρες μάνδρας Σαγματίου τα σα οστά ως μαργάρους κατέχοντες επιζητούσιν θεόφρον την σην αντίληψιν. Και νύν… Λαόν των ορθοδόξων φύλαττε εκ λύκων αιρετικών Παναγία Πανύμνητε αποκαλύπτουσα πάσαν αυτών κακότητα. Το «Άξιον εστί», και τα Μεγαλυνάρια. Χαίροις επισκόπων ο κοινωνός της Ρωσίας πάσης ο θεόσοφος ιιατρός χαίροις της Κριμαίας ο θείος ποιμενάρχης Λουκά των Ορθοδόξων ο νέος άγιος. Έχων την σοφίαν παρά Θεού των νενοσηκότων εθεράπευες τα δεινά και τους πεπτοκότας εν λάκκω των αθέων τη ση δυνάμει Πάτερ Λουκά εξήρπασας. Πάντα τα ονείδη δια Χριστόν, φύλακας διώξεις και αικίας σωματικάς σκύβαλα ηγήσω και έφερες γενναίως Λουκά σημειοφόρε και ακατάβλητε. Θαύματα τεράστια τω λαώ η σεπτή σωρρός σου εν Ρωσία επιτελε'ι, και εν Σαγματίω, εκ ταύτης αι μερίδες εκβλύζουσιν ιάσεις Λουκά τοις πάσχουσι. Ηύγασας ως ήλιος παμφαής εν Συμφερουπόλει τας χορείας των ευσεβών και της αθεΐας εμείωσας το σκότος, εν χώρα της Ρωσίας Λουκά αοίδιμε. Μάνδρα των θρεμμάτων των λογικών εν τω Σαγματίω ταις πρεσβείαις σου προς Χριστόν φύλαττε θεόφρων εκ πάσης κακουργίας δαιμόνων των εχθίστων Λουκά πανάριστε. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί… Τρισάγιον, είτα… Απολυτίκιον. Ήχος πλ. Του α'. Τον συνάναρχον λόγον. Ιατρόν και ποιμένα, Λουκά τιμήσωμεν, Συμφερουπόλεως ποίμνης, Αρχιερέα λαμπρόν, τον βαστάσαντα Χριστού τα θεία στίγματα, τας εξορίας, τα δεινά, εγκλεισμούς εν φυλακαίς, τας θλίψεις και τα ονείδη, τον επ'� εσχάτων φανέντα, εν τη Ρωσία νέον Άγιον. Εκτενής και Απόλυσις, μεθ' ην το εξής. Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου. Πάτερ Ιεράρχα του Χριστού, ένδοξε Λουκά μη κατόκνει, επιστασίαις σου, εν ποικίλαις θλίψεσι και περιστάσεσι, συντηρών τον φιλόχριστον λαόν του Κυρίου, τον επικαλούμενον εν ευλαβεία πολλή, όνομα το σον θεοφόρε, και υμνολογούντα ενθέως, θαύματα και βίον σου τον άγιον. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού. φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Δι' ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν. Παρακλητικός κανόνας στην ένδοξη Μεταμόρφωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού που εορτάζετε την 6η Αύγουστου. Σας παρακαλώ μην παραλείψετε να θυμηθείτε και εμένα στην προσευχή σας, ώστε να με συγχωρέσει ο Κύριος γιατι καθόλου δεν τον αγαπώ, ετσι αντί να πω «γενηθήτω το θέλημά σου» ζητώ να ακούσω το «γενηθήτω σοι ως θέλεις». Πάνος ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΔΟΞΟΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Ποίημα Ιακώβου μοναχού Ευλογήσαντος του ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ο το Θεός Κύριος, και τα Τροπάρια. Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τω του Σωτήρος νυν τεμένει προσδράμωμεν, Μεταμορφώσεως αυτού και προσπέσομεν, μετ ευλαβείας κράζοντες εκ βάθους ψυχής Δέσποτα βοήθησον, σπλαχνισθείς τοις σοις δούλοις, φόβω σοι προσπίπτουσοι, και πταισμάτων την λύσιν, και σωτηρίαν βραβεύσον ψυχών, των σου τιμώντων, φρικτήν Μεταμόρφωσιν. Δόξα Πατρί…Όμοιον. Οι υπο πλείστων οδυνών πιεζόμενοι, και πειρασμών αλλεπάλληλων θλιβόμενοι, δευτε Ναω προσπεσωμεν πιστως αδελφοι, της Μεταμορφώσεως, του Σωτήρος βοώντες· Σώτερ εξελου ημάς εκ παντοίων κινδύνων, ταις ικεσιαις σου των Προφητών, και των πανσόφων Χριστέ Αποστόλων σου. Και νυν…Θεοτοκίον. Της μετανοίας Θεοτόκε την τρίβον, ημάς ενίσχυσον οδεύειν πρόθυμως, τους την σεπτήν εικόνα σου τιμώντας σεπτώς, Δέσποινα και λύτρωσαι, εκ δεινών συμπτωμάτων, πάσης τε κακώσεως, δυσμενών αοράτων, και ορατών παντοίων Αγαθή προς σε γαρ πάντες, αει καταφεύγομεν. Ο Ν’ Ψαλμός και ο Κανών Ου η ακροστιχίς κατ΄ Αλφάβητον, εν δε τοις Θεοτοκίοις Ιακώβου. Ωδή α΄. Ήχος πλ.δ’. Υγράν Διοδεύσας. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Ανυψώσας φύσιν την των βροτών, αναβάς εν όρει, Θαβωρίω θεοπρεπώς διο τους εις βάθη εμπεσόντας, αμαρτιών ημάς Σώτερ ανάστησον. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Βαράθρων του Άδου ημάς Σωτήρ, ανήγαγες όρει, Θαβωρίω προ του Σταυρού, μεταμορφωθείς τη αλλοιώσει, της σης μορφής και θεώσας το πρόσλημμα. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Γήθεν ανυψώσας τους Μαθητάς, έδειξας οικτίρμον, το αρχέτυπον της μορφής, κάλλος ο απώλεσεν η φύσις, παρακοή· διο νυν ημάς οίκτειρον. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκιον. Ιλέωσαι Δέσποινα τον εκ σου, Σωτήρα τεχθέντα, ημίν δούναι αμαρτιών, την άφεσιν Κόρη σαις πρεσβείαις, και σωτηρίας τυχείν ημάς ποίησον. Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Διαφύλαξον πάντας, τους την φρικτήν Δεσποτα, πόθω ευφημούντας αγίαν, σου Μεταμόρφωσιν, εις απολύτρωσιν, αμαρτιών και πταισμάτων, και νοσούντας ίασαι, μόνε Φιλάνθρωπε. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Εφυμνίους ωδάς σοι, πόθω πολλώ Δέσποτα, σου Μεταμορφώσει τη θεία, άδοντες μέλπομεν, παθών εις ίασιν, και νοσημάτων Οικτίρμων, και πταισμάτων άφεσιν, μόνε Θεάνθρωπε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ζωης νύν και θανάτου, Κύριος ων Δέσποτα, τον τε Μωυσήν και Ηλίαν, όρει παρεστήσας, μεταμορφούμενος, προ του Σταυρού σου δεικνύων, Μαθηταίς σου έγερσιν, μόνε Υπέρθεε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον Απειρόγαμε Κόρη, ολολαμπής Άνασσα, συν τοις Αποστόλοις δυσωπει, Ον εσωμάτωσας, νόσων και θλίψεων, και πάσης άλλης ανάγκης, σώσαι τους υμνούντας σε, Θεοχαρίτωτε. Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Φωτοδότα, ότι πάντες Χριστέ προς σε αει καταφεύγομεν, τον μεταμορφωθέντα Σωτήρα. Θεοτοκίον. Επίβλεψον εν ευμενεία… Αίτησις Ιερέως και το κάθισμα. Ήχος β’. Τα άνω ζητών. Σκοτία πολλή, κυκλούμενοι οι δούλοι σου, και υπό πνευμάτων, του σκότους απειλούμενοι, προς σε καταφεύγομεν, Φωτοδότα κράζοντες· οίκτειρον, και τω φωτί σου φώτισον ημας, φωτί ο αστράψας της θεότητος. Δόξα Πατρί…..Και νυν …..Θεοτοκίον. Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ωδη δ΄. Εισακήκοα Κύριε. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Η φρικτή Μεταμόρφωσις, σου τους Αποστόλους χαράς ενέπλησε, Θεόν είναι σε γνωρίσαντες, ουρανού και γής τε κυριεύοντα. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Θαυμαστή όντως πέφυκεν, η σεπτή και θεία σου Μεταμόρφωσις· υπέρ ήλιον γαρ έλαμψεν, η μορφή σου Λόγε εξαστράπτουσα. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ιδού Σώτερ εβόησαν, Μωυσής Ηλίας τε Αποστόλοις σου, ον δωσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Καθαρόν ενδιαίτημα, μόνη συ εφάνης Κόρη του Κτίστου σου, ον δυσώπει ως Πανάγαθον, του σωθήναι πάντας τους τιμώντας σε. Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Κράτος και ισχύν, Κραταιέ ημάς περίζωσον, ο κρατών χειρί το σύμπαν τους τον σον, κράτος υμνούντας, και σοι γόνυ υποκλίνοντας. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Λάμψον και ημιν, Φωτοκράτορ φως υπέρφωτον, ο ποιών λόγω άστρα και αστραπάς, και γεννηθήτω το φως ειπών και εγένετο. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Μέγα και φρικτόν, εθεάσαντο μυστήριον, σου οι Απόστολοι εν όρει Θαβώρ, Πατρός φωνής τε, νεφέλης εν μέσω ήκουον. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Ώρα την φρικτήν, ενθυμούμαι του σου βήματος, και συσχεθείς εν φόβω σοι εκβοώ· φείσαι μου Σώτερ, δεήσεσι της τεκούσης σε. Ωδή στ΄. Την δέησιν εκχεώ. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Νόμου σου τους προεξάρχοντας Κύριε, Μωυσήν Ηλίαν και τους προκρίτους, των μαθητών, σου Θαβώρ εν τω όρει, αίγλη προσώπου εξέστησας άπαντας και ήκουον εκ του Πατρός, βεβαιούντος Χριστέ την Υιότητα. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Ξενίζονται των Αγγέλων άπασαι, στρατιαί και των ανθρώπων τα πλήθη, Χριστέ Σωτήρ σου το ξένον ορώσαι το της μορφής ο εν Όρει υπέδειξας, πιστούμενος σους μαθητάς, ότι συ ει του Πατρός το απαύγασμα. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Οι τρείς σου των Αποστόλων βλέποντας, Μωυσήν τε και Ηλίαν οφθέντας, και σου Χριστέ, τας εξόδους λαλούντας, πρηνείς πεσόντες εν φοβω συνείχοντο, ακούοντες εκ του Πατρός, μαρτυρούντος σου Λόγε το γνήσιον. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Βασίλισσαν ο Δαβίδ σε Δέσποινα, προηγόρευσε τεκούσαν τον Λόγον, Δημιουργόν, Βασιλέα και Κτίστην, και Ποιητήν των αιώνων και Κύριον σου δέομαι δείξον καμέ, βασιλέα παθών των τιμώντα σε. Ανάστησον εξ έργων σκότους και βάθους αγνείας Σώτερ, και επι το κρείττον τους δούλους σου μεταμόρφωσον, εις αρετών όρος αναβιβάζων. Θεοτοκίον. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ' εσχάτων, των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις ιερέως και το κοντάκιον. Ήχος δ΄. Προστασία των Χριστιανών. Ως Θεόν και Σωτήρα σε έχοντες μέγιστον, και εν πάσι δεινοίς βοηθών ημών έτοιμον, ικετεύομεν σε θερμώς Ζωοδότα Ιησού· Σου την πρόνοιαν την αγαθήν, και ευσπλαχνια σου πολλήν, εφ΄ημάς ενδειξάμενος, σώσον εκ των κινδύνων, δεινών τε πειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε. Προκείμενον. Θαβώρ και Ερμών εν τω ονόματί σου αγαλλιάσονται. Στιχ. Σοι εισίν οι ουρανοί και ση εστίν η γη. Ευαγγέλιον Εκ του κατά Λουκάν. (Θ’. 28-36) Εγένετο δε μετά τους λόγους τούτους ωσεί ημέραι οκτώ και παραλαβών τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι. Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτόν το είδος του προσώπου αυτού έτερον και ο ιματισμός αυτού λευκός εξαστράπτων και ιδού άνδρες δύο συνελάλουν αυτώ, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας, οι οφθέντες εν δόξη έλεγον την έξοδον αυτού ην έμελλε πληρούν εν Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι συν αυτώ ήσαν βεβαρημένοι ύπνω· διαγρηγορήσαντες δε είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους συνεστώτας αυτώ. και εγένετο εν τω διαχωρίζεσθαι αυτούς απ΄ αυτού είπεν ο Πέτρος προς τον Ιησούν· επιστάτα, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι· και ποιήσωμεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωϋσεί και μίαν Ηλία, μη ειδώς ο λέγει ταύτα δε αυτού λέγοντος εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς· εφοβήθησαν δε εν τω εισελθείν εκείνους εις την νεφέλην· και φωνή εγένετο εκ της νεφέλης λέγουσα· ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε· και εν τω γενέσθαι την φωνήν ευρέθη ο Ιησούς μόνος και αυτοί εσίγησαν και ουδενί απήγγειλαν εν εκείναις ταις ημέραις ουδέν ων εωράκασιν. Ο χορός Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι. Ήχος β’. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ταίς των Αποστόλων, πρεσβείας Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείας ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Λάμψας υπέρ ήλιον, επί του Όρους Οικτοίρμον, την αμαυρωθείσαν μου, φύσιν κατελάμπρυνας, και εθέωσας· τα ημών πταίσματα, ως Δεσπότην πάντων, συγχωρήσας Υπεράγαθε· διο δεόμεθα, λάμψον φωτισμόν ταις ψυχαίς ημών· και λύτρωσαι κολάσεως, της αιωνιζούσης τους δούλους σου, τους μετ’ ευλαβείας, τιμώντας την λαμπράν σου και φρικτήν, και ένδοξον Μεταμόρφωσιν, μόνε Πολυέλεε. Ο ιερεύς Σώσον ο Θεός τον λαόν σου… Ο χορός Κύριε ελέησον ιβ’ Ο ιερεύς Ελέει και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία… Ο χορός Αμήν. Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Προσκυνούμεν εκ πόθου, και τιμώμεν την θείαν σου Μεταμόρφωσιν, δι’ ης βροτών η φύσις, ενδόξως ανυψώθη, εις το πρώτον αξίωμα. Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Ρητορεύουσα γλώσσα, μεγαλεία τα σα ου δύναται φθέξασθαι· Μωσήν γαρ και Ηλίαν, συμπαρέστησας Σώτερ, εν Θαβώρ μεταμορφούμενος, αναβοώντας προς σε Θεός ει Παντοκράτωρ. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Συνανήλθε σοι Λόγε, Μαθητών η ακρότης επι του όρους Θαβώρ, οις της Θεότητός σου την δόξαν και το κάλος, εφανέρωσας κράζουσιν ο των Πατέρων ημων Θεός ευλογητός ει. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Ο των όλων Δεσπότης, εκ γαστρός σου προήλθε Παρθένε Άχραντε και έσωσε τον κόσμον, εκ πλάνης των ειδώλων, και ανθρώπους εθέωσεν· Όν εκδυσώπει Αγνή, τους σε τιμώντας σώσαι. Ωδή η’. Τον Βασιλέα των ουρανών. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Τον εν Θαβώρ μεταμορφωθέντα Σωτήρα, ανυμνούμεν βροτοί κατά χρέος, δι ου ανακαινίσθη, η βρότειος ουσία. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Υπερεκβλύζει, τοις προσιούσι την χάριν, και οσμην μυρεψικήν αποπνέει, η εικών Σωτήρ μου, του θείου σου προσώπου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Φαίνει εν κόσμω, και δαδουχεί τας ακτίνας, η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος· Όν υπερυψούμεν, εις πάντας τους αιώνας. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Υπερφυώς τον Δημιουργόν και Σωτήρα, Θεόν τέτοκας Λόγον Παρθενε· Όν συν Ασωμάτοις, υμνούμεν εις αιώνας. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Χαράς και ευφροσύνης, τας ημων καρδίας, πληροί Σωτήρ μου η θεία σου Μεταμόρφωσις, ην ανυμνούντες εκ πόθου, σε μεγαλύνομεν. Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι. Ψαλμοίς ωδαίς και ύμνοις, μέλψωμεν αξίως, υμνολογούντες σεπτήν Μεταμόρφωσιν, την του Σωτήρος εν φόβω, ον μεγαλυνομεν. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ωράθης ευσπλαχνία, άνθρωπος Σωτήρ μου, ινα θεώσης φθαρέντα τον άνθρωπον· διο Θεάνθρωπε πάντες, σε μεγαλύνομεν. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Θεοτοκίον. Σωμάτων αλγηδόνας, και ψυχών τα πάθη, από των δούλων σου Κόρη απέλασον, των προστρεχόντων εν πίστει, τη θεία σκέπη σου. Και ευθύς το· Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν. Ο Ιερεύς θυμιά και ημείς ψάλλομεν τα Μεγαλυνάρια. Θέλων επιδείξαι τοις μαθηταίς, δύναμιν εξ ύψους, και σοφίαν παρά Πατρός, εν όρει ανήλθες, Χριστέ τω Θαβωρίω, και λάμψας ως Δεσπότης, τούτους εφώτισας. Την αμαυρωθείσαν φύσιν ημών, ηύγασας εν όρει, Θαβωρίω τω θαυμαστώ· μεταμορφωθείς γαρ, επί των μαθητών σου, ως ήλιος αστράψας, τούτους εξέστησας. Δεύτε προσκυνήσωμεν ευλαβώς, την σεπτήν εικόνα, του Σωτήρος την θαυμαστήν, του τε σαρκωθέντος, και μεταμορφωθέντος, εξ ης ημίν εκβλύζει, χάριτος νάματα. Φαίδρυνον κατάλαμψον τους πιστώς, τιμώντας σου Λόγε, Μεταμόρφωσιν την φαιδράν, και ρύσαι κινδύνων, και πάσης άλλης βλάβης, των ζοφερών πνευμάτων, ως Παντοδύναμος. Δεύτε οι εν νόσοις παντοδαπαίς, και οι εν κινδύνοις, συνεχόμενοι χαλεποίς, δράμωμεν προθύμως, εν τούτο τω τεμένει, Χριστού Μεταμορφώσεως, και σωθείημεν. Της Μεταμορφώσεως ο Ναός, αει βρύει πάσιν, ρώσιν σώματος και ψυχής, δαίμονας ελαύνει, και φωτίζει τας φρένας, των φόβω προσιόντων αυτώ εκ πίστεως. Χάρις νυν μεγίστη παρά Θεού, εκ του Οίκου τούτου, του Σωτήρος ημών Χριστού, δέδοται τοις πόθω, αυτώ νυν προσκυνούσι, πληρούσα τας αιτήσεις, και πόνους παύουσα. Φώτισον καρδίας πάντων πιστών, λάμψον θείαν χάριν, μεταμόρφωσον Ιησού, ση Μεταμορφώσει, ημάς τα πλάσματά σου, εις σου το κατ’ εικόνα, και καθ’ ομοίωσιν. Ύψωσον το κέρας Χριστιανών, βράβευσον ειρήνην, Εκκλησίας σου Ιησού, φείσαι του λαού σου, Μητρός σου μεσιτείας, των θείων Προφητών σου, και Αποστόλων σου. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον Απολυτίκιον. Ήχος βαρύς. Μετεμορφώθης εν τω Όρει, Χριστέ ο Θεός, δείξας τοις Μαθηταίς σου την δόξαν σου, καθώς ηδύναντο. Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς, το φως σου το αϊδιον, πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα, δόξα σοι. Κοντάκιον. Ήχος ο αυτός. Επί του Όρους μετεμορφώθης, και ως εχώρουν οι Μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός, εθεάσαντο, ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νοήσωσιν εκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν, ότι συ υπάρχεις αληθώς, του Πατρός το απαύγασμα. Τα τροπάρια. Ήχος πλ. β’. Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς, πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι τήν ικεσίαν, ώς Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν· ελεήσον ημάς. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ. Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπονσια Εύλογήσαντος τοΰ Ιερέως τό Κύριε είσάκουσον μεθ'ο Θεος Κύριος, ώς συνήθος, και τό έξης: Ηχος δ'. Ό υψωθείς έν τώ Στανρο. Τόν καταράξαντα έχθροΰ μεθοδείας, έν τρόποις ξένοις, έν σαλότητι βίου, έν πνεύματος πραότητι και έν άκλινεΐ έμπαιγμώ, τιμήσωμεν θεοφόρον πατέρα, τον κλεινόν συνώνυμον Πρωτοκλήτου, βοώντες• υπέρ ημών, Ανδρέα, εκτενώς Χριστόν δυσώπει, τών ΰμνοις τιμώντων σε. Δόξα, Τό αυτό. Και νΰν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεί ν οί ανάξιοι. Εί μή γάρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ημάς έρρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δε διεφύλαξεν έως νΰν ελευθέρους; Ουκ άποστώμεν, Δέσποινα, εκ σοΰ• σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα ό Ν' ψαλμός και ο κανών, ού ή άκροστιχίς• «Ανδρέα, επίγειε άγγελε, έπάκουσόν μοι. Χ.» 'Ωδή α'. ~Ηχος πλ. δ'. Ύγράν διοδευσας. Ανδρέα, επίγειε άσκητά, συνόμιλε δόξης, τών αγγέλων έν ούρανοις αυτών της χαράς άξίωσόν με, τον έκδεχόμενον χάριν την θείαν σου. Νικήσας, Ανδρέα, τον πονηρόν, ασκήσει συντόνω, ταπεινώσει και προσευχή, όδόν καθυπέδειξας άρίστην, ήμΐν βαδίσαι τοις σέ μακαρίζουσι. Δικαίως ήξίωσαι δωρεών, άφθίτων, Ανδρέα, ό γυμνότητι και λιμώ, άνύσας τόν βίον, ϊνα πάντας λιμοΰ έπάρσεως σώσης σους πρόσφυγας. θεοτοκίον. Ροάς τών δακρύων μου, Μαριάμ, άπόσμηξον μάκτρω τών ενθέρμων σου προσευχών, προς "Ον άπεκύησας άφράστως, μονογενή σου ΥΙόν, Μητροπάρθενε. "Ωδή γ'. Ουρανίας άψϊδος. Εγκωμίοις, Ανδρέα, σε μυστικοΐς στέφοντες, τάς προς τόν Θεόν ικεσίας, σου έκδεχόμεθα, ϊνα έχθροΰ μηχανάς, τάς πολύπλοκους ταχέως, άσκητά Θεόφιλε, καταπατήσωμεν. Ασκητών ώραιότης, ό βιοτήν πρόσκαιρον, άπαθώς έμπαίζων, Ανδρέα, πάσιν ύπόδειξον, ήμΐν άρίστην όδόν, προς ουράνιους επάλξεις, άγουσαν τοις μέλπουσι, σά κατορθώματα. Εξανθήσας ώς ρόδον, έν ταΐς αύλαϊς εύοσμον, τοΰ θεού ημάς εύωδίας, έπλησας απαντάς, τους έκ-βοώντας πιστώς• χαίρε, Ανδρέα, μεσίτα ένθερμε προς Κύριον, τών εύφημούντων σε. Θεοτοκίον . Παναγία Παρθένε, των ασθενών ίασις, και τραυματιών θεραπεία, σου τών δεήσεων, φαρμάκω άλγη ψυχών, ημών θεράπευσον τάχος, και σωμάτων, άχραντε Θεογεννήτρια. Ομόζηλε αγγέλων δόξης, Ανδρέα πνευματοφόρε, ό σαλότητος την όδόν βαδίσας ώς έξηχος, άξίωσον δόξης ημάς άφθίτου. Επίβλεψον έν εύμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, έπί την έμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψηχής μου τό άλγος. Αίτησις και τό Κάθισμα. ~Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή. Ανδρέα σοφέ, μωράνας προσποιήσεσι μωραϊς σου έχθρόν, τον σοφιστήν, πανόλβιε, της κακίας, τήρησον απαθείς έν τω κόσμω σους πρόσφυγας, και κοινωνούς άνάδειξον ημάς, χαράς αιωνίου τούς τιμώντας σε. Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε. Ιθυνόν με, επώνυμε της ανδρείας, κήπον προς εύωδέστατον σωφροσύνης και συνέσεως, θαυμαστέ Ανδρέα, κήπε χάριτος. Γεγηθότες βοώμέν σοι ό εις ύψος φθάσας αποκαλύψεων θείον, ίσχυσον ίκέτας σου νόμων εις Ύψιστου φθάσαι πλήρωσίν. Εκ Θεοϋ κλήσιν εϊληφας, όσιε Ανδρέα, της προσποιήσεως του έξήχου, και τήν δύναμιν προστατεύειν ύμνοις τους τιμώντας σε. Θεοτοκίον. Ισχυρούς δεΐξον, Δέσποινα, έν του βίου μάχαις τους μακαρίζοντας σε εύτάκτως, και τήν χάριν σου αρετής προς κτήσιν έκζητοΰντάς σου. Ώδή ε'. Φώτισον ημάς. Εν σεπτώ ναώ, Βλαχερνών ό θεασάμενος Θεοτόκον, περισκέπουσαν πιστούς, σκέπε, απαντάς, Ανδρέα, τους τιμώντας σε. Ανερ ιερέ, ό κυσί συναυλισάμενος και γευσάμενος, Ανδρέα, διωγμούς, έλκυσόν με προς ζωήν, τήν αιωνίζουσαν. Γνώναι τοΰ Θεου, τά σωτήρια εντάλματα καταξίωσον, Ανδρέα, τους πιστώς ώσπερ γνώσεως Θεου, φανόν ύμνουντας σε. Θεοτοκίον. Γήθεν προς νομάς, ουρανών ημάς άνάγαγε τους βοώντας Χαίρε, Μήτερ τον Θεοΰ, χαρμονής αιωνίζοΰσης, κόσμου πρόξενε. 'Ωδή στ'. Την όέησιν. Επάκουσον πάντων δεομένων σου, άσκητά πνευματοφόρε, Ανδρέα, Αναστασίας Φαρμακολυτρίας και Θεολόγου δεχθείς την βεβαίωσιν, εύαρεστήσεως Θεοΰ, έκ σαλότητος τρόπων τών ξένων σου. Λαμπρότησιν ό καλλωπιζόμενος αρετών, και υπέρ λόγον σοφίας, ό έν τή γή τών πραέων σκηνώσας, και ενωθείς τή αγάπη τοΰ Κτίσαντος, Ανδρέα, ένωσον ημάς, τοις χοροΐς τών φιλούντων τον Ύψιστον. Εκδίωξον χαλεπά νοσήματα τών τιμώντων σε, Ανδρέα θεόφρον, και καταπράϋνον τάς άλγηδόνας τών εύφη μουντών σους τρόπους σαλότητος, δι' ών έδέξω αληθώς, τό βραβεΐον άφθίτου λαμπρότητος. Θεοτοκίον. Εφύμνιον άσμα, Μητροπάρθενε, σοι προσάγομεν πιστών αί χορείας οτι έν πάσαις κακώσεσι βίου και πειρασμοΐς και δεινοΐς καταφεύγομεν, σή προστασία άκλινεΐ, και θερμή μεσιτία, πανύμνητε. Ομόζηλε αγγέλων δόξης, Ανδρέα πνευματοφόρε, ό σαλότητος τήν όδόν βαδίσας ως έξηχος, άξίωσον δόξης ημάς άφθίτου. Αχραντε, ή διά λόγου τόν Λόγον άνερμηνεύτως, έπ' εσχάτων τών ήμερων τεκοΰσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και Κοντάκιον.Ηχος Β'. Τοϊς τών αιμάτων σου. Σταυρόν σαλότητος άναλαβόμενον έπ' ώμων, και τόν μωρόν προσποιοΰμενον, ϊνα κερδήση ζωήν τήν αίώνιον, Άνδρέαν μέλψωμεν, πόθω αιτούμενοι αύτοϋ τάς πρεσβείας προς Κύριον. Προκείμενον. "Ηχος δ'. Τίμιος εναντίον Κυρίου ό θάνατος του Όσιου Αύτοϋ. Στίχος. Θαυμαστός ό Θεός έν τοις 'Αγίοις Αύτοϋ. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Έκ τοΰ κατά Ματθαίον (ια' 27-30) Είπεν ό Κύριος τοϊς εαυτού μαθηταϊς• Πάντα μοι παρεδόθη υπό τοΰ πατρός μου-... Δόξα. Ταΐς τοΰ Σοΰ Όσιου πρεσβείαις, Έλεήμον,... Και νΰν. Ταΐς της Θεοτόκου πρεσβείαις, Έλεήμον,... Στίχ. Έλεήμον, έλέησόν με, ό Θεός, κατά τό μέγα έλεος Σου, και κατά τό πλήθος τών οικτιρμών Σου έξάλειψον τό άνομημά μου. Προσόμοιον. ΈΙχος πλ. β'. "Ολην αποθεμένοι. Τόν πολιτευσάμενον, επί τής γής ίσαγγέλως, και έχθροΰ όλέσαντα, φάλαγγας ώς έξηχον προσποιήσεσι, ταϊς μωραϊς μέλψωμεν, εύκλεή Άνδρέαν, Βασιλίδος ενδιαίτημα, και θείον μέτοχον, δόξης και εύκλείας ατέρμονος, έκθύμως άνακράζοντες• έμψυχε ναέ ταπεινώσεως, ρΰσαι σούς ίκέτας, έχθίστου επήρειας και δεινών, επερχομένων πρεσβείαις σου, προς Θεόν τον εύσπλαγχνον. Ό Ιερεύς: Σώσον, ό Θεός, τον λαόν Σου. 'Ωδή ζ'. Οί έκ της Ιουδαίας. Πολυτίμητον σκεύος, Παρακλήτου, Ανδρέα, ό τά έσόμενα, δυνάμενος προλέγειν και βλέπειν τα έν πόλω, μυστικά και αθέατα, πέμψον ήμΐν δαψιλώς, ελέη του Υψίστου. Απολαΰσαι, Ανδρέα, ευφροσύνης άληκτου ημάς άξίωσον, σε άνυμνολογοϋντας ώς σύσκηνον Αγγέλων, και συνόμιλον τάγματος Όσίων, διά Χριστόν σαλών άποκληθέντων. Κατ' εχθρού μισοκάλου, νικητάς σούς ίκέτας ταχύ άνάδειξον, τούς επικαλούμενους τήν θείαν σου πρεσβείαν, προς τόν εύσπλαγχνον Κύριον, Ου απο¬λαύεις τό φως, μορφής τής πανιέρου. Θεοτοκίον. Ουρανών ύπερτέραν, τήν άγνήν Θεοτόκον και παντευλόγητον, Κυρίαν σκηνωμάτων τής δόξης μελωδούντες, εύλαβώς άνακράζομεν προστάτις χριστιανών, Θεοκυήτορ, πέλεις. 'Ωδή η'. Τόν Βασιλέα. Υμνολογοΰντές σε, θεοφόρε Ανδρέα, ώς άείρρυτον κρήνην ελέους, σάς θερμάς προς Κτίστην εύχάς άποζητοΰμεν. Σταυρού δυνάμει περιφραχθείς, τας ενέδρας του έχθίστου διέλυσας, πάτερ θεαυγές, Ανδρέα, ημών άκέστορ θείε. Οδήγησαν με προς σωτηρίας επάλξεις, ό σαλό-τητι, μάκαρ Ανδρέα, σε αυτόν ίθύνας προς θεϊκάς σκηνώσεις. Θεοτοκίον. Νικήσαι πάθη σαρκός, άγνή Θεοτόκε, καταξίω-σον σέ τους ύμνοΰντας και δοξολογοΰντας τον άχραντόν σου Τόκον. Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον. Μωράνας τής κακίας σοφιστήν, Ανδρέα, ταις σαις μωραις προσποιήσεσι, σοφισον τους σους ικέτας, δεικνύων αύτοϊς τά κρείττονα. Ομόζηλε μαρτύρων και οσίων πάντων, πνευματοφόρε Ανδρέα, ισότιμε, ήμΐν ίλέωσαι Κτίστην, τον πανευΐλατον. Υπέρτερε γηΐνων και ρευστών, Ανδρέα, σους ύμνητάς ύπερόπτας άνάδειξον, σχέσεως πάσης προσύλου και ματαιότητος. Θεοτοκίον. Μή παύση δυσωποϋσα, Κεχαριτωμένη, σύν τω πανσέπτω Ανδρέα τόν Τόκον σου, υπέρ τών ΰμνοις εύήχοις μακαριζόντων σε. "Αξιον έστι... και τά παρόντα Μεγαλυνάρια. Χαίροις, τής σοφίας και αρετής, τής ένθέου πλήρης, προσποιήσεσιν ό μωραϊς, διανύσας βίον ίσάγγελον, Ανδρέα, έν πόλει Βασιλίδι, πνευματοφόρητε. Χαίροίς, προσποιήσεσιν ό μωραΐς, και σκληραγωγία, υπέρ έννοιαν σεαυτόν, ταπεινώσας μάκαρ, Ανδρέα, ϊνα πόλου, εύκλείας απόλαυσης και δόξης κρείττονος. Ελεημοσύνης τόν τιμητήν, ταπεινοφροσύνης, έργαστήριον και ευχής, άσιγήτου σκεύος, Άνδρέαν, ώς σοφίας, ταμεΐον τής ένθέου, άνευφημήσωμεν. Χαίροις, έν τεμένει τών Βλαχερνών, τήν άγνήν Παρθένον θεασάμενος τούς πιστούς, σκέπουσαν, Ανδρέα, αυτής τω μαφορίω, τω ίερώ αύτόπτα, ξένου θεάματος. Χαίροις, ό μωράνας τόν πτερνιστήν, τρόποις σου ένθέοις, και εύφράνας τόν Λυτρωτήν, σή ασκήσει, πάτερ, φωτοειδές Ανδρέα, πολλών θορύβων μέσον, ό βιωσάμενος. Σμήνος τών δαιμόνων ό τω έσμώ, αρετών σκορπίσας, ώς κηφήνας και τό γλυκύ, μέλι τής σοφίας, τής υπέρ νουν συλλέξας, Ανδρέα, σή ασκήσει, κόσμον καθήδυνας. Πάσαι τών Αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων ή δωδεκάς, οι "Αγιοι Πάντες, μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τό σωθήναι ημάς. Τό Τρισάγιον και τό Άπολυτίκιον. Ηχος πλ. α'. Τόν συνάναρχον Λόγον. Τόν μωραΐς προσποιήσεσι και σαλότητι, καθυποτάξαντα πάθη τά ψυχοκτόνα σαρκός, και συντρίψαντα μισόκαλον τόν δόλιον, ώς θείου Πνεύματος ναόν και οσίων ασκητών, τιμήσωμεν λαμπηδόνα, σοφόν Άνδρέαν, πρεσβείας αυτού προς Κύριον αιτούμενοι. Εκτενής και Άπόλυσις, μεθ' ήν ψάλλομεν τό εξής• "Ήχος β'. "Οτε έκ τον Ξύλου. Πάτερ, ό δουλεύσας τω Χριστώ, ταπεινοφροσύνη τελεία, γυμνώσει και έμπαιγμοΐς, και Βελίαρ δύναμιν τήν διαφθείρουσαν, ήθη σαϊς προσποιήσεσι μωραΐς θριαμβεύσας, λύτρωσαι κακότητος τοΰ παναλάστορος, πάντας και στενώσεων βίου, τους είλικρινώς σε τιμώντας, άνθρωπε, Ανδρέα, ίσουράνιε. Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Τήν πάσαν ελπίδα μου εις σέ άνατίθημι, Μήτερ τοΰ Θεοΰ, φύλαξαν με υπό τήν σκέπην σου. Δίστιχον. Δανιηλαίων συνοδίαν, Ανδρέα, σέ τιμώσαν σκέπε, βοα Χαραλάμπης. Την παρακληση του Αγιου Ανδρεα δεν μπορεσα να την βρω πουθενα! Ουτε στο διαδίκτυο, ουτε σε φιλο, ουτε ακομα και σε καποιο βιβλιοπωλειο τελικα μου την εστειλε εναν μοναχος απο τους Δανιηλαιους όπου και υπαρχει ναος προς τιμη του Αγιου! Στην παρακληση οπως θα δειτε και εσεις υπαρχουν καποια μικρά λάθη.... αυτο ειναι απο την μετατροπη απο φωτογραφία σε κειμενο... Κανών Παρακλητικός εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον την «ΦΟΒΕΡΑΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΝ» Ψαλμός ρμβ΄ (142) Και ευθύς. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος, εν ονόματι Κυρίου (δ’) Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ… Της Παναχράντου τη Πανσέπτω Εικόνι, οι συνεχόμενοι δεινοίς τε και πόνοις, εν στεναγμοίς και δάκρυσι κραυγάζοντες πιστώς, πρόφθασον, βοήθησον Φοβερά Προστασία, αρωγός και στήριγμα των εις Σε προστρεχόντων, το έλεός Σου δείξον εφ’ ημάς, τους εκ καρδίας πιστώς μεγαλύνοντας. Δόξα Πατρί… Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Ο ένσαρκος άγγελος, των Προφητών ή κρηπίς, ο δεύτερος Πρόδρομος της Παρουσίας Χριστού, Ηλίας ο ένδοξος, άνωθεν καταπέμψας, Ελισσαίω την χάριν, νόσους αποδιώκει, και λεπρούς καθαρίζει. διό και τοις τιμώσιν αυτόν βρύει ιάματα. Και νύν και αεί… Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ψαλμός Ν΄ (50) Είτα ψάλλομεν τον Κανόνα. Ωδή α΄. Ο Ειρμός. Ήχος πλ. δ΄ Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν, και την αιγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, ο Ισραηλίτης ανεβόα. Τω Λυτρωτή και Θεώ ημών άσωμεν. Τροπάρια. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Ώς θείων θησαύρισμα δωρεών, ασπαζόμεθα πάντες της Εικόνος Σου την Μορφήν, Φοβερά ημών Προστασία, ημίν την θείαν Σου δρόσον ανάβλυσον. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Αρωγής και ελέους τους ποταμούς, Φοβερά Προστασία, ούς εκχέει η Ση Εικών, χάρισε, ευσπάγχνως, ως δρόσον, τοις εν κινδύνοις προς Σε καταφεύγουσιν. Δόξα Πατρί… Κινδύνοις και θλίψεσι και δεινοίς θερμώς εκζητούμεν Προστασίαν την Φοβεράν, ίνα λυτρωθώμεν ταχέως και σεσωσμένοι το «Χαίρε» Σοι είπωμεν. Και νύν… Καταφύγιον μέγα Χριστιανών, υπάρχει, Παρθένε, η Εικών Σου η Ιερά, Φοβερά ημών Προστασία, τους αοράτους εχθρούς εκδιώκουσα. Ωδή γ΄. Ο Ειρμός. Ουρανίας αψίδος οροφουργέ Κύριε, και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσον, εν τη αγάπη τη σή, των εφετών η ακρότης, των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε. Τροπάρια. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Τοις δεινώς τρυχομένοις καταφυγή γέγονας, όθεν δυσωπούμεν, Παρθένε, Θεοχορίτωτε, την Προστασίαν Σου, την Φοβεράν και γλυκειάν, δίδου τοις Σοι κράζουσι και καταφεύγουσιν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Χριστιανών αι χορείαι, ως θησαυρόν, έχουσιν την αστραπηφόρον Εικόνα της Θεομήτορος και ως κραυγάζωσιν, ω Φοβερά Προστασία, σπεύδεις εις βοήθειαν και απολύτρωσιν. Δόξα Πατρί… Πολυτίμητον Μάννα, ώς αληθώς, γέγονεν και Κρήνη η σταλάζουσα δρόσον σε ανυμνούσι Σε η Ιερά Σου Εικών, της Φοβεράς Προστασίας, των πιστών το καύχημα και αγαλλίαμα. Και νυν… Υπερθαύμαστε, Κόρη, πάντων ημών άκουσον και τα πειρασμών τρικυμίας τάχιστα στόρεσον, ίνα βοώμέν Σοι, ω Φοβερά Προστασία, δέξαι, Μητροπάρθενε, ύμνους τώ κράτει σου. Διάσωσον, ω Φοβερά Προστασία, συμφορών και κινδύνων Σους δούλους, τους ασπαζόμενους πίστει την Σην Εικόνα. Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Και μνημονεύει ο Ιερεύς Κύριε ελέησον (ιβ΄) Κάθισμα. Ήχος β΄. Τα άνω ζητών… Προστασία Φοβερά και ακαταίσχυντος των αδυνάτων ισχύς και τείχος και στερέωμα, εκτενώς βοωμέν Σοι, Θεοτόκε, πάσι χορήγησον, τας εκ της Σης Εικόνος δωρεάς, τοις πίστει και πόθω προσιούσί Σοι. Ωδή δ΄ Ο Ειρμος. Εισακήκοα Κύριε, της οικονομίας σου το μυστήριον. Κατενόησα τα έργα σου, και εδόξασά σου την Θεότητα. Τροπάρια Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Των παθών το κλυδώνιον και της αθυμίας την ζάλην σκέδασον και ευσπλάγχνω Σου προσβλέμματι πλήρωσον χαράς τους ευφημουντάς Σε. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. Φοβερά Προστασία μου, αναβλύζεις νάματα ιλαρότητος, τας οδύνας θεραπεύοντα και τα σκότη τάχος καταυγάζοντα. Δόξα Πάτρι… Η ελπίς και το καύχημα η καταφυγή και αντίληψις, Προστασία και παράκλησις, Συ υπάρχεις, Κόρη, Παναμώμητε. Και νυν… Ταις χερσί Σου κατέχουσα, Νήπιον τον Κύριον και Θεόν ημών, εκτενώς, Αυτόν ικέτευε, όπως των βασάνων λυτρωθείημεν. Ωδή ε΄. Ο Ειρμός. Φώτισον ημάς, τοις προστάγμασί σου, Κύριε, και τω βραχίονί σου τω υψηλώ, την σην ειρήνην, παράσχου ημίν φιλάνθρωπε. Τροπάρια Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Άπαντα εχθρόν, ορατό ντε και αοόρατον, Παναγία Μητροπάρθενε, Αγνή, τη Φοβερά Σου Προστασία εξαφάνισον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Βλύσον γλυκασμόν, ταις ψυχαίς των ανυμνούντων Σε, εκ την Θείας Σου Εικόνος, μυστικώς, ήν ορώντες, εκ καρδίας, ασπαζόμεθα. Δόξα Πατρί… Ίδε συμπαθώς, τους κυκλούντας την Εικόνα Σου και την ρώσιν εκζητούντάς Σοι θερμώς, στεναγμοίς ανεκλάλήτοις τε και δάκρυσιν. Και νυν… Έχει ο λαός της Φωδίκος την Εικόνα Σου, ως Προστάτην, τείχος, σκέπην και φρουρόν, δια τούτο πάντες μέγα αγαλλόμεθα. Ωδή σ΄. Ο Ειρμός. Την δέησιν εκχέω προς Κύριον, και αυτώ απαγγελώ μου τα θλίψεις. ότι κακών, η ψυχή μου επλήσθη, και η ζωή μου τω άδη προσήγγισε. και δέομαι ως Ιωνάς. Εκ φθοράς ο Θεός με ανάγαγε. Τροπάρια Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τους μώλωπας της ψυχής ιατρεύεις των πιστώς Σε, Κόρη, προσκυνούντων και την Σήν Χάριν, θερμώς εκζητούντων, νυχθημερόν τε προς Σε δεομένων Σου, τον Κύριόν Σου και Υιόν, υπέρ πάντων απαύστως ικέτευε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Κατάσβεσον, Φοβερά Προστασία, δροσισμώ Σου, την πυράν αλγηδόνων και τοις πιστοίς την Σην χάριν χορήγει, ίνα προς Σε καταφεύγωμεν άπαντες, εν πόνοις τε και πειρασμοίς, εκζητούντες θερμώς Σήν αντίληψιν. Δόξα Πατρί… Φέγγει, Φοβερά Προστασία, η Εικών Σου υπέρ Ήλιον πάσι, ήν προσκυνούντες ψυχής κατανύξει, αναβοώμεν, προς Σε, Και νύν… Απάλλαξον, Φοβερά Προστασία, τους Σούς δούλους πειρασμών και κινδύνων και την πικρίαν δεινών νοσημάτων, εις γλυκασμόν ευμενώς μεταποίησον, ίνα Σήν Χάριν, εν χαράκι α εν ύμνοις λαμπρώς μεγαλύνωμεν. Διάσωσον, ώ Φοβερά Προστασία, συμφορών και κινδύνων Σούς δούλους, τους ασπαζόμενους πίστει την Σήν Εικόνα. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς μνημονεύει ως δεδήλωται. Κύριε ελέησον. (ιβ’) Κοντάκιον. Ήχος β΄. Τοις των αιμώατων Σου... Της Φοβεράς Προστασίας την Εικόνα δεύτε πιστοί, ευλαβώς προσκυνήσωμεν, αναβλύζει γάρ δρόσον ουράνιον και ρώσιν νέμει κραταιάν τοις πίστει Αυτή καταφεύγουσιν. Και ευθύς το Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός σου έν πάση γενεά και γενεά. (δις). Στιχ. Άκουσον θύγατερ, και ίδε και κλίνον το ούς σου, και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του πατρός σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου. Μνησθήσομαι του ονόματός σου έν πάση γενεά και γενεά. Ευαγγέλιον. (Λουκά α’ 39-49,56) Έν ταίς ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη είς την ορεινήν μετά σπουδής, είς πόλιν Ιούδα. και εισήλθεν είς οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν την Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος έν τη κοιλία αυτής. και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν. Ευλογημένη σύ έν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός την κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου είς τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοίς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ. Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον,, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτηρί μου. Ότι επέβλεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. ιδού γάρ από του νύν μακαριουσί με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός, και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρείς, και υπέστρεψεν είς τον οίκον αυτής. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ήχος β’. Δόξα Πατρί… Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η έν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νύν… Ταις της Φοβεράς Προστασίας ικεσίαις εξάλειψον, Σωτήρ μου, τας εμάς αμαρτίας. Στιχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα ελεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι. Θησαυρός αδάπανος και μη κενούμενος, Κόρη, η Εικών Σου δείκινυται, η Πανυπερσέβαστος, Πολυΰμνητε κλήσιν δε ουράνιον, Αγγέλοις τε αιδέσιμον, η Εικών Σου φέρει, Δέσποινα, δι΄ ής εκβοωμέν Σοι, Χάριν εξ Αυτής ημίν δώρησαι, σκεδάζουσα τον κλύδωνα, νόσων τε και πόνων και θλίψεων. εύσπλαγχνος γάρ πέλεις και πλήρης συμπαθείας μητρικής, τοις ανυμνούσί Σε, Δέσποινα, ως Θεού λοχεύτριαν. Ο Ιερεύς: Σώσον ο Θεός των λαόν Σου...Κύριε ελέησον (ιβ΄) Ωδή ζ΄. Ο Ειρμός. Οι εκ της Ιουδαίας, καταντήσαντες παίδες εν Βαβυλώνι ποτέ, τη πίστει της Τριάδος, την φλόγα της καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες. Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Τροπάρια Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Εθαυμάστωσας όντως, την Εικόνα Σου, Κόρη, της θεϊκής Σου Μορφής, ή πίστει εκβοώμεν, Φοβερά Προστασία, Σύ ημάς πρόφθασον, οδήγησον Σύ ασφαλώς, είς λιμένας του Θείου Θελήματος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Γαληνόμορφος όντως και χαριτόβρυτος πάνυ η Ιερά Σου Εικών οράται, Θεομήτορ, και ως οικτίρμων πάντας, τη Φοβερά Προστασία Σου στήριξον, τους θεωρούντάς Σε πιστώς του ελέους το άπειρον πέλαγος. Δόξα Πατρί... Θεϊκού νυν ελέους, δια Σου προσδοκώντες τεύξασθαι Πάναγνε, φωνάς δε των Σων δούλων δέχου και χορήγει λύτωσιν, Χάριν και έλεος άφθονον, ώ Φοβερά Προστασία, σώσαι τους κάμνοντας. Και νύν… Ψυχικάς αρρωστίας, Φοβερά Προστασία, όλως θεράπευσον, την μετανοίας φέγγει είς νομάς σωτηρίους, ασφαλώς ημάς πάντας οδήγησον, ίνα Σοι πόθω βοώμεν, «Χαίρε» Πανύμνητε. Ωδή η΄. Ο Ειρμός. Τον Βασιλέα των Ουρανών, όν υμνούσι, στρατιαί των Αγγέλων, υμνείτε και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας. Τροπάρια. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τας αλγηδόνας των ψυχών, τις δυνήση, διαλύειν ευκόλως, ώ Παρθένε, ει μη φθάση τάχυ η Θεία Σου πρεσβεία. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τας αθυμίας, ώ Γοβερά Προστασία, μεταβάλλεις είς χαράν και γαλήνην, η χαράν διδούσα πιστοίς και σωτηρίαν. Δόξα Πατρί… Φοβερά Προστασία, οι εν κινδύνοις και πόνοις την Αγίαν Σου ευρόντες Εικόνα, τείχος και λιμένα, ύμνοις δοξολογούμεν. Και νύν… Περικυκλούντες της Παναγίας Μορφής Σου το Εκτύπωμα και πόθω βοώμεν, ίλεως, Παρθένε, γενού τοις Σοίς ικέταις. Ωδή θ΄. Ο Ειρμός. Κυρίως Θεοτόκον, σε ομολογούμεν οι διά σου σεσωσμένοι, Παρθένε αγνή, σύν Ασωμάτοις χορείαις, σε μεγαλύνοντες. Τροπάρια Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Οικτήρισον, Παρθένε, Σους θερμούς εκέτας και πειρασμών και παθών ελευθέρωσον, εκ των ψυχών τας οδύνας εξαφανίζουσα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Υμνούμεν Σε, Παρθένε, Κεχαριτωμένη, και ευλαβώς την Εικόνα Σου σέβομεν, δεόμενοι προς σε θερμώς, μη εάσης τους δούλους σου πώποτε. Δόξα Πατρί… Θεόν, τον Ευεργέτην, αγκάλαις Σαις κρατούσα, Αυτόν απαύστως ικέτευε, Δέσποινα, νέμουσα πάσι, τοις πιστοίς, Φοβεράν Προστασίαν και έλεος. Και νυν… Αγάπην, ευσπλαγχνίαν, εκ της σεπτής Εικόνος της Φοβεράς Προστασίας, ανάβλυσον, καταδροσίζουσα πάντας, τους προσκυνούντάς Σε. Και ευθύς το Άξιον έστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν. την όντων Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Έχει Σην Εικόνα, την Ιεράν, του Κουτλουμουσίου η έν Άθω σεπτή Μονή, Φοβερά του κόσμου και Θεία Προστασία, καταφυγή γλυκειά και μέγα στήριγμα. Κράζουσι χορείαις Χριστιανών, Κεχαριτωμένη, Προστασία η Φοβερά, θλίψεων παντοίων, κινδύνων, πειρασμ΄ν και νόσων ανιάτων λύτρωσιν δώρησαι. Πρέσβευε, απαύστως, τω Σω Υιώ, Γένους Προστασία Ορθοδόξων η Φοβέρα, ίνα επηρείας ρυώμεθα και βλάβης εχθρών, οι προσιόντες τη αντιλήψει Σου. Η σεπτή Εικών Σου, Μήτερ Θεού, όντως κεκλημένη, Προστασία η Φοβερά, τους ασπαζόμενους, Αυτή πληροί ισχύος και θάρρους αντικρούσαι τον παναλάστορα. Πάντας προστατεύεις, ως αληθώς, σέβοντας σε Κόρη και φιλούντας, την Σήν μορφής, τους εγγύς και πόρρω, ως Φοβερά τω όντι και Θεία Προστασία των ανυμνούντων Σε. Πάσαι των Αγγέλων αι στατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν είς το σωθήναι ημάς. Άγιος ο θεός (τρις) Δόξα και νύν… Παναγία Τριάς… Δόξα και νύν… Πάτερ ημών ο έν τοις ουρανοίς Δι΄ ευχών των αγίων Πατέρων ημών… Απολυτίκιον Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον… Αρραγές περιτείχισμα των προσφύγων Σου, εμπεριστάτων αγκάλη και αδυνάτων ισχύς, Προστασία Φοβερά της Ομηγύρεως των χριστονύμων και θερμή, των εν δίναις αρωγός υπάρχουσα, Θεοτόκε, ως ευσυμπάθητος κλίνον τοις Σε τιμώσιν ούς ευήκοον. Έτερον Ήχος α΄. Του λίθου σφραγισθέντος… Μονή Κουτλουμουσίου την Αγίαν Εικόνα Σου, Φοβερά Προστασία, κεκτημένη αγάλλεται. ως δρόσος γάρ εκ ταύτης μυστική η Χάρις Σου προέρχεται αεί και ευφραίνει τας καρδίας και τας ψυχάς, Παρθένε, των βοώντων Σοι. δόξα τη Προστασία Σου, Αγνή, δόξα τη αντιλήψει Σου, δόξα τη προς ημάς Σου προμήθεια, Άχραντε. Προσόμοιον. Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου… Δεύτε την Εικόνα την σεπτήν, ευλαβώς, πιστώς τε και πόθω, αγαλλομένη ψυχή, της Θεογεννήτριας νυν προσκυνήσωμεν και θερμώς εκβοήσωμεν, Φοβερά Προστασία, Χάριν Σου την ένθεον ημίν χορήγησον, Συ γαρ ελευθέρωσον πάντας, Μητρικαίς πρεσβείαις χρωμένη, προς Θεόν Υιόν Σου τε και Κύριον. Ήχος πλ. δ΄. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων Σου και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Ήχος β’. Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον ημάς υπό την σκέπην Σου. Ο Ιερεύς. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΙ ΟΙΚΟΙ εις την Οσίαν και Θεοφόρον Μητέρα ημών ΜΑΤΡΩΝΑΝ ΤΗΝ ΑΟΜΜΑΤΟΝ Την εν κόσμω ασκήσασαν επ' εσχάτων εν Ρωσία (H μνήμη της τελείται στις 2 Μαϊου) Ποίημα Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης <<Νοός μου λύσον την αχλύν Ματρώνα φωτοφόρε, ίνα υμνήσω ικανώς τας Σας θαυματουργίας>>. Απολυτίκιον. Ήχος πλ.δ΄. Το προσταχθέν. Των οφθαλμών εκ παιδός εστερημένη, και τη ψυχή ως χρυσός λελαμπρυσμένη, εν τω κόσμω εκφαίνεις Φώς Χριστού Ματρώνα, Ρωσίαν καθιλαρύνουσα θαυμαστώς, και πάσαν την οικουμένην πανευπρεπώς, καταυγάζουσα χάρισιν, ας εν αισίαις φωναίς, κηρύττοντες βοώμεν Σοι: Χαίροις στύλε ολόφωτε. Κοντάκιον. Ήχος πλ.δ΄. Τη υπερμάχω. Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον, και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις, επ'εσχάτων γήν Ρωσίας ην εφαίδρυνεν, την Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν, ταύτη λέγοντες: Χαίροις στύλε ολόφωτε. Άξιον Σε δοξάζειν απαύστως αξιϋμνητε Μήτερ, Ματρώνα της Ρωσίας η δόξα (γ΄) (Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών) διο εν άσμασι θεοτερπέσι την αξιάγαστόν Σου πολιτείαν άδομεν και τας αριστείας Σου γεραίρομεν, ούτω βοώντες: Χαίροις της Μόσχας η ευκοσμία Χαίροις των Ρώσων η κληρουχία. Χαίροις ευσεβείας ο πανίερος οίκος Χαίροις της αγνείας ο ολόφωτος λύχνος. Χαίροις των Μητέρων εξαίσιον άκουσμα Χαίροις ασκουσών εν τω κόσμω ωραϊσμα. Χαίροις πολιτείαν θείαν η ζηλώσασα Αγγέλων Χαίροις τας σεπτάς χορείας η σεμνύνασα παρθένων. Χαίροις χαρισμάτων πάντων ο ανάπλεως κρατήρ Χαίροις νόσων πολυτρόπων συμπαθέστατος λυτήρ. Χαίροις η φωταγωγούσα τας πορείας των πιστών Χαίροις η μυσταγωγούσα προς σκηνώσεις ουρανών. Χαίροις στύλε ολόφωτε. Βαίνουσα απροσκόπτως του Κυρίου την τρίβον, Ματρώνα φωτοφόρε, εις πόλιν επέφθασας την άνω αξίως. Ένθα Αγγέλων συνοικείς τοις τάγμασι και κάλλεσι παρθενικοίς κεκοσμημένη, βοάς απαύστως συν αυτοίς τω Βασιλεί των όλων, ύμνον Αλληλούϊα Γέγηθε ευφροσύνως η μεγάλη Ρωσία, πλουτούσα σε ως άσειστον στύλον, εν βίου ταις δονήσεσι πάσαις, και ως θερμήν προστάτιδα εν περιστάσεσι δειναίς Ματρώνα. Διο και στέφανον εξ εγκωμίων πλέκουσα, φωνεί Σοι ευφροσύνως τάδε: Χαίροις η στάθμη της εγκρατείας Χαίροις το μέτρον της απαθείας. Χαίροις αρετών ενθέων καθαρώτατον σκήνωμα Χαίροις του Θεού των όλων υψηλότατον δώρημα. Χαίροις της θεογνωσίας χαριτόβρυτος πηγή Χαίροις των πιστών εν ζάλαις συμπαθής καταφυγή. Χαίροις έαρος του θείου χελιδών η τιμία Χαίροις πίστεως αγίας αηδών η γλυκεία. Χαίροις τω Πατρί των Φώτων η απαύστως ομιλούσα Χαίροις εν φωτί αϋλω τους πιστούς η οδηγούσα. Χαίροις της φιλοθεϊας πολυέραστος παστάς Χαίροις της χριστοηθείας η αείφωτος λαμπάς. Χαίροις στύλε ολόφωτε Δάκρυσιν εγκρατείας κατασπείρασα Μήτερ καρδίας Σου την γήν φιλοπόνως, εθέρισας δραγμάτων τον πλούτον, ψυχής αγαλλιάσει Ματρώνα. Και ταύτα προσκομίσασα τω ουρανίω γεωργώ ον έστερξας, επάξιον εδέξω στέφανον, αινούσα συν Αγγέλοις και βοώσα Αλληλούϊα Έπαρσιν των δαιμόνων καθελούσα τελείως αψεύστω ταπεινώσει Ματρώνα, υψώθης εις τα άρρητα ύψη, ένθα υμνείς τον υπερύμνητον Λόγον, τα θεία κατοπτεύουσα κάλλη. Διο Σε ταπεινή καρδία μέλποντες, εν λόγοις υψηγόροις εκφωνούμεν τάδε: Χαίροις ταμείον αγαθωσύνης Χαίροις ο πλούτος της σωφροσύνης. Χαίροις αγάπης Θεού το σκεύος Χαίροις ελπίδος χρηστής το μέτρον. Χαίροις η καθαρωτάτη τη ψυχή ωσεί χιών Χαίροις η λελαμπρυσμένη τη καρδία ως χρυσός. Χαίροις θείων θελημάτων η βαδίσασα οδόν Χαίροις εντολάς αγίας η διδάξασα λαόν. Χαίροις η εστερημένη των ομμάτων εκ παιδός Χαίροις η τετιμημένη εκ Θεού πολυειδώς. Χαίροις τω Θεώ των Ολων η τιμία προσφορά Χαίροις των τυφλών σεμνότης και φωτόμορφος χαρά. Χαίροις στύλε ολόφωτε. Ζόφον της αγνωσίας καταλείψασα όλως, επλήσθης φωτισμού απροσίτου, καρδίας Σου καθάρασα κόρας, και του νοός το όμμα αυγασθείσα ιλαρώς Ματρώνα μακαρία, Αυτού το θείον Όνομα εδόξαζες, απαύστως την ωδήν προσάγουσα και μελωδούσα Αλληλούϊα Ήσκησας εν τω κόσμω εν εσχάτοις τοις χρόνοις, Αγγέλων πολιτείαν ζηλούσα Ματρώνα της Ρωσίας τερπνότης και ως πολύλαμπρος λαμπάς, της αληθείας φώς μετέδωκας τη κτίσει. Ομίχλην μεν παθών σκεδάζουσα εν χάριτι, ημάς δε συγκαλούσα του κραυγάζειν ταύτα: Χαίροις Οσίων η κοσμιότης Χαίροις του κόσμου φαιδρά λαμπρότης. Χαίροις ταπεινοφροσύνης η αμείωτος σφραγίς Χαίροις θεορρημοσύνης η ηδύλαλος χορδή. Χαίροις θείας συμπαθείας η αείρρυτος πηγή Χαίροις κρήνη ιαμάτων παύσουσα αυχμόν ψυχής. Χαίροις η διατρανούσα τας ενθέους δωρεάς Χαίροις η κληρονομούσα της Εδέμ τα αγαθά. Χαίροις του ηλίου σέλας η ορώσα καθαρώς Χαίροις λύχνος προς τον πέλας η φωτίζουσα αγνώς. Χαίροις εν καλή ασκήσει η εμπρέψασα αξίως Χαίροις η εν τη Ρωσία αριστεύσασα τιμίως. Χαίροις στύλε ολόφωτε. Θρήνων πολλών επλήσθη η δαιμόνιος φάλαγξ και τάξεις των Αγγέλων σκιρτώσιν εν Σοι σημειοφόρε Ματρώνα. Τον τύπον γαρ τον του Σταυρού εν τω μετώπω Σου χαράττουσα συχνάκις, ασάρκους ετροπώσω δυσμενείς και έθραυσας εις τέλος. Ημάς δε κραταιώς συνήγαγες και ανορθοίς εις ύψος ουρανού, του ψάλλειν παραινούσα ομοφώνως Αλληλούϊα Ίθυνας προς τας τρίβους του Θεού τας ευθείας, των Ρώσων τον λαόν επ'εσχάτων, Ματρώνα ταις σοφαίς προτροπαίς Σου. Και πάντας ευλογείν Θεόν εδίδασκες εν λόγοις και βίω ακαταγνώστω, ίνα Αυτού το θέλημα γινώσκοντες, το έλεος το μέγα ομολογώμεν και Σοι συμφώνως κατά χρέος αναφωνώμεν τάδε: Χαίροις γενναία εν τη ασκήσει Χαίροις ανδρεία εν τη ενστάσει. Χαίροις προσευχής καμάτους η καλώς εργασαμένη Χαίροις αρετής ως τύπον εαυτήν παρεχομένη. Χαίροις θείαν αρμονίαν τη ψυχή ενηχουμένη Χαίροις δόξαν ουρανίαν τοις λαοίς διηγουμένη. Χαίροις άνωθεν ειρήνης η καλή περιστερά. Χαίροις τω Θεώ δοθείσα ως καλλίστη προσφορά. Χαίροις του Αρχιποίμενος η ευπρόσδεκτος αμνάς Χαίροις θείων βουλευμάτων η ταχύδρομος δορκάς. Χαίροις χάριτας πλουσίας η προχέουσα εν πάσι Χαίροις θαύματα ποικίλα η τελούσα καθ'εκαστήν. Χαίροις στύλε ολόφωτε. Κάρπωμα τω Κυρίω, προσφρορά τε τελεία γεγένησαι θεόφρον Ματρώνα. Θυσία γαρ ως λογική Αυτώ προσήνεξαι, αγάπης εντολήν αποπληρούσα, και τον Σταυρόν επ'ώμων ολοπόθως άρασα, οπίσω Τούτου ηκολούθεις, ευχάς από ψυχής και ύμνον καθαρόν προσάγουσα και μελωδούσα Αλληλούϊα Λόγοις Σου θεοσόφοις τον λαόν της Ρωσίας εστήριξας εν θλίψεως χρόνοις, Ματρώνα ως θεράπαινα θεία, ελπίδι μεν και πίστει πάντας κραταιώσασα και τη αγάπη εν ελέει παραμυθούσα. Διο σε νυν ωδαίς χαριστηρίοις καταστέφομεν, εν αδιστάκτω πίστει τοιάδε αναφωνούντες Χαίροις αγγέλων η θυμηδία Χαίροις πενήτων παραμυθία. Χαίροις Σταυρωθέντος Χριστού το φωτάναμα Χαίροις Αναστάσεως θείας απαύγασμα. Χαίροις ότι ηκολούθησας τω Κυρίω ακλινώς Χαίροις ότι κατεφίλησας Τούτου νόμον ιερόν. Χαίροις η ακουτισθείσα Παραδείσου τας φθογγάς Χαίροις η ενωτισθείσα των Αγγέλων τας ωδάς. Χαίροις της σεμνοπρεπείας η ατίμητος εικών Χαίροις άνω φωταυγείας φαιδροτάτη λαμπηδών. Χαίροις η πεποικιλμένη χάρισι των αρετών Χαίροις η κατεστεμμένη διαδήματι λαμπρώ. Χαίροις στύλε ολόφωτε. Μάρτυς τη συνειδήσει ανεδείχθης μεγάλη, Ματρώνα, ως βαστάσασα ανδρείως, τας θλίψεις ας εδέξω Θεού ευδοκία. Σταυρόν γαρ της τυφλώσεως υπέμεινας εκ βρέφους προθέσει Σου αγογγύστω, μελών τε ύστερον παράλυσιν, ακλόνητον τηρήσασα Σην καρδίαν. Και πόδας Σου ερείσασα τω Ευαγγελίω, ακαταπαύστως τω Θεώ ύμνον εξύφανας συν Αγγέλοις άδουσα Αλληλούϊα Νάμασιν ευσεβείας ώσπερ έλαφος θεία προσέδραμες Ματρώνα Οσία. Και τη πηγή της ζωής, Χριστώ ολοτελώς εγγίσασα, εξέπιες τρυφής χειμάρρουν καθώς επόθεις, την δίψαν Σου ψυχής κατασβεννύοντα και χαρμονήν παρέχοντα Σοι άρρητον. Διο Σοι φωναίς αισίαις πάντες, πανευφροσύνως ταύτα βοώμεν: Χαίροις ιατείρα εν ενόσοις Χαίροις επίκουρος των εν πόνοις Χαίροις ασκουμένων πάντων θεσπεσία καλλονή Χαίροις μάλα αγωνιζομένων η γλυκεία χαρμονή Χαίροις των εν σκότει καθημένων φώς το πάνυ ιλαρόν Χαίροις των εν τη σκιά θανάτου σάλπισμα το κραταιόν. Χαίροις της σκληραγωγίας η ακράδαντος κρηπίς Χαίροις η της αγρυπνίας αδιάλειπτος ευχή. Χαίροις καταπονουμένων η βοήθεια εν τάχει Χαίροις των απηλπισμένων παραμύθιον εν πάσι. Χαίροις της ομολογία η πανεύηχος φωνή Χαίροις της στρατολογίας του Θεού η εκλεκτή. Χαίροις στύλε ολόφωτε Ξίφος κατά δαιμόνων το οξύτατον πέλεις Ματρώνα τη στερρά Σου ασκήσει. Και γαρ ως άσαρκος εν γή διάγουσα, νηστείαις και αγρυπνίαις και πάση άλλη κακοπαθεία, ταπείνωσιν βεβαίαν εκτήσω Μήτερ. Διο και πάθη της σαρκός νεκρώσασα, ζωήν την αιωνίζουσαν εκληρώσω, Χριστώ τω εκ του τάφου εξαναστάντι αναβοώσα Αλληλούϊα Όμματα της σαρκός Σου αισθητά στερηθείσα, και έχουσα κλεισθείσας τας κόρας, Ματρώνα φωτοφόρος εγένου. Χριστόν γαρ νοερώς τον Φωτοδότην ενοπτρίζου ψυχικοίς Σου όμμασι, Αυτού τα κάλλη κατανοούσα. Διο σε εγκωμίων κάλλεσι δοξάζομεν, εν καθαρώ δε συνειδότι ταύτα λαλούμεν: Χαίροις βολίς ακραιφνούς ανταυγείας Χαίροις πυξίς ασφαλούς σωτηρίας. Χαίροις χορούς Αγγέλων ζηλώσασα Χαίροις φρονίμων παρθένων υπόδειγμα. Χαίροις των ενασκουμένων λαμπροτάτη κορωνίς Χαίροις των προσευχομένων αδαπάνητος τρυφή Χαίροις των αγαθών αϋλων η δεικνύουσα οδόν Χαίροις της Εδέμ το κάλλος και ο μείζων θησαυρός. Χαίροις θείων αθλημάτων υποθήκη ιερά Χαίροις των πιστών προστάτις και ανείπωτος χαρά. Χαίροις η ακολουθούσα τω Κυρίω ευπειθώς Χαίροις η εφεπομένη ίχνεσι ασκητριών Χαίροις στύλε ολόφωτε Πύργος της ευσεβείας ακαθαίρετος ούσα και στύλος αρραγής της Ρωσίας, εστήριξας λαόν Σου Ματρώνα, τον πάσχοντα υστέροις εν χρόνοις τα πάνδεινα εξ ηγεμόνων αθέων. Αει δε την ευφρόσυνον παρέχεις αγαλλίασιν και βεβαιοίς εν χάριτι καρδίας πάντων, του ψάλλειν Σοι δε παραινείς ημάς ανεμποδίστως την ωδήν Αλληλούϊα Ράβδον τε και βακτηρίαν τον Πανάγιον Σταυρόν κεκτημένη, Ματρώνα, ευθυπόρως διήλθες του βίου στενωπόν την τραχείαν, απάγουσαν Εδέμ Σε εις πλάτος, ένθα Αγγέλων ασωμάτοις χορείαις και των Αγίων ομηγύρεσι συναγάλλει. Ημείς δε αγαλλομένη Σε καρδία αινούμεν, μια νυν φωνή αναφθεγγόμενοι Σοι τάδε Χαίροις εφάμιλλε των Αγγέλων Χαίροις ομόσκηνε των δικαίων. Χαίροις Σην καρδίαν δούσα ολοπόθως τω Δεσπότη Χαίροις της Αυτού αγάπης η δεχθείσα αντιδόσεις. Χαίροις παραλύτω ρώσιν ως προείπας η διδούσα Χαίροις τας ψυχάς εκ πλάνης του εχθρού η ανορθούσα. Χαίροις προσευχής καμάτους η αει εργαζομένη Χαίροις τον μισθόν αξίως εις αιώνας δρεψαμένη. Χαίροις του Σταυρού τον τύπον Σω μετώπω σημειούσα Χαίροις Σταυρωθέντος φίλτρον εν καρδία Σου κρατούσα. Χαίροις θαύματα ποικίλα η προχέουσα απαύστως Χαίροις θείας ευλογίας η πηγάζουσα ωσαύτως. Χαίροις στύλε ολόφωτε Σέμνωνα Ρωσίας πέλει, η πανίερος εικών της Αειπαρθένου Κόρης, ην ονείρατι εώρας και εφρόντισας ποιείσθαι ω Ματρώνα θαυμαστή. <<Αναζήτησις απολωλότων>> ως ορθώς επωνομάσθη, επανάγει τους φθαρέντας εις ζωήν την αληθή, θαύματα πηγάζει πλείστα, λύει γης δεινόν αυχμόν, ταις ψυχαίς δε επιρραίνει όμβρον χάριτος χρηστής και του μελωδείν προτρέπει πάντας τω Θεώ ωδήν Αλληλούϊα Τάφος Σου καθώς προείπας, Νείλος ώσπερ νοητός, απαντλεί αδιακόπως των θαυμάτων δωρεάς και χαρίτων πολυτρόπων μυριάριθμον πληθύν. Ταύτα των πιστών χορείαι ευλαβουμένοι αεί, και θερμώς κατανυγέντες ω Ματρώνα τη ψυχή, ύμνον πλέκομεν εξ πόθου και βοώμεν εκτενώς: Χαίροις Ρωσίας απάσης σεμνότης Χαίροις Χριστού Εκκλησίας ακρότης. Χαίροις χρόνων των δυστήνων ο παρήγορος αυλός Χαίροις πόνοις θλιβομένων η βεβαία αρωγός. Χαίροις όγδοος Ρωσίας στύλος πάντας πίστει εδραιώνων Χαίροις μέλλοντος αιώνος του ογδόου κληρονόμος. Χαίροις άστρων ουρανίων υπερβαίνουσα στολήν Χαίροις Φώς του Αναστάντος η αστράπτουσα αυγή. Χαίροις κόρας της ψυχής Σου αυγασθείσα καθαρώς Χαίροις χάριν θεαρέστων η διδούσα δωρεών. Χαίροις η δοκιμασθείσα ως χρυσός εν τω πυρί Χαίροις η πλουτισαμένη όλβον της υπομονής. Χαίροις στύλε ολοφώτε Ύβρεις πάσας ομηλίκων και τα σκώμματα αυτών και ονείδη εκαρτέρεις ω Ματρώνα ανδρικώς, παιδιόθεν κεκλεισμένους έχουσα τους οφθαλμούς, αγογγύστως πολιτείαν μετελθούσα του Ιώβ. Τω σω οίκω δε κλεισθείσα εν πολλή υπομονή, τας ευχάς Θεώ εδίδως ευχαρίστω Σου φωνή, κράζουσα από βαθέων της καρδίας την ωδήν Αλληλούϊα Φόβον του Θεού πλουτούσα τον αγνότατον σεμνή, εν Ναώ προσεκαρτέρεις και εδόξαζες Αυτόν, ω Ματρώνα παιδιόθεν, αλαλήτοις προσευχαίς. Και ημείς συναθροισθέντες εν τω οίκω του Θεού, την Αυτού μεγαλωσύνην ευλογούμεν εκτενώς και φωναίς εν εξαισίαις Σοι φθεγγόμεθα πιστώς Χαίροις το μέτρον της καρτερίας Χαίροις το ύψος της ευψυχίας Χαίροις η προσκαρτερούσα εις Κυρίου τας αυλάς Χαίροις η καλώς συνούσα τας Αυτού θείας βουλάς. Χαίροις η παρισταμένη ταις ανάγκαις των πιστών Χαίροις η ακροωμένη των δεήσεων αυτών Χαίροις κτίσιν η ιδούσα άπαξ μόνον τη οράσει Χαίροις κάλλη ουρανίων η ορώσα εν εκστάσει. Χαίροις λόγων θεοπνεύστων ο ανάπλεως κρατήρ Χαίροις ζάλαις κλονουμένων ακλυδώνιστος λιμήν. Χαίροις οικουμένης πάσης η καλλίστη ευλογία Χαίροις η Θεώ βοώσα συν Αγγέλοις υμνωδίαν. Χαίροις στύλε ολόφωτε Χώρα πάσα της Ρωσίας Σε τιμά πανευλαβώς και προστρέχουσι Σω τάφω πλήθη εκ περάτων γής, άνθη φέροντες Ματρώνα, Σοι ευώδους εκ λειμώνος. Και ημείς αξιοχρέως των ανθέων ως οσμήν, ύμνον τόνδε εγκωμίων φέρομέν Σοι ευπρεπώς, πρεσβειών Σου εκζητούντες ταπεινώς τας αντιδόσεις, ίνα ομοφώνως πάντες, τω Θεώ ως παντουργέτη προσαγάγωμεν εκ πόθου ύμνον τον Αγγελικόν Αλληλούϊα Ψάμμον αληθώς θαλάσσης υπερβαίνει η πληθύς των θαυμάτων Σου Ματρώνα, α προχέεις καθ' εκάστην εκ Σου τάφου δαψιλώς. Το δέ πέλαγος χαρίτων, αις Σε έστεψε Χριστός, καταπλήττει διανοίας και Αγγέλων και βροτών. Συστησάμενοι χορείαν την κοινήν ουν ευπρεπώς, φόρμιγγι λαμπρά καρδίας κράζομεν επαινετώς Χαίροις το άστρον της Εκκλησίας Χαίροις ο φάρος της ευποιϊας. Χαίροις η λαμπαδουχούσα ανταυγείας τ' ουρανού Χαίροις πάσι δαδουχούσα Φώς ανέσπερον Χριστού. Χαίροις η δούλη πιστοτάτη τ' αγαθόν εργασαμένη Χαίροις θύγατερ Κυρίου τη αγάπη πληρουμένη. Χαίροις η επευλογούσα των πιστών τον ορμαθόν Χαίροις η χαριζομένη αγαθότητος κρουνόν. Χαίροις κρίνον το κοσμήσαν Εκκλησίας τον λειμώνα Χαίροις η καρποφορούσα εις Θεού τον αμπελώνα. Χαίροις των πιστών ταις χρείαις ισταμένη φιλοπόνως Χαίροις Ύψιστον αινούσα εις αιώνας των αιώνων. Χαίροις στύλε ολόφωτε Ω Ματρώνα τιμία, της Ρωσίας το κλέος και πάσης οικουμένης λαμπρότης (γ΄- Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών) η οφθαλμοίς κεκλεισμένοις και μέλεσι σαρκός παρειμένοις, επί γής Χριστόν δοξάσασα και θαυμάτων παρ' Αυτού ταις χάρισιν αντιδοξασθείσα, ικέτευε Τούτον εκτενώς υπέρ των Σε τιμώντων και χαρμονικώς Σοι μελωδούντων Αλληλούϊα Και αυθίς το Κοντάκιον. Ήχος πλ. Δ΄. Τη Υπερμάχω. Της ευλογίας την πηγήν την χαριτόβρυτον , και ιαμάτων τον κρουνόν τον πολυχεύμονα, την εμπλήσασαν εν νάμασιν ακενώτοις, επ' εσχάτων γήν Ρωσίας ην εφαίδρυνεν, την Ματρώναν εν αινέσει μεγαλύνωμεν, ταύτη λέγοντες Χαίροις στύλε ολόφωτε. Προ δε του Δι'ευχών το ακόλουθον Ήχος γ΄ . Την ωραιότητα. Χριστού το όνομα, το χαριέστατον, Ματρώνα ένδοξε, καταμεγάλυνας, υπομονή Σου καρτερά, τυφλώσεως των ομμάτων, ζήλω γαρ εξήσκησας, αρετάς εν τω βίω Σου, πόνους επεκούφιζες, θλιβομένων τοις λόγοις Σου. Και νυν από του τάφου Σου βλύζεις πάσι το πέλαγος θαυμάτων. ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΔΟΞΑ, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΝΕΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΑΜΗΝ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΡΩΣΟΥ (ποιήμα Δανιήλ Μοναχού) Ευλογήσαντος του Ιερέως. Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισεν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδίαν μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτησα. Διαπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι.Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ΄εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνωρισόν μοι κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχρών μου Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ εί ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνην σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Είτα τα παρόντα Τροπάρια. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ΄ ευλογημένος ο ερχόμενος έν ονόματι Κυρίου. (Τετράκις) Ήχος δ’ ( ο υψωθείς εν τω Σταυρώ) Τω Ιωάννη, οι πιστοί νυν προσδράμωμεν, οι εν δεινοίς και συμφοραίς, και προσπέσωμεν, εν ευσεβεία κράζοντες, εκ βάθους ψυχής’ Όσιε, βοήθησον, εφ’ ημίν σοις ικέταις, πρόφθασον και λύτρωσαι της παρούσης ανάγκης, μη παραβλέψης δέησιν οικτράν των προσφευγόντων τη σλέπη σου, Άγιε. Δόξα πατρί…. «Απολυτίκον» Ήχος δ’ (Ταχύ προκατάλαβε) Εκ γής ο καλέσας σε, προς ουρανίους μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σκήνος σου Όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία, ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης, τω Χριστώ Ιωάννη. Αυτόν ούν ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών. Και νύν «Θεοτοκίον» Ου σιωπήσομεν, ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας Σου λαλείν οι ανάξιοι, εί μη γαρ Συ προίστασο πρεσβέβουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων: Τις δε διεφύλαξεν εως νύν ελευθέρους: Ούκ αποστώμεν, Δέσποινα , εκ Σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ψαλμός Ν΄ (50) Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον Σου εποίησα, όπως αν δικαιωθείς εν τοις λόγοις Σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί Σε.Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ι δού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα κσι τα κρύφις της σοφίας Σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω και και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινομένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν Σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνησον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου Σου, και το πνεύμα Σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου Σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στηριξόν με . Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου, και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί τηνα αινεσίν Σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ούκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινομένην ο Θεός ούκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε , εν τη ευδοκίαν Σου την Σιώ, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν Σου μόσχους. Ωδή α’ (Ήχος πλ δ’ ) «Υγράν διοδεύσας….» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Δειναίς πιεζόμενος, συμφοραίς, προς σε επιρρίπτω, και το σώμα και την ψυχήν, δεόμενος σου, όσιε Πάτερ, εκ λυπηρών και δεινών με λυτρώσασθαι. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Σαρκός με του κλύδωνος προσβολή, μάκαρ Ιωάννη, εκταράττει διηνεκώς, ειρήνευσον πάτερ τη γαλήνη, ταις του Θεού συμπαθέσι πρεσβείαις σου. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Δαινόνων τα στίφη τα πονηρά, καταπολεμούσι, τον σον δούλον ανηλεώς, κατάλυσον τούτους τη δυνάμει, τη του Σταυρού φιλανθρώποις πρεσβείαις σου. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Παρθένε, η πύλη η του Θεού, άνοιξόν μοι πύλην, ευσπλαχνίας και εκ πυλών, της θανατηφόρου αμαρτίας, τη μητρική παρρησία σου ρύσαι με. Ωδή γ ’ «Ουρανίας αψίδος….» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Πονηρίας ανθρώπων οδυνηρών πάντοτε, απειλάς πνεόντων δυσφήμως, συ με διάσωσον, την αυτών θηριώδη μανίαν διασκεδάσας, ευσεβών το στήριγμα, πάτερ πενένδοξε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ευτρεπίσας πανσόφως το της ψυχής οίκημα, και διαφερόντως κοσμήσας, θεομακάριστε, χάριν του Πνεύματος εισδεδεγμένος ωράθης, και φωτός πληρέστατος, ως στύλος πύρινος. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Καθαράς παρθενίας αποπεσόν, Πάναγνε, όλως εμολύνθην τω πάθει, της ασωτίας μου, η τετοκυία Κριτήν, αμαρτανόντων ανθρώπων, πάσης κατακρίσεως, Παρθένε, σώσον με. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, Θεοφόρε, τους εν πίστει ειλικρινεί προς Σε καταφεύγοντας, ως έτοιμον βοηθόν εν ανάγκαις. Eπίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι τής ψυχής μου τό άλγος. «Πρεσβείαν θερμήν» Προστάτης θερμός και πύργος απροσμάχητος, εδείχθης, σοφέ, τοις πίστει εκβοώσι σοι, και σεπτώς κραυγάζουσι, Θεοφόρε Ιωάννη, πρόφθασον και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, αεί τη Τριάδι παριστάμενος. Ωδή δ’ «Εισακήκοα Κύριε….» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ιαμάτων χαρίσματα, τω σεπτώ τεμένει σου οι προσφεύγοντες, αρυόμεθα ευφρόσυνα, και δοξάζομέν σε θαυματόβρυτε. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Καππαδόκων συστήματα, και των Προκοπέων πλήθη τα ευλαβή, αντιλήπτορα γινώσκουσι, και προστάτην πάντες ευφημούσι σε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Διαβάς ανδρικότατα, νέφος της σαρκός σου δια σης της πράξεως, είσω γέγονας αοίδημε, του φωτός του θείου, ως επόθησας. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Οίκος γέγονας, άχραντε, του Θεού των όλων ως Αειπάρθενος, οίκον όθεν με ανάδειξον, αρετών ενθέων, θεία χάριτι. Ωδή ε’ «Φώτισον ημάς….» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Φρούρησον ημάς ταις πρεβείαις σου, μακάριε, και τω βραχίονί σου τω κραταιώ, πικρούς δαίμονας κατάβαλε, υπερθαύμαστε. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Δώρησαι ημίν, την υγείαν δεομένοις σου, και της ψυχής και του σώματος αει, και την μυρίπνοον ρώσιν, πάτερ πανόλβιε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ίασαι λαόν προσδραμόντα σοι, θαυμάσιε και λοιμικής νόσου και πυρετών, και αλγηδόνων παντοίων όλως διάσωσον. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Χαίρει επί σοι, Θεοτόκε, κτίσις άπασα, των Αγγέλων τα συστήματα, και των ανθρώπων γλώσσαι πάσαι δοξάζουσι. Ωδή στ’ «Την δέησιν, εκχεώ..» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Θαυμάτων σε θυσαυρόν επίσταμαι, και πηγήν των αγαθών, Ιωάννη, αρρωστιών, ιατρεύοντα πάθη, και ενεργείας δαιμόνων ελαύνοντα, και δέομαι σωθήναι νυν, εκ φθοράς με κακών, χαριτώνυμε. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Προστάτιν σε των πτωχών κηρύττομεν, και φρουρόν Καππαδοκίας απάσης, των πειρασμών διαλύοντα όχλον, και δυσσεβών επηρείας διώκοντα, και πάντας νυν τους ευσεβείς, των δεινών λυτρωθήναι δεόμεθα. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Λιμένα σε εν κινδύνοις έχομεν, και εν θλίψεσι προστάτην, παμμάκαρ, και παντελή συμφορών σωτηρίαν, και ποταμόν δωρεών ανεξάντλητον, και βρύσιν ευεργεσιών, και πηγήν ιαμάτων αέναναον. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Αγκάλαις σου και μαστοίς, ώ Δέσποινα, τω Υιώ σου μεσιτεύουσι σείξον, σοις τέκνοις τα εκείνου Παρθένε, σταυρόν και λόγχην και σπόγγον και κάλαμον, ούτως δ’ ιλέωσων αυτόν, εφ’ ημίν τοις πολλά αμαρτήμασι. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, Θεοφόρε, τους εν πίστει ειλικρινεί προς Σε καταφεύγοντας, ως έτοιμον βοηθόν εν ανάγκαις. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. «Κοντάκιον» Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν ποιητήν αμετάθετε, μή παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόφθασον ώς αγαθή, εις την βοήθειαν ημών των πιστώς κραυγαζόντων σοι, Τάχυνον εις πρεσβείαν και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε, των τιμώντων σε. «Προκείμενον» Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού. «Στίχος» Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον……..» «Ευαγγέλιον» Έκ του κατά Λουκάν Τω καιρώ εκείνω έστη ο Ιησούς επί τόπου πεδινού, και όχλος μαθητών αυτού και πλήθος πολύ του λαού από πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος’ οί ήλθον ακούσαι αυτού και ιαθήναι από των νόσων αυτών, και οι οχλούμενοι υπό πταισμάτων ακαθάρτων, και εθεραπεύοντο. Και πας ο όχλος εζήτει άπτεσθαι αυτού, ότι δύναμις παρ’ αυτού εξήρχετο και ιάτο πάντας. Και αυτός επάρας τους οφθαλμούς αυτού έλεγεν «Μακάριοι οι πτωχοί ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού. Μακάριοι οι πεινώντες νυν ότι χορτασθήσεσθαι. Μακάριοι οι κλαίοντες νυν ότι γελάσετε. Μακάριοι έστε όταν μισήσωσιν υμάς οι άνθρωποι, και όταν αφορίσωσιν υμάς και ονειδίσωσι και εκβάλωσι το όνομα υμών ως πονηρόν ένεκα του υιού του ανθρώπου. Χαίρετε εν εκείνη τη ημέρα και σκιρτήσατε, ιδού γαρ ο μισθός υμών πολύς εν τω ουρανώ». Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ταις του σου Οσίου πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ταις της Θεοτόκου πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων «Προσόμοιον» «Στίχος» Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου Μη αποστερήσεις με, της σης θερμής προστασίας, Ιωάννη όσιε αλλά θραύσον δέομαι τη ισχύι σου, θράση τα ανίσχυρα, και τα τοξεύματα, των δαιμόνων τα ανέλπιστα, νόσων απάλλαξον, και πειρατηρίων και θλίψεων, και πάντας ελευθέρωσον, των σατανικών επιθέσεων, ίνα σε γεραίρω, και πόθω ανυμνώ και προσκυνώ, και μεγαλύνω σου, Άγιε, έργα τα θεάρεστα. Ο Ιερεύς : Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου…. Ωδή ζ’ «Οι εκ της Ιουδαίας» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Την ψυχήν θυμηδίας, και χαράς απάσης ανάδειξον έμπλεω, θεόφρον Ιωάννη, των σε θερμώς υμνούντων, και βοάν αεί δίδαξον, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Λαμπρυνθείς τω σω πάθει, σκοτισθέντα με αμαρτήμασι λάμπρυνον, τον πόθω προσιόντα, τω σω σεπτώ λειψάνω, και κραυγάζειν αξίωσον, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Πειρασμών και κινδύνων, και ανάγκης και θλίψεως ελευθέρωσον, και βλάβης των δαιμόνων, τους ση σεπτή θαρρούντας, και εν πίστει κραυγάζοντας, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Των ανθρώπων ο πλάστης, εν γαστρί σου σκηνώσας, Θεοχαρίτωτε, απάντων προστασίαν, των ζάλαις κλονουμένων, και βοώντων αξίωσον, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Ωδή η’ «Τον Βασιλέα…» Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Τοις ποντουμένοις βιωτικαίς τρικυμίαις, χείρα δίδου, παμμάκαρ, υμνούσι, και υπερυψούσι Χριστόν εις τους αιώνας. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Των σων λειψάνων των ευαγών απτομένους, ευωδίας πλήρωσον θείας, Κύριον υμνούντες πιστώς εις τους αιώνας. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Τους δεομένους εκτενώς, Θεοφόρε, και την χάριν αιτούντας προσδέχου, και δοξολογούντας Θεόν εις τους αιώνας. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Των μολυσμάτων μου την καρδίαν, Παρθένε, μετανοίας καθάρισον νίπτροις, ίνα σε δοξάζω εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ’ «Κυρίως Θεοτόκον…» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Αστέρα, Ιωάννη, σε σημειοφόρον, ομολογούμεν ημίν φώς αυγάζοντα, οι ευσεβείς ορθοδόξως Χριστώ λατρεύοντες. Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Εν σάλω, Θεοφόρε, τοις κυματουμένοις, πολλών κακών σοις ικέταις βοήθησον, διασκεδάζων τα βέλη του πολεμήτορος. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Την δέησίν μου δέξαι, του ταπεινωθέντος και χαλεπών, Θεοφόρε, κακώσεων, και αμαρτίας με λύτρωσαι. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ελπίδα σωτηρίας, των εκπεπτωκότων, αι γενεαί, Θεοτόκε, γινώσκουσαι, δια παντός ομοφρόνως σε μακαρίζουσι. Το «Άξιον εστίν» και τα ακόλουθα Μεγαλυνάρια Τους συναθροισθέντας τω σω ναώ, αοράτων πάντας, ορατών τε επιβουλής, ημάς τυραννούντων, δεόμεθα ρυσθήναι, υπό την σην αιγίδα, θερμώς προσφεύγοντας. Τα πεπυρωμένα βέλη εχθρού, βροτοκτόνου, πάτερ, απομάκρυνον αφ΄ημών, ταις προς την Τριάδα, θερμαίς σου ικεσίαις, όπως ρυσθέντες τούτων, σε μεγαλύνωμεν. Τον αστέρα πάντες τον φαεινόν, τον εκ Προκοπίου, απαστράψαντα νοητώς, οσίων το κλέος, και Καππαδόκων δόξαν, τον θείον Ιωάννην, ύμνοις τιμήσωμεν. Αίτησαι ειρήνην παρά Θεού, πνευμάτων γαλήνην, μέχρι τέλους υπομονήν, ψυχών σωτηρίαν, ημίν τοις σοις ικέταις, τοις ευφημούσι πόθω, τα σα θαυμάσια. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τω σωθήναι ημάς. «Τρισάγιον» «Απολυτίκον» Ήχος δ’ (Ταχύ προκατάλαβε) Εκ γής ο καλέσας σε, προς ουρανίους μονάς, τηρεί και μετά θάνατον αδιαλώβητον, το σκήνος σου Όσιε. Συ γαρ εν τη Ασία, ως αιχμάλωτος ήχθης, ένθα και ωκειώθης, τω Χριστώ Ιωάννη. Αυτόν ούν ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών. «Απόλυσις και ψάλλομεν τα εξής» Ήχος β’ (Ότε εκ του ξύλου) Δεύτε προσκυνήσωμεν, πιστοί, και μετ’ ευλαβείας και πόθου κατασπαζόμενοι, λείψανον περίσεπτον και πανυπέρτιμον, Ιωάννου θεόφρονος, αγνίσωμεν χείλη, όμματα και μέτωπα, και ικετεύσωμεν, όπως και ημάς αξιώση, τέλους σωτηρίου και θείου, ταις αυτού προς Κύριον δεήσεσιν. Άνω των Αγγέλων τοις χοροίς, και των αθλοφόρων τοις δήμοις, η ση αγία ψυχή, τέρπεται μακάριε, και συναγάλλεται, και οσίων τοις πλήθεσι, χοροίς προφητών τε, και ιεραρχών ομού τοις θείοις τάγμασι, κάτω δε το πάνσεπτον σώμα, ύμνοις και ωδαίς επαξίως, υφ’ ημών τιμώμενον δοξάζεται. Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ Ευλογήσαντος του Ιερέως, το «Κύριε εισάκουσον», μεθ' ο το «Θεός Κύριος» και το επόμενον. Ήχος Δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ Των Αθηναίων ο προστάτης ο θείος, την αρωγή αυτού και πρεσβείαν καλέσωμεν εκ μίας ψυχής λύτρωσον δεόμεθα, χαλεπής ασθενείας, φόβου και καταπτώσεως και δεινών αφθονίας και πειρασμών επιβουλής, Εφραίμ Όσιε, πάντας τους οικέτας Σου. θεοτοκίον Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε... Ψαλμός Ν' 50 Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. ‘Οτι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. ‘Oτι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα, τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους. Και ο Κανών Ωδή α'. Ήχος πλ. δ' «Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν». Αγγέλων τον φίλον και μαθητήν του νοός μου,την νόσον, Εφραίμ ιατρέ, απάλειψον ταις Σαις εντολαίς Σου και κάτοπτρον του θείου τούτον μετάβαλε. Δεσμά του θανάτου, οδυνηρώς μαρτύρων, ανδρείως ως Αθάνατος έθλασας, ζηλωτά του Χριστού και θεόπτα, της φθοράς απηλλάχθης ως νέος Αγγελος. Κομίζεις ως δώρον την Σην χαράν, προσφέρεις ως μάγος χρυσόν εις Χριστόν το "Αγιόν Σου σώμα και πρεσβεύεις αεί προς τον Κύριον. θεοτοκίον Μήτερ του Ηλίου Πανευκλεής, έμπλησον Κόρη ερειπωθείσαν μου την ψυχήν δια της Σης Παρουσίας ως Πανάχραντος Δέσποινα. Ωδή Γ'. Ουρανίου αψίδος. Ενεφανίσθης εν φωτί ιερεί και εξέπληξας δια της Σης Παρουσίας την τούτου αντίληψιν. Σπεύσον ταχύτατα ως κεραυνός καταπλήττων εχθρών την μανίαν και οποίαν αίρεσιν. Υπεδείχθη ο τόπος του μαρτυρίου Σου και η σορός η Αγία Των Σων Λειψάνων Σου μοναχή, εν φωνή, και απεκαλύφθη η δόξα των σεπτών αγώνων Σου, Μάρτυς Πολύαθλε. Των αδικούμενων προστάτης ο ενδοξότατος, επισκέπτης και ρύστης των εγκλείστων στα έσχατα, Πάνοπλον Δάκρυ, θαυματουργέ "Αγιε, ελευθέρωσαν όλους τους αδίκως πάσχοντας. θεοτοκίον Προστασία του κόσμου και χαρά ανεκλάλητος διάρρηξον την λύπην, Μήτερ Παράκλητε, όπως δοξάζωμεν την Αμάραντον χάριν, την "Αρρητον και απερίγραπτον. Διαφύλαξον, Ευεργέτα "Αγιε Μεγαλομάρτυς, πάσης κακής επήρειας τους δεομένους Σου,όπως υμνούν την Σην Παρρησίαν. Επίβλεψον εν ευμενεία... Αίτησις και το κάθισμα. Ήχος Β'. Πρεσβεία θερμή... Μαγειών λύεις την σκοτόμαιναν, Εφραίμ Ιεράρχα, Ιατρέ Περίφημε, και πάντες δοξάζουσιν την άπειρον ευσπλαχνίαν Σου• Συ γαρ υπάρχεις ημών, θαυματουργέ, φύλαξ και αδιάτρητος "Αμυνα. Ωδή Δ'. Εισακήκοα Κύριε. Ανιάτοις νοσήμασιν απαλείφεις, Παρήγορε, στειρευόντων την ανάσχεσιν καταλύεις ως φιλάνθρωπος. Εισακούεις ως εύσπλαχνος των επικαλουμένων το θείον Σου όνομα, επανάφερε τους πλάνητας εις οδόν Κυρίου δεόμεθα. Μίση αφάνισον δια της σεπτής ευλογίας Σου και ως άνεμος διασκόρπισον διχασμών τα μηχανεύματα. θεοτοκίον Αγλαύμορφη Δέσποινα, αιτήσεις των δεομένων Σου πειρασμών απάλλαξον ως προστάτιδα Δύναμις. Ωδή Ε'. Φώτισον ημάς Λάμπρυναν ημάς δια οσίου προτύπου Σου και οδήγησον στερρώς εις τα ίχνη των βημάτων Σου. Ενίκησας θανών του θανάτου την στέρησιν και ανήλθες εις το φως μυροφόρος και αήττητος. Ανοιξον οδόν εις απίστους, ίνα προσέλθωσιν, δίδαξον σκοπόν, της θεώσεως την εύρεσιν. θεοτοκίον Λύτρωσον ημάς εκ παντοίων πολεμούντων, Μήτερ Του θεού Ελεούσα, προστασία των αμέτρητων μετανοούντων. ημίν ίνα ανθέξωμεν, ως κραταιοί, τας πανουργίας των εχθρών, των ανόμως πολεμούντων μας. Ωδή ΣΤ'. Την δέησιν. Οίκου μου την συμφοράν αφάνισον και σύζευξον των πνευμάτων τον τόνον,τη συμβολή Σου φώτισον ταύτα και την ενότητα άμα ποίησον, Εφραίμ ειρηνοποιέ,Ιεράρχα και Μέγα Προστάτη ημών. Δέομαι καταδίκης άφεσιν και απονομήν θείας χάριτος δος μοι, τη απείρω Σου προσφεύγω αγάπη και ως λεπρός την ίασιν δέχομαι, "Αγιε φοβερέ, αποκάλυψις θεία η Δόξα Σου. Κάλεσον εις μετάνοιαν τον δράστην και συνέτισον αυτού την πορείαν, προστάγματι ιδίω κέλευσον, ίνα ομολογήσει τον φόνον, ον βέβηλος διέπραξεν. θεοτοκίον Ευαγγελίου το απύθμενον έλεος, δια Σου φανέρωσον Κόρη, ο Κριτής των απάντων και Δίκη, ο Παντοδύναμος, ελευθέρωσαν ημάς 'Αγίω Όρει και ασφαλεί Μεσιτεία. Διάσωσον, Ιεράρχα Χριστού και φίλε, πάσης βλάβης, παθών και επιθέσεων, τους την σεμνήν Σου υμνούντας Παρουσίαν. "Αχραντε η δια λόγου... Αίτησις και το κοντάκιον. Ήχος Β'. Προστασία των χριστιανών. Πανοπλία των χριστιανών, ευθυμία των νοών αδιάκοπος, το συν Σκήνωμα παρέδωκας Φύλαττον, "Αγιε Πάτερ, και θέσε εις αχρηστίαν της φαρμακείας την αρχήν, φίλε Παράκλητε. Προκείμενον. Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν. Στίχος. θαυμαστός ο θεός εν τοις Αγίοις Αυτού. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Εκ του κατά Ιωάννην. (Ι, 9-16). Είπεν ο Κύριος• Εγώ ειμί η θύρα• δι' εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται και νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται, ειμή ίνα κλέψη και θύση και απολέση• εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν. Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ είσι τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει• και ο λύκος αρπάζει αυτά και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός εστί και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων. Εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός, και γιγνώσκω τα εμά και γιγνώσκομαι υπό των εμών, καθώς γιγνώσκει με ο Πατήρ καγώ γιγνώσκω τον Πατέρα, και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων. Και αλλά πρόβατα έχω, α ουκ εστίν εκ της αυλής ταύτης, κακείνά με δει αγαγείν, και της φωνής μου ακούσουσι, και γενήσεται μία ποίμνη, εις ποιμήν. Δόξα. Ταις του Αθληφόρου... Και νυν. Ταις της θεοτόκου... Προσόμοιον. Ήχος Πλ. Β ' . Όλην αποθεμένοι. Στίχος. Ελέησον με ο θεός κατά το μέγα έλεός Σου... Αγγελος Πανθαύμαστος, δόξη Χριστού ωραιώθης, της Αμύνης κράτιστος, ταις ψυχαίς ημών περιφρούρησον, Εκκλησίας ήρως, Αθηναίων ρύστης δια τούτο Σου προσπίπτομεν. Ημάς ελέησον εκ θανατηφόρων παθημάτων, σκευωριών των δολίων και μυρίων επιθέσεων, ίνα Σ'ευλαβώμεν, Πανφρόσυνε του πάθους φονευτή, Εφραίμ αξιάγαστε,νεοφανέντα Όσιε. Ωδή Ζ ' . Οι εκ της Ιουδαίας. Ασθενείας το βάρος και νοών ηττημένων την αλλοτρίωσιν θεράπευσαν, τρισμάκαρ, και απρόσβλητους χρίσε τους προστρέχοντας ευλαβώς εν πίστει εις την μονήν Σου. Οραμάτων την πόλιν και ονείρων την γέφυραν διήνυσας, Πάτερ, ελθών πάλιν εις τον κόσμον, ίνα σώσης τους δύσπιστους, Σφράγισον μυστικώς ημάς τη χάριτί Σου Αρμονία και στίχους εν κρυφώ εμοί εδίδαξας, μη παύσης ποτέ, Πάτερ, ίνα ανάπτης εν τω νω μου την κανδήλαν του Λόγου Σου, αδιαλείπτως παρέχων μοι την Σην ευφράδειαν. Ταπεινός ως το χόρτον καί αμετρήτως Θεόφιλος, εις τον οίκον της Παρθένου, υπηρέτης ο έμπιστος, πρέσβευε υπέρ ημών αεί την Δέσποινα μας. θεοτοκίον Την Ύπέρμαχον Πτέρυγα και Άκύμαντον θάλασσαν υμνήσωμεν εντόνως, πρεσβεύσωμεν εν πίστει. Υπεραμύνου των ψυχών ημών, Θεοτόκε. Ωδή Η'. Τον Βασιλέα. Πνευματικόν εύρον Εσέ, τον Μεγιστάνα της υπέρτατης θεογνωσίας, και ευγνωμόνως, Πάτερ, εκφράζω την χαράν μου. Ει των Ορθοδόξων το καύχημα το νέον, Μεγαλομάρτυς, ιατρός και Σωτήρ και ο ανηψωτήρ των εμών πεπτωκότων. Ανταποδίδεις, Πάτερ, τας επισκέψεις των Σων φίλων, των ερχομένων πόθω εις το "Αλιωτο Σκήνωμα και ορατός εφάνης πολλάκις εις τους οίκους. θεοτοκίον Υψηλότερα των Αγίων Πάντων, ως εδάνεισας την σάρκαν εις τον Υιόν θεόν Σου, απάλειψον την θλίψιν, ω χάριτος Έμπεπλησμένη. Το Άξιον εστίν και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Χαίροις της ανδρείας ο φοβερός και της θεωρίας ο Αφράτης ο μυστικός. Χαίροις Αθηναίων αγλάισμα και κλέος, του Λόγου η φαρέτρα, Εφραίμ Παμμέγιστε. Αλιωτος παρέμεινας Ζωντανός δια παρρησίας, ην απέκτησας εις Χριστόν, Αριστος θαυμάτων, η άρσις της αράς μας, Εφραίμ Μεγαλομάρτυς, Ασυναγώνιστε. Αλας απεδείχθης το νοερόν, που δεν εμωράνθη εις των βαρβάρων τον καιρόν, αντοχής αρίστης, ο Μέγας αθληφόρος και των νεομαρτύρων ο κύριος Έξαρχος. Αφθαστον το ύψος Σων αρετών, που ανύψωσαν Σε ως τον Ήλιον τον νοητόν και δεν κατεκαύθης ως "Ικαρος δεν πέφτεις, άλλ' ως ακτίς του Ηλίου ενηρμονίσθης. Πάσαι των Αγγέλων... Το τρισάγιον. Το απολυτίκιον. Ήχος Δ'. Εν όρει των Αμώμων ώσπερ ήλιος έλαμψας, και μαρτυρικώς, θεοφόρε, προς Θεόν εξεδήμησας, βαρβάρων υποστάς επιδρομάς. Εφραίμ Μεγαλομάρτυς του Χριστού δια τούτο αναβλύζεις χάριν αεί, τοις ευλαβώς βοώσι σοι δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα. Ήχος Δ'. Φάτνη ένθεος της καρτερίας, φίλος έμπιστος Ορθοδοξίας, Εφραίμ Πατέρων απαύγασμα, αγωνισθείς εναντίον της Αβύσσου ακοίμητος, ως αστήρ διέλαμψας. Πάτερ, φύλαττε ημάς ως Ατρόμητος, δώρισον δια παντός την ειρήνην. Είτα εκτενής και απόλυσις, μεθ' ην ψάλλομεν το εξής: Ήχος Β'. Ότε εκ του ξύλου... Λίθου της ταφής, παρά Χριστού απηλλάχθης εσχάτως Αναστησάμενος και εύθις έδραμες, ως ιέραξ, και συνέντριψας αδίκων αγέλην, η μας εκύκλωσε, ως ταχύτατος, ίνα προσκυνούμεν απαύστως πάντοτε την Δόξαν Σου, ώ Εφραίμ Ουρανόδοτε. Ποιήμα Γερασίμου Μικραγιαννανίτου) Ὡς τῆς ἐνθέου πολιτείας μύστην ἄριστον καί εὐσεβείας θεοφόρητον διδάσκαλον, ἡ Ὀρθόδοξος γεραίρει σέ Ἐκκλησία. Οὐρανόθεν γάρ τό χάρισμα δεξάμενος, καταυγάζεις τοῖς ἐνθέοις σου συγγράμμασι, τούς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Ἄγγελος ἐν τοῖς τρόποις, καί πολύς ἐν τῆ γνώσει, Νικόδημε ἐν Ἄθω ἐδείχθης• (τρίς) Ἀγγελικήν γάρ ἔχων ζωήν, ἀγγελοπρεπεῖ φωνῆ διεσάφησας, τά ἐν πατράσι κείμενα, δι’ ὧν φωτίζεις τούς βοῶντας• Χαῖρε τῆς Νάξου ἡ εὐκοσμία• χαῖρε τοῦ Ἄθω ἡ δαδουχία. Χαῖρε τῶν Πατρώων δογμάτων ἀνάπτυξις• χαῖρε τῶν ἁγίων ῥημάτων ἀνάλυσις. Χαῖρε ὕψος τῆς φρονήσεως καί σοφίας ποταμός• χαῖρε βάθος θείας γνώσεως καί ἀγάπης θησαυρός. Χαῖρε ὅτι ἐδείχθης γραμματεύς θεοφόρος• χαὶρε ὅτι τυγχάνεις ἑρμηνεύς θεηγόρος. Χαῖρε λαμπάς ἠθῶν τῆς σεμνότητος• χαῖρε πυρσός τῆς ἄνω λαμπρότητος. Χαῖρε δι’ οὗ οἱ πιστοί βεβαιοῦνται• χαῖρε δι’ οὗ οἱ ἐχθροί ἐκπτοοῦνται. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Βίον καθηγνισμένον, ἐκ παιδός ἀνιχνεύων, ὡς βλάστημα ἐνθέων γονέων, τήν τοῦ κόσμου ἔλιπες ἀχλύν, καί τῶ Σωτήρι Χριστώ ἠκολούθησας, ὧ ἀκλινῶς ἑπόμενος, Νικόδημος ἔνθους ἐβόας• Ἀλληλούϊα. Γνώμη ἐν θεολήπτω, ὡς τρωθείς θείω πόθω, προσήλθες ἐν τῶ Ὄρει τοῦ Ἄθω, καί δι’ ἐναρέτου ἀγωγής, πρός ὄρη ὑψώθης τά αἰώνια, κατά Δαβίδ Νικόδημε, ἀκούων παρ’ ἡμῶν ταῦτα• Χαῖρε ζωῆς ὁσίας ταμεῖον• χαῖρε φωτός ἀΰλου δοχεῖον. Χαῖρε μοναζόντων τοῦ Ἄθω ὑπόδειγμα• χαῖρε εὐσεβούντων ἁπάντων ἑδραίωμα. Χαῖρε νοῦς ὁ θεοδίδακτος οὐρανίων ἐννοιῶν• χαῖρε στόμα θεοκίνητον θεοπνεύστων διδαχῶν. Χαῖρε ὅτι τοῦ κόσμου ὁλικῶς ἐμακρύνθης• χαῖρε ὅτι ἐν Ἄθω πρός τά ἄνω ἰθύνθης. Χαῖρε χοροῦ Ὁσίων ἐφάμιλλος• χαῖρε πιστῶν ὁ μέγας διδάσκαλος. Χαῖρε ἐχθρῶν καταπλήττων τάς φρένας• χαῖρε ψυχάς στερεῶν ἀνειμένας. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Δόξαν τήν τοῦ Κυρίου, νοητῶς κατοπτεύων, καθάρας σεαυτόν τῶν προσύλων, τῶν οὐρανίων ὑφηγητής, ἀνεδείχθης θεοῤῥῆμον Νικόδημε, ἔργω, καί λόγω ἅπαντας Θεῶ ῥυθμίζων τούς βοῶντας. Ἀλληλούϊα. Ἔχων σου τήν καρδίαν, τῶ πυρί φλεγομένην, τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ ἀνενδότως, ἀγγελικήν μετῆλθες ζωήν, καί τάς ἐν αὐτῆ διατρανεῖς χάριτας, ὡς φωτισθείς τῶ Πνεύματι, Νικόδημε τοῖς ἐκβοῶσι• Χαῖρε ἡ στήλη τῆς ἐγκρατείας• χαῖρε ὁ μύστης τῆς ἀπαθείας. Χαῖρε ὁ πτερώσας τόν νοῦν πρός οὐράνια• χαῖρε ὁ πλουτήσας ἐκεῖθεν τά ἄῤῥητα. Χαῖρε χάριτος τοῦ Πνεύματος οἶκος ὁ φωτοειδής• χαῖρε σκήνωμα πολύτιμον ἐναρέτου ἀγωγῆς. Χαῖρε ὅτι ἐκβλύζεις ποταμούς διδαγμάτων• χαῖρε ὅτι ξηραῖνεις ῥεύματα παθημάτων. Χαῖρε Χριστοῦ πλουτήσας τήν ἔλλαμψιν• χαῖρε ἐχθροῦ νεκρώσας τήν ἔπαρσιν. Χαῖρε ῥητῶν ψυχοτρόφων ἡ λύρα• χαῖρε ὠδῶν θεοσόφων κινύρα. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Ζηλωτής ἔνθους ὤφθης, τῶν Ὁσίων Πατέρων, νεκρώσας σεαυτόν τοῖς ἐν κόσμω• καί διδασκάλων τῶν ἱερῶν, ἐκμαγεῖον καί στόμα θεοκίνητον• πλουσία γάρ σοί δέδοται, χάρις Νικόδημε βοῶντι• Ἀλληλούϊα. Ἤνυσας θεοφρόνως τήν ὁσίαν ζωήν σου, ποικίλοις πειρασμοῖς ὁμιλήσας, καί ὥσπερ χρυσός ἐν τῶ πυρί, δοκιμασθείς ταῖς θλίψεσι Νικόδημε, διδάσκαλος θεόσοφος, ἐν πράξει ὤφθης τοῖς βοῶσι• Χαῖρε ὁ νέος ἐν τοῖς Ὁσίοις• χαῖρε ὁ ἔνθους ἐν διδασκάλοις. Χαῖρε ὁ παιδεύων ἡμῶν τήν διάνοιαν• χαῖρε ὁ ἐκλύων Βελίαρ τήν ἄνοιαν. Χαῖρε λόγω τῶ τῆς χάριτος ὁ ῥυθμίζων τάς ψυχάς• χαῖρε ξίφος τέμνων πάντοτε τῶν παθῶν τάς ἀφορμάς. Χαῖρε ὅτι καθαίρεις καρδιῶν τάς κηλῖδας• χαῖρε ὅτι ἐκφαίνεις θεϊκάς χορηγίας. Χαῖρε πυρσός σοφίας τῆς κρείττονος• χαῖρε σκηπτός μανίας τοῦ χείρονος. Χαῖρε λαμπτήρ πρός ζωῆς ἐπιδόσεις• χαῖρε φωστήρ πρός ἐνθέους ὑψώσεις. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Θεοῤῥήμονα γλῶσσαν, ἐσχηκώς θεηγόρε, τῆ ἄνωθεν πνοῆ κινουμένη ῥήματα αἰωνίου ζωῆς, καί τά ἐν θείοις πατρᾶσιν, δυσέφικτα πανσόφως διετράνωσας, πάντας συγκινῶν Θεῶ ψάλλειν• Ἀλληλούϊα. Ἵνα ἀναπτερώσης τῶ Θεῶ θεοφόρε, νοός σου τάς κινήσεις ἁπάσας, φυλακήν αἰσθήσεων στεῤῥάν, μετῆλθες πρός ἥν διδάσκεις τούς θέλοντας, τυχεῖν θείας ἑνώσεως, ἐν τῶ βοᾶν σοι Πάτερ οὕτω• Χαῖρε τῶν θείων ὑποφήτης• χαῖρε τῆς χείρω ἀγνοίας ῥύστης. Χαῖρε τῆς ἐνθέου ἀλείπτης ἀσκήσεως• χαῖρε οὐρανίου ἐκφάντωρ φρονήσεως. Χαῖρε πλάτος θείας γνώσεως καί σοφός ὑφηγητής• χαῖρε δέλτος θεοτύπωτος τῆς τοῦ Πνεύματος φθογγῆς. Χαῖρε τοῦ Παρακλήτου τό ὑπέρτιμον σκεῦος• χαῖρε τῶν Ὀρθοδόξων τό θεόσδοτον σθένος. Χαῖρε κρατήρ ψυχοτρόφου νέκταρος• χαῖρε φωτός τρισηλίου ἔμπλεως. Χαῖρε κανών μονοτρόπων ἐν ἔργοις• χαῖρε εἰκών διδασκάλων ἐν λόγοις. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Κῆπον θείων χαρίτων, τήν καρδίαν τελέσας, Νικόδημε τῆ σῆ πολιτεία, κῆπον χαρίτων ὡς ἀληθῶς, πεπλησμένον εὐωδίας τῆς χάριτος, τήν σήν βίβλον ὠνόμασε, ἐν ἧ τρυφῶντες ἐκβοῶμεν• Ἀλληλούϊα. Λάμψας ἐν ὄρει Ἄθω, ὡς νεόφωτον ἄστρον, λαμπρύνεις τήν Χριστοῦ Ἐκκλησίαν, τῶν ἀρετῶν σου μαρμαρυγαῖς, οὐρανομύστα Νικόδημε Ὅσιε• ἐντεῦθεν πυρσευόμενοι, τῶ φωτί σου ἀναβοῶμεν• Χαῖρε τό ἄστρον τῆς Ἐκκλησίας• χαῖρε τό φέγγος τῆς εὐσεβείας. Χαῖρε θεολόγων τῶν πάλαι ἀνάπτυξις• χαῖρε τῶν ὀθνείων δογμάτων κατάλυσις. Χαῖρε θείων παραδόσεων φύλαξ καί μυσταγωγός• χαῖρε ἐναρέτων πράξεων λαμπαδοῦχος ἱερός. Χαῖρε ὅτι ἐλέγχεις διδαχάς κενοφώνους• χαῖρε ὅτι ἐκφαίνεις ἀρετάς θεοσδότους. Χαῖρε Θεοῦ θεράπων θερμότατος• χαῖρε πιστῶν ἀτίνακτος πρόβολος. Χαῖρε λειμών παντοδαποῦς σοφίας• χαῖρε φωστήρ τῆς ἐν Χριστῶ παιδείας. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Μένων ἐν Ὄρει Ἄθω, ὥσπερ ἐν ὑπερώω, συντόνω προσευχῆ καί νηστεία, τήν τοῦ Πνεύματος χάριν σοφέ, ὑπεδέξω μυστικῶς σοι φοιτήσασαν, καθάπερ οἱ Ἀπόστολοι, ὧν μιμητής ὤφθης κραυγάζων• Ἀλληλούϊα. Νίκην τοῖς εὐσεβέσιν, ἡ σή διδασκαλία, παρέχει τοῖς πιστῶς μελετῶσι, Νικόδημε πάτερ ἱερέ, κατά παθῶν καί ἁπάσης αἱρέσεως• ἐν γάρ Ἁγίω Πνεύματι, ἐνεργεῖ ἀεί τοῖς βοῶσι• Χαῖρε τό νῖκος τῶν Ὀρθοδόξων• χαῖρε ἡ πτῶσις τῶν κακοδόξων. Χαῖρε Ἐκκλησίας ὁ μέγας διδάσκαλος• χαῖρε τῶν Ἁγίων τῶν πάλαι ἐφάμιλλος. Χαῖρε ὅτι πλοῦτον ἔλιπες ἡμῶν βίβλων ἱερῶν• χαῖρε παύεις ἅπασαν τήν πενίαν τῶν παθῶν. Χαῖρε οὐρανομήκης θεοφώτιστος στῦλος• χαῖρε τοῦ Παρακλήτου ὁ ἀνέσπερος λύχνος. Χαῖρε πιστούς νεφέλη σκιάζουσα• χαῖρε λαμπάς τά κρείττονα λάμπουσα. Χαῖρε ὁ κῆρυξ τῶν θείων δογμάτων• χαῖρε ἡ κρήνη ἀΰλων ναμάτων. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Ξενίζει τάς ἐννοίας, τῶν πιστῶν θεηγόρε, τό πλῆθος τῶν σοφῶν συγγραφῶν σου• σύ γάρ ἐν σοφίᾳ θεϊκῆ, καί δυνάμει οὐρανίω Νικόδημε, γράφεις καί φθέγγῃ ὅσιε, καί ἅπαντας προτρέπεις ψάλλειν• Ἀλληλούϊα. Ὅλην τήν Ἐκκλησίαν, θεουργά οἷα φῶτα οἱ σοί θεοπαράδοτοι λόγοι, φωτίζουσι Πάτερ μυστικῶς, καί πρός τελειοτέρων γνῶσιν ἄγουσι, τούς ἐν αὐτοῖς ἐγκύπτοντας, καί βοῶντάς σοι ὁμοφώνως• Χαῖρε ἡ σἀλπιγξ τῶν ἀπορρήτων• χαῖρε ὁ μύστης τῶν οὐρανίων. Χαῖρε γραμματεῦ θεηγόρε τοῦ Πνεύματος• χαῖρε διδακτέ ἐκ τῆς ἄνω ἐμπνεύσεως. Χαῖρε ὅτι θεῖον χῦμά σοι δέδοται ἐξ οὐρανοῦ• χαῖρε ὅτι κεχαρίτωσαι ἐκ χειρός τῆς τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε θεολογίας μυστικῆς ἡ κιθάρα• χαῖρε θεηγορίας οὐρανίου ἡ νάβλα. Χαῖρε παθῶν ἐκτέμνων τήν ἄκανθαν• χαῖρε ψυχῶν καθαίρων τήν ἄροτραν. Χαῖρε Θεοῦ εὐσπλαγχνίας ἡ γλῶσσα• χαῖρε πιστῶν Ὀρθοδόξων ἡ δόξα. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Πρός ἀγῶνας ἀλείφων, κατ’ ἐχθρῶν νοουμένων, Νικόδημε ὁσίων προσθήκη, ἀόρατον πόλεμον καλεῖς, ἥν σοφῶς συνέγραψας βίβλον Ἅγιε• ἐκ ταύτης γάρ μανθάνομεν, Θεῶ ἀνάγεσθαι βοῶντες• Ἀλληλούϊα. Ῥήσεις τάς θεοπνεύστους καί ὠδάς τάς πανσόφους, εἰς πλάτος ἀναπτύσσων καί βάθος, τῶν τοῦ Σωτῆρος ἑορτῶν, τήν ἐν αὐτοῖς χάριν πᾶσιν παρέθηκας, δι’ ἧς ψυχαί εὐφραίνονται, Νικόδημε, τῶν σοί βοώντων• Χαῖρε ὠδῶν ἑρμηνεύς τῶν θείων• χαῖρε πυκτίς λογίαν ἁγίων. Χαῖρε ἐπιπνοίας τῆς θείας θησαύρισμα• χαῖρε Ἐκκλησίας Χριστοῦ τό ὡράϊσμα. Χαῖρε Πνεύματος κειμήλιον καί ταμεῖον ἀρετῶν• χαῖρε ὄργανον θεόπνευστον ὕμνων τῶν πνευματικῶν. Χαῖρε ὅτι καθαίρεις τῶν πιστῶν τάς καρδίας• χαῖρε ὅτι προῤῥέεις ζωηφόρους ἀρδείας. Χαῖρε ψυχῶν ἀλείπτης θεόσοφος• χαῖρε σεπτῶν Πατέρων ἰσότιμος. Χαῖρε νοός φυλακήν ὁ διδάσκων• χαῖρε χαράν μυστικήν ὁ ἐκλάμπων. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Στόματι θεηγόρω καί χειρί κινουμένη τοῦ Πνεύματος τῆ χάριτι Πάτερ, τῶν πνευματικῶν ἀναβαθμῶν, διασαφῶν ἐν πλάτει τά νοήματα, κλίμακα ἄλλην ἔστησας, τοῖς ποθοῦσιν Κυρίω ψάλλειν• Ἀλληλούϊα. Τῆς σοφίας τῆς θείας, κατά τόν Σολομῶντα, ἐδόθη σοι Νικόδημε χῦμα• ἐντεῦθεν διδάσκαλος σοφός, τῆς Ἐκκλησίας ὤφθης καί περίβλεπτος, πάντα ἐπί τά κρείττονα, παιδεύων Πάτερ τούς βοῶντας• Χαῖρε ὁ νοῦς τῆς θεολογίας• χαῖρε ὁ ῥοῦς τῆς θεηγορίας. Χαῖρε ὁ χειμάῤῥους τρυφῆς τῆς τοῦ Πνεύματος• χαῖρε ὁ ἐν λόγοις καί ἔργοις ὑπέρλαμπρος. Χαῖρε ῥήτωρ ὁ πολύσοφος τῶν ῥημάτων τῆς ζωῆς• χαῖρε στόμα τό μακάριον τῆς τοῦ Πνεύματος φωνῆς. Χαῖρε ὁ φυτοκόμος ἀρετῶν οὐρανίων• χαῖρε ὁ ῥιζοτόμος τῶν ἐθνῶν τῶν κακίστων. Χαῖρε θερμῆς προσευχῆς ἐναύλισμα• χαῖρε πιστῶν θεόσδοτον καύχημα. Χαῖρε Θεοῦ ὑμνητά θεηγόρε• χαῖρε ἡμῶν ὁδηγέ θεοφόρε. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Ὑψώσας τοῦ νοός σου, πρός Θεόν τάς ἐφέσεις, νεκρώσας τῆς σαρκός τάς κινήσεις, καί θείω φωτί καλαμφθείς, περιφανῶς ἐν τῶ Ἄθω διέπρεψας, λόγω καί ἔργω Ὅσιε, Θεῶ ἰθύνων τούς βοῶντας• Ἀλληλούϊα. Φέγγει τοῦ Παρακλήτου, τῶν σοφῶν συγγραφῶν σου, ἡ χάρις πανταχοῦ καταλάμπει καί ἀποπνέει ἐν ταῖς ψυχαῖς, τήν μυστικήν εὐωδίαν, Νικόδημε, δι’ ἧς παθῶν λυτρούμεθα, τῆς δυσωδίας οἱ βοῶντες• Χαῖρε τό ἄνθος τοῦ Παραδείσου• χαῖρε ὁ δόναξ τοῦ Παρακλήτου. Χαῖρε μυροθήκη τῆς θείας χρηστότητος• χαῖρε εὐωδία ζωῆς καθαρότητος. Χαῖρε μύρον τό πανεύοσμον τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς• χαῖρε ἄρωμα οὐράνιον βιωτῆς πνευματικῆς. Χαῖρε ὁ μυστογράφος τῶν ἁγίων δογμάτων• χαῖρε ὁ καλλιγράφος ἱερῶν νοημάτων. Χαῖρε αὐλός ἀσμάτων τής χάριτος• χαῖρε χοροῦ ἁγίων συνάριθμος. Χαῖρε ψυχῶν ἑδρασμός κλονουμένων• χαῖρε σοφός ὁδηγός Μοναζόντων. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Χάριν καί ὁδηγίαν, πρός ὁδούς σωτηρίας, καί ἅπασαν ὠφέλειαν θείαν, ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀεί, ἡ τῶν σῶν βίβλων πληθύς, ὦ Νικόδημε, παρέχουσι καί ἄγουσι, πρός θείαν δόξαν τούς βοῶντας• Ἀλληλούϊα. Ψάλλοντες σοι τόν ὕμνον, ὡς διδάσκαλον μέγα, καί θεῖον καί σοφόν ὑπόφητην τῆς Ἐκκλησίας σε τοῦ Χριστοῦ, ὦ θεηγόρε τιμῶμεν Νικόδημε• ἀλλά μή παύση Ἅγιε, πάντας φωτίζων τούς βοῶντας• Χαῖρε τοῦ Ἄθω τό μέγα κλέος• χαῖρε τῆς Νάξου τό θεῖον εὖχος. Χαῖρε Μοναζόντων φωστήρ ὁ ἀείφωτος• χαῖρε Ὀρθοδόξων πυρσός ὁ ἀκοίμητος. Χαῖρε τύπος καί παράδειγμα θεολήπτων Μοναστῶν• χαῖρε γέρας καί διάδημα εὐλαβῶν ἡσυχαστῶν. Χαῖρε τῆς Ἐκκλησίας ἀῤῥαγέστατον τεῖχος• χαῖρε τής εὐσεβείας τηλαυγέστατος λύχνος. Χαῖρε δι’οὗ καρποῦμαι τά κρείττονα• χαῖρε δι’ οὗ ἐκτρέπω τά χείρονα. Χαῖρε τῆς Ἀπειρογάμου ὁ μύστης• χαῖρε τῶν σῶν συνωνύμων προστάτης. Χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Ὦ Νικόδημε Πάτερ, Ὄρους Ἄθω τό θαῦμα, καί πάσης Ἐκκλησίας τό κλέος• (τρίς) τήν παροῦσαν ἡμῶν προσφοράν, εὐμενῶς προσδέχου καί δίδου ἅπασι, φῶς θεῖον ἱκεσίαις σου, ὡς ἄν ἀεί Θεῶ βοῶμεν• Ἀλληλούϊα. Ὡς τῆς ἐνθέου πολιτείας μύστην ἄριστον καί εὐσεβείας θεοφόρητον διδάσκαλον, ἡ Ὀρθόδοξος γεραίρει σέ Ἐκκλησία. Οὐρανόθεν γάρ τό χάρισμα δεξάμενος, καταυγάζεις τοῖς ἐνθέοις σου συγγράμμασι, τούς βοῶντάς σοι, χαίροις Πάτερ Νικόδημε. Δίστιχον Νικόδημε χαῖρε σοι ἀναβοῶντα, Γεράσιμον πλήρωσον χάριτος θείας. Επιστροφή στην κορυφή dionysisgr Κορυφαίος Αποστολέας Ένταξη: Feb 12, 2008 Δημοσιεύσεις: 986 Τόπος: Νικαια Δημοσιεύθηκε: Παρ Μάρ 14, 2008 12:25 pm Θέμα δημοσίευσης: -------------------------------------------------------------------------------Ευχαριστουμε πολυ αδελφε μας. Τι να πρωτοπει κανεις για τον Αγιο Νικοδημο τον Αγιορειτη; Για την τεραστια προσφορα του και την καθοριστικη συμβολη του στην πατερικη αναγεννηση της ορθοδοξης γραμματειας μας, την Φιλοκαλια, το Θεοτοκαριο, τον Συναξαριστη, και ποσα αλλα θεοπνευστα πνευματικα δημιουργηματα που μας ωφελουν ψυχικα και πνευματικα; Για τον Θεαρεστο και ασκητικο βιο του; Για τους αγωνες που εδωσε κατα των διαστρεβλωτων της αληθειας του ευαγγελιου; Την ευχη του Αγιου να εχουμε και το εργο του να μελετουμε ολοι. Χαιροις Πατερ Νικοδημε παλιν και πολλακις, πρεσβευε υπερ ημων Χριστω τω Θεω! _________________ "ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. ᾿Αμήν." Ὕμνοι Δοξολογικοί καί Παρακλητικοί εἰς τήν Μυρτιδιώτισσαν, εἰς τύπον τῶν μεγαλυναρίων, ὧν ἡ ἀκροστιχίς˙ Μητρόθεε διάσωσον Μητρόθεε Ἄνασσα Οὐρανοῦ, ὄντως Πλατυτέρα, καί Ἀγγέλων φωτοειδῶν, τῶν ἀκαταπαύστως, ὑμνούντων τήν σήν δόξαν, Δέσποινα καί Κυρία, Θεομακάριστε. Ηλίου τῆς δόξης τοῦ νοητοῦ, τῆς Δικαιοσύνης ἀπαστράψαντος τοῖς ἐν γῇ, τοῦ πάντων Δεσπότου, Κυρίου καί Σωτῆρος, Μήτηρ ὑπάρχεις ὄντως, ἡ Παμμακάριστος. Τεκοῦσα ἀφράστως τόν σόν Υἱόν, τόν Παντευεργέτην καί Σωτῆρα καί Λυτρωτήν τόν κόσμον λυτροῦσαι, παθῶν καί καχεξίας, ὡς πάντων ὑπερτέρα, Μυρτιδιώτισσα. Ρᾶνον θείοις μύροις τόν σόν λαόν, ἡ ἐν μυρτιδίοις ἀνατείλασα θαυμαστῶς, ἁγίᾳ Εἰκόνι, θαυματουργῷ καί θείᾳ, καί δίδου τήν σήν χάριν, Μυρτιδιώτισσα. Οἱ ἔχοντες σκέπην σήν κραταιάν, σεμνύνονται πάντες καί καυχῶνται κατά Θεόν, σέ ἔχοντες τεῖχος, καί θείαν προστασίαν, σεισμῶν πυρός καί βλάβης, διαφυλάττουσαν. Θεράπευσον Κόρη σούς ὑμνητάς, ψυχῶν τε τάς νόσους, καί σωμάτων τάς χαλεπάς, καί ἴασαι Μῆτερ, κακῶν καί ἀσθενείας, δεινῶν ἀρρωστημάτων, Μυρτιδιώτισσα. Εκ πάσης ἀνάγκης καί πειρασμῶν, χαλεπῶν κινδύνων ἐπῃρείας τοῦ πονηροῦ, ρῦσαι νεολαίαν δεινῶς κλονιζομένην, καί δοκιμαζομένην, Μυρτιδιώτισσα. Εξελε τούς νέους Μῆτερ Θεοῦ, παθῶν καί κινδύνων πολυτρόπων παντοδαπῶν, κράτυνον τήν πίστιν τά ἤθη καί τό σέβας, θείᾳ κληρονομίᾳ, Μυρτιδιώτισσα. Δεσμῶν ἁμαρτίας φθοροποιῶν, καί πάσης κακίας καταχρήσεων συμφορῶν, καί λευκοῦ θανάτου, ἐκλύτρωσαι Παρθένε, φιλτάτην νεολαίαν, Μυρτιδιώτισσα. Ιλέῳ σου ὄμματι στοργικῷ, καί σῇ εὐσπλαγχνίᾳ διαφύλαττε μητρικῇ, τάς νήσους Κυθήρων καί τῶν Ἀντικυθήρων, σεισμῶν πυρός μαχαίρας, Μυρτιδιώτισσα. Αγάπην ὁμόνοιαν καί στοργήν, παράσχου συζύγοις καί γονεῦσι Μῆτερ Θεοῦ, καί δίδου πλουσίως, χαράν καί εὐφροσύνην, πιστότητα εἰρήνην, Μυρτιδιώτισσα. Σεισμοῦ διασῴζουσα φυσικοῦ, σεισμικάς δονήσεις σύ ἀπότρεψον ἠθικάς, καί ἐκ ναυαγίων, οἰκογενείας σῷζε, φρίκης διαζυγίων, Μυρτιδιώτισσα. Ω Μῆτερ τοῦ Λόγου καί Λυτρωτοῦ, σήν χάριν αἰτοῦμεν ἐκκαρδίας τε καί ψυχῆς, μετάνοιαν δοῦναι, σοῖς δούλοις ἀναξίοις, οἰνοποσίας πάθους, σύ ἀπαλλάττουσα. Σωτῆρα ἡ τέξασα καί Θεόν, παντοίων κινδύνων διασῴζεις καί συμφορῶν, αἱρέσεως πλάνης, σχίσματος τῆς μανίας, ἐν τάχει ἀπαλλάττεις, Μυρτιδιώτισσα. Ο πάντων ἁγίων τάς ἀρετάς, ἀεί ὑπερβαίνων ὡς ὁ Κύριος καί Θεός, Μητέρα σου θείαν, σεμνήν Ὑπεραγίαν, πρόσδεξαι δυσωποῦσαν, Μυρτιδιώτισσαν. Νεότητα σῴζουσα ὦ Ἁγνή, ἀνθρώπους ὡρίμους, οἴκους νέους θεοσεβεῖς, καί τίμιον γῆρας, διαφυλάττειν σπεύδεις, Κυρία τῶν Ἀγγέλων, Μυρτιδιώτισσα. Οἱ ὕμνοι οὗτοι, συντεθέντες χάριτι Θείᾳ καί εὐδοκίᾳ τῆς Παναχράντου διά τήν προστασίαν τοῦ λαοῦ ἐκ τῆς φοβερᾶς τοῦ σεισμοῦ ἀπειλῆς καί λοιπῶν κινδύνων, ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ (Ἰούνιος 2006), ψάλλονται μετά τά Μεγαλυνάρια τῆς Ἱερᾶς Παρακλήσεως καί κατά τάς ἱεράς λιτανεύσεις τῆς ἁγίας Εἰκόνος τῆς Μυρτιδιωτίσσης. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑ ΑΓΙΟΥΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ (Κοσμάν και Δαμιανόν, Κύρον και Ιωάννην, Παντελεήμονα και Ερμόλαον, Σαμψών και Διομήδη, Μώκιον και Ανίκητον, Θαλλέλαιον και Τρύφωνα.) Ευλογήσαντος του Ιερέως. Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισεν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδίαν μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτησα. Διαπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι.Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ΄εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνωρισόν μοι κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχρών μου Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ εί ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνην σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Είτα τα παρόντα Τροπάρια. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ΄ ευλογημένος ο ερχόμενος έν ονόματι Κυρίου. (Τετράκις) Ήχος δ’ ( ο υψωθείς εν τω Σταυρώ) Τας χαμαιζήλους ηδονάς συμπατούντες, και αναργύρων τας νόσους ιώμενοι, Ανάργυροι πανεύφημοι και θείοι Ιατροί, προς Χριστού εστέφθητε, Ουρανίοις στεφάνοις, όθεν ικετεύομεν σκοτασμού αμαρτίας, και νοσημάτων ρύσασθαι ημάς, τον επί πάντων Θεόν ικετεύοντες. Δόξα πατρί…. «Απολυτίκον» Ήχος πλ δ’ Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενίας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν. Και νύν «Θεοτοκίον» Τη Θεοτόκω μετά δέους εμφρόνως, πάντες προσδράμωμεν κραυγάζοντες πόθω, Υπεραγία Δέσποινα Πανύμνητε, ρύσαι τω ελέει σου, αδοκήτων κινδύνων, πάσης περιστάσεως και κολάσεως τάχος, και πάσης νόσων λυμής, Αγαθή , ευλογημένη Μαρία Θεόνυμφε. Ψαλμός Ν΄ (50) Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον Σου εποίησα, όπως αν δικαιωθείς εν τοις λόγοις Σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί Σε.Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ι δού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα κσι τα κρύφις της σοφίας Σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω και και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινομένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν Σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνησον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου Σου, και το πνεύμα Σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου Σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στηριξόν με . Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου, και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί τηνα αινεσίν Σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ούκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινομένην ο Θεός ούκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε , εν τη ευδοκίαν Σου την Σιώ, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν Σου μόσχους. Ωδή α’ (Ήχος πλ δ’ ) «Υγράν διοδεύσας….» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Πολλοίς συνεχόμενος αλγεινοίς, προς υμάςς ενθέρμως καταφεύγων εκδυσοπώ, ταις προς τον Θεόν υμών πρεσβείαις, τούτων με τάχος, Ανάργυροι ρύσασθαι. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Παθών καταφλέγει μου φλόξ δεινή, Ανάργυροι θείοι,την καρδίαν και την ψυχήν, ταχέως ούν ταύτην ιετεύων ταις υμετέραις δεήσεσι σβέσατε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Νοσών πλείστοις πάθεσι χαλεποίς, πολλών εκ πταισμάτων, τω φαρμάκω των δραστικών, υμών πρεσβειών προς τον Δεσπότην, εκλιπαρώ ιαθήναι, Ανάργυροι. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Συνέτισον τον δούλον σου, Μαριάμ, άνοιξόν μοι πύλας μετανοίας, και εκ πυλών, της θανατηφόρου αμαρτίας, τη μεσιτεία σου ρύσαι με Δέσποινα. Ωδή γ ’ «Ουρανίας αψίδος….» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Προστασίαις ταις θείαις υμών, Ανάργυροι ρύσασθε, εμέ τον εν ζάλη και τρικυμίαις του βίου εγκυματούμενον, υμάς γαρ εύρηκα, μετά Θεόν κυβερνήτας, προς λιμέναν άσυλον και αχείμαστον. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ικετεύω εν πόθω την της ψυχής κάκωσιν, και τας σαρκικάς ασθενείας μου ιατρεύσατε, υμείς γαρ Πάνσεπτοι, τον των ψυχών και σωμάτων, ιατρόν τον Πάνσοφον εμιμήσασθε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Χαλεπαίς αρρωστίαις και τακτικοίς πάθεσιν, όλω καθ’ εκάστην, Ανάργυροι, τηκομένω μοι, ταις προς τον Κύριον, υμών ενθέρμους πρεσβείαις, φάρμακα δωρήσασθε αλεξίπονα. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Επί κλίνης οδύνης οδυνηρώς κείμενος, σε επικαλούμαι Παρθένε, κλίνον το ούς σου εμοί, σπεύσον του σώσαι με και εξελέσθαι εν τάχει, πυρός υποσμύχοντος νυν την καρδίαν μου. Ωδή δ’ «Εισακήκοα Κύριε….» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Των παθών μου τον καύσωνα, και τον της αθλίας ψυχής μου τάραχον, ταις ευχαίς ημ΄΄ων Ανάργυροι, σβέσατε εν τάχει και κατευνάσατε. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Απολαύοντες πάντοτε, των εκ της Εικόνας υμών, Ανάργυροι, χαρισμάτων αναμέλπομεν, τον υμάς δοξάσαντα υπεράγαθον. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Επί κλίνης με κείμενον, και νόσον νοσούντα ψυχής και σώματος, ω Ανάργυροι εγείρατε, ταις προς τον Σωτήραν υμών δεήσεσι. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ρώσιν δίδου μοι, Πάναγνε, επικαμπτομένη οικτραίς δεήσεσι, πάσαν νόσον και επάχθειαν, επιούσαν άφνω αναστέλλουσα. Ωδή ε’ «Φώτισον ημάς….» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Έμπλησον ταχύ την ψυχήν μου θείας χάριτος, των Αναργύρων η σεπτή Δωδεκάς, του προσιόντος τη σκέπη και τη εικόνι σου. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Λύτρωσαι με νύν σαις προς Κύριον εντεύξεσι, δεινής εκ νόσου και πάσης θλίψεως, ώ Δωδεκάς Ιατρών αξιάγαστε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι ίασαι ψυχής τα πολλά πάθη και σώματος, ώ Δωδεκάς Ιατρών Παμμακάριστε, των μετά πόθου προσκυνούντων την Εικόνα σου. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Άπαντα εχθρόν δυσμενώς επιτιθέμενος, ημίν τοις δούλοις σου, Πανάμωμε, θείω σου κράτει, συμπατούσα εξαφάνισον. Ωδή στ’ «Την δέησιν, εκχεώ..» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Θανάτου και συμφορών και θλίψεων, απαλλάξατε δεινών τε παντοίων, ώ Ιατροί άμισθοι των νοσούντων, τον ευλαβώς προς υμάς καταφεύγοντα, και πάσης νόσου χαλεπής, ταις υμών ικεσίαις, Πανάγιοι. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ως τείχος εν τοις κινδύνοις άρρηκτον, την υμών εγκεκτημένοι εικόνα, εκ των δεινών εκλυτρούμεθα πάντων, εσαεί λυτρωτάς επιγραφόμενοι, σωτήρας τε μετά Θεόν, ευκλεέστατοι θείοι Ανάργυροι. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Εν κλίνη των ανιάτων παθών μου, κατακείμενος, Ανάργυροι θείοι, εκλιπαρώ της θερμής υμών σκέπης, και αντιλήψεως μη με στερήσητε, πρεσβεύοντες διηνεκώς, όπως εύρω υγείας αντίληψιν. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Φιλεύσπλαχνε, του Θεού λοχεύτρια, ώ Παρθένε Θεοτόκε Μαρία, τη προς Θεόν εκτενεί σου πρεσβεία, των δυσχερών με απάλλαξον κραζοντα, δοξάζω σε μόνη Αγνή, Παναγία Θεόνυμφε Δέσποινα. Επίβλεψον, ω Δωδεκάς Αναργύρων αγία, επί την εμήν ψυχής τε και σώματος κάκωσιν, και ίασιν δώρησαί μοι λιταίς σου. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. «Κοντάκιον» Προστάται θερμοί και φύλακες άγρυπνοι, των πίστει ημάς ανυμνούντων υπάρχοντες, εκ ψυχής βοώμεν υμίν, Ακέστορες πάνσεπτοι σπεύσατε, και εκ κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως παρρησίαν προς Κύριον έχοντες. «Προκείμενον» Τοις Αγίοις τοις εν τη γή αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος «Στίχος» Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη.» «Ευαγγέλιον» Έκ του κατά Ματθαίον Τω καιρώ εκείνω, προσκαλεσάμενος ο Ιησούς τους δώδεκα μαθητάς αυτού, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν κατά πνευμάτων ακαθάρτων, ώστε εκβάλλειν αυτά και θεραπεύειν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Τούτους απέστειλεν ο Ιησούς, παραγγείλας αυτοίς λέγων ‘ εις οδόν εθνών μη απέλθητε και εις πόλιν Σαμαρειτών μη εισέλθητε’ πορεύεσθε δε μάλλον προς τα πρόβατα τα απολωλότα οίκου Ισραήλ. Πορευομένοι δε, κηρύσσετε, λέγοντες ότι ήγγικεν η βασιλεία των Ουρανών. Ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ταις των Αναργύρων πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ταις της Θεοτόκου πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων «Προσόμοιον» «Στίχος» Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου Μεταβολή θλίψεως πάσης, απαλλαγή παντοίας νόσου υπάρχουσα, Δωδεκάς η αγία Αναργύρων πανευκλεών, σώζε πάντας εκ της ολεθρίας, του εχθρού ορμής και επηρείας, θείαις σου προς Κύριον εντεύξεσι. Ο Ιερεύς : Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου…. Ωδή ζ’ «Οι εκ της Ιουδαίας» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Την οξείαν μου νόσον, εις υγείαν, Άγιοι μεταποιήσατε νυν, ψυχήν ομού και σώμα, ιώμενοι τελείως, του βοώντος προς Κύριον, ό των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Θελητήν του ελέους, τον Χριστόν κηρύξαντες, θείοι Ανάργυροι, αυτόν εκδυσωπείτε, λυτρώσασθαι κινδύνων, τους εν πίστει κραυγάζοντας, ο εν Αγίοις θαυμαστώς, Θεός ευλογητός εί. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Σωμάτων ιατήρας, και ψυχών σητήρας υμάς επιστάμενοι, δεόμεθα ιάσθαι, και σώζειν τους βοώντας, προς τον πάντων Σωτήρα Χριστόν, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Εκ χειμώνος το έαρ, και εκ ζάλης γαλήνη, Αγνή προέρχεται, εκ ζόφου δε πταισμάτων, το φώς της απαθείας, μετανοία εισέρχεται, οι εμπαθείς τοιγαρούν θαρρώμεν μεταγνόντες. Ωδή η’ «Τον Βασιλέα…» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Τους βοηθείας της παρ’ υμών δεομένους, μη παρίδητε Ανάργυροι θείοι, αλλ’ εκ νόσου πάσης λυτρώσασθε και βλάβης. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Των πειρασμών υμείς, προσβολάς τας ποικίλας, εκδιώκετε Ανάργυροι πάσας, ταις προς τον Δεσπότην θερμαίς υμών πρεσβείαις. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Των νοσημάτων συ, Ιατρεία ετοίμη, η των θείων εδείχθης Αναργύρων, Δωδεκάς σοφή τε και όντως θαυμασία. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ίνα τιμών ανυμνώ μετά πόθου, το παμπόθητον, Μαρία, όνομά σου, νόσων και κινδύνων εκλύτρωσαί με τάχος. Ωδή θ’ «Κυρίως Θεοτόκον…» Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ροήν μου των δακρύων, δέξασθε ασμένως, και ταις λιταίς υμών πάντα τον βόρβορον, των νοσημάτων μου πλύνατε, ώ Ανάργυροι. Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών Χαράς της αιωνίου, πάντες συν Αγγέλοις επαπολαύοντες, θείοι Ανάργυροι, χαράς αλήκτου πληρούτε και τας καρδίας ημών. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Λιμήν και ιατρείον πέλει των νοσούντων, η των σοφών Ιατρών σεβασμία Εικών, η προσιόντες εν πίστει νόσων λυτρούμεθα. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Μαρία Θεοτόκε, των Πιστών χορείας, εξ ορατών ρυομένη και αοράτων εχθρών, σώζε εκ πάσης φθοράς κινδύνων και θλίψεων. Το «Άξιον εστίν» και τα ακόλουθα Μεγαλυνάρια Πάντων των νοσούντων τους Ιατρούς, πηγάς ιαμάτων, Αναργύρους τους ευκλεείς, δεύετ συνδραμόντες οι φιλέορτοι τούτους, χρεωστικώς εν ύμνοις δοξολογήσωμεν. Ανάργυροι θείοι, θαυματουργοί, Ιατροί νοσούντων, ιατρεύσατε τους θερμώς, επικαλουμένους υμάς παθών ποικίλων, ταις υμών πρεσβείαις προς τον Φιλάνθρωπον. Μη παύσητε, Ανάργυροι Ιατροί, ψυχών και σωμάτων, ικετεύειν υπέρ ημών, την σεπτήν Τριάδα, ρυσθήναι εκ κινδύνων, και πάσης ασθενείας, ημάς και θλίψεως. Ιάσεων άπαντες τας πηγάς, οχετούς αφθόνους, δωρημάτων των του Θεού, φωτός του αύλου, τα πάμφωτα δοχεία, τους θείους Αναργύρους ανευφημήσωμεν. Δεύτε οι εν νόσοις παντοδαπαίς, και οι εν κινδύνοις, κατακείμενοι χαλεπώς, σπεύσωμεν προθύμως, εν τούτω τω τεμένει των θείων Αναργύρων, και σωθησόμεθα. Τρύφωνα, Κοσμάς και Δμιανός, άμα Θαλλελαίω, και τον Μώκιον τους σοφούς, Σαμψών, Διομήδην, συν Κύρω, Ιωάννη, και τον Ανίκητόν τε, ανευφημήσωμεν. Τον Παντελεήμονα τον κλεινόν, συν τω διδασκάλω, Ερμολάω τω θαυμαστώ, Ιουλιανώ τε φωστήρας Εκκλησίας, και των πιστών σωτήρας, ύμνοις τιμήσωμεν. Ρώσεως ουκ είδεν άλλον μισθόν, απαιτείν ή μόνον, την ευσέβειαν προς Θεόν, η αγιωτάτη εικάς των Αναργύρων, εν ύμνοις ους τιμώντες, ανευφημήσωμεν. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τω σωθήναι ημάς. «Τρισάγιον» «Απολυτίκον» Ήχος πλ δ’ Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενίας ημών, δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε ημίν. «Απόλυσις και ψάλλομεν τα εξής» Ήχος β’ (Ότε εκ του ξύλου) Δεύτε ορθοδόξων η πληθύς, δεύτε των Πιστών αι χορείαι κατασπασώμεθα, εικόνα την πάνσεπτον, των Αναργύρων Χριστού, Ιατρών των παθών ημών, προς αυτούς βοώντες, ρύσασθε Ανάργυροι, εκ των κινδύνων ημάς, νόσων και παθών ανιάτων, ταις ευχαίς υμών προς τον Κτίστην, τους ημάς τιμώντας, Πανσεβάσμιοι. Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΟΣΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΟΥ (ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου) Ευλογήσαντος του Ιερέως. Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισεν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδίαν μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτησα. Διαπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ΄εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνωρισόν μοι κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχρών μου Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ εί ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνην σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Είτα τα παρόντα Τροπάρια. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ΄ ευλογημένος ο ερχόμενος έν ονόματι Κυρίου. (Τετράκις) Ήχος δ’ ( ο υψωθείς εν τω Σταυρώ) Ως εν ασκήσει ιερά διαλάμψας, του Παρακλήτου εισεδέξω την χάριν, ηγιασμένε Όσιε Μελέτιε, όθεν πάσης λύτρωσαι, επηρείας και βλάβης, την παρούσαν ποίμνην σου, ως αυτής αντιλήπτωρ, και πάσιν αίτει θείον ιλασμόν, τοις προσιούσι, πιστώς τη πρεσβεία σου. Δόξα πατρί…. «Απολυτίκον» Ήχος α’ (Της ερήμου πολίτης) Εξ’ Εώας εκλάμψας ως πολύφωτος ήλιος, και εν Μυουπόλει ασκήσας θεοφόρε Μελέτιε, λαμπρύνεις την Ελλάδα τω φωτί, των θείων αρετών σου αληθώς. Δια τούτο ως προστάτην θερμόν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα. Και νύν «Θεοτοκίον» Ου σιωπήσομεν, ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας Σου λαλείν οι ανάξιοι, εί μη γαρ Συ προίστασο πρεσβέβουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων: Τις δε διεφύλαξεν εως νύν ελευθέρους: Ούκ αποστώμεν, Δέσποινα , εκ Σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ψαλμός Ν΄ (50) Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον Σου εποίησα, όπως αν δικαιωθείς εν τοις λόγοις Σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί Σε. Ιδοί γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα κσι τα κρύφις της σοφίας Σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω και και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινομένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν Σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνησον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου Σου, και το πνεύμα Σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου Σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στηριξόν με . Διδάξω ανόμους τας οδούς Σου, και ασεβείς επί Σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί τηνα αινεσίν Σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ούκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινομένην ο Θεός ούκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε , εν τη ευδοκίαν Σου την Σιώ, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν Σου μόσχους. Ωδή α’ (Ήχος πλ δ’ ) «Υγράν διοδεύσας….» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Τρυφής απολαύων της υπέρ νού, Μελέτιε Πάτερ, πάσης λύτρωσαι απειλής, ταις σαις ικεσίαις προς τον Κτίστην, τους αδιστάκτω ψυχή προσιόντας σοι. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ηλίου ακτίσι του νοητού, λαμπόμενος Πάτερ, των παθών μου τον σκοτασμόν, ταις σαις αποδίωξον πρεσβείαις, και αρετών τω φωτί με καταύγασον. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ναμάτων πληρούμενος μυστικών, επόμβρησον Πάτερ, θείας χάριτος γλυκασμόν, Μελέτιε ταύτη τη Μονή σου, ανακειμένη θερμώς τη πρεσβεία σου. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Δοχείον πολύφωτον του Θεού, Κεχαριτωμένη, Παντευλόγητε Μαριάμ, φωτί σου αύλω του νοός μου, την σκοτομήνην απέλασον δέομαι. Ωδή γ ’ «Ουρανίας αψίδος….» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Εποπτεύον μη πάυση, ως συμπαθής Όσιε, εκ των ουρανίων αψίδων, ταύτην την Μάνδρα σου, αεί δωρούμενος, ημίν τοις τέκνοις σου Πάτερ, τα της προστασίας σου, θεία δωρήματα. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Συστροφής και μανίας, του πονηρού όφεως, λύτρωσαι ημάς θεοφόρε, ταις ικεσίαις σου, και δίδου δύναμιν, ημίν βαδίζειν αμέμπτως. τρίβον την σωτήριον, Πάτερ Μελέτιε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Καθελών την απάτην, του δυσμενούς Όσιε, πλήρης χαρισμάτων εδείχθης, του θείου Πνεύματος, όθεν χαρίτωσον, ημών τον νούν και καρδίαν, και πάσης νωθρότητος, ημάς απάλλαξον. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Εξ’ αγνών σου αιμάτων, ο του παντός αίτιος, σάρκα προσλαβών ασυγχύτως, ημάς εθέωσε, Κόρη Πανάμωμε, όθεν ημάς θείω φόβω, κάθαρον δεόμεθα, πάσης φαυλότητος. Διάσωσον Πάτερ Μελέτιε πάσης ημάς ανάγκης, και μανίας του χαλεπού κοσμοκράτορος, ταις προς Ψριστόν ικεσίαις σου θεοφόρε. Eπίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι τής ψυχής μου τό άλγος. «Πρεσβείαν θερμήν» Προστάτης ημών, και μέγα καταφύγιον, και πρέσβυς θερμός, υπάρχων προς τον Κύριον, Μελέτιε μακάριε, μη ελλείπης παρέχειν εκάστοτε, απαλλαγήν ημίν πάσης φθοράς, και λύσιν πταισμάτων ταις πρεσβείαις σου. Ωδή δ’ «Εισακήκοα Κύριε….» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Πάσης βλάβης και θλίψεως, και επιφορώ δεινών του αλάστορος, ασινή ταύτην την ποίμνην σου, Όσιε Μελέτιε διάσωζε. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Εντολών του Θεού ημών, την οδόν οδεύειν ημάς ενίσχυσον, ως αν μέτοχοι γενώμεθα, της ζωής της κρείττονος Μελέτιε. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ως πατήρ συμπαθέστατος, και υφηγητής ημών ενθεώτατος, προς αγάπην αναπτέρωσον, του Χριστού τον νούν ημών Μελέτιε. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Πολυτρόπως παρώργισα, τον Υιόν σου Κόρη τον φιλέσπλαχνον, αλλά τούτον εξιλέωσαι, τω συστήνω Δέσποινα ικέτη σου. Ωδή ε’ «Φώτισον ημάς….» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Άνωθεν ημίν, την ταχείαν σου αντίληψιν, αεί δίδου ώ Μελέτιε σοφέ, και παθών ημών κατεύνασον τον τάραχον. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ταύτην την Μονήν, ήνπερ πάλαι συνεκρότησας, δείξον Πάτερ ώσπερ κήπον ευθαλή, αρετών καλλιεργούσαν τα βλαστήματα. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Έπιδε ημίν, ιλαρώ σου Πάτερ όμματι, και θεράπευσον τα τραύματα ημών, της ψυχής ομού και σώματος δεόμεθα. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ρύπων χαλεπών, την ψυχήν μου αποκάθαρον, ραντισμοίς των μητρικών σου οικτιρμών, και μετάνοιάν μοι δος Παρθένε Άχραντε. Ωδή στ’ «Την δέησιν, εκχεώ..» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ποιμαίνειν, των αρετών επί χλόην, αοράτως μη ελλείπης παμμάκαρ, την λογικήν ταύτην ποίμνην σου Πάτερ, την αφορώσαν προς σε μετά πίστεως, οία ποιμήν ημών καλός, θεοφόρε Μελέτιε Όσιε. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Οσίως, ευαρεστήσας Κυρίω, εγκρατεία και συντόνω ασκήσει, ταις των Αγγέλων συνήφθης χορείαις, θαυματουργέ θεοφόρε Μελέτιε, μεθ’ ων ικέτευε ημάς, της δαιμόνων λυτρούσθαι κακώσεως. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ιάσεις, παντοδαπάς αναβλύζων, δωρεά του Παρακλήτου τη θεία, τα της ψυχής ημών ίασαι πάθη, και τας πικράς αλγηδόνας του σώματος, και αίτησαι παρά Χριστού, των πταισμάτων την λύσιν Μελέτιε. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Μαρία, θεοχαρίτωτε Κόρη, η Θεόν ανερμηνεύτως τεκούσα, και της αρχαίας αράς ρυσαμένη, τη ση αφράστω κυήσει τον άνθρωπον, της χαλεπής επιβουλής, του εχθρού την καρδίαν μου λύτρωσαι. Διάσωσον Πάτερ Μελέτιε πάσης ημάς ανάγκης, και μανίας του χαλεπού κοσμοκράτορος, ταις προς Ψριστόν ικεσίαις σου θεοφόρε. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. «Κοντάκιον» Ως κοινωνός της αύλου λαμπρότητος, και αρωγόςημών θείος και έφορος, μη παύση Μελέτιε Όσιε, φιαφυλλάτειν την ποίμνην σου άτρωτον, εκ πάσης κακίας του δράκοντος. «Προκείμενον» Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού. «Στίχος» Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον……..» «Ευαγγέλιον» Έκ του κατά Ματθαίον Είπεν ο Κύριος τοις ευατού Μαθηταίς. Πάντα μοι παρεδόθη υπό του Πατρός μου, και ουδείς επιγινώσκει τον Υιόν, ειμή ο Πατήρ, ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει, ειμή ο Υιός, και ώ εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι. Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς, και μάθετε απ΄εμού, ότι πράος είμι, και ταπεινός τη καρδία, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γαρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρόν έστιν. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Ταις του σου Οσίου πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Ταις της Θεοτόκου πρεσβείες Ελεήμον, εξάληψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων «Προσόμοιον» «Στίχος» Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα Έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου Κόσμου την τερπνότητα, ολοσχερώς απορρίψας, άγγελος εν σώματι, Όσιε Μελέτιε εχρημάτισας, και χοροίς ήνωσαι, τοις των Ασωμάτων, μεθ’ ων πρέσβευε δεόμεθα, πάσης κακώσεως, και οδυνηρών περιστάσεων, και πόνων τε και θλίψεων, και ασθενειών ημάς ρύεσθαι, και την των πταισμάτων, συγχώρησιν διδόναι εκ Θεού, τοις καταφεύγουσι πάντοτε, τη σεπτή πρεσβεία σου. Ο Ιερεύς : Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου…. Ωδή ζ’ «Οι εκ της Ιουδαίας» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Νοσημάτων παντοίων, και παθών ακαθάρτων ημάς απάλλαξον, και ρώσιν και υγείαν, χορήγει θεοφόρε, τοις εν πίστει κραυγάζουσιν, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Η αγία Μονή σου, εγκαυχάται θεόφρον τη προστασία σου, και πίστει προσιούσα, τη κάρα σου τη θεία, θείαν χάριν και έλεος, και ευφροσύνην ψυχής, Μελέτιε καρπούται. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Νεκρωθείς τη κακία, τη θερμή σου πρεσβεία Πάτερ προσέφυγον, και πίστει εκβοώ σοι. Ως την ζωήν των όλων, κεκτημένος Μελέτιε, τον Ζωοδότην Χριστόν, ζώωσον την ψυχήν μου. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Γνώρισόν μοι Παρθένε, μετανοίας εισόδους τη ση χρηστότητι, ως αν της αμαρτίας, εκφύγω την απάτην, και ζωήν την αιώνιον, κληρονομήσω Αγνή, τη ση επιστασία. Ωδή η’ «Τον Βασιλέα…» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Έχει σε Πάτερ, τύπον και θείον ποιμένα, η θεόλεκτος Μονή σου Θεοφόρε, όθεν και προστρέχει, αεί τη ση πρεσβεία. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ρείθροις αύλοις, της προστασίας σου Πάτερ, των παθών ημών κατάσβεσον την φλόγα, ως της απαθείας, πλουτήσωμεν την χάριν. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Άπας προσπίπτων, τη παναγία σου κάρα, πάσης ρύεται χαμαιπετούς ςννοίας, ανυμνολογών σε, Μελέτιε παμμάκαρ. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Σεσαρκωμένον, τον Θεόν Λόγον τεκούσα, της σαρκός ημών και της ψυχής τα πάθη, ίασαι Παρθένε, ως Μήτηρ του Σωτήρος. Ωδή θ’ «Κυρίως Θεοτόκον…» Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ιλύος ημάς ρύσαι, της εξ’ αμαρτίας, ταις προς Θεόν σου πρεσβείαις Μελέτιε, και προς οδόν σωτηρίας, ημάς κατεύθηνον. Όσιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Μανίας του Βελίαρ, άτρωτον συντήρει, την ιεράν σου Μονήν ώ Μελέτιε, ταύτην παρέχων απαύστως την ευλογίαν σου. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι Οδύνης πάσης δίδου, ίασιν ταχείαν, κατά ψυχήν τε και σώμα Μελέτιε, τοις ευλαβώς προσφωνούσι την θείαν κλήσιν σου. Και νυν και αει, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν Υψίστου χαίρε Μήτερ, Κεχαριτωμένη, χαίρε βροτών ασφαλές καταφύγιον, και σωτηρίας ψυχής μου και αγαλλίαμα. Το «Άξιον εστίν» και τα ακόλουθα Μεγαλυνάρια Νόμων μελετήσας τον του Θεού, εκ παιδός ωράθης, δένδρον εύκαρπον αρετών, και της ισαγγέλου, ζωής κανών και τύπος, Μελέτιε τρισμάκαρ, Αγγέλων σύσκηνε. Χαίροις εγκρατείας υπογραμμός, και λειμών ευώδης, απαθείας ως αληθώς, χαίροις υποφήτα, ασκητικών καμάτων, Μελέτιε θεράπον, Χριστού πανόλβιε. Πτερωθείς αγάπη τη του Χριστού, εν όρει θεόφρον, Μυουπόλεως την ζωήν, ασκήσει συντόνω, και πόνοις εγκρατείας, Μελέτιε ανύσας, λαμπρώς δεδόξασαι. Οίκον την καρδίαν σου και μονήν, Τριάδος τελέσας, Μονήν ήγειρας ιεράν, ην αεί συντήρει, εκ πάσης επηρείας, ως ταύτης ποιμενάρχης, Πάτερ Μελέτιε. Ίδε τα σα τέκνα πίστει πολλή, εστώτα θεόφρον, τη ση κάρα τη ιερά, και τούτοις χορήγει, την πατρικήν σου χάριν, και των παθών την λύσιν, Πάτερ Μελέτιε. Δέχου τας δεήσεις ημών αεί, και δίδου εκάστω, ευλογίαν σου την σεπτήν, και των προσιόντων, τη ευαγεί Μονή σου, πλήρωσον τας αιτήσεις, Πάτερ Μελέτιε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τω σωθήναι ημάς. «Τρισάγιον» «Απολυτίκον» Ήχος α’ (Της ερήμου πολίτης) Εξ’ Εώας εκλάμψας ως πολύφωτος ήλιος, και εν Μυουπόλει ασκήσας θεοφόρε Μελέτιε, λαμπρύνεις την Ελλάδα τω φωτί, των θείων αρετών σου αληθώς. Δια τούτο ως προστάτην θερμόν, τιμώμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα. «Απόλυσις και ψάλλομεν τα εξής» Ήχος β’ (Ότε εκ του ξύλου) Έχων παρρησίαν προς Χριστόν, ώ κατηκολούθησας πόθω, από νεότητος, Όσιε Μελέτιε, Αγγέλων σύσκηνε, εκτενώς καθικέτευε, υπέρ των εν πίστει, προσιόντων πάντοτε, τη προστασία σου, όπως πειρασμών και κινδύνων, και πολυειδών συμπτωμάτων, και παθών λαμβάνωμεν την λύτρωσιν. Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην σου. Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΝ ΘΕΟΔΟΧΟΝ Μετά τον Ευλογητόν, το, Κύριε εισάκουσον Είτα τα, Θεός Κύριος∙ και το Τροπάριον. Ηχος Δ΄Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τον εν χερσί διακρατούντα τον Κόσμον, τον και Δεσπότην και δοτήρα του Νόμου, υπό Παρθένου τω Ναώ φερόμενον, πόθω εισδεξάμενον, ταίς αγκάλαις σου, Πρέσβυ, Συμεών Μακάριε, καθικέτευε πάσι, των οφλημάτων λύσιν παρασχείν, και γυναιξίν ευτοκίας δωρήσασθαι. Δόξα. Και νυν Θεοτόκιον. Τη Θεοτόκω εκτενώς… Ο Ν΄. Και ο Κανών Ωδή Α΄. Ηχός Πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας. Δικαίων σκηνώμασιν εν χαρά, και πόθω αφράστω, αυλιζόμενος Συμεών, πάντας τους τελούντας σου την μνήμην, Θεόν των όλων δικαιώσαι ικέτευσον. Εν Νόμω γενόμενος ιερεύς, Συμεών ως ηύχου, συ τεθέασαι Ιησούν, τον Χριστόν Κυρίου, ον δυσώπει, εκ πάσης λύπης ημάς απαλλάξασθαι. Χειρί τον κατέχοντα πάσαν γήν, εν Χερσί εδέχθης, αγιώτατε Συμεών. Τούτον ούν δυσώπει δυστοκίας, ελευθερώσαι την σοι καταφεύγουσαν. Θεοτόκιον. Ουκ έχω παρρησίαν Μήτερ Θεού , ιδείν αμαρτήσας εις το ύψος του ουρανού, αλλ’ οίκτηρον Κόρη τον σον δούλον, η τον Θεόν εν γαστρί σου χωρήσασα. Ωδή Γ΄. Συ ει το στερέωμα. Υψωθείς ταίς πράξεσι, ταίς ιεραίς, αγιώτατε, τον Ιησούν , εν χερσίν εδέχθης, υπέρ πάντων δεόμενος. Τον του Νόμου Κύριον, μήτραν Παρθένου ανοίξαντα, ιδών σεπτέ, Συμεών δυσώπει , εκ κινδύνου ρυσθήναι με. Ο χερσί τον άνθρωπον , διμηουργήσας κατέχεται , εν Συμεών, γηραιαίς αγκάλαις, ρώσιν πάσι δωρούμενος. . Θεοτόκιον Νοητήν λαβίδα σε, άνθρακα φέρουσα, Πάναγνε, τον εκ των σών , αιμάτων τεχθέντα, ο Ησαΐας σε έβλεψεν. Ωδή Δ΄Εισακήκοα Κύριε Υπερήκμασας γήρατι, πίστει δε τη θεία όντως ενέαζες, ιδείν θέλων τον Παντέλειον, ον υπέρ σών δούλων καθικέτευε. Μακαρίσωμεν άπαντες, Συμεών τον Δίκαιον και βοήσωμεν , φθάσον ρύσαι πρεσβείαις σου, πάντας τους τιμώντας σε Θεόπνευστε. Νομοδότην συ Κύριον, εν ταίς σαίς αγκάλαις πάλαι εβάστασας, Συμεών, και νύν πρεσβείαις σου, βράφη τα θηλάζοντα εγκολπώθητι. Θεοτόκιον Ο χειρί Κόσμον άπαντα, φέρων της Παρθένου βαστάζεται, μικρόν αγκάλαις νήπιον, ο γαστρί συνέχων άπαν νήπιον. Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς. Νύν εν Ουρανοίς, αγαλλόμενος, Μακάριε, πάντας τους τελούντας την θείαν μνήμην σου, δεινών παντοίων , ταίς πρεσβείαις σου απάλλαξον. Συ ω Συμεών, Θεηγόρε απετέλεσας, σεαυτόν Ναόν του Θεού πανάγιον∙ διό και είδες, εν Ναώ αυτόν ως νήπιον. Υμνοις ιεροίς, Συμεών ανευφημήσωμεν τον Θεηγόρον, ανακράζοντες, ω Θεοδόχε, σαίς λιταίς ημάς οικτήρησον. Θεοτόκιον Μήτερ του Θεού, τη φθορά κατολισθήσαντας, πάντας τους σους δούλους συ εξανάστησον, και προς αφθαρσίας, την ζωήν ημάς οδήγησον. Ωδή ΣΤ΄. Ιλάσθητι μου. Εβόησας, Συμεών, ότε κατείδες τον Κύριον, απόλυσον με Σώτερ, νυνί ως υπέσχου μοι∙ και ύν τούτον αίτησαι, απολύσαι πάτας, των δεινών και περιστάσεων Ωραιώθεις Συμεών, του Μωϋσέως λαμπρότερος, εγένου εν ταίς χερσί, τον κάλλει θαυμάσιον, δεξάμενος, Πάνσεπτε∙ τουτον ουν δυσώπει, οικτηρήσαι τους οικέτας σου. Νεκρώσεως τοις θεσμοίς, απήλθες προς τον ποθούμενον, ον εκδυσώπει αεί, Συμεών Πανάγιε, ρυσθήναι με θλίψεως, και δεινών πανοτοίων, σαίς λιταίς και περιστάσεων. Θεοτόκιον Θηρεύσαί με προσπαθεί, ο μιαρός δαίμων πάντοτε, Παρθενομήτορ Αγνή, αλλά συ εξάρπασον των αυτού παγίδων με, και τα θεία σκέπη της πρεσβείας σου συντήρησον. Επίβλεψον εν ευμενεία , Συμεών Θεοδόχε, επί τοις εμοίς δεινοις του σώματος πάθεσι, και ίασιν δώρησαι μοι λιταίς σου. Και Θεοτόκιον. Επίβλεψον… Ο Ιερεύς μνημονεύει∙ είτα το Κοντάκιον Ήχος Β΄ Δικαίων ταίς σκηναίς, περιχαρώς ενηδόμενος, Χριστόν τον Θεόν, όν ε αγκάλαις ως βρέφος εβάστασας, αίτησαι αμαρτημάτων πολλών λυτρώσαι ημάς, και ευτοκίαν τοίς εγκύοις δωρήσασθαι, Συμεών Θεοδόχε, Μακάριε. Και ευθύς το Προκείμενον Ήχος Δ΄ Νύν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη Στίχος . Φώς εις αποκάλυψιν εθνών, και δόξαν λαού σου Ισραήλ. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (Β΄. 25-23). Τω καιρώ εκείνω ήν άνθρωπος εν Ιερουσαλήμ, ω όνομα Συμεών∙ και ο άνθρωπος ούτος δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ∙ και Πνεύμα Άγιον ήν επ’ αυτόν. Και ήν αυτώ κεχρηματισμένον υπό του Πνεύματος του Αγίου μη ιδείν θάνατον , πριν ή ίδη τον Χριστόν Κυρίου. Και ήλθεν εν τω Πνεύματι εις το Ιερόν. Και εν τω εισαγάγειν τους γονείς το παιδίον Ιησούν, του ποιήσαι κατά το ειθισμένον του νόμου περί αυτού, και αυτός εδέξατο αυτό εις τας αγκάλας αυτού, και ευλόγησε τον Θεόν, και είπε. Νύν απολύεις τον δούλον σου , Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη∙ ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριον σου, ό ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών∙ φώς εις αποκάλυψιν εθνών,και δόξαν λαού σου Ισραήλ. Δόξα Ταίς του Θεοδόχου…. Και νυν. Ταίς της Θεοτόκου… Στίχος. Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Και το παρόν Προσόμοιον. Ήχος Πλ. Β΄. Όλην αποθέμενοι. Πρεσβύτην θαυμάσιν, υπερακμάσαντα γήρει, πολιάν σεβάσμιον, άνθρωπον Ουράνιον και πανέντιμον, προστασίαν θείαν, ενεργόν θαυμάτων, και εγκύων αντιλήπτορα, παρών γινώσκοντες, σε ω Συμεών Ιερώτατε, ημείς πάντες εν δάκρυσι, τη ση βοηθεία προστρέχωμεν∙ ίδε Θεοδόχε, την λύπην και ασθένειαν αυτών, και ευτοκίαν χορήγησον, αυταίς ικεσίαις σου. Το, Σώσον ο Θεός τονΛαόν σου κ.λ.π. Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων. Έλαβες, Μάκαρ, εν αγκάλαις, μικρόν βρέφος Χριστόν τον ζωοδότην∙ τούτον ούν Συμεών ικέτευε νηπίοις, θηλάζουσι δωρήσασθαι, εντελή την υγείαν. Όλων η λύτρωσις επέστη, εν Ναώ γάρ ως βρέφος τω αγίω, Ιησούς Σωτήρ θανάτου αιφνιδίου του Συμεών δεήσεσι, απαλλάττων ημάς πάντας. Δέχου την δέησιν μου, Πάτερ, και προσάγαγε τω υπό σου ως βρέφος, βασταχθέντι Θεώ, και τούτον εκδυσώπει, ρυσθήναι με τον άθλιον, των παγίδων διαβόλου. Θεοτόκιον Οίκτηρον σώσον με, Μαρία, τον φιλάνθρωπν τεκούσα Θεόν Λόγον, και ακτίσι ταίς σαίς, καταύγασον ψυχήν μου, και φιλανθρώπως ρύσαι με, της δαιμόνων τυραννίας. Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα Χριστόν δυσώπει, ω Συμεών θεοδόχε, χαρμονής αιωνίου απολαύσαι, καμέ τον σον δούλον, ης νύν σε απολαύεις. Έχων, ω Πρέσβυ, παρά Θεώ παρρησίαν, καθικεύτευε υπέρ των σε τιμώντων, και ρύου ευχαίς σου, κινδύνων αδοκήτων. Συ Θεοδόχε, τας εν γαστρί νύν έχουσας, διαφύλαττε θερμαίς σου ικεσίαις, ταίς προς τον Δεσπότην, και ρύου δυστοκίας. Ευρών των πόνων, του επικήρου σου βίου, Συμεών τα έπαθλα εν βίω, τω ατελευτήτω, ημών μη επιλάθου. Θεοτόκιον Ράνον, Ω Κόρη, Θεογεννήτωρ Μαρία, τω πιστώς τιμώντι συ ρανίσι, της σής προστασία, και ρύσαι των πταισμάτων. Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον Αγναί σου ω Πρεσβύτα, χείρες αι δεχθείσαι, τον ζωοδότην και γέγονας Πάνσεπτε, όντες ευδαίμων∙ διό ευφημούμέν σε. Φιλάνθρωπε του κόσμου, Δέσποτα και Σώτερ, ταίς Θεοδόχου πρεσβείαις απάλλαξον, τους σούς οικέτας, των νόσων και περιστάσεων Επί την προστασίαν, την σήν, Θεοδόχε, νύν καταφεύγω ο δούλος σου πρόφθασον, και ταίς πρεσβείαις σου, σώσον με τον κατάκριτον. Ίασαι Τρισμάκαρ, την εκ δυστοκίας, δεινώς νύν πάσχουσαν δούλην σου, Άγιε, και ευτοκίαν τάχει, αυτή χορήγησον. Θεοτόκιον Μαρία Θεοτόκε, Μήτερ του Δεσπότου, των ψυχοφθόρων παθών με απάλλαξον, και αιωνίου πυρός, ρύσαι και σώσον με. Το Άξιον εστίν, και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Φώς είς αποκάλυψιν των εθνών, επί της γης ώφθης, εκ Παρθένου όντως τεχθείς, και επανεπαύσω γηραλέαις αγκάλαις, τα βρέφη ο φυλάττων, μόνε φιλάνθρωπε. Πρέσβυ Ιερώτατε Συμεών, μη παύση πρεσβεύων, τω Σωτήρι σου και Θεώ, ευτοκίαν δούναι ταίς επίτεξι πάσαις, και νόσων και κινδύνων, την απολύτρωσιν. Ως εδέχθης βρέφος εν Ιερώ, του Πατρός τον Λόγον, εν αγκάλαις σου Συμεών, ούτως εκδυσώπει αυτόν εν παρρησία, θηλάζουσι νηπίοις, ρώσιν δωρήσασθαι. Ως ενηγκαλίσθης εν Ιερώ, τον Θεόν των όλων , δικαιότατε Συμεών, ούτω και τα βρέφη, πρεσβείαις σου συντήρει, και τας εγκύους πάσας, συ ελευθέρωσον. Και θεοτόκιον. Πάσαι των Αγγέλων. Τρισάγιον. Και το τροπάριον.Ήχος Β΄. Του δικαίου Συμεών την Μνήμην Κύριε, εορτάζοντες, δι’ αυτού σε δυσωπούμεν, σώσον τας ψυχάς ημων. Ο Ιερεύς ως έθος μνημονεύει. Εις την απόλυσιν , ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον, Ήχος πλ. Δ΄. Δέσποτα πρόσδεξαι. Συμεών Ιερώτατε, τον Σωτήρα ικέτευε, ον εν αγκάλαις εδέχθης, τας εν γαστρί εχούσας ρύσαι, και ευτοκίαν αυταίς δωρήσασθαι. Παρακλητικός Κανόνας στην Παναγία Φανερωμένη (Ροδόπης) (Ποίημα Γερασίμου Μικραγιαννανίτου) Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια. Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό. Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. ‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’. Ω δ ή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα. Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν. Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη θαυματοβρύτω σου Εικόνι, δεινών Παρθένε την λύσιν κομίζονται. Ω δ ή γ’. Ουρανίας αψίδος. Την πλουσίαν σου χάριν, και τα πολλά θαύματα, η Μακεδονία και Θράκη, Αγνή κηρύττουσι, και πάντες σπεύδουσι, τη ση Παρθένε Εικόνι, καθαγιαζόμενοι, ψυχάς και σώματα. Η αγία Εικών σου, ως θαυμαστόν δώρημα, των Κομοτηναίων τη πόλει τη προμηθεία σου, Παρθένε δέδοται. ήν δυσπραγίας απάσης, ασινή διάσωζε, τη αντιλήψει σου. Νοσημάτων την λύσιν, και των παθών ίασιν, και δυσχερειών των εν βίω, την απολύτρωσιν, δίδου εκάστοτε, Φανερωμένη Παρθένε, τοις ανενδοιάστω σοι, γνώμη προστρέχουσι. Η πληθύς ευσεβούντων, πίστει θερμή ήθροισται, εκ των κύκλω πόλεων Κόρη, και η περίοικος, η της Ροδόπης σκιρτά, ως των πολλών δωρεών σου, πάντες απολαύοντες, εκ της Εικόνος σου. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Επίβλεψον εν ευμενεία…. Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Πηγή αγαθών, Μορφή σου υπέρτιμος, και στέφος λαμπρόν, τη πόλει πεφανέρωται, Φανερωμένη Δέσποινα, Κομοτηνής τη ση αγαθότητι. ήν προσκυνούντες Παρθένε πιστώς, χαράς ουρανίου εμπιπλάμεθα. Ω δ ή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Επαγάλλεται Δέσποινα, της Κομοτηνής η πόλις τω πνεύματι, καθορώσα την Εικόνα σου, βλύζουσαν τοις πάσι τα ιάματα. Νόσων σβέσον τον καύσωνα, και υγείαν δίδου ψυχής και σώματος, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου, ώ Φανερωμένη Αειπάρθενε. Σύμπας Κόρη συνέδραμεν, ο λαός Ροδόπης, τη πανηγύρει σου, και την πάνσεπτον Εικόνα σου, πίστει αδιστάκτω κατασπάζεται. Όλοις νέμεις την χάριν σου, οία συμπαθείας πηγή πολύρρυτος, και πιστοίς και αλλοθρήσκοις τε, Κεχαριτωμένη Παντευλόγητε. Ω δ ή ε’. Φώτισον ημάς. Ίδε συμπαθώς, τον λαόν τον παριστάμενον, τη αγία Εικόνι ευλαβώς, και παράσχου τούτους Κόρη τα αιτήματα. Χαίρει ευσεβώς, καθορώσα σου τα θαύματα, τα πολλά Κομοτηνή ως αληθώς, και καυχάται Θεοτόκε τη Εικόνι σου. Άπαντες πιστώς, Θεοτόκε λιτανεύομεν, το σον πρόσωπον το θείον και σεπτόν, καθορώντες τούτο Κόρη τη Εικόνι σου. Ίασαι ημών, των ψυχών τα αρρωστήματα, και σωμάτων ασθενείας χαλεπάς, καμπτομένη ταις φωναίς ημών Πανύμνητε. Ω δ ή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Ροδόπης, νυν οι φιλόχριστοι δήμοι, συν αυτοίς δε και αλλόφυλοι πλείστοι, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε, τη ση αγία Εικόνι προστρέχουσι και αδιστάκτως εξ αυτής, πάσαν δόσιν καρπούνται ωφέλιμον. Επήρθη, της σης Εικόνος η δόξα, και η χάρις πανταχού διεδόθη, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε. εντεύθεν Θράκες πιστώς ταύτη σπεύδουσι, και Μακεδόνες οι πιστοί, εξ αυτής τας αιτήσεις λαμβάνουσι. Ισχύν σε, καταφύγιον Θείον, και λιμένα σωτηρίας Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις πλουτούσα, ανευφημεί τα πολλά μεγαλεία σου, και ως αγίασμα σεπτόν, την αγίαν κατέχει Εικόνα σου. Κυκλούντες, την παναγίαν Μορφήν σου, δι αυτής τεκμαιρόμεθα είναι εγγύς ημών, συμπαθώς Θεοτόκε. αλ’ ώ πηγή οικτιρμών και χρηστότητος, μη αποστήσης αφ’ ημών, την θερμήν αρωγήν σου δεόμεθα. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Άχραντε, η δια λόγου… Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου ρείθροις. Τοις των θαυμάτων σου θείοις πυρσεύμασι, Φανερωμένη Παρθένε εκάστοτε, λαμπρύνεις πιστών τα συστήματα, και διαλύεις παθών την σκοτόμαιναν. διό την χάριν κηρύττομεν. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Μνησθήσομαι του ονόματός σου… Στίχ. Το πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν… Ευαγγέλιον κατά Λουκάν. Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ… Δ ό ξ α. Ταις της Θεοτόκου… Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Παναχράντου… Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Πλούτος πεφανέρωται, της προς ημάς σου ευνοίας, και λαμπρόν εχέγγυον, της κηδεμονίας σου προς την πόλιν σου, η σεπτή Άχραντε, και θεία Εικών σου, ήν πιστώς περιπτυσσόμενοι, αγιαζόμεθα, και ψυχάς και σώματα πάντοτε, και εξ αυτής λαμβάνομεν, άπαν αγαθόν Αγνή δώρημα ανυμνολογούντες, θαυμάτων σου Παρθένε την πληθύν, Φανερωμένη Πανύμνητε, ά τελείς εκάστοτε. Ω δ ή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Οι πιστώς προσιόντες, τη σεπτή Εικόνι Παρθένε Άχραντε, λαμβάνουσιν εκ ταύτης, ταχέως τας αιτήσεις. πρυτανείον γαρ πρόκειται, τοις ευσεβέσι κοινόν, Κομοτηνής τη πόλει. Ρώσιν νέμει σωμάτων, και ψυχών θεραπείαν Παρθένε ‘Αχραντε, και άφεσιν πταισμάτων, και συμφορών την λύσιν, χάρις η πλουσιόδωρος, η προσιούσα αεί, εκ της σεπτής Μορφής σου. Ηλιόμορφε Κόρη, πως βαστάζεις ως βρέφος των πάντων Κύριον; και τούτο καθορώντες, τη θεία σου Εικόνι, εξιστάμεθα Δέσποινα, και μεγαλείων των σων, γεραίρομεν την δόξαν. Γεωργοίς και αγρόταις, και λοιποίς βιοτέχναις δίδου την χάριν σου και ξένους και δημότας, και πάσαν ηλικίαν, αρχομένους και άρχοντας, Φανερωμένη Αγνή, ευλόγει αοράτως. Ω δ ή η’. Τον Βασιλέα. Έχει Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις, την Εικόνα σου ως πλούτον αφθαρσίας. όθεν και τοις πάσι, κηρύττει σου την χάριν. Ροδόπη χαίρει, τοις θαυμασίοις σου Κόρη, και προστρέχει σου Εικόνι τη αγία, τη πεφυλαγμένη Κομοτηνής τη πόλει. Από κινδύνων, και πειρασμών πολυτρόπων, απαράτρωτον διάσωζε Παρθένε, τον σοι πεποιθότα, Χριστώνυμον λαόν σου. Σκέπε Παρθένε, έσο και θεία προστάτις, τη τιμώση σε Κομοτηναίων πόλει, ταύτην λυτρουμένη, πολυειδών σκανδάλων. Ω δ ή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Ιδού τη ση Εικόνι, Κεχαριτωμένη, μετ’ ευλαβείας και δέους ιστάμεθα, απεκδεχόμενοι Κόρη την θείαν χάριν σου. Μονήν σου την αγίαν, ταύτην Θεοτόκε, την κεκτημένην την θείαν Εικόνα σου, τη μητρική αρωγή σου αεί περίεπε. Οδήγει προς τα κρείττω, την παρούσαν ποίμνην, και τον καλόν ποιμενάρχην περίσκεπε, τον υπέρ ταύτης Παρθένε απαύστως κάμνοντα. Υψίστου θείε θρόνε, μόνη Θεοτόκε, ως ευτελές δώρον δέξαι τον ύμνον μου, και την καρδίαν μου πλήρωσον της σης χάριτος. Το Άξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις των Αγγέλων η χαρμονή. χαίροις των ανθρώπων, η βοήθεια η θερμή. χαίρε Θεοτόκε, η εξαιρέτω τρόπω, Κομοτηνής προστάτις και καταφύγιον. Πάλαι προμηθεία σου μητρική, δέδοται Παρθένε, η Εικών σου η θαυμαστή, ως πηγή χαρίτων, Κομοτηνής τη πόλει, ήν πίστει προσκυνούντες σε μεγαλύνομεν. Θαύματα πηγάζει τοις ευλαβώς, Κόρη προσιούσιν, η Εικών σου η ευκλεής, και αεί αρδεύει, άπασαν την Ροδόπην, ταις νοηταίς αρδείαις της σης χρηστότητος. Πάσα ηλικία μετά σπουδής, και γένος Παρθένε, τη Εικόνι σου τη σεπτή πανταχόθεν σπεύδει, Αγνή Φανερωμένη, και εξ αυτής λαμβάνει χάριν σωτήριον. Ίδε Παντευλόγητε Μαριάμ, όμματι ευσπλάγχνω, τους προστρέχοντας ευλαβώς, τη σεπτή Μορφή σου, και δίδου αοράτως, ενί εκάστω τούτων την σην βοήθειαν. Φύλαττε και σκέπε δια παντός, ταύτην σου την πόλιν, την τιμώσαν σε ευλαβώς, εχθρών αοράτων, και ορατών μανίας, και πάσης άλλης βλάβης, Παρθένε Άχραντε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής: Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους προστρέχοντας πιστώς, τη ση παναγία Εικόνι, Θεογεννήτορ Αγνή, και την σην αντίληψιν, επιζητούντας θερμώς, πειρασμών τε και θλίψεων, και πάσης ανάγκης, σκέπε και διάσωζε, τη προστασία σου. συ γαρ βοηθός ημών πέλεις, και τη ση ελπίζομεν σκέπη, εν παντί και πάντοτε Πανάχραντε. Δίστιχον. Αγνή Φανερωμένη δείξον σην χάριν Γερασίμω μέλψαντι την σην Εικόνα. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΗΣ Ο ιερεύς∙ Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Ψαλμός ρμβ´ (142). Κύριε, εισάκουσoν της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου.Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου∙ εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου.Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ ἐμὲ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου.Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου∙ η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου.Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ ἐμοῦ, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.Εξελού με εκ των εχθρών μου∙ Κύριε, προς σε κατέφυγον∙ δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου.Το Πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία∙ ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Και ευθύς το Θεός Κύριος, μετά των στίχων αυτού εξ εκατέρων των χορών. Ήχος δ´. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. α´. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. β´. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. γ´. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Ήχος δ´. Τη Θεοτόκω εκτενώς. Τους καταφεύγοντας τη ση εικόνι και αιτουμένοις την σην επιστασίαν, ω Μήτερ, Χρυσαφίτισσα, την υγείαν χάριζε, πλήρου πάσας αιτήσεις, σώους διαφύλαττε του υμνείν την σην χάριν, ότι υπάρχεις πάσιν χορηγός παντός καλού, Θεοτόκε Πανάχραντε. Δόξα. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής∙ Δέσποινα βοήθησον, εφ ἡμῖν σπλαχνισθείσα∙ σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων∙ μη αποστρέψης Σους δούλους κενούς∙ Σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου∙ σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ο Ν´ (50ος) Ψαλμός. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα∙ όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου.Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας∙ τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι∙ πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην∙ αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα.Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου.Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ ἐμοῦ.Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι.Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου∙ αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν∙ ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει.Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα.Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ο Κανών. Ωδή α´. Υγράν διοδεύσας. Υγείαν και ρώσιν σωματικήν και νου φωτισμόν τε και βασάνων απαλλαγήν, ημίν τοις σοις δούλοις παράσχου, Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Ελέους ανέδειξας την πηγήν και της σης φροντίδος την εικόνα σου τοις πιστοίς, τοις επιζητούσιν αρωγήν σου, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Δόξα. Χαίρε Πύλη Θεία, Μήτερ σεμνή, δι ἧς ο Θεός μας εσαρκώθη επί της γης, δι οὗ εν παντί ζωοποιούνται πάντες πιστοί σου, Μήτερ Πανάχραντε. Και νυν. Το έλεος δίδεις πάσιν πιστοίς, ω συμπαθεστάτη και χαρίζεις τας δωρεάς, και σώζεις ημάς παντός κινδύνου, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Ωδή γ´. Ουρανίας αψίδος. Εκ ποικίλων παγίδων του πονηρού δαίμονος, και της ψυχοφθόρου κακίας, ημάς απάλλαξον, Μήτερ Θεόνυμφε, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, τους θερμώς προστρέχοντας τη προστασία σου. Τους την σην προστασίαν αιτουμένους βοήθησον τη ση ισχυρά βοηθεία, Κόρη Πανύμνητε, προς σε γαρ σπεύδουσιν, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, το σεπτόν σου όνομα επικαλούμενοι. Δόξα. Του Υιού σου η χάρις τοις πιστοίς σου παρέχεται, εκ της σης Αγίας Εικόνος, Μήτερ Πανάχραντε, βοηθούσα άπαντας και αναψύχουσα πάντας, τους πυρί των θλίψεων κατακαιομένους. Και νυν. Την ειρήνην παράσχου, Παρθένε Άχραντε, τη ση ισχυρά βοηθεία, πάσιν αιτούσιν σε, ω Χρυσαφίτισσα και εν ειρήνη και πίστει την ζωήν κυβέρνησον ημών δεόμεθα. Διάσωσον, Χρυσαφίτισσα Κόρη Θεογεννήτορ, εκ παντοίων κινδύνων και περιστάσεων, τους καταφεύγοντας πίστει τη χάριτί σου. Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Είτα μνημονεύει ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ των αδελφών ημών των εν ταις διακονίαις όντων και πάντων των ελεούντων, ελεησάντων, διακονούντων και διακονησάντων ημίν εν τη αγία και ιερά Μονή ταύτη. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Κάθισμα. Ήχος β´. Πρεσβεία θερμή. Πρεσβεία θερμή και τείχος ισχυρότατον, ελέους πηγή, πιστών σου καταφύγιον, εκτενώς βοώμέν σοι∙ Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ωδή δ´. Εισακήκοα, Κύριε. Πιεζόμενοι θλίψεσιν προς την σην βοήθειαν καταφεύγομεν, και λυτρούμεθα, Πανάχραντε, πάσης επηρείας του αλάστορος. Πειρασμών ελευθέρωσον, θλίψεων, κινδύνων και περιστάσεων, πάντας, Μήτερ Χρυσαφίτισσα, τους τα μεγαλεία σου δοξάζοντας. Δόξα. Νόσους και φθοράς απομάκρυνον και υγείαν πάσιν ημίν χορήγησον, μητρική σου αγαθότητι, τους τα Μεγαλεία σου δοξάζοντας. Και νυν. Την χαράν πάσιν δώριζε, και την Υιού σου χάριν Πανάχραντε, Θεοτόκε Χρυσαφίτισσα, τους σε μεγαλύνοντας Θεόνυμφε. Ωδή ε´. Φώτισον ημάς. Πάντες οι πιστοί, μεγαλύνουσί σε Κυρία ως προστάτιδα, και εν πάσιν βοηθόν∙ συ γαρ πάντας ελεείς, ω Χρυσαφίτισσα. Θείον θησαυρόν, την Εικόνα σου κατέχοντες, πάντες οι εν Μονεμβασία, σεμνή, δαψιλώς τας δωρεάς απολαμβάνουσιν. Δόξα. Την σην εορτήν και μετάστασιν Πανάχραντε, εορτάζομεν και χαίρομεν πιστοί, έχοντές σε την θερμήν, ημών προστάτιδα. Και νυν. Σκέπασον σεμνή, Χρυσαφίτισσα Μήτερ ημών τους πιστούς Σου, Λακωνίας τα παιδία, και χορήγησον αυτοίς αφειδώς προστασίαν. Ωδή ς´. Την δέησιν. Μαστίγων και κινδύνων ποικίλων και δεινών φοβερών τε και νόσων, Χρυσαφίτισσα Πάναγνε Κόρη, και βασκανίας δεινής ελευθέρωσον τους καταφεύγοντας πιστώς προς την σην ταχυτάτην αντίληψιν. Εν πίστει τω σω ναώ προσιόντες, πανταχόθεν, Θεοτόκε της Ελλάδος, από βαθέων ψυχής σοι βοώμεν∙ ασθενειών και ποικίλων κακώσεων ελεύθερον και γαληνόν, ημών τήρει τον βίον δεόμεθα. Δόξα. Χαράν, κόρη πιστοίς σου παρέσχες και ταχείαν την λύσιν ζητημάτων, και εν θλίψεσι παρηγορίαν και εκ κινδύνων ταχείαν την λύτρωσιν, συ Χρυσαφίτισσα, διο πας πιστός σοι προσφεύγει και σώζεται. Και νυν. Διάσωσον βασκανίας και νόσου και ποικίλων παγίδων του εχθρού μας και χάριτός σου πλήρωσον πάντας, Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε∙ και ζώωσον ημάς συμπαθώς, τη του Υιού σου δυνάμει, ω Πάναγνε. Διάσωσον, Χρυσαφίτισσα Πανύμνητε Κόρη, εκ ποικίλων κινδύνων και περιστάσεων τους καταφεύγοντας, πίστει τη χάριτί σου. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ ἐσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Είτα μνημονεύει και πάλιν ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Μετά δε την εκφώνησιν, το επόμενον∙ Κοντάκιον. Ήχος β´. Προστασία των Χριστιανών. Τη προστασία σου Κόρη προστρέχοντες, ελευθερούμεθα πάσης κακώσεως, διο σου την χάριν κηρύττομεν, ω Χρυσαφίτισσα πίστει καλούντες σε∙ συ γαρ ημών καταφύγιον. Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός Σου εν πάση γενεά και γενεά. Στιχ. Άκουσον θύγατερ και ίδε, και κλίνον το ους σου και επιλάθου του λαού Σου, και του οίκου του Πατρός Σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους Σου. Ο Ιερεύς∙ Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (γ´). Ο Ιερεύς∙ Σοφία. Ορθοί, ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ο Ιερεύς∙ Ειρήνη πάσι. Ο χορός∙ Και τω πνεύματί σου. Ο Ιερεύς∙ Εκ του κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου, το Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν. Ο χορός∙ Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Το Ευαγγέλιον (Λουκ. κεφ. α´ 39-49, & 56) Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα∙ και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής∙ και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη, και είπεν∙ Ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησεν το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ∙ Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμά μου επί τω Θεώ τω Σωτήρί μου∙ ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί∙ ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυνατός, και άγιον το το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής. Δόξα. Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριας η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις Χρυσαφιτίσσης, ταις θείαις ικεσίαις, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι. Στιχ. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Προστασίαν φοβεράν, και βοήθειαν Κόρη, ισχυρόν προπύργιον εν παντί των βίω, ω Μήτερ σε έχοντες∙ εκ κινδύνων, θλίψεων και ολισθημάτων, και παγίδων του εχθρού, και πάσης, Δέσποινα, άλλης συμφοράς τε και μάστιγος∙ ταχέως εκλυτρούμεθα, τη ση βοηθεία Πανάχραντε. Όθεν μη ελλείπης παρέχειν τας ιάσεις συμπαθώς, τοις προς την σην αγαθότητα, Κόρη ατενίζουσιν. Έτερα Θεοτοκία. Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε∙ αλλ αἰτεῖται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως. Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων, υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών. Ο Ιερεύς∙ Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου∙ επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς∙ ύψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ ἡμᾶς τα ελέη σου τα πλούσια∙ πρεσβείαις της πανάχραντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, της επονομαζομένης Χρυσαφιτίσσης∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου και ενδόξου προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των εν αγίοις πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου∙ Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας∙ Νικολάου Μύρων της Λυκίας, Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, και Νεκταρίου Πενταπόλεως, των θαυματουργών∙ των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλύτου, Θεοδώρου του Τήρωνος, Θεοδώρου του Στρατηλάτου και Μηνά του θαυματουργού∙ των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους, Βλασίου και Ελευθερίου∙ των αγίων, ενδόξων, μεγάλων μαρτύρων γυναικών Θέκλας, Αικατερίνης, Βαρβάρας, Αναστασίας, Κυριακής, Φωτεινής, Μαρίνης, Παρασκευής και Ειρήνης∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του αγίου (του Ναού), των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του αγίου (της ημέρας), ου την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων σου των Αγίων∙ Ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε∙ επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου, και ελέησον ημάς. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (ιβ´). Ο Ιερεύς∙ Ελέει, και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Είτα, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του Κανόνος. Ωδή ζ´. Οι εκ της Ιουδαίας. Χάριζε την υγείαν των ψυχών και σωμάτων τε και βοήθειαν, Μητέρα του Κυρίου, τη ση θερμή πρεσβεία τοις πίστει αδιστάκτω προσιούσιν και ψάλλουσιν∙ ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει. Χρυσαφίτισσα Μήτερ, η Θεόν σαρκωθέντα ασπόρως τέξασα, ταις θείαις σου πρεσβείαις περιφρουρεί Μονεμβασίας Κάστρον, ίνα υμνούσί σε πιστοί, σωθέντες χάριτί σου. Δόξα. Ως εβοήθησας πάντας τους πιστούς εν κινδύνοις ω Χρυσαφίτισσα, ούτω και νυν κινδύνοις, παγίδας, απειλάς τε, δίωξον, σύντριψον, ω Προστασία Φοβερά, Κυρία των Αγγέλων. Και νυν. Ως μετέβης το πάλαι εκ χωρίου εις Κάστρον της Μονεμβάσιας, νυν πέταξον ταχέως εν ώρα του κινδύνου, ω Χρυσαφίτισσα, και σώζε πάντας πιστούς βοήθειαν αιτούντος. Ωδή η´. Τον Βασιλέα των ουρανών. Σώσόν με Κόρη, της φρικτής μαγγανίας και δεινής βασκανίας με ρύσαι, νυν της απειλούσης ζωήν μου την αθλίαν. Χάριτι θεία βοηθείας σου Μήτερ, παραμύθησαι την θλίψιν της ψυχής μου, ίνα σε δοξάζω∙ Υπερδεδοξασμένη. Δόξα. Σην προστασίαν, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, νυν πλουτίσαντες εν τω παρόντι βίω, θερμώς ευχαριστούμεν∙ μεγαλύνοντές σε. Και νυν. Ίδε ευσπλάχνως, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, τους προστρέχοντας εικόνι σου τη θεία, σπεύσον, δος πάσιν το μέγα έλεός σου. Ωδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον. Ούσα η Προστάτις της οικογενείας, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, ευλόγησον, νέους τους πιστούς σου, εν αρχή, συνεχεία, εγγάμου βίου τους. Έκτεινον την χείρα πάσι τοις δεομένοις και εκ κινδύνων πιστούς σου διάσωζε, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ ημών πανθαύμαστε. Ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, σώσον ημάς. Μητέρα του Θεού μας, Κυρία των Αγγέλων, τη χάριτί σου πιστώς καταφεύγουσιν, πλήθη πιστών Ορθοδόξων και διασώζονται. Ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, σώσον ημάς. Υμνούμέν σου την χάριν, Κεχαριτωμένη, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε, ότι ημάς περισκέπεις και σώζεις πάντοτε. Και ευθύς το∙ Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Την υψηλοτέραν των Ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν. Και θυμιά ο ιερεύς το θυσιαστήριον και τον ναόν, όπου ψάλλεται η Παράκλησις, και ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Ω Θεού Μητέρα και θαυμαστή, Άχραντε Παρθένε, συ το καύχημα των πιστών, πλήρου τας αιτήσεις των προσερχομένων τη θεία σου εικόνι, ω Χρυσαφίτισσα. Δέξου, ω Μητέρα μας ευμενώς, προς τους νέους πάντας, τους προστρέχοντας ευλαβώς, προς την σην εικόνα, εν πίστει αδιστάκτω και λύτρωσαι κινδύνων, ω Χρυσαφίτισσα. Της Χρυσαφιτίσσης τη θαυμαστή και σεπτή εικόνι καταφύγωμεν ευλαβώς, ίνα φυλαχθώμεν εκ πάσης επηρείας και πάσης ενεργείας του πολεμήτορος. Χαίρε των Αγγέλων η χαρμονή, χαίρε των πιστών σου η ταχεία καταφυγή, των πασχόντων, χαίρε, η ίασις Παρθένε, και της Μονεμβασίας, Μήτερ, Υπέρμαχε. Δεύτε Ορθοδόξων αι στρατιαί, τη σεπτή εικόνι Χρυσαφίτισσας της Μητρός, κλίνοντες το γόνυ μεγαλύνομέν την, ως του Θεού Μητέρα και προστασίαν μας. Πάσης Λακωνίας η βοηθός, δέξαι μου τους ύμνους, ω Παρθένε Μήτερ σεμνή, ω Χρυσαφίτισσα δέομαί σου, την έκβασιν παράσχου παντός αιτήματος. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης∙ Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς (εκ γ´). Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παναγία Τριας, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου∙ ελθέτω η βασιλεία σου∙ γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών∙ και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ο Ιερεύς∙ Ότι Σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν. Απολυτίκιον. Ήχος α´. Της ερήμου πολίτης. Εικόνα Σου αγίαν, Χρυσαφίτισσα Άχραντε, νυν πανευλαβώς προσκυνούντες γεραίρομεν Παρθένε, επέστη γαρ Πρόμαχος ημών, παρέχουσα θαυμάτων ποταμόν∙ εκ κινδύνων παντοίων ημάς απαλλάττουσα, ευχαρίστως βοώμεν∙ Δόξα τω Σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω Σε μεγαλύναντι, δόξα τω παρέχοντι ημίν την χάριν δια Σου. Είτα τα τροπάρια ταύτα. Ήχος πλ. β´. Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς∙ πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν, ελεήσον ημάς. Δόξα. Κύριε, ελέησον ημάς∙ επί σοι γαρ πεποίθαμεν∙ μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών∙ αλλ ἐπίβλεψον και νυν, ως εύσπλαγχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών∙ συ γαρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου∙ πάντες έργα χειρών σου, και το όνομά σου επικεκλήμεθα. Και νυν. Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε∙ ελπίζοντες εις σε, μη αστοχήσωμεν∙ ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων∙ συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των χριστιανών. Είτα μνημονεύει και πάλιν ο ιερεύς, και μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν Εκκλησίαν και την πόλιν (η κώμην, η χώραν, η νήσον η μονήν) ταύτην (η τον οίκον τούτον), και πάσαν πόλιν και χώραν από οργής, λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου, και αιφνιδίου θανάτου∙ υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον, την καθ ἡμῶν κινουμένην∙ και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς. Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Και ο ιερεύς ποιεί την απόλυσιν∙ Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός, η ελπίς ημών, δόξα σοι. Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας αυτού Μητρός, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, χάριτι και σκέπη της θαυματουργού εικόνος της Χρυσαφιτίσσης∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων μαρτύρων∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Λεοντίου∙ του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Ιωάννου∙ του εν αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού∙ του αγίου (του Ναού)∙ των αγίων και δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του αγίου (της ημέρας), ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων των Αγίων, ελεήσαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός. Μετά την Απόλυσιν ψάλλονται τα επόμενα τροπάρια. Ήχος β´. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους την θείαν και σεπτήν, κατασπαζομένους εικόνα σου Χρυσαφίτισσα, ήνπερ θεωρούμεν νυν ημών προστάτιδα, πειρασμών ελευθέρωσον και νόσων παντοίων και πταισμάτων αίτησαι ημών την άφεσιν, ίνα μεγαλύνωμεν πάντες τα σα μεγαλεία, Παρθένε, και την προς ημάς κηδεμονίαν σου. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Εκ παντοίων κινδύνων τους δούλους σου φύλατε, ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν, την ελπίδα των ψυχών ημών. Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν, και ελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων. Υπό την σην ευσπλαχνίαν καταφεύγομεν Θεοτόκε, τας ημών ικεσίας μη παρίδης εν περιστάσει, αλλ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, μόνη Αγνή, μόνη ευλογημένη. Ο Ιερεύς∙ Δι ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΙΠΑΡΘΕΝΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑ·Ι·ΤΙΣΣΗΣ Ψαλλόμενος τὴν Τρίτην τῆς Διακαινησίμου. Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως λέγομεν τό: Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, ἐπάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου. Καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέν με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων καὶ ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασιν τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς Σέ τὰς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου. Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοὶ ἤλπιςα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς Σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον· δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά Σου, ὅτι Σὺ εἶ ὁ Θεός μου. Τὸ πνεῦμά Σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ· ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου. Καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου, καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου· ὅτι ἐγώ δοῦλός Σού εἰμι. Θεὸς Κύριος …, καὶ εὐθὺς τὰ ἑπόμενα Προσόμοια. Ἦχος Δ΄. Τῇ θαυμαστῇ σου Πορταΐτισσα σκέπῃ δι' ἡς λυτροῦται ἡμᾶς πάσης ἀνάγκης προστρέχομεν ἑκάστοτε κραυγάζοντες θερμῶς· ὥσπερ πάλαι ἔδειξας, ἐφ᾽ ἡμῖν τὴν σὴν χάριν, οὕτω καὶ νῦν Δέσποινα, μὴ ἐλλείπῃς εἰς τέλος, ὡς ἐπηγγείλω σκέπειν καὶ φρουρεῖν, τοὺς ἀδιστάκτῳ ψυχῇ, προσιόντάς σοι. Δόξα, καὶ νῦν. ῞Ομοιον. Ἡ εὐκλεὴς καὶ παναγία Εἰκών σου, ὥσπερ ἐχέγγυον ἡμῖν σωτηρίας, τῇ σῇ προνοίᾳ ῎Αχραντε δεδώρηται, ῞Ηνπερ θησαυρίσασα ἡ Μονὴ τῶν ᾽Ιβήρων, πάσης ἀπαλλάττεται, διὰ σοῦ ἐπηρείας, καὶ σὺν αὐτῇ ἐλπίδος ἀρραγοῦς, πληροῦται Κόρη, καὶ πᾶς ὁ προστρέχων σοι. Ψαλμὸς 50 Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστιν διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήμφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέν με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ραντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς με ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καὶ τὸ Πνεῦμα Σου τὸ Ἅγιόν μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήρισόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς Σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ Σὲ ἐπιστρέψουσιν. Ρῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν Σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξ ουθενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ιερουσαλημ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν Σου μόσχους. Καὶ εὐθὺς ψάλλομεν τὸν Κανόνα. Ἦχος πλ. Δ΄. ᾨδὴ Α΄. Ἁρμστηλάτην Φαραώ. Τὰ μεγαλεῖα τῆς σεπτῆς εἰκόνος σου, ἀνευφημεῖσαι τολμῶν, ἐν ὑλικῇ γλώσσῃ, καὶ ρυπῶσι χείλεσι· τῆς πυριμόρφου δέομαι καθαρσίου λαβίδος ἧς ῾Ησαΐας ἡξίωται, Μήτηρ τοῦ Θεοῦ ἀπειρόγαμε. Ρῶσιν καὶ χάριν ἀληθῆ καὶ ἔλεος, ἡ σὴ ἁγία Εἰκών, δαψιλῶς βλυστάνει, ὡς πηγὴ ἀκένωτος, καὶ θλίψεων τοὺ; ἄνθρακας, καταπαύει Παρθένε, δρόσῳ τῆς σῆς ἀγαθότητοτ πάντων τὰς καρδίας εὐφραίνουσα. Ὀδυγηρῶν ἐπιφορῶν ἀπάλλαξον, καὶ νοσημάτων δεινῶν, καὶ τῶν ἐν βίῳ Κόρη περιστάσεων, τοὺς εὐλαβῶς προστρέχοντας, τῇ σεπτῇ σου Εἰκόνι, τῇ δοξασθείσῃ Πανάχραντε, τῇ ἐπισκιάσει τῆς δόξης σου. Ὕπερθεν Κόρη τῶν πυλῶν ηὐδοκήσας, τῆς τῶν Ἰβήρων Μονῆς, τὸ θεοειδές σου σωθῆναι Ἐκτύπωμα· ἐντεῦθεν ΙΙορταΐτισσα, φερωνύμως ἐκλήθης, ὡς θυρωρὸς αὐτεπάγγελτος, ταύτης σου τῆς ποίμνης καὶ πρόμαχος. ᾨδὴ Γ'. Οὐρανίας ἁψίδος. Ρῦσαι πάσης ἀνάγκης, καὶ προβολῆς Ἄχραντε, ταύτην σου τὴν ποίμνην Παρθένε, ἀνακειμένην σοι, καὶ πᾶσαν ἄδικον βουλὴν διάλυε τάχος κατ' αὐτῆς δεόμεθα, ὢ Πορταΐτισσα. Ἔν τῇ σῇ προστασίᾳ καὶ μητρικῇ χάριτι, καὶ συμπαθεστάτῃ προνοίᾳ καὶ ἀντιλήψει σου, ἀεὶ προστρέχοντες, οἱ τὸν σὸν κλῆρον οἰκοῦντες Κόρη Πορταΐτισσα, διασωζόμεθα. Ἱλαστήριον θεῖον, ὡς ἀληθῶς ἔδειξας, ἡμῖν Πορταΐτισσα Κόρη, τὸ σὸν Ἐκτύπωμα, ὧ προσπελάζοντες, ψυχῶν ὁμοῦ καὶ σομάτων, ἴασιν λαμβάνομεν, τῇ σῇ χρηστότητι. Παραδόξως ἀφῖκται, ἡ σὴ Εἰκὼν Ἄχραντε, πάλαι ἐκ Νικαίας ἐν Ἄθῳ τῇ εὐδοκίᾳ σου, καὶ ὑπὲρ ἥλιον, τῆς ἀρωγῆς σου ἀστράπτει, πᾶσι τὰ δωρήματα, τοῖς σὲ δοξάζουσι. Διάσωσον ὦ Πορταΐτισσα Πάναγνε Θεοτόκε, πάσης βλάβης καὶ ἀναγκῶν τε καὶ θλίψεων, τοὺς ὁλοψύχως προστρέγοντας τῇ σῇ σκέπῃ. Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος. Αἴτησις παρὰ τοῦ Ἱερέως. Κύριε ἐλέησον ιε΄ καὶ μετὰ τὴν ἐκφώνησιν τὸ παρὸν Κάθισμα. Ἦχος Β΄. Πρεσβεία θερμή. Προστάτις θερμή, καὶ μέγα καταφύγιον, καὶ σκέπη στερρά, καὶ σύμμαχος καὶ ἔφορος, ὑπάρχεις Πορταΐτισσα, τῶν τὴν σὴν ἐκζητούντων βοήθειαν διὸ λύτρωσαι πάσης ἀπειλῆς, ὡς ὑπέσχου Πανάμωμε. ᾨδὴ Δ', Σύ μου ἰσχύς. Ὅλῃ ψυχῇ, καὶ διανοίᾳ προστρέχομεν, Θεοτόκε τῇ ἀγαθότητι, καὶ ἐκβοῶμεν σοι ἐν κλαυθμῷ κλῖνόν σου τὰ ὦτα, εἰς τὰς φωνὰς ἡμῶν Ἄχραντε, καὶ πλήρου τὰς αἰτήσεις, Πορταΐτισσα Κόρη, τὰς ἡμῶν ὡς Θεοῦ Μήτηρ εὔσπλαγχνος. Ρήσεις τὰς σάς, ἃς ἀπεφήνω,Πανάχραντε, περὶ ταύτης, τῆς κληρονομίας σου, πλήρου Παρθένε ὡς συμπαθής, καὶ μὴ ἀποστήσῃς, ἐκ ταύτης τὴν προστασίαν σου· ἡμάρτομεν γὰρ Κόρη, ἀλλὰ σοὶ καθ' ἑκάστην, τὰς ἐλπίδας ἡμῶν ἀναφέρομεν. Τὰς ψυχικάς, ἡμῶν ὀδύνας θεράπευσον, καὶ τὰς νόσους, πάσας τὰς τοὺς σώματος, τὰς δυσφορήτους καὶ χαλεπάς, ἴασαι Παρθένε, καὶ θείῳ φόβῳ στοιχείωσον, ἡμῶν τὰς διανοίας, Πορταΐτισσα Κόρη πρὸς Θεοῦ θελημάτων ἐκπλήρωσιν. Νόμοι ἐν σοί, φύσεως κεκαινοτόμηνται, Θεομῆτορ, πάντα ὑπὲρ φῦσιν γὰρ, τὰ κατὰ σὲ καὶ καινοπρεπῆ· καὶ γὰρ παραδόξως, ἡ θάλασσα τὴν Εἰκόνα σου, Μονῇ τῇ τῶν Ἰβήρων, ἀσινῆ ἐξαισίως, παρέδωκε φέρουσα Δέσποινα. ᾨδὴ Ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω; Ἵνα τὶ ἐλαμπρύνθη, ἡ δεδοξασμένη Εἰκὼν τοῦ προσώπου σου, καὶ ἐμεγαλύνθη, ὑπὲρ, λόγον Ἁγνὴ Πορταΐτισσα; ξένως γὰρ ὡς ἦκεν, ἡμιῖν ποτὲ διὰ θαλάσσης οὕτω ξένα ἐργάζεται θαύμιατα. Τῶν δαιμόνων τὰ θράση, καθ' ἡμῶν κατάβαλε Θεοχαρίτωτε, καὶ τῶν μελετώντων, πονηρὰ καὶ κενὰ Πορταΐτισσα, κατὰ τοῦ σοῦ Ὄρους, ὃ ἠρετίσω ὡς οἰκεῖον, τὰς δεινὰς σκευωρίας ματαίωσον. Ἱεράν σε κρηπῖδα, καὶ ἀπεριδόνητον ἱερὰν ἄγκυραν, κεκτημένοι Κόρη, οἱ σοὶ δοῦλοι, πρὸς σὲ καταφεύγομεν· διὸ τὰς σπιλάδας τῶν πειρασμῶν, καὶ καταιγίδας, ὡς ἀφροὺς θαλαττίους διάλυσον. Σωτηρίας πρὸς τρίβον, καὶ πρὸς μετανοίας ὁδὸν τὴν σωτήριον, ἴθυνον Παρθένε, τοὺς θερμῶς πρθσιόντας τῇ σκέπῇ σου, καὶ μετὰ τὸ τέλος ὑπὲρ ἡμῶν ὡς ἐπηγγείλω, ἀγαθὰ τῷ Θεῷ ἡμῶν λάλησον. ᾨδὴ ΣΤ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ πρὸς Κύριον. Σωμάτων σε, ἰατῆρα ἄμισθον, τῶν ψυχῶν θεραπευτὴν κεκτημένοι, ὡς ἀληθῶς Πορταΐτισσα Κόρη, τῇ εὐκλεεῖ σου εἰκόνι προστρέχομεν, καὶ ἐξ αὐτῆς τὰς δωρεάς, τῆς εὐνοίας σου πίστει λαμβάνομεν. Ἀκύμαντος τῶν κυμάτων ὕπερθεν, διαπλεύσασα ἡ θεια Εἰκών σου, ἧκεν ἡμῖν ὡς λιμὴν σωτηρίας, καὶ τῶν δεινῶν κατευνάζει τὰ κύματα, γαλήνην δὲ τὴν ἀληθῆ, πρυτανεύει ἡμῖν Πορταίτισσα. Τὴν πύλην μοι, τῆς ζωῆς ὑπάνοιξον, ἀφαρπάζουσα πυλῶν με τοῦ Ἅδου, ἡ Πυλωρὸς τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων, ὀνομασθῆναι θελήσασα Δέσποινα, ἀποκοπήν μοι τῶν χρεῶν, τῶν πολλῶν μου εὐσπλάγχνως βραβεύθυσα. Ἡγίασται, ἀληθῶς ἡ θάλασσα, διαπλεύσει τῆς ἁγιας Μορφῆς σου, ἡ δὲ Μονὴ τῶν Ἰβήρων ὡς πλοῦτον, τῆς ἀρωγῆς σου αὐτὴν ὑπεδέξατο, ἅπας ὁ Ἄθως δὲ αὐτήν, ὡς ἐλπίδος πυρσὸν κατεπλούεησε. Διάσωσον ὦ Πορταίτισσα Πάναγνε Θεοτόκε, πάσης βλάβης καὶ ἀναγκῶν τε καὶ θλίψεων, τοὺς ὁλοψὶχως προστρέχοντας τῇ σῇ σκέπῃ. Ἄχραντε ἡ διὰ λόγου τὸν λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῷν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικην παρρησιαν. Αἴτησις παρὰ τοῦ Ἱρέος. Κύριο ἐλέησον ιε', καὶ τὸ παρὸν Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τόν αἱμάτων σου. Ὡς προστασίαν καὶ σκέπην καὶ ἔφορον, ὁ περιώνυμος κλῆρός σου Ἄχραντε, ὑμνεῖ σε ἀεὶ Πορταΐτισσα, καὶ ἐκ βαθέων ψυχῆς ἀνακράζει σοι· ἀπαύστως με φύλαττε Δέσποινα. Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ. Στίχ. Τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ. ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Ἐν ταῖς ἡμέαις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριὰμ, ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς, εἰς πόλιν Ἰούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου, καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τὴ κοιλίᾳ Αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ, καὶ εἶπεν· Εὐλογημένη Σῦ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Σου. Καὶ πόθεν μοὶ τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς μέ; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ Σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν ἐν ἀγαλλιάσει τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πvεύμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σωτήρι μου. Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴv ταπείvωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ· ἰδοὺ γάρ, ἀπὸ τοῦ νῦv μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γεvεαί. Ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυvατός, καὶ ἅγιοv τὸ τὸ ὄvομα Αὐτού. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺv αὐτῇ ὡσεὶ μῆvας τρεῖς, καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκοv αὐτῆς. Δόξα. Ἦχος Β΄. Ταὶς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καὶ νῦν. Τῆς Πορταϊτίσσης ταῖς θείαις ἱκεσίαις, ἐξάλειφον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. ( Ἔπειτα). Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἦχος πλ. Β΄. Ὅλην άποθέμενοι. Ἔχει σε Πανάχραντε, τὸ μέγα Ὄρος τοῦ Ἄθω, μέγα καταφύγιον, οἰκείᾳ χρηστότητι καὶ διάσωσμα· διὰ σοῦ πάσης γάρ, θλίψεως λυτροῦται· Πορταΐτισσαν δὲ ἄγρυπνον, ὥσπερ ηὐδόκησας Μάνδρα τῶν Ἰβήρων τί ἔνδοξος. Ἀλλ' ὦ θεοχαρίτωτε, δίδου ἡμῖν πᾶσιν τὴν χάριν σου, καὶ μὴ ἀποστρέψῃς, τὸ πρόσωπόν σου Κόρη ἀφ' ἡμῶν, ἄχρι τερμάτων αἰῶνος δέ, φύλαττε τοὺς δούλους σου. Εῖτα ὁ Ιερεύς: Σῶσον ὸ Θεὸς τὸν λαόν σου κ.τ.λ. Κύριε ἐλέησον ιβ', καὶ εὐθὺς, αἱ λοιπαὶ ὠδαί. ῎Ωδὴ Ζ'. Παίδες Ἑβραίον ἐν καμίνῳ. Νόσους ποικίλας θεραπεύει, καὶ ἀκάθαρτα πνεύματα διώκει, τῆς Εἰκόνος τῆς σῆς ἡ χάρις Θεοτόκε· ἐντεῦθεν Πορταΐτισσα, πᾶσα γλῶσσα σὲ δοξάζει. Δύναμιν δίδου Θεοτόκε, τοῦ πατεῖν ἡμᾶς ἐχθροῦ τὰς πανουργίας, καὶ συμμάχει ἡμῖν, ἀεὶ ὡς καθυπέσχου, κατὰ τοῦ πολεμήτορος, καθ' ἡμῶν ὠρυομένου. Ἔλαιον ἄλευρον καὶ οἶνον, ὡς ἐπλήθυνάς ποτε ἐν τῇ Μονῇ σου, οὕτω δίδου Ἁγνή, τοῖς σοῖς ἱκέταις πᾶσι, τῆς μητρικῆς εὐνοίας σου, τὰς πλουσίας εὐλογίας. Σκέπε τὴν σὴν κληοονομίαν, Πορταΐτισσα ἐκ πάσης ἐπηρείας· ὅτι ἅπας πρὸς σέ, ὁ Ἄθως ἀτενίζει, ἐν εὐκαιρίαις Ἄχραντε, καὶ ἐν θλίψεσι τοῦ βίου. ᾨδὴ Η΄. Τῦν ἐν Ὄρει ὰγθῳ δοξασθέντα. Ἐν ἑσπέρᾳ πρωῖ, καὶ μεσημβρίᾳ· ἐν ἡμέρᾳ, νυκτὶ καὶ πάσῃ ὥρᾳ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ καθικετεύῳ σε, στένων καὶ δακούων, ἀσπάζομιαι φόβῳ σὴν σεπτὴν Εἰκόνα. Ἴασαί μου τὰ πάθη τῆς καρδίας φώτισόν μου τὸν νοῦν ἐσκοτισμένον ὄντα, καὶ τὴν ψυχήν μου τεθνηκυῖαν ζώωσον, καὶ υἱὸν ἡμέρας, καὶ φωτός με δεῖξον, Δέσποινα κληρονόμον. Σὲ αἰνοῦσιν, ἀγγέλων πανηγύρεις, καὶ ὑμνοῦσιν ἀνθρώπων ὁμηγηρεις· καὶ οὐρανὸς καὶ γῆς καὶ θάλασσα, πάναγνε κυρίως ἀνυμνολογοῦσι τὴν σὴν σεπτὴν Εἰκόνα. Χαῖρε, πύλη, καὶ γέφυρα καὶ κλίμαξ, ἐκ θανάτου προς την αθανασίαν, δι' ἧς χωροῦμεν διαπεραιούμενοι, τὴν ὑγρὰν τοῦ βίου θάλασσαν καὶ γῆθεν, ὑψούμεθα πρὸς πόλον. ᾨδὴ Θ΄. Ἐξεστη ἐπὶ τούτῳ ὁ οὐρανός. Ὡς θάλαμον ὡραίον καὶ φαεινόν, ὡς εὐώδη νυμφῶνα Πανάμωμε, ὡς εὐανθῆ, κῆπον καὶ παράδεισον εὐθαλῆ, ὡς νοητὸν ἁγίασμα, ὡς χρυσοπορφύρωτον κιβωτόν, ὡς ἔμψυχον χωρίον, καὶ πύρινον ὡς θρόνον, τὴν σὴν Εἰκόνα ὀνομάζομεν. Ἰσχὺν καὶ θυμηδίαν ἐν τοῖς δεινοῖς, καὶ παράκλησιν Κόρη ἐν θλίψεσι, δίδου ἡμῖν, τοῖς ὑπὸ τὴν σκέπην σου τὴν σεπτήν, Παρθένε Πορταΐτισσα, πίστει καταφεύγουσιν ἀκλινεῖ, συγχώρησιν πταισμάτων, ἡμῖν ἐξαιτουμένη, καὶ μετοχὴν ζωῆς τῆς κρείττονος. Μὴ παύσῃ περισκέπουσα ἐν παντί, τὸ περίβλεπτον Ὄρος Ἄχραντε, τὸ εὐλαβῶς, Κόρη ἐν ἡμέρᾳ τε καὶ νυκτί, τὸ Ἅγιόν σου ὄνομα, φέρον ἐν τῷ στόματι καὶ νοΐ, παρέχουσα ἐν τούτῳ τῆς σῆς ἐπιστασίας, χειρὶ πλουσίᾳ τὰ γνωρίσματα. Ναμάτων ψυχοτρόφων καὶ γλυκερῶν, ὡς πηγὴ σωτηρίου ἀκένωτος, βλύζεις ἀεί, ρεῖθρα τα θεόβρυτα μυστικῶς, καὶ ἅπασαν, τὴν Ποίμνην σου, ἄρδεις καὶ εὐφραίνεις προφητικῶς ἀλλὰ καὶ μετὰ τέλος, ἡμᾶς ἀκατακρίτους, τῷ σῷ Υἱῷ Ἁγνὴ παράστησον. Ἡ ἄχραντος Εἰκών σου καὶ εὐκλεής, ὥσπερ ἥλιος Κόρη ὑπέρλαμπρος, αἴγλῃ τῇ σῇ, ἐκ τῶν Ἰβήρων σεπτῆς Μονῆς, ἀστράπτει ἐν τῷ Ὄρει σου, καὶ εἰς πάντα κόσμον ὑπερφυῶς, καὶ λύει παθημάτων, τὴν νύκτα Θεοτόκε, ταῖς τῶν θαυμάτων ἀναλάμψεσι. Νοός μου τὴν ὁμίχλην τὴν χαλεπήν, τῷ φωτὶ τοῦ προσώπου σου δέομαι, λῦσον Ἁγνη, καὶ τα τῆς ψυχῆς μου πάθη δεινά, θεράπευσον καὶ σῶσον με, ἐκ τῆς δυναστείας τοῦ πονηροῦ, καὶ ὥρᾳ τοῦ θανάτου, ἐξάρπασόν με Κόρη, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ κοσμοκράτορος. Ἄξιον ἐστὶν ὡς άληθῶς… καὶ τὰ Μεγαλυνάρια. Πρόσδεξαι τοὺς ὕμνους Μῆτερ Ἁγνή, οὓς ἐν τῷ Ναῷ Σου, Σοὶ προσφέρομεν εὐλαβῶς, καὶ δὸς ἡμῖν χάριν, τοῦ προσκυνεῖν ἀξίως, τὴν πάνσεπτον Εἰκόνα Σου Πορταίτισσα. Ἦκε ξενοτρόπως ἡ σὴ Εἰκών, ἐν τῷ Ὄρει Ἄθω, καὶ έδόθη ὡς θησαυρός, τῇ Μονῇ Ἰβήρων, Ἁγνὴ θεογεννῆτορ· διὸ ὑμνολογοῦμεν τὰ σὰ θαυμάσια. Χαῖρε τῶν Ἀγγέλων ᾑ χαρμονή, καὶ Μονῆς Ἰβήρων, Πορταΐτισσα ἀρωγή, καὶ παντὸς τοῦ κόσμου ἐξαίρετος Προστάτις, καὶ κηδεμὼν καὶ σκέπη Θεογεννήτρια. Στήλη θεοτύπωτος ἐμφανής, τῆς περὶ ἡμᾶς σου, προστασίας ἡ σὴ Εἰκών, πελει Θεοτόκε· διὸ ἅπας ὁ Ἄθως καὶ μεγαλύνει σὲ Πορταΐτισσα. Σκέπε τὴν Μονήν σου πάσης ὀργῆς, καὶ βλάβης Παρθένε, καὶ μανίας τοῦ δυσμενοῦς, καὶ ἐν ὥρᾳ δίκης, ἡμᾶς ἀκατακρίτους, φύλαξον Θεοτόκε τοὺς πεποιθότας σοι. Τοὺς τοῦ Ὄρους Ἄθω Καθηγητάς, Μοναστὰς Μιγάδας, Ἱεραρχας καὶ Ἀθλητάς, Ὁμολογητάς τε, Ποιμένας καὶ Ὁσίους, τῶν Μοναστῶν τὰ πλήθη, ὕμνοις τιμήσωμεν. Πᾶσαι τῶν, Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. Τὸ Τρισάγιον κ.λ.π. Καὶ τὰ Τροπάρια. Ἦχος Β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν. Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς, τῇ σῇ κραταιᾷ προστασίᾳ, τὴν Εἰκόνα σου, χάριν τε καὶ ἔλεος, ἡμῖν πηγάζουσαν, μετὰ φόβου καὶ πίστεως, Ἁγνὴ προσκυνοῦντας, σῶζε Πορταΐτισσα, πάσης στενώσεως πάσης προσβολῆς ἐναντίας καὶ ὁδυνηρῶν συμπτωμάτων, καὶ τῶν ἐν βίῳ περιστάσεων. Ἦχος πλ. Δ΄ Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως. Ἦχος Β΄ Τὴν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μὲ ὑπὸ τὴν σκέπην Σου. Δι' εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν. Ἀπολυτίκιον τῆς Πορταϊτίσσης. Ἦχος Α΄. Τοῦ λίθου σψραγισθέντος. Τὴν θείαν Σου Εἰκόνα δεδεγμένοι ἐν θαύματι, Πυλωρὸν Παρθένε καὶ σκέπην καὶ Προστάτιδα ἔχομεν, τοῦ κλήρου σου οἱ τρόφιμοι ἀεί, καὶ Σοῦ ὡς ἀφομείωμα ἡμεῖς, τὴν Αὐτήν Σου προσκυνοῦντες ἀπὸ ψυχῆς, βοῶμεν σοι Θεοτόκε· δόξα τῇ παναγάθῳ Σου βουλῇ, δόξᾳ τῇ προστασίᾳ Σου, δόξα τῇ πρὸς ἡμᾶς Ἁγνὴ θείᾳ προνοίᾳ Σου. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. Δ΄. Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς. Τῶν μοναστῶν ἡ πληθὺς δεῦτε τοῦ Ἄθω, ἀνευφημήσωμεν πιστῶς ἐν θείοις ὕμνοις, τὴν Πανάχραντον Παρθένον καὶ Θεοτόκον, Ἰβήρων τῆς σεβασμίας θείας Μονῆς τὴν μόνην κηδεμονίαν καὶ θυρωρόν, καὶ τοῦ Ὄρους τὴν Ἔφθρον, ἀναβοῶντες ἐκτενῶς, χριστιανῶν τὸ στήριγμα, Χαῖρε Κόρη Μητρόθεε. "Κανών Παρακλητικός εις τον Τίμιον Σταυρόν" Νικηφόρου ιερομονάχου του Κρητός Μετά τόν, Εὐλογητόν, τό, Κύριε εἰσάκουσον, εἶτα τό, Θεός Κύριος καὶ τὸ Τροπάριον Ἦχος Δ΄ Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Τῷ ζωηφόρῳ νῦν Σταυρῷ προσπελάσωμεν, οἱ μακρυνθέντες τοῖς κακοῖς καὶ προσψαύσωμεν, ἐν ἐπιστρόφῳ λέγοντες καρδίᾳ πιστῶς· πρόφθασον, βοήθησον, ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, φάνηθι λυτρούμενος ἐκ παντοίων κίνδυνων· μὴ ἐποφθῶμεν ἄπρακτα ζητεῖν· τὴν σὴν γὰρ σκέπην βεβαίαν ἐλπίζομεν. Δόξα καὶ νῦν. Οὐ δυνησόμεθα Σταυρὲ τοῦ Κυρίου, τὰ σὰ θαυμάσια ὑμνεῖν οἱ κατάκριτοι. Εἰ μὴ γὰρ σοὶ παρεῖχες τὰ δωρήματα, τῖς ἡμῖν τὴν ἴασιν τῶν τοῦ σώματος νόσων; τὶς δὲ καὶ τὴν κάθαρσιν τῶν ψυχῶν ἄν ἐδίδου; Οὔκ ἀπόμακρυνθῶμεν πώποτε ἐκ σοῦ· σὺ γὰρ σκέπεις πάντας θνητοὺς ἐκ παντοίων κακῶν. Εἶτα ὁ Ν καὶ ὁ Κανών. Ὠδὴ Α'. Ἦχος Πλ. Δ'. Ὑγρὰν διοδεύσας Στίχος. Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου. Σταυρὲ σκῆπτρον ἅγιον καὶ σεπτόν, τοὺς ἐν εὐλαβείᾳ προσκυνοῦντας τὴν ἱεράν, σκέπην σου ἀτρώτους ἀπὸ βλάβης, καὶ πειρασμῶν καὶ κινδύνων διάσωσον. Σταυρὲ σκῆπτρον ἅγιον τοῦ Χριστοῦ, τοὺς σὲ προσκυνοῦντας καταξίωσον ἐσαεί, τῷ Κτίστεί Θεῷ καθυπακούειν, καὶ ὑπ’ αὐτοῦ βασιλεύεσθαι ποίησον. Σταυρὲ ἡ βοήθεια τῶν πιστῶν, δίδου βοηθείας τοῖς ὑμνοῦσι τὸ ἱερόν, κράτος σου καὶ αἴρειν τὰ βραβεῖα, κατὰ παθῶν ψυχοφθόρων ἐνίσχυσον. Θεοτοκίον. Σταυρόν καθορῶσα Ἁγνή ἀμνάς, τοῦ ἁγνῶς τεχθέντος ἐξ αὐτῆς, οὗτος νῦν ἐστί, πιστῶν σωτηρία ἀνεβόα, καὶ κραταιὰ προστασία καὶ στήριγμα. Ὠδὴ Γ΄. Οὐρανίας ἀψῖδος. Ὁ Σταυρός τοῦ Δεσπότου, χαῖρε νεκρῶν ἔγερσις, χαῖρε ἀσθενούντων ἡ ρῶσις, χαῖρε ἀντίληψις• τοὺς προσκυνοῦντάς σε, φύλαττε φρούρει καὶ σκέπε, ἐκ τῶν δρωμένων τε, καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν. Ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, χαῖρε Πιστῶν καύχημα, χαῖρε κραταιὰ προστασία, χαῖρε παράκλησις· τοὺς προσκυνοῦντας σε, ἐκ περιστάσεως ρῦσαι, καὶ δεινῆς κακώσεως καὶ πάσης θλίψεως. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, χαῖρε στερρὸν ἔρρεισμα, χαῖρε τῶν ὑμνούντων σε φύλαξ, χαῖρε προπύργιον• τοὺς προσκυνοῦντάς σε ἐκ τῶν τοῦ βίου σκανδάλων, ρῦσαι καὶ διάσωσον θείᾳ δυνάμει σου. Θεοτοκίον Ὁ Σταυρὸς τοῦ Υἰοῦ σου, παρθενικὸν καύχημα, πᾶσί σου τὸν Τόκον ὑμνοῦσι, δύναμις πέφυκεν, οὗ ἡ προσκύνησις καὶ τὸ πρὸς σὲ καταφεύγειν, πάθη θεραπεύουσι ψυχῆς καὶ σώματος. Ὠδή Δ'. Εἰσακήκοα Κύριε.... Ὁ Σταυρὸς ὁ Πανάγιος, πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσιν αὐτὸν τὴν ἴασιν, καὶ πταισμάτων ἀπολύτρωσιν, ἐμφανῶς ὁρᾶται χαριζόμενος. Τῶν ἀμέτρων πταισμάτων μου, ροῦν τὸν θολερώτατον ἀποξήρανον, ὁ βαστάσας τὸν ξηράναντα, ἀθεΐας ὕλην, Σταυρέ Τίμιε. Ἁμαρτίαις συμπέφυρμαι, καὶ ἐκ τούτων ἦλθον εἰς ἀλλεπάλληλον, ἀρρωστίαν• ὅθεν κράζω σοι, ἄμφω τὰς Ἰάσεις, Σταυρέ δώρησαι. Θεοτοκίον. Οἱ Σταυρόν καὶ τὴν Ἄχραντον, ἔχοντες ἐλπίδα οὐκ αἰσχυνθήσονται• ἡ πρεσβεία γὰρ καὶ δύναμις, τῆς Μητρός καὶ σκήπτρου σφόδρα δύνανται. Ὠδή Ε'. Φώτισον ἡμᾶς. Γλύκανον ἡμῶν, τὴν πικρίαν τῶν θλίψεων, Σταυρέ Κυρίου, ὁ πάλαι τῆς μερρᾶς, πικρῶν ὑδάτων τὴν πικρίαν Ἰασάμενος. Σκέπασον ἡμᾶς, τῇ δυνάμει σου πανάγιε, Σταυρέ Κυρίου, ἐν σοὶ γὰρ τοῦ Πατρός, Ἰσχὺς ἐπῆρθη, τὸ σὸν κράτος ἐνισχύουσα. Κούφισον ἡμῶν, ἅπαν ἄλγος τε καὶ κάκωσιν, καὶ σκυθρωπότητα ἐκ τῶν καρδιῶν, Σ ταύρε Κυρίου• δέδοταί σοι γὰρ τὸ δύνασθαι. Θεοτοκίον Ἔχομεν Πιστοί, προστασίαν πρὸς τὸν Κύριον, τὴν Παναγίαν Παρθένο ν καὶ τὸν Σταυρόν, ὧν καταπλήττει καὶ τοὺς δαίμονας ἡ δύναμις. Ὠδή ΣΤ'. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ. Τὸ ὅπλον τῶν βασιλέων ὑμνῶ σε, τὴν στολὴν τῶν Ἱερέων ὑψῶ σε, Χριστιανῶν τὴν ἐλπίδα ἁπάντων, ὑμνολογῶ σε Σταυρέ Παμμακάριστε, τὸ καύχημα κἀμοῦ ὅν σε, ὅπλον ὡς μέγα ἀμπέχομαι. Σὲ σκέπην Χριστιανοί γινώσκομεν, καὶ καυχώμεθα ἐν σοὶ Ξύλον θεῖον• εἰς πάντα γὰρ σὲ εὑρίσκομεν κράτος, καὶ παντελῆ σωτηρίαν καὶ σύμμαχον, τὴν χάριν ὅθεν καὶ ἡμῖν, τοῖς ὑμνοῦσί σε πόθῳ κατάπεμψον. Ὁ Κύριος ἱσχυρὸν ἡμῖν τεῖχος, καὶ προστάτην καὶ φρουρόν σε παρέσχε, καὶ γὰρ ἐν σοὶ ἐναντίαι δυνάμεις, ἐξηφανίσθησαν σθένει τοῦ κράτους σου. Ὡς ἔχεις οὖν πᾶσαν ἰσχύν, ἀσθενοῦντας ἡμᾶς ἰσχύν ἔνδυσον. Θεοτοκίον Σωτῆράς μου ἐπιγράφομαι πόθῳ, τοὺς τὸν Κτίστην μου σαρκί δεξαμένους, τὴν μὲν Ἁγνήν, ὡς ζωὴν ἀφθαρτοῦσαν• τὸ δὲ Σταυρόν, ὡς νεκρῶν ζωοπάροχον. Νεκρώσει οὖν ζωοποιῷ, ὁ Σταυρός καὶ ἡ Κόρη ζωώσατε. Διάσωσον Σταυρέ Κυρίου τὴν ποίμνην σου ἀπὸ βλάβης, ὅτι πάντες ἐν σοὶ καυχώμεθα, καὶ γινώσκομεν τὴν σκέπην σου, σωτηρίαν καὶ κράτος. Ἐπίσκεψαι τῇ σῇ δυνάμει τοὺς πίστει σε προσκυνοῦντας, Τίμιε Σταυρέ, ἐξ ἐχθρῶν παντοίας κακώσεως, καὶ δίωξον τάς αὐτῶν περιστάσεις. Ὁ ἱερεὐς ὡς ἔθος μνημονεύει. Εἶτα τὸ Κοντάκιον Ἤχος Β'. Τό ξύλον τῆς ζωῆς καὶ δύναμις ὑπέροπλος, ἐλπὶς τῶν Πιστῶν καὶ σκέπη καὶ κραταίωμα, ἐκ ψυχῆς βοῶμέν σοι, Σταυρέ Κυρίου φύλαξ φάνηθι, καὶ ἐκ σκανδάλων τῶν τοῦ πονηροῦ, προφθάσας ρῦσαι ἡμᾶς τοὺς ὑμνοῦντάς σε. Καὶ εὐθύς τὸ προκείμενον.Ἦχος Δ'. Ὑψοῦτε Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ὅτι Ἅγιος ἐστί. Στίχος. Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο. Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην. Εἶπεν ὁ Κύριος. Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανόν, εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὔτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον, ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵίνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ. Δόξα. Τὸ τοῦ θείου Σταυροῦ σου δυνάμει ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τα τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου .... Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός . .. Καὶ τὸ παρόν Προσόμοιον. Ἦχος Πλ. Β'. Ὅλην ἀποθεμένοι. Σταυρὲ πανσεβάσμιε, ὅν περιέπουσι τάξεις, Ἀγγέλων γηθόμεναι• σήμερον ὁρώμενος θείῳ πνεύματι, δικαιοῖς ἅπαντας, τοὺς κλοπῇ βρώσεως, ἀπωσθέντας καὶ εἰς θάνατον, καθυποκύψαντας· ὅθεν σε καρδίᾳ καὶ χείλεσι πιστῶς περιπτυσσόμενοι, τὸν ἁγιασμὸν ἀρυόμεθα• ὑμνεῖτε, βοῶντες, Χριστόν τὸν ὑπεράγαθον Θεόν, καὶ τὸ αὐτοῦ προσκυνήσωμεν θείον ὑποπόδιον. Τό, Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν Λαόν σου κ. τ. λ. Ὠδὴ Ζ'.Οἱ ἐκ τῆς ἰουδαίας. .. Τὸ κράτος τοῦ θανάτου, τεθανάτωται πάλαι τῆς κρεμασθείσης ζωῆς, θανάτῳ ζωηφόρῳ, Σταυρέ ἐν σοι διὸ σε, ἰκετεύω κραυγάζων σοι, τῶν θανατούντων παθῶν, ρῦσαι με νῦν καὶ σῶσον. Τὴν βροτῶν σωτηρίαν, ὁ Σωτὴρ ἠβουλήθη ἐναπεργάσασθαι, ἐν ξύλῳ ζωηφόρῳ, διδοὺς τοῖς σωζομένοις, μελωδεῖν τὰ σωτήρια· χαῖρε Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, Πιστῶν ἁπάντων σώστα. Τοῦ ξύλου τῆς κατάρας, οἱ τρυφήσαντες εὖρον τάς ἀφεσίμους ἐν σοί, ἐκτάσει εὐλογίας χειρῶν τῶν τοῦ Δεσπότου, διό πάντες σοὶ κράζομεν· τὴν εὐλογίαν Σταυρέ δίδου τοῖς σὲ τιμῶσι. Θεοτοκίον. Καυχῶμαι τὴν δυάδα, προβαλλόμενος πρέσβεις πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστόν, Μητέρα καὶ τὸ σκὴπτρον· ἰσχύει γὰρ ἡ Μήτηρ, καὶ τὸ σκῆπτρον κρατύνει με, χαῖρε τὸ σκῆπτρον Χριστοῦ, χαῖρε ἡ Μήτηρ τούτου. Ὠδὴ Η'. Τὸν Βασιλέα. Τοὺς προσκυνοῦντάς σε, ὦ Σταυρὲ διατηρεῖ, πειρασμῶν καὶ κινδύνων ἀτρωτους· ἔχεις γὰρ σὴν σκέπην φρουροῦσαν πιστούς πάντας. Τὰς ἀρρωστίας τὰς τῆς σαρκός ἱατρεύεις, καὶ σπιλάδας ψυχῶν ἐκκαθαίρεις. Ὅθεν σὲ ὑμνοῦμεν, Σταυρόν τὸν τοῦ Κυρίου. Τοὺς τῷ σημείῳ σου ἑεαυτούς σημειοῦντας, τῶν παγίδων λυτροῦσαι τοῦ σκότους, Σταυρέ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ σοῦ σημείου. Θεοτόκιο. Τοῦ Βασιλέως τῶν Οὐρανῶν τὴν Μητέρα, καὶ Σταυρόν τοῦ Σωτῆρος ἐν πίστει, πάντες προσκυνοῦμεν, ὥσπερ κοινούς προστάτας. Ὠδή Θ'. Κυρίως Θεοτόκον .... Ἥν φέρω σοι ἐκ πόθου, δέησιν Κυρίου, δέξαι Σταυρέ, καὶ τὴν χάριν παράσχου πιστῶς, σὲ προσκυνούντι ἐν πίστει καὶ μεγαλύνοντι. Σημεῖον νικηφόρον, πάντες οἴδασί σε, οἱ διὰ σοῦ βραβεῖα καὶ νικάς αὐτῶν, σὺν εὐλαβείᾳ λαβόντες, καὶ μεγαλύνουσι. Τὸ χαῖρε τοῦτο τέλος, τοῦ μικροῦ μου ὕμνου, τοῦ διὰ σοῦ νικηφόρου ὀφθέντος Σταυροῦ, δέξαι Χριστέ μου τὸ χαῖρε, καὶ δίδου μοι τὰ χαρμόσυνα. Θεοτοκίον. Οὐ θέλω σιωπῆσαι τὰ τῆς Θεοτόκου, καὶ τὸν Σταυρόν μὴ κηρύττειν, ὅς σκέπει πιστούς• οὐ σιωπῶ, ἀλλὰ λέγω, εἰ καὶ ἐσίγησα. Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς. . . Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια. Τὸν Σταυρὸν τὸν τίμιον τοῦ Χριστοῦ, σήμερον ἐκ πόθου προσκυνήσωμεν εὐλαβῶς, καί ἐν κατανύξει βοήσωμεν συμφώνως, Σταυρέ ζωῆς τὸ ξύλον πιστούς στερέωσον. Πάντες προσκυνοῦμεν πανευλαβῶς, καί φόβῳ καὶ πόθῳ, σὺν ἀγάπῃ τε καὶ χαρᾷ, τιμῶντες ὑμνοῦμεν τὸ πανάγιον ξύλον, χείλεσιν ἀναξίοις κατασπαζόμενοι. Σκῆπτρον ἁγιότατον τοῦ Χριστοῦ, ζωηφόρον ξΰλον, ἱερέων ἡ καλλονή, Βασιλέων νῖκος, στήριγμα ὀρθοδόξων, πάντας τοὺς σέ τιμῶντας, Σταυρέ διάσωσον. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μὴ προσκυνούντων τὸν Σταυρόν τὸν ζωοποιόν, τὸν ἁγιασθέντα Αἵματι τῷ πανσέπτῳ, Χριστοῦ τοῦ ζωοδότου ὅν μεγαλύνομεν. Θεοτοκίον. Ὥσπερ τὴν ψάμμον τῶν θαλασσῶν, ὑπὲρ ἀριθμόν τε τῶν ἀστέρων τοῦ Οὐρανοῦ, μόνος ἁμαρτήσας καὶ μόνος κατεκρίθην, ὦ Δέσποινα τοῦ Κόσμου, σύ με διάσωσον. Τρισάγιον. Καὶ τὸ Τροπάριον Ἦχος Α'. Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατά βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα. Ὁ ἱερεύς μνημονεύει Ἐν δὲ τῷ τέλει ψάλλεται τὸ παρόν,Ἦχος Β'. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν. Λάμψον φῶς ἀπρόσιτον ἡμῖν• ἔργον γὰρ ἐσμὲν τῶν χειρῶν σου, πάντες Χριστέ Βασιλεῦ· νίκη δὲ στεφάνωσον, τοὺς σὲ ὑμνοῦντας πιστῶς, κατ’ ἐχθρῶν ἀοράτων τε, καὶ ὁρατῶν ἅμα, τεῖχος καὶ ὀχύρωμα, ἰσχὺν καὶ ἄσυλον, ὄλβον τὸν Σταυρὸν σου πλουτοῦντας, Σῶτερ, ὁ τὴν ἄφθορον μήτραν, ὑποδὺς ἀρρήτως τῆς Θεόπαιδος. KΔ´ Χαιρετιστήριοι Οἶκοι εἰς τοὺς Παμμεγίστους Ταξιάρχας Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Ἀναγινωσκόμενοι τῇ Δευτέρᾳ ἑσπέρας ἐν τῇ Μονῇ Ἀσωμάτων Πετράκῃ. Ποίημα Γερασίμου τοῦ Μικραγιαννανίτου Ὑμνογράφου Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ. Τῶν οὐρανίων στρατιῶν ὡς προεξάρχοντες ὁ Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ οἱ ἀρχιστράτηγοι, οἱ τῷ θρόνῳ παρεστῶτες τῆς θείας δόξης, τῶν παγίδων τοῦ δολίου Πολεμήτορος ἐκλυτροῦσθε προστασίαις ὑμῶν πάντοτε τοὺς κραυγάζοντας· Χαίροις, ζεῦγος ἀσώματον. Ἄρχων καὶ στρατηγέτης στρατιῶν οὐρανίων ἐδείχθης, Μιχαὴλ φωτοφόρε, (ἐκ γ’) καὶ σὺν τοῖς τῶν Ἀγγέλων χοροῖς τῇ Τρισηλίῳ παρεστὼς Θεότητι, διὰ παντὸς ἱκέτευε ὑπὲρ τῶν πίστει βοώντων· Χαῖρε, δι᾿ οὗ ἡ Τριὰς ὑμνεῖται· χαῖρε, δι᾿ οὗ ὁ Σατὰν σοβεῖται. Χαῖρε, πρωτοστάτα τῶν ἄνω Δυνάμεων· χαῖρε, καταπέλτα σκοτίων ἐκφάνσεων. Χαῖρε, ἄρχων ἡλιόμορφε οὐρανίων στρατιῶν· χαῖρε, βέλος τὸ τομώτατον κατ᾿ ἐχθρῶν τῶν νοητῶν. Χαῖρε, ὅτι ἐκλάμπεις ὡς λαμπρὸς ἑωσφόρος· χαῖρε, ὅτι ἀστράπτεις ὡς ἀστὴρ φωτοφόρος. Χαῖρε, ἐχθρῶν ἀπείργων τὰς φάλαγγας· χαῖρε, πιστοῖς βραβεύων τὰς χάριτας. Χαῖρε, δι᾿ οὗ φρυκτωρεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ οὗ ἀνυμνεῖται ὁ Κτίστης. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Βλέπων τοῦ Ἑωσφόρου τὸν ὄλισθον, ἐβόας Ἀγγέλων, Μιχαὴλ ταῖς χορείαις· Στῶμεν καλῶς τῇ στάσει ἡμῶν, τὴν τοῦ Θεοῦ ὑμνοῦντες κυριότητα· διὸ καὶ πρῶτος γέγονας ἐν τοῖς Ἀγγέλοις ἀνακράζων· Ἀλληλούϊα. Γνώσεως ἀποῤῥήτου τὰς ἀκτῖνας ἐκλάμπων ὡς πλήρης, Γαβριήλ, θείας δόξης, ἀΰλων Ἀγγέλων ἀρχηγὸς τῷ θείῳ βουλήματι ἐχρημάτισας· διό σου τὴν λαμπρότητα θαυμάζοντες, ἀναβοῶμεν· Χαῖρε, ὁ πλήρης φωτὸς ἀΰλου· χαῖρε, ἡ πτῶσις Ἐχθροῦ δολίου. Χαῖρε, φωτοφόρε τῆς χάριτος Ἄγγελε· χαῖρε, τῶν ἀΰλων Ἀγγέλων διάκοσμε. Χαῖρε, σέλας παμφαέστατον ἐκ Τριφώτου ἀστραπῆς· χαῖρε, φάος θεαυγέστατον Τριφαοῦς μαρμαρυγῆς. Χαῖρε, ὅτι μηνύεις Εὐαγγέλια θεῖα· χαῖρε, ὅτι σκεδάζεις ἀθυμίας τὴν νύκτα. Χαῖρε, Θεοῦ ὁ θεῖος Ἀρχάγγελος· χαῖρε, πιστῶν προστάτης ἀκοίμητος. Χαῖρε, χαρὰν τοῖς ἀνθρώποις κομίζων· χαῖρε, βουλὰς τοῦ Βελίαρ ἐκλύων. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Δύναμιν θείαν ἔχων, Ἀρχηγὲ τῶν Ἀγγέλων, δυνάμεις ἐνεργεῖς ἰαμάτων, καὶ χάριν χορηγῶν τοῖς πιστοῖς, πανταχοῦ ἐπιφθάνεις τοὺς καλοῦντάς σε, Γαβριὴλ φωταυγέστατε, διασώζων τοὺς ἐκβοῶντας· Ἀλληλούϊα. Ἔλαμψας ἐν τῷ Νόμῳ, Μιχαὴλ ταξιάρχα, πορθμεύων τοῖς δικαίοις τὰ κρείττω, καὶ ἐξ Αἰγύπτου τὸν Ἰσραὴλ ὁδηγῶν, οἷάπερ στήλη φωτόμορφος καὶ νεφέλη περιέπων, παρὰ πάντων ἀκούεις ταῦτα· Χαῖρε, στήλη πυρίμορφος θεία· χαῖρε, σκέπη Ἰσραὴλ ἁγία. Χαῖρε, Ἰουδαίων ὁ πάλαι ἡγούμενος· χαῖρε, Χριστωνύμους κινδύνων λυτρούμενος. Χαῖρε, ὅτι φανεὶς σέσωκας τῆς σφαγῆς τὸν Ἰσαάκ· χαῖρε, ὅτι χαρᾶς ἔπλησας μυστικῆς τὸν Ἀβραάμ. Χαῖρε, ὁ τῶν Ἀγγέλων παμφαὴς στρατηγέτης· χαῖρε, ὁ τῶν ἀΰλων οὐσιῶν ἀρχηγέτης. Χαῖρε, φωτὸς ἀΰλου λαμπάδιον· χαῖρε, φωστὴρ τῶν θείων Δυνάμεων. Χαῖρε, πιστῶν οὐρανία λαμπρότης· χαῖρε, νοῶν φωταυγῶν ὡραιότης. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Ζηλωτὰς θείων ἔργων καὶ σεμνῆς πολιτείας ἐργάτας, Μιχαὴλ στρατηγέτα, ἀνάδειξον τοὺς πίστει θερμῇ τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου προστρέχοντας· ἀεὶ γὰρ σὴν βοήθειαν ἐπικαλούμεθα βοῶντες· Ἀλληλούϊα. Ἤκουσε τῆς φωνῆς σου, ὡς εἶδε Ζαχαρίας ἑστῶτα ἐν ναῷ σε Κυρίου· αὐτῷ γάρ, Γαβριήλ, ἐμφανῶς τὴν τοῦ Προδρόμου ἐν γήρατι σύλληψιν θεόθεν εὐηγγέλισαι· διό σοι πάντες ἐκβοῶμεν· Χαῖρε, χαρὰν ἀτέκνοις κομίζων· χαῖρε, δεσμὰ ἀπαιδίας λύων. Χαῖρε, τοῦ Προδρόμου μηνύσας τὴν σύλληψιν· χαῖρε, Ζαχαρίου ὁ λύσας τὴν στείρωσιν. Χαῖρε, μηνυτὰ οὐράνιε ἱερῶν ἀγγελιῶν· χαῖρε, πορθμευτὰ ἀσώματε ψυχοτρόφων δωρεῶν. Χαῖρε, ὅτι ἐκλάμπεις ὡς πολύφωτον ἄστρον· χαῖρε, ὅτι πυρσεύεις τὰς καρδίας ἁπάντων. Χαῖρε, Θεοῦ χρηστότητος ἄγγελε· χαῖρε, σεπτῶν χαρισμάτων πάροχε. Χαῖρε, φωτὸς ἀπαστράπτων ἀκτῖνας· χαῖρε, ἐχθρῶν ἀπαμβλύνων βολίδας. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Θείοις σου ἀπειθήσας ῥήμασι Ζαχαρίας, ἐστέρηται φωνῆς παραυτίκα, φωτὸς διάκονε Γαβριήλ, καὶ τὸ λαλεῖν ἐν τῷ τεκεῖν ἀπέλαβε τῆς χάριτος τὸν Πρόδρομον, εὐλογῶν τὸν Θεὸν καὶ ψάλλων· Ἀλληλούϊα. Ἰσχυρὸς ἐν τῷ Νόμῳ, Μιχαήλ, ἀνεδείχθης καὶ μέγας ἐν τῇ Χάριτι μύστης, ἐκεῖ μὲν ἐν τύπῳ καὶ σκιᾷ, ὧδε ἀνακεκαλυμμένως, ἔνδοξε· ἐν πᾶσι γὰρ περίδοξος ἀνεφάνης τοῖς ἐκβοῶσι· Χαῖρε, ὁ μέγας ἐν τοῖς Ἀγγέλοις· χαῖρε, ὁ μείζων ἐν θαυμασίοις. Χαῖρε, τῶν ἐν Νόμῳ πατέρων ὑπέρμαχος· χαῖρε, τῶν ἀῤῥήτων ἐλλάμψεων ἔμπλεως. Χαῖρε, ὅτι ἐνεπόδισας τὴν πορείαν Βαλαάμ· χαῖρε, ὅτι ἐθριάμβευσας τὴν κακίαν τοῦ Σατάν. Χαῖρε, δεδοξασμένε Ἀρχιστράτηγε θεῖε· χαῖρε, λελαμπρυσμένε καὶ πυρίμορφε νόε. Χαῖρε, φωτὸς Τριφώτου ἀμάρυγμα· χαῖρε, χοροῦ Ἀγγέλων διάδημα. Χαῖρε, βουλῶν τοῦ Ὑψίστου ἐκφάντωρ· χαῖρε, πιστῶν ὁ προστάτης ἁπάντων. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Κατιδὼν ἐθαμβήθη Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ σε, Μιχαήλ, ᾧπερ καὶ ἀνεβόας· Ἐγὼ ἀρχιστράτηγός εἰμι δυνάμεως Κυρίου, καὶ ἐλήλυθα βοηθῆσαί σοι ἐν πᾶσιν, ἐν τῷ κραυγάζειν τῷ Κυρίῳ· Ἀλληλούϊα. Λάμπων τῇ φωταυγείᾳ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐπέστης Ναζαρὲτ ἐν τῇ πόλει, καὶ τό, Χαῖρε, ὦ Γαβριήλ, τῇ Κεχαριτωμένῃ ἀνεβόησας· διό σου μεγαλύνοντες τὰ εὐαγγέλια, βοῶμεν· Χαῖρε, χαρᾶς αἰωνίου κήρυξ· χαῖρε, φωτὸς Τρισηλίου μύστης. Χαῖρε, τῇ Παρθένῳ τό, Χαῖρε, φθεγξάμενος· χαῖρε, τῆς κατάρας τὴν λύπην τρεψάμενος. Χαῖρε, Ἄγγελε χαρμόσυνε θείου Εὐαγγελισμοῦ· χαῖρε, στόμα τὸ μελίῤῥυτον οὐρανίου γλυκασμοῦ. Χαῖρε, ὅτι Κυρίου τὴν σύλληψιν ἀγγέλλεις· χαῖρε, ὅτι τὴν ἄῤῥητον εὐφροσύνην παρέχεις. Χαῖρε, παθῶν σβεννύων τὴν κάμινον· χαῖρε, χαρὰν μηνύων τὴν ἄληκτον. Χαῖρε, Θεοῦ τὴν βουλὴν ἀναγγέλλων· χαῖρε, Ἐχθροῦ τὴν ῥοπὴν ἀναστέλλων. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Μετὰ δέους παρέστης τῇ παρθένῳ Μαρίᾳ, ὦ θεῖε Γαβριὴλ φωτοφόρε, καὶ τὸν οὐράνιον ἀσπασμὸν καὶ τῆς τοῦ Θεοῦ βουλῆς τὴν ἐκπλήρωσιν ταύτῃ προσεκόμισας, τῷ σὲ ἀποστείλαντι κραυγάζων· Ἀλληλούϊα. Νεκρόν τοῦ Μωϋσέως προταγαῖς θείαις εἴκων, ὦ θεῖε Μιχαήλ, ἀποκρύψας τῷ Ἀρχίππῳ ἐν Χώναις φανείς, τοῦ ποταμοῦ τὸν σφοδρὸν ῥοῦν κατέχωσας· διὸ τὸ μεγαλεῖόν σου θαυμάζοντες, ἀναβοῶμεν· Χαῖρε, Ἀγγέλων ὁ ταξιάρχης· χαῖρε, ἀνθρώπων μέγας προστάτης. Χαῖρε, Μωϋσέως φυλάξας το σκήνωμα· χαῖρε, τοῦ δολίου αἰσχύνας τὸ φρύαγμα. Χαῖρε, ῥεῖθρον διειδέστατον εὐσπλαγχνίας θεϊκῆς· χαῖρε, τεῖχος ὀχυρώτατον Ἐκκλησίας τῆς σεπτῆς. Χαῖρε, ὅτι τὰ ῥείθρα ποταμοῦ μετατρέπεις· χαῖρε, ὅτι ναόν σου τὸν σεπτὸν περιέπεις. Χαῖρε, ἐχθρῶν συντρίβων τὴν δύναμιν· χαῖρε, παθῶν φλογίζων τὴν σύστασιν. Χαῖρε, ψυχῶν πασχουσῶν θεραπεία· χαῖρε, ἡμῶν ἀσφαλὴς ὁδηγία. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Ξένον θαῦμα ἐργάζῃ, Μιχαὴλ φωτοφόρε, ὁμοῦ σὺν Γαβριὴλ τῷ ἐνθέῳ· ἐκ τῶν θαλαττίων γὰρ βυθῶν τῇ Δοχειαρίου Μονῇ ἐσώσατε τὸν νέον, ὡς ἐπέστητε, ἐκπληττόμενον καὶ βοῶντα· Ἀλληλούϊα. Ὅλος λελαμπρυσμένος, ὅλος ἀστραποφόρος ταῖς θείαις, Γαβριήλ, ἀγλαΐαις ἐπέστης ἐν τῇ Βηθλεέμ, καὶ τοῖς ποιμέσι Κυρίου τὴν γέννησιν ἤγγειλας ἐκπληττομένοις τῷ θαύματι καὶ ἐκβοῶσι· Χαῖρε, φρικτοῦ μυστηρίου μύστης· χαῖρε, φωτὸς οὐρανίου πλήρης. Χαῖρε, οὐρανίων ταγμάτων ταξίαρχε· χαῖρε, ἀποῤῥήτων πραγμάτων διάκονε. Χαῖρε, ὅτι ἐν ὀράματι βεβαιοῖς τὸν Ἰωσήφ· χαῖρε, ὅτι τούτῳ εἴρηκας πρὸς τὴν Αἴγυπτον φυγεῖν. Χαῖρε, ὁ τῶν ποιμένων τὰς ἐννοίας ἐκπλήξας· χαῖρε, ὁ τῷ τεχθέντι τούτους καθοδηγήσας. Χαῖρε, πιστῶν θερμὸν καταφύγιον· χαῖρε, ἡμῶν ἐν πόνοις προσφύγιον. Χαῖρε, λαμπὰς φωταυγείας αΰλου· χαῖρε, λιμὴν τῶν ἐν λύπαις τοῦ βίου. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Πρὸς τὸ μνῆμα ἐπέστης τοῦ Χριστοῦ ἀναστάντος, καὶ ἔφης ταῖς σεμναῖς Μυροφόροις· Τί ζητεῖτε Χριστὸν ἐν νεκροῖς; ἠγέρθη ὁ ζωὴν πηγάζων Κύριος, ὦ Γαβριὴλ φωτόμορφε, ᾧ ἐν εὐλαβείᾳ βοῶμεν· Ἀλληλούϊα. Ῥώμην θείαν παρέχων, Μιχαήλ, τοῖς δικαίοις, αὐτοῖς πολλοῖς τρόποις καθωρᾶσο, καὶ ἐν τῷ Βυζαντίῳ φανείς, τὰ τῶν ἐχθρῶν διέλυσας στρατεύματα· διὸ τὴν προστασίαν σου κηρύττοντες, ἀναβοῶμεν· Χαῖρε, Κυρίου ὁ παραστάτης· χαῖρε, Ἀγγέλων ὁ πρωτοστάτης. Χαῖρε, ὁ τὴν γῆν διερχόμενος ἅπασαν· χαῖρε, ὁ πληρῶν τοῦ Θεοῦ τὰ προστάγματα. Χαῖρε, ἥλιε πολύφωτε, Ἀσωμάτων Ἀρχηγέ· χαῖρε, σέλας ἀστραπόμορφον, θείας δόξης κοινωνέ. Χαῖρε, ὅτι ἐφάνης Μανωὲ τῷ δικαίῳ· χαῖρε, ὅτι ὡράθης Γεδεὼν τῷ ἐνθέῳ. Χαῖρε, ἐχθρῶν συντρίψας τὸ στράτευμα· χαῖρε, πιστῶν νευρώσας τὸ φρόνημα. Χαῖρε, πηγὴ πολλαπλῶν θαυμασίων· χαῖρε, πολλῶν μυητὴς ἀποῤῥήτων. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Σοῦ τὴν ἄμαχον χάριν, Μιχαὴλ φωτοφόρε, καὶ τὴν πρὸς ἡμᾶς σου προστασίαν κηρύττομεν στόματι λαμπρῷ, ὅτι πολλαπλῶν κινδύνων καὶ θλίψεων λυτροῦσαι τοὺς προστρέχοντας τῷ ναῷ σου καὶ ἐκβοῶντας· Ἀλληλούϊα. Τῇ Ἁγνῇ Θεοτόκῳ, τῷ ναῷ προσαχθείσῃ, πιστῶς διακονεῖς καθ’ἑκάστην, καὶ τὸ χαῖρε φωνήσας αὐτῇ ὦ Γαβριήλ χαριέστατε Ἄγγελε, χαρᾶς πολλῆς ἐπλήρωσας, τοὺς εὐλαβῶς σοι ἐκβοῶντας· Χαῖρε, Παρθένου ὁ νυμφοστόλος· χαῖρε, ὁ λύχνος ὁ φωτοφόρος. Χαῖρε, μυστηρίων τῶν θείων διάκονος· χαῖρε, αὐγασμάτων ἀΰλων ἀνάπλεως. Χαῖρε, τῆς Χριστοῦ σαρκώσεως θεῖος εὐαγγελιστής· χαῖρε, τῆς Ἀγγέλων τάξεως ἄρχων ὁ θεοειδής. Χαῖρε, ὅτι ὑπούργεις ἐν ναῷ τῇ Παρθένῳ· χαῖρε, ὅτι ὑπείκεις Λόγῳ τῷ Ὑπερθέῳ. Χαῖρε, Θεοῦ Ἀρχάγγελε πάμφωτε· χαῖρε, ἡμῶν ὑπέρμαχε κράτιστε. Χαῖρε, ὁ ὕμνον Τρισάγιον ᾄδων· χαῖρε, δεήσεις δεχόμενος πάντων. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Ὕδωρ ἔβλυσε ξένον τῇ ὑμῶν ἐπιφανείᾳ Μονῇ Δοχειαρίου τῇ θείᾳ, Ἀρχάγγελοι Χριστοῦ, ἐμφανῶς, Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ ἱερώτατοι· διὸ ὑμᾶς γεραίρομεν ὡς ἀρωγοὺς ἡμῶν, βοῶντες· Ἀλληλούϊα. Φωτοφόρος καὶ πλήρης οὐρανίου ἰσχύος ὁρᾶσαι, Μιχαὴλ στρατηγέτα, καὶ χεῖρα βοηθείας ἀεὶ ἐπορέγεις τοῖς πιστῶς σοι προστρέχουσι, κινδύνων ἐξαιρούμενος τοὺς ἐκβοῶντάς σοι τοιαῦτα· Χαῖρε, Κυρίου τὴν δόξαν βλέπων· χαῖρε, ἁγίαν δύναμιν ἔχων. Χαῖρε, ὁ ἀδύτῳ φωτὶ ἐλλαμπόμενος· χαῖρε, ὁ κινδύνων ἡμᾶς ἐκρυόμενος. Χαῖρε, μέγιστε Ἀρχάγγελε τῆς ἰσχύος τοῦ Θεοῦ· χαῖρε, κράτιστε ἀντίπαλε τῆς μανίας τοῦ Ἐχθροῦ. Χαῖρε, ὅτι ταχέως τῶν πιστῶν προστατεύεις· χαῖρε, ὅτι ὀξέως τὸν Βελίαρ ἐκτρέπεις. Χαῖρε, Θεοῦ ὁρῶν τὴν λαμπρότητα· χαῖρε, νοὸς σοβῶν ἀμαυρότητα. Χαῖρε, ψυχῶν ἀπελαύνων τὸ ἄχθος· χαῖρε, ἐχθρῶν καταβάλλων τὸ κράτος. Χαίροις, Μιχαὴλ ἀρχιστράτηγε. Χαίρει πᾶσα ἡ κτίσις, βοηθοὺς καὶ προστάτας, δυὰς τῶν φωταυγῶν Ἀρχαγγέλων, πλουτήσασα ὑμᾶς ἐκ Θεοῦ, καὶ ταῖς πτέρυξιν ὑμῶν σπεύδομεν, ὦ Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, καὶ τῇ Τριάδι ἐκβοῶμεν· Ἀλληλούϊα. Ψάλλων ἐν τοῖς ὑψίστοις, Γαβριήλ, τῇ Τριάδι σὺν πάντων τῶν Ἀγγέλων τοῖς δήμοις τὸν τρισάγιον ὕμνον ἀεί, ὑπὲρ ἡμῶν διὰ παντὸς ἱκέτευε, ὡς ἂν πόνων καὶ θλίψεων ῥυώμεθα οἱ ἐκβοῶντες· Χαῖρε, Ἀρχάγγελε φωτοφόρε· χαῖρε, ἐν ἅπασι σελασφόρε. Χαῖρε, ὁ πυρίνων ταγμάτων πρωτάγγελος· χαῖρε, ὁ πνευμάτων σκοτίων ἀντίμαχος. Χαῖρε, φύλαξ ὁ θερμότατος εὐσεβῶν χριστιανῶν· χαῖρε, στήριγμα ἀκράδαντον κλονουμένων καρδιῶν. Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ἀῤῥαγὴς προστασία· χαῖρε, τῶν σὲ ὑμνούντων ψυχικὴ θυμηδία. Χαῖρε, δι᾿ οὗ τοῦ σκότους ῥυσθήσομαι· χαῖρε, δι᾿ οὗ φωτὸς πληρωθήσομαι. Χαῖρε, ἀκτὶς τῆς ἐν σκότει ψυχῆς μου· χαῖρε, κρηπὶς τῆς παρούσης ζωῆς μου. Χαίροις, Γαβριὴλ ἀρχάγγελε. Ὦ δυὰς φωτοφόρε τῶν λαμπρῶν Ἀρχαγγέλων, Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ συνάμα, (ἐκ γ’) τοῦ ἀδύτου φωτὸς κοινωνοὺς ταῖς φωταυγέσι λιταῖς ὑμῶν δείξατε τοὺς πόθῳ ὑμᾶς μέλποντας, καὶ τῇ Τριάδι ἐκβοῶντας· Ἀλληλούϊα. Καὶ πάλιν τὸ εἰρημένον Κοντάκιον. Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ´. Τῇ ὑπερμάχῳ. Τῶν οὐρανίων στρατιῶν ὡς προεξάρχοντες ὁ Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ οἱ ἀρχιστράτηγοι, οἱ τῷ θρόνῳ παρεστῶτες τῆς θείας δόξης, τῶν παγίδων τοῦ δολίου Πολεμήτορος ἐκλυτροῦσθε προστασίαις ὑμῶν πάντοτε τοὺς κραυγάζοντας· Χαίροις, ζεῦγος ἀσώματον. Παρακλητικός Κανών εἰς τὸν Ἅγιον Νικόδημον ὑπὸ Γερασίμου Μικραγιαννανίτου Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Ψαλμὸς 142. Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· 2 καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. 3 ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· 4 καὶ ἠκηδίασεν ἐπ' ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. 5 ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. 6 διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. (διάψαλμα). 7 ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ' ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. 8 ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· 9 ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. 10 δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. 11 ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· 12 καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι. Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν... Εἶτα τὰ παρόντα τροπάρια. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ Τοῦ Παρακλήτου δεδεγμένος τὴν χάριν, σοφίας θείας ὑποφήτης ἐδείχθης, καὶ διδαχῶν ἐνθέων θεῖον ὄργανον* ὅθεν ἡμᾶς λύτρωσαι, σοφισμάτων τοῦ πλάνου, φωτισμὸν αἰτούμενος καὶ διόρθωσιν βίου, τοῖς προσιοῦσι Πάτερ εὐλαβῶς, τῇ σῇ πρεσβείᾳ, Νικόδημε Ὅσιε. Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσωμεν ποτε, Θεοτόκε. Ὁ Ἀναγνώστης (χῦμα). Ψαλμὸς ν’ (50) Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ' ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἰερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους. Εἶτα ψάλλομεν τὸν Κανόνα, οὗ ἡ ἀκροστιχίς: «Φῶς μοι αἴτει, Νικόδημε Πάτερ. Γερασίμου». Ὠδή α’ ἦχος πλ. δ’ Ὁ Εἱρμὸς. «Ὑγραν διοδεύσας ὡσεὶ ξηράν, καὶ τὴν αἰγυπτίαν μοχθηρίαν διαφυγών, ὁ Ἰσραηλίτης ἀνεβόα* τῷ Λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Φωτὶ τῶν ἁγίων σου πρεσβειῶν, Νικόδημε Πάτερ, τοῦ νοός μου τὸν σκοτασμὸν, καὶ τὴν ἀθυμίαν τῆς ψυχῆς μου, ὡς συμπαθὴς διασκέδασον δέομαι. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ὡς ἔχων τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, πλουσίως τὰ ρεῖθρα, θεοφόρε ἐν τῇ ψυχῇ, τοὺς ἄνθρακας σβέσον τῶν παθῶν μου, τῇ ἐπομβρίᾳ τῶν σῶν ἀντιλήψεων. Δόξα Πατρί... Σοφίας ὤν ἔμπλεως θεϊκῆς, σοφῶς με βαδίζειν, ἐνταλμάτων τῶν τοῦ Θεοῦ, τὴν τρίβον ἐνίσχυσον παμμάκαρ, ταῖς πρὸς Θεόν σου πρεσβείαις Νικόδημε. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Μὴ φλέξας τὴν μήτραν σου οἷα πῦρ, ὑπάρχων ὁ Λόγος, ἐκ σοῦ τίκτεται ὡς βροτός διό μου κατάφλεξον Παρθένε, τῶν λογισμῶν τῆς κακίας πᾶν βλάστημα. Ὠδή γ’. Ὁ Εἱρμός. «Οὐρανίας ἁψίδος, ὀροφουργὲ Κύριε, καὶ τῆς Ἐκκλησίας δομῆτορ, σὺ με στερέωσον, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ σῇ, τῶν ἐφετῶν ἡ ἀκρότης, τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Οὐρανόθεν ἐδέξω, χάριν πολλὴν Ὅσιε ὅθεν Ἐκκλησίας ἐδείχθης, φωστὴρ νεόφωτος* διὸ καταύγασον, ταῖς φωτοφόροις λιταῖς σου, ἡμῶν τὴν διάνοιαν, Πάτερ Νικόδημε. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἰσχὺν θείαν παρέχει, βίβλος ἡ σὴ Ὅσιε, ἡ πρὸς ἀοράτους πολέμους, ἡμᾶς ἀλείφουσα* καὶ νῦν ἐνισχυσον, πρὸς συμπλοκὰς νοουμένας, τοὺς σὲ μακαρίζοντας, Πάτερ Νικόδημε. Δόξα Πατρί... Ἀθλητῶν τοὺς ἀγῶνας, περιφανῶς ᾔνεσας ὅθεν ἐναθλεῖν με νομίμως, ἐνθέοις σκάμμασιν, καὶ νοῦν τηρεῖν καθαρὸν, ταῖς προσβολαῖς τοῦ Βελίαρ. Πάτερ ἐνδυνάμωσον τῇ προστασίᾳ σου. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Ἰλαστήριον θεῖον, ὡς ἀληθῶς πέφηνας, τέξασα σαρκὶ ἀπορρήτως, τὸν πάντων Κύριον, τὸν λυτρωσάμενον, ἐκ τῆς ἀρχαίας κατάρας, τοὺς σὲ μεγαλύνοντας Παρθένε Ἄχραντε. Διάσωσον ταῖς πρὸς Θεὸν σου Νικόδημε ἱκεσίαις, πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας τοῦ ὄφεως, τοὺς σὲ διδάσκαλον Πάτερ πλουτοῦντας. Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος. Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεὺς τὰ ὀνόματα ἐκείνων, δι’ ὧν ἡ Παράκλησις γίνεται. Κάθισμα. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν. Παθῶν ψυχικῶν, ἀπάλλαξον Νικόδημε, καὶ δίδου ἡμῖν ζηλοῦν ἀεὶ τὰ κρείττονα, καὶ τὸν βίον ἐνάρετον, τοῖς ἐγκύπτουσι Πάτερ τοῖς βίβλοις σου, ἐξ ὧν πηγάζει ζωῆς γλυκασμὸς, εὐφραίνων καὶ τέρπων τοὺς θεόφρονας. Ὠδὴ δ’. Ὁ Εἱρμός. «Εἰσακήκοα Κύριε, τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον κατενόησα τὰ ἔργα σου, καὶ ἐδόξασὰ σου τὴν θεότητα». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Τῇ μελέτῃ τῆς Κλίμακος, ἥν Ἁγίῳ Πνεύματι Πάτερ ἔπηξας, ἀναβίβασον Νικόδημε, τὰς ψυχὰς ἡμῶν πρὸς θεῖον ἔρωτα. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἐξ ἐχθρῶν ἐπιθέσεως, ἀοράτων πάντας ἀτρώτους φύλαττε, τοὺς τὰς θείας ὑποθήκας σου, ὡς ἀσπίδα θείαν Πάτερ ἔχοντα. Δόξα Πατρί... Ἰλασμόν ἡμῖν αἴτησαι, καὶ φωτὸς ἀΰλου θείαν ἐπίλαμψιν, τοῖς προστρέχουσι Νικόδημε, τοῖς σοῖς φωτοφόροις λόγοις πάντοτε. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Νόμῳ θείῳ ὑπόταξον, τῆς σαρκός μου Δέσποινα τὰ κινήματα, καὶ τὸν νοῦν μου ἀναπτέρωσον, πρὸς ἀγάπην θείαν τοῦ Παντάνακτος. Ὠδὴ ε’. Ὁ Εἱρμός. «Φώτισον ἡμᾶς, τοῖς προστάγμασί σου Κύριε, καὶ τῷ βραχίονί σου τῷ ὑψηλῷ, τὴν σὴν εἰρήνην, παράσχου ἡμῖν φιλάνθρωπε. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἴθυνον ἡμᾶς, οὐρανόθεν Πάτερ Ὅσιε, πρὸς τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ τὸν ἀληθῆ, ὡς διδάσκαλον ἡμῶν λόγοις καὶ πράξεσι. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Κύματα δεινῶν, περιστάσεων κατεύνασον, ἀπειλοῦντα ἡμῖν ὄλεθρον σοφὲ, καὶ γαλήνην τῇ ζωῇ ἡμῶν πρυτάνευσον. Δόξα Πατρί... Ὅλος γλυκασμὸς, ὁ σὸς λόγος πέλει Ὅσιε* ὅθεν δίωξον πικρίαν τῶν παθῶν, κατασχοῦσαν τὴν καρδίαν μου Νικόδημε. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Δύναμιν Ἁγνή, τῇ ψυχῇ μου δίδου πάντοτε, τοῦ πατεῖν τὰς τοῦ δολίου προσβολάς, καὶ ἀμέμπτως διανύειν τὰς ἡμέρας μου. Ὠδὴ στ’. Ὁ Εἱρμός. «Τὴν δέησιν ἐκχεῶ πρὸς Κύριον καὶ αὐτῷ ἀπαγγελῶ μου τὰς θλίψεις ὅτι κακῶν, ἡ ψυχή μου ἐπλήσθη, καὶ ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ προσήγγισε καὶ δέομαι ὡς Ἰωνᾶς ἐκ φθορᾶς ὁ Θεός με ἀνάγαγε». Τροπάρια. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἠλίου τοῦ νοητοῦ ταῖς ἀκτῖσι, λαμπρυνόμενος τὸν νοῦν θεηγόρε, φωτολαμπεῖς ἡμῖν ἔλιπες βίβλους, ἀπελαυνούσας παθῶν τὴν σκοτόμαιναν. Ἀλλ’ ὦ Νικόδημε σοφέ, πρὸς φωτὸς ἡμᾶς ἔργα κατεύθυνον. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Μηδόλως, τοῖς αἰσθητοῖς προσανέχειν, καταξίωσον ἡμῶν τὰς αἰσθήσεις, ὁ καταλλήλως ἐν τεύχει οἰκείῳ τὴν φυλακὴν τῶν αἰσθήσεων Ὅσιε, διδάσκων στόματι σοφῷ, θεηγόρε παμμάκαρ Νικόδημε. Δόξα Πατρί... Ἐνθέως, τῆς ἀρετῆς διανύειν, τὰ γυμνάσματα ἐνίσχυσον Πάτερ, τοὺς μελετῶντας τὴν θείαν σου βίβλον, ἥνπερ προσφόρως ὠνόμασας Ὅσιε, Γυμνάσματα πνευματικά, θεηγόρε παμμάκαρ Νικόδημε. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Παθῶν με, τῶν ἀκαθάρτων Παρθένε, συνθλιβόντων τὴν ἀθλίαν ψυχήν μου, καὶ συνωθούντων πρὸς ὄλεθρον Κόρη, τῇ ρυπτικῇ σου πρεσβείᾳ ἐκκάθαρον, καὶ καθαρὸν με τῷ Κριτῇ, καὶ Υἱῷ σου παράστησον δέομαι. Διάσωσον ταῖς πρὸς Θεὸν σου Νικόδημε ἱκεσίαις, πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας τοῦ ὄφεως, τοὺς σὲ διδάσκαλον Πάτερ πλουτοῦντας. Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκούσα, δυσώπησον, ὣς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν. Καὶ πάλιν αἴτησις ὑπό τοῦ Ἱερέως. Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου. Ἀπ’ οὐρανοῦ δεδεγμένος τὸ χάρισμα, τῆς εὐσεβείας διδάσκαλος πέφηνας* διό με συνέτισον πάνσοφε, τῶν διδαχῶν σου τῶν θείων συντάγμασιν, ὁσίως βιῶσαι, Νικόδημε. Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ. Στιχ. Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν. Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου Εὐαγγελίου Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Πάντα μοι παρεδόθη ὑπό τοῦ Πατρός μου* καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱόν, εἰμὴ ὁ Πατήρ* οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει, εἰμὴ ὁ Υἱὀς, καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγὸν μου ἐφ’ ὑμᾶς, καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγὸς μου χρηστός, καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρὸν ἐστιν. Ἦχος β’. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι. Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων ἀμήν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Στιχ. Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι. Νέον ἄστρον πέφηνας, τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ, ἐν Ἄθῳ Νικόδημε, βίον βιωσάμενος τὸν ἰσάγγελον, καὶ φωτὶ Ὅσιε, τῶν σῶν διδαγμάτων, καταυγάζεις τὰς ψυχὰς ἡμῶν* χάρις πλουσία γάρ, Πάτερ τοῖς σοῖς χείλεσι κέχυται* διὸ ἐκδυσωποῦμεν σε, ρᾶνον ἡμῖν ἄνωθεν Ἅγιε. Ταῖς σαῖς ἱκεσίαις, τοὺς θείους οἰκτιρμοὺς παρὰ Θεοῦ, ὡς τῆς ἐνθέου χρηστότητος, μύστης ἐνθεώτατος. Ὠδὴ ζ’. Ὁ Εἱρμός. «Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας, καταντήσαντες Παῖδες ἐν Βαβυλῶνι ποτὲ, τῇ πίστει τῆς Τριάδος, τὴν φλόγα τῆς καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἀπαθείας πρὸς τρίβον, ἐκ παθῶν ἀνοδίας ἡμᾶς ἀνθέλκυσον, ὁ λόγῳ ἀναπτύσσων, τῶν ἀρετῶν τὸ κάλλος, θεηγόρε Νικόδημε, τὴν ἀμορφίαν ἡμῶν, ἐκ τῶν ψυχῶν ἐξαίρων. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Τῶν Ὁσίων Πατέρων, τὰς σοφὰς ὑποθήκας Πάτερ ἀνέπτυξας ἐν ταύταις οὖν ρυθμίζειν ἡμῶν τὴν πολιτείαν, θεαρέστως ἀξίωσον, ὡς ὑποφήτης σοφὸς, ζωῆς τῆς μακαρίας. Δόξα Πατρί... Ἐν φωτὶ τῷ ἀΰλῳ, μελετῶν καὶ συγγράφων ζωῆς τὰ ρήματα, ψυχῆς ἡμῶν τὸν πόνον, πρὸς κτῆσιν τῶν κρειττόνων, διεγείρεις Νικόδημε, καὶ ραθυμίας δεινῆς, τὴν νέκρωσιν διώκεις. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Ρώμην δίδου μοι, Κόρη, κατὰ πάσης μανίας τοῦ παναλάστορος, καὶ ἴθυνον τὸν νοῦν μου, πρὸς φόβον τοῦ Υἱοῦ σου, ὡς ἄν πάσας ἐκκρούσωμαι, τὰς τῶν παθῶν προσβολὰς, καὶ ζήσω ἐναρέτως. Ὠδὴ ζ’. Ὁ Εἱρμός «Τὀν Βασιλέα τῶν Οὐρανῶν, ὅν ὑμνοῦσι στρατιαὶ τῶν Ἀγγέλων, ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Γλώσσῃ ἁγίᾳ νόμους ἐκθέμενος θείους, πάσης λύτρωσαι ἡμᾶς παρανομίας, τοὺς τρυφῶντας Πάτερ, τοῖς θείοις τεύχεσί σου. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἐξ ὕψους Πάτερ, δίδου ἡμῖν ἀοράτως, φῶς καὶ σύνεσιν κατανοεῖν καὶ πράττειν, τὰ καθοδηγοῦντα, τοὺς τρίβους σωτηρίας. Δόξα Πατρί... Ρήσεσι Πάτερ, τῶν ἱερῶν σου χειλέων φωτιζόμενοι Νικόδημε τῆς πλάνης, καὶ τῆς ἀθυμίας, διώκομεν τὸ νέφος. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Ἀνερμηνεύτως, τὸν Ποιητὴν τετοκυῖα, ἐκκαλούμενον ἡμᾶς πρὸς ἀφθαρσίαν, ρῦσαι με Παρθένε, φθορᾶς καὶ ἁμαρτίας. Ὠδὴ θ’. Ὁ Εἱρμός. «Κυρίως Θεοτόκον, σὲ ὁμολογοῦμεν, οἱ διὰ σοῦ σεσωσμένοι, Παρθένε ἁγνή, σύν Ἀσωμάτοις χορείαις, σὲ μεγαλύνοντες». Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Σοφίας ἡμᾶς πλῆσον, Νικόδημε τῆς θείας, ὡς τῆς σοφίας θεόφθογγον ὄργανον, καὶ σοφισμάτων ἐκλύτρωσαι τοῦ ἀλάστορος. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Ἰάματα βλυστάνει, Πάτερ ὁ σὸς λόγος, ταῖς ἀσθενούσαις ψυχαῖς Θείῳ Πνεύματι, καὶ τοῦ νοὸς θεραπεύει πᾶσαν τὴν ἄγνοιαν. Ὅσιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Μυρίπνοον ὡς ρόδον, πρόκειται τοῖς πᾶσιν, ἡ Παναγία σου κάρα Νικόδημε, ἥν προσκυνοῦντες πληρούμεθα θείας χάριτος. Δόξα Πατρί... Ὁ νέος ἐν Ὁσίοις, τῶν ἄνω ἐκφάντωρ, θεομακάριστε Πάτερ Νικόδημε, τὴν ἀσθενοῦσαν ψυχήν μου λόγῳ σου ἴασαι. Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ... Ὑπέραγνε Μαρία, ἡ Θεὸν τεκοῦσα, τὴν ἄναγνόν μου καρδίαν ἀπόπλυνον, τῆς μετανοίας τοῖς ρείθροις ἵνα δοξάζω σε. Καὶ εὐθὺς το Ἄξιον ἐστίν καὶ τὰ Μεγαλυνάρια τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου. Χαίροις Ἐκκλησίας νέος φωστήρ, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἐγκαλλώπισμα ἱερὸν χαίροις τῆς Μονῆς μας θερμότατος προστάτης, Νικόδημε παμμάκαρ, Ἄθωνος καύχημα. Χαίροις ὁ τῆς Νάξου θεῖος βλαστὸς, καὶ Ἁγίου Ὄρους, στῦλος ὄντως φωτοειδής χαίροις Μοναζόντων, ὁ θεῖος ὑποφήτης, Νικόδημε τρισμάκαρ, λόγῳ τῆς Χάριτος. Βίον διανύσας ἀσκητικὸν καὶ τὸν νοῦν καθάρας τῆς ἰλύος τῶν γεηρῶν αἴγλης τρισηλίου Νικόδημε ἐπλήσθης, καὶ βίβλους θεογράφους, Πάτερ συνέγραψας. Κάλαμος ἡ γλῶσσά σου ἀληθῶς, ὀξυγράφου ὤφθη, ὡς ὁ θεῖος λέγει Δαβίδ, ζωῆς αἰωνίου, καλλιγραφοῦσα λόγους, πιστῶν εἰς σωτηρίαν Πάτερ Νικόδημε. Νικῶν ἡμῖν δίδου κατὰ παθῶν, Νικόδημε Πάτερ, καὶ διέγειρον τὰς ψυχὰς ἡμῶν θεηγόρε, πρὸς θείας ἐπιδόσεις, ὡς ἄν τῆς αἰωνίου ζωῆς μετάσχωμεν. Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκὰς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡ¬μᾶς. (τρίς) Δόξα Πατρὶ...Καὶ νῦν... Παναγία Τριὰς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Κύριε ἐλέησον (γ’). Δόξα Πατρὶ...Καὶ νῦν... Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά Σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου· γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς· τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν. Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Νικοδήμου Τὸν τοῦ Ἄθω φωστήρα καὶ τῆς Νάξου τὸ βλάστημα, καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἁπάσης τὸν θεόπνουν διδάσκαλον* Νικόδημον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔμπλεων σοφίας θεϊκῆς* διδαχὰς γὰρ οὐρανίους καὶ δαψιλεῖς, βλυστάνει τοῖς κραυγάζουσι* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ χορηγοῦντι διὰ σοῦ ἡμῖν τὰ πρόσφορα. Ἐκτενής δέησις καὶ ἀπόλυσις. Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου. Πάντων τῶν τιμώντων σε πιστῶς δέχου τὰς δεήσεις Παμμάκαρ, καὶ καθικέτευε, Ἅγιε Νικόδημε, τὸν Ζωοδότην Χριστὸν, νίκην δοῦναι καὶ δύναμιν, κατὰ τοῦ Βελίαρ, καὶ πταισμάτων ἄφεσιν, καὶ θεῖον ἔλεος, πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί σε Πάτερ καὶ τοῖς θεοσόφοις σου λόγοις, πίστει ὁμιλοῦσι καὶ ἐγκύπτουσι. Δέσποινα πρόσδεξαι... Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου... Δι’ εὐχῶν... Δίστιχον Νικόδημε δέησιν οἰκτρὰν προσδέχου Γερασίμου σπεύδοντος τῇ σῇ σοφίᾳ. Παρακλητικός Κανών εἰς τὸν Ἅγιον Νικόλαον Πλανᾶν (προστάτη τῶν ἐγγάμων) Ἀρχ. Νικόδημου Παυλόπουλου Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν. Ψαλμὸς 142. Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· 2 καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. 3 ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· 4 καὶ ἠκηδίασεν ἐπ' ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. 5 ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. 6 διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. (διάψαλμα). 7 ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ' ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. 8 ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωῒ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· 9 ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κατέφυγον. 10 δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. 11 ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· 12 καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολεθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι. Θεός Κύριος. Εἶτα τα τροπάρια τοῦ Ἁγίου. Οἱ Νικοδήμου συμπολῖται προσέλθετε καί σύν ἐκείνῳ τόν Πλανᾶν ἀπαντήσατε τόν μετ’ Ἐκεῖνον ἅγιον ὑμῶν καί πανηγυρίσατε τῶ Θεῶ ἐκβοῶντες, Δέσποτα ὑμνοῦμεν Σε, τόν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις προσενεγκόντα ἅγιον κλεινόν δεύτερον ἄλλον Νικόλαον ὅσιον. Δόξα Πατρί. Καὶ νῦν. Οὐ σιωπήσομεν ποτέ. Ὁ Ν' Ψαλμὸς Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ' ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἰερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους. Καὶ ὁ Κανών. Ὠδή α’ ἦχος πλ. δ’ (Ὑγράν διοδεύσας) Ὁσίων ὁμόσκηνος, ὦ Πλανᾶ, Νικόλαε πάτερ, σύ γενόμενος, ἐπειδάν, ὁσίως κεκοίμησαι Κυρίῳ ὅν ἐκδυσώπει πταισμάτων μέ ρύσασθαι. Πατέρων ὁμόζηλος, ὦ Πλανᾶ, Νικόλαε πάτερ διετέλεσας, ἱεράν τήν θείαν τελῶν σύ Λειτουργίαν καί ὁσημέραι ὡς οὗτοι δεόμενος. Λουόμενος δάκρυσιν, ὦ Πλανᾶ, Νικόλαε πάτερ, κατανύξεως γεηρᾶς, προσηύχεσο ὅσιε Κυρίῳ ἐντειλαμένοις τήν ἄφεσιν δίδοσθαι. Θεοτοκίον Ἀπάντων τά πταίσματα, ὦ Πλανᾶ, Νικόλαε πάτερ, ἐπωμίζεσο ἐν χαρᾶ καί πᾶσιν ἐπήρκεσας προθύμως τῆ Θεοτόκω ἀεί προσευχόμενος. Ὠδή γ’. (Οὐρανίας ἀψίδος). Νάξου νήσου βλαστός τε καί παραδείσου ὁ δεύτερος μετά Νικοδήμου ἐγένου ὧ συνορμώμενος καθικετεύεις νῦν τόν Σόν Θεόν καί Δεσπότην τοῖς Ναξίοις δίδοσθαι χάριν καί ἔλεος. Ἁγιώτατε πάτερ τῆς Βουλιαγμένης ὁ ἔνθερμος καί τοῦ ἱεροῦ τοῦ Προδρόμου θύτης γενόμενος ταῖς ἱεραῖς σου λιταῖς τόν Σόν Θεόν ἐκδυσώπει φωτισμόν δωρήσασθαι καί θεῖον ἔλεος. Σεραφείμ καί τῶν ἄλλων Ταγμάτων τρόπον μιμούμενος ἔζεις ἐν γῆ ὡς ἀκτήμων καί οὐχ ὡς ἔνυλος περιουσίαν σου τοῖς συγγενέσι προσνείμας καί τό σόν βαλάντιον πτωχοῖς κενούμενος. Θεοτοκίον. Παραμύθιον πᾶσιν ἁμαρτωλοῖς σύ γενόμενος καί τῆ Θεοτόκῳ ἐκθύμως σύ προσευχόμενος ἐν Ἐλισσαίου Ναῶ τάς ἀγρυπνίας ἐτέλεις καί ἐκ γῆς ἀνύψωνες πάντα ὡς ἔνθεος. Ὠδή δ’. (Εἰσακήκοα Κύριε) Λύπην πᾶσαν ἐμάκρυνας, τῶν μυχῶν ψυχῆς σου, ὅτε σύ ἔμεινας τῆς συζύγου δίχα, ὅσιε καί μονήρη βίον ἐπεπόθησας. Ἀπηρνῆσο Νικόλαε, τῆς σαρκός σου πᾶσαν τυχόν εὐπάθειαν καί ἐβίωσας ὡς Ἄγγελος ἐπί γῆς ἔχων αὐτοκράτορα. Ναίων, πάτερ Νικόλαε, ἐν βοῆ ὑδάτων πολλῶν ἐνίοτε τοῖς ποσίν ἀβρόχοις ἔφθασας Ναῶ Ἐλισσαίου καί ἠγρύπνησας. Θεοτοκίον. Ὥρας πλείστας, πανόσιε, Σοῦ δεήσεις θείας Θεῶ ἀνέφερες, Θεοτόκου δέ ἀνέμενες τήν θερμήν πρεσβείαν προαιτούμενος. Ὠδή ε’. (Φώτισον ἡμᾶς). Μόνε ἀγαθέ πανοικτίρμων καί φιλάνθρωπε ταῖς Νικολάου λιταῖς τοῦ Πλανᾶ τήν σήν εἰρήνην νῦν δός μοι καί ἄφεσιν. Ἔλεος, τἀνύν, ἐλεῆμον καί φιλάνθρωπε, ταῖς τοῦ ὁσίου ἐνθέρμοις εὐχαῖς πᾶσι δίδου, καί πταισμάτων τήν συγχώρησιν. Νόμου, ἀγαθέ, σύ γενόμενος ὑπήκοος νομοθέτησόν με θεῖαις διδαχαῖς ἵνα εὕρω τοῦ Χριστοῦ ὁδόν τήν ἄσφαλτον. Θεοτοκίον. Ὅλην, ἀγαθή, σύ Παντάνασσά μου Δέσποινα τήν σήν εὔνοιαν καί θείαν στοργήν Νικολάου ταῖς εὐχαῖς δίδου μοι, δέομαι. Ὠδή στ’. (Τήν δέησιν). Ἰκέτευε, ὦ Νικόλαε πάτερ, Πρόδρομόν τε καί προφήτην Ἐλισσαῖον οὕς φλογερῶς, ἐλειτούργεις, παμμάκαρ, τό καθ’ ἡμέραν ὡς θύτην δεόμενος καί δίδου πᾶσιν τήν εὐχήν προφητῶν καί ὁσίων, πανάγιε. Σοῦ δέομαι, σαῖς πρεσβείαις ρῦσαι με, ἀμφιβλήστρῳ τοῦ ἐχθροῦ ἐμπεσόντα καί ἀσφαλῆ καί ἀσινῆ τήρησόν με, ἐν τῆ ζωῆ τῆ παρούση, ὦ ἅγιε, καί δίδου μοι τήν σήν εὐχήν ἵνα εὕρω καλῶν τήν ἀκρόρροιαν. Ἐλεύθερον τῶν παθῶν ποίησόν με καί ποικίλων πειρασμῶν τε καί νόσων ὅσαι τἀνῦν κατατρύχουσι σῶμα μου, τό θνήτον καί φθάρτον τέ καί δείλαιον καί δίδου μοι ρῶσιν, ἰσχύν καί ὑγείαν καί θείαν βοήθειαν. Θεοτόκιον. Πανύμνητε, παναγία πρέσβειρα ταῖς θερμαῖς Νικολάου πρεσβείαις πᾶσιν ἡμῖν τοῖς οἰκτρῶς δεομένοις δίδου πταισμάτων συγνώμην καί ἄφεσιν καί σοῦ τήν θείαν ἀρωγήν ἵνα φύγωμεν κόσμου εὐπάθειαν. Νικόλαε τήν δαψιλῆ Κυρίου χάριν λαμβάνων ἐπί ἡμᾶς τούς Ναξίους ταύτην ἐπίχεε καί φώτισον τάς καρδίας ἁπάντων. Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκούσα, δυσώπησον, ὣς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.. Ὁ Ἱερεύς μνημονεύει• εἶτα τὸ• Κοντάκιον Ἦχος β' Ὦ Νικόλαε Πλανᾶ παμμακάριστε καί τῆς Νάξου υἱέ εὐκλεέστατε Νικοδήμῳ, τῶ τοῦ Ἁγίου Ὄρους θαυμαστῶ συμπροσεύχου ἐσαεί πρό τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καί πατρός ἡμῶν Ἅγιε, ἵνα σῆ γενετείρα καί πάσῃ ψυχῆ ἀθλίᾳ, ἵλεως γένηται τἀνῦν καί οἰκτίρμων, θεοδόξαστε. Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δ᾿. Οἱ ἱερεῖς σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ Ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται. Στίχος. Καυχήσονται Ὅσιοι ἐν δόξῇ, καἰ ἀγαλλιάσονται ἐπὶ τῶν κοιτῶν αὐτῶν. Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν (ιγ’, 1-9) Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, παρῆσαν τινες ἀπαγγέλλοντες τῷ Ἰησοῦ περὶ τῶν Γαλιλαίων, ὧν τὸ αἷμα Πιλᾶτος ἔμιξε μετὰ τῶν θυσιῶν αὐτῶν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· δοκεῖτε ὅτι οἱ Γαλιλαῖοι οὗτοι ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς Γαλιλαίους ἐγένοντο, ὅτι τοιαῦτα πεπόνθασιν; Οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ’ ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε. Ἤ ἐκεῖνοι οἱ δέκα καὶ ὀκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος ἐν τῷ Σιλωὰμ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτούς, δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ἱερουσαλήμ; Οὐχί, λέγω ὑμῖν, ἀλλ’ ἐὰν μὴ μετανοήσητε, πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε. Ἔλεγε δὲ ταύτην τὴν παραβολήν· συκῆν εἶχέ τις ἐν τῷ ἀμπελῶνι αὐτοῦ πεφυτευμένην, καὶ ἦλθε ζητῶν καρπὸν ἐν αὐτῇ, καὶ οὐχ εὗρεν. Εἶπε δὲ πρὸς τὸν ἀμπελουργόν· ἰδοὺ τρία ἔτη ἔρχομαι ζητῶν καρπὸν ἐν τῇ συκῇ ταύτῃ, καὶ οὐχ εὑρίσκω· ἔκκοψον αὐτήν· ἱνατί καὶ τὴν γῆν καταργεῖ; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· κύριε, ἄφες αὐτὴν καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, ἕως ὅτου σκάψω περὶ αὐτὴν καὶ βάλω κόπρια. Κἂν μὲν ποιήσῃ καρπόν· εἰ δὲ μήγε, εἰς τὸ μέλλον ἐκκόψεις αὐτήν. Δόξα. Ἦχος β' Ταῖς τοῦ σου Ὁσίου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καὶ νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β’. (Ὄλην ἀποθέμενοι). Ὅλην ἀποθέμενος Θεῷ Πλανᾶ τὴν καρδίαν παμμάκαρ Νικόλαε ἐκ παιδός ἐπόθησας ζῆν ὡς ἄριστα καί κατηκολούθησας μετά σήν χηρείαν Ἱερέως τὸ λειτούργημα καὶ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πνευματικοῦ πατρός, καὶ ἠρίστευσας ἐν θαύμασι πλείστοις καί στάσεσι παννύχοις, ἱερέ, οὐρανοφάντορ πατὴρ ἡμῶν, ὅθεν σε γεραίρομεν. Τὸ. Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου, κ.τ.λ. Ὠδή ζ’. (Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας). Ἡμῶν τῶν σὲ ὑμνούντων, ὦ πάτερ θεοφόρε γενοῦ εὐήκοος καὶ δέξαι τὰς δεήσεις καὶ ἐξομολογήσεις τῶν Ναξίων ἀοίδιμε καὶ πᾶσι δίδου χαρὰν καὶ ποθητὴν ὑγείαν. Ρεόντων τῶν τοῦ βίου ἀποδήμησας πάτερ καὶ ἠκολούθησας τοῖς ἴχνεσι Κυρίου καί Σωτῆρος τοῦ κόσμου καί Αὐτῷ προσανέθηκας τὴν ἱεράν σου ψυχὴν μιμούμενος πατέρας. Καρδίαν σου ὁσίαν καιομένη ἀπαύστως σὺ προσαπέδειξας τῷ πόθῳ τοῦ Κυρίου, ὡς λαμπάδα ἐν σκότει, καί ἱεράτευσας γενόμενός τε λειτουργός θαυματουργός καί μύστης. Θεοτοκίον. Ἑμοῦ τοῦ τρισαθλίου τὰς δεήσεις προσδέχου ὦ Μῆτερ πάναγνε λιταῖς τοῦ Νικολάου, τοῦ Πλανᾶ, τοῦ Ναξίου καὶ νῦν ἀνάγαγε τὴν αἴτησίν μου σῷ Υἱῷ ἵνα ρυσθῶ τοῦ πλάνου. Ὠδή η’. (Τὸν Βασιλέα). Σῶμὰ σου, πάτερ, ταπεινῶν ἐν νηστείαις χαμευνίαις, ἀγρυπνίαις ἄλλαις, πολλαῖς κακοπαθείαις, ὡμίλεις μετ’ ἀγγέλων. Επί τῶν τοίχων προσκυνῶν τοὺς ἀγίους, σοῦ τὸ δέμας τὸ μικρὸν κατεγέλας βλέπων, ὡς ἐκεῖνοι ἔτεινὸν σοι τοὺς πόδας. Ναξίων δῆμοι καί Παρίων ὡσαύτως προσκυνοῦμεν τῷ Ναῷ Νικολάου ὅνπερ νῦν προδήλως ἠγείραμεν ἐκ πόθου. Θεοτοκίον. Ἵδε Παρθένε, Θεοτόκε Μαρία, Νικολάου τοῦ Πλανᾶ τὰ τεκνία καὶ δὸς δὴ τοῦ Υἱοῦ σου τὴν θεὶαν προστασίαν. Ὠδή θ’. (Κυρίως Θεοτόκον). Κυρίως τῶν Ναξίων λαὸς καὶ Ἀθηνῶν τε συμπατριῶται καὶ φίλοι Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ σὲ ἀνυμνούμεν ἀπαύστως Πλανᾶ Νικόλαε. Ὀρίων τῶν τῆς Νάξου, Ἀθηνῶν τε ἐπίσης μακράν ἐξῆλθεν ἡ φήμη σου Πάτερ Πλανᾶ καὶ σοὶ προσέτρεχον πάντες ἐκ πεποιθήσεως. Δίδου μοι τήν σήν χάριν ὁσιώτατε πάτερ, καὶ τὸ σὸν ἔλεος δέομαι θεῖε Πλανᾶ ἵν΄ εὕρω λύσιν πταισμάτων τῶν συνθλιβόντων με. Παρθένε Θεοτόκε, Ἄχραντε Μαρία, σύν Νικολάῳ δυσώπει Χριστόν τόν Θεόν τοῦ εὐαρέστως με πράττειν θεῑα προστάγματα. Τὸ Ἂξιον ἐστίν. Μεγαλυνάρια. Τὸν ἐν ἱερεῦσι τερατοῦργον καὶ τὸν ἐν λευΐτας ἀνεξάντλητον λειτουργόν πεντήκοντα χρόνους εὐχόμενον Κυρίῳ Νικόλαον τὸν νέον πάντες τιμήσωμεν. Τὸν τῆς νήσου Νάξου νέον βλαστὸν καὶ τῶν Ἀθηναίων ἱερώτατον λειτουργόν, Πλανᾶν τὸν πατέρα καὶ θεῖον ἀριστέα ἐν ὕμνοις πανεύφημοις νῦν καταστέψωμεν. Τὸν Παπαδιαμάντη ὁμόφρονα καὶ Μωραϊτίδη φίλον ἔμπιστον ἐκλεκτὸν τὸν θεῖον ποιμένα εἰς Ἰλισσοῦ πεδία καὶ Βουλιαγμένης δήπου νῦν εὐφημήσωμεν. Τὸν τῆς ἐγκρατείας μύστην τρανόν καὶ τῆς ἀγρυπνίας τὸν ὡραῖον μυσταγωγὸν τὸν ἐν ἐσχάτοις χρόνοις βιώσαντα ἀμέμπτως Νικόλαον τὸν θεῖον ἀνευφημήσωμεν. Τὸν ποσὶν ἀβρόχοις ὑπὸ βροχὴν βαδίζοντα φθάσαι Ἐλισσαίου ἐν τῷ Ναῷ καὶ πλείστοις ἐν ἄλλοις σημείοις τὸν δειχθέντα θαυματουργὸν πατέρα συνεορτάσωμεν. Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. Τρισάγιον. Καὶ τὸ τροπάριον. Ἦχος α᾿. Τὰς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγών ἱερώτατε, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διά βίου πατήρ ἡμῶν, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου* ὅν περ καθικετεύων ἐκτενῶς, Νάξιον ἱεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἡμῖν τὸ θεῖον ἔλεος. Ὁ Ἱερεύς μνημονεύει, καἰ ἐν τῇ ἀπολύσει τὸ παρὸν προσόμοιον. Ἦχος β᾿ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου Σε νεκρὸν. Δεῦτε νῦν κατίδωμεν πιστοὶ θαῦμα συντελούμενον μέγα ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς ἐκ τῆς Νάξου ἅγιον νέον φανέντα ἡμῖν τὸν Πλανᾶν τὸν Νικόλαον, τὸν θαύμασι πλεῖστοις τοὺς ἁγίους φθάσαντα τῶν παλαιῶν γενεῶν καὶ τὸν θαυμαστώσαντα τοὺτον ἅγιον Θεὸν καὶ Πατέρα πάντες εὐγνωμόνως συνδοξάσωμεν. Δέσποινα πρόσδεξαι... Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου... Δι’ εὐχῶν... Νικόλαέ μου κλεινέ Νάξου Νικόδημον δέξαι γράψοντά σοι Κανόνα. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΘΩΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Ο Ιερεύς Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης· Αμήν. Ψαλμός ρμβ' Kύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία Σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη Σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου Σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν Σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ'εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις Σου, εν ποιήμασιν των χειρών Σου εμελέτων. Διεπέτασα προς Σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός Σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν Σου απ'εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός Σου, ότι επί Σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς Σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς Σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά Σου, ότι Συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα Σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη Σου, εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου. Και εν τω ελέει Σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος Σου ειμί. Οι Ψάλται Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν` ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στίχ. α`.Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`... Στίχ. β`. Πάντατα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`... Στίχ. γ`. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστί θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`... E λέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.Επί πλείον πλύνόν με από της ανομίας μου,και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα,όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, καί νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας` τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίαςμου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μή απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμά σου το Άγιον μη αντανέλης απ΄ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαί με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου` αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα.Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Είτα ο κανών, ου η ακροστιχίς "ΘΩΜΑ. ΛΟΓΕ, ΛΙΤΑΙΣ ΗΜΑΣ ΣΩΖΟΙΣ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ" Ωδή α`. Ήχος πλ. δ`. (Υγράν διοδεύσας.) Θ ωμά του αγίου σου μαθητού, πρεσβείαις αγίαις, καθαγίασον τας ψυχάς, ημών και τα σώματα Οικτίρμον, αποκάθαρας παθών αμαυρώσεως. Ω ς ήψατο, Σώτερ, της σης πλευράς, Θωμάς σε Δεσπότην, ωμολόγησε και Θεόν· αλλά τω σηνήθει σου ελέει, ημαρτήκοτας ημάς κατοικτείρησον. Μ η φλέξας Θεότητος τω πυρί, Θωμάν ψηλαφώντα, την ακήρατον σου πλευράν, φλέξον των παθών ημών την ύλην, της σης χρηστότητος, Σώτερ, τω άνθρακι Α ψάμενος, Σώτερ, φόβω πολλώ των τύπων των ήλων, επληρώθη θείου φωτός, Θωμάς ο θεόφρων· ου πρεσβείαις, αμαρτιών σκοτασμού ημάς λύτρωσαι Ωδή γ`. - Ουρανίας αψίδος Λ αμπρυνθείς της καρδία, τη ση αφήμ Κύριε της σης Αναστάσεως κήρυξ, ο Θωμάς γέγονε· διο ανάστησον, ημάς εκ τάφου πταισμάτων, και τω σω κατεύθυνον, φόβω τω κρείττονι Ο υρανός άλλος ώφθη, δόξης της σης, Κύριε, ότε ο Θωμάς της αχράντου, πλευράς σου ήψατο· διο ουράνωσον ημών τον νούν γεωθέντα, σχέσει τη του χείρονος, τη αγαπήσει σου Γ εωργείν του σου λόγου, δίδου ημίν δύναμιν, σπόρον τον ουράνιον, Σώτερ, βίου λαμπρότητι, ταις παρακλήσεσι, Θωμά του σου Αποστόλου, του παντί τω κόσμω σε, Θεόν κηρύξαντος. Ε λλαμφθείς τη καρδία ότε της σης ήψατο, πίστει Θωμάς πλευράς, Λόγε, σκότος διέλυσε, ψυχών ολέθριον· διο καμέ πάσης πλάνης, του εχθρού απάλλαξον, του πολεμούντος με. Δ ιάσωσον Θωμά πρεσβείαις του Θείου σου Αποστόλου, επηρείας του χαλεπού κοσμοκράτορος, τους εν τω κράτει προσπίπτοντας, Πανοικτίρμον. Ε πίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ο Ιερεύς· Ελέησόν με ο Θεός ... (και μνημονεύει των πιστών, υπέρ ων η παράκλησις γίνεται). Ότι ελεήμων ... Οι Ψάλται· Αμήν. Κάθισμα. Ήχος β', Πρεσβεία Θερμή Παθών ως βροτός, τη φύσει ων αθάνατος ερρυσω ημάς, φθοράς τη Αναστάσει σου, και Θωμάν τον φίλον σου, της δεινής απιστίας εξήγαγες· και νυν πρεσβείαις αυτού, Λυτρωτά, πικρών συμπτωμάτων ημάς λύτρωσαι. Ωδή δ' - Εισακήκοα, Κύριε Λ αμπρυνόμενος, Κύριε, ο Θωμάς τω φέγγει της σης εγέρσεως, ικετεύει σε εκάστοτε, υπέρ των εν πίστει λατρευόντων σοι. Ι ασαί μου, Φιλάνθρωπε, της ψυχής τα πάθη και τα του σώματος, ευπροσδέκτοις παρακλήσεσι, του Θωμά του θείου Αποστόλου σου. Τ ην πλευράν εψηλάφησεν, ο Θωμάς την θείαν σου, Παντοδύναμε, όθεν βλύζει ταις ψυχαίς ημών, ζωής αϊδίου ύδωρ άφθαρτον. Α Αγαλλίαμα γέγονεν, η μετά οκτώ ημέρας ση έλευση, τω Θωμά και φως αΐδιον· διο πάσης λύπης ημάς λύτρωσαι Ωδή ε' - Φώτισον ημάς. Ι δε συμπαθώς, της ψυχής μου την ασθένειαν, και απάλλαξόν με, Λόγε, της φθοράς, ο Θωμάν χαροοιήσας τη εγέρσει σου. Σ θένος ο Θωμάς, ψηλαφών σε, Σώτερ, έλαβεν· διο σθένωσον καμέ κατά παθών, ίνα πράττω σου το θέλημα το άγιον Η λθες μετ' οκτώ, μαθηταίς ημέρας, Κύριε, κεκλεισμένων των θυρών και τω Θωμά, εβεβαίωσας την έγερσίν σου, Δέσποτα. Μ ύρου πληρωθείς, της θεότητός σου Κύριε, ο Θωμάς ως ψηλαφήσας σε πιστώς, δυσωδίαν απιστίας παύει πάντοτε. Ωδή στ' - Την δέησιν Α φή σου, Σώτερ, του τύπους των ήλων, του δακτύλου ο Θωμάς ερευνήσας, της σης Θεότητος έγνω το κράτος, δι' ου κραταίωσον άπαντας, Κύριε, πατείν την κάραν του εχθρού, και βαδίζειν οδόν την σωτήριον Σ υν τρόμω και ευλαβεία εβόα, ο Θωμάς · Συ μου Θεός και Δεσπότης· διο ημάς της των παθών δεσποτείας, και κακουργίας εχθρού του αλάστορος απάλλαξον, Παμβασιλεύ, ως Θεός ελεήμων και εύσπλαγχνος. Σ υντρίψας την του εχθρού τυραννίδα, τη εγέρσει σου Χριστέ Ζωοδότα και τω Θωμά ενθείς πίστιν βεβαίαν, τας ικεσίας ημών δέχου, Δέσποτα, και δίδου άφεσιν ημίν, ων καθ' ώραν σφαλλόμεθα, Κύριε. Ω ς είδε, και ήψατο σου, Οικτίρμον, ο Απόστολος Θωμάς ανεβόα· Συ μου Θεός τε και κύριος Σώτερ. Αλλ' αυτού θείαις δεήσεσι, Δέσποτα, δίδου ειρήνην σταθεράν, τω λαώ σου και βίον γαλήνιον. Δ ιάσωσον Θωμά πρεσβείαις του θείου σου Αποστόλου, επηρείας του χαλεπού κοσμοκράτορος, τους τω σω κράτει προσπίπτοντας Πανοικτίρμον. Α χραντε, η δια λόγου τον λόγον ανερμηνεύτως, επ' εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς την Αίτησην. Οι Ψάλται το Κοντάκιον Ήχος β'. Τοις των αιμάτων σου M ετά την θείαν σου έγερσιν, Κύριε τους Μαθηταίς σου επέστης, Φιλάνθρωπε, και πίστιν βεβαίαν ενέθηκας, τω Αποστόλω Θωμά προσελθόντι σοι· ου σώσον λιταίς ημάς, Δέσποτα. Αντίφωνα των Αναβαθμών του δ' ήχου Εκ νεότητός μου, πολλά πολεμεί με πάθη· αλλ' αυτός αντιλαβού, και σώσον, Σωτήρ μου. (δις) Οι μισούντες Σιών, αισχυνθήτε από του Κυρίου· ως χόρτος γαρ πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι (δίς) Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται τη Τριαδική Μονάδι, ιεροκρυφίως. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Αγίω Πνεύματι αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν. Προκείμενον Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτού και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτού Στιχ. Επαίνει, Ιερουσαλήμ, τον Κύριον, αίνει τον Θεόν σου Σιών. Ευαγγέλιον. Εκ του Κατά Ιωάννη (Ιωάν. κ' 19-31) O ύσης ουν οψίας τη ημέρα εκείνη τη μιά των σαββάτων, και των θυρών κεκλεισμένων όπου ήσαν οι μαθηταί συνηγμένοι δια τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν ο Ιησούς και έστη εις το μέσον, και λέγει αυτοίς· ειρήνη υμίν, και τούτο ειπών έδειξεν αυτοίς τας χείρας και την πλευράν αυτού. εχάρησαν ουν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον. Είπεν ουν αυτοίς ο Ιησούς πάλιν· ειρήνη υμίν. καθώς απέσταλκέ με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς. Και τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς· λάβετε Πνεύμα Άγιον· αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατήτε, κεκράτηνται. Θωμάς δε εις εκ των δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, ουκ ην μετ΄ αυτών ότε ήλθεν ο Ιησούς. Ελεγον ουν αυτώ οι άλλοι μαθηταί· εωράκαμεν τον Κυριον. ο δε είπεν αυτοίς· εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω. Και μεθ΄ ημέρας οκτώ πάλιν ήσαν έσω οι μαθηταί αυτού και Θωμάς μετ΄ αυτών. έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων, και έστη εις το μέσον και είπεν· ειρήνη υμίν. Είτα λέγει τω Θωμά· φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείράς μου, και φέρε την χείρά σου και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός. και απεκρίθη Θωμάς και είπεν αυτώ· ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Λέγει αυτώ ο Ιησούς· ότι εώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες. Πολλά μεν ουν και άλλα σημεία εποίησεν ο Ιησούς ενώπιον των μαθητών αυτού, α ουκ έστι γεγραμμένα εν τω βιβλίω τούτω· ταύτα δε γέγραπται ίνα πιστεύσητε ότι Ιησούς εστίν ο Χριστός ο υιός του Θεού, και ίνα πιστεύοντες ζωήν έχητε εν τω ονόματι αυτού. Οι Ψάλται Δόξα πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ταις του Αποστόλου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει και εις του αιώνας των αιώνων. Αμήν Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθοςτων οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου Ήχος πλ. β' Όλην αποθέμενοι K ύριον εκάλει σε, Θεό ντε άμα και Κτίστην, Θωμάς ο Απόστολος, μετά την Ανάστασιν ψηλαφήσας σε· ταις αυτού, Δέσποτα ικεσίαις δίδου, των πταισμάτων ημίν άφεσιν, και ζωήν κρείττονα, πάσης επηρείας και θλίψεως, απηλλαγμένην, Κύριε, ως αν εναρέτως βιώσαντες, της σης Βασιλείας γενόμεθα, Οικτίρμον, κοινωνοί, συν τοις Αγίοις δοξάζοντες, την σην αγαθότητα. Ο Ιερεύς· Σώσον, ο Θεός τον λαόν σου... Οι Ψάλται· Κύριε Ελέησον (ιβ'). Ο Ιερεύς· Ελέει και οικτιρμοίς... Οι Ψάλται· Αμήν. Ωδή ζ' - Οι εκ της Ιουδαίας Z ωής ων ταμιούχος, τω Θωμά ανεβόας· Ίδε. Απόστολε, τους μώλωπας των ήλων, και της πλευράςτην τρήσιν· αλλά τρώσον, Φιλάνθρωπε τη αγαπήσει τη ση ημών τας διανοίας. Θ ωμάς κατιδών σε, και άφη πιστωθείς σου την θείαν εγέρσιν, εκ λάκκου απιστίας προς πίστωσινβεβαίαν, ανεγείρει τους ψάλλοντας· Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Ι λασμόνημίν δίδου, και ψυχών σωτηρίαν και θείον έλεος, Φιλάνθρωπε Οικτίρμον, ο τον Θωμάν τονθείον, χαρμονής πλήσας κρείττονος, ίνα θμνώμεν, Χριστέ, την άφραστον σου δόξαν. Σ ωτηρίας τα πύλας, τω τιμίω σου πάθει ηνέωξας, εν αις ημάς, Οικτίρμον, τω φόβω σου τω θείω καθοδηγεί εκάστοτε, του θεηγόρου Θωμά, ταις ικεσίαις Σώτερ. Ωδη η' - Τον Βασιλέα Γ νώσιν έσχε Θωμάς ωε είσε, δι ης έκτιλλον ακάνθας αγνωσίας, εκ της διανοίας ημών, Χριστέ Οικτίρμον. Ε κ της πλευράς σου, Θωμάς επλήσθη τα κρείττω, δι' ων Κύριε ψυχάς των λατρευτών σου, πλήσον θείου φόβου, προς κτήσιν μετανοίας. Ρ ώσιν και χάριν, ημίν Θωμά αεί αίτει, ο τον Κύριον χειρί σου ψηλαφήσας, ως μεγίστην έχων προς τούτον παρρησίαν. Α νωθεν δίδου, τοις λατρευταίς σου, Οικτίρμον τα δωρήματα των θείων οικτιρμών σου, ταις ικετηρίαις, Θωμά του Αποστόλου. Ωδη θ' - Κυρίως Θεοτόκον Σ αρκός ημών τα πάθη, νέκρωσον, Οικτίρμον, ο τη ταφή σου νεκρώσας τον θάνατον, και τω θωμά βεβαιώσας την σην Ανάστασιν. Ι σχύν έλαβε θείαν, Θωμάς σε ψηλαφήσας, δι' ης ημάς ενδυνάμωσον, Κύριε, τον Ισχυρόν εν κακία ελείν πολέμιον. Μ εγίστης ευκληρίας, ο Θωμάς μετέσχε, πανευλαβώς ψηλαφήσας σε, δέσποτεα δι ' ου μεγίστων κινδύνων ημάς απάλλαξον. Ο Κτίστης των απάντων, Λόγε ζωοδότα, ταις ικεσίαις Θωμά του τρισμάκαρος, και των λοιπών αποστόλων ημάς ελέησον. Υ μνούμεν σου την χάρην, Σώτερ Ζωοδότα, ότι ημάς πριν του Άδου ανήγαγες, νυν δε αεί διασώζεις τους προσκυνούντας σε. Είτα τα μεγαλυνάρια Α ξιον εστίν ως αληθώς, του δοξάζειν σε τον Θεόν Λόγον, τον λύσαντα Άδου τους γηγενείς, και εξαναστήσαντα εκ του τάφου οία Θεόν, και ψηλαφηθέντα, χειρί Θωμά του θείου, Χριστόν τον Ζωοδότην και πάντων Κύριον. Μ εθ' ημέρας, Σώτερ ώφθης οκτώ, της εγέσεώς σου, τοις Αγίοις σου Μαθηταίς, και Θωμά τω Θείω πλευράν την λογχευσθείσαν, και τύπους τους των ήλων, της σης λαμπρότυτος. Π ίστει ψηλαφήσας σε ο Θωμάς, της εγέρσεώς σου, ανεδείχθη κήρυξ λαμπρός, ου ταις ικεσίαις, Σωτήρ μου Ζωοδότα, μετόχους ημάς δείξον, της σης λαμπρότητος.. Δ ρόσον αιωνίου όντως ζωής, εκ της λογχονύκτου, και αγίας σου και σεπτής, ο Θωμάς αντλήσας, πλευράς, ω ζωοδότα, ημάς καταδροσίζει, λόγω της χάριτος. Σ αίρων ανεβόησεν ο Θωμάς, Συ ει Θεός μου, Συ και Κύριος του παντός, ψηλαφών σε Σώτερ, μετά την έγερσίν σου, και πίστιν την βεβαίαν, κόσμω εκήρυξε. Ε στης εν τω μέσω των μαθητών, θυρών κεκλεισμένων, και εβόησας τω Θωμά· Δεύρο και τους ήλους, ψηλάφησον δακτύλω Απόστολε και κόσμω παντί με κήρυξον. Ρ ύσαι πάσης θλίψεως και φθοράς, και προς σωτηρίας, καθοδήγει, Χριστέ, οδοίς, ταις του Αποστόλου, Θωμά ικετηρίαις, Φιλάνθρωπε Σωτήρ μου, τους προσκυνούντας σε. Δ έχου τας πρεσβείας, Παμβασιλεύ, Θωμά Αποστόλου, συν Βαρβάρα και Ηλιου· και την ποίμνην τάυτην, απήμονα συντήρει, δεινών πειρατηρίων, όπως δοξάζη σε. Κ άραν προσπεσούσαν τω Λυτρωτή, Θωμά θεογνώστου, ψηλαφήσαντος την Ζωήν, και πηγήν Θαυμάτων, αγαλλιάται πάσα, η ποίμνη σου πλουτούσα ένθεον σκήνωμα. Π άσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι πάντες, μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις τό σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης· Τρισάγιον. Δόξα και νύν. Παναγία Τριάς... Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον. Δόξα και νύν. Πάτερ ημών... Ο Ιερεύς· Ότι σου εστίν η βασιλεία Οι ψάλται· Αμήν Απολυτίκιο, Ήχος Βαρύς Εσφραγισμένου του μνήματος η ζωή εκ τάφου ανέτειλας Χριστέ ο Θεός, και των θυρών κεκλεισμένων, τοις Μαθηταίς επέστης η πάντων ανάστασις, πνεύμα ευθές δι' αυτών εγκαινίζων ημίν, κατά το μέγα σου έλεος. (τρις) (Εν άλλαις ημέραις Αντ' αυτού το) Απόστολε Άγιε Θωμά, πρέσβευε τώ ελεήμονι Θεώ ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταίς ψυχάς ημών Δόξα Πατρί. Το αυτό. Και νύν. Θεοτόκιον Σ ε την μεσιτεύσασαν την σωτηρίαν του γένους ημών, ανυμνούμεν Θεοτόκε Παρθένε, εν τη σαρκί γαρ τη εκ σου προσληφθείση, ο Υιός σου και Θεός ημών το δια Σταυρού καταδεξάμενος πάθος, ελυτρώσατο ημάς, εκ φθοράς ως φιλάνθρωπος Ο Ιερεύς· Ελέησον ημάς ο Θεός ... (και μνημονεύει πάλιν των πιστών, υπέρ ων η Παράκλησις γίνεται), και είτα ποιεί, Απόλυσιν. Προ του Χριστός Ανέστη ή Δι' ευχών αναλόγως της ημέρας. Οι ψάλται· Ήχος β' - Ότε εκ του ξύλοy Π ίστει προσελθών σοι ο Θωμάς, και προσψηλαφών σε, εν φόβω, Θεόν και Κύριος, του παντός σε Δέσποτα, λαμπρώς εκήρυξεν, ου ταις θείας δεήσεσι, ψυχών σωτηρίαν, και σωμάτων ίασιν και βίον κρείττονα, δίδου τοις πιστοίς λατρευταίς σου, και επηρειών του Βελιάρ, πάντας ασινείς ημάς διάσωζε. Δ έσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Τ ην πάσαν ελπίδα μου εις σέ ανατίθημι, μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ο Ιερεύς· Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος. 'Η Δι΄ευχών των Αγίων Πατέρων ημών Κύριες Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς Οι ψάλται· Αμήν. Δίστιχον Τη του Αποστόλου σου Θωμά πρεβεία Γερασίμω, Κύριε, φως δίδου θείον. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗΝ ΑΓΙΑΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΚΑΛΟΥΜΕΝΗΝ, ΕΝ ΚΑΛΑΜΑΙΣ Ὁ Ἱερεύς· Εὐλογητός ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε· νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ὁ Ἀναγνώστης· Ἀμήν. Ψαλμός ρμβ΄ (142). Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου. Καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου· ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος, καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμά μου, έν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου· ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε· ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσωμαι τοῖς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μοι τό πρωῒ τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός σέ κατέφυγον· δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθεία· ἕνεκεν τοῦ ὀνομάτός σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαισύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου, καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σού εἰμι. Καί εὐθύς τό· Θεός Κύριος, ἐξ ἑκατέρων τῶν Χορῶν, ὡς ἑξῆς: Ἦχος δ΄ Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Στίχ. α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Στίχ. β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Στίχ. γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ. Τήν χαριτόβρυτον πιστοί τῆς Παρθένου, θείαν Εἰκόνα προσκυνοῦντες ἐν πίστει, χαρμονικῶς ὑμνήσωμεν βοῶντες αὐτῇ· χαίροις ὁ ἀέναος ποταμός τῶν θαυμάτων, πίστει τούς προστρέχοντας, ἅπαντας καταρδεύων, τήν προστασίαν ἔχοιμεν τήν σήν, θλίψεσι πάσαις, Εἰκών θαυματόβρυτε. Δόξα… Καί νῦν… Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμή γάρ σύ προῒστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν. Ὁ Ἀναγνώστης (χῦμα). Ψαλμός ν΄(50). Ἐλεησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου· Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου, καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον, καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας· τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην· ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός, καί Πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀποῤῥίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου σου, καί τό Πνεῦμά σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί Πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντρετιμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τήν Σιών, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ὠδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Στίχος Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς. Ὁ Εἱρμός. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Ἀπό χειλέων ρυπαρῶν ἐφύμνιον, δέξαι νῦν μόνη Ἁγνή, ὡς πρίν ὁ Υἱός σου, ὁ Θεός καί πλάστης μου, τῆς χήρας κατεδέξατο τά λεπτά, καί τήν λύσιν τῶν ὀφλημάτων παράσχου μοι, ἵνα κατά χρέος γεραίρω σε. Δεῦρο ψυχή μου ταπεινή καί βόησον, τῇ Θεομήτορι, χριστιανῶν σκέπη, μή ἐγκαταλείπῃς με, ἀντιλαβοῦ καί σῶσόν με, καί τῆς αἰωνιζούσης κολάσεως ἐλευθέρωσον, ἡ τῶν ἀνελπίστων ἀντίληψις. Ὁ σός λαός ἐπί τό σόν κατέφυγεν, ἐκτύπωμα ἱερόν, καί εὐλαβῶς τοῦτο, προσκυνεῖ δεόμενος, μή οὖν παρίδῃς Ἄχραντε, τάς αὐτοῦ ἱκεσίας, τούς στεναγμούς καί τά δάκρυα, καί τούς κοπετούς καί τά τραύματα. Εὐλογημένη ἡ Θεόν κυήσασα, τοῦτον δυσώπει ἀεί, ὑπέρ τῶν σῶν δούλων, τῶν δεινά καί οἴκτιστα, πασχόντων Παναμώμητε, ἐξ ἰδίων πταισμάτων, τῇ ὑπερφώτῳ Εἰκόνι σου, πίστει προστρεχόντων Πανάχραντε. Ὠδή γ΄. Οὐρανίας ἁψίδος. Καλαματίων τήν ζάλην, καί τά φρικτά κύματα, τά ἐπαπειλοῦντα σοῖς δούλοις, ἄρδην τόν ὄλεθρον, τρέψον Πανύμνητε, εἰς βαθυτάτην γαλήνην, τῷ ἀμάχῳ σθένει σου, ὡς ταύτης πρόμαχος. Τούς ἐν τῇ δέ τῇ πόλει, τῇ σῇ ἁγνή Δέσποινα, πάσης ἐπηρείας τοῦ βίου καί περιστάσεως, τήρει ἀπήμονας, ἀλλά καί ταύτην συντήρει, σῇ δυνάμει ἄτρωτον, ὦ Παναμώμητε. Οὐκ ἰσχύει Παρθένε, τό ἀχανές πέλαγος, τῶν σῶν θαυμασίων καί ξένων, γλῶσσα ἡ βρότειος, ἐκδιηγήσασθαι, ἅ καθεκάστην δεικνύεις, τοῖς πιστῶς προστρέχουσι θείᾳ Εἰκόνι σου. Τῶν δαιμόνων ἐφόδους, καί τάς πικράς Δέσποινα, καί πολυχρονίους σῶν δούλων, νόσους ἀπέλασον, ἵνα δοξάζωμεν, ἀνευφημοῦντες σε πόθῳ, ἥν Ἀγγέλων ἄϋλοι γλῶσσαι γεραίρουσι. Διάσωσον, ἀπό κινδύνων τούς δούλους σου Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετά Θεόν εἰς σέ καταφεύγομεν, ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καί προστασίαν. Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος. Καί μνημονεύει ὁ Ἱερεύς ἐκείνων, δι’ οὕς ἡ Παράκλησις τελεῖται. Μετά τήν δέησιν τό ἑπόμενον Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή, καί τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ὠδή δ΄. Σύ μου ἰσχύς. Στῆσον Ἁγνή, τόν πολυτάραχον κλύδωνα, καί τόν σάλον τόν ἐπεγειρόμενον, κατά τῆς σῆς, ποίμνης τῆς οἰκτρᾶς, καί ἀθλίως ταύτην καταβυθίζοντα ἅπασαν, βυθῷ τῆς ἀπωλείας, παγκρατεῖ σου δυνάμει, τῆς σῆς χάριτος μόνη Πανύμνητε. Τίς ἐξειπεῖν, ὦ ὑπερένδοξε Δέσποινα, ἐξισχύει τάς τερατουργίας σου, τάς ὑετόν, πόντον τε αὐτόν, σταγόνας καί ψάμμον, ὑπερβαινούσας τρανώτατα, ὡς Μήτηρ γάρ Ὑψίστου, τό σθένος κεκτημένη, πάντα πράττεις ἐν μόνῳ τό βούλεσθαι. Τά πονηρά, Κόρη Πανάχραντε πνεύματα, τούς σούς δούλους καταδυναστεύοντα, καί ἀφειδῶς θλίβοντα αὐτούς, ἀπέλασον τάχος, ἀλλά καί κίνδυνον ἅπαντα, καί νόσους ἀνιάτους, ἐκδίωξον σῶν δούλων, ἵνα σε κατά χρέος δοξάζωμεν. Σύ μου ἰσχύς, σύ μου καί δύναμις Δέσποινα, ἐκβοᾷ σοι ὁ ταλαιπωρούμενος, ὑπό δεινῆς νόσου τληπαθῶς, καί τῇ σοί Εἰκόνι, προσπίπτει ἐπικαλούμενος, θεράπευσόν με Κόρη, πανταχοῦ καί κηρύξω, τήν ὀξεῖάν σου Ἄχραντε δύναμιν. Ὠδήν ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω. Στεναγμοί τῶν σῶν δούλων, θρῆνοί τε καί δάκρυα νῦν ἐπληθύνθησαν, αἱ γάρ ἀνομίαι κεφαλάς τάς αὐτῶν ὑπερήραντο, ἄξια γοῦν ὄντως, ὧν περ εἰργάσοντο ἀφρόνως, τά ἐπίχειρα ἤδη κομίζονται. Τήν ὀργήν τοῦ Υἱοῦ σου, καί τήν ἀγανάκτησιν Παρθένε πρόφθασον, ἐξιλεουμένη, μητρικαῖς σου πρεσβείαις Μητρόθεε, ἵνα μή εἰς τέλος, ἡμᾶς ἀθλίως ἐξαλείψῃ, τούς τιμῶντας Εἰκόνα σήν πάντιμον. Νοσηλείας καί πάθη, χαλεπάς παρέσεις τε ὦ Ὑπερένδοξε, καί ἀρθρίτην νόσον, τήν δονοῦσαν τόν νοῦν καί διάνοιαν, τῶν ἀνθρώπων Κόρη, τῇ θεϊκῇ σου δυναστείᾳ, κατακοίμησον τάχος δεόμεθα. Πειρασμῶν καί κινδύνων, καί δεινῶν κακώσεων Κόρη τούς δούλους σου, τούς πιστῶς τιμῶντας, καί τήν σήν προσκυνοῦντας πανσέβαστον, Πάναγνε Εἰκόνα, δεῖξον Παρθένε ἀνωτέρους, καί περίσωζε μόνη Πανάχραντε. Ὠδή ς΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ. Τῷ θείῳ σου νῦν ναῷ προστρέχομεν, οἱ παντοίαις συνεχόμενοι νόσοις, πίστει θερμῇ τήν Εἰκόνα σου Κόρη, τήν θαυματόβρυτον κατασπαζόμενοι, καί πάντων δή τῶν δυσχερῶν, θᾶττον λύσιν Ἁγνή κομιζόμεθα. Εἰκόνα σου τήν σεπτήν Ὑπέραγνε, προσκυνοῦντας εὐλαβῶς τούς σούς δούλους, ρῦσαι δεινῶν καί παντοίων κινδύνων, καί ἐξ ἐχθρῶν ἀοράτων Πανύμνητε, καί ὁρωμένων τῶν δεινῶς, πολεμούντων ἡμᾶς Παναμώμητε. Συνάχθητε Μεσσηνίας θρέμματα, καί προσπέσατε ἐξ ὅλης καρδίας, τῇ φωταυγεῖ τῆς Πανάγνου Εἰκόνι, περιπαθῶς ἐξαιτοῦντες τά πρόσφορα, καί τεύξεσθαι ὡς ἀληθῶς, παρ’ αὐτῆς τά αἰτήματα χαίροντες. Στηρίζει μέν τάς καρδίας ἀνθρώπων, φυσικῶς ὁ αἰσθητός ἄρτος Κόρη, χριστιανῶν τάς ψυχάς δέ κρατύνει, τό σόν ἀδόμενον ἅγιον ὄνομα, ἐντεῦθεν καί χαρμονικῶς, πᾶσα γλῶσσα τό Χαῖρε κραυγάζει σοι. Διάσωσον, ἀπό κινδύνων τούς δούλους σου Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετά Θεόν εἰς σέ καταφεύγομεν, ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καί προστασίαν. Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παῤῥησίαν. Ὁ Ἱερεύς μνημονεύει ὡς δεδήλωται. Μετά δέ τήν Ἐκφώνησιν Τό Κοντάκιον. Ἦχος β΄ Προστασία τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετε, μή παρίδῃς ἁμαρτωλόν δεήσεων φωνάς· ἀλλά πρόφθασον, ὡς ἀγαθή, εἰς τήν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντών σοι· τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε τῶν τιμώντών σε. Εἶτα τό Α΄ Ἀντίφωνον τῶν Ἀναβαθμῶν τοῦ δ΄ Ἤχου Ἐκ νεότητός μου, πολλά πολεμεῖ με πάθη· ἀλλ’ αὐτός ἀντιλαβοῦ, καί σῶσον, Σωτήρ μου (δίς). Οἱ μισοῦντες Σιών, αίσχύνθητε ἀπό τοῦ Κυρίου· ὡς χόρτος γάρ, πυρί ἔσεσθε ἀπεξηρραμένοι (δίς). Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι· Ἁγίῳ Πνεύματι, πᾶσα ψυχή ζωοῦται, καί καθάρσει, ὑψοῦται, λαμπρύνεται, τῇ Τριαδικῇ μονάδι, ἱεροκρυφίως. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀναβλύζει τά τῆς χάριτος ῥεῖθρα, ἀρδεύοντα, ἅπασαν τήν κτίσιν, πρός ζωογονίαν. Καί εὐθύς τό Προκείμενον. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καί γενεᾷ. Στίχ. Ἄκουσον, Θύγατερ, καί ἴδε, καί κλὶνον τό οὖς σου, καί ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καί τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καί ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεύς τοῦ κάλλους σου. Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καί γενεᾷ. Ὁ Ἱερεύς· Καί ὑπέρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, Κύριον τόν Θεόν ἡμῶν ἱκετεύσωμεν. Ὁ Χορός· Κύριε, ἐλέησον (ἐκ γ΄). Ὁ Ἱερεύς· Σοφία· ὀρθοί, άκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Εἰρήνη πᾶσι. Ὁ Χορός· Καί τῷ Πνεύματί σου. Ὁ Ἱερεύς· Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου τό Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν. Ὁ Χορός· Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ὁ Ἱερεύς: (Λουκ. Α΄39-49. 56). Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη εἰς τήν ὀρεινήν μετά σπουδῆς, εἰς πόλιν Ἰούδα· καί εἰσῆλθεν εἰς τόν οἶκον Ζαχαρίου, καί ἠσπάσατο τήν Ἐλισάβετ. Καί ἐγένετο, ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τόν ἀσπασμόν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τό βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καί ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καί ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ, καί εἶπεν· Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Καί πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδού γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνή τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τά ὦτά μου, ἐσκίρτησε τό βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καί μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου. Καί εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον, καί ἠγαλλίασε τό πνεῦμά μου ἐπί τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου. Ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ· ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί. Ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καί ἅγιον τό ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δέ Μαριάμ σύν αὐτῇ ὡσεί μῆνας τρεῖς, καί ὑπέστρεψεν εἰς τόν οἶκον αὐτῆς. Ὁ Χορός· Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Καί εἶτα: Ἦχος β΄. Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί Ἁγίῳ Πνεύματι. Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα, Τριάς ἡ ἐν Μονάδι, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Καί νῦν καί ἀεί… Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. Στίχ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἀντί τοῦ, Μή καταπιστεύσῃς με… τό ἀκόλουθον Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι. Μή παρίδῃς δέησιν, τῶν ἀναξίων σῶν δούλων, Παναγία Δέσποινα, ἀλλά δέξαι τάχιστα καί βοήθησον, θλίψεις γάρ πάσχομεν, φέρειν οὐ σθένομεν, τῶν δαιμόνων τά τοξεύματα, σκέπην οὐκ ἔχομεν, οὐδέ ποῦ φυγεῖν οἱ πανάθλιοι, πάντοθεν πολεμούμενοι, καί παραμυθία οὐκ ἔστι πλήν σου. Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἐλπίς καί προστασία τῶν πιστῶν, μή παραβλέψῃς τήν δέησιν, τῶν παρακαλούντων σε. Ὁ Ἱερεύς· Σῶσον, ὁ Θεός, τόν λαόν σου, καί εὐλόγησον τήν κληρονομίαν σου· ἐπίσκεψαι τόν κόσμον σου ἐν ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς· ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καί κατάπεμψον ἐφ’ ἡμᾶς τά ἐλέη σου τά πλούσια· πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας· δυνάμει τοῦ τιμίου καί ζωοποιοῦ Σταυροῦ· προστασίαις τῶν τιμίων, ἐπουρανίων Δυνάμεων Ἀσωμάτων· ἱκεσίαις τοῦ τιμίου, ἐνδόξου, Προφήτου, Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων· τῶν ἐν ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν μεγάλων Ἱεραρχῶν καί οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καί Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας· Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις, Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, τῶν θαυματουργῶν· τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλήτου, Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος καί Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου· τῶν ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καί Ἐλευθερίου· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων· τῶν Ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν· (τοῦ Ἁγίου τοῦ Ναοῦ, ἐφ’ ὅσον δέν ἐμνημονεύθη ἐν τοῖς ἄνω)· τῶν ἁγίων καί Δικαίων θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, (τοῦ Ἁγίου τῆς ἡμέρας, ἐάν ἑορτάζηται) καί πάντων σου τῶν Ἁγίων, ἱκετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου καί ἐλέησον ἡμᾶς. Καί ἡμεῖς τό· Κύριε, ἐλέησον (12άκις). Ὁ Ἱερεύς· Ἐλέει καί οἰκτιρμοῖς, καί φιλανθρωπίᾳ τοῦ Μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ’ οὗ εὐλογητός εἶ, σύν τῷ παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ὁ Χορός· Ἀμήν. Καί ἀποπληροῦμεν τάς λοιπάς ᾨδάς τῆς Ἱερᾶς Παρακλήσεως. Ὠδή ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων. Θλίψεις, ὀδύναι καί κακώσεις, ἤδη εὕροσαν σήν πόλιν Θεοτόκε, καί πιστῶν σου Ἁγνή, τό πλήρωμά βοᾷ σοι, ρῦσαι ἡμᾶς Πανύμνητε, τῆς δεινῆς πανωλεθρίας. Θραῦσον Παρθένε τῶν ἀνόμων, τά φρυάγματα, καί τάς ὁρμάς Κυρία, τάς ἀτάκτους αὐτῶν, ἡμᾶς δέ τούς σούς δούλους, εἰρήνευσον ἀείποτε, εἰς αἰῶνάς σε ὑμνοῦντας. Σκέπη Παρθένε τοῖς σοῖς δούλοις, καί ἀντίληψις γενοῦ καί σωτηρία, τοῖς ἐν πίστει τῇ σῇ, προστρέχουσιν Εἰκόνι, καί πειρασμῶν καί θλίψεων, ἐξελοῦ ἡμᾶς Κυρία. Πάθη ποικίλα πυρετούς τε, καχεξίας τε καί νόσους ἀνιάτους, τῇ ἀμάχῳ σου νῦν, καί θείᾳ προστασίᾳ, σῶν δούλων έξοστράκισον, ὑπερένδοξε Κυρία. Ὠδή η΄. Τόν ἐν ὄρει ἁγίῳ. Τήν Εἰκόνα τήν σήν καταπλουτοῦντες, Θεομῆτορ πηγήν θαυμάτων ξένων, τῷ σῷ ναῷ προστρέχοντες λαμβάνομεν, σώματος τήν ρῶσιν, καί ψυχῆς ὁμοῦ τε, ἁγνή Παρθενομῆτορ. Ὡς τυφλοῖς τε τό φῶς σύ ἐδωρήσω, καί πεσόντας ἐξ ὕψους ἐλυτρώσω, καί νῦν ἠμῶν καταύγασον τά ὄμματα, τῶν ἐσκοτισμένων, καί τῆς ἁμαρτίας, ἀνάστησον τοῦ χάους. Οἱ ἐν νόσοις Παρθένε ἀνιάτοις, ἰατῆρα σέ ἔχομεν ἐν πάσαις, σκέπῃ τῇ σῇ διό νῦν καταφεύγομεν, ἴασιν ἀφθόνως, Πάναγνε παράσχου, ἡμῖν τοῖς σοῖς οἰκέταις. Τούς παντοίοις δεινοῖς ἐνοχλουμένους, καί Εἰκόνι τῇ σῇ προσερχομένους, Παρθενομῆτορ λύτρωσαι τούς δούλους σου, τρέπουσα ἐν τάχει, εἰς χαράν βαθεῖαν, τήν τούτων ἀθυμίαν. Ὠδή θ΄. Ἐξέστη ἐπί τούτῳ ὁ οὐρανός. Τό πένθος Καλαματίων καί κατηφές, εἰς χαράν μεταποίησον Ἄχραντε, καί χαρμονήν, ὅτι σέ προστάτιν ἐν πειρασμοῖς, λιμένα τε πανεύδιον, κέκτηται ἐν σάλῳ τῶν συμφορῶν, ἐλπίδας σωτηρίας, πρός σέ Κυρία πάσας, ἀνατεθεῖσα ὑπερένδοξε. Ποικίλας νοσηλείας καί χαλεπάς, πυρετούς καχεξίας, παρέσεις τε, καί δυσμενεῖς, ἐπηρείας πάσας καί προσβολάς, σῶν οἰκετῶν Πανύμνητε, ἐκ ποδῶν ποίησον Ἀγαθή, τῶν πόθῳ προσιόντων, Εἰκόνι τῇ σεπτῇ σου, καί σέ πιστῶς τιμώντων Πάναγνε. Καλάμας ὦ Μητράνανδρε τάς κλεινάς, ἅς εἰς θείαν κατοίκησιν Δέσποινα, τάς σάς ἀεί, Κόρη ᾐρετίσω καί τούς αὐταῖς, θεοφιλῶς διάγοντας, πάντιμον Εἰκόνα σου καί σεπτήν, ὡς ὄλβον κεκτημένους, καί πύργον ἀσφαλείας, κινδύνων σῶζε Παναμώμητε. Παράδοξον εἰργάσω πρᾶγμα Σεμνή, τόν σόν πλάστην τεκοῦσα καί Κύριον, πρᾶξον καί νῦν, ἕτερον τεράστιον ἐν ἐμοί, ἁμαρτωλόν κατάκριτον, οἴκτειρον ἐλέησον εὐμενῶς, καί σῶσον φιλανθρώπως, ὡς Μήτηρ Φιλανθρώπου, φιλανθρωπίας τόν ἀνάξιον. Καί εὐθύς, τό· Ἄξιόν ἐστι ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν άδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν· τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μαγαλύνομεν. Καί θυμιᾷ ὁ Ἱερεύς τό Θυσιαστήριον καί τόν Λαόν, ἤ τόν οἶκον ὅπου ψάλλεται ἡ Παράκλησις· καί ἡμεῖς ψάλλομεν τά παρόντα Μεγαλυνάρια. Δεῦτε τήν Εἰκόνα Ὑπαπαντῆς, τῆς Χαριτοβρύτου, ἀσπασώμεθα εὐλαβῶς, βρύουσαν παντοίων, νόσων καί πάσης βλάβης, ρῶσιν δαψιλεστάτην, καί χάριν ἄφθονον. Σφαίρας οὐρανίους φωταγωγεῖς, ἀχράντως οἰκήσει, τήν ὐδρόγειον δέ βολαῖς, ἀρρήτων θαυμάτων, αὐγάζεις ὅθεν πίστει, πάντες σέ προσκυνοῦμεν, ὦ Μητροπάρθενε. Τυφλοῖς τήν ἀνάβλεψιν καί κωφοῖς, τήν εὐηκοῒαν, καί ἀλάλοις λύσιν γλωσσῶν, νέμεις Θεοτόκε, πιστῶς σου δεομένοις, βαβαί τῶν σῶν θαυμάτων, κόρη Μητράναδρε. Σέ τήν ρυομένην πάντας ἡμᾶς, δεινῆς ἀσθενείας καί θανάτου ὡς πανσθενῆ, ἐκ βάθους καρδίας, ὑμνοῦμεν, εὐλογοῦμεν, καί χάριτάς σοι πλείστας, ὁμολογοῦμεν ἀεί. Ἡ μεταβολή θλιβομένων σύ, καί τῶν ἀσθενούντων, χαλεπῶς ἡ ἀπαλλαγή, ὑπάρχεις Παρθένε, Μαρία Θεοτόκε, διό οἱ σεσωσμένοι, σέ μεγαλύνομεν. Δέσποινα Μαρία Μήτηρ Θεοῦ, τάς σάς βοηθείας, ἅς ἀείποτε χορηγεῖς, ἡμῖν τοῖς σοῖς δούλοις, δώρησε καί ἤδη, τοῖς πόθῳ ἀνυμνοῦσι, καί προσκυνοῦσί σε. Τίς ποτέ προστρέχων ἐπί τῇ σῇ, Πάναγνε Παρθένε βοηθείᾳ καί δωρεᾷ, οὐ λυτροῦται τάχει, ὧν ἔχεται κινδύνων, ὡς καί αὐτός πολλάκις, προστρέξας σέσωσμαι; Τήν Τριάδα πάντες τήν φωταυγῆ, τῶν Θείων Μαρτύρων, τόν Γεώργιον τόν στερρόν, Δημήτριον τόν θεῖον, συνάμα Ἰωάννην, τῆς πίστεως προμάχους ἀνευφημήσωμεν. Τό Μεγαλυνάριον τοῦ Ἁγίου τοῦ Ναοῦ. Εἶτα· Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς. Ὁ Ἀναγνώστης· Ἀμήν. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς (τρίς). Δόξα Πατρί καί Υἱῷ καί ἁγίῳ Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν. Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Κύριε, ἐλέησον. Κύριε, ἐλέησον. Κύριε, ἐλέησον. Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί ἁγίῳ Πνεύματι. Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου. Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία σου. Γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον, καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν. Καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ. Ὁ Ἱερεύς· Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ Βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Οἱ Ψάλται τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄. Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότη, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν· ἐλέησον ἡμᾶς. Δόξα Πατρί… Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· ἐπί σοί γάρ πεποίθαμεν· μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν· ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαγχνος, καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν· σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, καί ἠμεῖς λαός σου· πάντες ἔργα χειρῶν σου, καί τό ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα. Καί νῦν… Τῆς εὐσπλαγχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε· ἐλπίζοντες εἰς σέ, μή ἀστοχήσαιμεν· ῥυσθείημεν διά σοῦ τῶν περιστάσεων. Σύ γάρ εἶ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν. Κατά τήν περίοδον τῶν Παρακλήσεων τοῦ 15Αὐγούστου, ἀντί τῶν ἀνωτέρω Τροπαρίων, ψάλλονται· Τό Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου (τῆς ἡμέρας) καί τό Θεοτοκίον τοῦ αὐτοῦ Ἤχου. Ὁ Ἱερεύς· Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεός… Ἔτι δεόμεθα, ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν… Ἔτι δεόμεθα, ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου… Ἔτι δεόμεθα, ὑπέρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης… (Καί μνημονεύει πάλιν, ὑπέρ ὧν ἡ Παράκλησις γίνεται). Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ τοῦ διαφυλαχθῆναι τήν ἁγίαν Ἐκκλησίαν καί τήν πόλιν (ἤ χώραν, ἤ νῆσον) ταύτην, καί πᾶσαν πόλιν καί χώραν ἀπό ὀργῆς, λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου, καί αἰφνιδίου θανάτου· ὑπέρ τοῦ ἵλεων, εὐμενῆ καί εὐδιάλλακτον γενέσθαι τόν ἀγαθόν καί φιλάνθρωπον Θεόν ἡμῶν, τοῦ ἀποστρέψαι καί διασκεδάσαι πᾶσαν ὀργήν καί νόσον, τήν καθ’ ἡμῶν κινουμένην· καί ῥύσασθαι ἡμᾶς ἐκ τῆς ἐπικειμένης δικαίας αὐτοῦ ἀπειλῆς, καί ἐλεῆσαι ἡμᾶς. Ἔτι δεόμεθα, ὑπέρ τοῦ εἰσακοῦσαι Κύριον τόν Θεόν φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, καί ἐλεῆσαι ἡμᾶς. Ἐπάκουσον ἡμῶν, ὁ Θεός, ὁ Σωτήρ ἡμῶν, ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς καί τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν· καί ἵλεως, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν, Δέσποτα, ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν, καί ἐλέησον ἡμᾶς. Ἐλεήμων γάρ καί φιλάνθρωπος Θεός ὑπάρχεις, καί σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ὁ Ἱερεύς ποιεῖ μικράν Ἀπόλυσιν· Δόξα σοι Χριστέ ὁ Θεός, ἡ ἐλπίς ἡμῶν, δόξα σοι. Χριστός ὁ ἀληθινός Θεός ἡμῶν, ταῖς πρεσβείαις τῆς παναχράντου καί παναμώμου ἁγίας Αὐτοῦ Μητρός· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων· (τοῦ ἁγίου τοῦ Ναοῦ)· τῶν ἁγίων καί Δικαίων θεοπατόρων Ἰωακείμ καί Ἄννης, (τοῦ ἁγίου τῆς ἡμέρας, οὗ τήν μνήμην ἐπιτελοῦμεν) καί πάντων τῶν Ἁγίων, ἐλεήσαι καί σώσαι ἡμᾶς, ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος). Εἰς τόν ἀσπασμόν τῆς ἁγίας Εἰκόνος Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν. Πάντων τῶν τιμώντων σου Ἁγνή, τήν σεπτήν Εἰκόνα καί πίστει, ἀσπαζομένων αὐτήν, Ἄχραντε προῒστασο, ὡς προστασία πιστῶν, λυτρουμένη τῶν θλίψεων, αὐτούς καί κινδύνων, ὅθεν σοι προσπίπτομεν ταύτην τιμῶντες σεπτῶς, Μήτηρ καί βοῶμεν ἐν πίστει, ρῦσαι καί ἡμᾶς τούς σούς δούλους, πάντων τῶν δεινῶν τε καί κακώσεως. Ὁ Ἱερεύς· Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, έλέησον καί σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΝ Ευλογήσαντος του Ιερέως το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ο το Θεός Κύριος, ως συνήθως, και το εξής. Ήχος δ’. Ο υψωθείς έν τώ σταυρώ. Τη Θεοτόκω εκτενώς νύν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, έν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ’ ημίν σπλαγχνισθείσα. σπεύσον απολλύμεθα, από πλήθους πταισμάτων. μη αποστρέψης σούς δούλους κενούς. σε γάρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Απολλυτίκιον Παναγίας Παραμυθίας. Δόξα Πατρί… Ήχος α’. Του λίθου σφραγισθέντος. Της ποίμνης κυκλωθείσης υπό των πολεμίων, και των διωκτών υλακτούντων κατά των σών προβάτων, προσείπας τώ δούλω σου Αγνή, καθ’ ύπαρ φωνήσασα αυτώ. διά τούτο και χορείαι των μοναστών, σοί κράζουσι Θεοτόκε. Δόξα τη αντιλήψει σου Σεμνή, δόξα τη προστασία σου, δόξα Παραμυθία, σοί μόνη Πανύμνητε. Και νύν… Ήχος δ’. Ο υψωθείς έν τώ σταυρώ. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλείν οί ανάξιοι. ει μη γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο έκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους; Ούκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού. σούς γάρ δούλους σώζεις αεί, έκ παντοίων δεινών. Είτα ο Ψαλμός Ν’ και ο Κανών. Ώδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Πανύμνητε Δέσποινα Μαριάμ, παράσχου μοι χάριν, όπως πιστέψω χρεωστικώς, ασμάτων τοίς άνθεσιν εικόνα, της σής μορφής, Παραμυθία μου. Κυρία του Άθωνος κραταιά, προστάτις και σκέπη, εξαιρέτως δε της Μονής, Μεγίστης κλεινής Βατοπαιδίου, τους παροικούντας έν ταύτη περίσωζε. Ως πάλαι την ποίμνην σου θαυμαστώς, ώ Παραμυθία, διασώσασα έκ ληστών, και νύν ωσαύρως δονουμένους, τη μεσιτεία σου λύτρωσαι Δέσποινα. Έκ νόσων σκανδάλων και πειρασμών, περικυκλωθέντες, τη εικόνι σου ως εικός, προσπίπτομεν Δέσποινα βοώντες, Παραμυθία απάλλαξον τάχιστα. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Βουληθείς ο Υιός σου, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα, βίον μοναστών αμελούντων, τούτου προστάξεων, επανορθώσασθαι, δεινών βαρβάρων τα στίφη, κατά της Μεγίστης σου Μονής απέστειλε. Διά τούτο Παρθένε, σύ αποθήσασα όλεθρον, πάση μητρική παρρησία, χρωμένη έσπευσας. εί και ο Κύριος, αυτού την χείρα εκτείνας, σοίς αχράντοις χείλεσι, πάλιν εβόησας. Παύσον Μήτερ φωνούσα, ο σός Υιός έλεγεν. αλλά σύ Παρθένε και πάλιν, τρίτον εφώνησας, παραμυθήσασα, πάσαν την Ποίμνην σου Κόρη. Όθεν πάντες κράζομεν, Δέσποινα, Χαίρε σοι. Σύ υπάρχεις Παρθένε, πάντων ημών στήριγμα, σκέπη και προστάτις και ρύστις, πάσης κακώσεως, και πρέσβυς άριστος, προς τον Υιόν και Θεόν σου, φύλαξ και υπέρμαχος Βατοπαιδίου Μονής. Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν είς σε καταφεύγομεν, ως μόνη των σών η Παραμυθία. Επίβλεψον, εν ευμενία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και Κάθισμα. Ήχος β’. Τα άνω ζητών. Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, ημών τε παραμύθιον, εκτενώς βοώμέν σοί. Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνω λύτρωσαι ημάς, η μόνη προστάτις του ποιμνίου σου. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Ανεδείχθη Πανάχραντε, ο Ναός σου ούτος της θείας χάριτος, οικητήριον κοσμούμενος, σής σεπτής εικόνος εκτυπώματι. Μοναστών και μιγάδων τε, πάντων τα συστήματα σοί κραυγάζουσι. Παραμύθισον Μητράνανδρε, πειρασμών παντοίων τους οικέτας σου. Της Μονής σου οι τρόφιμοι, χαίροντες σκιρτώντες και αγαλλόμενοι, καθ’ εκάστην την εικόνα σου, χάριτος πληρούνται, ασπαζόμενοι. Βατοπαίδιον γάννυται, συγκαλούν του Όρους άπαν το σύστημα, όπως ίδη της εικονος σου, την μορφής στραφείσαν και φωνήσασαν. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς. Στάμνον Κιβωτόν, Ράβδον Πλάκα, θείαν Τράπεζαν, Όρος Βάτον ακατάφλεκτον, σε Προφήται Κορη προκατήγγειλαν. Όρος Δανιήλ, αλατόμητον κατειδέ σε. άλλος πάλιν πόκον ένδροσον. έτερος χρυσήν λυχνίας Πάναγνε. Λύονται έν σοί, νόμοι φύσεως Πανάχραντε, μόνη τίκτεις Βρέφος άσπορον, Λόγον του Πατρός τον ενυπόστατον. Σώμα και ψυχήν, και διάνοιαν εμόλυνα, ο ανάξιος ικέτης σου. όθεν σοί κραυγάζω . Κόρη σώσον με. Ωδή στ’. Ιλάσθητί μοι. Πρεσβείαις σου Μαριάμ, εγκαίνισον τοίς εγκάτοις μου, προς σόν Υιόν και Θεόν, Πνεύμα το Πανάγιον. πάθος δε ολέθριον της αναισθησίας, αποδίωξον Πανάχραντε. Της ταπεινώσεως εί, Παραμυθία το σύμβολον. προσπίπτοντες ούν ημείς, τη σεπτή εικόνι σου, ταπείνωσιν Δέσποινα δια σου αιτούμε, ταίς προς Κύριον πρεσβείαις σου. Το Όρος το θαυμαστόν, Παραμυθία του Άθωνος, κατέχον την σην σεπτήν, εικόνα συμνύνεται, και την παναγίαν σου, Παναγία Ζώνην, των έχθρων φυγαδευτήριον. Λοιμού, λιμού και σεισμού, πυρός, μαχαίρας και κλύνος, χαλάζης και πειρασμού, και παντός νοσήματος, ρύσαι υπεράγαθε Παναγία Κόρη, την σήν Ποίμνην ικετεύομεν. Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν είς σε καταφεύγομεν, ως μόνη των σών η Παραμυθία. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β’. Αυτόμελον. Προστασία των Χριστιανών καταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς. Αλλά πρόφθασον ως αγαθή, είς την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. τάχυνον είς πρεσβείαν, και σπεύσον είς ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε. Και ευθύς το προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός σου έν πάση γενεά και γενεά. (τρίς). Στιχ. Άκουσον θύγατερ, και ίδε και κλίνον το ούς σου, και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του πατρός σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου. Ευαγγέλιον. (Λουκά α’ 39-49,56) Έν ταίς ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη είς την ορεινήν μετά σπουδής, είς πόλιν Ιούδα. και εισήλθεν είς οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν την Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος έν τη κοιλία αυτής. και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν. Ευλογημένη σύ έν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός την κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου είς τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοίς λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ. Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον,, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτηρί μου. Ότι επέβλεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. ιδού γάρ από του νύν μακαριουσί με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός, και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρείς, και υπέστρεψεν είς τον οίκον αυτής. Δόξα Πατρί…Ήχος β’. Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η έν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νύν… Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και το Προσόμοιον. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Στιχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα ελεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Μη καταπιστεύσης με, ανθρώπινη προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου. θλίψις γάρ έχει με, φέρειν ού δύναμαι των δαιμόνων τα τοξεύματα. σκέπην ού κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος και Παραμυθίαν ούκ έχω πλην σου. Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν το συμφέρον ποίησον. Και ημείς το. Κύριε, ελέησον, ιβ’ (δωδεκάκις). Πόθω και πίστει σοι προστρέχω, παραμύθησον, Παραμυθία Κόρη, παραμύθιον σύ, Μονής Βατοπαιδίου, πάλαι παραμυθήσασα, μοναστάς απειλουμένους. Έλαφος γέγονα διψώσα, τάς πηγάς εκζητών, Παρθένε σών υδάτων. του ελέους του σου, ρανίδα πότισόν με, τω σώ ναώ προστρέχοντα, ώ σεπτή Παραμυθία. Γλυκυτέρα φωνής της αηδόνος, μέλι στάζουσα, ηκούσθη η φωνή σου, και διέσωσε πρίν, Μονήν Βατοπαιδίου. αλλά και νύν διάσωζε, πάμφωτε Παραμυθία. Σκευωρίας ματαίωσον Παρθένε, πονηράς και δεινάς, αφρόνως γινομένας, έν εσχάτοις καιροίς, κατά του Όρους Άθω, Παραμυθία, σώζουσα, ο οικείον ηρετίσω. Ωδή η’. Τον Βασιλέα. Επί σοι χαίρει, πάσα η κτίσις, Αγγέλων, τα συστήματα και των ανθρώπων γένος. έψαλλον τα πλήθη, των μοναστών Παρθένε. Παραμυθίαν, επαινέσωμεν πάντες, δεχομένην των μοναστών τον ύμνον, και λυτρωσαμένην, εκ πειρατών βεβήλων. Των ποιημάτων, Κόρη δεσπόζεις παντοίων, επιγείων τε και των επουρανίων, ώ Παραμυθία, κρατούσα τον Υιόν σου. Τον Βασιλέα, των βασιλέων κρατούσα, βασιλείας βασιλικήν Μονήν σου, μοναστάς οικούντας, Βασίλισσα αξίου. Ναώ σου τω αγίω, πίστει προσιόντες, οι διά σου σεσωσμένοι, Παραμυθία αγνή, τον ταπεινόν ημών ύμνον, σοί αναμέλπομεν. Βοήθησον φυλάξαι, ώ Παραμυθία, του εμφυλίου πολέμου απάλλαττε, όπως Υιού σου δοξάζηται θείον όνομα. Περαίνοντες τον ύμνον, Χαιρέ σοι βοώμεν, τη θαυμαστή σου εικόνι προσπίπτοντες, μετά δακρύων αιτούντες, πταισμάτων άφεσιν. Και ευθύς το. Άξιον έστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν. την όντων Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Και τα Μεγαλυνάρια. Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την Παραμυθίαν ημών των παροικούντων, Μονή Βατοπαιδίου, ύμνοις τιμήσωμεν. Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις μοναζόντων τη σή Μονή, και Παραμυθία γενού ημών και σκέπη, και πρέσβυς τώ Υιώ σου, υπέρ των δούλων σου. Νύν καιρός ανάγκης ήλθεν ημίν, νύν παρέστη χρεία βοηθείας Κόρη της σής. λυτρωσαι ούν πάσης ανάγκης και κινδύνου, και χείρα βοηθείας, τάχιστα όρεξον. Τέτρωμαι τώ πόθω σου Μαριάμ, φλέγει με ο έρως και καθοράν σου της ιεράς, εικονος Παρθένε το κάλλος και την δόξα, και κόρον ού λαμβάνω του μεγαλύνειν σε. Χαίρε Πανυπέρτιμε Μαριάμ, η Παραμυθία της σής ποίμνης και αρωγή, ή τον Θεόν Λόγον κρατούσα έν αγκάλαις. όν δίδου σοίς ικέταις σεμνή ευΐλατον. Κόρη πανακήρατε η ελπίς, των απηλπισμένων και αντίληψις των πιστών, σώσον σους οικετας από παντοίας βλάβης, Παρθένε Θεοτόκε, Παραμυθία μου. Πάσαι των Αγγέλων αι στατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν είς το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Παναγίας Παραμυθίας. Ήχος α’. Του λιθου σφραγισθέντος. Της ποίμνης κυκλωθείσης υπό των πολεμίων, και των διωκτών υλακτούντων κατά των σών προβάτων, προσείπας τώ δούλω σου Αγνή, καθ’ ύπαρ φωνήσασα αυτώ. διά τούτο και χορείαι των μοναστών, σοι κράζουσι Θεοτόκε. Δόξα τη αντιλήψει σου Σεμνή, δόξα τη προστασία σου, δόξα Παραμυθία, σοι μόνη Πανύμνητε. Και ημών ασπαζομένων την Εικόνα της Θεοτόκου ψάλλονται τα παρόντα τροπάρια. Εκτενής και Απόλυσις μεθ’ ην ψάλλομεν. Ήχος β’. Ότε έκ του ξύλου. Δεύτε τη εικονη αδελφοί, τη θαυματουργώ και αγία, της Θεοτόκου αγνής. δεύτε νύν προσπέσωμεν, δάκρυα χέοντες. και έν πόθω κραυγάσωμεν, ψυχής και καρδίας. Πάσης περιστάσεως, ημάς απάλλαξον, ίνα έκ παντοίων κινδύνων πάντοτε λυτρουμένοι Κόρη, σε Παραμυθίαν ονομάζωμεν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΚΜΟΝΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ Ψαλλόμενος εν πάση δσχερεία και θλίψει. Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Ευλογήσαντος του Ιερέως το <<Κύριε εισάκουσον>>, μεθ’ ο το <<Θεός Κύριος>>, ως συνήθως, και το εξής: Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Καθυπομένειν πειρασμούς καθ’ εκάστην τους σους οικέτας, την απείθειαν τέκνων γονείς αυτών αξίωσον και άλγη δεινά τους εν κλίναις στένοντας ασθενείας, Χριστέ μου, Ιησού γλυκύτατε, ο στερρώς υπομείνας, της προδοσίας άλγος και Σταυρόν δι’ ευσπαγχνίαν και άκραν συμπάθειαν. Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Θεοτόκιον. Ού σιωπήσομέν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γάρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ούκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου. σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα ο Ν’ Ψαλμός και ο Κανών, ου η ακροστιχίς. <<Αρετήν υπομονής δίδαξόν, Ιησού μου. Χ.>>. Ωδή ά. Ήχος πλ. δ'. Υγράν διοδεύσας. Αθάνατε Δέσποτα, Ιησού, ο πλούσιος πέλων εν ελέει και οικτιρμοίς πτωχείαν υπέμεινας ως βρέφος, ίνα πλουτίσαις χρηστότητι πένητας. Ρωγμάς στέγης οίκου εμής ψυχής διόρθωσον, Σώτερ, της αγάπης της σής πηλώ, ο στέγων το σύμπαν εί και στέγην εν Βηθλεέμ ουχ ευρών του τεχθηναί συ. Επάκουσον δούλου σου, Ιησού, και θέρμανον τάχος την καρδίαν μου την ψυχράν, ο ψύχος εν φάτνη υπομείνας ίνα θερμάναις βροτών την ψυχρότητα. Θεοτόκιον. Ταπείνωσιν, Μήτερ, υπομονήν έν βίου ταις ζάλαις, προθυμίαν και αρετήν, αγνή Θεοτόκε, δίδαξόν με το σε λαμπρώς μεγαλύνοντα πάντοτε. Ώδή γ΄. Ουρανίας αψίδος. Ηδονών χαμαιζήλων δείον, Χριστέ, δούλους σου πάντας υπερτέρους και ζόφον πόρρω απέλασον παντοειδών συμφορών, ο πειρασμούς υπομείνας εν ερήμω Κύριος ων πάσης κτίσεως. Νεύσον πάντων προσφύγων ταις προσευχαίς, Κύριε, παύων ξενιτείας το άλγος, ο εις την Αίγυπτον καταφυγών, Ιησού, ως βρέφος και ξενιτείας πόνους ο γευσάμενος, Σώτερ φιλεύσπλαγχνε. Υψιπέτας αγάπης δούλους τους σούς ποίησον αετούς, ευΐλατε Σώτερ, και καταξίωσον ημάς φιλείν σε αεί, τον προδοθέντα δολίων μαθητού φιλήματι του σου, Θεάνθρωπε. Θεοτοκίον. Προστατεύουσα πάντας τους χοϊκούς, Δέσποινα, Κεχαριτωμένη, μη παύση τους καταφεύγοντας τη σή θερμή αρωγή και ταχινή προστασία εν του βίου κλύδωσι και περιστάσεσιν. Αξίωσον τους πειρασμούς υπομένειν τους καθ’ ημέραν σε ως λίθον υπομονής, Χριστέ, τους δοξάζοντας, Παντάναξ και Κύριε Ζωδότα. Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής του το άλγος. Αίτηση και το Κάθισμα. Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Χριστέ Ιησού, αράς δια του πάθους σου της πάλαι βροτούς ο σώσας του τιμίου σου, υπομένειν αξίωσον τους οικέτας σου ρύμην των θλίψεων και πειρασμούς εχθρού του νοητού ημάς κατατρύχοντας εκάστοτε. Ωδή δ’. Εισακήκοα, Κύριε. Ο τας ύβρεις δεξάμενος Ιουδαίων ώσπερ επαίνους, Κύριε, Ιησού μου, υβρίζομεν το σον δούλον χαίρειν καταξίωσον. Μύρα ώσπερ ηδύπνευστα εμπτυσμούς ανόμων ο λογισάμενος, δυσωδίαν εξαφάνισον καταπτύστων λόγων μου και πράξεων. Ο αδίκως ραπίσματα εν ταις πατειαίς σου ταίς θείαις, Κύριε, δι’ ημάς καταδεξάμενος, κρίσεως αδίκου με εξάρπασον. Θεοτόκιον. Νεοσσούς, Μητροπάρθενε, ως επισυνάγει υπό τάς πτέρυγας τάς αυτής η όρνις, δέξαι με υπό την σκιάν της προστασίας σου. Ωδή ε’. Φώτισον υμάς. Ή των ευσεβών, Ιησού Χριστέ, ομήγυρις υπομένειν ασεβών κολαφισμούς δυσωπεί σε τον δεχθέντα κολαφίσματα. Σε τους εμπαιγμούς υπομείναντα δι’ άφατον. εύσπλαγχνίαν ικετεύω, Ιησού, εμπαιγμούς απίστων φέρειν με ικάνωσον. Διαμερισμόν, Ιησού, του ιματίου σου υπομείνας αγαθών διανομήν εκζητάν ημίν δικαίως καθυπέδειξας. Θεοτόκιον. Ίθυνον ημάς πεφυσιμένου, Δέσποινα, εκ του πλούτου του φθαρτού προς σωστικήν ταπεινώσεως οδόν την θεοβάδιστον. Ωδή στ’. Την δέησιν. Ό στέφανον οίμοι, τον ακάνθινον υπομείνας ακλινώς, Ιησού μου, εν κεφαλή ση σεπτή και τιμία, εξ ακανθών των θλιβόντων με λύτρωσαι οικείων, τέκνων και παντός της ψυχής μου πτερά τρώσαι θέλοντος. Απάλλαξον τους σούς δούλους, Κύριε, χλευασμών, ειρωνειών και γελώτων των άνευ ήθους θελόντων συντρίψαι τους τηρητάς εντολών των αγίων σου, ο Φαρισαίων βδελυρών ταπεινώς υπομείνας τους γέλωτας. Ξενήκουστον, πως, Παντάναξ Κύριε, Βασιλεύ απάντων βασιλευόντων, περπαιχθείς ενεδύθης κοκκίνην χλαμύδα, ο αφθαρσίαν τους δούλους σου ενδύσας και της ουρανών αξιώσας αυτούς βασιλείας σου. Θεοτοκίον. Οδύρομαι και θρηνώ, πανάμωμε Θεοτόκε, εννοών του θανάτου την ώραν και την αδέκαστον κρίσιν του σου Υιού και Θεού ο τρισδύστηνος, εν η των έργων μου καρπών απολαύσειν, αγνή μέλλω, Δέσποινα. Αξίωσον τους πειρασμούς υπομένειν τους καθ’ ημέραν σε ως λίθον υπομονής, Χριστέ, τους δοξάζοντας, Παντάναξ και Κύριε, Ζωοδότα. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου. Εσταυρωμένε Θεού Λόγε άχραντε, ο υπομείνας ακάνθινον στέφανον, Χριστέ Ιησού μου, αξίωσον ημάς καλώς υπομένειν αείποτε δαιμόνων δεινά πειρατήρια. Προκείμενον. Πάντες οι υπομένοντες σε ου μη καταισχυνθώσι, Κύριε. Στίχος. Σύ εί ο Θεός ο Σωτήρ μου και σε υπέμεινα όλην την ημέραν. Ευαγγέλιον κατά Ματθαίον. (Κεφ. ι' 16-22). Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού μαθηταίς΄ Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων΄ γίνεσθε ούν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί. Προσέχετε δε από των ανθρώπων΄ παραδώσουσι γαρ υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς΄ και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις μαρτύριον αυτοίς και τοις έθνεσιν, όταν δε παραδώσουσιν υμάς, μη μεριμνήσητε πως ή τι λαλήσετε΄ δοθήσεται γαρ υμίν εν εκείνη τη ώρα τι λαλήσετε. Ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του πατρός υμών το λαλούν εν υμίν. Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστατήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς΄ και έσεθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου΄ ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται. (Ζήτει τη Τετάρτη της Γ’ Εβδομάδος). Δόξα. Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η εν μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Θεοτοκίον. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος. Ελεήμον, ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα ελεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Εμπτυσμούς, ραπίσματα, ύβρεις, κοκκίνην χλαμύδα, στέφανον ακάνθινον, σπόγγον, όξος, κάλαμον, λόγχην, σταύρωσιν, ήλους και θάνατον, ο θανάτου άρχων, Ιησού μου, καθυπέμεινας, ίνα τους δούλους σου απάντας διδάξαις την άφατον υπομονήν εν θλίψεσι βίου και δειναίς περιστάσεσι και καθοδηγήσης προς δόμους παμφαείς των ουρανών τους ακλινώς υπομένοντας πειρασμούς εκάστοτε. Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου… Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Ναζωραίε ωραίε, εν χερσίν, Ιησού μου, ταις παναχράντοις σου ως σκήπτρον ο βαστάσας προς χλευασμόν, Παντάναξ, αταράχως τον κάλαμον, διάλυσόν μου παθών τον τάραχον ανόμων. Μεταλήψεως, Σώτερ, σων φρικτών μυστηρίων αξίους ποίησον σους αχαρίστους δούλους, μετά χολής ο όξους μεμιγμένου γευσάμενος εν τω Σταυρώ πριν, Χριστέ, τετέλεσται φωνήσαι. Ελογχεύθης, Χριστέ μου, την αγίαν πλευράν σου ως ανομώτατος υπό των φυλασσόντων στρατιωτών σε, Σώτερ, ίνα της προστασίας σου λόγχη κεντήσαις ημάς τους δοξολογούντας. Θεοτοκίον. Ιλαστήριον πάντων των εις σε προστρεχόντων, Θεογεννήτρια, της μετανοίας δείξον οδούς τοις σοις οικέταις τοις πιστώς μεγαλύνουσι των θαυμασίων πληθύν των σων εις αιώνας. Ωδή η’. Τον Βασιλέα. Ήλοις των ξύλω ο του Σταυρού, Ιησού μου, Σώτερ, προσηλωθείς, ευσπλαγχνίας σης σαρκός μου πάθη προσήλωσον τω ξύλω. Σταυρώ, Χριστέ μου, ο κρεμασθείς δι’ αγάπην του σου πλάσματος σταύρωσον μίσος συν οργή αδίκω οργίλου σου οικέτου. Ο σπόγγου οίνου εσμυρνισμένου, Χριστέ μου, Σώτερ, πλήρη γευσάμενος, δίδου γεύσασθαι σώ δούλω τρυφής των οικτιρμών σου. Θεοτοκίον. Υπεραγία Παρθένε, κάμψον ψυχής μου γόνυ, όπως Υιού σου το κράτος ταπεινώς δοξάζω εν κατανύξει άκρα. Ώδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Μη έρμαιον εάσης κρίσεως αδίκου τόν σόν οικέτην, ο ών, Σώτερ, δίκαιος, και συκοφάντας μου τάχος μακράν φυγάδευσον. Ο θάνατον πατήσας και αθανασία επιβραβεύσας βροτοίς, Σώτερ, λύτρωσαι του αιωνίου θανάτου τους σε δοξάζοντας. Υπομονής αφάτου δείξον εκμαγεία, υπομονής λίθε τίμιε, Κύριε, παιδαγωγούς νουθετούντας τους νέους σήμερον. Θεοτοκίον. Χρωτός μου θεραπεία, Κεχαριτωμένη, και ψυχικής ασθενείας μου ίαμα, κυθυπομένειν με άλγη δεινά αξίωσον. Άξιόν εστι… και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Δόξα σοι, κραυγάζω πανευλαβικώς, Ιησού Χριστέ μου, ο ατίμωσιν του Σταυρού υπομείνας χαίρων, ίνα ημίν τον δρόμον υπομονής αφάτου δείξαις τόν δύσβατον. Δόξα σοι, Θεάνθρωπε Ιησού, πλούσιος ο πέλων έν ελέει και οικτιρμοίς και πτωχός τεχθήναι δεξάμενος έν φάτνη, ίνα πτωχούς πλουτίσαις έν αγαθότητι. Τους γονείς τα τέκνα παιδαγωγείν έν τη ση παιδεία καταξίωσον, Ιησού, και καθυπομένειν απείθειαν και θράσος αυτών, ο υπομείνας ύβρεις και σταύρωσιν. Την αγνωμοσύνην σου μαθητού ο καθυπομείνας, παντευλόγητε Ιησού, ευγνωμόνως στρέφειν τα όμματα προς πάντας υμάς τους νουθετούντας, Σώτερ, αξίωσον. Δίκαιε και πάνσοφε Ιησού, κρίσεως αδίκου απολύτρωσαι τους πιστώς επικαλουμένους σόν όνομα το θείον και δεχομένους κρίσιν σου την αδέκαστον. Δόξα σοι, προσφύγων σών αρωγών και χειμαζομένων αντιλήπτορι ταχίνω, Ιησού Χριστέ μου, τώ ξενιτείας πείραν ως βρέφος γευσαμένω πόθω κραυγάζομεν. Πάσαι των Αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων ή δωδεκάς, οί Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν είς το σωθήναι υμάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον. Υπομένειν αξίωσον τους υμνούντάς σε, εσταυρωμένη αγάπη, Σώτερ, Χριστέ Ιησού, χλευασμούς δεινούς και βίου πειρατήρια, ο υπομείνας εμπαιγμούς, ραβδισμούς, κολαφισμούς και κρέμασιν επί ξύλου διά βροτών σωτηρίαν και αγαλλίασιν αιώνιον. Εκτενής και Απόλυσις, μεθ’ ήν ψάλλομεν το εξής Ήχος β’. Ότε έκ του Ξύλου. Σώτερ, Ιησού μου, Λυτρωτά γένους των βροτών έκ θανάτου, ο άκμων υπομονής και καταδεξάμενος Σταυρού ατίμωσιν, υπομένειν αξίωσον προς δόξαν σού θείου και σεπτού ονόματος ημάς τους γέλωτας και τους χλευασμούς των απίστων την ζωήν μη είναι αγήρω και χαράν λεγόντων αδιάπτωτον. Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου είς σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Δίστιχον Υπομένειν, Σώτερ, πειρασμούς βίου αξίωσον δούλον τον σόν, Χαραλάμπη. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ Ποιηθείς υπό Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου Ευλογήσαντος του Ιερέως λέμε το «Κύριε Εισάκουσον» μεθ’ ο το Θεός Κύριος και τα επόμενα τροπάρια Ήχος δ’. Ο υψωθείς Ως των νοσούντων συμπαθείς ιατείρες, και χειρουργοί των χαλεπών παθημάτων, και των πασχόντων Θείοι αντιλήπτορες, ίασιν και λύτρωσιν, και υγείαν και ρώσιν, ψυχής ομού και σώματος χορηγείτε απαύστως, Κοσμά σοφέ συν τω Δαμιανώ, τοις τη πρεσβεία υμών καταφεύγουσι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ως των νοσούντων συμπαθείς ιατείρες, και χειρουργοί των χαλεπών παθημάτων, και των πασχόντων Θείοι αντιλήπτορες, ίασιν και λύτρωσιν, και υγείαν και ρώσιν, ψυχής ομού και σώματος χορηγείτε απαύστως, Κοσμά σοφέ συν τω Δαμιανώ, τοις τη πρεσβεία υμών καταφεύγουσι. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερύσατο εκ τοσούτων κινδύνων, τις δε διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Ν’ ψαλμός και ο Κανών των Αγίων φέρων ακροστοιχίδαν «Θείοι Ιατροί ιάσασθέ με. Γερασίμου» Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Θεράποντες Θείοι του Λυτρωτού, δυάς Αναργύρων, θεραπείας με ταχινής, της κατά ψυχή ντε και το σώμα, τη αντιλήψει υμών αξιώσατε. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Επλήγην κακία του δυσμενούς, και νόσω βαρεία, περιπέπτωκα χαλεπώς, αλλ’ ω ιατροί των ασθενούντων, της επελθούσης με θλίψεως ρύσασθε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ιάσεις παρέχοντες δωρεάν, Κοσμά Θεοφόρε συν τω Θείω Δαμιανώ, πόνων και δεινών αρρωστημάτων, τους προσιόντας υμίν απαλλάξατε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ολόφωτον σκήνωμα του Χριστού, Κεχαριτωμένη, Αειπάρθενε Μαριάμ, λάμπρυνον τον ζόφον της ψυχής μου, ταις φωταυγέσι σου χάρισι δέομαι. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ιατροί δεδειγμένοι, παρά Θεού άμισθοι, τοις οδυνηρώς τρυχομένοις, πόνοις και άλγεσι, Θείοι Ανάργυροι, της ταλαιπώρου ζωής μου, τάς οδύνας λύσατε, ως συμπαθέστατοι. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ιαμάτων τα ρείθρα, οία πηγή δίκρουνος, η των ιερών Αναργύρων, δυάς αυτάδελφος, κόσμω πηγάζοντες, ασθενειών πάντα ρύπον, και παθών τον βόρβορον, αποκαθαίρετε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Αναργύρως τας νόσους, τάς των βροτών παύοντες, ως παρά Κυρίου λαβόντες, την χάριν Άγιοι, παύσατε δέομαι, το της καρδίας μου άλγος, και προς σωτηρίας με, τρίβον ιθύνατε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Τον Σωτήρα του κόσμου, υπερφυώς τέξασα, την εκ της αρχαίας κατάρας, πληγήν ιώμενον, ημών Πανύμνητε, της ασθενούσης ψυχής μου, ίασαι τον καύσωνα, τη ση χρηστότητι. Διάσωσον των ευκλεών Αναργύρων δυάς αγία, πάσης νόσου και ασθενείας και θλίψεως, τους καταφεύγοντας πίστει υμών τη σκέπη. Επίβλεψον εν ευμενία Πανύμνητε Θεοτόκε επι την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι, της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή Παθών χαλεπών, ακέστορες οξύτατοι, και πάσης ψυχής, πασχούσης ανακούφισις, Δαμιανέ μακάριε και Κοσμά Θεοφόροι Ανάργυροι, εν υγεία ημών την ζωήν, απτώτω τηρήσατε δεόμεθα. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ρώσιν θείαν και ίασιν, και αμαρτημάτων θεόθεν άφεσιν, εξαιτήσασθε Ανάργυροι, τοις συνεχομένοις αρρωστήμασι. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Οδυνώμενος πάθεσιν, υμών τη πρεσβεία προστρέχω Άγιοι, μη παρίδητε Ανάργυροι τον ταις αμαρτίαις απολλύμενον. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ιατροί συμπαθέστατοι, μυστικοίς φαρμάκοις υμών της χάριτος, την αφόρητόν μου άλγησιν, την μαστίζουσάν με θεραπεύσατε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ιατήρα κυήσασα, τον των όλων Κτίστην κόσμον ιώμενον, ίασαί μου τα αλγήματα, Κεχαριτωμένη Μητροπάρθενε. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Ίαμα αεί, αναβλύζει Θείω Πνεύματι, ο ναός υμών Ανάργυροι κλεινοί, και ιάται πάσαν νόσον και πάν οίδημα. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Άνωθεν ημάς, εποπτεύοιτε Ανάργυροι, εξ’ ημών αποδιώκοντες αεί, την μανίαν του δολίου πολεμήτορος. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Σώμα και ψυχήν, ασινή ημών τηρήσατε, εκ δεινών ασθενειών και συμφορών, των προστάτας κεκτημένων ημάς Άγιοι. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Άχραντε Αγνή, την χρονθείσάν μου διάνοιαν, μανιώδεσι του πλάνου προσβολαίς, αποκάθαρον τοις ρείθροις του ελέους σου. Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Συντρίμματα, των ψυχών ιάσασθε, και του σώματος δεινάς καχεξίας, ως δεδεγμένοι πλουσίαν την χάριν, του θεραπεύειν τας νόσους Ανάργυροι, των προσφωνούντων ευλαβώς, την σεπτήν υμών κλήσιν εκάστοτε. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Θηρεύσας με, ηδονής δελέατι, ηχμαλώτευσεν ο δόλιος δράκων, ένθεν οδύναι και νόσοι και πόνοι, κρίσει δικαία επήλθόν μοι Άγιοι, ων της βαρείας συνοχής, ρύσασθέ με Ανάργυροι δέομαι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Εκλάμποντες, ως φωστήρες άδυτοι, ιαμάτων τας ακτίνας τη κτίσει, των νοσημάτων διώκετε ζόφον και της υγείας το φως διαυγάζετε, Ανάργυροι Θαυματουργοί, τοις τη σκέπη υμών καταφεύγουσι. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Μητράναδρε, Μαριάμ Θεόνυμφε, η τον Θεόν ανερμηνεύτως τεκούσα, την χαλεπήν του νοός μου σκοτίαν, τη φωταυγεί σου διάλυσον χάριτι, και ίθυνόν με προς το φως, των σεπτών εντολών του Θεού ημών. Διάσωσον των ευκλεών Αναργύρων δυάς αγία, πάσης νόσου και ασθενείας και θλίψεως, τους καταφεύγοντας πίστει υμών τη σκέπη. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον Ήχος β’. Τοις των αιμάτων Των ιαμάτων την χάριν δεξάμενοι, τους ανιάτως νοσούντας ιάσασθε, Κοσμά και Δαμιανέ ένδοξοι, αμαρτημάτων την λύσιν αιτούμενοι, τοις πίστει υμίν καταφεύγουσι. Προκείμενον Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού Στίχος: Τοις Αγίοις τοις εν τη γη, εθαυμάστωσεν αυτού ο Κύριος ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Εκ του κατά Ματθαίον (Ι’. 1, 5Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ταις των Αναργύρων, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον. Ήχος πλ.β’. Όλην αποθέμενοι. Στίχος: Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Ρώσιν τε και ίασιν, τοις εν οδύναις και λύπαις, συμπαθώς παρέχοντες, Άγιοι Ανάργυροι Θείω Πνεύματι., αλγεινών ρύσασθε, ημάς παθημάτων, και κινδύνων απαλλάξατε, και πάσης θλίψεως, και αρρωστημάτων δεόμεθα, τους την υμών αντίληψιν, επιβοωμένους εκάστοτε, και πταισμάτων λύσιν, αιτήσασθε ημίν παρά Θεού, ως των πιστών πρέσβεις άριστοι, προς Χριστόν μακάριοι. Σώσον ο Θεός των λαόν σου… Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Εκ πηγών σωτηρίου, το γλυκύτατον ύδωρ το των ιάσεων, πηγάζοντες πλουσίως, των νόσων την πικρίαν, θεραπεύετε Άγιοι, αποσβεννύντες αεί, των λυπηρών τη φλόγα. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Γεωργήσας τα πάθη, αρρωστήμασι πλείστοις ήδη ετάζομαι, αλλ’ ώ δυάς αγία, των Θείων Αναργύρων, την ζωήν μου βελτίωσον, και των πολλών μου κακών, την άνεσιν παράσχου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Εν οδύνη τον βίον, δια πλήθος κακίας ανύω Άγιοι, και πέπλησμαι μωλώπων, των εκ της αμαρτίας, αλλ’ υμείς θεραπεύσατε, Ανάργυροι θαυμαστοί, την τάλαιναν ψυχήν μου. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ρώμην θείαν μοι δίδου, Θεοτόκε Παρθένε καθικετεύω σε, ως αν ποιώ και πράττω, το θέλημα το Θείον, εκ δυνάμεως Άχραντε, και τω Υιώ σου Αγνή, πιστώς ευαρεστήσω. Ωδή η’. Τον Βασιλέα Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Άπασαν βλάβην, την καθ’ ημών του Βελίαρ, αποκρούσασθε Ανάργυροι ταχέως, και ημών τον βίον, ανώδυνον τηρείτε. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Σθένος μοι δίδου, κατά παθών ολεθρίων, ώ αυτάδελφε δυάς των Αναργύρων, του πατείν επάνω, όφεων και σκορπίων. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ίδε τον πόνον, της ταλαιπώρου ψυχής μου, ώ αυτάδελφε δυάς των Αναργύρων, και παράσχου ταύτη, υγείαν ουρανόθεν. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Μη διαλίπης, Θεοχαρίτωτε Κόρη, περιέπουσα ως Μήτηρ του Υψίστου, τους υπερυψούντας, την δόξαν σου την θείαν Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Οι κόσμω τας ιάσεις, νέμοντες απαύστως, θεομακάριστοι Θείοι Ανάργυροι, εκ πάσης νόσου ατρώτους ημάς φυλάξατε. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών Υψώσατε τον νουν μου, εννοιών ματαίων, και την ζωήν μου τηρήσατε άνοσον, ως αγαθοί μου προστάται Θείοι Ανάργυροι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Υπέρ των ανυμνούντων, υμάς Θεοφόροι, δια παντός δυσωπείτε τον Εύσπλαγχνον, πάσης ανάγκης εν βίω ρύεσθε πάντοτε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Υμνούμεν σε Πάρθένε, ότι τω σώ τόκω, εκ της αρχαίας κατάρας ερρύσθημεν, και της ζωής της αλήκτου κατηξιώθημεν. Το Άξιον εστί και τα Μεγαλυνάρια Χαίροις Αναργύρων η ξυνωρίς, οι των ασθενούντων, ιατήρες θαυματουργοί, Κοσμά Θεοφόρε, Δαμιανέ τε Θείε, των αρετών τα θεία ενδιαιτήματα. Πλούτω διαπρέποντες αγαθών, ευποϊίας ρείθρα, ανεδείχθητε συμαθώς, και τας ασθενείας, ιάσθε αναργύρως, των χαλεπώς πασχόντων Θείοι Ανάργυροι. Χάριν δεδεγμένοι παρά Θεού, δωρεάν τας νόσους, θεραπεύετε των πιστών, και των βαρυτάτων, παθών λυτρούσθε θάττον, τους επικαλουμένους υμάς Ανάργυροι. Ώφθη ιατρείον πνευματικόν, Πνεύματι Αγίω, ο ναός υμών ο σεπτός, εν αυτώ γαρ πάς τις, προστρέχων εκλυτρούται, δεινών αρρωστημάτων Θείοι Ανάργυροι. Χαίρετε νοσούντων θεραπευταί, και ρώσεως θείας, και υγείας προμηθευταί, χαίρεται διώκται, πνευμάτων ακαθάρτων, Κοσμά Δαμιανέ τε αξιοθαύμαστοι. Πάσης ασθενείας πάσης οργής, φθοράς τε και βλάβης, και αλγήματος χαλεπού, ασινείς τηρείτε, ημάς θαυματοβρύται τους προσιόντας πόθω, υμίν Ανάργυροι. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’. Άγιοι Ανάργυροι και Θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελαβετε, δωρεάν δότε ημίν *. Είτα εκετενής παρά του Ιερέως και απόλυσις μεθ’ ήν ψάλλομεν το κάτωθι τροπάριον. Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου Ρύσαι νοσημάτων χαλεπών, και φθοροποιών αλγηδόνων, των Αναργύρων δυάς, τους θερμώς προστρέχοντας, τη προστασία ημών, ενεργεία της χάριτος, της υμίν δοθείσης, Κοσμά παναοίδιμε, Δαμιανέ τε σοφέ, όπως εν υγεία τελεία, και ειρηνική καταστάσει, τον υμάς δοξάσαντα δοξάζωμεν. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ο Ιερεύς: Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς Ο Χορός: Αμήν. ------------------------------------------------------------------------------------------------------* ΕΤΕΡΟΝ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ (ΚΑΙ ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ) ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ (1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ). Ήχος γ’. Θείας Πίστεως Θείου Πνεύματος τη χειρουργία, θεραπεύετε παντοίας νόσους, συν Κοσμά Δαμιανέ οι Ανάργυροι, ο γαρ Σωτήρ ιατρούς υμάς έδειξεν, εις περιποίησιν πάντων και ίασιν, όθεν ρύσασθε, παθών δυσαχθών και θλίψεων, τους πόθω τω ναώ υμών προστρέχοντας. Κοντάκιον Ήχος β’ Οι την χάριν λαβόντες των ιαμάτων, εφαπλούτε την ρώσιν τοις εν ανάγκαις, Ιατροί Θαυματουργοί ένδοξοι, αλλά τη υμών επισκέψει, και των πολεμίων τα θράση κατεβάλετε, τον κόσμον ιώμενοι εν τοις θαύμασιν. Έτερο Κοντάκιον Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ εκουσίως Εκ της Ασίας, ώσπερ δυο αστέρες, εξανατείλαντες, Ανάργυροι Θείοι, τη Οικουμένη λάμπετε θαυμάτων ταις αυγαίς, νόσους μεν ιώμενοι και δεινάς καχεξίας, χάριν δε παρέχοντες τοις πιστοίς ευρωστίοις, Δαμιανέ Θεόφρον και Κοσμά, χειμαζομένων λιμένες πανεύδιοι. Μεγαλυνάριον Οίαπερ θεράποντες Ιατροί, ψυχών και σωμάτων, ασθενείας οδυνηράς, ιάσασθε τάχος, αρρήτω επισκέψει, ημών Θαυματοβρύται, σοφοί Ανάργυροι. ΕΤΕΡΟΝ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ (ΚΑΙ ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ) ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΥ ΤΩΝ ΕΚ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ (1 ΙΟΥΛΙΟΥ). Ήχος δ’. Ταχύ Προκατάλαβε Ως Θείοι θεράποντες, και ιατήρες βροτών, ανάργυρον βλύζετε την θεραπείαν ημίν, Ανάργυροι ένδοξοι, όθεν τους προσιόντας, τη σεπτή ημών σκέπη, ρύσασθε νοσημάτων και παθών ανιάτων, Κοσμά και Δαμιανέ, Ρώμης βλαστήματα. Κοντάκιον Ήχος β’ Οι την χάριν λαβόντες των ιαμάτων, εφαπλούτε την ρώσιν τοις εν ανάγκαις, Ιατροί Θαυματουργοί ένδοξοι, αλλά τη υμών επισκέψει, και των πολεμίων τα θράση κατεβάλετε, τον κόσμον ιώμενοι εν τοις θαύμασιν ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ Ευλογήσαντος του Ιερέως λέμε το «Κύριε Εισάκουσον» μεθ’ ο το Θεός Κύριος και τα επόμενα τροπάρια Ήχος δ’. Ο υψωθείς Τω Αθλοφόρω οι πιστοί δεύτε πάντες, ευσεβοφρόνως προσπέσοντες βοώμεν, Ιερομάρτυς ένδοξε Χαράλαμπε ρύσαι τους τιμώντας σε, λοιμικής ασθενείας, πάσης περιστάσεως, και δεινών και κινδύνων, ταις προς Χριστόν λιταίς σου, αθλητά, σε γαρ προστάτην κεκτήμεθα άπαντες Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερύσατο εκ τοσούτων κινδύνων, τις δε διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Ν’ ψαλμός και ο Κανών του Αγίου Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Αρματηλάτην Φαραώ. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ταις προς Χριστόν σου ιεραίς εντεύξεσι, Μάρτυς αοίδιμε, των κινδύνων ρύσαι, και δεινής κακώσεως, και πάσης περιστάσεως, και αισχράς αμαρτίας, Ιερομάρτυς Χαράλαμπες, και των δυσμενών κατακρίσεως. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ο των απάντων Βασιλεύς και Κύριος, ψυχής σου το φαεινόν, προειδώς παμμάκαρ, λαμπρώς καθωράϊσεν, ιερωσύνη, Άγιε, διαπρέψαντα λίαν, είτα αθλήσεως λάμψεσι σε εις ουρανούς προσελάβετο. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Δόξη ενθέως διαπρέπων, ένδοξε, εν ουρανοίς κατοικείς, συν αγγέλοις μάκαρ, και Αγίων τάγμασι, δυσώπησον τον Κύριον, παρρησίαν ως έχων, ημάς ρυσθήναι κολάσεως, νόσου τε και πάσης πωρώσεως. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Η υπέρ λόγον τον Θεόν κυήσασα, Ευλογημένη Αγνή, και των ουρανίων, νοερά στρατεύματα, τω κάλλει σου λαμπρύνουσα, Παναγία Παρθένε, καταύγασον τους οικέτας σου, πάσης εξελούσα σκαιότητος. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Παναοίδιμε πόθω σε ανυμνώ Άγιε, τάχος των κινδύνων και σάλου, πάντας απάλλαξον, ταις ικεσίαις σου, προς τον Θεόν και εις όρμον, σωτηρίας εύθυνον τους σε γεραίροντας. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ο Θεός των απάντων, δημιουργός Κύριος, χάριν σοι παρέσχε Θεόφρον, την των ιάσεων ην σύ εζήτησας, υπεραθλών αυτού πόθω, και λαβών τοις δούλοις σου παράσχου Άγιε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Θειοτάτη προνοία, παρά Θεού δέδοσαι πάσι τοις πιστώς σε τιμώσι μάκαρ Χαράλαμπες, διο απέλασον άπασαν νόσον και βλάβην, χάριν παρεχόμενος την επουράνιον. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ως Θεού σε Μητέρα, και γηγενών καύχημα, πίστει ανυμνούμεν Παρθένε, και μακαρίζομεν, ρύσαι Πανάχραντε, της ενεστώσης ανάγκης, τους πιστώς υμνούντας σε την Υπερύμνητον. Ωδή δ’. Συ μου ισχύς Κύριε Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Συ Αθλητά καταφυγή μου και δύναμις, συ προστάτης, συ μου και αντίληψις, πλουτών σοφέ όντως προς Θεόν, παρρησίαν μάκαρ, ως στεφανίτης αήττητος, διο και πάσαν νόσον, απελαύνων παράσχου τοις πιστοίς θείαν χάριν και έλεος. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ολοσχερώς, προς τους αγώνας εχώρησας, ως υπάρχων, ιερεύς θαυμάσιος, και δυσμενών όπλα και ισχύν, τη Θεία ισχύϊ, καταβαλών αξιΰμνητε, στεφάνων ηξιώθης, ουρανίων παμμάκαρ, διό ρύσαι ημάς πάσης θλίψεως. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ιλέως σύ, Ιερομάρτυς Χαράλαμπες, τοις σοις δούλοις, είης Παμμακάριστε, διδούς αυτοίς χάριν δαψιλή, ταις σαις ικεσίαις, ελαύνων νόσους και σκάνδαλα, και χάριτος ενθέου, αξιών ως προστάτης, πάσαν νόσον και βλάβην απέλασον. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Νοούντες σου, το υπέρ λόγον μυστήριον, Θεοτόκε, Άχραντε Θεόνυμφε, των ουρανών τάγματα Σεμνή, θάμβει γεγηθότως, συνέχονται εκπληττόμενα, διό ημάς Κυρία, λοιμικής ασθενείας, και κολάσεως ρύσαι Υπέραγνε. Ωδή ε’. Ινα τι με απώσω Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Υπερύμνητον Μάκαρ, τον Θεόν των απάντων συ ανεκήρυξας, λαμπρώς εν τω σταδίω, Χαράλαμπες Θεόφρον, ον αεί καθικέτευε, των ενεστώτων κακών, ρύσαι ημάς και νόσων. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Νυν σε Μάρτυς πλουτούντες, προς Θεόν των απάντων πρέβυν θερμότατον, και αεί Παμμάκαρ ικετεύομεν ρύσαι των θλίψεων, και δεινής μανίας, της ενεστώσης νόσου τάχους, και κινδύνων και πάσης κακώσεως. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ιλασμόν των πταισμάτων, παρεχόμενος πάσι τοις ευφημούσι σε, ταις λιταίς σου Μάρτυς, την μανίαν εν τάχει απέλασον, Μάκαρ πάσης νόσου, πάσης βλάβης και κακίας, αξιών ουρανίου λαμπρότητος. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ως Θεόν τετοκυΐα, Υπερύμνητε Κόρη Θεοχαρίτωτε, θαυμαστώς ισχύεις, όσα βούλει Υπέραγνε Δέσποινα, διό πάντας ρύσαι, νόσου παντοίας και γεένης, και κολάσεως πάσης εξάρπασον. Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Αγίως την βιωτήν διήνυες, ιερεύς διατελών Θεοκήρυξ, είτα Σοφέ, μαρτυρίου αγώσιν, εις ουρανούς ανελήλυθας άριστε, διό λιταίς σου προς Χριστόν, πάσαν νόσον απέλασον τάχιστα. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ναόν σου του Παναγίου Πνεύματος, εγνωκότες οι πιστοί ευφημούμεν, πάσης οργής, και ανάγκης και νόσων, και του αώρου θανάτου απάλλαξον, λιταίς σου προς τον Λυτρωτήν, Παναοίδιμε Μάρτυς Χαράλαμπες. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Νοούντες την παρρησίαν Άγιε, ην πλουτείς προς τον Χριστόν Αθλοφόρε, πίστει αεί, ευφημούμεν σε Μάκαρ, την λοιμικήν εξ ανθρώπων απέλασον, μανίαν την λυμαντικήν, ταις λιταίς σου Χαράλαμπες ένδοξε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Η μόνη τον Λυτρωτήν κυήσασα, συ υπάρχεις Παναγία Παρθένε, όν εκτενώς, υπέρ πάντων δυσώπει, οικτειρηθήναι τω Θείω ελέει σου, τυχείν τε της εν ουρανώ, απολαύσεως δόξης και χάριτος. Διάσωζε Ιερομάρτυς τους πίστει σε ευφημούντας, ταις προς Χριστόν λιταίς σου Χαράλαμπες, κινδύνων και ασθενείας απάσης. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον Ήχος δ’. Προστασία τη ιερά σου Θεόπνευστε, ικεσία προς τον Χριστόν ιερώτατε, οικτείρησον ημάς, Χαράλαμπες, Σοφέ, δωρούμενος ημίν την λύσιν των δυσχερών ένδοξε, αποσοβών πάσαν νόσον και λοιμικάς ασθενείας, ως αντιλήπτωρ των πιστών, Παναοίδιμε οξύτατος. Προκείμενον Ήχος δ Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει, και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληνθυνθήσετε Στίχος: Πεφυτευμένος εν τω Οίκω Κυρίου, εν ταις αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσουσιν. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Εκ του κατά Ιωάννην (Ιε’. 17-27 και Ις’. 1-2) Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ταις του Αθλοφόρου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος: Ελεήμον ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Μη εγκαταλείψεις με, παραπτωμάτων εις χάος, Αθλητά Χαράλαμπες, αλλά τάχος έξελε της πωρώσεως, θλίψις γαρ Ένδοξε, και αχλύς τήκει με, των απείρων παραπτώσεων, ων με απάλλαξον, τάχος Ιερεύ Παναοίδιμε, προς Κύριον πρεσβείαις σου, ως θερμός προστάτης των δούλων σου, δέομαι Θεόφρον, επάκουσον ημών των ταπεινών, εξαγαγών πάντας Άγιε, των δεινών και θλίψεων. Σώσον ο Θεός των λαόν σου… Ωδή ζ’. Παίδες Εβραίων Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Σώσον Παμμάκαρ σους οικέτας, περιστάσεως και ζάλης εναντίας, ταις ευχαίς σου Σοφέ, προς Κύριον βοώντας, ευλογητός ει Κύριε ο Θεός εις τους αιώνας. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Σώσον Παμμάκαρ σους οικέτας, περιστάσεως και ζάλης εναντίας, ταις ευχαίς σου Σοφέ, προς Κύριον βοώντας, ευλογητός ει Κύριε ο Θεός εις τους αιώνας. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Άγιον Πάτερ των Αγίων, καθικέτευε υπερ των σε τιμώντων, απαλλάτων αυτούς, κακώσεως και σάλου, ευλογητός εί κράζοντας ο Θεός εις τους αιώνας. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Έτεκες Άχραντε Μαρία, τον αχώρητον Δεσπότην των απάντων, όν αεί ως Υιόν, υπέρ ημών δυσώπει, νόσου και πάσης θλίψεως, απαλλάξαι Παναγία. Ωδή η’. Τον εν όρει αγίω Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ικετεύει ο Θείος Χαραλάμπης, σε τον μόνον της Δόξης Βασιλέα, αποσοβήσαι λοιμικήν ασθένειαν, των υμνολογούντων, και δοξολογούντων, αυτόν εις τους αιώνας. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ο των όλων Θεός τρισί προσώποις, προσκυνούμενος οικτείρησον τον κόσμον, του Χαραλάμπους Σώτερ ταις δεήσεσι, δέει σε υμνούντα, και δοξολογούντα, εις πάντας τους αιώνας. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Η Θεότης Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ταις λιταίς Χαραλάμπους πάντας ρύσαι, των δυσχερών και πάσης περιστάσεως, πίστει σε υμνούντας, και υπερυψούντας, εις πάντας τους αιώνας. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Η Παρθένος και μόνη Θεοτόκος, τον Παντάνακτα αλήκτως ικετεύει, υπερ ημών ρυσθήναι περιστάσεων, ανυμνολογούντων, ως Θεόν των όλων, αυτόν εις τους αιώνας. Ωδή θ’. Εξέστη επι τούτω Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Εξίστανται οι τύραννοι Αθλητά, θεωρούντες την χάριν την ένθεον, την επι σοί, Μάρτυς ενεργούσαν υπερφυώς, ηνίκα εξηρτήθησαν, άνω εις αέρα και ο τμηθείς, τας χείρας αοράτως, και ξύλον το βλαστήσαν, ταύτα θεώμενοι εξέστησαν. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Την νόσον την λοιμώδη και μιαράν, απελαύνων, Χαράλαμπες ένδοξε, ρύσαι ημάς, πάσης δυσχερείας των δυσμενών, δαιμόνων τε κακώσεως, πονηρών ανθρώπων καταδρομής, και φθόνου και μανίας, και της συκοφαντίας, και της κολάσεως, Αοίδιμε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Τριάδα Υπερούσιον προσκυνών, συν αγγέλοις Χαράλαμπες ένδοξε, ταις σαις λιταίς, οίκτειρον ικέτας σου ιερέ, και τους υμνολογούντας σε, πάντων αδοκήτων και συμφορών, απάλλαξον Θεόφρον, παντοίας τε κακίας, και της γεένης παμμακάριστε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Κυρία των αγγέλων και των βροτών, και απάσης της κτίσεως Δέσποινα, της απειλής, σάλου τε κακίας της μιαράς, και βασκανίας Άχραντε και ζηλοτυπίας της βδελυράς, απάλλαξον ταχέως, τους σε δοξολογούντας, και αιωνίου κατακρίσεως. Το Άξιον εστί και τα Μεγαλυνάρια Αθλοφόρων κλέος το ιερόν, Μάρτυρα Κυρίου, Χαραλάμπην νυν οι πιστοί, ελατήρα όντα, ισχυρόν πάσης νόσου, και παθών μετά πόθου υμνολογήσωμεν. Αίτημα υπάρχει Θαυματουργέ, τούτο σον Θεόφρον, απελαύνει την λοιμικήν, νόσον εξ ανθρώπων διό αυτήν οξέως, απέλασον λιταίς σου, και πάσαν κάκωσιν. Θρόνω παριστάμενος τω φρικτώ, του Θεού των όλων, εκδυσώπει υπέρ ημών, ρυσθήναι κινδύνων, και πάσης άλλης βλάβης, και της επικειμένης ημίν κολάσεως. Χαραλάμπην πάντες τον θαυμαστόν, Ιερομαρτύρων αγλάϊσμα το φαιδρόν, πόθω ευφημούντες, βοήσωμεν συντόνως, λιταίς σου προς τον Κτίστην, ημάς οικτείρησον. Δεύτε φιλομάρτυρες ευλαβώς, μνήμην Χαραλάμπους ανυμνήσωμεν του κλεινού, προς αυτόν βοώντες, σους δούλους σκέπε Μάρτυς, λοιμικής τε νόσου, και πάσης θλίψεως. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Ως στύλος ακλόνητος της εκκλησίας Χριστού, και λύχνος αείφωτος της οικουμένης σοφέ, εδείχθης Χαράλαμπες, έλαμψας εν τω κόσμω, δια του μαρτυρίου, έλυσας των ειδώλων την σκοτόμαιναν μάκαρ, διό εν παρρησία Χριστώ πρέβευε σωθήναι ημάς. Είτα εκετενής παρά του Ιερέως και απόλυσις μεθ’ ήν ψάλλομεν το κάτωθι τροπάριον. Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου Πάντας ελεείς, Μάρτυς Χριστού, τους σοι προσδραμόντας εν πίστει, ταις ικεσίαις ταις σαις, Αθλητά Χαράλαμπες αξιοθαύμαστε, διό οίκτειρον άπαντας, και νυν τους σους δούλους, τάχιστα ρυόμενος, των αδοκήτων δεινών, θλίψεως και νόσου βαρείας, πάντων δυσχερών και κινδύνων και της εν γεένη κατακρίσεως. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ο Ιερεύς: Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς Ο Χορός: Αμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ Ποιηθείς υπό Κωνσταντίνου Κογεράκη του Κρητός Ευλογήσαντος του Ιερέως λέμε το «Κύριε Εισάκουσον» μεθ’ ο το Θεός Κύριος και τα επόμενα τροπάρια Ήχος δ’. Ο υψωθείς Της ευθυμίας ο φερώνυμος πάτερ, της εν Χριστώ με ευθυμίας δοχείον, ανάδειξον ταις θείαις σου Ευθύμιε ευχαίς, ίνα ευγνωμόνως σε, εν ψαλμοίς μεγαλύνω και ευσήμω στόματι ανακράζω τοιαύτα: χαίροις Οσίων κλέος το λαμπρόν και μοναζόντων σεπτόν ακροθίνιον. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Της ευθυμίας ο φερώνυμος πάτερ, της εν Χριστώ με ευθυμίας δοχείον, ανάδειξον ταις θείαις σου Ευθύμιε ευχαίς, ίνα ευγνομόνως σε, εν ψαλμοίς μεγαλύνω και ευσήμω στόματι ανακράζω τοιαύτα: χαίροις Οσίων κλέος το λαμπρόν και μοναζόντων σεπτόν ακροθίνιον. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερύσατο εκ τοσούτων κινδύνων, τις δε διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Ν’ ψαλμός και ο Κανών του Οσίου φέρων ακροστοιχίδαν εν τοις Θεοτοκίοις και τη θ’ ωδή «Κωνσταντίνου» Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ευθύμιε πάτερ αγγελικώς, βιώσας εν κόσμω, θείων έτυχες δωρεών, και δόξης ηξίωσαι αφράστου, εν ουρανοίς συν Οσίων τοις τάγμασι. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Τρωθείς τη αγάπη του Ιησού, ηγήσω τα πάντα όναρ Όσιε και σκιάν, διο της αυτών πάτερ μερίμνης ταις σαις πρεσβείαις τους παίδας σου λύτρωσαι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Φωνή υπακούσας τη Θεϊκή, καλώς επορεύθης την ευθείαν πάτερ οδόν, ήν δίδου καμοί καλώς βαδίζειν σαις ικεσίαις τρισμάκαρ Ευθύμιε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Κινδύνοις χειμάζομαι χαλεποίς και θλίψις με έχει Παντευλόγητε Μαριάμ, συ δ’ η γηγενών παραμυθία, τον σον οικέτην καλώς παραμύθησον. Ωδή γ’. Συ ει το Στερέωμα Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Όσιε Ευθύμιε, των λογισμών των θλιβόντων με, απάλλαξον θείαις σου πρεσβείαις, προς Χριστόν ον εδόξασας. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Δίδου μοι ταπείνωσιν, δίδου μοι πάτερ κατάνυξιν, δίδου σωτηρίας μοι τον πόθον, σαις λιταίς, ώ Ευθύμιε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Φρόνημα το άστατον, εκ της ψυχής μου εκρίζωσον ευχών σου αγίων τη αξίνη, Θεοφόρε Ευθύμιε. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ω Μήτερ Πανάμωμε, τον κεκλεισμένον Παράδεισον, διήνοιξας ου καμέ πολίτην, ταις ευχαίς σου ανάδειξον. Διάσωσον τους υμνητάς σου Ευθύμιε Θεοφόρε, από κινδύνων δεινών και κακώσεων, ταις προς τον Κτίστην πρεσβείαις σου ευπροσδέκτοις. Επίβλεψον εν ευμενία Πανύμνητε Θεοτόκε επι την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι, της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή Πρεσβεία τη ση, Ευθύμιε μακάριε, ημάς τους πιστώς υμνούντας σε διάσωσον, συμφορών και θλίψεων, και παντοίων άλλων κακώσεων. Τη γαρ Οσία πάτερ σου ζωή, Χριστόν τον Θεόν ημών εδόξασας. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Χαμερπές έχων φρόνημα, εν τη γή τρισμάκαρ δεινώς καθέλκομαι, αλλά συ ουν με ανάστησον, ταις αγίαις ευχαίς σου Ευθύμιε. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Της ψυχής κατερρύπωσα, τον λευκόχρουν πάτερ χιτώνα πταίσμασι, αλλά σύ αυτόν Ευθύμιε, τη αγία σου χάριτι κάθαρον. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Την ειρήνην σου δώρησον, ώ Χριστέ τω κόσμω σεπταίς δεήσες, Ευθυμίου του Θεόφρονος, του ψυχή ολική σε ποθήσαντος. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Νοσημάτων και θλίψεων, ρύσαι τους οικέτας σου Μητροπάρθενε, τους κυρίως Θεοτόκον σε ανυμνούντας αει και γεραίροντας. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Στήριξον ημάς, των ευχών σου το στηρίγματι, του εχθρού γαρ του δεινού ταις προσβολαίς, παμμακάριστε Ευθύμιε κλονούμεθα. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Θλίψις με δεινή, περιέσχε ώ Ευθύμιε, ήν εκδίωξον ταις Θείαις σου λιταίς, συμπαθείας γαρ υπάρχεις μάκαρ έμπλεως. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Δάκρυα Χριστέ, μετανοίας δος τω δούλω σου, ικεσίαις Ευθυμίου του σοφού, του εν γή ασκητικώς σε μεγαλύνατος. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Σώσον με Αγνή, εκ παντοίων περιστάσεων, τον Σωτήρα γαρ εκύησας Χριστόν, απειράνδρως και αφράστως Μητροπάρθενε. Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Δεσμοίς με της αμαρτίας έδησεν, ο εχθρός ο παλαμναίος δολίως, και εν ειρκτή παναθλία κρατούμαι, ην τοις εμοίς κατεσκεύασα πταίσμασι, σπεύσον ούν πάτερ και γενού, λυτρωτής μου ταις Θείαις πρεσβείαις σου. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ανήλθες των αρετών τη κλίμακι, προς ουράνιον Ευθύμιε ύψος, ένθα Χριστός τω στεφάνω της νίκης, την κεφαλήν σου ενδόξως κατέστεψεν, όθεν στεφάνωσον ημάς, αρετών τω στεφάνω πρεσβείαις σου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ο τόκος σου ευθυμίας πρόξενος, τοις γονεύσι σου εγένετο πάτερ, όθεν λιταίς σου Ευθύμιε θείαις, της εν Χριστώ ευθυμίας με πλήρωσον, ίνα αυτόν δοξολογώ και γεραίρω τα ξένα σου τρόπαια. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Τεκούσα τον της ειρήνης πρύτανιν, σοι προσφεύγω Μαριάμ ανακράζων, το των πολέμων Θεόνυμφε νέφος τας των ανθρώπων καρδίας εκάλυψεν, ό της σης χάριτος φωτί, ικετεύω Παρθένε διάλυσον. Διάσωσον τους υμνητάς Ευθύμιε Θεοφόρε, από κινδύνων δεινών και κακώσεων, ταις προς τον Κτίστην πρεσβείαις σου ευπροσδέκτοις. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον Ήχος β’. Τοις των αιμάτων Καταλιπών τα εν κόσμω ως πάνσοφος, υπερκοσμίων χαρίτων ηξίωσαι, διο σε τρισμάκαρ Ευθύμιε, ανευφημούμεν και πόθω κραυγαζομεν, ιλέωσαι πάτερ τον Κύριον. Προκείμενον Ήχος δ Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυτού Στίχος: Μακάριος ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριον, εν ταις εντολές αυτού θελήσει σφόδρα. ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Εκ του κατά Ματθαίον (ΙΑ’. 27-30) Δόξα σοι Κύριε δόξα σοι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ταις του σου Οσίου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβαίαις Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος: Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Όλην αποθέμενος, την κοσμικήν πραγματείαν, ως εχέφρων Όσιε, του Χριστού τοις ίχνεσι, ηκολούθησας και καλώς ώδευσας, την ευθείαν τρίβον, δι’ ήλθες προς την άφθαρτον πόλιν Ευθύμιε, ένθα των σων πόνων απέλαβες τα γέρα και ηρίθμησαι, τοις των Ασωμάτων στρατεύμασι. Όθεν τους τελούντας, την μνήμην σου την πάντιμον πιστώς, ταις ιεραίς σου δεήσεσι, τω Χριστώ προσάγαγε. Σώσον ο Θεός των λαόν σου… Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Αθυμίας με πάτερ, περιέχει η ζάλη, Θείε Ευθύμιε, ην θείαις σου πρεσβείαις, εκδίωξον εν τάχει, απ’ εμού του οικέτου σου, της ευθυμίας γαρ συ, επώνυμος υπάρχεις. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Αμαράντινον στέφος, τη σεπτή κορυφή σου, Χριστός επέθηκε, βραβεύσας σου τους πόνους ούς δι’ αυτόν ανδρείως εν ασκήσει υπήνεγκας.Αυτόν ουν πάτερ αεί, υπέρ ημών δυσώπει. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Νοσημάτων ποικίλων, συμπτωμάτων παντοίων, και πάσης θλίψεως, απάλλαξον τους πίστει, τιμώντας σε βαθεία, και βοώντας τω Κτίσαντι ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Αειπάρθενε Κόρη, γηγενών προστασία, η ακαταίσχυντος, εν βίου τη πορεία, καμέ τον σον οικέτην, ικετεύω προστάτευσον, εξ ορατών τε εχθρών, και αοράτων άμα. Ωδή η’. Τον Βασιλέα Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Κατανοήσας, των εν τω βίω πραγμάτων, το επίκηρον Ευθύμιε Θεόφρον, έσπευσας συνάψαι σαυτόν Χριστώ προθύμως. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Τας αλγηδόνας, της παναθλίας ψυχής μου, τη βοτάνη των αγίων ευχών σου, ίασαι και σώσον, Ευθύμιε τρισμάκαρ. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Τη συντονία, των εναρέτων σου τρόπων, ευηρέστησας Ευθύμιε τον Κτίστην, όν ως παρρησίαν πλουτών αεί δυσώπει. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Νοός μου Κόρη, την χαλεπήν σκοτομήνην, διασκέδασον τη ση αγλαΐα, η το φως του κόσμου, τεκούσα απειράνδρως. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Τους πίστει ευφημούντας, σε ψαλμοίς και ύμνοις, της εν Χριστώ σωτηρίας αξίωσον, ο της ερήμου πολίτης Θείε Ευθύμιε. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ισχύν Χριστέ παράσχου, ημίν τοις παναθλίως, πολεμουμένοις κακία του δράκοντος, του Ευθυμίου πρεσβείαις, του σου θεράποντος. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Νοσούντα με κατ’ άμφω Όσιε Κυρίου, της θεραπείας αξίωσον δέομαι, συ ιατρός γαρ υπάρχεις πάντων πανάριστος. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ο Όσιος Κυρίου ο δεδοξασμένος, ας σοι αιτήσεις προσήνεγκον πλήρωσον, και των της γης φθειρομένων δείξον ανώτερον. Και νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων, Αμήν. Υπερευλογημένη, Άχραντε Μαρία, όν απειράνδρως εκύησας Κύριον υπέρ ημών εκδυσώπει, οία φιλεύσπλαχνος. Το Άξιον εστί και τα Μεγαλυνάρια Χαίροις μοναζόντων η καλλονή, ασκητών η δόξα, και Οσίων η χαρμονή, χαίροις εκκλησίας, Χριστού το Θείον κλέος, σε ουν ανευφημούμεν, πάτερ Ευθύμιε. Χριστού το θελήματι νουνεχώς , υπείκων Θεόφρον, κόσμου έλιπες τα τερπνά, και την τεθλιμμένην εβάδισας πορείαν καρτερικώς εν κόσμω Θείε Ευθύμιε. Εκ της Αρμενίας ώσπερ αστήρ, εξήστραψας πάτερ, και ακτίσι σων αρετών, των φαεινοτάτων, την Οικουμένην πάσαν, λαμπρώς καταφωτίζεις Θείε Ευθύμιε. Δάκρυσι, νηστείαις και προσευχές, Όσιε καθάρας φιλοπόνως την σην ψυχήν, οίκος λαμπρός ώφθης Τριάδος της Αγίας, διό σε ανυμνούμεν πάτερ Ευθύμιε. Της σαρκός το βρίθος ασκητικώς, Όσιε λεπτύνας ανεπτέρωσας σην ψυχήν, προς της απαθείας, Ευθύμιε το ύψος, διό θείων χαρίτων, εδείχθης τέμενος. Σαυτόν καθοπλίσας τη του Σταυρού, σοφέ παντευχία, ως εχέφρων και νουνεχής, φοβερός εφάνης, εχθροίς τοις αοράτοις, Ευθύμιε Θεόφρον ούς και ετρόπωσας. Ευθύμιε κλέος των ασκητών, και Ανδρέα πάτερ ο της Κρήτης θείος ποιμήν, συν τω Ιωάννη τω Βαπτιστή απαύστως Χριστόν υπέρ του κόσμου καθικετεύετε. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας Πίστεως. Θεία χάριτι ηγλαϊσμένος, θείον ήνυσας εν κόσμω βίον, των μοναζόντων το κλέος Ευθύμιε, της κοσμικής εκφυγών γαρ συγχύσεως, ασκητικώς τον εχθρόν κατεπάλαισας, Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Είτα εκετενής παρά του Ιερέως και απόλυσις μεθ’ ήν ψάλλομεν το κάτωθι τροπάριον. Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου Κόσμου τα ηδέα και τερπνά, έλιπες Χριστόν αγαπήσας, τελειωτάτω νοΐ, χαίρων δε κατώκησας, εν τη ερήμω σοφέ, ένθα θείοις παλαίσμασι, και πόνοις ατρύτοις, ανδρικώς ενίκησας, τον πολυμήχανον. Όθεν της αυτού κακουργίας, λύτρωσαι ημάς ευχαίς σου, Όσιε Ευθύμιε μακάριε. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ο Ιερεύς: Δι ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς Ο Χορός: Αμήν. ΔΙΣΤΙΧΟΝ Πρόσδεξαι Ευθύμιε τάς ικεσίας ας Κωνσταντίνος σοι ύφανεν πίστει ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΑΤΡΩΝΑΝ ΤΗΝ ΑΟΜΜΑΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΡΩΣΙΔΑ ΑΣΚΗΣΑΣΑΝ ΕΝ ΚΟΣΜΩ Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια Ευλογήσαντος του Ιερέως το Κύριε εισάκουσον μεθ'ο το Θεός Κύριος, ως συνήθως και το εξής Ήχος δ΄. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ Την εν Ρωσία διαλάμψασαν άρτι υπομονή εν τοις εκάστοτε πόνοις, αγάπη προς τους πάσχοντας και προς τον Θεόν, ταπεινώσει, μέλψωμεν, απαθεία και νήψει μελιρρύτοις άσμασι, θεοφόρον Ματρώναν, αυτής λιτάς αόκνους ευλαβώς προς τον Δεσπότην Χριστόν εξαιτούμενοι Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Θεοτόκιον Ου σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας Σου λαλείν οι ανάξιοι, Ει μη γαρ Συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημας ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ Σου Σους γαρ δούλους σώζεις αει εκ παντοίων δεινών. Είτα ο Ν΄Ψαλμός και ο Κανών, ου η Ακροστιχίς <<Ματρώνα, λιταίς Σου σκότη μου διάλυσον. Χ.>> Ωδή α΄Ήχος πλ.δ΄. Υγράν διοδεύσας Οσία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών Ματρώνα, δικαίως υπό σεπτού η ονομασθείσα, στύλος όγδοος αχανούς, Ρωσίας, Κροστάνδης Ιωάννου, εν ευσεβεία ημας πάντας στήριξον. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Αγίασον πάντας σε ευλαβώς, Ματρώνα, τιμώντας ώσπερ κρήνην αγιασμού θεόβρυτον και πηγήν θαυμάτων την εν Ρωσία αρτίως εκβλύσασαν. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Του κόσμου ασκήστρια θαυμαστή, Ματρώνα οσία, δυσχειμέροις εν τοις καιροίς δεινής αθεϊας εν Ρωσία η διαλάμψασα ρύσαι με θλίψεων. και νυν... Θεοτόκιον Ροαίς, Μητροπάρθενε, ρυπτικών ευχών Σου προς Κτίστην και Υιόν σου ημών παθών κατάσβεσον φλόγα χαμαιζήλων, Θεόγεννητορ, μερόπων διάσωσμα. Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος. Οσία του Θεού πρέσβευε υπερ ημών Ως πυξίον σοφίας και αρετής μέλπομεν Σε των ευσεβών αι χορείαι, χάριτος σκήνωμα, Ματρώνα, και δωρεών παντοδαπών εκμαγείον οι εν δίναις σπεύδοντες τη μεσιτεία Σου. Οσία του Θεού πρέσβευε υπερ ημών Νυν, αόμματε μήτερ, η της ψυχής όμματα έχουσα σαφώς εστραμμένα προς τον ουράνιον Νυμφίον και Λυτρωτήν, Ματρώνα άνοιξον κόρας τας ημών θεάσασθαι τα υπέρ έννοιαν. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ασκουμένων γυναίων θεοειδές έκτυπον, η οφθείσα Πνεύματος θείου κατοικητήριον, τω σω Νυμφίω Χριστώ, Ματρώνα πρέσβευε, σώφρον, δούναι τοις τιμώσι Σε χάριν και έλεος. Και νυν.. Θεοτόκιον Λυμεώνος αϋλου γένους βροτών, Δέσποινα, Κεχαριτωμένη Μαρία, θεία ολέτειρα, εξ επηρείας αυτού, απαλλαξόν με εν τάχει τον ψυχή και χείλεσι Σε μακαρίζοντα. Διάσωσον, από κινδύνων, Ματρώνα τους Σε τιμώντας ως νεόφωτον αρετών παντοίων απαύγασμα και άστρον προς στένοντας συμπαθείας. Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β΄. Πρεσβεία θερμή Την υπομονή και ταπεινώσει λάμψασαν εν χρόνοις δεινοίς Ρωσίας ανυμνήσωμεν άσκητριαν κράζοντες τιμαλφές αρετών ανακτόριον, Μάτρωνα, χάριν εύρηκας Χριστώ πρεσβεύειν υπέρ των ευφημούντων Σε. Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ικετών εις βοήθειαν σπεύσον σων, Ματρώνα θεοχαρίτωτε, σαρκοφόρος ώσπερ άγγελος εν Ρωσία άρτι διαλάμψασα. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ταπεινώσεως σκήνωμα και εικών, πανεύφημε προοράσεως, τηρεί πάντας τους τιμώντας Σε εν υπομονή και νήψει πάντοτε. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ασινείς διατήρησον νόσων κατωδύνων τους εκζητούντας Σου τας πρέσβειας προς τον Ύψιστον, θεαυγές Ματρώνα, υπερένδοξε. Και νυν.. Θεοτόκιον Ιλαστήριον άμεσον κόσμου, απολύτρωσαι, Μητροπάρθενε, τους πιστώς Σε μακαρίζοντας και εκδεχομένους την Σην εύνοιαν. Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Σου την ευαγή πολιτείαν αναμέλποντες εν τω κόσμω εξαιτούμεθα ευχάς προς τον Κύριον, Ματρώνα, τας αόκνους σου. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Στήριξον ημάς εν τη πίστει τους προστρέχοντας ση, Ματρώνα γεραρά επισκοπή και υμνούντας σε ως στύλον θεοφώτιστον. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Όλβε της Χριστού Εκκλησίας πολυτίμητε, θησαυρόν, Ματρώνα, ώσπερ τιμαλφή θείας Σκέπης μάνδρα έχει τα Σα λείψανα. Και νυν... Θεοτόκιον Ύμνοις σε αει, σωτηρίας ως κρηπίδωμα καταστέφομεν βροτών, Μήτερ Θεού, και χαράς ημών αλήκτου θείαν πρόξενον. Ωδή στ΄. Την δεήσιν. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Στηρίζουσα δήμον εμπερίστατον δυσχειμέροις αθεϊας εν χρονοίς, μήτερ Ματρώνα, ουκ έπαυσας Ρώσων επιζητούντων αλήθειαν πίστεως, η νυν στηρίζουσα ευχαίς Σαις προς Κύριον πάντας ικέτας Σου. Οσία του Θεού πρέσβευε υπερ ημών Κραυγάζει Σοι ευσεβών ομήγυρις καταφεύγουσα, Ματρώνα, Ση σκέπη και ακλινή προστασία υψόθεν μη διαλίπης ημάς εποπτεύουσα, Κυρίου νύμφη, τους πιστώς μελωδούντας ασκήσεως πόνους Σου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ομμάτων μου της ψυχής διάνοιξον, θεοφόρητε Ματρώνα, τας κόρας του βλέπειν πάντα συμφέροντα, κράζω, η αομμάτως τον βίον ανύσασα και παρειμένη εν καιροίς τοις εσχάτοις, Ρωσίας ωράϊσμα. Και νυν... Θεοτόκιον Την δέησιν, Θεοτόκε Δέσποινα, η τεκούσα υπερ λόγον τον Λόγον Θεού Υψίστου, προσδέχου Σου δούλου πανευμενώς του ζητούντος την χάριν Σου και ανυμνούντως ευλαβώς τον Υιόν Σου και Κτίστην του σύμπαντος. Διάσωσον, από κινδύνων, Ματρώνα τους Σε τιμώντας ως νεόφωτον αρετών παντοίων απαύγασμα και άστρον προς στένοντας συμπαθείας. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ'εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αιτησις και το Κοντάκιον Ήχος β΄. Τοις των αιμάτων σου Την δυναμένην του Πνεύματος χάριτι προβλέπειν πάντα εσόμενα μέλψωμεν, Ματρώναν, Ρωσίας αγλαϊσμα ως γυναικών θεαυγών ισοστάσιον και κόσμου μεσίτριαν ένθερμον. Προκείμενον. Ήχος δ΄. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι. Στίχος. Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου και κατεύθυνε τα διαβήματά μου Ευαγγέλιον κατά Μάρκον (Κεφ. Η΄34-Θ΄1) Είπεν ο Κύριος όστις θέλει οπίσω Μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω Μοι. Ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν ος δ' αν απολεση την εαυτού ψυχήν ενεκεν Εμου και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εαν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; ος γαρ εαν επαισχυνθή Με και τους Εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των αγγέλων των αγίων. Και έλεγεν αυτοις αμην λέγω υμιν ότι εισι τινές των ωδε εστηκότων, οιτινες ου μη γεύσωνται θανάτου εως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει. Δόξα. Ταις της Σης Οσίας πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμων εγκλημάτων και νυν. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον. Ήχος πλ. Β΄. Όλην αποθέμενοι. Στίχος. Ελεήμον, ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα ελεός Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανομημά μου. Την παραμυθήσασαν εμπεριστάτων χορείας Ρώσων εν τοις έτεσι τοις εσχάτοις μέλψωμεν ύμνοις πρέπουσι του Θεού χάριτι, θεαυγή Ματρώναν, την αόμμματον ασκήτριαν, ήσπερ ο Κύριος της ψυχής τα όμματα ήνοιξεν οράν τα εν τω μέλλοντι και των καρδιών τα ενδότερα και εν κατανύξει κραυγάσωμεν διάνοιξον ημών ψυχών ευχαίς Σου τα βλέφαρα βλέπειν τα σωτήρια. Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου... Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Η εν κόσμω οσίως και αμέμπτως τον βίον εκδαπανήσασα, Ματρώνα και αρθείσα πρός δόμους αφθαρσίας, μη ελλίπης εκάστοτε υπέρ των Σων ικετών πρεσβεύουσα Κυρίω. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Μήτερ πνευματοφόρε, της Ρωσίας, Ματρώνα, το νέον σέμνωμα, επάκουσον φωνής μου δεήσεως και ρύσαι συμφορών και κακώσεων και της γεένης πυρός τον καταφεύγοντά Σοι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ουρανόφωτος στήλη ταπεινώσεως, μήτερ, ευχής και νήψεως επώφθης, εκ κοιλίας μητρός προορισθείσα καταυγάσαι πυσρσεύμασιν Σων διδαχών τον λαόν εν αθεϊας χρόνοις. Και νυν.. Θεοτόκιον Υπερύμνητε Μήτερ, Σην αγίαν εικόνα ως όλβον άσυλον επονομαζομένην, αμαρτωλών απάντων σωτηρία, η πάνσεπτος Ματρώνα έσχεν παντί εν βίω, Θεοτόκε. Ωδή η΄. Τον Βασιλέα. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Δακρυρροούντες τας σας λιτάς εκζητούμεν οι εν θλίψεσιν όντες, Ματρώνα, προς τον Σον Νυμφίον και Λυτρωτήν του κόσμου. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ίσθι ακέστωρ των Σε υμνούντων, Ματρώνα, ταπεινώσεως ως μυροθήκην και δοχείον πλήρες υπομονής εν βίω. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Αγίων νέων συνηριθμήθης χορείαις, μεθ'ων χαίρη απαύστως εν πόλω και Χριστώ πρεσβεύεις υπερ ημών, Ματρώνα. Και νυν... Θεοτόκιον Λειμών ευώδης, Μήτερ Θεού, παρθενίας και ηδύπνοος κήπος αγνείας πέλουσα, Σους δούλους καθήδυνον οδμαίς Σου. Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Υπερ των Σε τιμώντων και ασπαζομένων εν τη μονή θείας Σκέπης Σα λείψανα, Χριστόν δυσώπει, Ματρώνα, Τον Σε δοξάσαντα. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Στηρίζουσα μη πάυση, στύλε της Ρωσίας, τους κλονουμένους, Ματρώνα, εκάστοτε ευχών Σου ράβδω προς Κτίστην τον πανευϊλατον. Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ορθοφρονούντων πάντων Ρώσων αντιλήπτορ, Ματρώνα, πλάνης ομίχλην εκδίωξον και την αχλύν την ζοφώδη λύσον αιρέσεων. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι Ναέ χρηστοηθείας πάγχρυσε, Ματρώνα, ναούς ημάς εγρηγόρσεως πάντιμε, δείξον τους μνήμην τιμώντας Σην αεισέβαστον. Και νυν... Θεοτόκιον Χαρίτων θεοσδότων, Κεχαριτωμένη, αγνή Παρθένε, ταμείον ασύλητον τους Σε γεραίροντας πόθω αει χαρίτωσον. Άξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως τον Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, Σε μεγαλύνομεν. Και τα παρόντα μεγαλυνάρια Χαίροις, των εν κόσμω ασκητριών καύχημα, Ματρώνα, των ασκήσει θεοτερπεί, αρετών εις ύψος καταντησάντων μέγα, νεόφυτον Ρωσίας, άνθος ηδύπνοον. Πάντας τους προστρέχοντας ευλαβώς Σου ταις ικεσίαις προς τον Κύριον Ιησούν, Σον σεπτόν Νυμφίον, εν ουρανοίς Ματρώνα, συντήρει επηρείας πλάνου απήμονας. Χαίροις, διοράσεως ο κανών, χαίροις η ακρότης της εν βίω υπομονής, χαίροις, της Ρωσίας ο όγδοος ο στύλος, Ματρώνα θεοφόρε, πίστεως πρόβολε. Χαίροις, η αόμματος εκ γαστρός, η χαριτωθείσα Παρακλήτου αύραις τερπναίς, χαίροις, συμπαθείας πρός πάσχοντας, Ματρώνα, και προς εμπεριστάτους στύλος ακράδαντος. Δίδου τοις τιμώσι Σε ακλινώς, ευκλεες Ματρώνα, εν τω βίω υπομονήν και ισχύν πατήσαι το φρύαγμα του πλάνου, η στέρησιν ομμάτων καθυπομείνασα. Φως την στερηθείσαν εκ γενετής οφθαλμών, Ματρώναν, ευφημήσωμεν ευλαβώς ως πνευματοφόρων ασκητριών Ρωσίας αγλαϊσμα το νέον και σκεύος χάριτος. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημας. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον Λόγον. Αδιάσειστον στύλον Ρωσίας όγδοον, την στερουμένην ομμάτων εκ γενετής, ευλαβώς ανυμνήσωμεν Ματρώναν την αοίδιμον, ως σκεύος θείων δωρεών και αγάπης ακραιφνούς προς πάντας εμπεριστάτους βοώντες σκέδασον ζόφον παθών ημών φωτί Σης χάριτος. Εκτενής και Απόλυσις, μεθ'ην ψάλλομεν το εξής Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου. Πάντων εν εσχάτοις τοις καιροίς κεκλεισμένων, Μήτερ, εχόντων τους οφθαλμούς της ψυχής και αυτής συμφέροντα, Ματρώνα πάνσεμνε, παρορόντων διάνοιξον και δείξον την τρίβον προς ζωήν απάγουσαν την αιωνίζουσαν τοις ειλικρινώς Σε τιμώσιν ως Ρωσίδος πάνσεπτον γόνον και ταμείον χάριτος ακένωτον. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων Σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδαν μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπην Σου. Δίστιχα. Ματρώνα, άνοιξον οφθαλμούς μου βλεπειν ψυχής το συμφέρον, βοά Χαραλάμπης. Φιλοθέου διάνοιξον έτι κόρας ψυχής, Ματρώνα, οράν αγήρω μόνον. Ματρώνα, μετάνοιαν δίδου μοι και ρύσαι με της υπερηφανείας, βοά Σοι Ηλίας. ΟΙΚΟI ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣΑΡΕΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΝΕΚΤΑΡΙΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ ΤΟΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ Ποιημα Γερασιμου Μοναχου Μικραγιαννανιτου Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη υπερμάχω. Ορθοδοξίας τον αστέρα τον νεόφωτον Και εκκλησίας το νεόδμητον προτείχισμα Ανυμνήσωμεν καρδίας εν ευφροσύνη∙ Δοξασθείς γαρ ενεργεία τη του πνεύματος Αναβλύζει ιαμάτων χάριν άφθονον Τοις καραυγάζουσιν χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Άνθρωπος ουρανόφρων, ανεδείχθης εν κόσμω, Νεκτάριε Χριστού Ιεράρχα (τρις)∙ ζωήν γαρ οσίαν διελθών, ακέραιος όσιος και θεόληπτος, εν πάσιν εχρημάτισας∙ εντεύθεν παρ΄ ημών ακούεις∙ Χαίρε, δι΄ ου οι πιστοί υψούνται∙ χαίρε, δι΄ ου οι εχθροί θαμβούνται∙ Χαίρε, της σοφίας ο κρατήρ ο χρυσότευκτος∙ χαίρε, της κακίας ο πρηστήρ ο νεότευκτος. Χαίρε, οίκος αγιότατος ενεργείας θεϊκής∙ χαίρε, βίβλος θεοτύπωτος πολιτείας της καινής. Χαίρε, ότι αρτίως ημιλλήθης Αγίοις∙ χαίρε, ότι εμφρόνως εχωρίσθης της ύλης. Χαίρε, λαμπρόν της πίστεως τρόπαιον χαίρε, σεπτόν της χάριτος όργανον. Χαίρε, δι΄ ου εκκλησία χορεύει∙ χαίρε, δι΄ ου νήσος Αίγινα χαίρει∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Βλέμματι διανοίας, έτι ων νεανίας, κατωπτεύσας τη θείαν ακτίνα, υφ΄ ης καταλαμθφείς την ψυχήν, τω φωτί των θειων εντολών Όσιε, ηρετίσω πορεύεσθαι, εκ νεότητος Χριστώ ψάλλων∙ Αλληλούια. Γέγονας εν τη πόλει, Κωνσταντίνου θεόφρον, τω θείω ιθυνόμενος φόβω, εν η τα κρείττονα μελετών, φρονήσεως θείας έμπλεως πέφηνας, ευφραίνων εν τοις λόγοις σου, τους εκβοώντας σοι ταύτα∙ Χαίρε, το κλήμα της αφθαρσίας∙ χαίρε, το νέκταρ της αμβροσίας. Χαίρε, Του Σωτήρος θεράπον θεόληπτε∙ χαίρε, των Πατέρων των πάλαι ομότροπε. Χαίρε, πέτρα νεοσμίλευτος νοητής οικοδομής∙ χαίρε, στέφος το νεόπλοκον Εκκλησίας της σεπτής. Χαίρε, ότι εφάνης ως νεόδρεπτον ρόδον∙ χαίρε, ότι εδείχθης ως θεόδεκτον δώρον. Χαίρε, αστήρ ο νέος της πίστεως∙ χαίρε, λαμπτήρ της δόξης Του Κτίσαντος. Χαίρε, ηθών ουρανίων ταμείον∙ χαίρε, σεπτόν αρετών εκμαγείον∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Δόξαν την της σοφίας, ολοτρόπως ποθήσας, και ταύτην εκ παιδός εκζητήσας, Τον Χριστόν ικετεύεις τυχείν, του καλλίστου εφετού θερμοίς δάκρυσι, και τυχών της εφέσεως, Νεκτάριε πιστώς εβόας∙ Αλληλούια Εύφρανας την ψυχήν σου, ως οι πάλαι Πατέρες, Βασίλειος συν τω Γρηγορίω, παιδευμάτων τη κτήση σαφώς, εν Αθήναις μαθητεύσας Νεκτάριε∙ διό τοις σοις χαρίσμασιν, ηδόμενοι σοι εκβοώμεν∙ Χαίρε, φωτός ουρανίου τέκνον∙ χαίρε, τερπνόν ευσεβείας δένδρον. Χαίρε, της του κόσμου απάτης υπέρτερος∙ χαίρε, τη μεθέξει του κρείττονος ένθεος. Χαίρε, νούς ο θεοφόρητος πλήρης θειων εννοιών∙ χαίρε, άνθραξ Θειου Πνεύματος πυρ ανάπτων νοερόν. Χαίρε, ότι αμέμτως την ζωήν διανύεις∙ χαίρε, ότι την πλάνην του Βελίαρ εκλύεις. Χαίρε, Χριστού δεχθείς την αγάπησιν∙ χαίρε, καλών ενέγκας την άνθησιν. Χαίρε, πιστών νεοστήρικτον έρκος∙ χαίρε, εχθρών καιριώτατον βέλος∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε Ζήλω θείω θεόφρον, των Οσίων Πατέρων, ποθησας τον ισαγγελων βιον, εν Χίω ημφιάσω σεπτώς, των μοναχών το σχήμα το ουράνιον, και τον εχθρόν εγύμνωσας, εν τω ψάλλειν αεί Κυρίω∙ Αλληλούια Ήκουσε προσευχής σου, ο Δεσπότης εξ ύψους, βοήσαντος Αυτώ εκ καρδίας, και Επέταξε τη θαλάσση, και έστη εις αύραν ο κλύδων Όσιε, θαυμάσαντες δε άπαντες, οι σωθέντες πιστώς εβόων∙ Χαίρε, Θεού ο θειος θεράπων∙ χαίρε, πηγή ποικίλων θαυμάτων. Χαίρε, Εκκλησίας ο φωστήρ ο νεόφωτος∙ χαίρε, των Αγίων απάντων ισότιμος. Χαίρε, σκεύος πολυτίμιτον ουρανίων δωρεών∙ χαίρε, κήπος ο νεόβλαστος μακαρίων αρετών. Χαίρε, ότι θαλάσσης κατευνάζεις τον σάλον∙ χαίρε, ότι λόγω απελέγχεις παν φαύλον Χαίρε, Χριστού το νέον εκλόγιον∙ χαίρε, ηθών οσίων γεώργιον Χαίρε, ζωής θιασώτης οσίας∙ χαίρε, χαράς βραβευτής ουρανίας∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Θαυμαστός ανεδείχθης, εν εσχάτοις ημέρες, εν βίω Ιεράρχα αγίω, των πάλαι Αγίων την ζωήν, χαρακτηρίσας εμφανώς τοις τρόποις σου, και δοξασθείς τοις θαύμασι, κινδύνων σώζεις τους βοώντας∙ Αλληλούια Ιεράρχης θεόφρον, εκλογή θεοκρίτω, εδείχθης αληθώς εν Αιγύπτω, και της Πενταπόλεως ποιμήν, κατά Παύλον τον μέγαν ώφθης ένθεος∙ διό την πολιτείαν σου, εθαύμαζον πιστοί βοώντες∙ Χαίρε, ο ένθους τη πολιτεία∙ χαίρε, ο τύπος τη ευσεβεία. Χαίρε, των Οσίων Πατέρων εφάμιλλος∙ χαίρε, ιερέων ο νέος διάκοσμος. Χαίρε, σκήνωμα πραότητος και αγάπης θησαυρός∙ χαίρε, ιλαρότητος και ελέους χορηγός. Χαίρε, ότι εφάνης Εκκλησίας λαμπρότης∙ χαίρε, ότι τυγχάνεις ευσεβούντων φαιδρότης. Χαίρε, εικών αρίστης βιώσεως∙ χαίρε, τυχών σαφώς της θεώσεως. Χαίρε, κανών της αρχιερωσύνης∙ χαίρε, λαμπτήρ της θεορρημοσύνης∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Κόσμος της εν Αιγυπτω, Εκκλησίας ωράθης, ως του Ευαγγελίου εργάτης∙ εντεύθεν των πιστών οι χοροί, υφηγητήν σε θείον Πάτερ κτησάμενοι, τα κρείττω επαιδεύοντο, βοώντες συν σοι Τω Κυρίω∙ Αλληλούια Λάμψας εν τη Ελλάδι, ως Απόστολος άλλος, λαμπρύνεις ευσεβών τας καρδίας, τω φέγγει των θειων διδαχών, και τας ακτίσι του βίου σου Όσιε∙ διό τη ση λαμπρότητι, φωταγωγούμενοι βοώμεν∙ Χαίρε, το άστρον της Εκκλησίας∙ χαίρε, η σάλπιγξ της αληθείας. Χαίρε, Αποστόλων τον ζήλον κτησάμενος∙ χαίρε, ιαμάτων την χάριν δεξάμενος. Χαίρε, ρήτωρ ενθεότατος των ρημάτων της ζωής∙ χαίρε, λόγου του της χάριτος ο σοφός υφηγητής. Χαίρε, ότι καθαίρεις ψυχικάς διαθέσεις∙ χαίρε, ότι ρυθμίζεις καρδιών τας εφέσεις. Χαίρε, πιστών ο μέγας διδάσκαλος∙ χαίρε, Χριστού ο μύστης ο άριστος. Χαίρε, πολλούς πειρασμούς υπομείνας∙ χαίρε, ψυχάς προς Θεόν οδηγήσας∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Μέγας εν Ιεράρχαις, και σοφοίς διδασκάλοις, ως μύστης ταπεινώσεως ώφθης∙ διόπερ ως κλήρον πατρικόν, τας σας θεογράφους δέλτους κατέλιπες, τη Εκκλησία Άγιε, εν αίς πιστώς εντρυφώντες Τω σε δοξάσαντι βοώμεν. Αλληλούια Νέκταρ δικαιοσύνης, και ζωής θειας δρόσον, τη θεια επομβρία θεόφρον, οια νεφέλη πνευματική, εν αυχμώδει καιρώ ημίν επώμβρησας, ευφραίνων τας ψυχάς ημών, και διεγείρων του βοάν σοι∙ Χαίρε,η δρόσος της θυμηδίας∙ χαίρε, η αύρα της αφθαρσίας. Χαίρε, ο πηγάσας το ύδωρ της χάριτος∙ χαίρε, ο εμφράξας το στόμα του δράκοντος. Χαίρε, έαρ αγιότητος εν χειμωνι νοητώ∙ χαίρε, σέλας νεοφώτιστον εν τω σκότει τω δεινώ. Χαίρε, ότι συγχέεις ασεβών τας εννοίας∙ χαίρε, ότι ευφραίνεις ευσεβών τας καρδίας. Χαίρε, λαών Ορθοδόξων στήριγμα∙ χαίρε, πολλών κακοδόξων σύντριμμα. Χαίρε, χορών κενολόγων η πτώσις∙ χαίρε, πολλών ασθενούντων η ρώσις∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Ξένα θαύματα Πάτερ, η ση θήκη πηγάζει, και σώζει τους εν πόνοις τελούντας∙ διό της ση αγία Μονή, πανταχόθεν συρρέουσιν άνθρωποι, και ίασιν και λύτρωσιν, κομίζονται παρά σου βοώντες∙ Αλληλούια Όρμον άκλυστον Πάτερ, εν τη νήσω Αιγίνης, ανέδειξας την θείαν Μονήν σου, και εν ταύτη σεπτών μοναστριών, κυβερνήτης σοφός εχρημάτισας∙ Χριστώ γαρ ταύτας Όσιε, σοφώς ωδηγήσας βοώσας∙ Χαίρε, ο νους ασκήσεως θειας∙ χαίρε, αδάμας της καρτερίας. Χαίρε, ταπεινώσεως έμψυχον άγαλμα∙ χαίρε, καθαρότητος θείον θησαύρισμα. Χαίρε, απαθείας έσοπτρον και αγνείας λαμπηδών∙ χαίρε, εγκρατείας τέμενος και ταμείον αρετών. Χαίρε, ότι διέπεις εν Θεώ την Μονήν σου∙ χαίρε, ότι παρέχεις πασι τη αρωγή σου. Χαίρε, λαμπρός της Αιγίνης έφορος∙ χαίρε, πιστών αντιλήπτωρ έτοιμος. Χαίρε, πολλούς εκ κινδύνων αρπάσας∙ χαίρε, εχθρού την οφρύν κατασπάσας∙ Χαίροις Πάτερ Νεκτάριε. Πλήρης χάριτος θειας, και οσμής ουρανίας, η θήκη των λειψάνων σου πέλει∙ εν οίς ου μόνον η ση Μονή, αλλά και πασα η Αίγινα γάνυται, και πάντες αγιάζονται, τη τούτων χάριτι βοώντες∙ Αλληλούια Ρείθρα βλύζουσι θεια, τα σεπτά σου οστέα, πλουσία δωρεά ουρανία, ιαμάτων εσαεί πολλών, και νοσημάτων τον ρύπον εκπλύνουσι∙ διό σου εκπληττόμενοι, ην εύρες δόξα εκβοώμεν∙ Χαίρε, ρείθρον των ιαμάτων∙ χαίρε, η λύσις των νοσημάτων. Χαίρε, πανταχού ο προφθάνων καλούμενος∙ χαίρε, ο και όναρ και ύπαρ φαινόμενος. Χαίρε, βρύσις η πολύρρυτος συμπαθείας πατρικής∙ χαίρε, βότρυς ο γλυκύτατος ευφρόσυνης ψυχικής. Χαίρε, ότι καρκίνου χαλεπόν παύεις πάθος∙ χαίρε, ότι δαιμόνων καταλύεις το θράσος. Χαίρε, σοφών ματαίων η σύγχυσις∙ χαίρε, πιστών η άρρηκτος σύναψις. Χαίρε, δι΄ ου Ιεράρχαι κοσμούνται∙ χαίρε, δι΄ ου μωρολόγοι τροπούνται∙ Χαίροις, Πάτερ Νεκτάριε. Σκέπην σε και προστάτην, πας πιστός ονομάζει, τυχών της παρά σου βοηθείας∙ τις γαρ καλέσας σε ευλαβώς, και ουκ έτυχε της σης Πάτερ χάριτος; άπασι γαρ τάχιστα, τας αιτήσεις δίδως εν τω κράζειν∙ Αλληλούια Των πολλών σου θαυμάτων, εις την σύμπασαν κτίσιν, εξήλθε θεοφόρε ο φθόγγος∙ συ γαρ τοις εγγύς και τοις μακράν, τάχος επιφαίνη βοηθών Άγιε, και σώζεις κινδυνεύοντας, και προΐστασαι των βοώντων∙ Χαίρε, ο μέγας εν θαυμάσιοις∙ χαίρε, ο ένδοξος εν Αγιοις. Χαίρε, ο αρτίως κυρώσας το πρόπαλαι∙ χαίρε, των αρχαίων Πατέρων ομόστεφε. Χαίρε, θρίαμβος της πίστεως, έπαλξις των ευσεβών∙ χαίρε, έκφανσις της χάριτος, έκπληξις των ασεβών. Χαίρε, ότι εμφαίνεις αληθείας την δόξαν∙ χαίρε, ότι εμφράτεις ανομίας το στόμα. Χαίρε, χαρά πιστών και κραταίωμα∙ χαίρε, ψυχών κλονουμενων έδρασμα. Χαίρε, δι’ου ο Χριστός εδοξάσθη∙ χαίρε, δι’ου ο σατάν κατησχύνθη∙ Χαίροις, Πάτερ Νεκτάριε Ύμνον ευχαριστίας, σοι προσάδομεν Πάτερ, σωζόμενοι ταις σαις προστασίαις∙ εν πάση γαρ ανάγκη ημάς, επερχομένων απαλλάττεις θλίψεων∙ διο την σην αντίληψιν, κηρύττομεν Χριστώ βοώντες∙ Αλληλούια Φλέγεις την των δαιμόνων, φρυγανώδη μανίαν, πυρί των ιερών σου θαυμάτων, και ταχύ βοηθών τοις πιστοίς, χαλεπών νόσων σβεννύεις τον καύσωνα, ιώμενος τους πάσχοντας, βοώντες σοι εν κατανύξει∙ Χαίρε, η ρώσις των ασθενούντων∙ χαίρε, η λύσις των δαιμονώντων. Χαίρε, πυρεσσόντων τελεία απάλλαξις∙ χαίρε, παρειμένων ταχεία ανόρθωσις. Χαίρε, ότι εν τω φρέατι ύδωρ βρύεις δαψιλές∙ χαίρε, ότι επευλόγησας Αίγιναν ταις σαις ευχαίς. Χαίρε, ο διανοίξας την Θεού ευσπλαχνίαν∙ χαίρε, ο διαλύσας την δεινήν ανομβρίαν. Χαίρε, πηγή πηγάζουσα χάριτας∙ χαίρε, λαμπάς φωτίζουσα άπαντας Χαίρε, Μονής της σεπτής σου κοσμήτωρ∙ χαίρε, των σων υμνητών αντιλήπτωρ∙ Χαίροις, Πάτερ Νεκτάριε Χάρις του Παρακλήτου, δαψιλώς εξεχύθη, τη θήκη των σεπτών σου λειψάνων∙ όθεν ως αείρυτος πηγή, αναβλύζεις απαύστως τα ιάματα, και αρδεύεις Νεκτάριε, θείοις νάμασι τους βοώντας∙ Αλληλούια Ψάλλων παναρμονίως, τον τρισάγιον ύμνον, Θεώ συν τοις χοροίς των Αγγέλων, επίβλεψον άνωθεν ημίν, και δίδου πανάγιε τα αιτήματα, τοις πίστει σοι προστρέχουσι, και ου παύουσι του βοάν σοι∙ Χαίρε, ο γόνος της Σηλυβρίας∙ Χαίρε, το κλέος της Εκκλησίας Χαίρε, της Αιγίνης το μέγιστον καύχημα∙ Χαίρε, της Ελλάδος απάσης ωράισμα. Χαίρε, τύπος και υπόδειγμα των σεπτών Ιεραρχών∙ Χαίρε, σκέπη και διάσωσμα ευλαβών μοναζουσών. Χαίρε, της Εκκλησίας εωσφόρος ο νέος∙ Χαίρε, της ευσεβείας θεοδώρητον σθένος. Χαίρε, δι’ου παθών καθαρθήσομαι∙ Χαίρε, δι’ου Θεώ προσαχθήσομαι. Χαίρε, πιστών ο προστάτης εν πάσι∙ Χαίρε, καμού πρεσβευτής προς Τον Πλάστην∙ Χαίροις, Πάτερ Νεκτάριε. Ω θεσπέσιε Πάτερ, Ορθόδοξων λαμπρότης Νεκτάριε Χριστού Ιεράρχα (τρις), τω θρόνω Του Κυρίου παρεστώς, αίτει ημίν την των πταισμάτων άφεσιν, και την θείαν οικείωσιν, ως αν Τω Σωτήρι βοώμεν∙ Αλληλούια. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΤΗΝ «ΖΩΟΔΟΧΟΝ ΠΗΓΗΝ» Ποίημα Γερασίμου Μ. Μικραγιαννανίτου Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου∙ εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος∙ και ηκηδίασεν επʼ εμέ το πνεύμά μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου∙ η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απʼ εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωΐ το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, ότι προς σε κατέφυγον∙ δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία∙ ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Ήχος δ . Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως ανεξάντλητος πηγή ευσπλαγχνίας, Θεοχαρίτωτε Αγνή Θεοτόκε, βλύσον υμίν το ύδωρ των χαρίτων σου∙ πίστει γαρ προσπίπτομεν, τη αγία Πηγή σου, νάματα σωτήρια, πηγαζούση τω κόσμω, ίνα ρυσθώμεν νόσων ψυχικών, και ιαμάτων, την χάριν αντλήσωμεν. Δόξα, και νυν. Όμοιον. Πάθη ποικίλα θεραπεύει Παρθένε, το θείον ύδωρ της αγίας Πηγής σου, πίστει θερμή εκ ταύτης λαμβανόμενον∙ όθεν τους προστρέχοντας, τω πανσέπτω ναώ σου, κρήνη ζωοδώρητε, Θεοτόκε Μαρία, των εν τω βίω ρύου πειρασμών, και δίδου πάσιν, ειρήνην και ίασιν. Ψαλμός Ν (50). Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνόν με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το Πνεύμά σου το Άγιον μη αντανέλης απʼ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαί με εξ αιμάτων, ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου∙ αγαλλιάσσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα σου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν∙ ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον∙ καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα∙ τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ο κανών ου η ακροστοιχίς. «Ύδωρ μοι βλύσον ζωής Παρθένε. Γερασίμου». Ωδή α . Ήχος πλ. δ . Υγράν διοδεύσας. Υδάτων αΰλων ζωοποιών, θεόβρυτε κρήνη, Παντευλόγητε Μαριάμ, του θείου ελέους σου τα ρείθρα, βλύσον ημίν τοις πιστώς σε δοξάζουσι. Δροσίζει το ύδωρ της σης Πηγής, και άρδει Παρθένε, και εν πίστει ζωογονεί, ψυχάς κεκαυμένας πλείστοις πόνοις, τη ενεργεία της σης αγαθότητος. Ως ήκουσε Κόρη της σης φωνής, ο Λέων εφεύρε, την Πηγήν σου την θαυμαστήν∙ η πίστει και πόθω προσιόντες, αγιασμού δωρεάς κομιζόμεθα. Ρυπώσάν μου κάθαρον την ψυχήν, τοις ρείθροις Παρθένε, των πλουσίων σου οικτιρμών, και πλύνον τον νουν μου Θεοτόκε, τοις μυστικοίς των χαρίτων σου νάμασι. Ωδή γ . Ουρανίας αψίδος. Μέλι ώσπερ εκ πέτρας, κατά Δαβίδ Άχραντε, εν τω Βυζαντίω το ύδωρ, Πηγής σου έβλυσεν, όνπερ πινόμενον, των αγαθών σου παρέχει, γλυκασμόν σωτήριον, τοις σε δοξάζουσιν. Οι διψώντες εφʼ ύδωρ, το της Πηγής σπεύσατε, της Αειπαρθένου Μαρίας, και Θεομήτορος, ίνα τον καύσωνα, της χαλεπής αμαρτίας, σβέσητε και λάβητε, χάριν και έλεος. Ιλασμόν σωτηρίας, ως τον Χριστόν τέξασα, έβλυσας τω κόσμω Παρθένε∙ νυν δε την κρήνην σου, τοις πάσι δέδωκας, της αφθαρσίας το νέκταρ, τοις πιστώς προστρέχουσιν, αναπηγάζουσαν. Βροτοκτόνου κακίας, νοΐ Αγνή άφρονι, πέπωκα ιόν κατά κόρον, και τεθανάτωμαι∙ αλλά τω ύδατι, της ζωηφόρου Πηγής σου, την ψυχήν εύφρανον και ζωοποίησον. Διάσωσον ως ανεξάντλητος βρύσις θείου ελέους, Θεοτόκε επηρειών του αλάστορος, τους της Πηγής σου τα θαύματα ανυμνούντας. Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β . Πρεσβεία θερμή. Πηγή αγαθών, υπάρχεις Αειπάρθενε, τεκούσα Χριστόν, χρηστότητος την άβυσσον∙ διο τους καταφεύγοντας, ζωοδόχε Πηγή τη ση χάριτι, από παντοίων λύτρωσαι παθών, και δίδου ειρήνην ταις ψυχαίς ημών. Ωδή δ . Εισακήκοα Κύριε. Λύσιν πάσης κακώσεως, δρέπονται οι σπεύδοντες τω σω ύδατι∙ δια τούτο Μητροπάρθενε, τα πολλά σου θαύματα κηρύττομεν. Ύδωρ θείον αθάνατον, στάξον ως νεφέλη ημίν θεόδροσος, τοις προστρέχουσι Πανάχραντε, τω σεπτώ ναώ σου μετά πίστεως. Συντριβέντας τοις πάθεσιν, ως της ευσπλαγχνίας πηγή ακένωτος, Θεοτόκε επανόρθωσον, τους θερμώς προστρέχοντας τη σκέπη σου. Οι δεινοίς συνεχόμενοι, τω σεπτώ ναώ σου σπεύδοντες Δέσποινα, απαλλάττονται των θλίψεων, και τα μεγαλείά σου δοξάζουσι. Ωδή ε . Φώτισον ημάς. Νέκρωσον ημών το γεώδες Κόρη φρόνημα, ενεργεία θαυμαστή ζωοποιώ, προϊούση εκ του νάματος της κρήνης σου. Ζώωσον αγνή, νεκρωθείσαν την καρδίαν μου, η ζωώσασα νεκρούς υπερφυώς, τω ραντίσματι του ύδατος της κρήνης σου. Ώφθη αληθώς, ιατρείον πάσης θλίψεως, Θεοτόκε ο τιμώμενος ναός, της Πηγής σου θεία κλήσει ως ηυδόκησας. Ήρθη μυστικώς, και διέδραμε τα πέρατα, Θεοτόκε της αγίας σου Πηγής, η ενέργεια και χάρις η σωτήριος. Ωδή στ . Την δέησιν. Σωμάτων τας καχεξίας ιάται, και δαιμόνων απελαύνει τα σμήνη, της ζωηφόρου Πηγής σου το ύδωρ, ως πεπλησμένον της θείας σου χάριτος∙ διο θεράπευσον ημών, τας ψυχάς και τα σώματα Άχραντε. Πηγάζον, αψοφητί εν τη πόλει, τη του Βύζαντος Πηγής σου το ύδωρ, καθαγιάζει πιστών τας χορείας, πίστει θερμή λαμβανόμενον Άχραντε∙ και νυν τω θείω σου ναώ, τους πιστώς προσιόντας αγίασον. Ανάκτων, πιστών δυσίατον πάθος, ως ιάτρευσας Πηγή ζωηφόρε, ούτω καμού την νοσούσαν καρδίαν, και τους του σώματος πόνους θεράπευσον, και χαλεπών δυσχερειών, Θεοτόκε απήμαντον τήρει με. Ρημάτων, της κατωδύνου ψυχής μου, ενωτίζου συμπαθώς Θεοτόκε, και την προσούσαν εν ταύτη κακίαν, τη συνεργεία του δράκοντος νέκρωσον, και ίθυνόν με προς ζωήν, μετανοίας και σώσόν με δέομαι. Διάσωσον ως ανεξάντλητος βρύσις θείου ελέους, Θεοτόκε επηρειών του αλάστορος, τους της Πηγής σου τα θαύματα ανυμνούντας. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επʼ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β . Τοις των αιμάτων σου Ως ζωηφόρος πηγή θείας χάριτος, Παντοβασίλισσα Κόρη Πανύμνητε, το νάμα της θείας χρηστότητος, βλύσον ημίν εις πταισμάτων συγχώρησιν∙ συ γαρ ημών μέγα προσφύγιον. Προκείμενον. Ηγίασε το σκήνωμα αυτού ο Ύψιστος. (Τρις). Στιχ. Του ποταμού τα ορμήματα ευφραίνουσι την πόλιν του Θεού. Ευαγγέλιον εκ του κατά Λουκάν. Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα, και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής∙ και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη, και είπεν∙ Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η Μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ∙ Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμά μου επί τω Θεώ τω σωτήρί μου, ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί∙ ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυνατός, και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής. Δόξα. Ταις της Θεοτόκου... Και νυν. Ταις της Παναχράντου... Στιχ. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β . Όλην αποθέμενοι. Κρήνην την ακένωτον, ην εφανέρωσας πάλαι, Δέσποινα τω Λέοντι, τη επισκιάσει σου εθαυμάτωσας, εν πολλοίς θαύμασι∙ και γαρ οι λαβόντες, και πιόντες μετά πίστεως, από του ύδατος, πόνων και παθών ελυτρώθησαν∙ διο σε ικετεύομεν∙ Δίδου και ημίν δόσιν άνωθεν, θείας συμπαθείας, και στάξον γλυκασμόν τον νοητόν, ταις φαρμαχθείσαις ψυχαίς ημών τη γεύσει του χείρονος. Ο Ιερεύς. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου... Ωδή ζ . Οι εκ της Ιουδαίας. Θαυμαστώς εδοξάσθη, της αγίας Πηγής σου το ύδωρ Άχραντε∙ παρέχει γαρ ιάσεις, και παύει αλγηδόνας ψυχής άμα και σώματος∙ ων της πικράς συνοχής, ρύσαι ημάς Παρθένε. Εις τα πέρατα πάντα, της Πηγής σου η χάρις διαβεβόηται, και πίστει οι νοσούντες, ως φάρμακον το ύδωρ, εξ αυτής κομιζόμενοι, ρύονται πάσης φθοράς, Παρθένε Θεοτόκε. Νεκρωθέντα εγείρεις, Θετταλόν άνδρα Κόρη θείω ραντίσματι, αγίου ύδατός σου∙ διο καμέ θανόντα, αμαρτίας τω δήγματι, διέγειρόν με Αγνή, προς κτήσιν μετανοίας. Εν τω θείω ναώ σου, ω Πηγή ζωηφόρε Παρθένε Άχραντε, προστρέχομεν εν πίστει, ως αν των οικτιρμών σου, τα δωρήματα λάβωμεν∙ μη ουν στερήσης ημάς, Αγνή της σης ευνοίας. Ωδή η . Τον Βασιλέα. Γέγονας Κόρη, αμαρτωλών σωτηρία, ως κυήσασα τον πάντων Βασιλέα∙ όθεν Ζωοδόχε, Πηγή σε ανυμνούμεν. Έβλυσας κόσμω, αθανασίας τα ρείθρα∙ και νυν όμβρησον οία ζωής νεφέλη, όμβρον αφθαρσίας, Υπερευλογημένη. Ρύσαί με Κόρη, της του εχθρού δυναστείας, και κατάρδευσον διψώσαν την ψυχήν μου, νάμασιν αΰλοις, ζωής και σωτηρίας. Άπας προστρέχων, τη Ζωοδόχω Πηγή σου, πάσης θλίψεως λυτρούται και ανάγκης∙ όθεν σε Παρθένε, αεί δοξολογούμεν. Ωδή θ . Κυρίως Θεοτόκον. Σαρκός μου τας οδύνας, παύσον Θεοτόκε, και της ψυχής μου τα τραύματα ίασαι, τη κοινωνία του ύδατος της σης χάριτος. Ιλέω όμματί σου, ίδε τους εστώτας, ω ζωηφόρε Πηγή τη εικόνι σου, και τα αιτήματα τούτων πλήρου Πανάμωμε. Μητράνανδρε Παρθένε, Κεχαριτωμένη, δέχου ημών τας δεήσεις εκάστοτε, και τας ψυχάς ημών πλήσον φωτός της χάριτος. Ο οίκος σου πηγάζει, θείαν ευφροσύνην, επισκιάσει της σης αγαθότητος, τοις ανυμνούσι Παρθένε τα μεγαλείά σου. Υπέρτερον τον νουν μου, δείξον Θεοτόκε, χαμαιπετών λογισμών του αλάστορος, και πότισον ύδατι της σης χάριτος. Άξιόν εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν∙ την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Ύδατι Πηγής σου της θαυμαστής, κάθαρον τον ρύπον, της ψυχής μου της ταπεινής, και την φλόγα σβέσον, Παρθένε των παθών μου, ως αν αεί κηρύττω τα μεγαλείά σου. Τον Χριστόν ως όμβρον ζωοποιόν, Κόρη δεξαμένη, εν γαστρί σου τη καθαρά, πηγή σωτηρίας, τω κόσμω ανεδείχθης, πηγάζουσα Παρθένε, χάριν και έλεος. Ξήρανον τοις ρείθροις της σης Πηγής, βορβορώδες ρεύμα, κατακλύζον μου την ψυχήν, Κεχαριτωμένη, Παρθένε Θεοτόκε, και προς ζωής το ύδωρ, τον νουν μου ίθυνον. Βλύζει επινεύσει σου τη σεπτή, εν τω Βυζαντίω, η Πηγή σου χύδην αεί, ιάματα πλείστα, ύδατι τω αγίω, Παρθένε Θεοτόκε, τοις ανυμνούσί σε. Ίασαι ψυχήν μου την ταπεινήν, πάθει ανιάτω, τηκομένην οδυνηρώς, ύδατι αγίω, της θαυμαστής Πηγής σου, και σώσόν με Παρθένε, τον πεποιθότα σοι. Χαίρει ευσεβούντων πάσα πληθύς, προσιούσα Κόρη, τω ναώ σου τω ιερώ, τω ανακειμένω, Πηγή σου τη αγία, και ευλαβώς δοξάζει, την σην χρηστότητα. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Και ευθύς το Τρισάγιον. Είτα τα Τροπάρια ταύτα. Ήχος πλ. β . Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς∙ πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην Σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν∙ ελέησον ημάς. Δόξα. Κύριε ελέησον ημάς∙ επί Σοι γαρ πεποίθαμεν. Μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των αμαρτιών ημών∙ αλλʼ επίβλεψον και νυν ως εύσπλαγχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών∙ Συ γαρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός Σου∙ πάντες έργα χειρών Σου, και το όνομά Σου επικεκλήμεθα. Και νυν. Θεοτοκίον. Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε∙ ελπίζοντες εις Σε, μη αστοχήσωμεν∙ ρυσθείημεν δια Σου των περιστάσεων. Συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των Χριστιανών. Των Χριστιανών ασπαζομένων την εικόνα της Θεοτόκου ψάλλονται τα παρόντα Τροπάρια. Ήχος β . Ότε εκ του ξύλου. Κρήνη αληθώς υπερχειλής, θείων οικτιρμών και χαρίτων, ούσα Πανάχραντε, βλύσον τοις προστρέχουσι, τη ση αγία Πηγή, γλυκασμόν τον ουράνιον, και ζωής τα ρείθρα, πάσαν κατακλύζοντα, εχθρού επήρειαν, δίδου δε χαράν και ειρήνην, και πταισμάτων άφεσιν αίτει, τοις από ψυχής σε μεγαλύνουσι. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδαν μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Απολυτίκιον της Ζωοδόχου Πηγής. Ήχος γ . Την ωραιότητα. Τον υπερούσιον, όμβρον κυήσασα, πηγή ζωήρρυτος, Παρθένε πέφυκας, αναπηγάζουσα ημίν, το νέκταρ το αθάνατον, ύδωρ το αλλόμενον, εις ζωήν την αιώνιον, νάματα γλυκύρροα, εκ της Κρήνης σου πάντοτε, εξ ων επεντρυφώντες βοώμεν∙ χαίρε Πηγή η ζωηφόρος. Διʼ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν. Δίστιχον. Πηγή ζωοδώρητε Αγνή Παρθένε Γερασίμω πήγασον χάριτος ρείθρον. Παρακλητικός Κανόνας στην Παναγία Φανερωμένη (Ροδόπης) Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια. Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό. Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. ‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’. Ω δ ή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα. Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν. Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη θαυματοβρύτω σου Εικόνι, δεινών Παρθένε την λύσιν κομίζονται. Ω δ ή γ’. Ουρανίας αψίδος. Την πλουσίαν σου χάριν, και τα πολλά θαύματα, η Μακεδονία και Θράκη, Αγνή κηρύττουσι, και πάντες σπεύδουσι, τη ση Παρθένε Εικόνι, καθαγιαζόμενοι, ψυχάς και σώματα. Η αγία Εικών σου, ως θαυμαστόν δώρημα, των Κομοτηναίων τη πόλει τη προμηθεία σου, Παρθένε δέδοται. ήν δυσπραγίας απάσης, ασινή διάσωζε, τη αντιλήψει σου. Νοσημάτων την λύσιν, και των παθών ίασιν, και δυσχερειών των εν βίω, την απολύτρωσιν, δίδου εκάστοτε, Φανερωμένη Παρθένε, τοις ανενδοιάστω σοι, γνώμη προστρέχουσι. Η πληθύς ευσεβούντων, πίστει θερμή ήθροισται, εκ των κύκλω πόλεων Κόρη, και η περίοικος, η της Ροδόπης σκιρτά, ως των πολλών δωρεών σου, πάντες απολαύοντες, εκ της Εικόνος σου. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Επίβλεψον εν ευμενεία…. Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Πηγή αγαθών, Μορφή σου υπέρτιμος, και στέφος λαμπρόν, τη πόλει πεφανέρωται, Φανερωμένη Δέσποινα, Κομοτηνής τη ση αγαθότητι. ήν προσκυνούντες Παρθένε πιστώς, χαράς ουρανίου εμπιπλάμεθα. Ω δ ή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Επαγάλλεται Δέσποινα, της Κομοτηνής η πόλις τω πνεύματι, καθορώσα την Εικόνα σου, βλύζουσαν τοις πάσι τα ιάματα. Νόσων σβέσον τον καύσωνα, και υγείαν δίδου ψυχής και σώματος, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου, ώ Φανερωμένη Αειπάρθενε. Σύμπας Κόρη συνέδραμεν, ο λαός Ροδόπης, τη πανηγύρει σου, και την πάνσεπτον Εικόνα σου, πίστει αδιστάκτω κατασπάζεται. Όλοις νέμεις την χάριν σου, οία συμπαθείας πηγή πολύρρυτος, και πιστοίς και αλλοθρήσκοις τε, Κεχαριτωμένη Παντευλόγητε. Ω δ ή ε’. Φώτισον ημάς. Ίδε συμπαθώς, τον λαόν τον παριστάμενον, τη αγία Εικόνι ευλαβώς, και παράσχου τούτους Κόρη τα αιτήματα. Χαίρει ευσεβώς, καθορώσα σου τα θαύματα, τα πολλά Κομοτηνή ως αληθώς, και καυχάται Θεοτόκε τη Εικόνι σου. Άπαντες πιστώς, Θεοτόκε λιτανεύομεν, το σον πρόσωπον το θείον και σεπτόν, καθορώντες τούτο Κόρη τη Εικόνι σου. Ίασαι ημών, των ψυχών τα αρρωστήματα, και σωμάτων ασθενείας χαλεπάς, καμπτομένη ταις φωναίς ημών Πανύμνητε. Ω δ ή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Ροδόπης, νυν οι φιλόχριστοι δήμοι, συν αυτοίς δε και αλλόφυλοι πλείστοι, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε, τη ση αγία Εικόνι προστρέχουσι και αδιστάκτως εξ αυτής, πάσαν δόσιν καρπούνται ωφέλιμον. Επήρθη, της σης Εικόνος η δόξα, και η χάρις πανταχού διεδόθη, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε. εντεύθεν Θράκες πιστώς ταύτη σπεύδουσι, και Μακεδόνες οι πιστοί, εξ αυτής τας αιτήσεις λαμβάνουσι. Ισχύν σε, καταφύγιον Θείον, και λιμένα σωτηρίας Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις πλουτούσα, ανευφημεί τα πολλά μεγαλεία σου, και ως αγίασμα σεπτόν, την αγίαν κατέχει Εικόνα σου. Κυκλούντες, την παναγίαν Μορφήν σου, δι αυτής τεκμαιρόμεθα είναι εγγύς ημών, συμπαθώς Θεοτόκε. αλ’ ώ πηγή οικτιρμών και χρηστότητος, μη αποστήσης αφ’ ημών, την θερμήν αρωγήν σου δεόμεθα. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Άχραντε, η δια λόγου… Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου ρείθροις. Τοις των θαυμάτων σου θείοις πυρσεύμασι, Φανερωμένη Παρθένε εκάστοτε, λαμπρύνεις πιστών τα συστήματα, και διαλύεις παθών την σκοτόμαιναν. διό την χάριν κηρύττομεν. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Μνησθήσομαι του ονόματός σου… Στίχ. Το πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν… Ευαγγέλιον κατά Λουκάν. Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ… Δ ό ξ α. Ταις της Θεοτόκου… Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Παναχράντου… Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Πλούτος πεφανέρωται, της προς ημάς σου ευνοίας, και λαμπρόν εχέγγυον, της κηδεμονίας σου προς την πόλιν σου, η σεπτή Άχραντε, και θεία Εικών σου, ήν πιστώς περιπτυσσόμενοι, αγιαζόμεθα, και ψυχάς και σώματα πάντοτε, και εξ αυτής λαμβάνομεν, άπαν αγαθόν Αγνή δώρημα ανυμνολογούντες, θαυμάτων σου Παρθένε την πληθύν, Φανερωμένη Πανύμνητε, ά τελείς εκάστοτε. Ω δ ή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Οι πιστώς προσιόντες, τη σεπτή Εικόνι Παρθένε Άχραντε, λαμβάνουσιν εκ ταύτης, ταχέως τας αιτήσεις. πρυτανείον γαρ πρόκειται, τοις ευσεβέσι κοινόν, Κομοτηνής τη πόλει. Ρώσιν νέμει σωμάτων, και ψυχών θεραπείαν Παρθένε ‘Αχραντε, και άφεσιν πταισμάτων, και συμφορών την λύσιν, χάρις η πλουσιόδωρος, η προσιούσα αεί, εκ της σεπτής Μορφής σου. Ηλιόμορφε Κόρη, πως βαστάζεις ως βρέφος των πάντων Κύριον; και τούτο καθορώντες, τη θεία σου Εικόνι, εξιστάμεθα Δέσποινα, και μεγαλείων των σων, γεραίρομεν την δόξαν. Γεωργοίς και αγρόταις, και λοιποίς βιοτέχναις δίδου την χάριν σου και ξένους και δημότας, και πάσαν ηλικίαν, αρχομένους και άρχοντας, Φανερωμένη Αγνή, ευλόγει αοράτως. Ω δ ή η’. Τον Βασιλέα. Έχει Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις, την Εικόνα σου ως πλούτον αφθαρσίας. όθεν και τοις πάσι, κηρύττει σου την χάριν. Ροδόπη χαίρει, τοις θαυμασίοις σου Κόρη, και προστρέχει σου Εικόνι τη αγία, τη πεφυλαγμένη Κομοτηνής τη πόλει. Από κινδύνων, και πειρασμών πολυτρόπων, απαράτρωτον διάσωζε Παρθένε, τον σοι πεποιθότα, Χριστώνυμον λαόν σου. Σκέπε Παρθένε, έσο και θεία προστάτις, τη τιμώση σε Κομοτηναίων πόλει, ταύτην λυτρουμένη, πολυειδών σκανδάλων. Ω δ ή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Ιδού τη ση Εικόνι, Κεχαριτωμένη, μετ’ ευλαβείας και δέους ιστάμεθα, απεκδεχόμενοι Κόρη την θείαν χάριν σου. Μονήν σου την αγίαν, ταύτην Θεοτόκε, την κεκτημένην την θείαν Εικόνα σου, τη μητρική αρωγή σου αεί περίεπε. Οδήγει προς τα κρείττω, την παρούσαν ποίμνην, και τον καλόν ποιμενάρχην περίσκεπε, τον υπέρ ταύτης Παρθένε απαύστως κάμνοντα. Υψίστου θείε θρόνε, μόνη Θεοτόκε, ως ευτελές δώρον δέξαι τον ύμνον μου, και την καρδίαν μου πλήρωσον της σης χάριτος. Το Άξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις των Αγγέλων η χαρμονή. χαίροις των ανθρώπων, η βοήθεια η θερμή. χαίρε Θεοτόκε, η εξαιρέτω τρόπω, Κομοτηνής προστάτις και καταφύγιον. Πάλαι προμηθεία σου μητρική, δέδοται Παρθένε, η Εικών σου η θαυμαστή, ως πηγή χαρίτων, Κομοτηνής τη πόλει, ήν πίστει προσκυνούντες σε μεγαλύνομεν. Θαύματα πηγάζει τοις ευλαβώς, Κόρη προσιούσιν, η Εικών σου η ευκλεής, και αεί αρδεύει, άπασαν την Ροδόπην, ταις νοηταίς αρδείαις της σης χρηστότητος. Πάσα ηλικία μετά σπουδής, και γένος Παρθένε, τη Εικόνι σου τη σεπτή πανταχόθεν σπεύδει, Αγνή Φανερωμένη, και εξ αυτής λαμβάνει χάριν σωτήριον. Ίδε Παντευλόγητε Μαριάμ, όμματι ευσπλάγχνω, τους προστρέχοντας ευλαβώς, τη σεπτή Μορφή σου, και δίδου αοράτως, ενί εκάστω τούτων την σην βοήθειαν. Φύλαττε και σκέπε δια παντός, ταύτην σου την πόλιν, την τιμώσαν σε ευλαβώς, εχθρών αοράτων, και ορατών μανίας, και πάσης άλλης βλάβης, Παρθένε Άχραντε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής: Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους προστρέχοντας πιστώς, τη ση παναγία Εικόνι, Θεογεννήτορ Αγνή, και την σην αντίληψιν, επιζητούντας θερμώς, πειρασμών τε και θλίψεων, και πάσης ανάγκης, σκέπε και διάσωζε, τη προστασία σου. συ γαρ βοηθός ημών πέλεις, και τη ση ελπίζομεν σκέπη, εν παντί και πάντοτε Πανάχραντε. Δίστιχον. Αγνή Φανερωμένη δείξον σην χάριν Γερασίμω μέλψαντι την σην Εικόνα. ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ Ψαλλόμενος εις πάσαν θλίψην και αθυμίαν Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου Ου η ακροστιχις : «Θλίψεως Κόρη άχθους με ρύσαι. Γερασίμου.» Ωδη α΄. Ηχος πλαγιος του δ΄. Θεόν η τεκούσα υπερφυώς, τον λύσαντα Κόρη, την κατάραν των γηγενών, λύσον αθυμίας μου το νέφος, ως ευσπλαχνίας πηγή ανεξάντλητος. Λυπούντων με λύτρωσαι συστροφής, εχθρού επηρεία, και νοσούσαν μου την ψυχήν, ίασαι Παρθένε δυσωπώ σε, η την πηγήν του ελέους κυήσασα. Ιάτρευσον Κόρη ως συμπαθής, ψυχής μου το άλγος, και του βίου τα θλιβερά, και ταλαιπωρούντα την ζωήν μου, εις χαρμονή αληθή μεταποιήσον. Ψυχής μου το άχθος το χαλεπόν, και το βάρος Κόρη, των πολλών μου αμαρτιών, άνεμω τη σης φιλανθρωπίας, σκέδασον θάττον και σώσον με δέομαι. Ωδή γ΄. Συ ει το στερέωμα. Έπνευσαν μοι άνεμοι, ασθενειών και στενώσεων, ων της φθοράς, ρύσαι με Παρθένε τη θερμή προστασία σου. Ώσπερ κύνες άγριοι, θλίψεις πολλαί με εκύκλωσαν, ων της ορμής, και μανίας ρύσαι Θεοτόκε και σώσον με. Σύντριψον του δράκοντος, το κατ΄ εμού δεινών φρύαγμα, και χαρμονήν δίδου Θεοτόκε, τη αθλία καρδία μου. Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε. Κινδυνεύουσαν Δέσποινα, εξ επηρειών πικρών την καρδία μου, χαροποίησον και σώσον με, τη συμπαθεστάτη προμηθεία σου. Οι εχθροί φωνήν φόνιον, ήραν κατ΄ εμού ζητούντες ολέσαι με, αλλά συ πρόφθασον Δέσποινα, και της τούτων ρύμης με απάλλαξον. Ρείθρον βλύσον μοι Δέσποινα, θείου γλυκασμού τη σης αγαθότητος, και πικρίαν πάσαν ξήρανον, κατ΄ εμού εχθρού του παναλάστορος. Η θερμή προστασία σου, αύρα σωτηρίας και αναψύξεως τη ζωήν μου Κόρη γένοιτο, τη συνεχομένη πολλαίς θλίψεσιν. Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς. Άχθος χαλεπόν, αθυμίας και συνθλίψεως, το συνέχον την αθλίαν μου ζωήν, διασκέδασον Παρθένε τη ση χάριτι. Χάρισαι Αγνή, χαρμονήν εν τη καρδία μου, και αφάνισον την λύπην την πικράν, ην υφέρπων μοι ο δράκων επιχέει μοι. Θρήνου ψυχικού, του εκ πλήθους παραπτώσεων, απολύτρωσαι με Δέσποινα Αγνή, και παράσχου χαρμολύπην μοι σωτήριον. Όμβρησον Αγνή, γλυκασμόν και δρόσον άυλον, τη ψυχή μου τη εκκαύσει των παθών, τήκομενη συνεργεία του αλάστορος. Ωδη στ΄. Την δέησιν. Υψόθεν ιλεω ομματι βλεψον, επ΄ εμε τον ταπεινόν σου ικέτην, τον τιτρωσκομενον βελεσι Κόρη, οδυνηροίς του εχθρού του αλάστορος, και σύντριψον την κατ΄ εμού, μανιώδη αυτού αγριότητα. Συνέχει, θλίψις πικρά την ψυχήν μου, εξ ΄αμέτρων παραπτώσεων Κόρη, αλλά τη ση συμπαθεία προστρέχω, και εκβοώ εκ μυχίων καρδίας μου∙ απάλλαξον με της πικράς, συνοχής οδηγούσης προς όλεθρον. Μυρίων, αμαρτημάτων ευθύνας, κρίσει όντως του Σωτήρος δικαία, Θεοκυήτορ εισπράττομαι ήδη∙ όθεν οδύναις και πάθεσι βέβλημαι∙ αλλ΄ ώ Πανάχραντε Αγνή, συμπαθεία τη ση με οικτείρησον. Ελέους, τον χορηγόν τετοκυια, τον φιλάνθρωπον του κόσμου Σωτήρα, παντελεήμον Παρθένε Μαρία, ελεήσον με τον άθλιον δούλον σου, και της ευρούσης με δεινής, απολύτρωσαι θλίψεως δέομαι. Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας. Ραντισμώ Θεοτόκε, του ελέους σου σβέσον παθών τους άνθρακας, και ανεσιν μοι δίδου, και θλίψεως με ρύου, χαλεπής ίνα κράζω σοι∙ Χαίρε Παρθένε Αγνή, πηγή της ευφροσύνης. Υψηλότατε θρόνε, του των όλων Δεσποτου Παρθένε Άχραντε, βυθού της αμαρτίας, και πάσης αγνωσίας, ύψωσόν με κραυγάζοντα∙ ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Συνοχής αθυμίας, και πικράς συνηθείας καθικετεύω σε, ψυχήν μου την αθλίαν, απαλλάξον και δίδου, κατανύξεως δάκρυα, ίνα τον ρύπον Αγνή, παθών μου αποπλύνω. Απαθείας την αίγλη, την εν σκότει ψυχήν μου παθών υπάρχουσαν, καταυγάσον και δίδου, ρώσιν και ευρωστίαν, τω ικέτη σου Δέσποινα, ίνα ποιώ ευσεβώς, το θέλημα Κυρίου. Ωδή η΄. Τον Βασιλέα. Ίλαθι Κόρη, και θλιβερών πάσαν ρύσιν, αποξήρανον και βλύσον δυσωπώ σε, ύδωρ ευφροσύνης, τη ταπεινήν ψυχή μου. Γενού μοι Κόρη, αναψυχή εν ανάγκαις, και παράκλησις εν λύπαις και οδύναις, ίνα σε δοξάζω, υπερδεδοξασμενη. Έβλυσε Κόρη, χαράν ο τόκος σου κόσμω, και διέλυσε την λύπην της κατάρας∙ όθεν καμού λύσον, την θλίψιν της καρδίας. Ράνον μοί ύδωρ, της ψυχικής ευφροσύνης, Κόρη Πάναγνε πηγών εκ σωτηρίου, και την αυχμηρίαν, παύσον μου της καρδίας. Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Αγγέλων θυμηδία, Κεχαριτωμένη, την τεθλιμμένην ψυχήν μου τοις πάθεσι, τη μητρική συμπαθεία σου χαροποιήσον. Συνέτισον τον νουν μου, γνώσει μετανοίας, και του Υιού σου της θειας χρηστότητος, δίδου μοί γεύσιν Παρθένε ίνα σωθήσομαι. Ιλέω όμματί σου, ίδε Θεοτόκε, την συντριβήν της ψυχής μου και δίωξον, της αθυμίας το νέφος της συνεχούσης με. Μανίας του Βελίαρ, ρύσαι με Παρθένε, και ασθενείας ψυχής τε και σώματος, και θλιβερών συμπτωμάτων ίασαι δέομαι. Ολόφωτε λυχνία, της αύλου δόξης, Θεοκυήτορ Παρθένε Πανύμνητε, ταλαιπωρίας απάσης ρύσαι τον βίο μου. Υπέρτερον τον νουν μου, πάσης αθυμίας και εμπαθούς συνηθείας ανάδειξον, και σωτηρίας με Άχραντε καταξίωσον. Τροπάριον Σταυροθεοτοκίον. Ήχος α΄. Οι την σην προστασίαν κεκτημένοι Άχραντε, και ταις σαις ικεσίαις των δεινών εκλυτρούμενοι, τω Σταυρώ του Υιού σου εν παντί φρουρούμενοι, κατά χρέος σε πάντες, ευσεβώς μεγαλύνομεν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Πορφύριον τον Καυσοκαλυβίτην, τον διορατικόν και θαυματουργόν Ευλογήσαντος του ιερέως αρχόμεθα του ΡΜΒ΄ (142) ψαλμού. Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιοθήσεται ενώπιόν σου πάς ζών. ΄Οτι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. Εταπείνωσε εις γήν την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνας, και ηκηδίασεν επ΄ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ΄ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι πρός σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Και ευθύς εις ήχον δ΄. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου (τετράκις) Ήχος δ΄. «Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ» Τω υπηρέτη του Χριστού Πορφυρίω, χαριτωθέντι δωρεαίς εξαισίαις, προσείπωμεν δεόμενοι εκ βάθους ψυχής· άγιε Πορφύριε, ταπεινών ο προστάτης, λύτρωσαι δεόμεθα, πατρική σου πρεσβεία, πάσης ανάγκης, νόσων και δεινών τους αιτουμένους την χάριν την θείαν σου. Δόξα. Όμοιον Ευαρεστήσας τον Χριστόν εν των κόσμω, μετά αγγέλων φωτεινών συγχορεύεις, μεθʼ ων τον αίνον άληκτον προσφέρεις τω Θεώ, όσιε Πορφύριε, μύστα των απορρήτων, αποκρύφων γνώστα τε μυστηρίων βαθέων, α διοράν σοι έδωκε Χριστός, βραβεύων, πάτερ, την σην καθαρότητα. Και νυν. Θεοτοκίον Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γαρ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου· σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα τον Ν΄ Ψαλμόν Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ΄ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα, τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους. Ο Κανών, ού η ακροστιχίς· «Πού καταφύγω; Πορφυρίου σκέπη. Ευαγγέλου» Ωδή α΄. Ήχος πλ. δ΄. «Υγράν διοδεύσας.» Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω, ως μεσίτη προς τον Θεόν· ειρήνευσον, πάτερ, την ζωήν μου και παύσον σάλον αθλίας καρδίας μου. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Οσίως ανύσας σου την ζωήν, ευχαίς σου νυν εύρες παρρησίαν προς τον Θεόν· προς Ον μεσιτεύων ασθενούντας ιάσαι, πάτερ, και λύεις νοσήματα. Υμνών τον Σωτήρα εν ουρανοίς φρουρείς τας μονάς σου εν τω Άθω και Αττική, παρέχων την χάριν τοις σοις τέκνοις του εκνικάν τα δαιμόνων φρυάγματα. Θεοτοκίον. Καυσοκαλυβίων των αθλητήν και την Θεοτόκον ανυμνήσωμεν εν ωδαίς, πρεσβεύειν αιτούντες προς Σωτήρα και βοηθείν εν κινδύνοις και θλίψεσι. Ωδή γ΄. «Ουρανίας αψίδος». Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Αγαλλόμενοι πάντες, ως εν χορώ, κράζομεν σου τους άθλους, πάτερ, αινούντες και τους αγώνας σου κατά του άρχοντος των ακαθάρτων πνευμάτων, ου μανίας, όσιε, σώζε υμνούντας σε. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ταπεινώσεως άκρας, υπακοής πρότυπον όντως ασκουμένων εγένου όρει εν Άθωνι και εις την Εύβοιαν, εν τη μονή Χαραλάμπους· όθεν χάριν έλαβες πλήττειν τους δαίμονας. Απορρήτων τον μύστην, θαυματουργόν όσιον, πάσης Αττικής τον προστάτην πάντες δοξάσωμεν, ύμνοις εξαίροντες, των χαρισμάτων το πλήθος, διʼ ων ο Παράκλητος τούτον εκόσμησε. Θεοτοκίον Φυλακτήριον πάντων εκ των δεινών θλίψεων συ υπάρχεις μόνη, Παρθένε, φρούρει υμνούντας σε εν τω ελέει σου, πρεσβείαις του Πορφυρίου, πανελλήνων Γέροντος, παντελεήμονος. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, θείε Πάτερ, τους την σην εν δεινοίς αιτούντας βοήθειαν και δίωξον άγχος και ακηδίαν. Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β΄. «Πρεσβεία θερμή». Φυλάξαι ημάς δεόμεθα εκ θλίψεων, τηρήσαι πιστούς τη πίστει του Χριστού ημών, Πορφύριε όσιε, της Ευβοίας νέον το βλάστημα, της Εκκλησίας καύχημα σεπτόν και πάντων οσίων εγκαλλώπισμα. Ωδή δ΄. «Εισακήκοα Κύριε». Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Υψωθείς εν παλαίσμασι προς τον φθονερόν των ανθρώπων τύραννον, θείον στέφος, πάτερ, έλαβες νικητής προβάς ως ωραιότατος. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Γέρας πόνοις σου δέδοται το διερμηνεύειν σε τα μυστήρια, και τα μέλλοντα προβλέπειν σε και ιάσθαι πάντα τα νοσήματα. Ω καινά και θαυμάσια τα τη χάριτί σου τερατουργούμενα! Ποίοις λόγοις ύμνους πλέξω σοι; Δειλιώ, ω πάτερ, και εξίσταμαι. Θεοτοκίον. Παναγία μου Δέσποινα, των αγγέλων θαύμα το ακατάληπτον, υμνωδείν σε καταξίωσον του Σωτήρος πάντων την γεννήτριαν. Ωδή ε΄. «Φώτισον ημάς.» Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Όλων ο πατήρ και προστάτης όντως γέγονας θλιβομένων εν ζωή η χαρμονή, ως παρέχων πάσι θείαν προστασίαν σου. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ρώσιν εν δεινοίς σε, Πορφύριε, κεκτήμεθα, σοι προσφεύγοντες θερμαίς εν προσευχαίς, ως μεσίτη προς Θεόν τον πανοικτίρμονα. Φύλαξον ημάς τους τιμώντας σε, Πορφύριε, χορηγών της μαρτυρίας του Χριστού την προαίρεσιν και ζέσιν θείας πίστεως. Θεοτοκίον. Ύμνον σοι, Αγνή, ευφροσύνως αναμέλπομεν, των αγγέλων ούσαν όντως γλυκασμόν, και πικρίαν Εύας λύσασαν τω τόκω σου. Ωδή ς΄. «Την δέησιν» Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ρωννύμεθα ταις ευχαίς σου, όσιε, και ψυχήν προς ουρανούς ανυψούμεν, υπομονήν και ανδρείαν πλουτούντες εν πειρασμοίς και δειναίς επιθέσεσι, Πορφύριε, πάτερ ημών· όθεν πάντες κοινή ανυμνούμεν σε. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ιώμενος πάσαν νόσον, όσιε, αγαπάν ημάς Σωτήρα κελεύεις όλη ψυχή, και νοΐ, και καρδία, και προς Αυτόν αναπέμπειν την δέησιν, ότι Αυτός προνοητής και ημών αντιλήπτωρ γεγένηται. Ολόφωτος η σεπτή σου, όσιε, κεφαλή, χάριτι θεία εφάνη τον θείον μύστην Χριστού προδηλούσα τη προσελθούση γυνή προς προσκύνησιν, πληρώσασα εκ θαυμασμού την ψυχήν ταύτης, μάκαρ Πορφύριε. Θεοτοκίον Υμνούντες σε, Θεοτόκε Άχραντε, τας ψυχάς προς ουρανούς ανυψούμεν, τη του Υιού σου αγάπη θαρρούντες και μητρικαίς σου πρεσβείαις ελπίζοντες, δεόμενοι επιτυχείν παραδείσου τερπνού απολαύσεως. Διάσωσον από κινδύνων, Πορφύριε, σους ικέτας και παράσχου τη ση μονή βοήθειαν, όσιε, ως έχων προς Κύριον παρρησίαν. Άχραντε η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επʼ εσχάτως των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β΄. «Προστασία των χριστιανών». Στεναζόντων πάντων η παράκλησις γέγονας, κλονουμένων εν πίστει, τοις θαύμασι στήριγμα. Όθεν πάντες προς την σην χάριν σπεύδομεν πιστοί πολλής δέξασθαι σης αρωγής εν τω πελάγει της ζωής και τη ζάλη των θλίψεων. Δίδου ημίν υγείαν, ψυχής τε την ευρωστίαν, ευχαίς σου, πάτερ, προς Θεόν, ικετεύομεν οι δούλοι σου. Προκείμενον. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυτού. Στίχ. Τοις αγίοις αυτού τοις εν τη γη εθαυμάστωσεν ο Κύριος. Ευαγγέλιον κατά Ματθαίον Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς· Πάντα μοι παρεδόθη υπό του Πατρός μου· και ουδείς επιγινώσκει τον Υιόν, ει μη ο Πατήρ· ουδέ τον Πατέρα τις επιγινώσκει, ει μη ο Υιός, και ω εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι. Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφʼ υμάς, και μάθετε απʼ εμού, ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία· και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών. Ο γάρ ζυγός μου χρηστός, και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν. Δόξα. Ήχος β΄. Ταις του σου Οσίου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον Ήχος πλ. β΄. «Όλην αποθέμενοι». Στιχ. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Καυσοκαλυβίων τε του όρους Άθωνος μύστην, μοναχών το σέμνωμα, ιερέων πάντιμον εγκαλλώπισμα, ιατρόν άρτιστον, ορφανώ πατέρα, των πιπτόντων σε ανόρθωσιν έγνωμεν, όσιε, και των δαιμονώντων την λύτρωσιν· γαλήνης ημίν πρόξενον και χαράς μεγάλης τον αίτιον. Όθεν σοι βοώμεν· μη παύση επισκέπτεσθαι ημάς, ιάσθαι, πάτερ Πορφύριε, και φυλάττειν δούλους σου. Ο ιερεύς: Σώσον ο Θεός τον λαόν σου... Ωδή ζ΄. «Οι εκ της Ιουδαίας.» Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Εν απλότητι όλην την ζωήν σου διήλθες και υπηρέτησας Θεώ τε και ανθρώποις, νυκτός τε και ημέρα προσευχόμενος, όσιε, και φέρων πόνους ημών, Πορφύριε, παμμάκαρ. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Πατρικήν σου πρεσβείαν, εκζητούμεν, τρισμάκαρ, προς τον Θεόν ημών, ίνα διασωθώμεν κιδύνων και μανίας πονηρού πολεμήτορος, θαρρούντες, πάτερ, τη ση μεγάλη ευσπλαγχνία. Ηγαπήθης υφʼ όλων, ως αγάπην πηγάζων και πλημμυρών ημάς, πληγάς τε θεραπεύων, δαιμόνια εκβάλλων και εκ πόνων λυτρούμενος, παρέχων χάριν δʼ αεί τοις αιτουμένοις πάσι. Θεοτοκίον Ευγνωμόνως υμνούμεν Σε, Παρθένε και μήτερ Θεοχαρίτωτε, ως τέξασαν τω κόσμω Σωτήρα απειράνδρως και Θεόν Πανοικτίρμονα, προς ον πρεσβεύεις αεί σωθήναι τους ανθρώπους. Ωδή η΄. «Τον Βασιλέα». Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Υπέρ υγείας και σωτηρίας του κόσμου τας ευχάς σου Χριστώ συ προσάγεις, όθεν σε υμνούμεν, Πορφύριε, τρισμάκαρ. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμαρτιών μου Συ την πληθύν άφες, Σώτερ, Πορφυρίου θερμαίς ικεσίαις, και εν μετανοία τον βίον μου παράσχου. Γαλήνην δίδου τρικυμιζούση καρδία, των δεινών τας οδύνας πραΰνων χάριτί σου, πάτερ, καμνόντων ευγεργέτα. Θεοτοκίον Γέγονας μήτηρ εν παρθενία τελούσα, τον Θεόν και Σωτήρα τεκούσα, ον εκδυσωπούσα, κινδύνων σώζεις πάντας. Ωδή θ΄. «Κυρίως Θεοτόκον.» Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ελέησον ικέτας και προσπίπτοντάς σοι την ευσπλαγχνίαν την σην αναμένοντας, παρέχων χάριν, υγείαν και την μετάνοιαν. Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Λαλήσας ο κωφός σοι την ευχαριστίαν, ως διά σου σεσωσμένος, προσέφερε, των συγγενών θαυμαζόντων και προσκυνούντων σε. Ο νέος εν οσίοις καταπλήττεις πάντας τερατουργίαις σου, πάτερ Πορφύριε, ελκύσας άνωθε χάριν τη ταπεινώσει σου. Θεοτοκίον. Υμνούμεν σε Παρθένε, Κεχαριτωμένη, ως την ελπίδα τω κόσμω δωρήσασαν, τεκούσα πάσι Σωτήρα Θεόν και άνθρωπον. Το Άξιόν εστι και τα Μεγαλυνάρια ταύτα. Χαίροις των οσίων η καλλονή και των ασκουμένων οδηγός και υπογραμμός. Χαίροις ιερέων το στέφος και η δόξα, Πορφύριε τρισμάκαρ, Άθωνος καύχημα. Ψάλλομέν σου, πάτερ, τας αρετάς, ταπεινοφροσύνην και την άκραν υπακοήν, την Θεολογίαν, αγνείας τέλος ούσαν, αγάπης σου το εύρος, το ατελεύτητον. Ως παιδίον γέγονας τη ψυχή, αμνησικακίαν και απλότητα ενδυθείς, θείων χαρισμάτων τον πλούτον αποκρύπτων, τη ακενοδοξία πολιτευόμενος. Διορατικών ήσθα κορυφή, προφητών μεγάλων πλησιέστατος συγγενής· ιαματικών τε συνόμιλος αγίων, Πορφύριε, εδείχθης, Άθωνος κόσμημα. Tης Αποκαλύψεως θεωρός, της προς Ιωάννην, εν τη Πάτμω συ γεγονώς, ώφθης μύστης μέγας των θείων μυστηρίων, τα Χερουβίμ εγγίσας τη ταπεινώσει σου. Ναυαγών του βίου ώφθης λιμή και των θλιβομένων η παράκλησις η θερμή, των απολωλότων ποιμήν της Εκκλησίας, και κρήνη ιαμάτων της θείας χάριτος. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομαι Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον... Απολυτίκιον. Ήχος α΄. «Της ερήμου πολίτης.» Της Ευβοίας τον γόνον, πανελλήνων τον Γέροντα, της Θεολογίας τον μύστην και Χριστού φίλον γνήσιον, Πορφύριον τιμήσωμεν, πιστοί, τον πλήρη χαρισμάτων εκ παιδός. Δαιμονώντας γαρ λυτρούται, και ασθενείς ιάται πίστει κράζοντας· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε αγιάσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα. Η Εκτενής και Απόλυσις. Μετά την «Απόλυσιν» ψάλλομεν αργώς τα κάτωθι τροπάρια. Ήχος β΄. «Ότε εκ του ξύλου.» Πάσι τοις τιμώσιν ευλαβώς την σεπτήν σου μνήμην, τρισμάκαρ, και δεομένοις πιστώς δώρησαι την ίασιν παθών, Πορφύριε· και κινδύνων και θλίψεων και ζάλης του κόσμου λύτρωσαι πρεσβείαις σου τους σοι προστρέχοντας· έχεις γαρ πολλήν παρρησίαν, ως Χριστού θεράπων και φίλος, μεσιτεύειν, όσιε, προς Κύριον. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Δίστιχον. Πορφύριε, φύλαττε θερμαίς ευχαίς σου Ευάγγελον μέλψαντα θαυμάσιά σου. Ποίημα Ευαγγέλου Χρ. Καραδήμου, Θεολόγου - Φιλολόγου, Αθήναι 1998, Εκδόσεις Ιχνηλασία. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΝ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ Μετά τον ευλογητόν, το Κύριε εισάκουσον…(Ψαλμ 142) Είτα το, Θεός Κύριος∙ και το Τροπάριον Ηχος Δ΄ Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ… Ως στρατιώτην του Χριστού γενναιότατον, και Αναργύρων Ιατρόν τον σοφώτατον, ανευφημούμεν άπαντες εκ βάθους ψυχής, πόθω εορτάζοντες, την αγίαν σου Μνημην, Παντελεήμων ένδοξε, και πιστώς σοι βοώμεν∙ τας νόσους πάντων ίασαι ημών, ταίς προς Χριστόν τον Θεόν, θερμαίς σου δεήσεσι. Δόξα, Και νύν Θεοτόκιον . Ου σιωήσωμεν ποτε…. Ο Ν. (Ψαλμ 50). Και ο Κα΄νων. Ωδή Α΄Ηχος Πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας Πρό του Μαρτυρίου του σου , Σοφέ, ως περ, τον θανόντα , ανεζώωσας εν Χριστώ, ούτω νεκρωθέντας δήγματι αμαρτίας, ημάς ταίς σαίς πρεσβείαι πάντας ανάστησον. Αφθόνως την χάριν παρά Θεού , λαβών ιαμάτων , τας ιάσεις πάσας Σοφέ, παρέχεις αφθόνους τοίς εν πίστει , Παντελεήμων προσιούσι τη Εικόνι σου. Νεκρωθείς τω Κόσμω και τον Χριστόν , ω Παντελεήμων , ενδυσάμενος εν χαρά, γέγονας δοχείον του Πνεύματος θεόφρον, τοίς πάσιν αναργύρως βραβεύων ίασιν. Θεοτόκιον Σταγόνα κατανύξεως τω οικτρώ, όμβρησόν μοι , Κόρη, αναστάλλουσα βλαβερόν , καύσωνα καρδίας μου Παρθένε, εξαίρουσα πάθη τα πολεμούτα με. Ωδή Γ΄. Συ ει το στερέωμα. Τας νόσους θεράπευσον , Παντελεήμων , του δούλου σού , και την εμήν , ευχαίς σου καρδίαν , τη δυνάμει σου εύφρανον. Ένδοξε, συ καύχημα, του προσιόντος σοι πέφυκας, συ Ιατρός, εμού τηκομένου , υπό νόσων και θλίψεων. Λαβών , ω Ανάργυρε, παρά Χριστού χάριν άφθονον, δούναι πιστοίς, ιάσεις των νόσων , τούτων συ με διάσωσον. Θεοτόκιον Έχεις εν αγκάλαις σου, τον Ποιητήν πάσης Κτίσεως∙ τούτον διό, δυσώπει , Παρθένε, εκ κινδύνων ρυσθήναί με. Ωδή Δ΄. Εισακήκοα Κύριε… Επί σε νύν κατέφυγον , ω Παντελεήμων θείε Ανάργυρε, μη παρίδης με τον άθλιον, αλλʼ ευχαίς σου θείαις διαφύλαξον. Ηρεμίαν μοι δώρησε, Μάρτυς εν τω βίω και νόσων ίασιν, ταίς ενθέρμοις σου εντεύξεσι τω τη ση Εικόνι προσπελάζοντι. Μάρτυς ένδοξε πρόφθασον , και της αμαρτίας με κυματούμενον, δεινώ σάλω ταίς πρεσβαίαις σου, όρμον προς ακύμαντον οδήγησον. Θεοτόκιον Ράβδον θείαν ο ένδοξος, πάλαι Ησαΐας σε κατωνόμασεν, άνθος φέρουσαν τον Κύριον, Θεοτόκε Μήτερ Αειπάρθενε. Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς. Όμβρησον μοι νύν , υετόν τον του ελέους σου, και της αμαρτίας μου τα οβρήματα, Παντελεήμων , ταίς ευχαίς σου καταξήρανον. Νύν αι δωρεαί, ως πηγαί Πιστοίς ιάσεων , ταίς λιταίς σου επιχέονται , Παντελεήμων , εκ Θεού τοίς προσιούσι σε. Απαντας ημας, πεπτωκότας εις τα χάσματα, της αμαρτίας τα βαθύτατα, ταίς προς Θεόν σου , πρεσβείαις έγειρον Άγιε. Θεοτόκιον Αχραντε ψυχής , της εμής τα αρρωστήματα, και του σώματος μου ίασαι, ταίς Μητρικαίς σου πρεσβείαις , Κόρη Πανάμωμε. Ωδή ΣΤ. Ιλάσθητί μου. Τα νάματα σου, Σοφέ, ως περ πηγή Σιλωάμ ποτέ, εκβλύζουσι τοίς Πιστοίς , παντοία ιάματα, παύων τα νοσήματα, των προσπελαζόντων , τη ση σκέπη , Παναοίδιμε. Οι προσιόντες, Παντελεήμων Μακάριε, εν τω σεπτώ σου Ναώ, την ρώσιν λαμβάνουσι, και την απολύτρωσιν, πάντων των κινδύνων, και δεινών ταίς ικεσίαις σου. Νοός μου του ασθενούς, ως θησαυρός των ιάσεων , Παντελεήμων κλεινέ, αφθόνως την ίασιν , δώρησαιι του κάμνοντος, και οδυνωμένου , τη του Πνεύματος χάριτι. Θεοτόκιον Φιλάγαθε Μαριάμ, ταίς σαίς πρεσβείαις αγάθυνον, την ρυπαράν μου ψυχήν, και ρύσαι κολάσεως, και πάσης κακώσεως, σον θερμόν οικέτην , τον εκ πόθου ανυμνούντα σε. Προς το Διάσωσον Ανάργυρε Παντελεήμων , ταίς θείαις λιταίς σου, τα της ψυχής ημών πάθη θεράπευσον , και δώρησαι ίασιν τοίς νοσούσιν. Θεοτόκιον Αχραντε Ευλογημένη Μαρία, ταίς ικεσίαις Παντελεήμονος του κλεινού διαφύλαξον , εκ νόσων τε και κινδύνων σούς δούλους. Ο Ιερεύς μνημονεύει∙ είτα το Κοντάκιον Ηχός Β΄. Θείον Ιατρόν εν γη πλουτούντές σε, Ανάργυρε, εν θερμοτάτη πίστη και ευσέβεια σου δεόμεθα∙ πάντα νοσούντα και καταπονούμενον , ταίς λιταίς σου διάσωσον , τας ρίζας των επωδύνων παθών , τη του Σωτήρος ισχύϊ εκτέμνων , και αναστέλλων τας χαλεπάς της αθυμίας επικλύσεις, Παντελεήμων Μάρτυς αξιάγαστε. Και ευθύς το Προκείμενον. Ηχος Δ΄. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει , και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληθυνθήσεται. Στίχος: Πεφυτευμένος εν τω Οίκω , εν ταίς αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσουσιν. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (ΣΤ΄. 17-19) Τω καιρώ εκείνω ήλθε προς τον Ιησούν όχλος μαθητών αυτού, και πλήθος πολύ λαού, από πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος, οι ήλθαν ακούσαι αυτού, και ιαθήναι από των νόσων αυτών, και οι οχλούμενοι υπό πνευμάτων ακαθάρτων και εθεραπεύοντο. Και πας ο όχλος εζήτει απτεσθαι αυτού∙ ότι δύναμις παρʼ αυτού εξήρχετο, και ιάτο πάντας. (Θ΄. 1-2) Συγκαλεσάμενος δε τους δώδεκα Μαθητάς αυτού έδωκεν αυτοίς δύναμιν και εξουσίαν επί πάντα τα δαιμόνια, και νόσους θεραπεύειν. Και απέστειλέν αυτούς κηρύσειν την βασιλείαν του Θεού, και ιάσθαι τους ασθενούντας. (Ι΄. 16-21). Και έλεγεν αυτοίς. Ο ακούν υμών , εμού ακούει∙ και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί∙ ο δε εμέ αθετών , αθετεί τον αποστείλαντά με. Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς , λέγοντες. Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς. Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίνων , και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού , και υμάς ου μη αδικήση. Πλήν εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πεύματα υμίν υποτάσσεται∙ χαίρετε δε μάλλον , ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοίς ουρανοίς. Εν αυτή τη ώρα ηγαλιάσατο τω Πνεύματι ο Ιησούς , και είπεν∙ Εξομολογούμαι σοι, Πάτερ, Κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλλυψας αυτά νηπίοις∙ ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθεν σου. Δόξα Ταίς του Αναργύρου … Και νύν Ταις της Θεοτόκου. Στίχος. Ελεήμων , ελέησόν με ο Θεός. Και το παρόν Ηχος .Πλ. Β΄. όλην αποθέμενοι… Δεύτε οι Ορθόδοξοι , πνευματικών ευρανθώμεν, δεύτε τον Ανάργυρον πάντες καταστέψωμεν θείοις άσμασι, προς αυτόν λέγοντες∙ ω Παντελεήμων , ιατρέ νοσούντων άριστε, λιμήν τε εύδιε, των χειμαζομένων τοίς πταίσμασι, προφθάσας δός την ίασιν , πάσι τοίς θερμώς σοι προστρέχουσι, και δεινών παντοίων , απάλλαξον ημάς ταίς σαίς ευχαίς, και ειρηναίαν κατάστασιν , τω Κόσμω πρυτάνευσον. Το σώσοιν ο Θεός τον λαόν σου κλπ. Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων… Θείαις , Ανάργυρε, ευχαίς σου, προς τον Κτίστην διάσωσον σον δούλον∙ συνταράσσει με γαρ, βυθός αμαρτημάτων , χειμάζει και κλυδώνιον , και φλογμός των παθημάτων. Έφθασαν άπαντες εν πίστει, , εις λιμένα του θείου Αναργύρου, οι εν νόσοις δειναίς , ποντούμενοι βοώντες∙ ευχαίς σου , ω Ανάργυρε, την υγείαν ημίν δίδου. Ίνα , Ανάργυρε, τιμώ σε, και δοξάζω τα ένδοξα σου άθλα, ασθενείας δεινάς, σον δούλον τυραννούσαν , ιάτρευσον και δώρησαι, την κατʼ άμφω υγείαν. Θεοτόκιον Έστησας ρύμην του θανάτου , τον αθάνατον Θεόν και Βασιλέα, ως τεκούσα Αγνή, ον πάντες ανυμνούμε, ευλογημένος λέγοντες, ο καρπός της σης κοιλίας. Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα… Όσοι εν πίστει, ειλικρινεί προσιούσι, τω Ναώ σου Παντελεήμων Μάρτυς, ψυχών και σωμάτων λάμβάνουσι την ρώσιν. Ναός του θείου, επί γης Αναργύρου, ιατρείον πρόκειται τοις πάσι, παύων αυτών νόσους, ψυχών τε και σωμάτων. Σαίς προς τον Κτίστην, Παντελεήμων πρεσβείαις , τοίς τυφλοίς παρέχεις ιατρείαν ,και νοσούσοις πάσι την ποθητήν υγείαν. Θεότόκιον Ικεσίαις, ταίς προς Θεόν σου, Παρθένε, των του βίου δυσχερών με συ σώσον, και τον σάλον παύσον ασθενειών παντοίων. Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Ευχαίς σου τας σειράς μου , των πτασμάτων λύσον, και το χειρόγραφον Μάρτυς, διάρρηξον, της αμαρτίας του σοι πιστώς προσπελάζοντος. Βοηθείας χείρα, προφθάσας όρεξόν μοι, και αδοκήτων δεινών με απλάλλαξον, Παντελεήμων , ταίς θείαις όντως πρεσβείαις σου. Ω Παντελεήμων , στήσον μου τον σάλον , των λογισμών και την λύπην κατάπαυσον , της ταλαιπώρου ψυχής μου , θείε θείε Ανάργυρε. Θεοτόκιον. Μαρία , μη με δείξης, επίχαρμα δαιμόνων, εν τη της Κρίσεως ώρα, Πανάμωμε, αλλʼ ευμενώς τον Σωτήρα μου εξιλέωσαι. Το. Άξιον εστί…Και τα παρόντα Μαγαλυνάρια. Τους μετʼ ευλαβείας την ιεράν , εικόνα σου Μάρτυς, προσκυνούντας σαίς ιεραίς, προς Θεόν πρεσβείαις, σώζε δεινών παντοίων , Παντελεήμων θείε, Ιατρέ μέγιστε. Δόξη , Αθλοφόρε, Μαρτυρική, παρεστώς τω θρόνω, του Παντάνακτος και Θεού, μέμνησο των πίστει, την Μνήμην σου τελούντων , Παντελεήμων θείε, Ιατρέ άμισθε. Ως αστήρ ανέτειλας νοητός, άθλοις Μαρτυρίου, απαστράπτων και των παθών, την αχλύν διώκων, Παντελεήμων Μάρτυς, των επικαλουμένων σε μετά πίστεως. Τους ανεφημούντας σε ευλαβώς, τους λαμπρούς αγώνας και τους άθλους , Μάρτυς Χριστού, την τε θείαν μνήμην , τελούντας ετησίως, Παντελεήμων Μάκαρ, σώζε πρεσβείαις σου. Και το , Πάσαι των Αγγέλων… Τρισάγιον. Και το Τροπάριον. Ηχος Γ΄. Αθλοφόρε άγιε και ιαματικέ Παντελεήμων , πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν , παράσχη ταίς ψυχαίς ημών. Ο Ιερεύς ποιεί εκτενή ,και απόλυσιν , καθʼ ήν ψάλλομεν το Παρόν Προσομοιον. Ηχος Β΄. Ότε εκ του ξύλου Σε Νεκρόν Χάριν συ παρέχεις τοίς Πιστοίς, αναργύρως Μάρτυς Παμμάκαρ, Παντελεήμων Σοφέ, και τη ικεσία σου διώκεις πνεύματα, και τυφλοίς την ανάβλεψιν, ένδοξε βραβεύεις, ως θεράπων γνήσιος, του Παντεπόπτου Χριστού∙ όθεν Ιατρέ Ορθοδόξων , πάντας τους πιστώς σε ανυμνούντας, ρύσαι εκ παντοίας περιστάσεως. ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΤΟΝ ΕΝ ΙΩΑΝΝΙΝΟΙΣ Ευλογήσαντος του Ιερέως το τρισάγιον και το Δεύτε προσκυνήσωμεν. Είτα ψάλλωμεν τα εξής προσόμοια. Ήχος α'. Των ουρανίων ταγμάτων. Τους προσκυνούντας την θήκην σεπτών λειψάνων σου, Ιωαννίνων το κλέος, νεομάρτυς γεναίε. Γεώργιε τρισμάκαρ, φρούρει αεί, ουρανόθεν περίσκεπε και εκ μανίας διάσωζε του εχθρού σαίς απαύστοις παρακλήσεσιν. Ιωαννίνων προστάτα, κλεινέ Γεώργιε, ως παρρησίαν έχων πρός Θεόν μη ελλίπης πρεσβεύων καθ' εκάστην, μάρτυς, Αυτώ πέμψε πάσιν υγείαν και επομβρίσαι ικέταις σου δαψιλώς υετόν ισχύος κρείττονος. Νεομαρτύρων σεμνότης, βλαστέ θειότατε των Γρεβενών και ρόδον θείον Ιωαννίνων, Γεώργιε, τους πίστει νυν ακλινεί προσίοντας ασπάσασθαι σου των λειψάνων την θήκην την ιεράν ρύσαι βλάβης του αλάστορος. Προκείμενον. Ήχος δ'. Στίχος. Τοίς Αγίοις τοις εν τη γη Αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος. Απόστολος. Προς Εφεσίους (κεφ. στ' 10-17) (Ζήτει τη Κυριακή της ΚΖ' Εβδομάδος) ................................................................................................................................. Ευαγγέλιον. Κατά Ιωάννην (κεφ. ιε' 17-27, ιστ' 1-2) (Ζήτει εις την Λειτουργείαν του αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου) ................................................................................................................................. Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ'. Τη Υπερμάχω. Ιωαννίννων θησαυρόν τον πολυτίμητον και όλβον πίστεως ασύλητον τιμήσωμεν, αρετήν τον γεωργήσαντα ευψυχίας και πολύχουν στάχυν δρέψαντα θεώσεως ευσχημόνως ως νεόαθλον καλλίνικον πόθω κράζοντες Χαίροις, μάρτυς Γεώργιε. Είτα την Ευχήν. Άγιε νεομάρτυς του Χριστού Γεώργιε, ο μη φεισάμενος της σης νεότητος και δι' αγάπην του Κυρίου φίλτρον συζύγου παριδών και τέκνου, ο παρρησία Χριστόν ομολογήσας και ως ωκύπους έλαφος επι τας πηγάς των υδάτων δραμών προς το δι' αγχόνης μαρτύριον, το νέον της ευσεβείας στήριγμα και εύχος, Ιωαννίνων ο πολιούχος και φύλαξ και πρόμαχος, ο των νοσούντων τάχιστος ιατρός και των δεινώς αλγούντων θεραπευτής, των του Θεού δωρεών ασύλητον ταμείον, των θλιβομένων η παραμυθία και των ανάγκαις η έτοιμη αντίληψης, ο αρωγός των εμπεριστάτων, των αδυνάτων η ενίσχυσις και των κλονουμένων η βακτηρία, Αυτός, καλλίνικε και στεφηφόρε αριστεύ του σταδίου, επάκουσον και ημών νύν δεομένων σου και ρύσαι τον ικέτην τηε σης χάριτος (δείνα) της συνεχούσης αυτόν θλίψεως και νόσου γεώργησον αυτού την καρδίαν θεοπειθών σου ευχών αρότρω πρός πλουσίαν αρετών καρποφορίαν αποδίωξον απ' αυτού παν πονηρόν και ακάθαρτον πνεύμα εμφωλεύσον εν αυτού την καρδία ανάστησον αυτόν εκ του λάκκου της ψυχοκτόνου εμπαθείας, της κακίας και της προσγενομένης αυτώ αδικίας διάλυσον την αχλήν των ασθενειών αυτού αστραπαίς της μαρτυρικής σου παρρησίας και ασφάλισον αυτού τα διαβήματα του ακολουθείν ταί εντολαίς του Κυρίου της δόξης, υπέρ Ου βρόγχω αγχόνης απηωρίσθης. Ναί, άγιε αριστεύ του σταδίου, Γεώργιε, επίβλεψον επί τον νυν προσερχόμενον σοί (δείνα) και ευλαβώς ασπαζόμενον την χαριτόβρυτον θήκην των σων λειψάνων και ίασαι αυτού την ασθένειαν ως ταχινός ιατήρ και θεραπευτής ευσυμπάθητος ίνα εν αμφω υγιεία μακαρίζει σε ως θαυματουργόν νεόαθλον και δοξάζει το πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σε εν τη αθλήσει ενισχύσαντος και Ω πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις συν τω ανάρχω Αυτού Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και είς τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν. Απολυτίκιον. Ήχος πλ.α'. Τον συνάναρχον Λόγον. Ιδρυμένος θεμέθλω ηθών της πίστεως προ κολακείας και μήνιν ώφθης των Άγαρ υιών αδιάσειστος, Γεώργιε νεόαθλε, και δι' αγχόνης ειληφώς νίκης στέφανον χρυσούν αξίως εθαυμαστώθης, Ιωαννίνων προστάτα, Χριστόν ημίν ο ιλεούμενος. Δόξα. Και νύν. Όμοιον. Νεομάρτυρα δεύτε Χριστού Γεώργιον, Ιωαννίνων προστάτην, υπέρ οικείους Χριστόν τον φιλούντα και εν έτεσι νεότητος αιωρηθέντα απηνώς επί δένδρου δι' Αυτόν τιμήσωμεν ως εικόνα στερροψυχίας και πρέσβυν ημών πρός Ύψιστον θερμότατον. Απόλυσις. Δόξα Σοι, Χριστέ ο Θεός ημών, η ελπίς ημών Κύριε, δόξα Σοι. Πρεσβείαις της Παναχράντου και παναμώμου Σου Μητρός, του αγίου ενδόξου προφήτου Προδρόμου και βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων ενδόξων πανευήμων Αποστόλων, των αγίων ενδόξων και καλλινίκων μαρτύρων, των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων ενδόξων Προπατόρων Ιωακείμ και Άννης, του αγίου ενδόξου νεομάρτυρος Γεωργίου του εν Ιωαννίνοις άρτι αθλήσαντος, και πάντων Σου των Αγίων, ελέησαι και σώσε ημάς ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός. Μεγαλυνάριον. Χαίροις, νεομάρτυς περικλεές, των Ιωαννίνων φύλαξ, καύχημα και φρουρέ, Χαίροις, των απίστων, Γεώργιε ολέτης και στήριγμα εν βίω πάντων ασάλευτον. Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΌΣΙΟ ΙΩΣΗΦ ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΤΑΙ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΣΩΖΕΤΑΙ ΑΦΘΟΡΟ ΣΤΗ ΖΑΚΥΝΘΟ Μετά το Κύριε εκέκραξα, και το Θεός Κύριος, τροπάρια, ήχος δ`. Οι υπ` οδύνων χαλεπών κατεχόμενοι, και συμφορών, και ασθενείαις τρυχόμενοι, μετά κλαυθμών στενάζοντες εκ βάθους ψυχής, δράμωμεν δακρύοντες Ιωσήφ τω τεμένει, κράζοντες εκ πίστεως, ιατρέ των νοσούντων, ταις σαις πρεσβείαις μάκαρ προς Θεόν, ρύσαι ημάς ποικίλων κακώσεων. Δόξα. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε… Ο Ν ψαλμός. Ο κανών. Ήχος πλ. Δ`. Α` ωδή. Υγράν διοδεύσας. Ιωσήφ τρισμάκαρ συ εκτενώς, δέησιν προσάγων, μη ελλείπης τω Λυτρωτή, πρεσβεύων κινδύνων διασώσαι, τους αδιστάκτω τη πίστει τιμώντας σε. Η θεία σορός σου Πάτερ πιστοίς, βρύει τας ιάσεις, προσιούσι τω ναώ, και πάθη ψυχών τε και σωμάτων, ως ιατρός θεραπεύεις πανάριστος. Νοσούσαν μου ίασαι την ψυχήν, Ιωσήφ τρισμάκαρ, των νοσούντων ο ιατρός, και βαίνειν τας τρίβους του Κυρίου, ση μεσιτεία παμμάκαρ ενίσχυσον. Θεοτοκίον. Δυσώπει Παρθένε τον σον Υιόν, συν τω Ιωσήφ τε` νεκρωθείσαν μου την ψυχήν, ως πάλαι εζώουτον της χήρας, υιόν αυτού θείω προστάγματι. Ωδή γ`. Ουρανίας αψίδος. Έχοντες σε προστάτην, προς τον Θεόν Άγιε, οι ορθοδοξούντες, τιμώμεν και ικετεύομεν. Πάτερ αοίδιμε, τους σε πιστώς ευφημούντας, πειρασμών απάλλαξον τη μεσιτεία σου. Ικετεύομεν Πάτερ, τας της ψυχής ίασαι, πάθη και τα τραύματα ταύτης, τάχος θεράπευσον, των ευφημούντων σε, και γεραιρόντων εκ πόθου, μοναζόντων καύχημα, Ιωσήφ Άγιε. Ευμενή σε προστάτην, προς τον Θεόν όσιε, πάντες προβαλλόμεθα Πάτερ, Ιωσήφ δίκαιε, καθικετεύοντες, πειρατηρίων παντοίων, λυτρωθήναι άπαντας τη μεσιτεία σου. Θεοτοκίον. Παναγία Παρθένε, τον Λυτρωτήν τέξασα, λύτρωσαι παντοίων κινδύνων τους σοι προστρέχοντας, και ανυμνούντας σε, Θεοκυήτορ Μαρία, των πιστών βοήθεια, μόνη Πανύμνητε. Διάσωσον, τη ση πρεσβεία, σους δούλους Ιωσήφ μάκαρ, εκ παντός κινδύνου, και θλίψεως, σε γαρ έσομεν, προς τον Κύριον πρέσβυν. Επίβλεψον εν ευμενεία… Κάθισμα. Ήχος β`. Τα άνω ζητών. Προστάτης θερμός υπάρχεις ω αοίδιμε, τοις πόθω τω σω τεμένει προσπελάζουσι, και πιστώς γεραίρουσι, και βοώσι σοι πανσεβάσμιε εκ των κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ως μέγας ημών φύλαξ και πρόμαχος. Ωδή γ`. Εισακήκοα Κύριε. Ιωσήφ θεοφόρε, λύτρωσαι κινδύνων τους σε γεραίροντας, και προστρέχοντας τη σκέπη σου, όπως σε απαύστως μακαρίζομεν. Ικετεύομεν όσιε, την νενεκρωμένην ψυχήν ημών ζώοσον, και ανάστησον πρεσβείαις σου, εκ βυθού θανούσα απογνώσσεως. Ον επόθησας Όσιε, σάρκα δι ον έτηξας καθικέτευε, τοις υμνούσι σε δωρήσασθαι, των πλημμελημάτων την συγχώρησιν. Θεοτοκίον. Ταις Μητρός σου δεήσεσι, και του σου Οσίου Κύριε δώρησαι, ταις ικέταις σου την άφεσιν, των πλημμελημάτων Υπεράγαθε. Ωδή ε`. Εξέστη τα σύμπαντα. Ιωσήφ του Οσίου, ταις πανευπροσδέκτοις ο Θεός δεήσεσι, σκότους εξωτέρους, και γεένης τους δούλους σου λύτρωσαι` και της βασιλείας των ουρανών αξίωθήναι, καταξίωσον μόνε μακρόθυμε. Παρεστώς τη Τριάδι, πάτερ παμμακάριστε Ιωσήφ Άγιε, υπέρ των σων δούλων, καθικέτευε ταύτην, ρυσθήναι πάντας, βιωτικών πειρατηρίων, τους προστρέχοντας πίστει τη σκέπη σου. Αναιμάκτους θυσίας, λειτουργών προσέφερες Θεώ τρισόλβιε, ιερεύς υπάρχων, του Υψίστου Ιωσήφ αοίδιμε, αλλά τούτον Πάτερ, εκδυσωπών μη διαλείπης, υπέρ πάντων των πίστει τιμώντων σε. Θεοτοκίον. Θεοτόκε Παρθένε, καύχημα και στήριγμα πιστών Πανάμωμε, η Θεογεννήτωρ, και της κτίσεως πάσης Βασίλισσα, τους υμνολογούντας τον Σον Υιόν, λύτρωσαι πάσης, επηρείας δεινού πολεμήτορος. Ωδή στ`. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ. Η ση παμμάκαρ ψυχή, τους ουρανούς εγκατώκησε, το σώμα σου δε τη γη, υπάρχον εξαίσια, τελεί τα τεράστια, ψυχών και σωμάτων, θεραπεύον τα νοσήματα. Σαις ευπροσδέκτοις ευχαίς, συντήρει μάκαρ σεβάσμιε, τους πόθω ειλικρινεί, ψυχής τε αγνότητι, τιμώντας σε ένδοξε, και προσκαλουμένους, σου την άμαχον αντίληψιν. Μεσίτην προς Θεόν, σε ευμενή προβαλλόμεθα, ω ιερέ Ιωσήφ, υπάρχεις γαρ στήριγμα, και καύχημα Όσιε, των πιστών και κλέος, ημών Πάτερ παναοίδιμε. Θεοτοκίον. Η βάτος τω Μωϋσή, σε προετύπου σου γαρ ο Λυτρωτής, τεχθείς ως ηυδόκησε, διέσωσεν Άχραντε, τους προσκαλουμένος, σου την άμαχον βοήθεια. Διάσωσον… Άχραντε… Κοντάκιον. Ήχος β`. Προστασία των Χριστιανών. Οι ποθούντες των ασθενειών αναρρώσασθαι, του Ιωσήφ τω σεπτώ τεμένει προσδράμωμεν, και εγγίζοντες ευλαβώς αυτού τη θεία σορώ, μετά πόθου κράξωμεν αυτώ` ως εκ Θεού χάριν λαβών τους νοσούντας ιάσασθαι, τάχυνον εξελέσθαι, παντοίων πειρατηρίων, και των εχθίστων δυσμενών, τους εν πίστει ανυμνούντας σε. Οι Αναβαθμοί. Το α` αντίφωνον του δ` ήχου. Προκείμενον. Τίμιος εναντίον Κυρίου, ο θάνατος του Οσίου Αυτού. Στ.: Εσκόρπισεν, έδωκε τοις πένησι, η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα του αιώνος. Ευαγγέλιον, εις Όσιον. Δόξα. Ταις του σου Οσίου… Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Ιδιόμελον. Ήχος πλ. Β`. Τριήμερος ανέστης Χριστέ. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Προσπίπτωμεν σοι Κύριε, βοώντες το ημάρτομεν, μη παρίδης, αλλ` οικτείρησον ημάς, πιστώς προσπεφευγότας, τη σκέπη σου και σώσον, Ιωσήφ ταις παρακλήσεσι. Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου… Ωδή ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας. Των Αγγέλων υπάρχων, ισοστάσιος όντως πάτερ τρισόλβιε, Ιωσήφ θεοφόρε, εκλύτρωσαι κινδύνων τους εν πίστει κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Αμυθήτους αγώνας, επί γης ηγωνίσω Ιωσήφ Όσιε, και νυν ταις ουρανίαις, συνών χοροστασίαις, περιφρούρει τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Σε αυτόν τω Κυρίω, προσενήνοχας Πάτερ θύμα ευπρόσδεκτον, Ιωσήφ αγγελόφρον` και νυν μη διαλείπης, εποπτεύων τους μέλποντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Θεοτοκίον. Πανύμνητε Παρθένε, η Θεόν σαρκωθέντα κόσμον κυήσασα, παντοίων αλγηδόνων, απάλλαξον τους πίστει, τω Υιώ σου κραυγάζοντας` ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Ωδή η`. Τον Βασιλέα των ουρανών. Τη ση πρεσβεία, ταις των ψυχών αρρωστίαις, των σε τιμώντων θεραπεύεις τρισμάκαρ, όθεν σε τιμώμεν Ιωσήφ θεοφόρε. Προς τον Δεσπότην σε προβάλλοντες πρέσβυν, από κινδύνων εκλυτρούμεθα μάκαρ, σαις πανευπροσδέκτοις προς τον Θεόν πρεσβείαις. Τα της ψυχής μου αποκάθαρον πάθη, ση μεσιτεία θεοφόρε τρισμάκαρ, όπως δε γεραίρω, ω Ιωσήφ θεόφρον. Θεοτοκίον. Την εκτακείσαν αμαρτίαις ψυχήν μου, ση μεσιτεία καταδρόσισον Κόρη, όπως σε δοξάζω εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ`. Κυρίως Θεοτόκον. Ειρήνην ουρανόθεν, Όσιε τρισμάκαρ, καταπεμφθήναι δυσώπει πανόλβιε, τοις καθαρά διανοία σε μακαρίζουσιν. Χαράς και ευφροσύνης, έμπλησον θεόφρον, τους προσιόντας τω θείω τεμένει σου, και τον Δεσπότην αεί μεγαλύνουσιν. Καταύγασον τας κόρας, μάκαρ της ψυχής μου, πεπωρωμένας και τρέχειν ενίσχυσον, προς τρίβους θείας τον σε μακαρίζοντα. Θεοτοκίον. Την όντως Θεοτόκον, πάντες σε τιμώμεν, και ασιγήτως το χαίρε σοι κράζομεν` συ γαρ εκύησας κόσμω την αγαλλίασιν. Άξιον εστί. Και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις ο της Κρήτης γόνος λαμπρός, χαίροις Εκκλησίας, ο ασύλητος θησαυρός, χαίροις της Ζακύνθου ο φύλαξ και προστάτης, ω Ιωσήφ τρισμάκαρ, πιστών το καύχημα. Ζακυνθίων νήσος σκίρτα λαμπρώς, έχουσα το σκήνος, αγγελόφρνος Ιωσήφ, εν ταις του Δεσπότου, αυλαίς διηνθισμένον, φωτίζον και μυρίζων πιστών το σύστημα. Από των καμάτων ασκητικών, αύρας μυριπνόους αισθανόμενοι εν τω σω Ιωσήφ τεμένει, λαμβάνομεν ιάσεις ψυχών τε και σωμάτων, όθεν τιμώμεν σε. Χαίροις ο της Κρήτης θείος βλαστός, χαίροις ο Ζακύνθου απροσμάχητος βοηθός, Ιωσήφ το κλέος, Οσίων και η δόξα, ημάς τους σε τιμώντας δεινών περίσωζε. Καν ετμήθης κάραν ω Βαπτιστά, φθέγγεται η γλώσσα, τον Ηρώδην ελέγχουσα, Λόγου την φωνήν σε, σιγήσαι γαρ ουκ έδει, αλλά και της εν Άδη Χριστόν κηρύξασθαι. Έχοντες εξάρχουσαν την Αγνήν, νόες συν Προδρόμω, Αποστόλων θείος χορός, Προφητών, Μαρτύρων, Ιεραρχών, Οσίων, υπέρ ημών τον Κτίστην καθικετεύσατε. Τρισάγιον. Απολυτίκιον. Ήχος α`. Του λίθου σφραγισθέντος. Των Κρητών τε τον γόνων και Ζακύνθου το καύχημα, των Πατέρων κλέος και δόξα Ιωσήφ τον αοίδιμον` τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί, ου δόξη αρρήτω η Τριάς, ετιμήσατο το σκήνος, διασώσασα άφθορον. Δόξα τω αγιάσαντι αυτόν, δόξα τω στεφανώσαντι, δόξα τω αναδείξαντι φρουρόν, και άμισθον πιστοίς, ιατρόν τποις κάμνουσι. Προσόμιο. Ήχος β`. Πάντων προστατεύεις Αγαθή. Πάντες οι εκ νόσων χαλεπών, και κινδύνων άλλων παντοίων, δεινώς θλιβόμενοι νυν, ένθα τα ιάματα, θαυματοβρύτου σορού, Ιωσήφ γαρ εκβλύζουσι, ως ρείθρα Νειλώα, σπεύδοντες προσπέσωμεν, γονυκλιτώς εν κλαυθμώ, ρύσαι εκβοώντες, οίκτειρον ημάς ταις λιταίς σου, και δεινών παντοίων ελευθέρωσον. Έτερον. Όμοιον. Όντως ανεδείχθης εκ Θεού, άκρος ακεστήρ αντιλήπτωρ, τα πάθη πάντων προς σε, πόθου τε και πίστεως, προσπεφευγότων θερμώς, αναργύρως ιώμενος Ιωσήφ παμμάκαρ, όθεν σου δεόμεθα, περιπτυσσόμενοι νυν, θείαν σορόν σου, και βοώντες, οίκτειρον ημάς ταις λιταίς σου, και δεινών παντοίων ελευθέρωσον. Έτερον. Όμοιον. Θεοτοκίον. Πάντας ημάς οίκτειρον Αγνή, Μήτερ του Θεού και Παρθένε, προσπεφευγότας εν σοι, και σου την αντίληψιν επιζητούντας θερμώς, σον οικετήν προβάλλοντες, Ιωσήφ τον θείον, πρέσβυν νυν πανάριστον, ου ταις ευχαίς των δεινών, ρύσαι και φθοράς και κινδύνων, και επιτυχείν Βασιλείας, σου Υιού αξίωσον δεόμεθα. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΑΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΒΑΡΒΑΡΑΝ Υπό Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού Ψαλμός ΡΜΒ`. 142. Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ` εμέ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ` εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρω`ί` το έλεός σου, ότι επί σοί ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι σύ ει ο Θεός μου. Το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου , Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Ευθύς εις Ήχον δ`. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. ( τετράκις ) Και τα τροπάρια. Ήχος ο αυτός. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ Ως αθληφόρος ευκλεής του Σωτήρος, και των θαυμάτων ανεξάντλητος κρήνη, και βοηθός ημών εν περιστάσεσι, πρόφθασον και λύτρωσαι, λοιμικών νοσημάτων, και πάσης στενώσεως, και ανάγκης και βλάβης, τους αδιστάκτω πίστει και στοργή, εξαιτουμένους, Βαρβάρα, την χάριν σου. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσωμεν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ειμή γαρ σύ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σού. Σούς γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα τον Ν`. Ψαλμόν. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνόν με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοί μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ` εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαί με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου.Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Αρχόμεθα του κανόνος της Αγίας Βαρβάρας Ωδή Α`. ΄Ηχος πλ.δ`. Υγράν διοδεύσας. Ιάματα βλύζουσα κρουνηδόν, ψυχών θεραπεύεις, και σωμάτων πάθη δεινά, των πίστει και πόθω προσιόντων, Μεγαλομάρτυς, Βαρβάρα, τη σκέπη σου. Αθλήσεως μάρτυς ταις αστραπαίς, σκεδάζεις πνευμάτων, ακαθάρτων τον σκοτασμόν, και ρώσιν και χάριν και υγείαν, τοις εν νυκτί ανατέλλεις των θλίψεων. Συνούσα αλήκτως τω ποιητή, απαύστως δυσώπει, παρρησία μαρτυρική, ημάς εκλυτρούσθαι Αθληφόρε, των εν τω βίω κινδύνων και θλίψεων. Θεοτοκίον Αφθόρως τεκούσα σωματικώς, τον πάντων Δεσπότην αφθαρτίζοντα τον Αδάμ, κεχαριτωμένη Θεοτόκε, φθοροποιών νοημάτων με λύτρωσαι. Ωδή Γ`. Ουρανίας αψίδος. Ιαμάτων την χάριν, παρά Χριστού είληφας, όθεν τας πολλάς μου οδύνας και τα συντρίμματα, μάρτυς θεράπευσον, και της ψυχής μου την λύπην, εις χαράν μετάβαλε, Βαρβάρα ένδοξε. Μαρτυρίου την τρίβον, περιφανώς ήνυσας, όθεν προς οδόν την ευθείαν, ημάς κυβέρνησον, των εντολών του Θεού, εξ ατραπών απωλείας, τη προμηθεστάτη σου, Βαρβάρα χάριτι. Ασθενείαις βαρείαις, και αλγεινοίς πάθεσι, δια παραπτώσεων πλήθος, δεινών ετάζομαι, όθεν κραυγάζω σοι, τον της οδύνης μου πόνον, κούφισον πανεύφημε, Θεία σου χάριτι. Θεοτοκίον. Ρυπωθείς τη κακία, το της ψυχής έσβεσα, κάλλος και ημαύρωσα Κόρη, πράττων τα άτοπα. Σύ ουν με λύτρωσαι, της πονηράς συνηθείας, και της μετανοίας μου, το φως ανάτειλον. Διάσωσον Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα, τους σούς οικέτας, πάσης βλάβης και νοσημάτων και θλίψεων, και τοις θερμώς σε καλούσιν αεί βοήθει Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το κάθισμα. Ήχος Β`. Πρεσβεία θερμή. Θαυμάτων πηγάς, Βαρβάρα αναβλύζουσα, προφθάνεις θερμώς, τους επιβοωμένους σου, το όνομα το άγιον, και διώκεις λοιμώδη νοσήματα, δια τούτο βοώμέν σοι σεμνή. Της τούτων ημάς ρύμης διάσωζε. Ωδή Δ`. Εισακήκοα Κύριε. Τας ενέδρας του δράκοντος, ας τεκταίνει μάρτυς καθ` ημών σύντριψον, τη ταχεία αντιλήψει σου, και της τούτου βλάβης ημάς απάλλαξον. Υποπέσας ταις θλίψεσιν, ως παραπικράνας Χριστόν τον εύσπλαχνον, εκ καρδίας ανακράζω σοι. Λύσον ω Βαρβάρα, την αθυμίαν μου. Σωτηρίαν εξαίτησαι, και αρρωστημάτων την απολύτρωσιν, και ειρήνην τε και έλεος, τοις σε ανυμνούσι, Βαρβάρα πάνσεμνε. Θεοτοκίον. Της ψυχής μου την κάκωσιν, ίασαι Παρθένε τη σή Χρηστότητι, και παθών με σκότους λύτρωσαι, τη φωτοχυσία της προνοίας σου. Ωδή Ε`. Φώτισον ημάς. Η Θεοειδής, αρωγή σου ημίν γένοιτο, ώσπερ αύρα εναψύξεως σεμνή, πειρασμών αποσβεννύουσα τον καύσονα. Νόσων χαλεπών, και ποικίλων περιστάσεων, και δεινών επιβουλών και αναγκών, ανωτέρους, ω Βαρβάρα ημάς φύλαττε. Σκέπη αρραγής, και προστάτις και αντίληψις, και θερμή προς τον Χριστόν καταλλαγή, ημίν έσο εν τω βίω καλλιπάρθενε. Θεοτοκίον. Ύψωσον ημάς την διάνοιαν, Πανάμωμε, εξ υλώδους προσπαθείας μοχθηράς, αγίας αναβάσεις Θείου έρωτος. Ωδή στ`. Την δέησιν εκχεώ. Νοσήματα χαλεπά και χρόνια, θεραπεύουσα τη σή προστασία, της τούτων βλάβης ημάς ανωτέρους, Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα διάσωζε, και πρέσβευε τω Ποιητή, των πταισμάτων ημίν δούναι άφεσιν. Την δέησιν της ψυχής μου πρόσδεξαι, ως θυμίαμα ευώδες Βαρβάρα, και δυσωδίας παθών ακαθάρτων, την μολυνθείσαν καρδίαν μου κάθαρον, και του νοός μου τας πολλάς, εκτροπάς επανόρθωσον δέομαι. Ρυσθήναί με των εν βίω θλίψεων, και παντοίων αναγκών και κινδύνων, και ψυχικής αθυμίας και λύπης, τον προσιόντα θερμώς τη πρεσβεία σου, τον σόν Νυμφίον Ιησούν, εκδυσώπει Βαρβάρα εκάστοτε. Θεοτοκίον. Ιάτρευσον την νοσούσαν ψυχήν μου, μυστική επισκοπή σου Παρθένε, και τας του σώματος παύσον οδύνας, και των πταισμάτων μοι δώρησαι άφεσιν. Σύ γαρ προστάτις μου θερμή, και εν σοί πεποιθώς διασώζομαι. Διάσωσον Μεγαλομάρτυς Βαρβάρα τους σούς οικέτας, πάσης βλάβης και νοσημάτων και θλίψεων, και τοις θερμώς σε καλούσιν αεί βοήθει. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ` εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος Β`. Τοις των αιμάτων σου. Θαυματουργίαις πολλαίς διαλάμπουσα, των νοσημάτων εξαίρεις τον καύσονα, και την υγείαν βραβεύεις τοις πάσχουσι, Παρθενομάρτυς Βαρβάρα εκάστοτε, διο σου την χάριν κηρύττομεν. Προκείμενον. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού. Στίχος...... Εκ του κατά Μάρκον ( Ε`. 24-34 ). Τω καιρώ εκείνω, ηκολούθει τω Ιησού όχλος πολύς και συνέθλιβον αυτόν. Και γυνή τις ούσα εν ρύσει αίματος, έτη δώδεκα, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών, και δαπανήσασα τα παρ` εαυτής πάντα, και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, ακούσασα περί του Ιησού, ελθούσα εν τω όχλω όπισθεν, ήψατο του ιματίου αυτού. Έλεγε γαρ εν εαυτή, ότι καν των ιματίων αυτού άψωμαι, σωθήσομαι. Και ευθέως εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και έγνω τω σώματι, ότι ίαται από της μάστιγος. Και ευθέως ο Ιησούς επιγνούς την εαυτώ την εξ αυτού δύναμιν εξελθούσαν, επιστραφείς εν τω όχλω, έλεγε: Τις μου ήψατο των ιματίων; Και έλεγον αυτώ οι μαθηταί αυτού. Βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε και λέγεις, τις μου ήψατο; Και περιεβλέπετο ιδείν την τούτο ποιήσασαν. Η δε γυνή φοβηθείσα και τρέμουσα, ειδυία ο γέγονεν επ` αυτή, ήλθε και προσέπεσεν αυτώ, και είπεν αυτώ πάσαν την αλήθειαν. Ο δε είπεν αυτή: Θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, ύπαγε εις ειρήνην, και ίσθι υγιής από της μάστιγός σου. Δόξα. Ταις της αθληφόρου… Και νυν. Ταις της Θεοτόκου. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β`. Όλην αποθέμενοι Στίχος. Ελέησόν με ο Θεός… Νύμφη πανακήρατος, του Βασιλέως της δόξης, παρθενία λάμπουσα, και στερράς αθλήσεως τοις παλαίσμασιν, αληθώς πέφηνας, Βαρβάρα Θεόφρον, δια τούτο σού δεόμεθα, πάσης στενώσεως και επηρειών του αλάστορος, λυμαντικών παθήσεων, και φθοροποιών τε μολύνσεων, αβλαβείς συντήρει, ημάς τους προσιόντας σοι πιστώς, και την θερμήν σου βοήθειαν, αιτούντας εκάστοτε. Ωδή ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας. Βοηθούσα μη παύση, τοις εν πόνοις τελούσι και περιστάσεσι, και ρώσιν και υγείαν, και άφεσιν πταισμάτων, τη πρεσβεία σου νέμουσα, Βαρβάρα νύμφη Χριστού, τοις σε υμνολογούσι. Ηδοθείσά σοι χάρις, υπέρ ήλιον πάσι της προστασίας σου, απλούσα τας ακτίνας, παθών την σκοτομήνην, και δεινών την επίλυσιν, διασκεδάζει αεί, Βαρβάρα καλλιμάρτυς. Νεκρωθείς τη κακία, αρρωστήμασι πλείστοις νυν κατατρύχομαι, αλλ` ω Μεγαλομάρτυς,επίφανον υψόθεν, την θερμήν σου αντίληψιν, και των πολλών μου κακών, ρυσθήσομαι εν τάχει. Μολυσμών ακαθάρτων, και παθών ανιάτων, ημάς απάλλαξον, χαράν και ευφροσύνην, και πάσαν αφθονίαν, των καλών πρυτανεύουσα, Βαρβάρα νύμφη Χριστού, τοις σε ανευφημούσι. Θεοτοκίον Ομβροφόρε νεφέλη, τον σωτήριον όμβρον σύ υετίσασα, κατάρδευσον τον νούν μου, αϋλοτάτοις ρείθροις μητρικής σου χρηστότητος, ευλογημένη Αγνή, ίνα σε μεγαλύνω. Ωδή Η`. Τον Βασιλέα. Ύδασι θείοις , της σής λαμπράς προμηθείας, των παθών ημών κατάσβεσον την φλόγα, ίνα σε τιμώμεν Βαρβάρα Αθληφόρε. Γενού μοι Μάρτυς, καταφυγή εν ανάγκαις, αντίληψις εν λυπηροίς του βίου, και εν τοις κινδύνοις, προπύργιον Βαρβάρα. Έχουσα Μάρτυς, πλουσίαν χάριν Θεόθεν, ενεργείς αεί εν θαύμασιν ιάσεις, και δεινών εξαίρεις ημάς τους σούς οικέτας. Ρείθροις αϋλοις, των δωρημάτων σου Μάρτυς, εναπόπλυνον τα έλκη της ψυχής μου, και υγείαν δός μοι τω πάσχοντι αθλίως. Θεοτοκίον Αγνή Παρθένε, καθάγνισον την ψυχήν μου, και καταύγασον τον νουν μου τη σή δόξη, ως αν εκτινάξω τον κάρον της απάτης. Ωδή Θ`. Κυρίως Θεοτόκον. Σωμάτων ασθενείας, και τας καχεξίας, τας ανιάτους ιάσαι εκάστοτε, των προσιόντων Βαρβάρα τη προστασία σου. Ισχύν την του Βελίαρ, θραύσον Αθληφόρε, την καθ` ημών κινουμένην και αίτησαι, την των πταισμάτων Βαρβάρα ημίν συγχώρησιν. Μεγίστη σου η χάρις, πάντας γαρ προφθάνεις, τους προσφωνούντας την κλησίν σου ένδοξε, και βοηθείας ορέγεις χείρα τοις πάσχουσι. Οδόν με προς ευθείαν, έλκυσον Βαρβάρα, εκ των βαράθρων της πλάνης και σύντριψον, την κατ` εμού του δολίου μανίαν δέομαι. Θεοτοκίον. Υψίστου Θείε Θρόνε, Κεχαριτωμένη, από κοπρίας παθών με ανύψωσον, προς αρετών αναβάσεις τη σή χρηστότητι. Άξιόν έστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την Αειμακάριστον και Παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και Ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Ο Ιερεύς θυμιά το Άγιον Θυσιαστήριον, τας Αγίας Εικόνας, και τον λαόν, ή τον οίκον όπου ψάλλεται η παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα μεγαλυνάρια. Χαίροις Αθληφόρε πανευκλεής, παρθένων η δόξα και Μαρτύρων η καλλονή. Χαίροις ιαμάτων, η πολυχεύμων κρήνη, Βαρβάρα του Σωτήρος νύμφη περίδοξε. Άνθος πανευώδες και ευθαλές, εκ ρίζης φυείσα ακανθώδους της εν Χριστώ, οσμής διαπνέεις, την ευωδίαν κόσμω, αθλήσεως αγώσιν ω καλλιπάρθενε. Του πατρός λυπούσα το ασεβές, νύμφη ανεδείχθης του Σωτήρος περικαλλής, και αυτή ως προίκα πολύολβον προσάγεις, αθλήσεως τους πόνους Βαρβάρα ένδοξε. Ώραν παριδούσα νεανικήν, και πλούτον και δόξαν καταλείψασα ως φθαρτά, τον Χριστόν εξ όλης ηγάπησας καρδίας, και τούτω προσηνέχθης στερροίς παλαίσμασι. Πάθη θεραπεύουσα χαλεπά, εξαίρετον χάριν, εκομίσω παρά Χριστού, τας λοιμώδεις νόσους, ελαύνειν ανενδότως, εξ ων ημάς της λώβης Βαρβάρα φύλαττε. Πας τις ο προστρέχων τω σώ Ναώ, κομίζεται τάχος τα αιτήματα συμπαθώς. Όθεν ημών δέχου Βαρβάρα τας δεήσεις, και πλήρου τας αιτήσεις εκδυσωπούμέν σε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το τρισάγιον. Το τροπάριον Ήχος β`. Βαρβάραν την αγίαν τιμήσωμεν, εχθρού γαρ τας παγίδας συνέτριψε, και ως στρουθίον ερρύσθη εξ αυτών, βοηθεία και όπλω του Σταυρού η πάνσεμνος. Είτα εκτενής και απόλυσις, μεθ` ην το εξής Μάρτυς Αθληφόρε του Χριστού, ένδοξε Βαρβάρα Θεόφρον, αξιοθαύμαστε, πάσης περιστάσεως, δεινής απάλλαξον, και κινδύνων και θλίψεων, των επερχομένων, τους την σήν αντίληψιν, επιζητούντας θερμώς. Σύ γαρ βοηθός εν ανάγκαις, και προς τον Χριστόν μεσιτεία, πέλεις των πιστώς ανευφημούντων σε. Δίστιχον. Βαρβάρα, Γεράσιμον τον σε υμνούντα Πάσης οδύνης εκλύτρωσαι εν τάχει. ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΚΛΗΜΗ ΒΟΙΩΤΙΑΣ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ 26η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ Κύριε είσακουσον. Θεός Κύριος… Ήχος δ`. Τω του Χριστού οσιωτάτω προσδράμωμεν, οι νόσοις χαλεπαίς κατακείμενοι, εν κατανύξει κραυγάζοντες εκ βάθους ψυχής, Άγιε βοήθησον, Κλήμης Πατήρ θεόφρων, σπεύσον εξελού ημάς της δεινής ασθενείας, μη εγκαταλείπης ημάς, τους προσκυνούντας την πάντιμον κάραν σου. Δόξα. Οι υπ` οδυνών χαλεπών κατεχόμενοι και ασθενειαίς και συμφοραίς κατατρυχόμενοι, μετά κλαυθμών στενάζοντες εκ βάθους ψυχής, δράμομεν δακρύοντες, θεοφόρου τη κάρα, κράζοντες εκ πίστεως: ιατρέ των νοσούντων, ταις σαις πρεσβείαις μάκαρ προς Θεόν, ρύσαι ημάς πολυτρόπων κακώσεων. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε… Ο Ν` ψαλμός. Ήχος πλ. Δ`. Ωδή α`. Υγράν διοδεύσας Νόσω συνεχόμενος χαλεπή, προς σε καταφεύγω, την υγείαν επιζητών, ω πάτερ θεόφρων Κλήμης, ταχύς νυν ιατρός επιφάνηθι. Πειρασμών κλονούσι μοι προσβολαί, δεινής αθυμίας, εμπιπλώσαι μου την ψυχήν, γαλήνην παράσχου οσιώτατε πάτερ, τω τη θεία κάρα σου πίστει προστρέχοντι. Χριστόν τον Σωτήρα, πάτερ σοφέ, δυσώπει απαύστως λυτρωθήναι με των δεινών, συ γαρ νυν προσφεύγω παμμάκαρ θεόφρων, πνεύμα εντείνω και διάνοιαν. Θεοτοκίον. Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, επισκοπής θείας και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτωρ, ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια. Ωδή γ`. Συ ει το στερέωμα. Συ ημών βοήθεια, ω Κλήμης θεόφρων μακάριε, συ ιατρός παθών ανιάτων, και δεινών απολύτρωσις. Κάρα σου η πάνσεπτος, πηγάζει αφθόνως τα θαύματα, πάσι πιστοίς, τοις προσκαλουμένοις, εις παθών απολύτρωσις. Ξένα και παράδοξα, βλύζουσι θαύματα ένδοξε, κάρας της σης, τοις πιστώς αιτούσι, την θερμήν σου αντίληψιν. Θεοτοκίον. Δός ημίν βοήθεια, ταις ικεσίαις σου Πάναγνε, τας προσβολάς αποκρουομένη, των δεινών περιστάσεων. Διάσωσον εκ νοσημάτων τους δούλους σου Πάτερ, ότι πίστει μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, την κάραν σου προσκυνούντες εκ πόθου. Επίβλεψον… Τροπάριον. Πρεσβεία θερμή. Νοσούντας ημάς, και πίστει καταφεύγοντας, προς σκέπην την σην Κλήμης` πάτερ μακάριε, ίασαι ταχέως δεόμεθα, ως ιατρός πανάριστος` και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, εκ πόθου την κάραν γεραίροντας. Ωδή δ`. Εισακήκοα Κύριε. Τους θορύβους του βίου μου, Όσιε κόπασον ταις πρεσβείαις σου, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των παθών ψυχής και του σαρκίου μου. Ο Χριστός ον επόθησα, και δι ον ηγήσω πάντα ως σκύμβαλα, κεφαλήν σην εδωρήσατο τοις νοσούσι μεγίστην βοήθειαν. Απολαύοντες πάντοτε, Κλήμης θεόφρων των δωρημάτων σου, αναμέλπομεν εφύμνιον, οι γινώσκοντες σε ευεπήκοον. Θεοτοκίον. Οι ελπίδα και στήριγμα, και της σωτηρίας τείχος ακράδαντον, κεκτημένοι σε Πανύμνητε, δυσχερείας πάσης εκλυτρούμεθα. Ωδή ε`. Φώτισον ημάς. Έμπλησον χαράς, Κλήμης την εμήν ψυχήν, βεβυθισμένην εν περιστάσεσι, και επιφοραίς αναραίς κινδυνεύουσαν. Λύτρωσαι ημάς, Κλήμης Πάτερ σοφέ, ως παρρησίαν έχων προς Κύριον, και δυσώπει εκτενώς υπέρ ημών τον Θεόν. Παύσον την δεινήν, της εμής ψυχής ασθένειαν, επισκοπής σου αξίωσον, και την υγείαν την πρεσβείαν σου παράσχου μοι. Θεοτοκίον. Ίασαι Αγνή, των παθών μου την ασθένειαν, επισκοπής σου αξιώσασα, και την υγείαν τη πρεσβεία σου παράσχου μοι. Ωδή στ`. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ. Η ση σεπτή κεφαλή, θεόθεν χάριν εδέξατο, ιάσθαι πάθημα βροτών, ελαύνειν τε δαίμονας, λοιμώ συσχεθέντας τε, και πανώλη ταχέως θεράπευσον. Εβίωσας επί γης ως άσαρκος παναοίδιμε, ισάγγελον δε τιμήν, Χριστός σοι δεδώρηται, διό και η κάρα σου πηγάζει ως κρήνη, τοις νοσούσι τα ιάματα. Η Βοιωτία επί σοι, δικαίως μάκαρ αβρύνεται, Σαγματίου δε μονή γηθοσύνως αγάλλεται, την πάντιμον έχουσα κεφαλήν σου, Πάτερ θησαυρόν ώσπερ πολύτιμον. Θεοτοκίον. Ρυσθείημεν των δεινών πταισμάτων ταις ικεσίαις σου, Θεογεννήτωρ Αγνή και τύχομεν πάναγνε της θείας ελλάμψεως, του εκ σου αφράστως σαρκωθέντος Υιού του Θεού. Διάσωσον… Άχραντε… Οι αναβαθμοί. Το α` αντίφωνο του δ` ήχου. Προκείμενον. Τίμιος εναντίον Κυρίου… Στ.: Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω… Εκ του κατά Ματθαίου Αγίου Ευαγγελίου. Τω καιρώ εκείνω, προσκαλεσάμενος ο Ιησούς τους δώδεκα μαθητάς Αυτού, έδωκεν αυτοίς εξουσίαν κατά πνευμάτων ακαθάρτων, ώστε εκβάλλειν αυτά, και θεραπεύειν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Τούτους απέστειλεν ο Ιησούς, παραγγείλας αυτοίς, λέγων: εις οδόν εθνών μη απέλθητε, και εις πόλιν Σαμαρειτών μη εισέλθητε, πορεύεσθε δε μάλλον προς τα πρόβατα, τα απωλωλότα οίκου Ισραήλ. Πορευόμενοι δε κηρύσσητε λέγοντες: Ότι ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών. Ασθενούντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς εγείρετε, δαιμόνια εκβάλλετε` δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε. Ήχος πλ.β. Όλην αποθέμενοι. Στ.: Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Ψυχή τε και σώματι, νοσούντες, δεύτε εν πίστει, νυν κατασπαζόμενοι αγιάσθητε` νόσους γαρ παύετε, δαίμονας ελαύνει, και ψυχάς ιάται από πταισμάτων, και γαρ εδέξατο αφθόνως παρά Κυρίου τας χάριτας, Κλήμης ο πανόσιος, ζήσας επί γης ώσπερ άσαρκος, σημεία δε ταύτα τα θαύματα, και κάρα η σεπτή, ην προσκυνούντες δεόμεθα, σώσον ημάς Κύριε. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου… Ωδή ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας. Των Αγγέλων, ισόστάσιος όντως Πάτερ τρισόλβιε, Κλήμης θεόφρων, εκλυτρώσαι κινδύνων, τους εν πίστει κραυγάζοντας, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Σεαυτόν τω Κυρίω προσενήνοχας Πάτερ, θύμα ευπρόσδεκτον Κλήμης θεόφρων, και νυν μη διαλείπης, εποπτεύων τους μέλποντας, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Όλβον σε ιαμάτων, και πηγήν ευσπλαγχνίας και αγιότητος, και τείχος σωτηρίας, νοσούντων τε υγείαν, επιστάμενοι κράζομεν, ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Θεοτοκίον. Σωμάτων μαλακίας, και ψυχών αρρωστίας Θεογεννήτρια, των πόθω προσιόντων, τη σκέπη σου την θεία θεραπεύειν αξίωσον, η τον Σωτήρα Χριστόν ημίν αποτεκούσα. Ωδή η. Τον Βασιλέα των ουρανών. Τους εκ λοιμού τε και πάσης άλλης ανάγκης, συσχεθέντας, παμμακάριστε Κλήμης, φύλαττε και σώζε, θερμή σου προστασία. Τους εν πίστει και πόθω ζητούντας, εις ίασιν την σην κάραν θεόφρων, φύλαττε και σκέπε εις πάντας τους αιώνας. Τας αμπελώνων τε και αγρών αφορίας, νόσους τε βοσκημάτων αλόγων, άλθανων θεόφρον, ευχαίς σου ευπροσδέκτοις. Θεοτοκίον. Των πειρασμών συ τας προσβολάς εκδιώκεις, και παθών τας εφόδους Παρθένε, όθεν σε υμνούμεν εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ. Κυρίως Θεοτόκον. Ελλάς συν Βοιωτία, πέδον τε Ευβοίας Θηβαίων, τόπος την κάραν υμνήσατε, του Κλήμεντος θείαν και χαριτόβρυτον. Πηγάζει γαρ ως κρήνη, θαύματα τοις πόθω προσκαλουμένοις αυτήν και εκ πίστεως, και διασώζει εκ πάσης βλάβης και θλίψεως. Τους πόθω προσκυνούντας, την σεπτήν σου κάρανκαι την σην μνήμην φαιδρώς εορτάζοντας, πατήρ ημών Κλήμης, πάντας ευλόγησον. Θεοτοκίον. Κακώσεως εν τόπω, τον της ασθενείας, ταπεινωθέντα Παρθένε θεράπευσον, εξ αρρωστίας εις ρώσιν μετασκευάζουσα. Άξιον εστί… Την υψηλοτέραν των ουρανών… Χαίροις Αθηναίων γόνος λαμπρός, Σαγματίου όρους ο ακοίμητος οφθαλμός, χαίροις Βοιωτίας, ο μέγας αντιλήπτωρ, Οσίων η δόξα, ω Κλήμης Όσιε. Ο της Βοιωτίας μέγας ποιμήν, και των μοναζόντων, ο προστάτης και οδηγός, τρισόλβιε Κλήμης, παμμάκαρ, και το κλέος ημών, των σε τιμώντων αεί μνημόνευε. Κάραν σου την θείαν ως θησαυρόν, άσυλον πλουτούσα θεοφόρε, η ση μονή, χαίρει καυχωμένη, και σε αεί δοξάζει, τα ρείθρα ιαμάτων αναπηγάζοντα. Δέησιν προσάγαγε τω Θεώ, παμμάκαρ θεόφρων, υπέρ τέκνων των σων σοφέ, των την θείαν κάραν, την σην επιζητούντων, και ευλογίαν δίδου τούτοις και έλεος. Πας ο των Οσίων θείος χορός, και των ιερέων, παμμάκαρ, στέψας σεπτόν, θείον σου το πνεύμα, εδέξαντο συν πάσι, χαρά εν τοις υψίστοις, ως τούτον σύσκηνον. Πανόλβιε Πάτερ θαυματουργέ, ρύσαι τους ικέτας, και λιμού τε εκ του λοιμού, πληγής τε ακρίδος, και τελευτής των ζώων, και πάσης άλλης βλάβης ταις ικεσίαις σου. Αίγλης εμφορούμενοι τριλαμπούς, εν μεθέξει θεία, Κλήμης Πάτερ συν των σοφώ, Γερμανώ άμα και τω Μελετίω, ακτίνα φωτοφόρον ημίν εκπέμψατε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Νυν απολύεις. Τρισάγιον. Απολυτίκιον. Ήχος α`. Τον πλούτον και την δόξαν του ματαίου αιώνος εμίσησας θεόφρων, οσιώτατε Κλήμης, και όρος κατέλαβες τραχύ, εν ω προσομίλεις τω Θεώ, διά τούτο συνελθόντες, επαξίως ευφημούμεν σε: δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσι ιάματα. Απόλυσις. Ήχος β`. Ότε εκ του ξύλου. Δέχου, τας δεήσεις ευμενώς, των σοι προσφευγόντων εν πίστει, και δεομένων θερμώς, πανόσιε Κλήμης, και τας αιτήσεις αυτών, εκπληρώσας απάλλαξον θλίψεων παντοίων, σώζον τους ικέτας σου, ταις προς Θεόν σου ευχαίς, πόθω την Αγίαν σου Κάραν κατασπαζομένους, αφθόνως τοις πιστώς πηγάζουσι ιάματα. Όντως, ανεδείχθης εκ Θεού, άκρος ακεστήρ αντιλήπτωρ, τα πάθη πάντων προς σε, μετά πόθου και πίστεως, προσπεφευγόντων θερμώς, αναργύρως ιώμενος, Κλήμης θεοφόρε, όθεν σου δεόμεθα, περιπτυσσόμενοι νυν, θείαν σου κάραν και βοώντες, οίκτειρον ημάς ταις ευχαίς σου, και δεινών παντοίων ελευθέρωσον. Θεοτοκίον. Πάντας, ημάς οίκτειρον Αγνή, Μήτερ του Θεού και Παρθένε, προσπεφευγόντας εν σοί, και σου την αντίληψιν επιζητούντας θερμώς, σον ικέτην προβάλλοντες, Κλήμεντα τον θείον, πρέσβυν, νυν πανάριστον, ου ταις ευχαίς των δεινών ρύσαι, εκ φθοράς και κινδύνων, και επιτυχείν βασιλείας του Υιού, αξίωσον δεόμεθα. Δι ευχών… ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΣΟΦΟΝ ΝΥΜΦΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑΝ Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού Ψαλμός ΡΜΒ`. 142. Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ` εμέ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ` εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρω`ί το έλεός σου, ότι επί σοί ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Ευθύς εις ήχον δ’. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. (τετράκις). Είτα το Τροπάριον. Ήχος δ’. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τη πολυσόφω και κλυτή Αθληφόρω, Αικατερίνη τη του Κτίσαντος νύμφη, προσέλθωμεν οι πάσχοντες βοώντες εκ ψυχής. Μάρτυς αξιάγαστε, εξελού τους σους δούλους, της παρούσης θλίψεως, και μελλούσης ανάγκης. Συ γαρ μεγίστην έχεις προς Χριστόν, και παρρησίαν, σεμνή και οικείωσιν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ειμή γαρ συ προ’ί’στασο πρεσβέύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα τον Ν’ Ψαλμόν. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμα σου το Άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην, και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Είτα αρχόμεθα του κανόνος. Αικατερίνης σωθείημεν πρεσβείαις. Αμήν. Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Ακήρατε νύμφη του Ιησού, πρόσχες ουρανόθεν, και ενώτισαι τας φωνάς, των πίστει θερμή σοι προσιόντων, Αικατερίνα και δος τα αιτήματα. Ιλέω σου όμματι ευμενώς, ίδε καλλιμάρτυς, της ψυχής μου την συντριβήν, και όρεξον χείρα βοηθείας, Αικατερίνα τω σοι ατενίζοντι. Κενώσας οργίλως ο δυσμενής , τη ψυχή μου Κόρη, την πικρίαν των ηδονών, νεκρόν με κατέστησεν αθλίως, αλλ’ ενιστάσα συ Μάρτυς με ζώωσον. Θεοτοκίον. Αγνείας ταμείον θεοειδές, και δικαιοσύνης, πρυτανείον φωτολαμπές, Αγνή θεοχώρητε Παρθένε, αγίασόν μου και σώμα και έννοιαν. Ωδή γ’. Συ ει το στερέωμα. Τείχος οχυρώτατον, Αικατερίνα πανθαύμαστε, γενού ημίν, τοις προσδεχομένοις, την θερμήν σου αντίληψιν. Έξαρον την θλίψιν μου, και την πικρίαν των πόνων μου, εις αληθή, χαρμονήν μετάθες, και γλυκείαν ανάψυξιν. Ρώσιν πολυπόθητον, τοις ασθενέσι χορήγησον, νύμφη Χριστού, και τοις τεθλιμμένοις, την τερπνήν αγαλλίασιν. Θεοτοκίον. Ίασιν και λύτρωσιν, ευλογημένη Πανάμωμε, δίδου ημίν, τοις υμνολογούσι, της σης δόξης το μέγεθος. Διάσωσον Παρθενομάρτυς του ψόγου Αικατερίνα, εκ ποικίλων αρρωστημάτων και θλίψεων, τους εξαιτούντας την θείαν σου προστασίαν. Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Είτα μνημονεύει ο Ιερεύς, δι’ ους η παράκλησις γίνεται, και ψάλλομεν το, Κύριε ελέησον, ιε’. Ο Ιερεύς. Ότι ελεήμων. Και ευθύς λέγομεν. Κάθισμα. Ήχος β’. Τα άνω ζητών. Παρθένε σοφή, και Αθληφόρε ένδοξε, και νύμφη Χριστού, Αικατερίνα πάνσεμνε, κακών την απολύτρωσιν, και παντοίων πταισμάτων την άφεσιν, και τον σον νυμφίον δυσώπει παρασχείν, τοις πόθω γεραίρουσι τους άθλους σου. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Νοσημάτων απάλλαξον, και οδυνηρών συντριμμάτων ανόρθωσον, τους προστρέχοντας τη σκέπη σου, ω Κατερίνα πολυδόξαστε. Η πρεσβεία σου γένοιτο, δρόσος θυμηδίας και παρακλήσεως, τοις παλαίουσιν εν θλίψεσι, και εταζομένοις δεινοίς μάστιξοι. Σεσωσμένους προσάγαγε, τω τερπνώ νυμφίω σου Καλλιπάρθενε, τους εκ χώρας παραβάσεων, τεταπεινωμένους επανήκοντας. Στεναγμοίς τε και δάκρυσιν, επικαμπτομένη τοις των προσφύγων σου, τας οδύνας τούτων κούφισον, ω Αικατερίνα τη ση χάριτι. Θεοτοκίον. Ωραιώθης κυήσασα, τον ωραίον κάλλει Χριστόν, Πανάμωμε, ου καμού τοις ωραιότησι, θέλξον πανολβίως την διάνοιαν. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς. Θραύσον την ισχύν του δολίου πολεμήτορος, του επιτιθεμένου καθ’ ημών, μανικώς Αικατερίνα καλλιπάρθενε. Έκχεον ημίν, πρεσβειών σου την χρηστότητα, και υγίασον ημάς ολοτελώς, τους κατ’ άμφω ασθενούντας σεμνοπάρθενε. Ίδοιμι σεμνή, εν καιρώ των περιστάσεων, την θερμήν σου και ταχείαν αρωγήν, μεταβάλλουσαν των πόνων την τραχύτητα. Θεοτοκίον. Η τον αγαθόν, σωματώσασα δι’ έλεος, την αθλίαν μου οικτείρησον ψυχήν, και αγάθυνον αυτήν θεοχαρίτωτε. Ωδή στ’. Ιλάσθητι μοι Σωτήρ. Μαρτύρων περιφανές, ως αληθώς σεμνολόγημα, Αικατερίνα σοφή, ημάς καθοδήγησον, προς τρίβον σωτήριον, θείων μαρτυρίων, του λαμπρώς σε μεγαλύναντος. Εκ πλήθους αμαρτιών, εις πλήθος θλίψεων έφθασα και καταιγίδες κακών, νυν περιδονούσι με, αλλά συ προφθάσασα, ω Μεγαλομάρτυς, της ορμής με λύτρωσαι. Νεκρώσασα αληθώς, ταις ζωηφόροις πρεσβείαις σου, σαρκός μου τας εκτροπάς, την ψυχήν μου ζώωσον, και ταύτην καρδίωσον, προς ζωής αρίστης, αναβάσεις μεγαλώνυμε. Θεοτοκίον. Ποικίλοις περισπασμοίς, και πειρασμοίς περιπέπτωκα, του ψεύδους τας απαρχάς, ο τάλας δρεπόμενος, αλλ’ ω Αειπάρθενε, συ επάκουσόν μου, και ειρήνευσον τον βίον μου. Διάσωσον Παρθενομάρτυς του ψόγου Αικατερίνα, εκ ποικίλων αρρωστημάτων και θλίψεων, τους εκζητούντας την θείαν σου προστασίαν. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς μνημονεύει ως δεδήλωται. Και μετά την εκφώνησιν ψάλλεται. Κοντάκιον. Ήχος β’. Ευσπλαχνίας υπάρχουσα. Ευσπλαχνία χρωμένη ω σεμνή, ευμενώς τας ικεσίας ημών ενωτίζου, όρεξον ημίν την σην αντίληψιν, βλύσον των χαρίτων σου τα ρεύματα, τοις σοι καταφεύγουσιν, εκ πόθου εκάστοτε, Αικατερίνα Μαρτύρων αγαλλίαμα. Προκείμενον. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεώς μου. Στίχος: Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, και κατηύθυνε τα διαβήματά μου. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Μάρκον. (Ε’. 4-34). Τω καιρώ εκείνω ηκολούθει τω Ιησού όχλος πολύς, και συνέθλιβον αυτόν. Και γυνή τις, ούσα εν ρύσει αίματος έτη δώδεκα, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών, και δαπανήσασα τα παρ` εαυτής πάντα, και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, ακούσασα περί του Ιησού, ελθούσα εν τω όχλω όπισθεν, ήψατο του ιματίου αυτού, έλεγε γαρ. Ότι, καν των ιματίων αυτού άψωμαι, σωθήσομαι. Και ευθέως εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και έγνω τω σώματι ότι ίαται από της μάστιγος. Και ευθέως ο Ιησούς επιγνούς εν εαυτώ την εξ αυτού δύναμιν εξελθούσαν, επιστραφείς εν τω όχλω έλεγε: Τις μου ήψατο των ιματίων; Και έλεγον αυτώ οι μαθηταί αυτού. Βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε, και λέγεις, τις μου ήψατο; Και περιεβλέπετο ιδείν την τούτο ποιήσασαν. Η δε γυνή, φοβηθείσα και τρέμουσα, ειδυία ό γέγονεν επ` αυτή, ήλθε, και προσέπεσεν αυτώ, και είπεν αυτώ πάσαν την αλήθειαν. Ο δε είπεν αυτή. Θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέ σε, ύπαγε εις ειρήνην, και ίσθι υγιής από της μάστιγός σου. Δόξα. Ταις της Αθληφόρου… Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Προσόμοιον. Ήχος πλ. β`. Όλην αποθέμενοι… Στίχος. Ελέησόν με ο Θεός… Μάρτυς καλλιπάρθενε, Αικατερίνα Θεόφρον, άνθος καθαρότητος και σοφίας όργανον, παναρμόνιον, των δεινών ρύσαι με, και σκολιωτάτην, σοφισμάτων του αλάστορος, και εν σεμνότητι, και δικαιοσύνη πορεύεσθαι, αξίωσόν με δέομαι, εν τω βίω τούτω τω ρέοντι, ως αν θεαρέστως, βιώσας των αγήρων αγαθών, μέτοχος γένωμαι ένδοξε, τη θερμή δεήσει σου. Ωδή Ζ`. Παίδες Εβραίων. Ρείθροις πηγών εκ σωτηρίου, καταπρά`υ`νον παθών μου τας καμίνους, και προς ύδωρ τερπνόν, ζωής και απαθείας, Αικατερίνα πάνσοφε, ίθυνόν με ταις ευχαίς σου. Έχουσα Μάρτυς παρρησίαν, τω νυμφίω σου Χριστώ τω Ζωοδότη, μη ελλίπης αεί, θερμώς καθικετεύειν, Αικατερίνα πάνσοφε, υπέρ των σοι προσιόντων. Σύναψον Μάρτυς τη αγάπη, και απλότητι και τη φιλαδελφία, τους την σήν ευλαβώς, αιτούντας μεσιτείαν, και των σκανδάλων κόπασον, άπασαν οχλαγωγίαν. Βλέμματι Μάρτυς φιλευσπλάχνω, κατοικτείρησον ημάς χειμαζομένους, και ειρήνην στερράν, και ψυχικήν γαλήνην, Αικατερίνα βράβευσον, τοις πιστώς σε ευφημούσι. Θεοτοκίον. Έλαιον θείων οικτιρμών σου, και χρηστότητος τον γλυκερόν χειμάρρουν, τοις εν πόνοις πολλοίς, δεινώς οδυνωμένοις, επόμβρησον Πανάμωμε, ως κρουνός της ευσπλαχνίας. Ωδή Η`. Τον Βασιλέα. Ισχύν και ρώμην, κατά παθών ολεθρίων, τη πρεσβεία σου Αικατερίνα δίδου, τοις υπερυψούσι, τον σε ενισχυκότα. Άνωθεν σκέπεις, τους ατενίζοντας Μάρτυς, προς την ένθερμον και κραταιάν σου σκέπην, τούτους λυτρουμένη, πολυειδών κινδύνων. Ίλεων Μάρτυς, και ευμενή τοις σοίς δούλοις, τον νυμφίον σου θες ω Αθληφόρε, ως πολλά προς τούτον, ισχύουσα θεόφρον. Θεοτοκίον Σωτηριώδη καταφυγήν εύ ειδώς σε, την ελπίδα μου της σωτηρίας Κόρη, τη σή δυναστεία, ανέθηκα εις τέλος. Ωδή Θ`. Κυρίως Θεοτόκον Αγγέλων συμπολίτις, Αικατερίνα ούσα, μη διαλίπης ημάς εποπτεύουσα, τους ακλινεί διανοία σοι προσανέχοντας. Μαστίγων ψυχοφθόρων, και πάσης επηρείας, αμεταπτώτους ημάς διαφύλαττε, Αικατερίνα Θεόφρον αξιοθαύμαστε. Ηλίου του αδύτου, την αίγλην δεχομένη, Αικατερίνα Παρθένων ωράΪσμα, την της ψυχής μου σκοτόμαιναν αποδίωξον. Θεοτοκίον. Ναόν με φωτοφόρον, της θείας επιπνοίας, δι` εναρέτου ζωής Κόρη έργασαι, τον αληθή Θεοτόκον ομολογούντά σε. Και ευθύς ψάλλομεν το. Άξιόν έστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την Αειμακάριστον, και Παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και Ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνωμεν. Ο Ιερεύς θυμιά το Άγιον Θυσιαστήριον, τας Αγίας Εικόνας, και τον Λαόν, ή τον οίκον όπου ψάλλεται η παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα μεγαλυνάρια. Χαίρε της σοφίας μύστις λαμπρά, και της ευσεβείας δημηγόρος περιφανής. Χαίροις παρθενίας, η εύπνους μυροθήκη, Αικατερίνα Μάρτυς, αξιοθαύμαστε. Σώματος εμπρέπουσα καλλονή, καλή και ωραία, αναδείχθης και την ψυχήν, τω ωραίω κάλλει, υπέρ υιούς ανθρώπων, και τούτω ενυμφεύθης αφθόρως ένδοξε. Χαίροις καλλιπάρθενε ευκλεής,χαίροις των Παρθένων, και Μαρτύρων η κορωνίς. Χαίροις του Σωτήρος, η πανολβία νύμφη, σεμνή Αικατερίνα ημών βοήθεια. Της Αλεξανδρείας ώφθης βλαστός, και Σιναίου όρους, αντιλήπτωρ και αρωγή, και πάσης Εκκλησίας, λαμπάς τηλαυγεστάτη, Αικατερίνα άνθος αγνείας εύοσμον. Πρόσωπον προς πρόσωπον τον Χριστόν, αγλαώς ορώσα, τον νυμφίον σου τον σεπτόν, αυτόν εκδυσώπει, σοφή Αικατερίνα, ημίν παρασχεθήναι, πταισμάτων άφεσιν. Σκέπη και αντίληψις και φρουρός, έσο Αθληφόρε, τοις τιμώσί σε ευλαβώς, νόσων και κινδύνων, και πάσης άλλης βλάβης, ημάς εκρυομένη, ταις ικεσίαις σου. Πάσαι των Αγγέλων… Τρισάγιον. Το τροπάριον. Ήχος πλ. α`. Τον Συνάναρχον Λόγον. Την Πανεύφημον νύμφην Χριστού υμνήσωμεν, Αικατερίναν την θείαν και πολιούχον Σινά, την βοήθειαν ημών και αντίληψιν, ότι εφίμωσε λαμπρώς, τους κομψούς των ασεβών του Πνεύματος τη δυνάμει. Και νυν ως Μάρτυς στεφθείσα, αιτείται πάσι το μέγα έλεος. Είτα Προσόμοιον. Ήχος Β`, Ότε εκ του ξύλου. Μάρτυς καλλιπάρθενε Χριστού, νύμφη ευκλεής του Σωτήρος, Αικατερίνα σοφή, σώζε τους ικέτας σου, εκ πάσης θλίψεως, και δεινών περιστάσεων, και νόσων και πόνων, και πάσης φαυλότητος του κοσμοκράτορος. Σού γαρ η πρεσβεία μεγίστην, κέκτηται ισχύν Αθληφόρε. Μη ουν υπερίδης τους τιμώντας σε. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΑΝΤΩΝΙΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού ΡΜΒ`. 142. Ευθύς εις ήχον δ`. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. ( τετράκις ) Και τα τροπάρια. Ήχος ο αυτός. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ… Τον αρχηγόν των Μοναστών και αλείπτην, και καρτερόψυχον ερήμου Πρωτάρχην, ανευφημούντες κράξωμεν αυτώ οι πιστοί. Άγιε Αντώνιε, ταις πρεσβείαις σου πάσαις, λύπης διασκέδασον σκοτεινότατον νέφος, και τας ιάσεις δίδου συμπαθώς, τοις ασθενούσι και πόθω σε μέλπουσι. Δόξα και νυν. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ` ημίν σπλαχνισθείσα, σπεύσον απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. Σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Είτα τον Ν`. Ψαλμόν. Ελέησόν με ο Θεός... Αρχόμεθα του κανόνος του Αγίου Αντωνίου. Ωδή Α`. Ήχος πλ. δ`. Αρματηλάτην Φαραώ. Αθανασίας και ζωής λαβόμενος της αιωνίου σαφώς, και τρισυποστάτου αίγλης εμφορούμενος, τω φωτισμώ της χάριτος, την ζοφώδη ψυχήν μου, καταυγασθήναι δυσώπησον, Πάτερ των Πατέρων Αντώνιε. Νέος υπάρχων ηλικία σώματος, καινήν οδόν αρετής, περιπατών Πάτερ, ακινδύνως έφθασας, εις ουρανούς, Αντώνιε, τω Σωτήρι πρεσβεύων, υπέρ των πίστει την Μνήμην σου, και πόθω τελούντων πανόλβιε. Τρισυποστάτω λαμπηδόνι, Πάνσεμνε, αεί λαμπόμενος, το δυσμενές άπαν, των δαιμόνων φρύαγμα, και των εχθρών την έπαρσιν, και τας νόσων εφόδους, εκ των σών δούλων απέλασον, θείαις σου πρεσβείαις, Αντώνιε. Θεοτοκίον Ως Θεού Μήτηρ παρρησίαν έχουσα, προς τον σόν Τόκον Αγνή, Μονογενή Λόγον, του Πατρός υπάρχοντα, και συμφυή τω Πνεύματι, δυσωπούσα μη παύση, νόσων δεινών τε και θλίψεων, σώσαι τους πιστώς σε δοξάζοντας. Ωδή Γ`. Ο στερεώσας κατ` αρχάς. Νενευρωμένω λογισμώ και σταθερά διανοία των παθών καταμαράνας την φλόγα, Ουρανούς περιπολείς, αοίδιμε Αντώνιε, υπέρ ημών πρεσβεύων, των μετά πόθου υμνούντων σε. Ισχυροτάτας προσβολάς δαιμόνων θρασυνομένων, και θηρίων τας ορμάς μιμουμένων, ως κατήσχυνας Σοφέ, καμέ δη ενδυνάμωσον, καταφρονήσαι ούτω, δόλους αυτών και τεχνάσματα. Ο Μοναζόντων αρχηγός, του σκότους της εξουσίας, εγκρατεία θριαμβεύσας συντόνω, νικητής ως αληθώς Αντώνιος εγένετο, υπέρ των Ορθοδόξων, Θεώ πρεσβεύων αείποτε. Θεοτοκίον Νενεκρωμένον μου τον νουν, της ζωής ενεργεία, της εκ σού φανερωθείσης εν Κόσμω, εξανάστησον, Αγνή, και προς ζωήν οδήγησον. Σύ γαρ τη του Υιού σου ισχύϊ Άδην κατέλυσας. Ωδή Δ`. Σύ μου ισχύς Κύριε… Των αρετών, κλίμακι θεία χρησάμενος, σύ ανήλθες, Πάτερ, εις Ουράνια, και τον Θεόν είδες καθαρώς. Όν νυν εκδυσώπει υπέρ σών δούλων, Αντώνιε, τυχείν της σωτηρίας, και αφέσεως πάντων, ψυχικών μολυσμών και κακώσεων. Όλος Θεώ, υποταγείς, ω Αντώνιε, μόνος μόνω, Πάνσεπτε, ενούμενος δι` αρετής, και καθομιλών, και αντί γηϊ΄νου αξιωθείς την ουράνιον, απόλαυσιν αξίως, τοις πιστώς σε υμνούσι, εις σωτηρίαν βραβεύεις, θείαις πρεσβείαις σου. Νουν και ψυχήν, μεμολυσμένος , ω Όσιε, την απάτην έχων κυριεύουσαν, τους λογισμούς μου ο δυστυχής, και τας φαντασίας των δυσμενών εχθρών πάντοτε, προς σε νυν καταφεύγω, τον θερμόν μου προστάτην, ελπίζων ταις ευχαίς σου, τυχείν της σωτηρίας. Θεοτοκίον Θεόν εκ σου, τον σαρκωθέντα δυσώπησον,τον ατρέπτως, ο ην διαμείναντα, και φυσικώς αυτώ τω Πατρί, και σοί τη Τεκούση, γενόμενον ομοούσιον, ψυχών την σωτηρίαν, και σωμάτων υγείαν, ημίν τοις σε υμνούσι Παρθένε, δωρήσασθαι. Ωδή Ε`. Ίνα τι με απώσω. Ενοικούντάς σοι έχων, πάντας τους Μονάσαντας, αϋλους Νόας τε, και απολαμβάνων την Ουράνιον δόξαν, Αντώνιε, μέμνησο των πίστει, και πόθω σε υμνολογούντων, και της δόξης εκείνης αξίωσον. Ιαμάτων την χάριν, κατ` ασθενειών ανιάτων ως έλαβες, και κατά δαιμόνων εκ Θεού εξουσίαν, Αντώνιε, ούτως εκ σών δούλων, δαιμόνων δόλους και εφόδους, τας των νόσων, ω Πάτερ εξάλειψον. Ιλασμόν μοι παράσχου, των ατοπημάτων λιταίς σου Αντώνιε, και ελέησόν με και τα έλκη ψυχής μου θεράπευσον, και απεγνωσμένον όντα εκλύτρωσαί με τάχει, αρετών τ` ενδιαίτημα ποίησον. Θεοτοκίον Οι σε σκέπην πλουτούντες, και τη σή πρεσβεία αεί εγκαυχώμενοι, αεννάως Κόρη, σε υμνούμεν, και πόθω γεραίρομεν. Σύ γαρ ει, Παρθένε, μόνη ελπίς των Ορθοδόξων, τείχος, δόξα, τιμή τε και καύχημα. Ωδή ΣΤ`. Άβυσσος αμαρτιών. Νόμιμον ασκητικώς πολιτείαν απαλών εξ ονύχων, αναλαβών, ω Πάτερ, δόξης θείας ηξίωσαι, και ως θείος αριστεύς στέφος απείληφας το της νίκης, υπέρ ημών αεί δεόμενος. Έχοντες προς τον Θεόν ισχυρόν σε πρεσβευτήν, ω θεόφρον, και των κινδύνων ρύστην και προστάτην και πρόμαχον, καταφεύγοντες εις σε πάντων λυτρούμεθα αδοκήτων, νόσων παντοίων και κακώσεων. Ύψιστος επί της γης σύ γενόμενος εν θαύμασι θείοις, τα πονηρά του σκότους φυγαδεύεις νυν πνεύματα, και καθαίρεις τας πολλάς ημών, Αντώνιε, ασθενείας, και μολυσμούς ψυχής και σώματος. Θεοτοκίον Ύψωσας παναληθώς την πεσούσαν των ανθρώπων ουσίαν, ω Παναγία Κόρη, τον Θεόν γαλουχήσασα. Τούτον ουν υπέρ ημών, τυχείν αφέσεως εγκλημάτων, διηνεκώς δυσώπει, Πάναγνε. Αντώνιε, των μοναζόντων έξαρχός τε και κλέος, εν ταις απαύστοις ευχαίς σου μνημόνευε, ημών των πίστει σε ανυμνούντων. Θεοτοκίον Άχραντε, η δια λόγου τον λόγον ανερμηνεύτως, επ` εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς μνημονεύει. Είτα το Κοντάκιον. Ήχος Β`. Φωτί τω απροσίτω καταλαμπόμενος, ως αστήρ εξέλαμψας εν τη ερήμω, Πανεύφημε. Διό και τους βιωτικούς θορύβους καταλιπών, και τον Σταυρόν επ` ώμων αράμενος, καταφωτίζεις διδαχαίς σου, Αντώνιε, τους ευσεβώς σοι προσπελάζοντες. Και ευθύς το προκείμενον. Ήχος Δ`. Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του οσίου αυτού. Στίχος. Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν; Ευαγγέλιον εκ του κατά Λουκάν ( ΣΤ`. 17-23 ) Τω καιρώ εκείνω έστη ο Ιησούς επί τόπου πεδινού. Και όχλος μαθητών αυτού και πλήθος πολύ του λαού από πάσης της Ιουδαίας, και Ιερουσαλήμ, και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος, οι ήλθον ακούσαι αυτού και ιαθήναι από των νόσων αυτών, και οι οχλούμενοι υπό πνευμάτων ακαθάρτων, και εθεραπεύοντο. Και πας ο όχλος εζήτει άπτεσθαι αυτού, ότι δύναμις παρ` αυτού εξήρχετο και ιάτο πάντας. Και αυτός επάρας τους οφθαλμούς αυτού εις τους Μαθητάς αυτού έλεγε. Μακάριοι οι πτωχοί, ότι υμετέρα εστίν η βασιλεία του Θεού. Μακάριοι οι πεινώντες νυν, ότι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οι κλαίοντες νυν ότι γελάσετε. Μακάριοι εστέ, όταν μισήσωσιν υμάς οι άνθρωποι, και όταν αφορίσωσιν υμάς, και ονειδίσωσι, και εκβάλωσι το όνομα υμών ως πονηρόν ένεκα του Υιού του ανθρώπου. Χαίρετε εν εκείνη τη ημέρα και σκιρτήσατε. Ιδού γαρ ο μισθός υμών πολύς εν τω ουρανώ. Δόξα. Ταις του σού οσίου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός… Και το παρόν Προσόμοιον. Ήχος πλ. β`. Όλην αποθέμενοι… Μη παύση δεόμενος του Λυτρωτού και Δεσπότου, Αντώνιε Όσιε, τοις την θείαν Μνήμην σου εορτάζουσι, πάσι δωρήσασθαι άφεσιν πταισμάτων, αιωνίαν απολύτρωσιν, των χαρισμάτων τε, των πνευματικών την μετάδοσιν, παθών τε την κατάφλεξιν, των φρυγόντων νυν την καρδίαν ημών, ψυχών σωτηρίαν, και θείαν προστασίαν, Αγαθέ, ίνα υμνώμεν γηθόμενοι την θείαν σου κοίμησιν. Ο Ιερεύς Σώσον, ο Θεός τον λαόν σου... Ο Χορός. Κύριε, ελέησον ( ιβ`. ) Ο Ιερεύς. Ελέει και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του Μονογενούς σου Υιού, μεθ` ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Χορός. Αμήν. Ωδή Ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας… Φοίνιξ ως περ εν οίκω δίκαιος Κυρίου, ω Πάτερ, εξήνθησας, καρπούς δικαιοσύνης, εξ ων οι σε υμνούντες διατρέφονται ψάλλοντες. Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Φωτεινής επιπνοίας εμφορούμενος, Πάτερ, του θείου Πνεύματος, τα πνεύματα διώκεις, τας νόσους θεραπεύεις, των θερμώς προσιόντων σοι, και προσκυνούντων πιστώς την θείαν σου εικόνα. Ήλθοσαν των ατόπων πράξεών μου ύδατα, έως Αντώνιε, ψυχής μου της αθλίας, ιλύϊ κρατουμένης, των παθών και των θλίψεων, μη υπερίδης τον σόν δούλον, αλλ` οίκτειρόν με. Θεοτοκίον. Μαριάμ Θεοτόκε, τον προ πάντων αιώνων εκυοφόρησας, ημίν ομοιωθέντα, δι` άκραν ευσπλαχνίαν, ίνα σώση τους ψάλλοντας. Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Ωδή Η`. Τον Βασιλέα Εν τοις υψίστοις μετά Αγγέλων χορεύων, Παμμακάριστε Αντώνιε πάντας, τους σε ανυμνούντας, διάσωζε ευχαίς σου. Ικετηρίους διηνεκώς υμνωδίας προς τον Κτίστην προσάγων, ω Πάτερ, μέμνησο των πίστει σε ανυμνολογούντων. Ναμάτων θείων της ευποιϊας, ω Πάτερ, εξαπόστειλον ημίν τοις σοις δούλοις, και δεινών παντοίων απάλλαξον ευχαίς σου. Θεοτοκίον. Θεογεννήτορ της ψυχής μου τα πάθη, και τα τραύματα θεράπευσον εν τάχει, και της αμαρτίας ουλάς εξάλειψόν μου. Ωδή Θ`. Κυρίως Θεοτόκον. Ενθέως εκτελούντες, την θείαν σου Μνήμην, Πάτερ Πατέρων Αντώνιε Όσιε, χαράς απείρου και δόξης όλως πληρούμεθα. Μη παύση ικετεύων τον Θεόν των όλων, Σεβασμιώτατε Πάτερ Αντώνιε, λύσιν πταισμάτων δωρήσασθαι ταις ψυχαίς ημών. Ιάσεως των νόσων, τεύξονται οι πόθω, τη σή Εικόνι Πανόσιε τρέχοντες, και μετά πόθου και πίστεως ανυμνούντές σε. Θεοτοκίον. Συ ει Παρθενομήτορ, ισχύς της ψυχής μου, και του νοός μου ελπίς ακαταίσχυντος, φως και ζωή και παράκλησις της καρδίας μου. Και ευθύς ψάλλομεν το Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την Αειμακάριστον, και Παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και Ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Ο Ιερεύς θυμιά το Άγιον Θυσιαστήριον, τας Αγίας Εικόνας, και τον Λαόν, ή τον οίκον όπου ψάλλεται η παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα μεγαλυνάρια. Τον των Μοναζόντων υπογραμμόν, και τον της ερήμου πολιούχον και οικιστήν, στήλην σωφροσύνης και οσίων το κλέος, Αντώνιον τον Μέγαν ανευφημήσωμεν. Έχων παρρησίαν προς τον Θεόν, των σοί προσιόντων τα αιτήματα συμπαθώς, τα προς σωτηρίαν δίδου ταις σαις πρεσβείαις, Αντώνιε Οσίων το εγκαλώπισμα. Πρεσβείας προσάγαγε τω Θεώ, Αντώνιε Πάτερ, υπέρ πάντων των ευσεβών, των πίστει τελούντων την θεία ν Κοίμησίν σου, και σώσον εκ κινδύνων και πάσης θλίψεως. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Τρισάγιον. Είτα το Τροπάριον Ήχος Δ`. Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος, Πάτερ Αντώνιε, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διό πρέσβευε, Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών. Ο Ιερεύς ως έθος μνημονεύει. Εν τη απολύσει, και τη προσκυνήσει της Αγίας Εικόνος, ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον. Ήχος Β`. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν. Πάντων προστατεύεις, Αγαθέ, των σοί προσιόντων εν πίστει, και δεομένων σου. Έλαβες την χάριν γαρ, παρά Χριστού του Θεού, του ιάσθαι νοσήματα, ποικίλα και πάθη, δαιμόνων τε φρύαγμα, καταφρονείν και θηρών. Όθεν σού δεόμεθα πάντων, και ημάς τους σε ανυμνούντας, κινδύνων, Αντώνιε, απάλλαξον. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού . 1 4 2. Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου... Ευθύς εις Ήχον δ`. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. ( τετράκις ) Και τα τροπάρια. Ήχος ο αυτός. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τον Ιεράρχην και Ποιμένα τον άκακον, οι διαφόροις πειρασμοίς συνεχόμενοι, εκλιπαρούντες κράξωμεν εκ βάθους ψυχής. Πάτερ Αθανάσιε, ικεσίαις σου ρύσαι, ημάς εκ περιστάσεων, νόσων τε και κινδύνων, και πάσης άλλης βλάβης και φθοράς, ως παρρησίαν έχων προς Κύριον. Δόξα και νυν. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ` ημίν σπλαχνισθείσα, σπεύσον απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, μη αποστρέψης σους δούλους κενούς, σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Είτα τον Ν`. ψαλμόν Ελέησόν με ο Θεός... Αρχόμεθα του κανόνος του Αγίου Αθανασίου Ωδή Α`. Ήχος πλ. Δ`. Αρματηλάτην Φαραώ… Ανατολής των αρετών γενόμενος ήλιος άδυτος, Αθανάσιε Πάτερ, τοις νυν προς την σκέπην σου, εν πίστει καταφεύγουσι, φωτισμόν σωτηρίας μετάδος ταις σαις δεήσεσι, λύων την αχλύν των παθών ημών. Θηριωδώς τε και ασέμνως άπαντα σχεδόν τον βίον μου, καταδαπανήσας ο μωρός και άσωτος, εις εμαυτόν γενόμενος, τη Πηγή σου προστρέχω, και σοί βοώ, Αθανάσιε, σώσόν με θερμαίς σου δεήσεσιν. Αξιοχρέως την ωδήν υφαίνομεν Πηγή σου τη ιερά, διο και προς ταύτην, Πάτερ Αθανάσιε, εν πίστει καταφεύγομεν, εξαιτούμενοι χάριν, ημίν δοθήναι και άφθονον, ρώσιν δι` αυτής των παθών ημών. Θεοτοκίον Στρέψον εμοί τον κοπετόν της νόσου μου εις υγιείας χαράν. Τον σκοτεινόν σάκκον τον της καχεξίας μου, Παρθένε διαρρήξασα, την φαιδράν ευεξίας, περίζωσον ευφροσύνην με, και αγαλλιάσεως πλήρωσον. Ωδή Γ`. Ο στερεώσας κατ` αρχάς. Νυν τον κακόν ο αγαθός, τον εν πολλή ασπλαχνία, ο ακένωτος κρατήρ του ελέους τον αισχρόν τον ρυπαρόν, ο καθαρός απόπλυνον, Αθανάσιε Πάτερ, και ταις πρεσβείαις σου σώσόν με. Αειλαμπής ως περ αστήρ, ανατολαίς των θαυμάτων, καταυγάσας την υφήλιον πάσαν, των παθών ημών, Σοφέ, τον σκοτασμόν απέλασον, και πειρασμών ομίχλην, ταις σαις λιταίς διασκέδασον. Σε ανυμνώ πανευλαβώς και γοερώς ικετεύω, εξελού με εκβοών τον σόν δούλον, Αθανάσιε Σοφέ, κινδύνων τε και θλίψεων, ταις θείαις σου πρεσβείαις, και της μελλούσης κολάσεως. Θεοτοκίον Ει και κατήντησα, Σεμνή, εις λάκκον ταλαιπωρίας, και εις βόθρον απογνώσεως όλος, αλλ` ειδώς σου την πολλήν και άμετρον συμπάθειαν, χείράς σοι ανατείνω. Όθεν οικτείρασα σώσόν με. Ωδή Δ`. Σύ μου ισχύς Κύριε … Ιλαστικά, δέχου σού δούλου εγκώμια, Ορθοδόξων στύλε και κραταίωμα, και καταφύγιον αψευδές, και κατεγνωσμένω εμοί γενού ιλαστήριον, και ρύσαί με του Άδου, της πικράς καταδίκης, ταις λιταίς σου, Σοφέ Αθανάσιε. Ο στεναγμός, Νινευϊτών προσδεξάμενος, Παντοκράτωρ Θεός τε και Κύριος, την οφειλήν των αμαρτιών, πάσαν την εκείνων, αφήκε, Πάτερ ως εύσπλαχνος. Διό σε ικετεύω, εξιλέωσον τούτον, παραβλέψαι κα`μού τα εγκλήματα. Νόσου δεινής, πυρός σεισμού τε και θλίψεως, και παντοίας βλάβης, Αθανάσιε, τον σόν οικέτην εκλιπαρώ, απάλλαξον τάχος, ταις προς Θεόν ικεσίαις σου, και ρύσαί με της τούτων χαλεπής τυραννίδος, και θανάτου αώρου εξάρπασον. Θεοτοκίον. Ρώσιν ψυχής, ρώσίν μοι σώματος δώρησαι, ίνα πράττω και ποιώ το θέλημα, του σού Υιού φόβω και χαρά. Και γαρ εξισχύεις, ως Μήτηρ ούσα του Κτίστου μου, και πράττεις όσα θέλεις, τοις εν πίστει και πόθω τη σή σκέπη, Παρθένε, προστρέχουσιν. Ωδή Ε`. Ίνα τι με απώσω… Υλακήν την Αρείου, του παραφρονήσαντος σοφώς εφίμωσας, του Πατρός τον Λόγον ομοούσιον, σύ Αθανάσιε, εκδιδάξας σέβειν, ον ιλεούμενος μη παύση αβλαβείς συντηρείσθαι τους δούλους σου. Μη παρίδης με, Πάτερ, πλείσταις περιστάσεσι, ζάλαις και θλίψεσι πανταχόθεν οίμοι! Συνεχόμενον και πιεζόμενον, αλλά φρούρησόν με υπό την σκέπην σου την θείαν, και ταις θείαις πρεσβείαις σου σώσόν με. Νομοθέτης κατέστης, και των ευσεβούντων φωστήρ, Αθανάσιε. Διό σοι βοώμεν, ταις λιταίς σου ημάς καθοδήγησον, εις οδόν ευθείαν των του Κυρίου θελημάτων, και κακίας δαιμόνων εξάρπασον. Θεοτοκίον. Αμαρτίαις επαύξω, άλλας αμαρτίας ο τλήμων εκάστοτε, και επισυνάγω της Γεέννης, το πυρ το ανύποιστον, εν τη παναθλία εμού ψυχή, αφ` ου με ρύσαι, προ της πείρας εκείνης Πανάμωμε. Ωδή ΣΤ`. Ιλάσθητί μοι Σωτήρ. Ω Ιεράρχα Χριστού, τους ομωνύμους σοι φύλαττε, και πάντας τους ευσεβείς, τους εις την ζωήρρρυτον, Πηγήν σου προστρέχοντας, εκ παντός κινδύνου, σαίς λιταίς, και περιστάσεσιν. Νοσήματα χαλεπά, εξ εμού ποίησον, Πάνσεπτε, παρακαλώ σε θερμώς, και πάσαν την κάκωσιν ψυχής τε και σώματος, ταις θείαις λιταίς σου, και κινδύνους καταδίωξον. Ανύσας επί της γης, μεγάλους άθλους, Μακάριε, δεινών ημάς φοβερών, και πάσης κακώσεως, εκλύτρωσαι τάχιον, ταις προς τον Σωτήρα πανιέροις σου δεήσεσι. Θεοτοκίον. Φωτί απείρω του σού, προσώπου με καταλάμπρυνον, Παρθενομήτορ Αγνή, βυθού απογνώσεως αεί απαλλάττουσα, και προς μετανοίας τους λιμένας εμβιβάζουσα. Διάσωσον από παντοίων κινδύνων και θλίψεων, Ιεράρχα, τους την σήν γεραίροντας Πηγήν την σωτήριον, ως έχων παρρησίαν εν Κυρίω. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ` εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς μνημονεύει, ως δεδήλωται. Και μετά την εκφώνησιν ψάλλεται, Κοντάκιον.Ήχος Δ`.. Προστασία των Χριστιανών. Προστάτα των πιστών ακαταίσχυντε, και ικέτα προς Χριστόν Ιερώτατε, μη παρίδης Αθανάσιε των σε υμνούντων φωνάς, αλλά σπεύσον αγαθέ, εις την βοήθειαν ημών των πιστώς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον ως οικτίρμων, και ρύσαι δεινών παντοίων, και λοιμικών ασθενειών, ταις προς τον Κτίστην πρεσβείαις σου. Και ευθύς το προκείμενον. Ήχος Δ`. Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν, και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν. Στίχος. Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη, ενωτίσασθε πάντες οι κατοικούντες την οικουμένην. Ευαγγέλιον εκ του κατά Ιωάννην. ( Ι`. 9-1 6) Είπεν ο Κύριος. Εγώ είμι η θύρα, δι` εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται, και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται, ειμή ίνα κλέψη, και θύση, και απολέση. Εγώ ήλθον, ίνα ζωήν έχωσι, και περισσόν έχωσιν. Εγώ είμι ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων. Ο μισθωτός δε, και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον, και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει, και ο λύκος αρπάζει αυτά, και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός έστι, και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων. Εγώ είμι ο ποιμήν ο καλός, και γινώσκω τα εμά, και γινώσκομαι υπό των εμών. Καθώς γινώσκει με ο Πατήρ, κα`γώ γινώσκω τον Πατέρα, και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων. Και άλλα πρόβατα έχω, α ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης, κα`κείνα με δει αγαγείν και της φωνής μου ακούσουσι, και γενήσεται μία ποίμνη, είς ποιμήν. Δόξα. Ταις του Ιεράρχου… Και νυν. Ταις της Θεοτόκου… Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός… Και το παρόν Προσόμοιον. Ήχος πλ. Β`. Όλην αποθέμενοι … Πολλοίς συνεχόμενος, νυν πειρασμοίς ο παντλήμων, προς σε Αθανάσιε καταφεύγω, σώσόν με τον ανάξιον, τον πολλά πταίσαντα. Ως ουδείς άλλος γαρ, εν ανθρώποις επλημμέλησα. Διό την θείαν σου, χάριν εξαιτώ ο πανάθλιος, προφθάσας σύ με οίκτειρον, σαις προς τον Δεσπότην δεήσεσι. Και μη με εάσης εις τέλος κινδυνεύειν τον εις σε, πάσαν ελπίδα μου θέμενον, πιστών το διάσωσμα. Το Σώσον ο Θεός τον Λαόν Σου, κ.τ.λ. Ωδή Ζ`. Οι εκ της Ιουδαίας… Ρύεις Πάτερ και σώζεις, ταις θερμαίς σου πρεσβείαις τους πεφευγότας εις σε. Και γαρ ει μη εφρούρεις, ημάς τους σούς οικέτας, απολώλαμεν άπαντες, και εγεννήθημεν αν κατάβρωμα δαιμόνων. Επηρείας παντοίας, Αθανάσιε Πάτερ, πιστών το καύχημα, κινδύνων αδοκήτων, και λύπης τον σόν δούλον, ταις πρεσβείαις σου λύτρωσαι, και εκ ποικίλων αεί ασθενειών με ρύσαι. Την ψυχήν μου, ω Πάτερ, κατανύξεως πλήσον και ευλαβείας θερμής, την θείαν όπως βρέχω, Εικόνα σου, Θεόφρον, ταις ροαίς των δακρύων μου, και αποπλύνω αεί τον ρύπον των παθών μου. Θεοτοκίον. Εξ ιδρώτων και κόπων, στεναγμών τε καρδίας, Θεογεννήτρια, συναίσθησις γεννάται, απάθεια δ` εκ ταύτης, ης και φθάσαι τους πρόποδας, αξιωθείην εγώ ο πταίσας υπέρ πάντας. Ωδή Η`. Τον Βασιλέα. Η ζωηφόρος, και γλυκυτάτη Πηγή σου, διαλύει, Αθανάσιε Πάτερ, νόσους και κινδύνους ταις προς Θεόν ευχαίς σου. Νόσων παντοίων, τους προσκυνούντας εν πόθω, την πανσέβαστον Εικόνα σου θεόφρον, ρύσαι θλίψεων και πόνων, λιταίς σου Ιεράρχα. Αθανασίου, τω Ιατρείω προσφεύγω, προς αυτόν γοερώς ανακράζων, ρύσαι με ω Πάτερ, κινδύνων ταις ευχαίς σου. Θεοτοκίον. Ίνα δοξάζω, και προσκυνώ μετά δέους, σού το πάνσεπτον όνομα, Κόρη, θλίψεώς με πάσης, εκλύτρωσαι και βλάβης. Ωδή Θ`. Εξέστη επί τούτω… Ικέτην σε και πρέσβυν προς τον Θεόν, πρεσβευσόμενον Πάτερ συγχώρησιν, αμαρτιών, και των οφλημάτων και των χρεών, αποκοπάς αιτούμενον, θείους μιμησάμενον οικτιρμούς, προβάλλομαι προθύμως, ελπίδι της πρεσβείας, της σής. Θεόφρον, στηριζόμενος. Νυμφώνος αθανάτου επιτυχείν, και τρυφής Παραδείσου αξίωσον, τον επί γης, θείον σε προστάτην μετά Θεόν, θείον ικέτην έχοντα, υπέρμαχον μέγαν και ιατρόν. Διό ενδιαθέτως, τολμώντα ταύτα λέγειν, σώσόν με Πάτερ, ταις πρεσβείαις σου. Ω πόσης ευφροσύνης και φωτισμού, και χαράς υπερμέτρου πληρούμεθα! Σού τη σεπτή, Πηγή προσπελάζοντες ευλαβώς. Προρρέει γαρ ουράνιον, και θείον, Αθανάσιε γλυκασμόν, διώκοντα τα πάθη, των πόθων σε τιμώντων, την υγίειαν δωρούμενον. Θεοτοκίον. Μαρία Θεοτόκε, σύ της εμής, ταλαιπώρου καρδίας τα τραύματα και της ψυχής έλκη τα δυσίατα και πολλά, και της σαρκός μου Δέσποινα, θεία επισκέψει σου τας δεινάς, θεράπευσον οδύνας, και λύσόν μου τας νόσους, τας της ψυχής τε και του σώματος. Και ευθύς ψάλλομεν το. Αξιόν έστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την Αειμακάριστον, και Παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και Ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Ο Ιερεύς θυμιά το Άγ. Θυσιαστήριον, τας Αγίας Εικόνας, και τον Λαόν, ή τον οίκον όπου ψάλλεται η παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα μεγαλυνάρια. Τον εν Ιεράρχαις θαυματουργόν, και τον εν κινδύνοις απροσμάχητον βοηθόν, τον θείον ποιμένα και λάτριν του Δεσπότου, Αθανάσιον Μέγαν, ύμνοις τιμήσωμεν. Των Αρχιερέων την καλλονήν, και της Εκκλησίας εγκαλώπισμα το τερπνόν, και ημών των πάνυ αμαρτωλών προστάτην, Αθανάσιον Μέγαν δοξολογήσωμεν. Χαίροις Εκκλησίας θείε αστήρ, οικουμένης δόξα, Ιερέων υπογραμμός, Πατέρων λαμπρότης, της χάριτος δοχείον, Χριστιανών προστάτα, ω Αθανάσιε. Έχει μεν το πνεύμά σου ουρανός, ημείς δε πλουτούμεν την Εικόνα σου την σεπτήν, ην περικυκλούντες μετ` ανεικάστου πόθου, τιμούντες προσκυνούμεν, ω Αθανάσιε. Τω Θεώ των όλων νυν παρεστώς, αίτησαι πταισμάτων τοις τιμώσί σε παρ` αυτού, άφεσιν δοθήναι Αθανάσιε Πάτερ, και των επερχομένων δεινών την λύτρωσιν. Φύλαττε και σκέπε ταις σαις ευχαίς, πάντας τους τιμώντας την ζωήρρυτόν σου Πηγήν, και την σήν Εικόνα, και αιωνίως ρύσαι, εκ θλίψεως παντοίας, ω Αθανάσιε. Θεοτοκίον. Δέσποτα φιλάνθρωπε Βασιλεύ, μη ακούσω τότε εν ημέρα τη φοβερά,φωνής της οργής σου εις πυρ αποπεμπούσης, αλλ` οίκτειρον πρεσβείαις της κυησάσης σε. Τρισάγιον. Και το τροπάριον Ήχος Γ`. Στύλος γέγονας Ορθοδοξίας, θείοις δόγμασιν υποστηρίζων την Εκκλησίαν, Ιεράρχα Αθανάσιε, τω γαρ Πατρί τον Υιόν ομοούσιον, ανακηρύξας κατήσχυνας Άρειον, Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Δόξα και νυν. Θεοτοκίον. Θρόνος πάγχρυσος του βασιλέως, και παράδεισος διηνθισμένος, ανεδείχθης, Θεοτόκε Πανάχραντε. Τον γαρ Θεόν εν γαστρί σου βαστάσασα, ευωδιάζεις ημάς θείαις χάρισιν. Όθεν άπαντες Θεού αληθώς Μητέρα σε, κηρύττομεν αεί και μεγαλύνομεν. Είτα εκτενής, και απόλυσις, καθ` ην ψάλλομεν Τα παρόντα Προσόμοια. Ήχος Β`. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν. Ύμνοις Αθανάσιε την σήν, Κρήνην την ζωήρρυτον όντως, και ανεξάντλητον, την αναβλυστάνουσαν ρείθρα ιάσεων, και προχέουσαν χάριτας πάσι τοις αιτούσι, συμφώνως αινέσωμεν κατασπαζόμενοι, πόθω την σεπτήν σου Εικόνα, πιστών παραμύθιον ούσαν, και των νόσων φάρμακον αποίκιλον. Δόξα. Πάσι τη Πηγή σου ευλαβώς, και τη πανσεβάστω Εικόνι σου καταφεύγουσιν, Ιεράρχα ένδοξε ω Αθανάσιε, χορηγείς τα αιτήματα ταις σαίς ικεσίαις, τάχιστα ρυόμενος των αδοκήτων δεινών, λύπης και παντοίων κινδύνων, νόσων εμπρησμού και σεισμού τε, λοιμού και λιμού τε και των θλίψεων. Και νυν. Πάντες προσκυνούμέν σε πιστώς, Μήτερ του Θεού των απάντων, ευλογημένη Αγνή, ΆχραντεΠανάμωμε Θεοχαρίτωτε, ρύσαι πάντας των θλίψεων, τη σή μεσιτεία, δυσωπεί σε Δέσποτα ο Αθανάσιος, μετά των Αγίων απάντων, οίκτειρον ημάς σώ ελέει, Παναγία Δέσποινα Παντάνασσα. Προφήτου Ηλιού του ΘεσβίτουPosted: 20 Apr 2009, 00:06 Administrator Joined: 14 Apr 2008, 11:30 Posts: 4122 Location: Athens Gender: Male Ὁ Ἱερεύς∙ Εὐλογητός ὁ Θεός... Ὁ ἀναγνώστης∙ Ἀμήν. Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου. Καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου∙ ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος, καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου∙ ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός σέ κατέφυγον∙ δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἶ ὁ Θεός μου. Το πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ∙ ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου, καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σού εἰμι. Καί εὐθύς τό, Θεός Κύριος, ἐξ ἑκατέρων τῶν Χορῶν, ὡς ἑξῆς: Ἦχος δ΄. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Στίχ. α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Στίχ. β΄. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Στίχ. γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν. Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν… Εἶτα τά παρόντα Τροπάρια. Ἦχος δ΄. Τῇ Θεοτόκῳ… Τόν τῶν ἀῤῥήτων μυστηρίων ἐπόπτην, καί ζηλωτήν Θεοῦ τοῦ ζῶντος προφήτην, ἀνευφημοῦντες κράξωμεν ἐκ βάθους ψυχῆς∙ Ἠλία μεγαλώνυμε, ταῖς πρεσβείαις σου ῥῦσαι, ἐκ τῶν ἀναγκῶν ἡμᾶς, καί παντοίων κινδύνων, καί πάσης ἄλλης βλάβης καί φθορᾶς, τούς προσφυγόντας, θεόπτα, τῇ σκέπῃ σου. Δόξα. Καί νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι∙ εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ∙ σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν. Εἶτα ὁ Ψαλμός Ν΄ Ἐλέησόν με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός σου, καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου, καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον, καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας∙ τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καί καθαρισθήσομαι∙ πλυνεῖς με, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου, καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου σου, καί τό Πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καί Πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἄν∙ ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους. Καί ὁ Κανών τοῦ Κυρίου Ἰωσήφ, διορθωθείς, οὗ ἡ ἀκροστιχίς∙ Νέμοις μάκαρ μοι θείαν Ἠλιού χάριν. Ἰωσήφ. ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Νενεκρωμένην τήν ψυχήν μου ζώωσον, ὡς τόν τῆς χήρας υἱόν, καί ἀρεταῖς θείαις, μάκαρ καταλάμπρυνον, καί πρός ζωήν ὁδήγησον, καί τῆς αἰωνιζούσης, τρυφῆς ἀνάδειξον μέτοχον, σοῦ κατατρυφᾶν ἐφιέμενον. Ἐν τῷ σέ τίκτεσθαι ὁ σός μεμύηται, γεννήτωρ μέγιστον, ὡς ἀληθῶς θαῦμα∙ πῦρ γάρ σιτιζόμενον, φλογί τε σπαργανούμενον, σέ τεθέαται μάκαρ∙ διό ταῖς σαῖς παρακλήσεσι, ῥῦσαί με πυρός αἰωνίζοντος. Μεγαλυνθείς ταῖς πρός Θεόν σου νεύσεσι, ζηλῶν ἐζήλωσας, ὡς ἀληθῶς μάκαρ, τῷ Κυρίῳ πάντοτε, διό με ἐνδυνάμωσον, ζήλου θείου πλησθέντα, τό ἔνθεον πράττειν βούλημα, ἵνα σε γεραίρω σωζόμενος. Θεοτοκίον. Ὁ ὑπερούσιος Θεός, Πανάμωμε, ἐκ σοῦ σεσάρκωται, καί δι’ ἡμᾶς ὤφθη, καθ’ ἡμᾶς ὡς ἄνθρωπος∙ ὅν ἐκτενῶς ἱκέτευε, ὑπέρ πάντας ἀνθρώπους, ἡμαρτηκότα με, Πάναγνε, σῶσαι καί κολάσεως ῥύσασθαι. ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος… Ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης, ὡς δυσμενεῖς ἔκτεινας, ἔνδοξε προφῆτα ζήλῳ, Θεοῦ πυρπολούμενος∙ ὅθεν κραυγάζω σοι, τῶν τῆς αἰσχύνης με ἔργων, καί διαιωνίζοντος πυρός ἐξάρπασον. Σέ προβάλλομαι πρέσβυν, πρός τόν Θεόν μέγιστον, σώζειν με δυνάμενον, πάσης, μάκαρ, κακώσεως∙ προσεπικάμφθητι, τῇ ταπεινῇ μου δεήσει, καί μή ὑπερίδῃς με παρακαλοῦντά σε. Μεγαλύνει Θεός σε, ὁ παντουργός ἔνδοξε, πάλαι, Ἠλιού, δι’ ὀρνέου, τρέφων προφῆτά σε∙ ὅν ἐκδυσώπησον, τῆς αἰωνίου τρυφῆς με, καί φωτός τοῦ μέλλοντος ποιῆσαι μέτοχον. Θεοτοκίον. Ἀδιόδευτε πύλη, ἡ πρός Θεόν φέρουσα, πύλας μετανοίας μοι, Κόρη, ἄνοιξον δέομαι, ἀποκαθαίρουσα, ἁμαρτιῶν μου τόν ῥύπον, ὄμβροις τοῦ ἐλέους σου, Θεοχαρίτωτε. ᾨδή δ΄. Σύ μου ἰσχύς, Κύριε… Κάμπτει τόν σόν, ζῆλον Θεός πυρακτούμενον, καί πρός χήραν, πέμπει διατρέφεσθαι, τόν γυναικός, πάλαι ἀπειλῇ, Ἠλιού, φυγάδα γεγενημένον, θεσπέσιε∙ διό σε ἱκετεύω, τήν ψυχήν μου πεινῶσαν, διαθρέψαι ἐνθέοις χαρίσμασιν. Ἁμαρτιῶν, νέφη δεινά συγκαλύπτει με, τρικυμίαι, βίου με χειμάζουσι, καί ἐπιπνέουσι χαλεπῶς, κατά τῆς ψυχῆς μου, τῆς πονηρίας τά πνεύματα. Προφῆτα θεηγόρε, κυβερνήτης γενοῦ μοι, σωτηρίας πρός ὅρμον ἰθύνων με. Ῥῶσιν ψυχῆς, ῥῶσιν παράσχου μοι σώματος, τόν τάς νόσους, πάντων ἀφαιρούμενον, ἐκδυσωπῶν, μάκαρ Ἠλιού, Κύριον τῆς δόξης∙ καί ἀβλαβῶς διατρέχειν με, τά σκάνδαλα τοῦ βίου, κατευόδωσον σέ γάρ, ἀγαθόν μου προστάτην προβάλλομαι. Θεοτοκίον. Μετά πασῶν, τῶν οὐρανίων Δυνάμεων, μετά πάντων, Δέσποινα πανάμωμε, τῶν προφητῶν καί τῶν ἀθλητῶν καί τῶν ἀποστόλων, καί τῶν ὁσίων ἱκέτευε, τυχεῖν με σωτηρίας, τόν πολλά ἁμαρτῶντα, καί ῥυσθῆναι μελλούσης κολάσεως. ᾨδή ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω... Ὀμβροτόκους νεφέλας, εἴργεις πυρακτούμενος ζήλῳ τῆς πίστεως∙ ἀλλά δέομαί σου, Ἠλιού, ἱεραῖς μεσιτείαις σου, τήν φλογμῷ τακεῖσαν, τῶν ἡδονῶν ψυχήν μου, θείαις ἐπομβρίαις, ἀρδεῦσαι καί σῶσαί με. Ἱερεύς δεδειγμένος, τέθυκας ἀθώοις σου χερσί, πανόλβιε, τῶν προσοχθισμάτων, ἱερεῖς ἐνεργοῦντας τά ἄτοπα∙ ἀλλά δέομαί σου, πάσης ἀτόπου ἁμαρτίας, ἀβλαβῆ με, προφῆτα, συντήρησον. Θαυμαστοῦσαι, προφῆτα, θείαις ἐπικλήσεσι φλέγων τά θύματα, ἐκτελέσας πίστει∙ διά τοῦτο ἀπαύστως σου δέομαι, τῇ ἐμῇ καρδίᾳ, τόν ἱερόν ἀνάψαι πόθον, τά ὑλώδη μου πάθη συμφλέγοντα. Θεοτοκίον. Ἐπί σέ ὥσπερ ὄμβρος, Λόγος καταβέβηκεν ὁ ὑπερούσιος∙ ὅν δυσώπει, Κόρη, ἐπομβρίσαι μοι νῦν κατανύξεως, καθαράς σταγόνας, ἀποπλυνούσας πάντα ῥύπον, τῶν ἀμέτρων κακῶν μου, πανάμωμε. ᾨδή στ΄. Ἱλάσθητί μοι... Ἱλάσθητί μοι, Σωτήρ, πολλά σοι ἀφρόνως πταίσαντι, καί τῆς μενούσης ἐκεῖ, κολάσεως λύτρωσαι, ἔχων δυσωποῦντά σε, Ἠλιού τόν μέγαν, καί τήν ἄχραντον Μητέρα σου. Ἁγνείας ὡς φυτουργός, ἁγνόν ψυχῇ με συντήρησον∙ ὡς ζηλωτής, Ἠλιού, ζήλου θείου πλήρωσον, τήν ἐμήν διάνοιαν, ὅπως τῆς κακίας, τάς ἐφόδους ἀποκρούσωμαι. Νηστεύεις βρώσει μιᾷ, ὁδόν τεσσαρακονθήμερον, ἀνύων θείᾳ ῥοπῇ∙ διό ἱκετεύω σε, πάσης παραβάσεως, ἐγκρατεύεσθαί με, θεοφόρε, ἐνδυνάμωσον. Θεοτοκίον. Ἡ πύλη ἡ τοῦ Θεοῦ, εἰσόδους θείας ὑπάνοιξον, τῇ ταπεινῇ μου ψυχῇ, ἐν αἷς εἰσελεύσομαι, ἐξομολογούμενος, καί κακῶν τήν λύσιν, Θεοτόκε ἀπολήψομαι. Κατάσβεσον, προφῆτα ἔνδοξε Ἠλιού Θεσβῖτα, τῶν παθῶν ἡμῶν τούς φλογώδεις ἄνθρακας, ἰσχύϊ σῆς πρεσβείας, θεόφρον. Καί τό Θεοτοκίον. Ἐπίβλεψον… Ὁ Ἱερεύς μνημονεύει. Εἶτα τό Κοντάκιον. Ἦχος β΄. Προφῆτα Θεοῦ Ἠλιού μεγαλώνυμε, τούς πόθῳ σε ἀεί ἀνυμνοῦντας καί γεραίροντας, κινδύνων τῶν ἐν βίῳ πολυειδῶν, νόσων παντοδαπῶν, καί πάσης τῆς ἐξ ἐχθρῶν, προερχομένης θλίψεως, ῥῦσαι ταῖς ἐνθέρμοις πρεσβείαις σου, καί ταῖς θείαις μαρμαρυγαῖς, τάς ψυχάς ἡμῶν καταύγασον. Καί εὐθύς τό Προκείμενον. Ἦχος δ΄. Σύ ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ. Στίχος. Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου∙ Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἄν θῶ τούς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν (δ΄2230) Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐθαύμαζον οἱ ὄχλοι ἐπί τοῖς λόγοις τῆς χάριτος, τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος τοῦ Ἰησοῦ, καί ἔλεγον∙ Οὐχ αὗτός ἐστιν ὁ υἱός Ἰωσήφ; Καί εἶπε πρός αὐτούς∙ Πάντως ἐρεῖτέ μοι τήν παραβολήν ταύτην∙ Ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν∙ ὅσα ἠκούσαμεν γενόμενα ἐν τῇ Καπερναούμ, ποίησον καί ὧδε ἐν τῇ πατρίδι σου. Εἶπε δε∙ Ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὅτε οὐδείς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι αὐτοῦ. Ἐπ’ ἀληθείας δέ λέγω ὑμῖν. Πολλαί χῆραι ἦσαν ἐν ταῖς ἡμέραις Ἠλιού ἐν τῷ Ἰσραήλ, ὅτε ἐκλείσθη ὁ οὐρανός ἐπί ἔτη τρία καί μῆνας ἕξ, ὡς ἐγένετο λιμός μέγας ἐπί πᾶσαν τήν γῆν∙ καί πρός οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη Ἠλίας, εἰμή εἰς Σάρεπτα τῆς Σιδῶνος πρός γυναῖκα χήραν. Καί πολλοί λεπροί ἦσαν ἐπί Ἐλισαίου τοῦ προφήτου ἐν τῷ Ἰσραήλ∙ καί οὐδείς αὐτῶν ἐκαθαρίσθη, εἰμή Νεεμάν ὁ Σύρος. Καί ἐπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ, ἀκούοντες ταῦτα. Καί ἀναστάντες ἐξέβαλον αὐτόν ἔξω τῆς πόλεως∙ καί ἤγαγον αὐτόν ἕως τῆς ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τό κατακρημνίσαι αὐτόν. Αὐτός δέ, διελθών διά μέσου αὐτῶν, ἐπορεύετο. Δόξα. Ταῖς τοῦ σοῦ προφήτου…. Καί νῦν. Ταῖς τῆς Θεοτόκου… Στίχος. Ἐλέησόν με ὁ Θεός…. Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι... Προφῆτα θεόσοφε, ὁ τῶν παθῶν αὐτοκράτωρ, ἐπίγειε ἄγγελε, καί βροτέ οὐράνιε, σοῦ δεόμεθα. Ζηλωτά πρόφθασον, καί ῥῦσαι σκανδάλων, καί κινδύνων τήν ζωήν ἡμῶν, καί πάσης θλίψεως, ἐχθρῶν ἀνομούντων πρεσβείας σου, καί πᾶσαν νόσον δίωξον, καί πταισμάτων ἄφεσιν αἴτησαι, Ἠλιού θεόπτα, προστάτα τῶν πιστῶν καί ἰατρέ, καί τῆς τοῦ ᾅδου διάσωσον, δεινῆς κατακρίσεως. Τό, Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου… ᾨδή ζ΄. Θεοῦ συγκατάβασιν... Λαόν ἀπολλύμενον, κατοικτειρήσας, ζήλῳ τῆς πίστεως, ἐπικλήσεσι θείοις, πῦρ κατηγάγου φλογίζον, ἔνδοξε, ὅσιον θῦμα, διό ἱκετεύω σε, τῆς αἰωνίου φλογός, ῥῦσαι καί σῶσόν με. Ἰδεῖν κατηξίωσαι, Θαβώρ ἐν ὄρει, Θεοῦ τό πρόσωπον∙ ὅν δυσώπει, προφῆτα, τοῦ παραβλέψαι τάς ἁμαρτίας μου, καί ἐν ἡμέρᾳ τῆς δίκης, θεάσασθαι, ἀκαταγνώστῳ ψυχῇ, αὐτοῦ τό πρόσωπον. Ὁδόν πορευόμενος, τοῦ βίου πλάνας, πολλάς ὑφίσταμαι∙ ἀγαθέ μου προστάτα, κυβέρνησόν με τῇ προστασίᾳ σου, ἐπιστηρίζων γνώμῃ, σαλευόμενον, καί πρός σαρκός ἡδονάς, Ἠλιού νεύοντα. Θεοτοκίον. Ὑμνῶ σε Πανύμνητε καί μεγαλύνω Θεοχαρίτωτε, τήν ἁγνήν σου λοχείαν∙ βοήθησόν μοι βίου τοῖς κύμασι, χειμαζομένῳ, καί δίδου κατάνυξιν, τῇ ταπεινῇ μου ψυχῇ, καθαρτικήν μολυσμῶν. ᾨδή η΄. Ἑπταπλασίως κάμινον... Χωρητικόν δοχεῖόν σε, θείου Πνεύματος ἔγνωμεν, ἄγγελον ἐν γῇ, πῦρ ζήλου θείου πνέοντα, δυσσέβειαν τρέποντα, καί βασιλεῖς ἐλέγχοντα, χρίοντα προφήτας Ἠλιού, καί αἰσχύνης συγκόπτοντα μαχαίρᾳ, ἱερεῖ, διά τοῦτο βοῶμέν σοι, μελλούσης ἡμᾶς αἰσχύνης ῥῦσαι. Ἅρμα πυρός σε ἔλαβεν, ἀπό γῆς πυρακτούμενον, ζήλῳ, Ἠλιού, τῷ θεϊκῷ, θεόπνευστε∙ διό ἱκετεύω σε, τῶν ἐν τῇ γῇ ἁπάντων κακῶν, τῶν σῶν ἀρετῶν, ἐπικουφίζειν τόν νοῦν μου, τεθρίππῳ, καί πρός νύσσαν, οὐρανίαν με φθάσει, τόν πάντων ἐκδυσώπει, Θεόν καί Βασιλέα. Ῥήματι ζῶντι ἔκλεισας οὐρανόν ὑετίζοντα∙ ῥήματί σου νῦν, πνευματικῷ διάνοιξον, τάς πύλας μοι δέομαι, τῆς μετανοίας, ἅγιε, πέμπων τῇ ψυχῇ μου κατανύξεως ὄμβρους∙ καί σῶσόν με βοῶντα∙ Ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας. Τριαδικόν. Ἰσοσθενῆ ὁμότιμον, ὁμοούσιον σύνθρονον, σέβοντες Τριάδα, ἐν μιᾷ θεότητι, Πατέρα δοξάζομεν, Υἱόν καί Πνεῦμα Ἅγιον, ἄδυτον αὐγήν ὁμοβασίλειον κράτος, καί μέλπομεν συμφώνως∙ Ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τούς αἰῶνας. Θεοτοκίον. Νομοθετῶν εὐσέβειαν, καί διδάσκων μετάνοιαν, ὁ Ἐμμανουήλ, ἐκ σοῦ τεχθείς ἐπέφανεν∙ ὅ νῦν ἐκδυσώπησον, ὑπεραγία Δέσποινα, τῆς δικαιοσύνης ὑπανοῖξαί μοι πύλας, καί σῶσαί με βοῶντα∙ Ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας. ᾨδή θ΄. Ἐξέστη ἐπί τούτῳ… Ἰδεῖν ἐν λεπτοτάτῃ αὔρᾳ Θεόν, ἰδεῖν δυνατόν κατηξίωσαι, ἀσκητικαῖς, πρότερον τό σῶμα διαγωγαῖς, καταλεπτύνας, ἔνδοξε∙ ὅθεν δυσωπῶ σε σαῖς προσευχαῖς, τό πάχος τοῦ νοός μου, λεπτύνας μετανοίας, μαρμαρυγαῖς θείαις καταύγασον. Ὡς πάλαι Ἰορδάνην τῇ μηλωτῇ, διαῤῥήξας διέβης, πανόλβιε, οὕτω κἀμοῦ, τῶν ἁμαρτημάτων τῶν χαλεπῶν, τάς διεκχύσεις ξήρανον, ὄμβρους ἐπιπέμπων μου τῇ ψυχῇ, δακρύων καθ’ ἑκάστην, προφῆτα θεηγόρε, τρυφῆς χειμάῤῥουν προξενοῦντάς μοι. Σκανδάλων τῶν ἐν βίῳ πολυειδῶν, ἀνομούντων ἐχθρῶν πάσης θλίψεως, σωματικῆς, νόσου ψυχικῆς τε παρεκτροπῆς, ταῖς προσευχαῖς σου ῥῦσαί με, ἔνδοξε προφῆτα ὡς ἀγαθός, προστάτης μου βοῶ σοι, καί τῆς ἐν τῇ γεένῃ, αἰωνιζούσης κατακρίσεως. Ἡρπάγης πρός τό ὕψος, Ἐλισαιέ, δισσουμένην τήν χάριν τοῦ Πνεύματος, καταλιπών, ἔνδοξε αἰτήσαντι Ἠλιού∙ μεθ’ οὗ ἀπαύστως αἴτησαι, νίκην οὐρανόθεν κατά παθῶν, τοῖς σε ἀνευφημοῦσι, καί πόθῳ τήν σήν μνήμην, περιχαρῶς πανηγυρίζουσι. Θεοτοκίον. Φωνάς τῶν οἰκετῶν σου ὡς ἀγαθή, μή παρίδῃς, πανάμωμε Δέσποινα, ἀλλ’ ἐκτενῶς, αἴτησαι τόν πάντων Δημιουργόν, τοῖς εὐσεβέσιν ἄφεσιν, καί τήν εὐρωστίαν τήν ψυχικήν, δωρήσασθαι Παρθένε, καί θείας βασιλείας, τήν μετουσίαν καί λαμπρότητα. Τό, Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς. Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια. Δεῦτε τόν πυρίπνουν καί ζηλωτήν, τόν διά τεθρίππου ἁρπαγέντα ἀπό τῆς γῆς, τῆς Χριστοῦ δευτέρας Πρόδρομον παρουσίας, Ἠλίαν τόν Θεσβίτην ὕμνοις τιμήσωμεν. Χάριν ἰαμάτων παρά Θεοῦ, εἰληφώς Ἠλία, θεραπεύεις πάθη δεινά∙ διό τοῖς ἐν πίστει σέ ἐπικαλουμένοις, θεράπευσον τά πάθη ψυχῆς καί σώματος. Καί τό Θεοτοκίον. Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων… Τρισάγιον, εἶτα τό Τροπάριον. Ἦχος β΄. Ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τῶν προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τήν χάριν, νόσους ἀποδιώκει καί λεπρούς καθαρίζει∙ διό καί τοῖς τιμῶσιν αὐτόν βρύει ἰάματα. Εἶτα μνημονεύει ὁ Ἱερεύς. Ἐν τῇ ἀπολύσει ψάλλεται τό παρόν Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σέ νεκρόν… Δεῦτε Ὀρθοδόξων ἡ πληθύς, μέλος ἐναρμόνιον ὄντως, ψαλμικῶς ἄσωμεν, καί τόν χριστοκήρυκα ἀνευφημήσωμεν, τόν οὐράνιον ἄνθρωπον, Ἠλίαν τόν θεῖον, καί ἀναβοήσωμεν, πρός αὐτόν λέγοντες∙ πάντας τούς πιστῶς σου τελοῦντας, μνήμην τήν ἁγίαν λιταῖς σου, ῥῦσαι ἐκ παντοίων περιστάσεων. Οσίας Ειρήνης ΧρυσοβαλάντουPosted: 05 Feb 2009, 15:11 Moderator Joined: 26 Jan 2009, 18:31 Posts: 20 Location: Έβρος Gender: Male ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ Εις την Οσίαν Ειρήνην του Χρυσοβαλάντου Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ο το Θεός Κύριος τετράκις, και τα εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς. Την καλιπάρθενον αμνάδα του Κτίστου και Ορθοδόξων βοηθόν και προστάτην εν κατανύξει κράξωμεν πιστοί ταπεινώς, ένδοξε, ρύσαι ικέτας σου εκ παντοίων κινδύνων σπεύσον και παράσχου συ υγιείαν και ρώμην μη αποστρέψεις σους δούλους κενούς σε γαρ, Ειρήνη, μεσίτριαν έχομεν. Δόξα. Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως. Δόξαν ρέουσαν, υπεριδούσα, νύμφη άμωμος, ώφθης Κυρίου δι’ ασκήσεως Οσία εκλάμψασα ως ουν Ειρήνη τυχούσα του πόθου σου εν ομονοία ημάς διαφύλαττε, αξιάγαστε, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύουσα δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Και νυν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξε έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα εκ σου σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα τον Ν’ (50) Ψαλμόν (χύμα), μεθ’ον ο κανών. Ωδή α’. Υγράν διοδεύσας. (Οσία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών) Ειρήνη, προσπίπτω δεητικώς προς σε ο αχρείος και αιτούμαι σην αρωγήν, ην τάχοε παράσχου σω ικέτη και εκ παγίδων του δράκοντος ρύσαι με. Ιάσεις ποικίλας, θαυματουργέ απαύστως παρέχεις τοις προστρέχουσι ταπεινώς και την σην βοήθειαν παράσχου τοις προς σε πόθω προσφεύγουσι, πάντιμε. Ψυχάς των αχρείων σου ικετών προστάτευσον, κόρη, από πάσης επιβουλής και δίδως μετάνοιαν Ειρήνη, Χρυσοβαλάντου το κλέος και καύχημα. Θεοτόκιον. Σεμνή Θεοτόκε μήτερ Θεού, προς σε καταφεύγω και αιτούμαι σην αρωγήν ην τάχος παράσχου σω ικέτη και σωτηρίας τυχείν καταξίωσον. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Των τυφλών βακτηρία και ασθενών ίασις και των εν ανάγκαις, Ειρήνη, μέγας επίκουρος και οδηγός ασφαλής των ορθοδόξων εφάνης ορφανών δε στήριγμα, ω θεοπρόβλητε. Την μονήν σου, Ειρήνη εκ πειρασμών φύλαττε και τας εν αυτή ασκουμένας σκέπε, φιλάγαθε. Τους εισιόντας προς σε τέλη ανώδυνα δίδου και ειρήνην δώρησαι ω αξιάγαστε. Ικετεύω σε, νύμφη, τον ψυχικόν τάραχον και της αθυμίας την ζάλην συ αποδίωξον. Σε γαρ προστάτην ημών ομολογούμεν, Ειρήνη, και φρουρόν ακοίμητον, κόρη πανύμνητε. Θεοτόκιον. Ω Πανάχραντε κόρη, χριστιανών καύχημα και των ορθοδόξων το κλέος, συ με προστάτευσον εκ των βελών του εχθρού και εκ δολίων ανθρώπων και παθών, Πανάμωμε, ψυχής απάλλαξον. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου, ω Ειρήνη, ότι πάντες ικετικώς προς σε καταφεύγομεν ως χάριν ευρούσα παρά Κυρίω. Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το κάθισμα. Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Συ πρέσβυς θερμός και τείχος απροσμάχητον εδείχθης, σεμνή, και κόσμου καταφύγιον εκτενώς βοώμεν σοι, καλλιπάρθενε κόρη, πρόφθασον και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, Ειρήνη, πιστών δόξα και καύχημα. Ωδή δ’. Εσακήκοα Κύριε. Χάρισόν μοι κατάνυξιν, στεναγμούς και δάκρυα, θαυματόβρυτε. Ικέτην δίδου, Ειρήνη υγιείαν και ρώμην, ισάγγελε. Σοι προσπίπτω και δέομαι εκ παντός κινδύνου ρύσαι με, πάντιμε, και την πώρωσιν διάλυσον της ψυχής μου τάχος, μεγαλώνυμε. Την μονήν σου, πανάριστε, της ορθοδοξίας τείχος ανάδειξον και τους εις αυτήν προστρέχοντας τέκνα τάχος, Ειρήνη, συ δώρησον. Θεοτόκιον. Υπερ πάντων ικέτευε τον Υιόν σου, κόρη αξιοτίμητε, και τας τύψεις μου κατεύνασον δια μετανοίας, Θεονύμφευτε. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς. Δώρησον καμέ υγιείαν και ταπείνωσιν, πνεύμα συνέσεως και φόβον Θεού, ίνα υμνώ σε απαύστως, Ειρήνη πάντιμε. Πίστην ακλινή και αγάπην τάχος χάρισον πάσι τοις προστρέχουσι, σεμνή, και εξαιτούσιν, Ειρήνη, σην βοήθειαν. Νέκρωσον, σεμνή, της σαρκός μου τα σκιρτήματα και την καρδίαν μου πλήρωσον χαράς ίνα δοξάζω, Ειρήνη, Χριστόν τον Κύριον. Θεοτόκιον. Ρήματα Θεού διετήρεις εν τη καρδία σου, Παρθενομήτορ αξιάγαστε, τούτο αξίωσον καγώ ποιήσαι δέομαι. Ωδή στ’. Την δέησιν. Θαυμάτων συ κρουνός ανεδείχθης και ακοίμητος φρουρός των ανθρώπων των πειρασμών διαλύεις παγίδας και τοις πιστοίς συ παρέχεις την ίασιν σου δέομαι, ω αγαθή, εκ παθών και κινδύνων διάσωσον. Ειρήνη, Χρυσοβαλάντου το κλέος σοι προσέρχομαι εν πόθω και πίστει και εκζητώ σην βοήθειαν, κόρη, ίνα ρυσθώ εκ των θλίψεων τάχυον, εκ νόσων τε και πειρασμών και ποικίλων παγίδων του όφεως. Θανάτου του αιωνίου ρύσαι με τον ανάξιον ικέτην, Ειρήνη, και εκ φθοράς και ποικίλων παγίδων του αρχαικάκου εχθρού τάχος με λύτρωσον, ω κλέος των χριστιανών, εκ παθών και κινδύνων διάσωσον. Θεοτόκιον. Παρθένε προς σε προσφεύγω ο τάλας και προς σε χείρας αίρω απαύστως τον σον Υιόν καθικέτευε, κόρη, ίνα σωθώ ο αχρείος ικέτης σου εκ πάντων των διαπλοκών ας ο όφις εκφαίνει, Πανύμνητε. Διάσωσον εκ πάσης νόσου τους δούλους σου, ω Ειρήνη, ότι πάντες προς σε καταφεύγομεν ως έχουσαν τω Θεώ παρρησία. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ’εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίας. Αίτησις υπό του Ιερέως και το Κοντάκιον. Ήχος β’. Προστασία. Συ προστάτης των χριστιανών ακαταίσχυντος και μεσίτης προς Θεόν, Ειρήνη, ταχύτατος, μη παρίδης αμαρτωλών ικέτιδας φωνάς, αλλά πρόφθασον, ω αγαθή, εις την βοήθειαν ημών των θερμώς δεομένων σοι. Λύσον συ τας στειρώσεις και τέκνα πιστοίς παράχου, Χρυσοβαλάντου θησαυρέ, και ημών δόξα και καύχημα. Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ’. Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεώς μου. Στίχος. Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, και κατεύθυνε τα διαβήματά μου. Ευαγγέλιον. (Λουκά ζ’ 36-50) Ηρώτα δε τις αυτόν των Φαρισαίων ίνα φάγη μετ΄ αυτού∙ και εισελθών εις την οικίαν του Φαρισαίου ανεκλίθη. και ιδού γυνή εν τη πόλει ήτις ην αμαρτωλός, και επιγνούσα ότι ανεκειται εν τη οικία του Φαρισαίου, κομίσασα αλάβαστρον μύρου και στάσα οπίσω παρά τους πόδας αυτού κλαίουσα, ήρξατο βρέχειν τους πόδας αυτού τοις δάκρυσι και ταις θριξί της κεφαλής αυτής εξέμασσε, και κατεφίλει τους πόδας αυτού και ήλειφε τω μύρω. ιδών δε ο Φαρισαίος ο καλέσας αυτόν είπεν εν εαυτώ λέγων∙ ούτος ει ην προφήτης, εγίνωσκεν αν τις και ποταπή η γυνή ήτις άπτεται αυτού, ότι αμαρτωλός εστί. και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν∙ Σίμων, έχω σοι τι ειπείν, ο δε φησί∙ διδάσκαλε, ειπέ. δύο χρεωφειλέται ήσαν δανειστή τινί∙ εις ώφειλε δηνάρια πεντακόσια, ο δε έτερος πεντήκοντα. μη εχόντων δε αυτών αποδούναι, αμφοτέροις εχαρίσατο. τις ουν αυτών, ειπέ, πλείον αυτόν αγαπήσει; αποκριθείς δε ο Σίμων είπεν∙ υπολαμβάνω ότι ω το πλείον εχαρίσατο. ο δε είπεν αυτώ∙ ορθώς έκρινας, και στραφείς προς την γυναίκα τω Σίμωνι έφη∙ βλέπεις ταύτην την γυναίκα; εισήλθόν σου εις την οικίαν, ύδωρ επί τους πόδας μου ουκ έδωκας∙ αύτη δε τοις δάκρυσιν έβρεξέ μου τους πόδας και ταις θριξί της κέφαλής αυτής εξέμαξε. φίλημά μοι ουκ έδωκας∙ αύτη δε αφ΄ ης εισήλθεν ου διέλιπε καταφιλούσα μου τους πόδας. ελαίω την κεφαλήν μου ουκ ήλειψας∙ αύτη δε μύρω ήλειψέ μου τους πόδας. ου χάριν λέγω σοι, αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησε πολύ∙ ω δε ολίγον αφίεται, ολίγον αγαπά. είπε δε αυτή∙ αφέωνταί σου αι αμαρτίαι. και ήρξαντο οι συνανακείμενοι λέγειν εν εαυτοίς∙ τις ούτος εστίν ος και αμαρτίας αφίησιν; είπε δε προς την γυναίκα∙ η πίστις σου σέσωκέ σε∙ πορεύου εις ειρήνην. Ο χορός. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Δόξα Πατρί. Ήχος β’. Ταις της σης Οσίας πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψων τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά σου. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Μη εγκαταλείπης με, Χρυσοβαλάντου το κλέος των πιστών το στήριγμα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτους σου θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι αρχαικάκου τα τοξεύματα’ σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω, Οσίαθλε, πάντοθεν πολεμούμενος και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου. Σπεύσον, ω Ειρήνη, ακοίμητε προστάτα και φρουρέ των δεομένων σοι, εύσημε, και ευχάς εκπλήρωσον. Ο Ιερεύς’ Σώσον ο Θεός τον λαόν σου... Ο Χορός’ Κύριε, ελέησον (ιβ’). Ο Ιερεύς’ Ελέει και οικτιρμοίς... Ο Χορός’ και αι λοιπαί ωδαί του Κανόνος Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Της ψυχής μου τα έλκη συ θεράπευσον, κόρη αξιοθαύμαστε, και τέλη της ζωής μου ανώδυνα παράσχου, ίνα πόθω κραυγάζω σοι Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Ατεκνίαν γυναίων συ παρέχεις την λύσιν πανευωδέστατε, διο και αι ποθούσαι υιούς και θυγατέρας προς σε έρχονται άδουσαι, Χαίρε Ειρήνη σεμνή Χρυσοβαλάντου κλέος. Εκ τροχαίου ικέτας συ προστάτευσον, κόρη πανωσιώτατε, και πάσι τοις αιτούσι μετάνοιαν παράσχου, ίνα πάντες κραυγάζωμεν, Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Θεοτόκιον. Μητροπάρθενε Κόρη προς σε σπεύδω δεόμενος, ο ανάξιος, παράσχου υγιείαν και ρώμην σω ικέτη, ίνα πόθω δοξάζωμεν σε, Θεοτόκε αγνή, την δόξαν των αγγέλων. Ωδή η’. Τον Βασιλέα. Τον Βασιλέα ον ηγάπησας σφόδρα, ω Ειρήνη θεόφρον, λιταίς σου ευμένισον τάχος, ίνα μη κολασθώμεν. Συ ω Ειρήνη, ημών τας καρδίας ειρήνης και χαράς πληροίς, δεδοξασμένη διο σε απαύστως υμνούμεν, αθλοφόρε. Τας ασθενείας μου της ψυχής ιατρεύεις και σαρκός τας οδύνας, Ειρήνη, διο σε δοξάζω, Χρυσοβαλάντου κλέος. Θεοτόκιον. Την Θεοτόκον και Λυτρωτού την μητέρα των αγγέλων αι τάξεις υμνείτε και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Ειρήνη αθληφόρε, σε παρακαλούμεν και δεόμεθα, κόρη πανύμνητε, τους ορθοδόξους απαύστως σκέπε και φύλαττε. Μονής Χρυσοβαλάντου κλέος ανεδείχθης και των πιστών καταφύγιον άριστον, Ειρήνη κόρη σεμνή, μοναζουσών η δόξα. Κατάνυξιν παράσχου εμοί τω αθλίω, υπομονήν και πτωχείαν του πνεύματος αξίωσον λιταίς σου Χριστού ιδείν την δόξαν. Θεοτόκοιον. Πανάμωμε Παρθένε, σκέπασον ικέτην και εκ χειρών αρχαικάκου διάσωσον τοις δε ποθούσι, Αγνή, μετάνοιαν παράσχου. Και ευθύς, το Άξιον εστιν... και τα Μεγαλυνάρια. Δεύτε εφημήσωμεν οι πιστοί Οσίαν Ειρήνην των ατέκνων καταφυγή, των δε ορθοδόξων προστάτιδα και κλέος και πάντων των εν θλίψει το παραμύθιον. Εκτενώς ικέτευε τον Θεόν υπέρ της Ελλάδος ειρηναίαν αυτήν τηρείν και λυτρούσθαι πάντων δεινών τε και κινδύνων, μοναζουσών το κλέος, Ειρήνη Πάνσοφε. Έλαμψας τω πάλαι εν τη Μονή του Χρυσοβαλάντου, ω Ειρήνη θαυματουργέ, και των μοναζόντων κατέστης, αθληφόρε, το πρότυπον και κλέος και πάντων σέμνωμα. Ίδωμεν τους άθλους σου, αγαθή, ους εν τη μονή σου συ κατήγαγες ταπεινώς και τας αρετάς σου δι’ων κατεκοσμήθης, Ειρήνη χριστοδρόμε, πιστών το κλέϊσμα. Ατεκνίαν λύεις των γυναικών, Ειρήνη θεόφρον, ορθοδόξων καταφυγή, συ και τας ιάσεις παρέχεις αδαπάνως τοις πίστει προσιούσιν εις την εικόνα σου. Το Μεγαλυνάριον του Αγίου του Ναού και Πάσαι των αγγέλων... Αμήν. Είτα το Απολυτίκιον. Ήχος γ’. Θείας πίστεως. Δόξαν ρέουσαν, υπεριδούσα, νύμφη άμωμος, ώφθης Κυρίου δι’ ασκήσεως Οσία εκλάμψασα ως ουν Ειρήνη τυχούσα του πόθου σου εν ομονοία ημάς διαφύλαττε, αξιάγαστε, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύουσα δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Ο ιερεύς. Ελέησον ημάς ο Θεός... και μνημονεύει τα ονόματα των πιστών, υπέρ ων η Παράκλησις τελείται, ποιεί την απόλυσιν. Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός, η ελπίς ημών. Ο Χορός. Δόξα. Και νυν. Κύριε ελέησον (γ’) Πάτερ, άγιε ευλόγησον. Των πιστών ασπαζομένων την εικόνα της Οσίας ψάλλομεν τα εξής: Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Χαίρε, ω Ειρήνη θαυμαστή. Χαίρε ορθοδόξων προστάτα και των πιστών ο φρουρός άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεόν εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν οι κατατρυχόμενοι υπό ποικίλων παθών σπεύσον και ατέκνοις παράσχου τέκνα, θεοδόξαστε κόρη, ως και υγιείαν, καλλιπάρθενε. Ήχος πλ. δ’. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Ήχος β’. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθιμι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ήχος α’. Τη πρεσβεία, Κύριε, πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν και ελέησον ημάς ως μόνος οικτίρμων. Ο Ιερεύς ή ο Προεστώς Δι’ ευχών... Αμήν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΑΘΛΗΦΟΡΟΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισεν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδίαν μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτησα. Διαπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ΄εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνωρισόν μοι κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχρών μου Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ εί ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνην σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Ευθύς εις Ηχον δ΄ Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ευλογημένος ο ερχόμενος έν ονόματι Κυρίου. (Τετράκις) Ήχος δ’ ( ο υψωθείς εν τω Σταυρώ) Την εξανθίσασαν αγνείας λαμπρότητι, ως εν κοιλάσιν ευωδέστατο ίον, Κυριακήν την ένδοξον, Μαρτύρων καλλονήν, πάντες ανυμνήσωμεν , πρός αυτήν εκβοώντες, ρύσαι τους υμνούντας σε, των δεινών σαίς πρεσβείαις∙ ίνα γεραίρωμεν ευλαβώς την πανεύφημόν σου Μνήμην , αθληφόρε αξιάγαστε. Δόξα πατρί…και νυν Ήχος α’ (Του λίθου σφραγισθένος) Ου σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι∙ ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους; ούκ αποστώμεν Δέσποινα εξ σού∙ σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ωδή α’ (Ήχος πλ δ’ ) «Υγράν διοδεύσας….» Υμνούμεν σε πόθω , Κυριακή, Χριστού Αθληφόρε, και δεόμεθα σου θερμώς, παράσχου λιταίς σου πρός τον Κτίστην, πάσι τοις κάμνουσι την ανάρρωσιν. Μαράνασα, Μάρτυς , σώμα το σόν, Θεού, δι’ αγάπην, κακουχίαις τε και δεινείς∙ διό τα του σώματός μου πάθη, δι’ εγκρατείας μαράναι αξίωσον. Νυκτός Χριστού Μάρτυς και σκοτασμού, της πλάνης φυγούσα, ηξιώθης θείους φωτός∙ καμέ φωτισθήναι ταίς λιταίς σου, θεοφεγγέσιν ακτίσιν αξιώσον. Θεοτόκιον Εκένωσε,Κόρη, ο ποιητής, εν τη ση κοιλία, εαυτόν τους δε πατρίκους, κόλπους το καθόλου μη κενώσας, δια το σώσαι ως Θεός το ανθρώπινον. Ωδή γ’ Συ ει το στερέωμα. Ίασαι τα πάθη μου, τα της ψυχής και του σώματος, ταίς πρός Θεόν, ενθέρμοις λιτάις σου, Κυριακή μεγαλώνυμε. Σύνασίν μοι δώρισαι, τω ασυνέρτω , Πανθαύμαστε, Κυριακ΄λη , ίνα πράττω πάντα, του Θεού τα προστάγματα. Εκ σου , Παμμακάστε, Κυριακή, την κατάπαυσίν, νόσων δεινών, πόθω αναμένω, απολαύσαι πρεσβείαις σου. Θεοτόκιον Απαστράπτουσα θαύμασιν, εκ των προσφευγόντων σοι, Μάρτυς ένδοξε, των παθών φρικτήν σκοτόμαιναν, απελαύνεις όντως ταίς πρεσβείαις σου. Ωδή δ΄.Εισακήκοα Κύριε... Ρείθρα όντως, Πανένδοξε, ιαμάτων άφθονα αναβλύζουσα, τοις τιμώσιν σήν πανήγυριν, ρώσιν ταίς λιταίς σου νύν χωρήγησον. Των Μαρτύρων την εύκλειαν , την Κυριακήν ανυμνήσωμεν, οι Πιστοί και επαινέσωμεν,ως τετυχηκότες απαλλαγής των δεινών. Θεοτόκιον Υφαντόν εκ της άνωθεν, χάριτος χιτώνα , Παρθένε, ένδυσον , τον σόν δούλον ταίς πρεσβείαις σου , και τη αφθαρσία με περίβαλε. Ωδή ε΄.Φώτισον ημάς... Σόφισον με νύν, της σοφίας ταίς ελλαμψεσι, ταίς υπέρ νούν και υπερ έννοιαν, και φωτί θείω, Κυριακή ελευθέρωσον. Υψιστον Θεον, ον εκήρυξας, Πανεύφημε, τούτον εκδυσώπει υπέρ του δούλου σου, παθών θλιβόντων , και δεινών απαλλαγήναι με. Θεοτόκιον Ρύπου με παθών , μεσιτεία σου καθάρισον, και την σκοτισθείαν ψυχήν μου φώτισον, ίνα σε δοξάζω και υμνών σε, Πολυΰμνητε. Ωδή στ΄.Ιλάσθητι μοι. Ιδείν την δόξαν Θεού, επιπιθών ο ταλαίπορος, Κυριακή , πρός την σήν, προσφεύγω βοήθειαν , θερμως σου δεόμενος, όπως ταίς λιταίς σου, ταύτης γένωμαι νύν μέτοχος. Αγάπη πρός την Θεόν, πάντα ως φρούδα κατέλιπες, Κυριακή τα εν τη∙ Σου ούν και τον δούλον σου, παριδείν αξίωσον , πάντα τα ηδέα, και αγίως πολιτεύεσθαι. Κρατήρα, Κυριακή, θανατηφόρον κεκέρακεν, η Εύα πάλιαι εμοί∙ Συυ δε τοις σοίς αίμασιν, οίνόν μοι ενστάλαξον, της αθανασίας, την καρδίαν μου ευφραίνοντα. Θεοτόκιον Η μόνη καταφυγή, Χριστιανών συ βοήθησον, τω κινδυνεύοντι νύν, και χείρα μοι όρεξον, και πρός τον λιμένα με, τον της σωτηρίας , καυοδήγησον, Πανάχραντε. Διάσωζε, Κυριακή Αθληφόρε, ταίς πρός Θεόν σου πρεσβείαις, απο ποικίλων κινδύνων τους δούλους σου, και ίασαι τας δεινάς ημών νόσους. Και θεοτόκιον .Αχραντε... Κοντάκιον ήχος β΄ Ανέτειλεν ημίν λαμπρά, ώσπερ ήλιος, η Μνήμη σου Σεμνή Κυριακή αθληφόρε, νέφη των παθών αποδιώκουσα, και φωταγωγούσα τους ευσεβώς, τη ση Εικόνι προσπελάζοντας, και σε πόθω και πίστει γεραίροντας. Ευθύς το προκείμενον. Ήχος δ΄ Υπομένων υπέμειαν τον Κύριον και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεώς μου. Στοίχος. Και έστησε επο πέτραν τους πόδας μου και κατεύθυνε τα διαβήματά μου. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ματθαίου (Ι΄. 16-22) Είπεν ο Κύριος τοίς εαυτού Μαθηταίς∙ Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς, ως πρόβατα εν μέσω λύκων. Γίνεσθαι ούν φρόνιμοι ως οι όφεις, και ακέραιοι ως αι περιστεραί. Προσέχετε δε απο των ανθρώπων∙ παραδώσουσι γάρ υμάς εις συνέδρια, και εν συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς. Και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθαι ένεκσν εμού, εις μαρτύριον αυτοίς και τοίς έθνεσι. Όταν δε παραδίδωσιν υμάς, μη μεριμνήσετε, πως ή τι λαλήσητε∙ ου γάρ υμείς εστέ οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του Πατρός υμών , το λαλούν εν υμίν.Παραδώσει δε αδελφόςαδελφόν εις θάνατον , και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς, και θανατώσουσιν αυτούς. Και έσεσθε μισούμενοι υπο πάντων διά το όνομά μου∙ ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται. Δόξα... Ταις του Αθλοφόρου πρεσβείαις, Ελεήμων εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων Και νύν.. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμων εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων Στίχος. Ελεήμων ελέησόν με ο Θεός... και το παρόν προσόμοιον, Ήχος πλ. Β΄ Ουδείς καταφεύγων εν τη σκέπη σου, κατησχυμμένος εκπορεύεται , Κυριακή Αθληφόρε, αλλ’ αιτείται την ρώσιν και λαμβάνει την ίασιν , παρά Θεού ταίς ικεσίαις σου. Ωδή δ΄. Παίδας Εβραίων. Πάντων δεινών αρρωστημάτων , τα ιάματα λαμβάνομεν αφθόνως, οι πιστώς τη θερμή , προστρέχοντες σοι σκέπη, Κυριακή ανένδοξε, ταίς εν θέοις σου πρεσβείαις. Όμβρους παρέχεις ιαμάτων , καταπαύουσα το πύρ αρρωστημάτων , και Πιστούς συ ποιείς, υμνείν αδιαλείπτως∙ ευογητός ει Κύριε, ο Θεός εις τους αιώνας. Θέσει, ω Μάρτυς, θεουμένη, ως εγγίζουσα τω θρόνω του Υψίστου, υπέρ πάντων ημών, των σε ανευφημούντων , υμνωδιών εν κάλλεσι , τον Θεόν αεί δυσώπει. Θεοτόκιον Ως περ ο Άσωτος, Μαρία, νύν πρεχέω τα δάκρυα αφθόνως∙ ως Τελώνης αεί, ιλάσθητι κραυγάζω∙ σώσον με τοίνυν, Δέσποινα, Μητρικαίς σου ικεσίαις. Ωδή η΄. Τον βασιλέα. Συ των αιμάτων , τοίς σταλαγμοίς σου, Παρθένε, αποξήρανον βυθόν αμαρτίας, και χορήγει ρώσιν, τοίς κάμνουσι λιταίς σου. Εύχου Κυρίω, Κυριακή Αθληφόρε, υπέρ πάντων των σοι προσφευγόντων , και ρύου κινδύνων, αυτούς σαίς ικεσίαις. Ρύσαι σόν δούλον , Κυριακή Αθληφόρε, τον τη σκέπη τη ση προσλθόντα, νόσων ολεθρίων , και θλίψεων λιταίς σου. Θεοτόκιον Αγνή Παρθένε, εκ κατωτάτου βυθού, με απογνώσεως ρύσαι και πρός όρμον, μετανοίας βίον, ίθυνον του σου δούλου. Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον Φωτί τω απροσίτω, εντρυφώσα θεόφρων , της αμαρτίας αχλύν την κακόζοφον , εκ των σών δούλων λιταίς σου, νύν διασκέδασον. Ευφρόσυνον ημέραν , άγει νύν η Κτίσις, Κυριακή , τηνσήν Μνήμην γεραίρουσα, και ειρηναίαν εκ των σών λιτών σου, κατάστασιν αναμένουσα. Ιασιν ταχίστην, δώρησαι λιταίς σου, Κυριακή Αθληφ΄ρε, και φώισον , τον σκοτεινόν αμαρτίαις νούν μου, Πανένδοξε. Θεοτόκιον Μετά Θεόν, Παρθένε, άμαχον προστάτιν, και αντιλήπτορα μέγιστον έχων σε, κράζω σοι σώσον , τον δούλον σου Άχραντε. Το, Άξιον εστί, και τα παρόντα Μεγαλυνάρια Έπιδε εξ ύψους θείου Χριστού, Νύμφη στεφηφόρε,και επίσκεψαι τους πιστώς, σε ανευφημούντας, και θείαις σου πρεσβείαιας, νόσων παντοίων ρύσαι, και πάσης θλίψεως. Τον Χριστόν ποθήσασα αληθώς, έσπευσας τεθνάναι, και θυσίαν προσενεγκείν, σεαυτήν αγία, Κυριακή θεόρφων∙ τούτον ούν εκδυσώποει, υπέρ των δούλων σου Κύριον ποθούσα Κυριακή τον ωραίο κάλλει παρά πάντας τους γηγενείς, τούτον ενυμφεύθης, αθλητικοίς αγώσι, ως μάρτυς αληφόρος, ως καλλιπάρθενος. Και το, Πάσαι των Αγγέλων Τρισάγιον και το τροπάριον.Ήχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε. Ως βρύσις πολύκρουνος Παρθενομάρτυς Χριστόυ, κατήρδευσας, Πάνσοφε, την Εκκλησίαν αυτού, και ήθλησας άριστα∙ έσωσας τους εν σκότει , της ειδωλομανίας, αίγλη των σών θαυμάτων , Κυριακλή Αθληφόρε, διό αν παρρησία, Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς. Ή το παρόν απολυτίκιον Ηχος πλ. α΄. Τον συνάναρχον λόγον Καλλιέργημα ώφθης και θύμα άγιον, προσενεγκούσα τω Πλάστη την καθαράν σου ψυχήν, ήν εδόξασε Χριστός, ως καρτερόψηχε. Όθεν και βρύει διά σου , τοίς τιμώσι σε πιστοίς, τας χάριτας υπέρ ψάμμον , Κυριακή αθληφόρε, ως ελεήμων και φιλάνθρωπος. Ο ιερεύς ως έθος μνημονεύει Εις την απόλυσιν ψάλλομεν ο παρόν Προσόμοιον Ήχος β΄ Ότε εκ του ξύλου Σε νεκρόν Κλάδος ευκλεής, Κυριακή, ρίζης διασήμου εδείχθης, Χριστόν κηρύξασα, φέρων της αθλήσεως, καρπόν σωτηρίας, και ξηραίων εν χάριτι, φυτά ασεβείας∙ όθεν σε δοξάζοντες, καθικετεύομεν, ρύσαι ταίς πρεσβείαις σου πάσης, λύμης των παθών αχλυώδους, τους τη θεία σκέπη σου προστρέχοντας Αγίου Ιωάννου ΧρυσοστόμουPosted: 21 Jan 2009, 15:56 Administrator Joined: 14 Apr 2008, 11:30 Posts: 4122 Location: Athens Gender: Male Ὠδή α΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ. Ἀρχήν σοφίας τόν Θεοῦ ποιούμενος, φόβον Χρυσόστομε, ἐντολάς ἁπάσας, δι’ αὐτοῦ ἐτήρησας, καί τῆς ἀγάπης ἔφθασας, τήν ἀκρώρειαν Πάτερ, ὧν περ μετόχους ἀνάδειξον, καί ἡμᾶς ταῖς θείαις πρεσβείαις σου. Ἐν ἐγκρατείᾳ τῆς σαρκός ἐνέκρωσας, πάθη Χρυσόστομε, καί εἰς ἀπαθείας, ὕψος ἀνελήλυθας, διό σε ἱκετεύομεν, καί ἡμᾶς τούς σούς δούλους, παθῶν ἁπάντων ἐκλύτρωσαι, τῆς ψυχῆς ὁμοῦ καί τοῦ σώματος. Ἐκ νεαρᾶς τῆς ἡλικίας Ἅγιε, σύ τήν ταπείνωσιν, ἀγάπησας λίαν, ἔπαρσιν ἐμίσησας, ἀλλά καί ἡμᾶς πρέσβευε, τά φρονήματα πάντα, τά ὑψηλά ἀποστρέφεσθαι, καί τοῖς ταπεινοῖς συναπάγεσθαι. Ἐν ταῖς ἀγκάλαις τόν Χριστόν βαστάζουσα, ἔλεγες Ἄχραντε, ὦ γλυκύ μου σπλάγχον, ἐπεί με Μητέρα σου, γενέσθαι κατηξίωσας, δέομαί σου Υἱέ μου, πάσης ἀνάγκης διάσωσον, τούς ἐμοί προσφεύγοντας δούλους σου. Ὠδή γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος. Σοί τό ζῆν κατά Παῦλον, ἦν ὁ Χριστός Ἅγιε, καί τό ὑπέρ τούτου τεθνάναι, κέρδος λελόγισται, διό κἀμέ τῇ σαρκί, θανεῖν Χριστόν ἐκδυσώπει, καί ζῆν ἐν τῷ Πνεύματι Πάτερ Χρυσόστομε. Ἀπογνώσεως ὤφθης, ἐκκοπτικός πέλεκυς, τοῖς δέ μετανοίας ἐδείχθης κήρυξ Χρυσόστομε, διό ἀξίωσον, μετανοεῖν με γνησίως, ἐφ’ οἷς ἐπλημμέλησα, λόγοις καί πράξεσιν. Εἰληφώς ἐξουσίαν, παρά Χριστοῦ Ἅγιε, λύειν καί δεσμεῖν ἁμαρτίας ἐμοῦ διάλυσον, ἁμαρτιῶν τήν πληθύν, καί τοῦ Κυρίου τῷ φόβῳ, σύνδησόν με πάνσοφε, θεῖε Χρυσόστομε. Θεοτοκίον. Μέγα ὄντως ὑπάρχει, τό σόν Ἁγνή καύχημα, ὅτι τόν Υἱόν τοῦ ἀνάρχου Πατρός ἐγέννησας, ὅν ἐκδυσώπησον, ἧς περ ἀπώλεσα θείας, ἀξιῶσαι χάριτι υἱοθεσίας με. ∆ιάσωσον ἀπό κινδύνων τούς δούλους σου Χρυσολόγε, ὅτι σέ ἐν πειρασμοῖς ἀεί προβαλλόμεθα, μεσίτην πρός τόν Θεόν καί Σωτῆρα. Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος. Ἄξιον ἐστί... Μεγαλυνάρια Χαίροις οἰκουμένης θεῖε φωστήρ, ἱεραρχῶν δόξα, διδασκάλων ἡ κορωνίς, ρήτωρ τῶν ρητόρων, καί ποιμήν τῶν ποιμένων, κλέος τῶν θεολόγων, Πάτερ Χρυσόστομε. Χαίροις ὁ χρυσόρειθρος ποταμός, ὁ τήν οἰκουμένην, καταρδεύων νάμα χρυσοῦν, χαίροις ὁ τήν γλῶτταν χρυσοῦς καί τήν καρδίαν, Χρυσόστομε τρισμάκαρ, πατριαρχῶν ἡ κρηπίς. Θείας εὐσπλαγχνίας ἐγγυητά, Χρυσόστομε Πάτερ, καί ἁπάντων ἁμαρτωλῶν, ἡ παρηγορία, καί τῶν χηρῶν προστάτα, καί πλουτιστά πενήτων, σκέπε τούς δούλους σου. Νυμφικόν ὡς κόσμον τῇ τοῦ Χριστοῦ, Ἐκκλησία Μάκαρ, καταλέλοιπας τάς χρυσᾶς, καί θείας σου βίβλους, ὡς πολυτίμους λίθους, ὡς ψέλλια χλιδῶνας καί περιδέραια. Νεῖλον χρυσορρόαν καί Πακτωλόν, Χρυσοδίνην Πάτερ, σέ γινώσκομεν ἀληθῶς, οὐκ Αἴγυπτον μόνην, ἀλλ’ ἅπασαν τήν κτίσιν, ἀρδεύοντα τοῖς ρείθροις, τῶν θείων λόγων σου. Ποίμανον εἰς πόας ἀνθοποιούς, εἰς νομάς δροσώδεις, εἰς λειμῶνας τούς ζωηρούς, εἰς τόπον τῆς χλόης, καί εἰς πηγάς ὑδάτων, Χρυσόστομε τρισμάκαρ, ἡμᾶς τούς δούλους σου. Ρεῖθρον ἀναβλύζει μελισταγές, ἡ γλῶσσα σου Πάτερ, κατανύξεως τό ἡδύ, γλεῦκος ἀποστάζει, τό χρύσεόν σου στόμα, καί πόμα νεκταρῶδες, κιρνῷ τά χείλη σου. Ἔχοντες ναόν σου τόν ἱερόν, τοῦτον Χρυσολόγε, ὡς προπύργιον νοητόν, προσφεύγομεν τούτῳ, ἐν ὥρᾳ τε κινδύνων, καί ἐπηρείας πάσης ἀπολυτρούμεθα. Αἴτησαι εἰρήνην παρά Θεοῦ, ὁμόνοιαν σκέπην, μέχρι τέλους ὑπομονήν, ψυχῶν σωτηρίαν, ἡμῖν τοῖς σοῖς οἰκέταις, εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου θεῖε Χρυσόστομε. Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἰ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ Δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς. Ἦχος β΄ Πάντων προστατεύεις Θεῖε Ἱεράρχα τοῦ Χριστοῦ, πάνσοφε Χρυσόστομε Πάτερ, φωστήρ παγκόσμιε, πάσης ἀπολύτρωσαι, βλάβης καί θλίψεως, ὁρατῶν ἀοράτων τε ἐχθρῶν καί παντοίων, νόσων ἐλευθέρωσον, ψυχῆς καί σώματος, τούς τήν ἱεράν σου εἰκόνα, κατασπαζομένους ἐν πίστει, ἡμᾶς καί τιμῶντας τό σόν ὄνομα. Ενοριακή Μαθητεία, 'Παράκλησις Ιωάννου Χρυσοστόμου' Υπεραγίας Θεοτόκου ΙεροσολυμίτισσαςPosted: 22 Dec 2008, 14:06 Administrator Joined: 14 Apr 2008, 11:30 Posts: 4122 Location: Athens Gender: Male Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ' ό το Θεός Κύριος, ως συνήθως, και το εξής∙ Ήχος δ'. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τους προσκυνούντας σην αγίαν εικόνα την αχειρότευκτον, αγνή Θεοτόκε, εν τω πανσέπτω τάφω σου εν Γεθσημανή σκέπε και διάσωζε, των Ιεροσολύμων σέμνωμα, κακώσεων, ακηδίας, ραστώνης και χαμαιζήλων άπαντας παθών, ίνα σε πόθω ψυχής μεγαλύνωμεν. Δόξα. Και νυν. Ου σιωπήσομέν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γάρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού∙ σους γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα ο Ν' Ψαλμός και ο Κανών, ού η ακροστιχίς∙ «Ιεροσολυμίτισσα Θεοτόκε, βοήθει μοι» Ωδή α'. Υγράν διοδεύσας. Ικάνωσον πάντας τους ευσεβείς του όφεως τάχος, Θεοτόκε, την κεφαλήν συντρίψαι πτερνίζοντος το γένος των χοϊκών, Ιεροσολυμίτισσα. Επίβλεψον, Μήτερ, εξ ουρανού και ίδε τους πόθω προσκυνούντας την σην μορφήν, την άνευ χειρός ιστορηθείσαν βροτείου, ώ Ιεροσολυμίτισσα. Ωδή β'. Ρανίδας δακρύων μου σων ευχών απόσμηξον μάκτρω, ευσυμπάθητε Μαριάμ, του σπεύδοντος χάριτί σου θεία τη μητρική, Ιεροσολυμίτισσα. Ουράνωσον φρόνημα των πιστών ποθείν τα εν πόλω διαμένοντα ακλινώς, και νέκρωσον λογισμούς ατάκτους σων ικετών, Ιεροσολυμίτισσα. Ωδή γ'. Ουρανίας αψίδος. Σήν εικόνα κατείδε, Τατιανή, Δέσποινα, έκπληκτος φωτί ηυγασμένην, ω ξένου θαύματος, εν τω κελλίω αυτής άνευ χρωστήρος χρωσθείσαν χοϊκού, Μητρόθεε, κόσμου βοήθεια. Όλβος πέλει ναού σου του ιερού τάφου σου το αχειροποίητον, Μήτερ, θείον σου έκτυπον, ό προσκυνούντες πιστώς αναβοώμεν∙ βοήθει σε τοις μακαρίζουσιν εν βίου κλύδωσι. Λύσον της εμπαθείας σων ικετών ζόφωσιν και ειρήνην τη Εκκλησία δώρησαι, Δέσποινα, ίνα σε πάντες ενί στόματι ανευφημώμεν και μορφήν σου άχραντον κατασπαζώμεθα. Υπερύμνητε Μήτερ, Γεθσημανής σέμνωμα, σου την αχειρότευκτον όντως κατασπαζόμενοι μορφήν βοώμεν τρανώς∙ φανέ Ιεροσολύμων, την ημών σκοτόμαιναν δίωξον θλίψεων. Ειρήνευσον ζωήν σων δούλων και σύντριψον πολεμίους ταις πρεσβείαις σου προς τον σον Υιόν τον ειρήναρχον, ακέστορ σεμνή Ιεροσολύμων. Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β'. Πρεσβεία θερμή. Λιταίς σου θερμαίς, Ιεροσολυμίτισσα, πιστών οι χοροί εκάστοτε προσφεύγοντες ευλαβώς κραυγάζομεν∙ προς Θεού αίνον χείρας ανύψωσον ημών σην αχειρότευκτον μορφήν πιστώς προσκυνούντων, Μήτερ άχραντε. Ωδή δ'. Εισακήκοα, Κύριε. Μητροπάρθενε Δέσποινα, τάφω εν πανσέπτω σου ασπαζόμενοι, Ιεροσολύμων κλέϊσμα, σην εικόνα χάριτος πληρούμεθα. Ιεροσολυμίτισσα, Παναγίου Τάφου την αδελφότητα, Θερμοπύλας την φυλάττουσαν πίστεως ενίσχυε και κράτυνε. Την εικόνα σου, άχραντε, την αχειροποίητον και πανθαύμαστον προσκυνούντες απολαύομεν πλούτου δωρεών της συμπαθείας σου. Ιαμάτων η χάρις σου ποταμός αστείρευτος ώφθη άπασιν, ώ Ιεροσολυμίτισσα, αλγεινώς νοσούσι, χαριτόβρυτε. Ωδή ε'. Φώτισον ημάς. Στήριξον ημάς εν τη πίστει βακτηρία σου προσευχών προς τον Υιόν σου και Θεόν τους υμνούντάς σε, Ιεροσολυμίτισσα. Στέψον τους πιστώς προσκυνούντάς σου το έκτυπον το σεπτόν αφθάρτω στέφει, ουρανών Βασιλίς κλεινή, Ιεροσολυμίτισσα. ’Ανωθεν ημίν φως, Ιεροσολυμίτισσα, εγρηγόρσεως κατάπεμψον ταχύ τοις εν ζόφω ακηδίας, φευ, καθεύδουσι. Θραύσον τους δεσμούς αμαρτίας μου και έλκυσον τον σόν πρόσφυγα προς δόμους ουρανών, θεοτίμητε Ιεροσολυμίτισσα. Ωδή στ'. Την δέησιν. Επάκουσον της φωνής δεήσεως των πιστώς ασπαζομένων εικόνα σην αχειρότευκτον, Θεογεννήτορ, Τατιανήν ή ση θέα ευφράνουσα τη λελουσμένη αστραπαίς θεϊκαίς, Ιεροσολυμίτισσα. Ους άπασι τάχιστα ευήκοον κλίνον τοις επιζητούσι σην χάριν και σην αντίληψιν και προστασίαν, Μήτερ Θεού, Παϊσίου αγλάισμα του Αθωνίτου νεαυγούς ασκητού, Ιεροσολυμίτισσα. Τω άρτω με σων ευχών διάθρεψον τον πενόμενον οικέτην σου, Μήτερ, ή των πιστών οικονόμος οξεία και των προσφύγων σου διαχειρίστρια, σου τάφου εν Γεθσημανή θησαυρέ, Ιεροσολυμίτισσα. Οδήγησον πάντων διαβήματα προς λειμώνας αφθαρσίας παντέρπνους τους προσκυνούντας μορφήν σου, Παρθένε, την ιλαράν, Ιεροσολυμίτισσα, ομβροβλυτούσαν τοις πιστοίς του Υιού σου το άμετρον έλεος. Ειρήνευσον ζωήν σων δούλων και σύντριψον πολεμίους ταις πρεσβείαις σου προς τον σον Υιόν τον ειρήναρχον, ακέστορ σεμνή Ιεροσολύμων. ’Αχραντε, ή διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ' εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον. Ήχος β'. Τοις των αιμάτων σου. Την αχειρότευκτον θείαν εικόνα σου, περικλεές Ιεροσολυμίτισσα, διακοσμούσαν τον πάνσεπτον τάφον σου πανευλαβώς οι πιστοί ασπαζόμενοι χάριν την σην δαψιλώς εκδεχόμεθα. Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματος Σου εν πάση γενεά και γενεά. Στίχος. Το πρόσωπον σου λιτανεύσουσιν οι πλούσιοι του λαού. Ευαγγέλιον κατά Λουκάν. (Κεφ. α' 39-49, 56) Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα, και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής∙ και επλήσθη Πνεύματος αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν∙ ευλογημένη σύ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γάρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ∙ μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρί μου, ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γάρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί∙ ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής. Δόξα. Ταις της Θεοτόκου, της Γεθσημανητίσσης, πρεσβείαις, Ελεήμον, ρύσαι βλάβης με πλάνου. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι. Στίχος. Ελεήμον, ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεος Σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Σήν αχειροποίητον και παναγίαν εικόνα, την κοσμούσαν τάφον σου τον σεπτόν, Παντάνασσα, ασπαζόμενοι ευλαβώς κράζομεν∙ Κεχαριτωμένη, ω Ιεροσολυμίτισσα, ως πάλαι ηύφρανας την Τατιανήν κατιδούσάν σε μονάστριαν πυρσεύμασι περιηυγασμένην και χάριτι χαραχθείσαν θεία αφράστως εν κελλίω τω αυτής ούτω κάμε περιαύγασον φέγγει προστασίας σου. Ο Ιερεύς. Σώσον, ο Θεός, τον λαόν Σου... Ωδή ζ'. Οι εκ της Ιουδαίας. Κατ' εχθρών αοράτων νίκας δίδου, Παρθένε, τοις σοι προσφεύγουσι και πόθω σην εικόνα την Ιεροσολύμων θείαν κλήσιν κατέχουσαν ασπαζομένοις πιστώς, Κυρία Θεοτόκε. Ευσυμπάθητε Μήτερ, σωφροσύνης πυξία ημάς ανέδειξον τους σε υμνολογούντας εκάστοτε και πόθω εκζητούντας την χάριν σου, ίνα του βίου σοφώς ανύσωμεν την τρίβον. Βάθρον της παρθενίας, Παναγία Παρθένε, τους καταφεύγοντας τη πανσθενεί σου σκέπη αγνείας μυροθήκας ηδυπνεύστους ανάδειξον διώκουσα των παθών ημών την δυσωδίαν. Όρμον χειμαζόμενων εν θαλάσση του βίου αεί σε έγνωμεν, των Ιεροσολύμων επώνυμε Παρθένε∙ όθεν πόθω βοώμέν σοι κατάπαυσον των παθών τας τρικυμίας, Μήτερ. Ωδή η'. Τον Βασιλέα. Η εν ταις λύπαις πιστών χορεία, Παρθένε, τη ση χάριτι σπεύδουσα κράζει∙ δείξόν μοι αφάτου χαράς σκηνάς, Παρθένε. Θεογεννήτορ, παύσον ροάς των δακρύων οικετών σου πιστώς προσκυνούντων σήν μορφήν εν τάφω Γεθσημανή σεπτώ σου. Εν ταις ανάγκαις σε οικονόμον γινώσκω και ιάτειραν εν ασθενείαις χαλεπαίς ο πρόσφυξ της χάριτος σου, Μήτερ. Ιλάσθητί μοι τω προσκυνούντι μορφήν σου, ην βροτών ουκ εχάραξε, Μήτερ, χειρ, ευλογημένη, Γεθσημανής κοσμήτορ. Ωδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον. Μετόχους αθανάτων αγαθών σους δούλους, Μήτερ Θεού, Ιεροσολυμίτισσα, τους προσκυνούντας εικόνα την σήν ανάδειξον. Ουδόλως ανανεύων σχέσεως του πλάνου σήν μητρικήν, Ιεροσολυμίτισσα, αιτούμαι χάριν και κράζω∙ λύσον μου πώρωσιν. Ιάτρευσον πληγάς μου του τραυματισθέντος νοός εχθρού, Ιεροσολυμίτισσα, απάτη κράζω ο τάλας δούλος σης χάριτος. Χαράς αστασιάστου πρόξενε, Παρθένε, των ευσεβών, Ιεροσολυμίτισσα, των λυπηρών σων προσφύγων αχλύν εκδίωξον. Το αξιόν έστι... και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Δεύτε, ασπασώμεθα την μορφήν της αειπαρθένου, ποιηθείσαν άνευ χειρός αληθώς βροτείου εν Ιεροσολύμοις, και έχουσαν την κλήσιν αυτών την πάνσεπτον. Χαίροις της νεότητος ποδηγός προς την σωτηρίαν και προστάτις και αρωγός σοι των προσφευγόντων εν πάσαις βίου ζάλαις, Γεθσημανής κοσμήτορ, πάνσεπτε Δέσποινα. Την σεπτήν μορφήν σου, ην τω φωτί περιηυγασμένην εν κελλίω Τατιανή τω αυτής κατείδεν εν πίστει προσκυνούμεν, Κυρία Θεοτόκε, ως αχειρότευκτον. Σήν προσωνυμούσαν, Μήτερ Θεού, Ιεροσολύμοις προσκυνούντες πανευλαβώς θαυμαστήν εικόνα λαμβάνομεν αφθόνως την εξ αυτής τοις πάσι χάριν εκβλύζουσαν. Δεύτε, ασπασώμεθα ευλαβώς σήν σεπτήν εικόνα εν τω τάφω Γεθσημανή, Ιεροσολύμων λαμπράν προσωνυμίαν την φέρουσαν, Παρθένε, θεογεννήτρια. Παρειμένον ήγειρας θαυμαστώς εν τη Βουλγαρία και ηνέωξας οφθαλμούς εν αυτή αρτίως τυφλής κατασπασθείσης σον έκτυπον, Παρθένε, το αχειρότευκτον. Δείξον τοις προστρέχουσιν ευλαβώς σω πανσέπτω τάφω προσκυνήσαι την σήν μορφήν τρίβον την ευθείαν απάγουσαν προς πόλον, των Ιεροσολύμων κλέος, Παντάνασσα. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι ’γιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον και το Απολυτίκιον. Ήχος πλ. α. Τον συνάναρχον Λόγον. Βοηθήσαι σοις πρόσφυξι σπεύσον, Δέσποινα, τοις ευλαβώς προσκυνούσι εν τάφω Γεθσημανή τω πανσέπτω σήν μορφήν αχειροποίητον, ομβροβλυτούσαν δαψιλώς ιαμάτων οχετούς και νάματα συμπαθείας τοις σε υμνούσι, Παρθένε, λαμπρώς, Ιεροσολυμίτισσα. Εκτενής και Απόλυσις, μεθ' ην ψάλλομεν το εξής∙ Ήχος β'. Ότε εκ του Ξύλου. Σήν αχειροποίητον μορφήν, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, κατασπαζόμενοι θησαυρόν υπάρχουσαν όντως πολύολβον του ναού του αγίου σου εν τάφω σεπτώ σου δύναμιν λαμβάνομεν την απορρέουσαν εξ αυτής και πόθω βοώμεν∙ Χαίρε, Παναγία Παρθένε, αγλαή Ιεροσολυμίτισσα. Ήχος πλ δ'. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Ήχος β'. Την πάσαν ελπίδα μου εις σέ ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Δίστιχον. Ιεροσολυμίτισσα, Πατριάρχην σκέπε, βοά Χαραλάμπης. ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΩ ΜΟΝΩ ΑΛΗΘΙΝΩ ΘΕΩ ΗΜΩΝ Αγίου ΣπυρίδωνοςPosted: 12 Jul 2008, 03:46 Administrator Joined: 14 Apr 2008, 11:30 Posts: 4122 Location: Athens Gender: Male Μετά το ευλογητόν, το Κύριε εισάκουσον. Είτα το, θεός Κύριος, και το τροπάριον. Ήχος δ’. Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τον ιεράρχην του Χριστού τον πανένδοξον και τροπαιούχον ευσεβείας αήττητον, των ορθοδόξων καύχημα, Σπυρίδων σοφόν, πάντες ανυμνήσωμεν, προς αυτόν εκβοώντες, ρύσαι ικεσίαις σου, πειρασμών και κινδύνων, τους μετα πόθου, Πάνσεπτε, το σον, καταφιλούντας ιερόν εκτύπωμα. Δόξα. Και νυν. Θεοτόκιον. Τη Θεοτόκω εκτενώς … Ο Ν' ψαλμός και ο Κανών ΩΔΗ Α’ Ήχος πλ. δ'. Υγράν διοδεύσας. Άγιε του Θεού.. Σπυρίδων Μακάριε των πιστών, αντιλήπτωρ μέγα ,την πρεσβεία σου συνεργόν, ημίν πάσι δίδου τοις εκ πόθου, ασπαζομένοις την θεια Εικονα σου. Άγιε του Θεού.. Πάσαι ευσεβούντων ω θαυμαστέ, Σπυρίδων αι τάξεις, ανυμνούσι σε αληθώς, Θεός γαρ ο πλάστης και δεσπότης, αξιοχρέως σε πάτερ εδόξασε. Φωτί τω αυλω εν ουρανώ, Σπυρίδων Παμμάκαρ, συν αγγέλοις συ εντρυφών, ταις προς τον Δεσπότην ευπροσδέκτοις, ημάς λιταίς σου φωταγώγησον. Θεοτοκίον. Συνέχομαι κινδύνοις και πειρασμοίς, και προς σε Παρθένε, καταφεύγων επιζητώ, την λύσιν αυτών και σωτήριαν, διο λιταίς σου τον δούλον σόν οίκτηρον. ΩΔΗ Γ’ Άγιε του Θεού.. Νεκράν συ εφώνησας, εκ του μνημείου Σπυρίδων Όσιε, ούτω καμέ, πταίσμασι θανόντα, σαις λιταίς εξανάστησον. Άγιε του Θεού.. Κόρος ου προσγίνεται, τοις σε τιμώσι Σπυρίδων Όσιε, Συ γαρ ημών, προστάτης και ρύστης, και τιμή και αντίληψης. Άπασης με θλίψεως, και εκ κινδύνων, Σπυρίδων Όσιε, σαις προσευχαίς και παντοίων νόσων και κολάσεως λύτρωσε. Θεοτοκίον. Έχων την ελπίδα μου εν σοι Πανάσπιλε Δέσποινα όλην προς σε, ανατείλω χαίρων την ψυχήν και διάνοιαν. ΩΔΗ Δ’ Άγιε του Θεού.. Ώι πολύφωτε ήλιε των Πατέρων κλέος Σπυρίδων Όσιε , τους τιμώντας σε αξίωσον, φωταγωγηθήναι ταις πρεσβείαις σου. Άγιε του Θεού.. Παρεστώς του Παντάνακτος, θρόνω αιωνίω τους ανυμνούντας σε, ω Σπυρίδων ελευθέρωσον, εκ παντός κινδύνου ικεσίαις σου. Ως τον όφιν μετέβαλες, εις χρυσόν Σπυρίδων Παναγιώτατε, ούτω δέομαι μετάβαλε, από των κακών με εις μετάνοιαν. Θεοτοκίον. Ρύσαι Μήτερ τον δούλον σου, εκ των κατεχόντων δεινών με θλίψεων, επι σοι γαρ ανατίθημι πάσαν την ελπίδαν Αειπάρθενε. ΩΔΗ Ε’ Άγιε του Θεού.. Λύσον των παθών, την ομίχλη Αγιώτατε, τη φωταγωγία των σεπτών σου λιτών, και προς τρίβους, βίου με οδήγησον. Άγιε του Θεού.. Νόσων ιατρός, και κινδύνων ρύστης ένθεος, συ ανεδείχθης Σπυρίδων Ιερέ. Διο ψυχήν μου, ταις λιταίς σου νυν θεράπευσον. Ρυσαι με δεινών, ω Σπυρίδων ιερώτατε τον σοι ευλαβώς καταφεύγοντα και ταις λιταίς σου, πάσης θλίψεως απάλλαξον. Θεοτοκίον. Άχραντε ημίν, τοις οικέταις σου χορηγήσον, τοις κατεχομένοις υπο των θλίψεων την σωτηρίαν, μεσιτείαις σου προς Κύριον. ΩΔΗ ΣΤ’ Άγιε του Θεού.. Νεκρώσας, σου της σαρκός τας κινήσεις, εξανέστησας νεκρούς ω Σπυρίδων, ζωοποιώ και ενθέω σου λόγω. Όθεν καμού την ψυχήν Πάτερ Άγιε, ταις σαις λιταίς ως συμπαθής, νεκρωθείσαν τοις πάθεσι ζώωσον. Άγιε του Θεού.. Συνέχει με των πταισμάτων θάλασσα, και χειμάζει τρικυμία κινδύνων, και προς βυθόν απωλείας καθέλκει, των ανιάτων παθών η αντίπνοια, Θεόν ο κυρήξας τον Χριστόν, ω Σπυρίδων των κλύδωνα κόπασον. Προστάτα των θλιβωμένων Σπυρίδων, μολυνθείσαν ηδοναίς την ψυχήν, μου δια λουτρού κατανύξεως Θειας, καθαρτικών τε δακρύων απόλουσον. Και ρύσαι με της φοβεράς ,σαις λιταίς και ασβέστου κολάσεως. Θεοτοκίον. Φυγάδευσον εκ της αθλίας σαρκός μου, την ανίατον ασθένειαν Κόρη και των δεινών αλγηδόνων με ρύσαι και θεραπείαν τελείαν μοι δώρησαι και σώσον με τον επι σοι, πεποιθότα ταις θείαις πρεσβείαις σου. Διάσωσον. Εκ θλίψεων και εκ παντοίων κινδύνων λύτρωσαι Ιεράρχα τους την θείαν Μνήμην σου θερμώς εορτάζοντας ως ρύστης των θλιβωμένων Σπυρίδων. Και Θεοτοκίον. Άχραντε… Ο Ιερεύς μνημονεύει. Είτα το κοντάκιον Ήχος δ’ Τοις λόγοις εκόσμησας ,την εκκλησίαν Χριστού, τοις έργοις ετίμησας το κατ’ εικόνα Θεού, Σπυρίδων Μακάριε. Έλαμψας εν τω κόσμω, τη εν τη σωφροσύνη, χάριτας ιαμάτων απαστράπτων τοις πάσι. Διο και νυν γεραίρομεν πίστει την Μνήμην σου. Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ’ Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν. Στίχος. Ακούσατε ταύτα πάντα τα έθνη, Ενωτίσασθε πάντες οι κατοικούντες την Οικουμένην. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην (ι' 9-16) Είπεν ο Κύριος. Εγώ είμι η θύρα, δι εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται, και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται ειμή ίνα κλέψη, και θύση, και απολέση∙ εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν. Εγώ είμι ο Ποιμήν ο καλός∙ ο Ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων. Ο μισθωτός δε και ουκ ων ποιμήν ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον, και αφίησι τα πρόβατα, και φεύγει∙ και ο λύκος αρπάζει αυτά, και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο δε μισθωτός φεύγει, ότι μισθωτός εστί, και ου μέλει αυτώ περί των προβάτων. Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο καλός, και γινώσκω τα εμά, και γινώσκομαι υπό των εμών. Καθώς γινώσκει με ο Πατήρ καγώ γινώσκω τον Πατέρα, και την ψυχήν μου τίθημι, υπέρ των προβάτων. Και αλλά πρόβατα έχω, ά ουκ έστιν εκ της αυλής ταύτης, κακείνά με δει αγαγείν, και της φωνής μου, ακούσουσι, και γενήσεται μία ποίμνη, εις ποιμήν. Δόξα. Ταις του Ιεράρχου, πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταίς της Θεοτόκου, πρεσβείαις ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελεήμων, ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι. Πλούτον αναφαίρετον έχει σε Κέρκυρα νήσος, ταύτην αξιάγαστε φαεινοίς αυγάζοντα ταις λαμπρότησιν. η και νυν δώρησαι την ειρήνην Πάτερ, και τροπαίων αύτην έμπλησον, εχθρών την έπαρσην και παρεμβολάς κάμψας βέλεσι, Σπυρίδων Θεοδόξαστε και της συμπαθούς μεταδόσεως. πλήσον τας καρδίας, ημών των ανυμνούντων σε πιστώς εν παρρησία δεόμενος υπέρ των ψυχών ημών. Το «Σώσον ο Θεός τον λαόν σου» κ.τ.λ.. Ωδή ζ'. Οι εκ της Ιουδαίας. Άγιε του Θεού.. Σώσον τους σε ανευφημούντας ,Οσιώτατε Σπυρίδων Ιεράρχα, και τω θείω φωτί καταύγασον σους δούλους, και ταις λιταίς εξάρπασον, της σατάν μηχανουργίας. Άγιε του Θεού.. Ρύσαι Σπυρίδων Ιεράρχα, σαις πρεσβείαις, δαιμόνων επηρείας, λογισμών πονηρών σος δούλους και κινδύνων, όπως αει σωζόμενοι, καταχρέως σε υμνώμεν. Παύσον, Σπυρίδων σαις πρεσβείαις, της ψυχής μου την άρρητον οδύνην, και δεινών συμφορών σον δούλον και κινδύνων, και των παθών απάλλαξον, ως πατήρ των θλιβομένων. Θεοτοκίον. Έμμονον έχων την κακίαν, και δουλούμενος ατόποις συνηθείαις, ευσπλαχνία τη ση προστρέχω ανακράζων διάσωσον με, Πάναγνε, Μητρικαίς σου ικεσίαις. ΩΔΗ Η’ Άγιε του Θεού.. Ασθενειών τε, χαλεπών και κινδύνων, Ιατρόν σε γινώσκω ω Σπυρίδων. Ρύσαι ουν ψυχήν μου, λιταίς σου αθυμίας. Άγιε του Θεού.. Των κατεχόντων, ανιαρών τους σους δούλους ελευθέρωσον Σπυρίδων Ιεράρχα, θείαις σου πρεσβείαις, αυτοίς διδούς την λύσιν. Μη διαλείπης, τον Ιησούν ικετεύων, ως προστάτης Πιστών ω Σπυρίδων, διαφυλαχθήναι ημάς εκ πάσης βλάβης. Θεοτοκίον. Ίλαθι Κόρη, τω οικτροτάτω σου δούλω, και εκ νόσων ανιάτων με ρύσαι. Ινα σε δοξάζω εις πάντας τους αιώνας. ΩΔΗ Θ’ Άγιε του Θεού.. Τους πόθω τη ση σκέπη, Άγιε Σπυρίδων καταφυγόντας κινδύνων διάσωσον, και εκ παθών και των νόσων, λιταίς σου λύτρωσαι. Άγιε του Θεού.. Φρουρών μη διαλίπης, Όσιε Σπυρίδων, τους σε τιμώντας πιστώς και δοξάζοντας, και σαις πρεσβείαις κινδύνων, αυτούς λυτρούμενος. Λυτρούμενος ως ώφθης, πρότερον Σπυρίδων, τους εν Κερκύρα πιστώς σοι προστρέξαντας. Ούτω και νυν πάσης, ρύσαι με περιστάσεως. Θεοτοκίον. Μαρία σωτηρίας, λιμένα σε ειδότες, τη Παναχράντω σου σκέπη προστρέχομεν, και εκ των νόσων, ρυσθήναι σε ικετεύομεν. Το Άξιον εστί και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Χαίροις Τριμυθούντος η καλλονή, χαίροις ασθενούντων και πασχόντων ο ιατρός, χαίροις των Πατέρων, ωράισμα και κλέος, τρισόλβιε Σπυρίδων, σε μεγαλύνομεν. Πρέσβευε Σπυρίδων Θαυματουργέ, υπέρ Ορθοδόξων, και εμού του αμαρτωλού, όπως των πταισμάτων την λύτρωσιν, λαβόντες παρά Θεού σε πάντες πόθω γεραίρωμεν. Δέησιν προσάγαγε τω Θεώ, Σπυρίδων Παμμάκαρ, υπέρ δούλων των σων Σοφέ, των τυραννουμένων, υπό παντοίων νόσων, θλίψεων και κινδύνου, και τούτους λύτρωσαι. Σπυρίδων τα όμματα της εμής, ψυχής τυφλωθέντα, αμαρτήμασι χαλεποίς, φώτισον λιταίς σου, φωτί θεογνωσίας, και ρύσαι με των Άδου, πικρών κολάσεων. Πάσαι των αγγέλων… Τρισάγιον. Και το τροπάριον. Ἀπολυτίκιον Ἦχος α', τοῦ λίθου σφραγισθέντος «Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἠιμῶν, διὸ νεκρὰ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς, καὶ ὄφιν εἷς χρυσοῦν μετέβαλες, καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς, Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοὶ Ἱερώτατε, Δόξα τῶ σὲ δοξάσαντι, δόξα τῶ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῶ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα». Είτα Εκτενής και Απόλυσις, μεθ' ην το εξής. Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου. Σκεύος απετέλεσας σαυτόν, Πνεύματος Αγίου τρισμάκαρ, καθαράς σου την ψυχήν, χρίσμα θείον έλαβες, Αρχιερεύς γεγονώς, και προστάτης θερμότατος, λαού Ορθοδόξου, του εγκαυχωμένου σου. τη παναγία Σωρώ, όθεν ω Σπυρίδων θεόφρον, εύχου τω Θεώ υπέρ πάντων, ημών των τιμώντων και ευφημούντων σε. Δι ευχών… Ο Μεγάλος Παρακλητικός Κανόνας προς την Υπεραγία Θεοτόκο, ψάλλεται στούς ναούς την περίοδο του Δεκαπενταυγούστου εναλλάξ με τον Μικρό Παρακλητικό Κανόνα. Σύμφωνα με το Μέγα Ωρολόγιον, οι πιστοί τον ψάλλουν «εν πάσει περιστάσει και θλίψει ψυχής». Αποτελεί δημιούργημα του Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως Βλ. "Τυπικόν υπό του Ρήγα" [Τ.Γ.Ρ.], σ. 881-883. Icon by Rev. Christopher Klitou.The Dormition of the Mother of God 15th August Οι Παρακλητικοί Κανόνες της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ακολουθίες παλαιότατες, που ψάλλονται προς "ίαση ψυχών και σωμάτων", σε κάθε θλίψη, καθώς μνημονεύονται και τα ονόματα υπέρ των οποίων τελείται η ακολουθία... Διακρίνονται σε Μικρό και Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα... ο Μικρός Παρακλητικός Κανόνας οφείλεται στον Θεοφάνη τον υμνογράφο, ο οποίος φέρεται υπό το καλογερικό του όνομα Θεοστήρικτος∙ περί αυτού όμως δεν γνωρίζουμε ούτε σε ποία εποχή έζησε, ούτε μπορεί να ταυτιστεί με κάποιον από τους γνωστούς υμνογράφους με το ίδιο όνομα. Ο Κανόνας αυτός πρέπει να είναι και ο παλαιότερος, τουλάχιστον στα περισσότερα τμήματα του, κατά τη γνώμη του καθηγητού Ν. Τωμαδάκη. Ο έτερος Παρακλητικός Κανόνας, ο Μεγάλος, αποτελεί έργο του Θεόδωρου του Β', βασιλέως της Νικαίας, χρονολογούμενος στα μέσα του ΙΓ ' αιώνα... Περιεχόμενο των Παρακλητικών Κανόνων της Παναγίας είναι η προβολή του φωτόμορφου προσώπου της Θεοτόκου∙ να ψάλλουν το θεομητορικό της μυστήριο, που στάθηκε άξια να γεννήσει τον Υιό του Θεού!...Στην ορθόδοξη πίστη, όπου βρίσκεται ο Χριστός εκεί απαράβατα βρίσκεται και η υπέραγνη Μητέρα του...στους Παρακλητικούς Κανόνες εξαίρεται η κεντρική και κυρίαρχη θέση της Θεοτόκου στη ζωή και την ευσέβεια της Εκκλησίας. Το χριστεπώνυμο πλήρωμα τη θεωρεί και δική του στοργική Μάνα, η οποία με τη χάρη της το προφυλάσσει από τις δόλιες επιθέσεις του εχθρού και των σκοτεινών του δυνάμεων, το θεραπεύει από αρρώστιες και ασθένειες, του μαλακώνει τον πόνο, τις κακότητες του βίου, του φτερώνει την ελπίδα για τα πνευματικά και τα επουράνια, και το σώζει από την αμαρτία και τον θάνατο με τις δεήσεις και τις προς Θεόν πρεσβείες της. Η Ορθοδοξία μεγάλως τιμά το πρόσωπο της απειρόγαμης Κόρης και συγκινείται υπερβολικά από τα θεομητορικά μεγαλεία της.» H Ακολουθία του μεγάλου παρακλητικού κανόνος (ΤΥΠΙΚΟ) Μετά τον ευλογητόν, το Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, και τα λοιπά ως εν τη μικρά παρακλήσει δεδήλωται. Μετά δε τον ν' ψάλλομεν τον κανόνα Των λυπηρών επαγωγαί χειμάζουσι, άνευ ειρμών εις δ' λέγοντες τους αυτούς ως και εν τω μικρώ στίχους. Από γ' ωδής τα τροπάρια Διάσωσον από κινδύνων, και Επίβλεψον εν ευμενεία. Μεθ' ό ο ιερεύς μνημονεύει ως δεδήλωται. Και μετά την εκφώνησιν, το κάθισμα Πρεσβεία θερμή, μεθ' ό αι έτεραι τρεις ωδαί του κανόνος. Αφ' έκτης, αύθις τα αυτά τροπάρια Διάσωσον και Επίβλεψον, και είτα πάλιν ο ιερεύς μνημονεύει. Είτα το κοντάκιον Προστασία των χριστιανών, το προκείμενον Μνησθήσομαι, και το Ευαγγέλιον Τω καιρώ εκείνω εισήλθεν ο Ιησούς εις κώμην τινά μετά δε τούτο λέγε όσα προεγράφησαν εν τη μικρά παρακλήσει. Είτα τας λοιπάς ωδάς του κανόνος. Μετά δε την θ' ωδήν, επισυνάπτομεν τα μεγαλυνάρια Άξιον εστίν ως αληθώς και τα λοιπά ως ανωτέρω εν τη μικρά. Το τρισάγιον, τα κατανυκτικά τροπάρια, μνημονεύει ο ιερεύς και είτα ποιεί απόλυσιν. Μετά δε την απόλυσιν, ασπαζομένων των αδελφών την εικόνα της Θεοτόκου, ψάλλομεν αργότερον και γεγωνοτέρα τη φωνή, τα εξαποστειλάρια Απόστολοι εκ περάτων. Ο γλυκασμός των αγγέλων. Και σε μεσίτριαν έχω. Χρυσοπλοκώτατε πύργε. Και είτα ο ιερεύς το Δι' ευχών». Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε, νυν, και αεί, και εις τούς αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ψαλμός 142 Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά τού δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πάς ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθησε με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος και ηκηδίασεν επ'; εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου, η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου κύριε εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ'; εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία, ένεκα του ονόματός σου, Κύριε ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολεθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου ότι εγώ δούλός σου ειμι. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος ...; Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ήμυνάμην αυτούς, Θεός Κύριος ...; Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος... Ήχος δ' Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, * αμαρτωλοί καί ταπεινοί, και προσπέσωμεν * εν μετανοία, κράζοντες εκ βάθους ψυχής, * Δέσποινα, βοήθησον εφ'; ημίν σπλαγχνισθείσα,* σπεύσον, απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, * μη αποστρέψης σους δούλους κενούς, * σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής, * και των πτωχών υπερασπιστής, * ασθενούντων Ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, * τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, * πρέσβευε Χριστώ τω θεώ, * σωθήναι τάς ψυχάς ημών. Και νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, * τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι, * ειμή γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, * τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; * Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; * Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου, * σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ν' Ψαλμός Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου. Επί πλείον πλύνον με από τής ανομίας μου και από τής αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστι δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαι σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσας μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς με αγαλλίασιν και ευφροσύνην αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τάς ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμα το Άγιον μη αντανέλης απ'; εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιων, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ωδή Α΄ Ειρμός Αρματηλάτην Φαραώ εβύθισε, τερατουργούσα ποτέ, * μωσαϊκή ράβδος, * σταυροτύπως πλήξασα και διελούσα θάλασσαν. * Ισραήλ δε φυγάδα, πεζόν οδίτην διέσωσεν, * άσμα τω Θεώ αναμέλποντα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Των λυπηρών επαγωγαί χειμάζουσι την ταπεινήν μου ψυχήν, * και συμφορών νέφη, * την εμήν καλύπτουσι, καρδίαν Θεονύμφευτε, * αλλ'; η φως τετοκυία, το θείον και προαιώνιον, * λάμψον μοι το φως το χαρμόσυνον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Εξ αμέτρητων αναγκών και θλίψεων, και εξ εχθρών δυσμενών, * και συμφορών βίου, * λυτρωθείς Πανάχραντε, τη κραταιά δυνάμει σου, * ανυμνώ μεγαλώνω, την άμετρον σου συμπάθειαν, * και την εις εμέ σου παράκλησιν. Δόξα Πατρί... Νυν πεποιθώς επί την σην κατέφυγον, αντίληψιν κραταιάν, * και προς την σην σκέπην, * ολοψύχως έδραμον, και γόνυ κλίνω Δέσποινα, * και θρηνώ και στενάζω, μη με παρίδης τον άθλιον, * των Χριστιανών καταφύγιον. Και νυν και αεί... Ου σιωπήσω του βοάν τρανώτατα, τα μεγαλεία τα σα, * ειμή γαρ συ Κόρη, * πάντοτε προϊστασο, υπέρ εμού πρεσβεύουσα, * τω Υιώ και Θεώ σου, τις εκ τοσούτου με κλύδωνος, * και δεινών κινδύνων ερρύσατο. Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, * εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν τού σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ωδή γ' Ειρμός Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε, * και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσον,* εν τη αγάπη τη ση, των εφετών η ακρότης, * των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Απορήσας εκ πάντων, οδυνηρώς κράζω σοι, * πρόφθασον θερμή προστασία, και σην βοήθειαν, * δος μοι τω δούλω σου, τω ταπεινώ και αθλίω, * τω την σην αντίληψιν, επιζητούντι θερμώς. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Εθαυμάστωσας όντως, νυν επ'; εμοί Δέσποινα, * τας ευεργεσίας σου Κόρη, και τα ελέη σου, * όθεν δοξάζω σε, και ανυμνώ και γεραίρω, * την πολλήν και άμετρον, κηδεμονίαν σου. Δόξα Πατρί... Καταιγίς με χειμάζει, των συμφορών Δέσποινα, * και των λυπηρών τρικυμίαι, καταποντίζουσιν, * αλλά προφθάσασα, χείρα μοι δος βοηθείας, * η θερμή αντίληψις, και προστασία μου. Και νυν και αεί... Αληθή Θεοτόκον, ομολογώ Δέσποινα, * σε την του θανάτου το κράτος, εξαφανίσασαν * ως γαρ φυσίζωος, εκ των δεσμών των του άδου, * προς ζωήν ανήγαγες, εις γην με ρεύσαντα. Διάσωσον * από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Επίβλεψον * εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. Κύριε ελέησον (3) Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Κύριε ελέησον (3) Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των παρακολουθούντων την αγίαν παράκλησην ταύτην και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτών παν πλημμέλημα εκούσιον τε και ακούσιον. Κύριε ελέησον (3) Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Κάθισμα Ήχος β' Τα άνω ζητών Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον,* ελέους πηγή, τού κόσμου καταφύγιον,* εκτενώς βοώμεν σοι, Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον, * και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς,* η μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ωδή δ' Συ μου ισχύς Κύριε, * συ μου και δύναμις, * συ Θεός μου, * συ μου αγαλλίαμα, * ο πατρικούς, κόλπους μη λιπών, * και την ημετέραν, πτωχείαν επισκεψάμενος, * διό συν τω προφήτη, Αββακούμ σοι κραυγάζω,* Τη δυνάμει σου δόξα φιλάνθρωπε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Και πού λοιπόν, * άλλην ευρήσω αντίληψιν; * πού προσφύγω; * πού δε και σωθήσομαι; * τίνα θερμήν έξω βοηθόν, * θλίψεσι του βίου και ζάλαις οίμοι! κλονούμενος; * Εις σε μόνην ελπίζω, και θαρρώ και καυχώμαι, * και προστρέχω τη σκέπη σου, σώσον με. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τον ποταμόν, * τον γλυκερόν του ελέους σου, * τον πλουσίαις * δωρεαίς δροσίσαντα, * την παναθλίαν και ταπεινήν, * πάναγνε ψυχήν μου, των συμφορών και των θλίψεων, * καμίνω φλογισθείσαν, μεγαλύνω κηρύττω, * και προστρέχω τη σκέπη σου, σώσον με. Δόξα Πατρί... Σε την αγνήν, * σε την Παρθένον και άσπιλον, * μόνην φέρω, * τείχος απροσμάχητον, * καταφυγήν σκέπην κραταιάν, * όπλον σωτηρίας, μη με παρίδης τον άσωτον, * ελπίς απηλπισμένων, ασθενών συμμαχία, * θλιβομένων χαρά και αντίληψις. Και νυν και αεί... Πώς εξειπείν, * σου κατ'; αξίαν δυνήσομαι, * τους αμέτρους, * οικτιρμούς ω Δέσποινα, * τους την εμήν πάντοτε ψυχήν,* δεινώς πυρουμένην, ως ύδωρ περιδροσίσαντας; * Αλλ'; ω της σης προνοίας, και της ευεργεσίας, * ης αφθόνως αυτός παραπήλαυσα! Διάσωσον, * από κινδύνων, τούς δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, * εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ωδή ε' Ειρμός Ίνα τι με απώσω, * από του προσώπου σου το φως το άδυτον, * και εκάλυψέ με, * το αλλότριον σκότος τον δείλαιον; * Αλλ'; επίστρεψόν με, * και προς το φως των εντολών σου, * τας οδούς μου κατεύθυνον δέομαι. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ευχαρίστως βοώ σοι, * χαίρε Μητροπάρθενε, χαίρε Θεόνυμφε∙ * χαίρε θεία σκέπη, * χαίρε όπλον και τείχος απόρθητον, * χαίρε προστασία, * και βοηθέ και σωτηρία, * των εις σε προστρεχόντων εκ πίστεως. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Οι μισούντες με μάτην, * βέλεμνα και ξίφη και λάκκον ηυτρέπισαν, * και επιζητούσι, * το πανάθλιον σώμα σπαράξαι μου, * και καταβιβάσαι, * προς γην Αγνή επιζητούσιν, * αλλ'; εκ τούτων προφθάσασα σώσον με. Δόξα Πατρί... Από πάσης ανάγκης, * θλίψεως και νόσου και βλάβης με λύτρωσαι, * και τη ση δυνάμει, * εν τη σκέπη σου φύλαξον άτρωτον, * εκ παντός κινδύνου, * και εξ εχθρών των πολεμούντων, * και μισούντων με Κόρη πανύμνητε. Και νυν και αεί... Τι σοι δώρον προσάξω, * της ευχαριστίας ανθ'; ώνπερ απήλαυσα, * των σων δωρημάτων, * και της σης αμέτρητου χρηστότητος; * Τοιγαρούν δοξάζω, * υμνολογώ και μεγαλύνω, * σου την άμετρον προς με συμπάθειαν. Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, * εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ωδή ς' Ειρμός Την δέησιν, * εκχεώ προς Κύριον, * και αυτώ απαγγελώ μου τας θλίψεις, * ότι κακών η ψυχή μου επλήσθη, * και η ζωή μου τω άδη προσήγγισε∙ * και δέομαι ως Ιωνάς∙ * Εκ φθοράς ο Θεός με ανάγαγε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τα νέφη, * των λυπηρών εκάλυψαν, * την αθλίαν μου ψυχήν και καρδίαν, * και σκοτασμόν εμποιούσι μοι Κόρη∙ * αλλ'; η γεννήσασα φως το απρόσιτον, * απέλασον ταύτα μακράν, * τη εμπνεύσει της θείας πρεσβείας σου. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Παράκλησιν, * εν ταις θλίψεσιν οίδα, * και των νόσων ιατρόν σε γινώσκω, * και παντελή συντριμμόν του θανάτου, * και ποταμόν της ζωής ανεξάντλητον, * και πάντων των εν συμφοραίς, * ταχινήν και οξείαν αντίληψιν. Δόξα Πατρί... Ου κρύπτω σου, * τον βυθόν του ελέους, * και την βρύσιν των απείρων θαυμάτων, * και την πηγήν την αέναον όντως, * της προς εμέ συμπαθείας σου Δέσποινα, * αλλ'; άπασιν ομολογώ, * και βοώ και κηρύττω και φθέγγομαι. Και νυν και αεί... Εκύκλωσαν, * αι του βίου με ζάλαι, * ώσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε, * και την εμήν κατασχούσαι καρδίαν, * κατατιτρώσκουσι βέλει των θλίψεων∙ * αλλ'; εύροιμί σε βοηθόν, * και διώκτην και ρύστην Πανάχραντε. Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, * εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. Κύριε ελέησον (3) Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών (δεινός) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Κύριε ελέησον (3) Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των παρακολουθούντων την αγίαν παράκλησην ταύτην και υπέρ του συγχωρηθήναι αυτών παν πλημμέλημα εκούσιον τε και ακούσιον. Κύριε ελέησον (3) Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Κοντάκιον Ήχος β' Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόφθασον, ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε, των τιμώντων σε. Ήχος δ' Εκ νεότητος μου, πολλά πολεμεί με πάθη, αλλ'; αυτός αντιλαβού, και σώσον, Σωτήρ μου. (δις) Οι μισούντες Σιών, αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ, πυρί έσεσθε απεξηραμμένοι. (δις) Δόξα Πατρί ...; Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται, και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται τη Τριαδική μονάδι, ιεροκρυφίως. Και νυν και αεί ...; Αγίω Πνεύματι, αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν. Προκείμενον Μνησθήσομαι του ονόματος σου εν πάση γενεά και γενεά. Στίχος Άκουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ους σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου. Του ονόματός σου μνησθήσομαι εν πάση γενεά και γενεά Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. Κύριε, ελέησον (γ'). Σοφία. Ορθοί. Ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ειρήνη πάσι. Και τω Πνεύματί σου. Εκ τού κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Τω καιρώ εκείνω, εισήλθεν ο Ιησούς εις κώμην τινά, γυνή δε τις, ονόματι Μάρθα, υπεδέξατο αυτόν εις τον οίκον αυτής. Και τήδε ην αδελφή, καλουμένη Μαρία, η και παρακαθήσασα παρά τους πόδας του Ιησού, ήκουε των λόγων αυτού. Η δε Μάρθα περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν, επιστάσα δε είπε, Κύριε, ου μέλει σοι, ότι η αδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονείν; ειπέ ουν αυτή ίνα μοι συναντιλάβηται. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπεν αυτή, Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δε εστί χρεία, Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ'; αυτής. Εγένετο δε εν τω λέγειν αυτόν ταύτα, επάρασά τις γυνή φωνήν εκ του όχλου είπεν αυτώ, Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί, ους εθήλασας. Αυτός δε είπε, Μενούν γε, μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Δόξα Πατρί ...; Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Και νυν και αεί ...; Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Στίχος Ελέησον με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου. Ήχος πλ. β' Όλην αποθέμενοι Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν, του ικέτου σου, θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα, σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου, Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν, το συμφέρον ποίησον. Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε, αλλ'; αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως. Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών. Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου: επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς, ύψωσον κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων, και κατάπεμψον εφ'; ημάς τα ελέη σου τα πλούσια: πρεσβείαις της παναχράντου, Δεσποίνης ημών, Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας: δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων ασωμάτων, ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, προφήτου προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων, ενδόξων, και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου πανευφήμου Αποστόλου Βαρνάβα, των εν αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών, και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας: Νικολάου του εν Μύροις , Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των θαυματουργών. των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλύτου, Θεοδώρου του Τήρωνος, και Θεοδώρου του Στρατηλάτου και Μηνά του θαυματουργού, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου, των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, (άγιος της ημέρας), και πάντων σου των Αγίων. ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς. Κύριε, ελέησον (ιβ') Ελέει, και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ'; ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ωδή ζ' Ειρμός Παίδες Εβραίων εν καμίνω, * κατεπάτησαν την φλόγα θαρσαλέως, * και εις δρόσον το πυρ μετέβαλον βοώντες,* Ευλογητός ει Κύριε, * ο Θεός εις τους αιώνας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Φως η τεκούσα Θεοτόκε, *σκοτισθέντα με νυκτί αμαρτημάτων, *φωταγώγησον συ, φωτός ούσα δοχείον, * το καθαρόν και άμωμον, * ίνα ποθώ σε δοξάζω. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Σκέπη γενού και προστασία, * και αντίληψις και καύχημα Παρθένε, * γυμνωθέντι μοι νυν, απάσης βοηθείας, * αβοήθητων δύναμις, * και ελπίς απηλπισμένων. Δόξα Πατρί... Όλη ψυχή και διανοία, *και καρδία σε και χείλεσι δοξάζω, * απολαύσας των σων, μεγάλων χαρισμάτων∙ * αλλ'; ω της σης χρηστότητος, * και απείρων σου θαυμάτων! Και νυν και αεί... Βλέψον ιλέω όμματί σου, * και επίσκεψαι την κάκωσιν ην έχω, * και δεινών συμφορών, και βλάβης και κινδύνων, * και πειρασμών με λύτρωσαι, * αμετρήτω σου ελέει. Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, * ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος καί προστασίαν. Eπίβλεψον, * εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ωδή η' Ειρμός Τον εν όρει αγίω δοξασθέντα, *και εν βάτω πυρί το της Αειπαρθένου, * τω Μωυσή μυστήριον γνωρίσαντα, * Κύριον υμνείτε, * και υπερυψούτε, * εις πάντας τους αιώνας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Δια σπλάγχνα ελέους σου Παρθένε, * μη παρίδης σεμνή, ποντούμενόν με σάλω, * βιωτικών κυμάτων, αλλά δίδου μοι* χείρα βοηθείας, * καταπονουμένω, * κακώσεσι του βίου. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Περιστάσεις και θλίψεις και ανάγκαι, * εύροσάν με Αγνή, και συμφοραί του βίου, * και πειρασμοί με πάντοθεν εκύκλωσαν∙ * αλλά πρόστηθί μοι, * και αντιλαβού μου, * τη κραταιά σου σκέπη. Δόξα Πατρί... Εν ταις ζάλαις εφεύρον σε λιμένα, * εν ταις λύπαις χαράν και ευφροσύνην, * και εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν, * και εν τοις κινδύνοις, * ρύστιν και προστάτιν, * εν τοις πειρατηρίοις. Και νυν και αεί... Χαίρε θρόνε πυρίμορφε Κυρίου, * χαίρε θεία και μανναδόχε στάμνε, * χαίρε χρυσή λυχνία, λαμπάς άσβεστος, * χαίρε των παρθένων, * δόξα και μητέρων, * ωράισμα και κλέος. Διάσωσον, * από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, *ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, * ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, *εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, * επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, * και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ωδή θ' Ειρμός Εξέστη επί τούτω ο ουρανός,* και της γης κατεπλάγη τα πέρατα,* ότι Θεός, ώφθη τοις άνθρωποις σωματικώς,* και η γαστήρ σου γέγονεν,* ευρυχωροτέρα των ουρανών∙* διό σε Θεοτόκε,* Αγγέλων και ανθρώπων,*ταξιαρχίαι μεγαλύνουσι. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή;* πού προσδράμω λοιπόν και σωθήσομαι;* πού πορευθώ; ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν;* ποίαν θερμήν αντίληψιν;* ποίαν εν ταις θλίψεσι βοηθόν;* Εις σε μόνην ελπίζω,* εις σε μόνην καυχώμαι,* και επί σε θαρρών κατέφυγον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ουκ έστιν αριθμήσασθαι δυνατόν, * μεγαλεία τα σα Θεονύμφευτε, * και τον βυθόν, τον ανεξερεύνητον εξειπείν, * των υπέρ νουν θαυμάτων σου, * των τετελεσμένων διηνεκώς, * τοις πόθω σε τιμώσι, * και πίστει προσκυνούσιν, * ως αληθή Θεού λοχεύτριαν. Δόξα Πατρί... Εν ύμνοις ευχαρίστοις δοξολογώ, * και γεραίρω το άμετρον έλεος, * και την πολλήν, δύναμίν σου ομολογώ∙ * και τας ευεργεσίας σου, * ας υπερεκένωσας εις εμέ, * κηρύττω, μεγαλύνω, * ψυχή τε και καρδία, * και λογισμώ και γλώσση πάντοτε. Και νυν και αεί... Την δέησίν μου δέξαι την πενιχράν, * και κλαυθμόν μη παρίδης και δάκρυα, * και στεναγμόν, αλλ'; αντιλαβού μου ως αγαθή, * και τας αιτήσεις πλήρωσον∙ * δύνασαι γαρ πάντα ως πανσθενούς,* Δεσπότου Θεού Μήτηρ, * ει νεύσεις έτι μόνον, * προς την εμήν οικτράν ταπείνωσιν. Διάσωσον, από κινδύνων, τους δούλους σου, Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν, εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Eπίβλεψον, εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Μεγαλυνάρια Άξιον εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν. Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον. Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα. Ώ Δέσποινα, του κόσμου γενού μεσίτρια. Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νυν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου, και πάντων των Αγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς. Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. Τρισάγιον Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς. [3] Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματος σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον, Κύριε, ελέησον. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομα σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γενηθήτω το θέλημα σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα, του Πατρός, και του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου, δεόμεθα Σου, επάκουσον και ελέησον. Κύριε, ελέησον. (3) Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών. Κύριε ελέησον. [3] Έτι δεόμεθα υπέρ του Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών, (δεινός) και πάσης της εν χριστώ ημών αδελφότητος. Κύριε, ελέησον. (3) Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, [ονόματα] και πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη κώμη ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Κύριε, ελέησον. (3) Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν 'Εκκλησίαν και την κώμην ταύτην, την νήσου ταύτην, και πάσαν πόλιν και χωράν, από λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου και αιφνιδίου θανάτου, υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον την καθ'; ημών κινουμένην, και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς. Κύριε, ελέησον. (3) Έτι δεόμεθα και υπέρ του εισακούσαι Κύριον τον Θεόν ημών φωνής της δεήσεως ημών των αμαρτωλών, και ελεήσαι ημάς. Κύριε, ελέησον. (3) Επάκουσον ημών, ο Θεός ο Σωτήρ ημών, η ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν και ίλεως, ίλεως γενού ημίν Δέσποτα, επί ταίς αμαρτίαις ημών, και ελέησον ημάς. Ελεήμων γαρ και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Δόξα Σοι ο Θεός, η ελπίς ημών, Κύριε, δόξα Σοι. Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας Αυτού μητρός, των αγίων, ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου (τής ημέρας) και πάντων τον Αγίων, ελέησαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός. Ήχος γ' Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατε μου το σώμα, και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα. Ο γλυκασμός των Αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβού μου και ρύσαι, των αιωνίων βασάνων. Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων, παρακαλώ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει. Χρυσοπλοκώτατε πύργε, και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα του Βασιλέως, ακατανόητον θαύμα, πως γαλουχείς τον Δεσπότην. Δι'; ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν. Προφήτα και Πρόδρομε Κυρίου Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού ΡΜΒ`. 142. Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου... Ευθύς εις Ήχον δ`. Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. ( τετράκις ) Και τα τροπάρια. Ήχος ο αυτός. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ… Ο του Κυρίου μεγαλώνυμος κήρυξ και Αποστόλων η κρηπίς Ιωάννη, θεομιμήτως πάριδε Πανάγιε, άπαντα τα πταίσματα, της αθλίας ψυχής μου, ρύσαι εκ παντοίων με και ποικίλων κινδύνων, και τον κοινόν ιλέωσαι Θεόν, ίνα εν κρίσει παράσχη μοι άφεσιν. Δόξα και νυν Θεοτοκίον Ου σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ειμή γαρ σύ προ`ί`στασο πρεσβεύουσα, τίς ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σού, σούς γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Είτα τον Ν`. Ψαλμόν. Eλέησόν με ο Θεός... Είτα αρχόμεθα του κανόνος του Αγίου Ιωάννου Ωδή α’. Ήχος πλ.δ’. Υγράν διοδεύσας. Δεινών με χειμάζουσι λογισμοί, προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών, Προφήτα και Πρόδρομε Κυρίου, εκ πάσης νόσου και βλάβης με λύτρωσαι. Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπιπλώσαι μου την ψυχήν, ειρήνευσον, Μάκαρ, ταις πρεσβείαις, ταις προς Θεόν σου, Προφήτα και σώσον με. Τον γης και θαλάσσης και Ουρανού, Ποιητήν απάντων αοράτων και ορατών ως αυτών βαπτίσας εκδυσώπει, εκ πάσης νόσου και βλάβης ρυσθήναι με. Θεοτοκίον. Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, επισκοπής θείας και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτορ, ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Προστασίαν και σκέπην, την σην αεί δίδου μοι, επικαλουμένω Προφήτα, συ με κυβέρνησον, ταις ικεσίαις σου, τον ασφαλή προς λιμένα, και δεσμών με λύτρωσαι του πολεμήτορος. Ικετεύω, Προφήτα, τον ψυχικόν τάραχον, και τας προσβολάς των δεινών νόσων πάντοτε, επερχομένας μοι, εξ εμού, Πρόδρομε, τάχυ, μακράν αποδίωξον ταις ικεσίαις σου. Χαλεπαίς αμαρτίαις, και νοσεροίς πάθεσι, περικλυζομένω, Προφήτα, συ μοι βοήθησον, υπό την σκέπην σου, ολοτελώς προσφυγόντι, και θερμώς κραυγάζοντι, σώσον με Πρόδρομε. Θεοτοκίον. Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, της ευεργεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον, πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύι, τον Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε. Διάσωσον εκ πάσης νόσου Πρόδρομε του Σωτήρος, τους υπό την σκέπην σου καταφεύγοντας, και λύτρωσαι αιωνίων βασάνων. Επίβλεψον εν ευμενία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και είτα το κάθισμα. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Ως θείον θησαύρισμα, εγκεκρυμμένον τη γη, Χριστός απεκάλυψε, την κεφαλήν σου ημίν, Προφήτα και Πρόδρομε. Πάντες ουν συνελθόντες, εν τη ταύτης ευρέσει, άσμασι θεηγόροις, τον Σωτήρα υμνούμεν, τον σώζοντα ημάς, εκ φθοράς, ταις ικεσίαις σου. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Των παθών μου τον τάραχον, ο τον ειρηνάρχην βαπτίσας Κύριον, ταις πρεσβείαις σου κατεύνασον, και εις γην πραέων με ενόρμισον. Ευσπλαχνίας το πέλαγος, ο ανυποστόλως κηρύξας άπασι, καθικέτευε σου δέομαι, των βασάνων όπως λυτρωθείημεν. Απολαύοντες, Πρόδρομε, των σων δωρημάτων σοι χαριστήριον, αναμέλπομεν εφύμνιον, οι της σης τρυφώντες αντιλήψεως. Θεοτοκίον. Οι ελπίδα και στήριγμα, και της σωτηρίας τείχος ακράδαντον, κεκτημένοι σε, Πανύμνητε, δυσχερείας πάσης εκλυτρούμεθα. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς. Πλήρωσον ημών, τας αιτήσεις των τιμώντων σε, ο του αδύτου την υφήλιον, φωτός πληρώσας τω κηρύγματί σου, Πρόδρομε. Λύτρωσον ημάς, εκ κινδύνων Βαπτιστά του Χριστού, ο αιωνίαν κηρύξας λύτρωσιν, και την ειρήνην την πάντα νουν υπερέχουσαν. Λύσον των δεινών νοσημάτων την ασθένειαν, των πρεσβειών των σων τη θερμότητι, ο τον Σωτήρα βαπτίσαι φανείς επάξιος. Θεοτοκίον. Ίασαι Αγνή, των παθών μου την ασθένειαν, επισκοπής σου αξιώσασα, και την υγείαν ταις πρεσβείαις σου παράσχου μοι. Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Θανάτου και της φθοράς εξάρπασον, αφθαρσίαν μοι διδούς απολαύειν, εκ πειρασμών και κινδύνων παντοίων, και εξ εφόδου των νόσων εξαίρων με, δεήσεσι σαις Βαπτιστά, εν Κυρίω και σώσον με δέομαι. Προστάτιν σε της ζωής επίσταμαι, και θερμόν εν περιστάσεσι πρέσβυν, και πειρασμών διαλύοντα νέφος, και πάσαν νόσον και βλάβην ελαύνοντα, και δέομαι ο δυσμενής, εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναι με. Εν λάκκω αμαρτιών εμπέπτωκα, και αυτού αναδραμείν ουκ ισχύω, αλλ’ ο Θεός τον εκ λάκκου λεόντων, βαπτίσας πάλαι προφήτην ρυσάμενον, λιτάνευειν εξ αυτού, αναγάγη με, Τίμιε Πρόδρομε. Θεοτοκίον. Ως τείχος καταφυγής κεκτήμεθα, και ψυχών σε παντελή σωτηρίαν, και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσι Κόρη, και τω φωτί σου αεί αγαλλόμεθα. Ω Δέσποινα και νυν ημάς, των παθών και κινδύνων διάσωσον. Διάσωσον εκ πάσης νόσου, Πρόδρομε του Σωτήρος, τους υπό την σκέπην σου καταφεύγοντας, και λύτρωσαι αιωνίων βασάνων. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο Ιερεύς μνημονεύει ως έθος. Είτα το Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών. Προφήτα Θεού και Πρόδρομε της χάριτος, την Κάραν την σην, ως ρόδον ιερώτατον, εκ της γης ευράμενοι, τας ιάσεις πάντοτε λαμβάνομεν, και γαρ πάλιν ως πρότερον, εν κόσμω κηρύττεις την μετάνοιαν. Και ευθύς το Προκείμενον. Ήχος δ’. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληθυνθήσεται. Στίχος:Πεφυτευμένος εν τω οίκω Κυρίου, εν ταις αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσουσιν. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην (29-34). Τω καιρώ εκείνω βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν ερχόμενον προς αυτόν, και λέγει. Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου. Ούτος εστί περί ού εγώ είπων. Οπίσω μου έρχεται ανήρ, ός έμπροσθέν μου γέγονεν, ότι πρώτος μου ην, καγώ ουκ ήδειν αυτόν, αλλ’ ίνα φανερωθή τω Ισραήλ, δια τούτο ήλθον εγώ εν τω ύδατι βαπτίζων. Και εμαρτύρησεν Ιωάννης λέγων. Ότι τεθέαμαι το Πνεύμα καταβαίνον ωσεί περιστεράν εξ ουρανού και έμεινεν επ’ αυτόν. Καγώ ουκ ήδειν αυτόν, αλλ’ ο πέμψας με βαπτίζειν εν ύδατι, εκείνος μοι είπεν. Εφ’ όν αν ίδης το Πνεύμα καταβαίνον και μένον επ’ αυτόν, ούτος εστί ο βαπτίζων εν Πνεύματι Αγίω. Καγώ εώρακα, και μεμαρτύρηκα, ότι ούτος εστίν ο Υιός του Θεού. Δόξα. Ταις του σου Προδρόμου πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμον, ελάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος:Ελεήμον, ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Και το παρόν Προσόμοιον Ήχος πλ.β’. Όλην αποθέμενοι. Προφήτα και Πρόδρομε, ψυχής εμής θυμηδία, δέξαι, Πανακήρατε, την προσφερομένην σοι ικεσίαν μου, θλίψις γαρ έχει με και δεινά παντοία, Ιωάννη μεγαλώνυμε, σώσον τον δούλον Σου, και χειρός του δράκοντος με εξάρπασον, και τούτου των παγίδων νυν, ως ευσυμπαθής ελευθέρωσον, πρεσβείαν προσάγων, καθ’ ό κοινός μεσίτης προς Θεόν, και πάσης νόσου εκλύτρωσαι τον αυτοκατάκριτον. Το Σώσον ο Θεός τον Λαόν σου... Ο Ιερεύς: Ελέοι και οικτιρμοίς... Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Της Αδάμ αμαρτίας το χειρόγραφον, Λόγον τον διαρρήξαντα, εν ρείθροις Ιορδάνου κραυγάζων υπεδέξω, Ιωάννη Πανεύφημε. Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Θελητήν του ελέους, τον φιλάνθρωπον, Μάκαρ, υπέρ των δούλων σου, δυσώπει των πταισμάτων, και νόσων ιοβόλων, λυτρωθήναι τους ψάλλοντας. Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει. Θησαυρόν σωτηρίας και γαλήνιον όρμον, και εν κινδύνοις ταχύν, προστάτην τοις καλούσιν, ειδότες σε βοώμεν, το κλυδώνιον στόρεσον, ασθενειών, Βαπτιστά, ταις ικεσίαις σου. Θεοτοκίον. Σωμάτων μαλακίας και ψυχών αρρωστίας, Θεογεννήτρια, των πόθω προσιόντων τη σκέπη σου τη θεία, θεραπεύειν αξίωσον, η τον Σωτήρα Χριστόν ημίν αποτεκούσα. Ωδή η’. Τον Βασιλέα. Τους βοηθείας της παρά σου δεομένους, μη παρίδης, Προφήτα, βοώντας, και εξαιτουμένους την σην επιστασίαν. Των ιαμάτων το δαψιλές επιχέεις, τοις πιστώς υμνούσι σε, Προφήτα, και ανευφημούσι, Παμμάκαρ Ιωάννη. Της σωτηρίας τον αρχηγόν ικετεύων, τον Χριστόν, Προφήτα, μη ελλίπης, όπως εκ βασάνων ρυσθώμεν αιωνίων. Θεοτοκίον. Των πειρασμών σύ τας προσβολάς εκδιώκεις, και παθών τας εφόδους, Παρθένε, όθεν σε υμνούμεν εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Ροήν μου των δακρύων μη αποποιήσης, ο εν ροαίς Ιορδάνου τον πάντων Θεόν, συγκαταβάντα βαπτίσας, ον μεγαλύνομεν. Κακώσεως δαιμόνων, της αδιαλείπτως εκπιεζούσης Προφήτα με λύτρωσαι, και επηρείας της τούτων δείξον ανώτερον. Ισχύς και θεραπεία, της εξ ακρασίας και χαλεπής αμαρτίας, Προφήτα, γενού, κεκακωμένη ψυχή μου, ίνα γεραίρω σε. Θεοτοκίον. Χαράς μου την καρδίαν, πλήρωσον, Παρθένε, η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα. Το Άξιον εστί και τα παρόντα μεγαλυνάρια. Άγονον και άκαρπον την ψυχήν, κέκτημαι, Παμμάκαρ, φύλλα μόνον άνευ καρπών, έρημον απάσης αγαθής εργασίας, Προφήτα, αρετών με δείξον καρπούμενον. Βαπτιστά και Πρόδρομε του Χριστού, λύχνε φαεσφόρε, ικετεύω σε εκτενώς, λύχνον άναψόν μου ψυχής της ταλαιπώρου, εσκοτισμένην ούσαν συ καταλάμπρυνον. Δέομαι, Προφήτα και Βαπτιστά, μη με υπερίδης τον ανάξιον πρεσβευτήν, καταβαπτισθέντα τοις πάθεσι του βίου, και εν βορβόρω όντα συ εξανάστησον. Πρέσβευε Προφήτα προς τον Θεόν, υπέρ του λαού σου και ημών των αμαρτωλών, των καταφευγόντων τη σκέπη σου τη θεία, και ρύσαι πάσης νόσου και περιστάσεως. Θεοτοκίον. Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα, ω Δέσποινα του κόσμου, γενού μεσίτρια. Τρισάγιον. Και το τροπάριον. Ήχος β’. Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου, Πρόδρομε. Ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεραθλήσας χαίρων, ευηγγελίσω και τοις εν Άδη Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου, και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος. Ο Ιερεύς μνημονεύει ως έθος. Εν τη απολύσει, προσκυνούντες την Αγίαν Εικόνα ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον. Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν. Σπεύσον εξελού με πειρασμών, Πρόδρομε Κυρίου Παμμάκαρ, καθικετεύω σε, μάτην γαρ κεκίνηνται οι πολεμούντες με, κατ’ εμού πικροί δαίμονες, ζητούντες αρπάσαι, την ψυχήν του δούλου σου, ώσπερ στρουθίον οικτρόν. Μη με καταλίπης εις τέλος, γνώτωσαν δε μάλλον, Προφήτα, ότι συ μου πέλεις καταφύγιον. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΤΟΝ ΜΥΡΟΒΛΥΤΗΝ Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον…μεθ’ ό το Θεός Κύριος… ως συνήθως και τα εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ Ως του Σωτήρος ευκλεής Αθλοφόρος, και ευσεβούντων βοηθός και προστάτης, Μεγαλομάρτυς Άγιε Δημήτριε, λύτρωσαι την πόλιν σου, συμφορών και κινδύνων, δίδου δε τοις σπεύδουσι, τη πανσέπτω σορώ σου, αμαρτημάτων λύσιν και παθών, ταις προς Θεόν, ευπροσδέκτοις πρεσβείαις σου. Δόξα….Το αυτό. Και νυν… Θεοτοκίον Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι• ειμή γαρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ημας ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τίς δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους• ούκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου• σούς γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Ν’. και ο κανών ού η ακροστιχίς. Ωδή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Ισχύϊ αθλήσας τη θεϊκή, Δημήτριε Μάρτυς, ισχύν δίδου κατά παθών, τη σή αντιλήψει Αθλοφόρε, τοίς τη θερμή προσίουσι πρεσβεία σου. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Θαυμάτων παράδοξα ενεργών, λυτρούσαι κινδύνων, και παντοίων επιφορών, Δημήτριε Μάρτυς του Κυρίου, τους προσίοντας πιστώς τη πρεσβεία σου. Δόξα Πατρί…. Ιλέωσαι Μάρτυς ως συμπαθής, Χριστόν τον Σωτήρα, ως αν εύρωμεν ιλασμόν, και λύσιν παθών τε και πταισμάτων, οι σε προστάτην πλουτούντες Δημήτριε. Και νυν…Θεοτοκίον Μαρία Παρθένε η εν σαρκί, Θεόν τετοκυία, της σαρκός μου τας χαλεπάς, ίασαι οδύνας και ψυχής μου, την σκοτομήνην φωτί σου διάλυσον. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Υπέρ πάντων δυσώπει, τον ευμενή Κύριον, πάσης εκλυτρούσθαι ανάγκης, και περιστάσεως, Μάρτυς Δημήτριε, τους ακλινεί διανοία τω ναώ σου σπεύδοντας, και σε γεραίροντας. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Ρώσιν δίδου σωμάτων, και των ψυχών ίασιν, και πολυειδών συμπτώματων, την απολύτρωσιν, Μάρτυς Δημήτριε, ταις προς Χριστόν ικεσίαις, τοις θερμώς προστρέχουσι τη προστασία σου. Δόξα Πατρί…. Οι τω θείω ναώ σου, μετά σπουδής σπεύδοντες, πάσης λυτρωθείημεν βλάβης, του πολεμήτορος, Μάρτυς Δημήτριε, και θεϊκής ευσπλαχνίας, τύχοιμεν πρεσβείαις σου, αξιοθαύμαστε. Και νυν…Θεοτοκίον Χορηγόν του ελέους, και οικτιρμών πέλαγος, τον Δημιουργόν των απάντων, Παρθένε τέξασα, δι’ αγαθότητα, ημάς οικτείρησον πάντας, τους τον ανερμήνευτον, υμνούντας τόκον σου. Διάσωσον Μεγαλομάρτυς Δημήτριε σαις πρεσβείαις, πάσης βλάβης και θλιβερών περιστάσεων, τους σε μεσίτην προν Κύριον κεκτημένους. Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κάθισμα. Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή… Προστάτης θερμός, Θεσσαλονίκης πέφηνας, εκ πάσης οργής, και θλίψεως ρυόμενος, Δημήτριε πανεύφημε, τους θερμώς εκβόωντας εκ πίστεως. Επερχομένων ημάς συμφορών, ατρώτους διάσωζε δεόμεθα. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Επιφάνηθι Άγιε, αοράτως ταύτη τη κληρουχία σου, και την λύπην διασκέδασον, την νυν κατασχούσαν τας ψυχάς ημών. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Υπερήφανον δράκοντα, καθ’ημών τα χείρονα τεκταινόμενον, κατασύντριψον Δημήτριε, τη κραταιοτάτη προστασία σου. Δόξα Πατρί…. Μη ελλείπης λυτρούμενος πάσης δυσχερείας ταύτην την πόλιν σου, ως ερρύσω ταύτην Άγιε, απειλής σεισμού και ολεθρεύσεως. Και νυν…Θεοτοκίον Ως τεκούσα εν σώματι, τον Δημιουργόν Παρθένε της κτίσεως, καθικέτευε δεόμεθα, πάσης ημάς ρύεσθαι κακώσεως. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Νόσων και παθών, απολύτρωσαι Δημήτριε, τους προσπίπτοντας τη θεία σου σορώ, εξ ής ρέει Παρακλήτου χάρις άφθονος. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ήθλησας στερρώς, και ηγίασας την πόλιν σου, ταις του αίματος και μύρου προχοαίς, ήν και νύν εκ πάσης ρύου Μάρτυς θλίψεως. Δόξα Πατρί…. Μέγαν αρωγόν, και προστάτην συμπαθέστατον, κεκτημένοι σε οι Θεσσαλονικείς, κατά χρέος σε γεραίρουσι Δημήτριε. Και νυν…Θεοτοκίον Άλυπον ημών, την ζωήν Παρθένε τήρησον, και εκ πάσης αθυμίας του εχθρού, τας ψυχάς ημών απάλλαξον δεόμεθα. Ωδή στ’. Την δέησιν… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Σορός σου, Μεγαλομάρτυς η θεία, ώσπερ άλλο ιλαστήριον θείον, Θεσσαλονίκη τη πόλει σου ώφθη, αγιασμόν και παθών απολύτρωσιν, και ιλασμόν αμαρτιών, τοις πιστοίς χορηγούσα Δημήτριε. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Σκανδάλων, και νοσημάτων και πόνων, και σεισμού της ολεθρίου μανίας, ταις προς Χριστόν ικεσίαις σου Μάρτυς, την κληρουχίαν σου άτρωτον φύλαττε, ότι τη ση διά παντός, προστασία προστρέχει Δημήτριε. Δόξα Πατρί…. Κινδύνου, ως ελυτρώσω παμμάκαρ, εκ σεισμού του βαρυτάτου λιταίς σου, Θεσσαλονίκην την πόλιν σου Μάρτυς, ούτως αυτήν αεί άτρωτον φύλαττε, επερχομένων συμφορών, παρρησίαν πλουτών προς τον Κύριον. Και νυν…Θεοτοκίον Ετέχθη, εκ των αγνών σου αιμάτων, ο το είναι δεδωκώς πάσι Κόρη, εκ της φθοράς εξαιρούμενος πάντας, τους προσκυνούντας το μέγα μυστήριον, του τοκετού σου του φρικτού, Θεοτόκε Παρθένε Πανύμνητε. Διάσωσον Μεγαλομάρτυς Δημήτριε σαις πρεσβείαις, πάσης βλάβης και θλιβερών περιστάσεων, τους σε μεσίτην προν Κύριον κεκτημένους. Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσαν Μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κοντάκιον Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου… Πάλαι μεν μύρον ευώδες ανέβλυζεν, η ση σορός η αγία Δημήτριε• νυν δε παρέχει την χάριν του Πνεύματος, του εν αυτή ενοικούντος μακάριε, τοις πίστει και πόθω προστρέχουσι. Προκείμενον. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει, και ωσεί κέδρος… Στίχ. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού… Ευαγγέλιον κατά Λουκάν… Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. Προσέχετε από των ανθρώπων• επιβαλούσι γαρ εφ’ υμάς τας χείρας αυτών, και διώξουσι, παραδίδοντες εις συναγωγάς και φυλακάς, αγομένους επί βασιλείς και ηγεμόνας, ένεκεν του ονόματός μου. Αποβήσεται δε υμίν εις μαρτύριον. Θέσθε ουν εις τας καρδίας υμών, μη προμελετάν απολογηθήναι• εγώ γαρ δώσω υμίν στόμα και σοφίαν, η ού δυνήσονται αντειπείν, ουδέ αντιστήναι πάντες οι αντικείμενοι υμίν. Παραδοθήσεσθε δε και υπό γονέων, και αδελφών, και συγγενών, και φίλων, και θανατώσουσιν εξ υμών. Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου• και θρίξ εκ της κεφαλής υμών ου μη απόληται. Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών. Δόξα…Ταις του Αθλοφόρου… Και νύν…Ταις της Θεοτόκου… Προσόμοιον. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι… Στίχ. Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου… Όλη μετά πίστεως, τη ση θερμή προστασία, Άγιε Δημήτριε, σπεύδουσα η πόλις σου ανακράζει σοι. Ως ποτέ έσωσας, και πολλάκις Μάρτυς, χαλεπών με περιστάσεων, ούτω διάσωσε, και επερχομένων κακώσεων, λαόν σου τον θεόφρονα, τον ειλικρινώς πεποιθότα σοι, πταισμάτων την λύσιν, αιτούμενος ημίν παρά Χριστού, και νοσημάτων την ίασιν, και παθών εκλύτρωσιν. Ο Ιερεύς. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου… Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Πειρασμών αδοκήτων, και σεισμών βαρυτάτων ημάς απάλλαξον, τη ση επιστασία, Δημήτριε τρισμάκαρ, τους εν πίστει κραυγάζοντας• ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών Ως λειμών πανευώδης, η σορός των λειψάνων σου πνέει πάντοτε, οσμήν αθανασίας, ημών τας διανοίας, μυστικώς κατευφραίνουσιν, και το δυσώδες παθών, Δημήτριε σοβούσαν. Δόξα Πατρί…. Νεκρωθείς τη κακία, τη θερμή σου πρεσβεία σπεύδω Δημήτριε, και πίστει εκβοώ σοι. Νέκρωσον των παθών μου, τα σκιρτήματα άπαντα, και ζώωσον μου τον νούν, τη χάριτι σου Μάρτυς. Και νυν…Θεοτοκίον Γνώσει λάμπρυνον θεία, τον αγνώμονα νούν μου Παρθένε Άχραντε, ως αν της μετανοίας, πορεύσωμαι τας τρίβους, και ζωής τύχω κρείττονος, ο καταφεύγων Αγνή, τη κραταιά σου σκέπη. Ωδή η’. Τον Βασιλέα… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Έχει σε πόλις, Θεσσαλονίκη προστάτην, δια τούτο σου Δημήτριε κηρύττει, τας ευεργεσίας, και χάριτος τον πλούτον. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Ρύου απαύστως, επιφορών και κινδύνων, τους προστρέχοντας τοις θείοις σου Λειψάνοις, και την σην πρεσβείαν, Δημήτριε ζητούντας. Δόξα Πατρί…. Αΰλου μύρου, τη μυστική ευωδία, των παθών ημών την δυσωδίαν λύσον, ίνα σε τιμώμεν, Δημήτριε παμμάκαρ. Και νυν…Θεοτοκίον Συ εί Παρθένε, ως του Θεού ημών Μήτηρ, καταφύγιον και λύτρον εν ανάγκαις, των υπερυψούντων, τον άφραστον σου τόκον. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον… ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Ιάσεις αναβλύζει, η σεπτή σορός σου, τη επομβρία του Πνεύματος Άγιε, τοις αδιστάκτω καρδία σε μεγαλύνουσι. ‘Αγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών. Μαστίγων ολεθρίων, και σεισμού μανίας, Θεσσαλονίκην την πόλιν σου φύλαττε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε ευφημούσαν σε. Δόξα Πατρί…. Οι πίστει προσιόντες, τη σεπτή σορώ σου, επηρειών χαλεπών απαλλάττονται, και κατά χρέος Δημήτριε ανυμνούσι σε. Και νυν…Θεοτοκίον Υψίστου η καθέδρα, Κεχαρίτωμενη, την πεπτωκυίαν ψυχήν μου τοις πάθεσι, προς πολιτείας αγίας ύψωσον έλλαμψιν. Το Άξιον εστί… και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις των Μαρτύρων η καλλονή, και Θεσσαλονίκης, πολιούχος ο ευκλεής• χαίροις Μυροβλύτα, Δημήτριε παμμάκαρ ημών προς τον Σωτήρα, πρέσβυς θερμότατος. Δέδεκται εν κόλποις την ιεράν, σορόν σου παμμάκαρ, ως ουράνιον θησαυρόν, η Θεσσαλονίκη, ης πάλαι εστερήθη, και πόθω ευφημεί σε Μάρτυς Δημήτριε. Λύτρωσαι κινδύνων παντοδαπών, Δημήτριε Μάρτυς, και παντοίων δυσχερειών, τους την σην πρεσβείαν, από ψυχής αιτούντας, και τη σεπτή σορώ σου, πίστει προσπίπτοντας. Ως ερρύσω Μάρτυς φθοράς σεισμού, την Θεσσαλονίκην, τη θερμή σου επισκοπή, ούτω ταύτην ρύου, και πάσαν την Ελλάδα, επερχομένων πόνων, και περιστάσεων. Μύρου ευωδία του νοητού, Μυροβλύτα Μάρτυς, αποδίωξον αφ’ ημών, παθών ακαθάρτων, την δυσωδίαν θάττον, και των πταισμάτων αίτει, ημίν την άφεσιν. Ίδε τους εστώτας πανευλαβώς, τη σεπτή σορώ σου, Μυροβλύτα Μάρτυς σοφέ και άπασι δίδου, τας σωτηρίους δόσεις, την καθ’ ημών μανίαν, λύων του δράκοντος. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι Πάντες ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής: ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ’. Μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις, σε υπέρμαχον η οικουμένη, αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενον. Ως ούν Λυαίου καθείλες την έπαρσιν, εν τω σταδίω θαρρύνας τον Νέστορα, ούτως άγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος. Η Αίτησις ιερέως… Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου… Πάντας τους προσπίπτοντας πιστώς, τοις σοις μυριπνόοις λειψάνοις, και δυσωπούντες σε, Άγιε Δημήτριε, Μεγαλομάρτυς Χριστού, ρύσαι πάσης κακώσεως, σεισμού τε ανάγκης, και παντοίων θλίψεων, ψυχής και σώματος, έχων προς Χριστόν παρρησίαν, και πληρών αεί τας αιτήσεις, των ειλικρινώς μακαριζόντων σε. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΝ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΟΛΥΤΡΙΑΝ Ο Ιερεύς Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνα των αιώνων. Ο Αναγνώστης Αμήν. Ψαλμός ρμβ` (142) Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ού δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου΄εταπείνωσεν εις γήν την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος΄ και ηκηδίασεν επ΄εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη ή καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου΄η ψυχή μου ως γη ανυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε΄ εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπον Σου απ΄εμού και ομοιοθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωϊ το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Έξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε΄ προς Σε κατέφυγον, δίδαξον με του ποιείν το θέλημά σου, ότι Σύ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα Σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία΄ ένεκεν του ονόματος Σου, Κύριε , ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη Σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει Σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου΄ και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος Σου ειμί. Ευθύς ψάλλομεν. Ήχος δ΄ Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος, εν όνόματι Κυρίου. (Τετράκις) Είτα τα παρόντα τροπάρια Ήχος δ΄ Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως των νοσούντων ταχινή θεραπεία, και πεπτωκότων εξανάστασις θεία, Αναστασία μάρτυς καλλιπάρθενε, λύτρωσαι τους κάμνοντας συντριμμών ολεθρίων, έγειρον πρεσβείαις σου, εκ βυθού απωλείας, τους ολοτρόπω πίστει και στοργή τη ιερά σου Εικόνι προστρέχοντας. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Την αθλοφόρων του Χριστού την πανένδοξον, Αναστασίαν οι πιστοί ικετεύσωμεν, όπως Χριστός δεήσεσιν αυτής τειχίσηται ημάς, όνπερ επεπόθησεν ως νυμφίον ουράνιον, πάντα αποπτύσασα προς την τούτο απόλαυσιν. Κατ΄ αοράτων γαρ εχθρών και ορατών μεσίτης πέλει Κυρίω ευπρόσδεκτος. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ήχος δ, . Ό υψωθείς εν τω σταυρώ. Ού σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι΄ ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους; Ούκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σού΄ σούς γάρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ό Αναγνώστης (χύμα) Ψαλμός ν΄50ος Ελέησόν με , ο Θεός , κατά το μέγα έλεος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημα μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από Της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με ή μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντίεις με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου και το πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ΄ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξον με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων, ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. Ότι, ει θέλησας θυσίαν, έδωκα αν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμένον καρδίαν συντετριμένην και τεταπεινωμένη ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχει Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν κα ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους. Είτα ψάλλομεν τον κανόνα ού η ακροστιχίς΄ «Έγειρον ημάς παθών Αναστασία.» Ωδή α΄ Ήχος πλ. Δ΄ Υγράν διοδεύσας. Επίνευσον μάρτυς ως ευμενής, υμών τη δεήσει, και πρυτάνευσον δαψιλώς, των σων δωρεών τας χορηγίας, Αναστασία τοις σε μεγαλύνουσι. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Γαλήνην εν βίω ειλικρινεί, και πάντων σκανδάλων, την τελείαν αποφυγήν, ημάς ενδυνάμωσον παμμάκαρ, ίχνηλατείν διά βίου και σώζεσθαι. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Επίχεε άνωθεν δαψιλώς το έλαιον μάρτυς, των φαρμάκων των μυστικών, και ίασαι νόσων δυσιάτων, Αναστασία, ημάς τους ικέτας σου. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς Ιλύος με κάθαρον εμπαθούς, και σώσον με Κόρη, επελθούσης μοι συμφοράς΄ μη ούν καταλίπης με Παρθένε, ίνα μη γέλως τοις πάσι γενήσωμαι. Ωδή γ΄. Ουρανίας αψίδος. Ρυπτική σου πρεσβεία τα των ψυχών τραύματα, και τα των σωμάτων άφθονον, πάσι χορήγησον. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Οδυνών δυσφορήτων, ανιαρών θλίψεων, ζάλης και πικράς αθυμίας, εκ παραπτώσεων, και κοσμικών πειρασμών, Αναστασία θεόφρον, επιστάσα λύτρωσαι, ημάς τους ικέτας σου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Νεκταρόβρυτον νάμα, ύδωρ ζωής ήδιστον, οιά περ πηγή ευσπλαχνίας, και αγαθότητος. Αναστασία σεμνή, τοις εν αυχμώ τηκομένοις, κατωδύνων θλίψεων, ράνον και όμβρησον. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Ή λαμπάς η φωσφόρως, της υπέρ νούν λάμψεως, η ανατολή η γλυκεία, ζωής του σέλαος, λάμψον ακτίνά μοι, της αληθούς μετανοίας΄ σκότει γαρ καλύπτομαι, πάσης φαυλότητος. Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρηκτον τείχος και προστασία. Ανάστησον Αναστασία θεόφρον τους σους ικέτας, εκ συντριμάτων και χαλεπών περιστάσεων, και σεσωσμένους προσάγαγε τω Κυρίω. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το κάθισμα. Είτα μνημονεύει ο Ιερεύς εκείνων δι΄ ους η Παράκλησις γίνεται …………..Ότι ελεήμον και φιλάνθρωπος Ήχος πλ. β΄. Τοις των αιμάτων σου. Τοις των θαυμάτων σου θείοις πυρσεύμασι, των παθημάτων ελαύνεις την μοίρασιν, και την υγείαν παρέχεις τοις χρήζουσιν, Αναστασία, Χριστού σεμνοπάρθενε΄συ γάρ των νοσούντων ιάτειρα. Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε…… Μοχθηρόν και επώδηνον, ως αποσκιρτήσας της θείας χάριτος, διανύω βίον ένδοξε, αλλά συ Χριστώ με επανάγαγε. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Αλεξίκακον άριστον, η της προστασίας σου επισκίασις, εν βιαίαις περιστάσεσιν, ω Αναστασία ημίν γένοιτο. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Συμφορών το επίπονον, και ασθενημάτων δεινών την έφοδον, εξ ΄ημών απείργεις πάντοτε; Ω Αναστασία καλλιπάρθενε. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Αγαλίασιν άυλον, τη λελυπημένη ψυχή μου όμβρυσον, ώσπερ δρόσον χαριτόβρυτον Κεχαριτωμένη Μητροπάρθενε. Ωδή ε΄. Φώτισον ημάς………. Θαύμασι πολλοίς, και ιάσεων δυνάμεσι, διαπρέπουσα εν κόσμω εμφανώς, πανταχού πάντας προφθάνεις τους καλούντας σε. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ώφθης αρωγός, τοις ποικίλως κινδυνεύουσιν, επιφαινομένη νοερώς, και τον σάλον καταπαύουσα των θλίψεων. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Νόσων χαλεπών, στεναγμών τε και κακώσεων, και ταλαιπωρίαις πειρασμών, ώ Αναστασία ημάς λύτρωσαι. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Άγνοιαν δεινήν, εκνοσήσας βίω χείρονι, συνεσχέθην καταιγίσι πειρασμών, αλλά τούτων, Θεοτόκε, σύ με λύτρωσαι. Ωδή στ΄. Την δέησιν. Νενέκρωμαι, αμαρτίας βέλεσι, τοξευθείς τη του εχθρού συνεργρεία και κατωτάτω απέριμμαι λάκκω, και εν σκιά του θανάτου κατώκησα, αλλ΄ επιστάσα συ σεμνή, εκ βυθού των κακών με ανάγαγε. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ανάρρωσιν, και τελείαν λύτρωσιν, τοις εν πόνοις τρυχομένοις ατρύτοις, ως φιλοικτίρμων πρυτάνευσον Μάρτυς, και θλιβομένων την λύπην μετάστρεψον, Αναστασία μυστικώς, εις χαράν αληθή και φαιδρότητα. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Σωμάτων σε, ιατρόν πανάριστον, και πνευμάτων αληθή θεραπείαν, ο των ψυχών και σωμάτων Δεσπότης, Αναστασία λαμπρώς απειργάσατο΄διό θεράπευσον ημών, και ψυχών και σωμάτων τους μώλωπας. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Των ρήσεων, του σεπτού θελήματος παρακούσας, αγνωσία εσχάτη απεμακρύνθην Θεού ο παντλήμων, και χλευασμός τοις πλησίον μου γέγονα΄ διο οικτρού ονειδισμού, Θεοτόκε μου, σύ με διάσωσον. Διάσωσον, από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρηκτον τείχος και προστασία. Ανάστησον Αναστασία θεόφρον τους σους ικέτας, εκ συντριμάτων και χαλεπών παραπτώσεων, και σεσωσμένους προσάγαγε τω Κυρίω. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Άχραντε η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ΄ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Και πάλιν δέησις υπό του Ιερέως. Αίτησις και το κοντάκιον Ήχος πλ. β΄. Τα άνω ζητών. Τα πάθη ημών, τα μυσαρά και χρόνια, ροπή μυστική, Αναστασία ίασαι, και ζωήν ακίνδυνον, διανύειν ημάς καταξίωσον, ως αν των θείων εντολών, τρυγήσωμεν πάντες, τους ενθέους καρπούς. Και ευθύς το Προκείμενον Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και πρόσεχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεως μου.. Στίχος. Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, και κατεύθυνε τα διαβήματά μου. Ο Ιερεύς Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγεκίου….. Ό Χορός. Κύριε ελέησον (τρίς) Ο Ιερεύς Σοφία΄ ορθοί, ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ειρήνη πάσι. Ό Χορός΄ Και τω πνεύματί σου. Ο Ιερεύς Εκ του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου, το ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν Ό Χορός. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ο Ιερεύς (Ματθ. 10, 16-22) Είπεν ο κύριος της εαυτού Μαθηταίς Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς , ως πρόβατα εν μέσω λύκων. Γίνεσθε ουν φρόνιμοι ως οι όφεις, και ακέραιοι ως αι περιστεραί .προσέχετε δε από των ανθρώπων παραδώσουσι γαρ υμάς εις συνέδρια και εν συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς .και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού εις, μαρτύριον αυτοίς και τοις έθνεσιν. Όταν δε παραδιδώσιν υμάς, μη μεριμνήσητε πως η τι λαλήσητε΄ δοθήσεται γαρ υμίν εν εκείνη τη ώρα τι λαλήσητε΄ ου γαρ υμείς έστε οι λαλούντες, αλλά το πνεύμα του πατρός υμών , το λαλούν εν υμίν. Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατων, και πατήρ τέκνων΄ και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς , και θανατώσουσιν αυτούς . Και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου΄ ο δε υπομείνας εις τέλος , ούτος σωθήσεται. Ό Χορός. Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ήχος πλ. β΄. ΤΔόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. αίς της Αθληφόρου πρεσβείες, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλείθη των εμών εγκλημάτων. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Ταίς της Θεοτόκου πρεσβείες, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλείθη των εμών εγκλημάτων. Στίχος. Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλέος σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόνημά μου. Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι. Ρώσιν αδαπάνητον, ψυχών ομού και σωμάτων, ως πηγή ακένωτος, επομβρία κρείττονι, αναβλύζουσα, των παθών κάθαρον, και των νοσημάτων, τας σπιλάδας και προστρίμματα, εξ ημών τέλειον, ω Αναστασία πολύαθλε, υγείας ιλαρότητα, της κατ΄ άμφω πάσι παρέχουσα, και τον σον νυμφίον, απαύστως καθικέτευε Χριστόν, αμαρτημάτων συγχώρησιν δούναι τοις τιμώσι σε. Ο Ιερεύς Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου΄ επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς΄ύψωσον κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων, και κατάπεμψον εφ΄ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια΄ πρεσβείαις της παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας΄ δυνάμει του τιμίου και ζωποιού Σταυρού΄ προστασίαις των τιμίων, επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων΄ ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου΄ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων των εν αγίοις Πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών και οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του θεολόγου και Ιωάννου του χρυσοστόμου, Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας΄ Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, των θαυματουργών΄ των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλήτου, Θεοδώρου του Τήρωνος και Θεοδώρου του Στρατηλάτου, των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους και Ελευθερίου΄ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων΄ της αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, της αγίας Μητρός ημών Θεοφανούς της βασιλίσσης, κτίτορος της Μονής ταύτης΄ των Οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών΄ του οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Θεωνά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ηγουμένου και ανιδρυτού της Ιεράς Μονής τούτης, των οσιομαρτύρων Ιακώβου του Γέροντος, Ιακώβου διακόνου και Ιακώβου μοναχού΄ των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης΄(του Αγίου της ημέρας, εάν εορτάζηται) και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομεν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς. Ό Χορός. Κύριε ελέησον (τρίς) Ο Ιερεύς Ελέει και οικτιρμοίς και φιλανθρωπία του Μονογενούς σου Υιού, μεθ΄ ου ευλογητός ει , συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Ό Χορός. Αμήν. Ωδή ζ΄. Παίδες Εβραίων. Άλυτον βίον ειρηναίον, εν σεμνότητι και πάση ευσεβεία, διανύειν ημάς, ενίσχυσον λιταίς σου, Αναστασία ένδοξε, ιαμάτων η πλυμμύρα. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Σβέσον την φλόγα των παθών μου, και κατάπαυσον τον πόνον της ψυχής μου, και χαράν αληθή και θείαν ευφροσύνην, Αναστασία δώρησαι, τω δεινώς κεκακωμένω. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ίδε ευσπλάγχω ομματί σου, την ταπείνωσιν ημών Μεγαλομάρτυς, και μεγάλων κακών, ημίν επερχομένων, την ρύμην αναχαίτισον, τη μεγίστη σου πρεσβεία. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Άκουσον Κόρη της φωνής μου, ενωτίσθητι μυχίους στεναγμούς μου, και μελλούσης οργής, και φανεράς αισχύνης, ως οιδάς με απάλλαξον, τον δεινώς συντετριμένον. Ωδή η΄. Τον εν όρει αγίω. Γεωργία της σης επιστασίας, παθημάτων δεινών, αμάσπασον τας ρίζας, εκ των ψυχών ημών θεομακάριστε, και της αφθαρσίας, εμφύτευσον εν ταύταις, τας θείας αναδόσεις. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Εφορώσα ημάς μη διαλίπης, τούς την σην αρωγήν, νυν επιβοωμένους, Αναστασία Μάρτυς καλλιπάρθενε, όπως λυτρωθώμεν πάσης επηρείας, εχθρού, του παλαμναίου. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ρέει άφθονον χάριν ιαμάτων, ή πανσέβαστος, και ιερά Εικών σου, και νοσημάτων σβέννυσι τους άνθρακας, και τους φλεγομένους θλίψεσιν ατρύτοις, ενθέως αναψύχει. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Από πάσης οργής θανατηφόρου και βουλής πονηράς, του αρχηγού του σκότους, ευλογημένη σώσον με Πανάμωμε, και της ενεστώσης ρύσαι με ανάγκης, τη ση επιστασία. Ωδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκιον. Σωμάτων σηπεδόνας, και ψυχών τας νόσους, τη μυστική χειρουργεία θεράπευσον, Αναστασία Θεόφρον, των προσιόντων σοι. Αγία του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών. Ιλλεώσαι σοις δούλοις, τη ση μεσιτεία, τον αγαθόν και ευίλατον Κύριον, ως αν της τούτο τρυφήσωμεν αγαθότητος. Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Ολόσωμων το τραύμα, κέκτημαι ο τάλας, αλλ΄ επιστάσα συ Μάρτυς με ίασαι, και πρός οδόν μετανοίας, ήδη με ίθυνον. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Υπεραγία Θεοτόκε σώσων υμάς. Υψίστου ώφθης, θρόνος, Κεχαριτωμένη, διό καμέ εκ των κάτω ανύψωσον, πρός αληθείς αναβάσεις ζωής της κρείτονος. Και ευθύς το Προκείμενον Αξιόν εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών. Τήν τιμιωτέραν των Χερουβίμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγων τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Τήν τιμιωτέραν των Χερουβίμ, και ενδοξοτέραν, ασυγκρίτως των Σεραφίμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Τήν υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν, λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν. Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή. Προς σε καταφεύγω, την κεχαριτωμένην΄ ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον. Δέσποινα και μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης, προς τον εκ σου τεχθέντα. Ω Δέσποινα του κόσμου, γενού μεσίτρια. ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νυν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου, και πάντων των Αγίων, δυσώπει, Θεοτόκε, του οικτηρήσαι ημάς. Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκηνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν. Γοργοϋπηκόου την θαυμαστήν και σεπτήν εικόνα προσκηνήσωμεν, αδελφοί θαύματα τελούσαν και βρύουσαν ιάσεις και ταύτην μετά πόθου κατασπασώμεθα. Έχοντες εικόνα σου την σεπτήν, ανύμφευτε Κόρη, ώς προπύργιον οχυρόν, προσφεύγομεν ταύτη καιρώ τω των κινδύνων και επηρείας πάσης απολυτρούμεθα. Νύν καιρός ανάγκης ήλθεν ημίν, νυν παρέστη χρεία βοηθείας, Κόρη, της` λύτρωσαι ουν πάσης ανάγκης και κινδύνου και χείρα βοηθείας τάχιστα όρεξον. Έχει μέν, Παρθένε, ο ουρανός σώμα και ψυχήν σου εξαστράπτοντα φαεινώς, έχει δε μορφήν σου μονή Δοχειαρίου την επικαλουμένην Γοργοϋπήκοον. Άρον σου τα όματα, Μαριάμ, και ίδε ευσπλάγχνως τους εικόνι σου τη σεπτή παρεστώτας, Κόρη, και σε παρακαλούντας, και πλήρωσον αιτήσεις τούτων, πανύμνητε. Ιδοιμι, Παρθένε, ψυχορραγών, εν καιρώ θανάτου, την εικόνα σου την σεπτήν, παραμυθουμένην, και ιλαρώς ορώσαν, και όψεις των δαιμόνων, αποδιώκουσαν. Τέτρωμαι τω πόθω σου, Μαριάμ, φλέγει με ο έρως, καθοράν σου της ιεράς, εικόνος, Παρθένε, το κάλλος και την δόξαν, και κόρον ου λαμβάνω, του μεγαλύνειν σε. Τι ανταποδώσομεν οι οικτροί, δούλοι σου, Παρθένε, αντί χάριτος της πολλής, ήνπερ ανεδείξω, ημίν χαρισαμένη, εικόνα σου την θείαν, πλούτον ουράνιον; Και θυμιά ο Ιερεύς το Θυσιασήριον και τον λαόν, ή τον οίκον, όπου ψάλλεται η Παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Παρθενομαρτύρων την καλλονήν, και των ιαμάτων, τον ακένωτον θησαυρόν, την νύμφην Κυρίου το σκεύος των χαρίτων, σεμνή Αναστασία, υμνολογούμεν σε. Χαίροις παρθενίας ευπνεούς λειμών, ο τα άνθη φέρων, της αθλήσεως τα τερπνά, ων τη ευωδία, σεμνή Αναστασία, ημών τας διανοίας, ευφραίνεις πάντοτε. Χαίρουσα ηγώνισαι ανδρικώς, υπέρ της αγάπης, του τεθέντος εν τω Σταυρώ΄ όθεν της ευκλείας, αυτού επιτυχούσα, ημάς, Αναστασία, αεί περίεπε. Χαίροις των θαυμάτων ή λαμπηδών, ή της ευσπλαχνίας, διαυγάζουσα τας αυγάς, και των παθημάτων, διώκαουσα το σκότος, κλυτή Αναστασία, πιστών βοήθεια. Χάριτος ενθέου τας παροχάς, δαψιλώς παρίζου, τοις αιτούσιν ολοσχερώς, την σήν προστασίαν, σεμνή Αναστασία, και θλιβερών παντοίων, ημάς διάσωζε. Έγειρoν εκ λάκκου αμαρτιών, την ψυχήν μου Μάρτυς, ολισθήσασαν χαλεπώς, και προς μετανοίας, οδήγησον με ατριβούς, Αναστασία Μάρτυς, τον ευφημούντα σε. Δεύτε ευφημήσουμεν οι πιστοί, την Αναστασίαν, την ωραίαν και θαυμαστήν, του Χριστού την νύμφην, και μάρτυρα Κυρίου, τω της αγνοίας κάλλει θαυμαστωθείημεν. Την Φαρμακολύτριαν των πιστών, και πεποικιλμένην διαχρύσω ιματισμώ τω της παρθενίας και τω των μαρτυρίων, Αναστασίαν πάντες ύμνοις γεραίρομεν. Δεύτε ευφημήσωμεν, αδελφοί, τον κοινόν πατέρα, ιεράρχην τε του Χριστού, Θεωνάν τον πάνυ και της Μονής προστάτην, τον όντως θεοφόρων και αξιάγαστον. Την σεπτήν σου κάραν, οι ευσεβείς, οι ευσεβείς, πόθω προσκυνούμεν, εν τη ομωνύμω τήδε Μονή, και ιάσεις πάντες, λαμβάνομεν πλουσίως, σεμνή Αναστασία, όθεν υμνούμεν σε. Θησαυρόν ατίμητον και πηγήν, ιαμάτων έχει, ω Αναστασία, η ση Μονή, δεξιόν σου πόδα, δι΄ ού πάσας προφθάνεις τας νόσους και διώκεις, των ευφημούντων σε. Μοναζόντων ώδε πάσα πληθύς, συν τω ηγουμένω ευσεβάστως σε ανυμνεί, κλεινή Αναστασία, και πόθω σε γεραίρει, την έφορον και φύλακα του σεμνείου σου. Η Μονή σου αύτη η ευκλεής, αγίων κατέστη οικητήριον φωτεινόν, Θεοφανούς της πάνυ, ανάσσης βασιλίδος, και Θεωνά οσίου και αρχιποίμενος. Πάντας τους προστρέχοντας επί σε, εν τώδε τω Όρει και Μονή σου τη ευκλεεί, χορήγησον τούτοις, σεμνή Αναστασία, ιάσεων την Χάριν και ρώσιν άπτωτον. Είτα Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Αγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν ει το σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης ΑΜΗΝ. Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς, (τρίς) Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών,. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν, Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον, (τρίς) Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου. Ελθέτω η βασιλεία σου. Γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών, Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ο Ιερεύς Ότι σου εστίν ……….. Οι Ψάλται το Τροπάριον Ήχος δ΄. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.. Την αθληφόρον του Χριστού την πανένδοξον, Αναστασία οι πιστοί ικετεύσωμεν, όπως Χριστός δεήσεσιν αυτής τειχίσηται ημάς, όνπερ επεπόθησεν ως Νυμφίον ουράνιον, πάντα αποπτύσασα πρός την τούτου απόλαυσιν. Κατ΄ αοράτων γαρ εχθρών και ορατών , μεσίτις πέλει Κυρίω ευπρόσδεκτος. Ο Ιερεύς την Εκτενή Ελέησον ημάς ο Θεός….. Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι ….. Επάκουσον ημών ο Θεός κτλ.. Η Μικρά Απόλισις Των πιστών ασπαζομένων της εικόνος ψάλλομεν Το επόμενον τροπάριον Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου. Μάρτυς του Χριστού πανευκλεής, σκέπη των πιστών και προστάτις, Αναστασία σεμνή, πάσης περιστάσεως, βιαίας λύτρωσαι, τους θερμώς σοι προστρέχοντος, πάσαν ευλογίαν, θείας αγαθότητος εξαιτουμένη αυτοίς, όπως εν σεμνή πολιτεία και ειρηνική καταστάσει, τον σε μεγαλύνοντα δοξάζωμεν ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΘΕΟΠΑΤΟΡΑΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑΝ Μετά τον Ευλογητόν, το, Κύριε εισάκουσον Είτα τα, Θεός Κύριος∙ και το Τροπάριον. Ηχος Δ΄ Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ιωακείμ του θαυμαστού και της ʼννης, των παραδόξως την Παρθένον τεκόντων, πίστει ημείς δεόμεθα κραυγάζοντες∙ ρύσασθε Προπάτορες , του Σωτήρος εκ νόσων, θερμαίς υμών δεήσεσι, πειρασμών και κινδύνων, και ταίς γαστρί εχούσαις γυναιξί, την ευτοκίαν ταχέως δωρήσασθε. Δόξα Και νυν Θεοτόκιον. Ου σιωπήσωμεν Ωδή Α΄. Ηχός Πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας. Τους αξιωθέντας τεκείν εν γη, την υψηλοτέραν , ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Ιωακείμ και ʼνναν τους ενθέους, εκδυσωπείν υπέρ ημών ικετεύσωμεν. Ολοτρόπω νεύσει προς τον Θεόν, προσέχοντες όντως, οι Προπάτορες του Χριστού, εκύησαν φύσεως τοίς νόμοις, την Θεότόκον, ην δυσώπειν ου παυόμεθα. Υπερτέραν ζώντες ήδη ζωήν, εν αφθάρτω βίω, ικετεύσατε τον Θεόν, Ιωακείμ και ʼννα, παρασχείν μοι, τω τεθλιμμένω χαράν υπερκόσμιον. Θεοτοκιον. Σαρκός μου τα πάθη τα χαλεπά, αίτησαι σον Τόκον, θανατώσαι , ω Μαριάμ, και νεκρόν με όντα αμαρτίαις, αναζωώσαι ως φύσει φιλάνθρωπος. Ωδή Γ΄. Συ ει το στερέωμα. Στειρεύουσα, Ένθεε, τεκείν ως Κτίστην, ικεύτευες, ούτω και νύν, δυστοκίας πάσης , τας εγκύους απάλλαξον. Ο χάριν την ένθεον, τεκείν πλουτήσας Θεόπαιδα, Ιωακείμ, πρέσβευε Κυρίω, λυτρωθήναι κινδύνων με.. Υμνους νυν προσάξωμεν, προς τους Θεόπαιδα τέξαντας, Ιωακείμ, και ʼνναν την θείαν, και πιστώς μακαρίσωμεν.. Θεοτόκιον Σε πλουτούντες στήριγμα, και προστασία, Πανάχραντε, των πειρασμών, και δεινών παντοίων , εκλυτρούμεθα τάχιον. Ωδή Δ΄Εισακήκοα Κύριε Γηθοσύνως γεραίρομεν, και πιστώς νυνί ικετεύομεν, του Σωτήρος τους Πρπάτορας, ίνα λυτρωθώμεν πάσης θλίψεως. Οι Σωτήρος Προπάτορες, Άννα και Ιωακείμ οι Θεόληπτοι, αυτώ δέησιν προσάξατε, πάσης ημάς ρύσασθαι κακώσεως. Νεκρωθέντα με πταίσμασι, και δεινοίς παντοίοι εξαναστήσατε, Θεοπάτορες Πανένδοξοι, και εις αφθαρσίαν οδηγήσατε. Θεοτόκιον Εν δεινοίς αμαρτήμασι, την ψυχήν μολύνας ο άθλιος, προς την σκέπην σου, Θεόνυμφε, καταφεύγω λύσιν εξαιτούμενος. Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς. Ιθυνον αεί, ξυνωρίς Θεομακάριστε, προς τα του Κυρίου προστάγματα, πάντα μου βίον, και προς φώς με καθοδήγησον. Σώφρονι ζωή, ελλαμθέντες, Θεοπάτορες, πάντας σωφρονείν αξιώσατε, και καθαρότητος πληρώσατε. Πάντας, Αγαθοί, αγαθότητος στειρεύοντας, θείω φέγγει ημάς λάμψατε, ως παρθενίας το αγλάϊσμα γεννήσαντες. Θεοτόκιον Ασπιλε Θεόν, η τεκούσα την καρδίαν μου, μολυνθείσαν πάθεσι συ αγίασον , αγιωτέρα των Αγγέλων ούσα, Πανάγνε. Ωδή ΣΤ΄. Ιλάσθητι μου. Νενεκρωμένον τον νούν, εκ των κακών μου, Θεόληπτοι, υμών πρεσβείαι θερμαίς, ήδη αναστήσατε, και πάσης με ρύσασθε, θλίψεως και νόσου , και δεινών του πολεμήτορος. Απώθου, ω ταπεινή, φορτία δυσβάστακτα, αμαρτιών και Χριστού , Προπάτορσι βόησον , αεί ενισχύειν σε, τον φόρτον βαστάζειν , του Χριστού τον ελαφρότατον. Γενού μοι καταφυγή , ω Ξυνωρίς υπερθαύμαστε, των Προπατόρων Χριστού , και θεία αντίληψις, τη πασχούση δούλη σου , υπό δυστοκίας , ης απάλαξόν με δέομαι. Θεοτόκιον Νοσούντες και πειρασμοίς, δεινοίς αεί συνεχόμενοι, Παρθενομήτορ Αγνή, προς σε καταφεύγομεν, και πίστει βοώμεν∙ ρύσαι τους σούς δούλους, περιστάσεων και θλιψεων. Διάσωσον , Ξυνωρίς θεία των Θεοπατόρων , Ιωακείμ και ʼννης ημάς από θλίψεων , και νόσων , ταίς υμών ικεσίαις. Και Θεοτόκιον. Αχραντε Ο Ιερεύς μνημονεύει∙ είτα το Κοντάκιον Ήχος Β Ως μέγιστοι δύο αστέρες ηνέγκατε, την Αυγήν όντως την πάμφωτον, την τω κόσμω τον μέγαν Ήλιον εξανατείλασαν∙ διό συν Αυτή Αυτόν ικετεύσατε, Ιωακείμ και ʼννα Θεόφρονες, σωθήναι τους πίστει υμάς γεραίροντας. Είτα το Προκείμενον. Ήχος Δ΄. Ώμοσε Κύριος τω Δαυΐδ αλήθειαν , και ου μη αθετήσει αυτήν∙ εκ καρπού της κοιλίας σου θήσομαι επί του θρόνου σου. Στίχος . αγαλλιάσθαι , δίκαιοι εν Κυρίω∙ Τοις ευθέσι πρέπει αίνεσις Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (Η΄. 16-21). Είπεν ο Κύριος∙ Ουδείς, λύχνον άψας, καλύπτει αυτόν σκεύει, ή υποκάτω κλίνης τίθησιν∙ αλλ επί λυχνίας επιτίθησιν, ίνα οι εισπορευόμενοι βλέπωσι το φώς. Ου γαρ εστι κρυπτόν , ο ου φανερόν γενήσεται∙ ουδέ απόκρυφον , ο ου γνωσθήσεται, και εις φανερόν έλθη. Βλέπετε ουν πως ακούετε∙ ος γαρ αν έχη, δοθήσεται αυτώ, και ός αν μη έχη ,και ο δοκεί έχειν αρθήσεται απ αυτόυ∙ Παρεγένοντο δε προς αυτόν η Μήτηρ και οι αδελφοί αυτού, και ούκ ηδύναντο συντυχείν αυτώ διά τον όχλον. Και απηγγέλθη αυτώ, λεγόντων∙ η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου εστήκασιν έξω, ιδείν σε θέλοντες. Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς. Μήτηρ μου και αδελφοί σου εισίν , οι τον λόγον του Θεού ακούοντες,και ποιούντες αυτόν. Δόξα Ταίς των Θεοπατόρων πρεσβείαις Και νυν. Ταίς της Θεοτόκου Στίχος. Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός. Και το παρόν Προσόμοιον. Ήχος Πλ. Β΄. Μεταβολή των θλιβομένων Μεταβολή παντός κινδύνου , απαλλαγή παντοίων νόσων υπάρχουσα, Δυάς ευλογημένη, Ιωακείμ και ʼννα, σώσατε πόλιν και λαόν, ταίς Υμών ενθέρμοις ικεσίαις, προς τον εκ Παρθένου γεννηθέντα, εκ πάσης ασθενείας και θλίψεως. Το, Σώσον ο Θεός τονΛαόν σου κ.λ.π. Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων. Ελέους οι τέξαντες την βρύσιν, ω προπάτορες Χριστού του Ζωοδότου, ταίς πρεσβείαις Υμών, παύσατε ψυχάς νόσον, τους προς υμάς προσφεύγοντας, και τα πάθη της καρδίας. Λάμψει Παροπάτορες Σωτήρος, του Υιού της Θεόπαιδος Μαρίας, καταυγάσατε νύν , ψυχάς των ανυμνούντων , και την υμών πανήγυριν μετά πόθου εκτελούντων. Ιδε, Ιωακείμ θεόφρον, την ασθένειαν ψυχής μου της αθλίας, και εχθρών των δεινών, και πάσης άλλης βλάβης, ρύσαι με ταίς πρεσβείαις Σου , ιν αεί σε μακαρίζω. Θεοτόκιον Γένος, Παρθένε, ορθοδόξων, συνεχόμενον κινδύνοις τε και νόσοις, σοι προστρέχει θερμώς, και πίστει ανακράζει, σώσον με παναμώμητε, παναγίαις σου πρεσβείαις. Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα Απεγνωσμένω, ω Ξυνωρίς μακαρία εκ του πλήθους παθών των ψυχοφθόρων, βίου εναρέτου, γενού μοι οδηγία. Ιλεων, ʼννα, τον Σωτήρα, γενέσθαι, ταίς πασχούσαις αει εκδυσώπει, και της δυστοκίας, αυτάς ελευθέρωσαι. Νοσούντων πάντων, Θεοπάτορες θείοι, ιατρούς Υμάς αναγνωρίζων, πίστει καταφεύγω, υμών τη προστασία. Θεοτόκιον Ως ορθοδόξων η αντίληψις, Μήτερ, και βοήθεια, ελπίς τε και σκέπη, τον συ προσφυγόντα, σκέπασον, ω Παρθένε. Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον Παρθένου της Πανάγνου, Γεννήτορες όντες, τους εκτελούντας την μνήμην υμών, Πανένδοξοι δεινών παντοίων , λυτρωθήναι καθικετεύσατε. Οικτήρατε, Πατέρες, της Αειπαρθένου, ως συμπαθείς εμέ τον ακάθαρτον, και λαμπηδόνων φωτός, του θείου εμπλήσατε. Θεόν τον σαρκωθέντα, Ιωακείμ και ʼννα, υπέρ ημών ικετεύειν μη παύσητε, του λυτρωθήναι κινδύνων , και νόσων και θλίψεων. Θεοτόκιον Ω Θεοτόκε Κόρη, σώσον τον σον δούλον, και εκ κινδύνων και νόσων απάλλαξον, ταίς μητρικαίς σου χρωμένη, πρεσβείαις ʼσπιλε. Το ʼξιον εστίν ως αληθώς. Και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Δεύτε ευφημίσωμεν οι Πιστοί, Ιωακείμ και ʼνναν, τους Προπάτορας του Χριστού, τους εξ επαγγελίας και της φύσεως νόμοις, τεκόντας την Παρθένον και Θεομήτορα.. Σώσατε, Προπάτορες του Χριστού, τας εγκυμονούσας, και λυτρώσατε ταίς ευχαίς, υμών δυστοκίας και πάσης άλλης βλάβης, ως παρρησίαν έχοντες προς τον Κύριον. Πρεσβεύσατε, Θεόληπτοι, τω Χριστώ, ρυσθήναι εκ νόσων, και παντοίων αμαρτιών, τους πίστει τιμώντας την σεπτήν υμών μνήμην, και δούναι ευτοκίαν πάσαις επίτευξιν Και θεοτόκιον. Πάσαι των Αγγέλων. Τρισάγιον. Και το τροπάριον.Ήχος Β΄. Των δικαίων Θεοπατόρων, Κύριε, την μνήμην εορτάζοντες, δι αυτών σε δυσωπούμεν. Σώσον τας ψυχάς ημών Ο Ιερεύς ως έθος μνημονεύει. Εν τη Απολύσει, προσκυνούντες την αγίαν Εικόνα ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον. Ήχος Β΄. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν Δεύτε φιλοδίκαιοι πιστώς, δεύτε οι Ορθόδοξοι πάντες, συνεορτάσωμεν, την σεπτήν πανήγυριν, των Προπατόρων Χριστού, και συμφώνως υμνήσωμεν, αυτούς εκβοώντες∙ ρύσασθε, Θεόληπτοι, ημάς εκ θλίψεων, νόσων και πολλών εγκλημάτων , και λιταίς υμών ευτοκίαν, πάσαις ταίς επίτευξι δωρήσασθαι. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΝ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ Μετά τον ευλογητόν, το Κύριε εισάκουσον (Ψαλμ 142) Είτα το, Θεός Κύριος∙ και το Τροπάριον Ηχος Δ΄ Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ Ως στρατιώτην του Χριστού γενναιότατον, και Αναργύρων Ιατρόν τον σοφώτατον, ανευφημούμεν άπαντες εκ βάθους ψυχής, πόθω εορτάζοντες, την αγίαν σου Μνημην, Παντελεήμων ένδοξε, και πιστώς σοι βοώμεν∙ τας νόσους πάντων ίασαι ημών, ταίς προς Χριστόν τον Θεόν, θερμαίς σου δεήσεσι. Δόξα, Και νύν Θεοτόκιον . Ου σιωήσωμεν ποτε. Ο Ν. (Ψαλμ 50). Και ο Κα΄νων. Ωδή Α΄Ηχος Πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας Πρό του Μαρτυρίου του σου , Σοφέ, ως περ, τον θανόντα , ανεζώωσας εν Χριστώ, ούτω νεκρωθέντας δήγματι αμαρτίας, ημάς ταίς σαίς πρεσβείαι πάντας ανάστησον. Αφθόνως την χάριν παρά Θεού , λαβών ιαμάτων , τας ιάσεις πάσας Σοφέ, παρέχεις αφθόνους τοίς εν πίστει , Παντελεήμων προσιούσι τη Εικόνι σου. Νεκρωθείς τω Κόσμω και τον Χριστόν , ω Παντελεήμων , ενδυσάμενος εν χαρά, γέγονας δοχείον του Πνεύματος θεόφρον, τοίς πάσιν αναργύρως βραβεύων ίασιν. Θεοτόκιον Σταγόνα κατανύξεως τω οικτρώ, όμβρησόν μοι , Κόρη, αναστάλλουσα βλαβερόν , καύσωνα καρδίας μου Παρθένε, εξαίρουσα πάθη τα πολεμούτα με. Ωδή Γ΄. Συ ει το στερέωμα. Τας νόσους θεράπευσον , Παντελεήμων , του δούλου σού , και την εμήν , ευχαίς σου καρδίαν , τη δυνάμει σου εύφρανον. Ένδοξε, συ καύχημα, του προσιόντος σοι πέφυκας, συ Ιατρός, εμού τηκομένου , υπό νόσων και θλίψεων. Λαβών , ω Ανάργυρε, παρά Χριστού χάριν άφθονον, δούναι πιστοίς, ιάσεις των νόσων , τούτων συ με διάσωσον. Θεοτόκιον Έχεις εν αγκάλαις σου, τον Ποιητήν πάσης Κτίσεως∙ τούτον διό, δυσώπει , Παρθένε, εκ κινδύνων ρυσθήναί με. Ωδή Δ΄. Εισακήκοα Κύριε Επί σε νύν κατέφυγον , ω Παντελεήμων θείε Ανάργυρε, μη παρίδης με τον άθλιον, αλλ ευχαίς σου θείαις διαφύλαξον. Ηρεμίαν μοι δώρησε, Μάρτυς εν τω βίω και νόσων ίασιν, ταίς ενθέρμοις σου εντεύξεσι τω τη ση Εικόνι προσπελάζοντι. Μάρτυς ένδοξε πρόφθασον , και της αμαρτίας με κυματούμενον, δεινώ σάλω ταίς πρεσβαίαις σου, όρμον προς ακύμαντον οδήγησον. Θεοτόκιον Ράβδον θείαν ο ένδοξος, πάλαι Ησαΐας σε κατωνόμασεν, άνθος φέρουσαν τον Κύριον, Θεοτόκε Μήτερ Αειπάρθενε. Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς. Όμβρησον μοι νύν , υετόν τον του ελέους σου, και της αμαρτίας μου τα οβρήματα, Παντελεήμων , ταίς ευχαίς σου καταξήρανον. Νύν αι δωρεαί, ως πηγαί Πιστοίς ιάσεων , ταίς λιταίς σου επιχέονται , Παντελεήμων , εκ Θεού τοίς προσιούσι σε. Απαντας ημας, πεπτωκότας εις τα χάσματα, της αμαρτίας τα βαθύτατα, ταίς προς Θεόν σου , πρεσβείαις έγειρον ʼγιε. Θεοτόκιον Αχραντε ψυχής , της εμής τα αρρωστήματα, και του σώματος μου ίασαι, ταίς Μητρικαίς σου πρεσβείαις , Κόρη Πανάμωμε. Ωδή ΣΤ. Ιλάσθητί μου. Τα νάματα σου, Σοφέ, ως περ πηγή Σιλωάμ ποτέ, εκβλύζουσι τοίς Πιστοίς , παντοία ιάματα, παύων τα νοσήματα, των προσπελαζόντων , τη ση σκέπη , Παναοίδιμε. Οι προσιόντες, Παντελεήμων Μακάριε, εν τω σεπτώ σου Ναώ, την ρώσιν λαμβάνουσι, και την απολύτρωσιν, πάντων των κινδύνων, και δεινών ταίς ικεσίαις σου. Νοός μου του ασθενούς, ως θησαυρός των ιάσεων , Παντελεήμων κλεινέ, αφθόνως την ίασιν , δώρησαιι του κάμνοντος, και οδυνωμένου , τη του Πνεύματος χάριτι. Θεοτόκιον Φιλάγαθε Μαριάμ, ταίς σαίς πρεσβείαις αγάθυνον, την ρυπαράν μου ψυχήν, και ρύσαι κολάσεως, και πάσης κακώσεως, σον θερμόν οικέτην , τον εκ πόθου ανυμνούντα σε. Προς το Διάσωσον Ανάργυρε Παντελεήμων , ταίς θείαις λιταίς σου, τα της ψυχής ημών πάθη θεράπευσον , και δώρησαι ίασιν τοίς νοσούσιν. Θεοτόκιον Αχραντε Ευλογημένη Μαρία, ταίς ικεσίαις Παντελεήμονος του κλεινού διαφύλαξον , εκ νόσων τε και κινδύνων σούς δούλους. Ο Ιερεύς μνημονεύει∙ είτα το Κοντάκιον Ηχός Β΄. Θείον Ιατρόν εν γη πλουτούντές σε, Ανάργυρε, εν θερμοτάτη πίστη και ευσέβεια σου δεόμεθα∙ πάντα νοσούντα και καταπονούμενον , ταίς λιταίς σου διάσωσον , τας ρίζας των επωδύνων παθών , τη του Σωτήρος ισχύϊ εκτέμνων , και αναστέλλων τας χαλεπάς της αθυμίας επικλύσεις, Παντελεήμων Μάρτυς αξιάγαστε. Και ευθύς το Προκείμενον. Ηχος Δ΄. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει , και ωσεί κέδρος η εν τω Λιβάνω πληθυνθήσεται. Στίχος: Πεφυτευμένος εν τω Οίκω , εν ταίς αυλαίς του Θεού ημών εξανθήσουσιν. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (ΣΤ΄. 17-19) Τω καιρώ εκείνω ήλθε προς τον Ιησούν όχλος μαθητών αυτού, και πλήθος πολύ λαού, από πάσης της Ιουδαίας και Ιερουσαλήμ και της παραλίου Τύρου και Σιδώνος, οι ήλθαν ακούσαι αυτού, και ιαθήναι από των νόσων αυτών, και οι οχλούμενοι υπό πνευμάτων ακαθάρτων και εθεραπεύοντο. Και πας ο όχλος εζήτει απτεσθαι αυτού∙ ότι δύναμις παρ αυτού εξήρχετο, και ιάτο πάντας. (Θ΄. 1-2) Συγκαλεσάμενος δε τους δώδεκα Μαθητάς αυτού έδωκεν αυτοίς δύναμιν και εξουσίαν επί πάντα τα δαιμόνια, και νόσους θεραπεύειν. Και απέστειλέν αυτούς κηρύσειν την βασιλείαν του Θεού, και ιάσθαι τους ασθενούντας. (Ι΄. 16-21). Και έλεγεν αυτοίς. Ο ακούν υμών , εμού ακούει∙ και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί∙ ο δε εμέ αθετών , αθετεί τον αποστείλαντά με. Υπέστρεψαν δε οι εβδομήκοντα μετά χαράς , λέγοντες. Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς. Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίνων , και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού , και υμάς ου μη αδικήση. Πλήν εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πεύματα υμίν υποτάσσεται∙ χαίρετε δε μάλλον , ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοίς ουρανοίς. Εν αυτή τη ώρα ηγαλιάσατο τω Πνεύματι ο Ιησούς , και είπεν∙ Εξομολογούμαι σοι, Πάτερ, Κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλλυψας αυτά νηπίοις∙ ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία έμπροσθεν σου. Δόξα Ταίς του Αναργύρου Και νύν Ταις της Θεοτόκου. Στίχος. Ελεήμων , ελέησόν με ο Θεός. Και το παρόν Ηχος .Πλ. Β΄. όλην αποθέμενοι Δεύτε οι Ορθόδοξοι , πνευματικών ευρανθώμεν, δεύτε τον Ανάργυρον πάντες καταστέψωμεν θείοις άσμασι, προς αυτόν λέγοντες∙ ω Παντελεήμων , ιατρέ νοσούντων άριστε, λιμήν τε εύδιε, των χειμαζομένων τοίς πταίσμασι, προφθάσας δός την ίασιν , πάσι τοίς θερμώς σοι προστρέχουσι, και δεινών παντοίων , απάλλαξον ημάς ταίς σαίς ευχαίς, και ειρηναίαν κατάστασιν , τω Κόσμω πρυτάνευσον. Το σώσοιν ο Θεός τον λαόν σου κλπ. Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων Θείαις , Ανάργυρε, ευχαίς σου, προς τον Κτίστην διάσωσον σον δούλον∙ συνταράσσει με γαρ, βυθός αμαρτημάτων , χειμάζει και κλυδώνιον , και φλογμός των παθημάτων. Έφθασαν άπαντες εν πίστει, , εις λιμένα του θείου Αναργύρου, οι εν νόσοις δειναίς , ποντούμενοι βοώντες∙ ευχαίς σου , ω Ανάργυρε, την υγείαν ημίν δίδου. Ίνα , Ανάργυρε, τιμώ σε, και δοξάζω τα ένδοξα σου άθλα, ασθενείας δεινάς, σον δούλον τυραννούσαν , ιάτρευσον και δώρησαι, την κατ άμφω υγείαν. Θεοτόκιον Έστησας ρύμην του θανάτου , τον αθάνατον Θεόν και Βασιλέα, ως τεκούσα Αγνή, ον πάντες ανυμνούμε, ευλογημένος λέγοντες, ο καρπός της σης κοιλίας. Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα Όσοι εν πίστει, ειλικρινεί προσιούσι, τω Ναώ σου Παντελεήμων Μάρτυς, ψυχών και σωμάτων λάμβάνουσι την ρώσιν. Ναός του θείου, επί γης Αναργύρου, ιατρείον πρόκειται τοις πάσι, παύων αυτών νόσους, ψυχών τε και σωμάτων. Σαίς προς τον Κτίστην, Παντελεήμων πρεσβείαις , τοίς τυφλοίς παρέχεις ιατρείαν ,και νοσούσοις πάσι την ποθητήν υγείαν. Θεότόκιον Ικεσίαις, ταίς προς Θεόν σου, Παρθένε, των του βίου δυσχερών με συ σώσον, και τον σάλον παύσον ασθενειών παντοίων. Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Ευχαίς σου τας σειράς μου , των πτασμάτων λύσον, και το χειρόγραφον Μάρτυς, διάρρηξον, της αμαρτίας του σοι πιστώς προσπελάζοντος. Βοηθείας χείρα, προφθάσας όρεξόν μοι, και αδοκήτων δεινών με απλάλλαξον, Παντελεήμων , ταίς θείαις όντως πρεσβείαις σου. Ω Παντελεήμων , στήσον μου τον σάλον , των λογισμών και την λύπην κατάπαυσον , της ταλαιπώρου ψυχής μου , θείε θείε Ανάργυρε. Θεοτόκιον. Μαρία , μη με δείξης, επίχαρμα δαιμόνων, εν τη της Κρίσεως ώρα, Πανάμωμε, αλλ ευμενώς τον Σωτήρα μου εξιλέωσαι. Το. ʼξιον εστί Και τα παρόντα Μαγαλυνάρια. Τους μετ� ευλαβείας την ιεράν , εικόνα σου Μάρτυς, προσκυνούντας σαίς ιεραίς, προς Θεόν πρεσβείαις, σώζε δεινών παντοίων , Παντελεήμων θείε, Ιατρέ μέγιστε. Δόξη , Αθλοφόρε, Μαρτυρική, παρεστώς τω θρόνω, του Παντάνακτος και Θεού, μέμνησο των πίστει, την Μνήμην σου τελούντων , Παντελεήμων θείε, Ιατρέ άμισθε. Ως αστήρ ανέτειλας νοητός, άθλοις Μαρτυρίου, απαστράπτων και των παθών, την αχλύν διώκων, Παντελεήμων Μάρτυς, των επικαλουμένων σε μετά πίστεως. Τους ανεφημούντας σε ευλαβώς, τους λαμπρούς αγώνας και τους άθλους , Μάρτυς Χριστού, την τε θείαν μνήμην , τελούντας ετησίως, Παντελεήμων Μάκαρ, σώζε πρεσβείαις σου. Και το , Πάσαι των Αγγέλων� Τρισάγιον. Και το Τροπάριον. Ηχος Γ΄. Αθλοφόρε άγιε και ιαματικέ Παντελεήμων , πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν , παράσχη ταίς ψυχαίς ημών. Ο Ιερεύς ποιεί εκτενή ,και απόλυσιν , καθ� ήν ψάλλομεν το Παρόν Προσομοιον. Ηχος Β΄. Ότε εκ του ξύλου Σε Νεκρόν Χάριν συ παρέχεις τοίς Πιστοίς, αναργύρως Μάρτυς Παμμάκαρ, Παντελεήμων Σοφέ, και τη ικεσία σου διώκεις πνεύματα, και τυφλοίς την ανάβλεψιν, ένδοξε βραβεύεις, ως θεράπων γνήσιος, του Παντεπόπτου Χριστού∙ όθεν Ιατρέ Ορθοδόξων , πάντας τους πιστώς σε ανυμνούντας, ρύσαι εκ παντοίας περιστάσεως. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Παναγία Παντάνασσα Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθʼ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δʼ. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφʼ ημίν σπλαγχνισθείσα. σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων. μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Δ ό ξ α. Εικών χαριτόβρυτε της Παντανάσσης σεπτή, τους πόθω την χάριν σου επιζητούντας θερμώς, περίσωζε Δέσποινα. Λύσον τας περιστάσεις των εις σε προστρεχόντων, φρούρησον την σην ποίμνην εκ παντοίων κινδύνων, την επικαλουμένην αεί την σην αντίληψιν. και ν ύ ν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Νʼ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. Ω δ ή αʼ. Ήχος πλ. δʼ. Υγράν διοδεύσας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ποικίλοις οχλούμενοι πειρασμοίς, προς σε τας ελπίδας επιρρίπτομεν του Θεού, την αείζωον μητέρα. τη μεσιτεία σου ρύσαι Παντάνασσα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Παθών και δαιμόνων αι προσβολαί, πάντοθεν κυκλούσι την σην ποίμνην Μήτερ Θεού. ως πάντων κτισμάτων υπερτέρα, τη μεσιτεία σου ρύσαι Παντάνασσα. Δ ό ξ α. Σωτήρος και πάντων Δημιουργού, του Παμβασιλέως ως γεννήτρια αληθώς, πάσι τοις προσφεύγουσιν υγείαν, τη μεσιτεία σου δίδου Παντάνασσα. και ν υ ν. Νοσούντας το σώμα και την ψυχήν, αρωγής απάσης και ιάσεως ταχινής, αξίωσον πάντας Θεομήτορ, τη μεσιτεία σου μόνη Παντάνασσα. Ω δ ή γʼ. Ουρανίας αψίδος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Προστασία συ μόνη, πάντων πιστών πέφυκας. τη ση ακοιμήτω προνοία, δεινών απάλλαξον, των συνεχόντων ημάς. τον Βασιλέα τεκούσα, έχεις γαρ το δύνασθαι, μόνη Παντάνασσα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ικεσίαν προσδέχου, των ταπεινών δούλων σου, των εν ασθενείαις παντοίαις και περιστάσεσι. συ γαρ μεσίτρια προς τον Υιόν σου Παρθένε. Σώσον ταις πρεσβείαις σου, μόνη Παντάνασσα. Δ ό ξ α. Ελεήμνα Λόγον, τον του Θεού τέτοκας, και ελέους πηγήν σε, πιστών ανέδειξε. νυν ούν ελέησον, τους κακουμένους και ρύσαι, πειρασμών και θλίψεων, μόνη Παντάνασσα. και ν υ ν Χαρισμάτων ταμείον, του παντουργού Πνεύματος, σε Θεογεννήτορ Παρθένε, πάντες γινώσκομεν, και σου δεόμεθα, των συνεχόντων σκανδάλων, ρύσαι τη πρεσβεία σου μόνη Παντάνασσα. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Επίβλεψον εν ευμενεία.... Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος β'. Τα άνω ζητών. Προφθάνεις αεί, τη σκέπη σου Παντάνασσα, και σώζεις ημάς, εν νόσοις και κακώσεσιν, εκτενώς βοώντας σοι. Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και ιαμάτων στάξον τους κρουνούς, η μόνη ταχέως θεραπεύουσα. Ω δ ή δʼ. Εισακήκοα Κύριε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Επακούεις Παντάνασσα, επικαλουμένους την ευσπλαγχνίαν σου, η τον εύσπλαγχνον γεννήσασα, και Σωτήρα πάντων των τιμώντων σε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Των μισούντων την έφοδον, η της σωτηρίας μόνη αντίληψις, και επίνοιαν μετάβαλε, και ειρήνην δώρησαι Παντάνασσα. Δ ό ξ α. Θεράπευουσαν τάχιστα, των σων δούλων τα ασθενήματα, αναπέμπομεν εφύμνια, οι γινώσκοντές σε, ώ Παντάνασσα. και ν υ ν Οι ελπίδα και στήριγμα, και της σωτηρίας βέβαιον έρεισμα, οι πλουτούντες σε Παντάνασσα, αρρωστίας πάσης εκλυτρούμεθα. Ω δ ή ε'. Φώτισον ημάς. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Νέφη πειρασμών, περιέσχον με τον δείλαιον, την σην αντίληψιν παράσχου σεμνή, της σωτηρίας, η κυήσασα τον πρόξενον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Λύτρωσε αγνή, περιστάσεων τους δούλους σου, η τον Σωτήρα Χριστόν κυήσασα, και την σωτηρίαν, τοις αιτούσί σε παρέχουσα. Δ ό ξ α. Σβέσον την πυράν, των παθών ημών Παντάνασσα, τω δροσισμώ της μεσιτείας σου, η Φως τεκούσα, του Πατρός τον ομοούσιον. και ν υ ν Ίασαι Αγνή, των πιστών τα αρρωστήματα, τη συμπαθή επιστασία σου, και την υγείαν, πάσι δώρησαι πρεσβείαις σου. Ω δ ή στʼ. Την δέησιν εκχεώ. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Θανάτου, και των δεινών απάλλαξον, τους πιστώς αιτούντας σε Παρθένε, και των εχθρών τας εφόδους εις τέλος, εκ της σης ποίμνης αφάνισον τάχιστα. Παντάνασσα πέλεις διό, και ισχύεις ως Μήτηρ του Κτίστου σου. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Προστάτιν σε, ταχινήν επίσταμαι, και σωτήριον όντως λιμένα, των πειρασμών απελαύνουσαν νέφη, και οφλημάτων την λύσιν βραβεύουσαν, Παντάνασσα Μήτερ Θεού, απεγνωσμένων η μόνη αντίληψις. Δ ό ξ α. Εν πόνω, και εν κακώσει βέβλημαι, και ουκ έστιν ίασις τη σαρκί μου. Αλλʼ η το λύτρον του σύμπαντος κόσμου, τον Θεόν Λόγον η μόνη κυήσασα, ανάστησόν με των δεινών, και υγείαν παράσχου Παντάνασσα. και ν υ ν Ως μόνην, της σωτηρίας πρόξενον, και κακών απαλλαγήν σε πλουτούντες, μετά πόθου σοι προσπίπτομεν Κόρη, και τη προνοία σου λύσιν λαμβάνομεν, Παντάνασσα και νυν ημάς, εκ φθοράς και κινδύνων απάλλαξον. Διάσωσον... Άχραντε, η δια λόγου... Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος β'. Προστασία των Χριστιανών. Σωτηρίας των πιστών μόνη πρόξενος, και μεσίτις προς Θεόν η ακοίμητος, μη παρίδης των ασθενών βοώντων σοι φωνάς, αλλά λύτρωσαι ως συμπαθής, των περιστάσεων ημάς, τους πιστώς δεομένους σου. βράβευσον θεραπείαν και λύτρωσαι των κινδύνων, η προστατεύουσα αεί, Θεομήτορ τους υμνούντας σε. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Μνησθήσομαι του ονόματός σου Στίχ. Το πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν Ευαγγέλιον κατά Λουκάν (ιʼ38-42, ιαʼ 27-28). Τω καιρώ εκείνω εισήλθεν ο Ιησούς Δ ό ξ α. Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς εν Μονάδι Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Θεοτόκου Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι. Δός ημίν τοις δούλοις σου, τη συμπαθή σου προνοία, τα πολλά ελέη σου, και δεινών απάλλαξον μεσιτείαις σου. μεθ� ημών έφερες τον Θεόν ʼχραντε, και θανάτου ηλευθέρωσας. διό δεόμεθα, ίασε νοσούντας τους δούλους σου, και δώρησαι την άφεσιν, μόνη μητρική παρρησία σου, λύτρωσαι κινδύνων, και σώσον τους βοώντας αληθώς, χαίρε πενθούντων παράκλησις, μετά σου ο Κύριος. Ω δ ή ζ'. Οι εκ της Ιουδαίας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ώσπερ ήλιον λάμψιν, εν εικόνι σου Κόρη Θεογεννήτρια, δεικνύεις τοις σοις δούλοις, και τη προνοία σου σώζεις την ποίμνην σου, ευλογημένη Αγνή, ως Μήτηρ του Σωτήρος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Θεοτόκον κυρίως, οι τιμώντες σε Κόρη, αεί σωζόμεθα, ρυόμενοι πταισμάτων και πάσης μαλακίας, και εν πίστει κραυγάζομεν, ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός εί. Δ ό ξ α. Θησαυρόν τε και σκέπην, και φρουρόν ασφαλείας, την σην Παντάνασσα, εικόνα προσκυνούμεν, κρουνούς των σων θαυμάτων, τοις αιτούσί σε βλύζουσαν. και ευλογούμεν αεί τον τόκον σου Παρθένε. και ν υ ν Των ψυχών και σωμάτων, ιατρείον παρέχεις, μόνη Παντάνασσα, των πόθω προσπιπτόντων, τη θεία σου προνοία, τη μητρική παρρησία σου, η τον Σωτήρα Χριστόν, ημίν αποτεκούσα. Ω δ ή η'. Τον Βασιλέα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Της Παντανάσσης, και σης Μητρός δεομένης, μη παρίδης Χριστέ μου τας πρεσβείας, ίνα σε υμνώμεν, ως πάντων Βασιλέα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Τοις ασθενούσι, την ιατρείαν παρέχεις, τοις πιστώς αιτούσι σε Παρθένε, και δοξολογούσι τον άφραστόν σου τόκον. Δ ό ξ α. Μύρον Θείον, ο Τόκος σου Παρθένε. μύρου θείου πηγήν την σην εικόνα, έδειξε και ούτω, θαυμάτων μύρα βλύζει. και ν υ ν Των πειρασμών σύ, Παρθένε τας νιφάδας, και εχθρών των μισούντων την μανίαν, δίωξον. και σώσον τους σε υμνολογούντας. Ω δ ή θ'. Κυρίως Θεοτόκον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Κυρίως ως αιτίαν, ημών της σωτηρίας, των βροτών σε το γένος κηρύττομεν, και του Σωτήρος των όλων, Αγνή λοχεύτριαν. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ρανίδας μου δακρύων, μη παρασιωπήσης, η του θανάτου το κέντρον συντρίψασα, τω τοκετώ σου μόνη, Θεοχαρίτωτε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Χαράς πάσης δοχείον, σοι πρέπει χαίρειν μόνη, ως της χαράς τεξαμένη το πλήρωμα. των λυπηρών πάντας ρύσαι, τη μεσιτεία σου. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Λιμένι σης πρεσβείας, τους πόθω προσφυγόντας, σώσον Παρθένε και φρούρησον πάντοθεν, η σωτηρίαν τω κόσμω, Χριστόν κυήσασα. Δ ό ξ α. Φωτί του σου προσώπου, ως έλαμψας τω πάλαι, του σκοτασμού των παθών με απάλλαξον, τον ευσεβώς Φωτοτόκον, σε καταγγέλοντα. και ν υ ν Κακώσεως και πόνων, και πάσης ασθενείας, τους κακωθέντας ποικίλως θεράπευσον, και εκζητούντας Παρθένε, την προστασίαν σου. Το ʼξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Πάντων υπερτέρα των γηγενών, και καθαρωτέρα ασυγκρίτως των ουρανών, ως εισδεξαμένη το πυρ εν σοι το θείον, πυρφόρον θείον άρμα, Κόρη γεγένησαι. Του Παμβασιλέως των ουρανών, Μήτηρ ούσα Κόρη, υπερέχεις ως αληθώς, πάντων ποιημάτων και πάντες σε τιμώμεν Παντάνασσαν υμνούντες και Θεομήτορα. Ίδε την ασθένειάν μου Αγνή, ίδε μου την θλίψιν ώ Παντάνασσα Αγαθή, ίδε μου Παρθένε τον εγκάρδιον πόνον, και άφες φιλανθρώπως τας αμαρτίας μου. Φώτισον το σκότος των λογισμών, εμού Φωτοτόκε, δεομένου σου εκτενώς, πριν ή καταλάβη, ώρα με του θανάτου, και εν φωτί με τάξον, Κόρη Παντάνασσα. Νυν ευαγγελίζεται Γαβριήλ, το χαίρε κραυγάζων μετά δέους τη Μαριάμ. ώ του ξένου τρόπου, εν μήτρα γαρ αχράντω, συνείληπται ο Πλάστης, σώζων όν έπλασε. Ζώνην πολυτίμητε της Αγνής, πηγή των θαυμάτων, και χαρίτων ο θησαυρός, σώσον τους σους δούλους, από παντοίας βλάβης, ως της ζωής το σκεύος, συ περιζώσασα. Θείαν Βηματάρισσαν την σεπτήν, πάντες προσκυνούμεν, Εσφαγμένην και τας λοιπάς, την Παραμυθίαν, και την Ελαιοβρύτιν συν τη Αντιφωνούση, και την Παντάνασσαν. Τους ασπαζομένους σου ευλαβώς, σορόν των λειψάνων, και τελούντας σου την φαιδράν, μνήμην περιφρούρει, από πάσης ανάγκης, Ευδόκιμε τρισμάκαρ, αξιοθαύμαστε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί... Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ΄ ήν το εξής: Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου. Εικών χαριτόβρυτε της Παντανάσσης σεπτή, τους πόθω την χάριν σου επιζητούντας θερμώς, περίσωζε Δέσποινα. Λύσον τας περιστάσεις των εις σε προστρεχόντων, φρούρησον την σην ποίμνην εκ παντοίων κινδύνων, την επικαλουμένην αεί την σην αντίληψιν. Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου. Πάντων προστατεύεις Αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει τη κραταιά σου χειρί. άλλην γαρ ουκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου. όθεν σοι προσπίπτομεν. ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού. φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Δι' ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ Παναγία Παραμυθία Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθʼ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δʼ. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφʼ ημίν σπλαγχνισθείσα. σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων. μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Δ ό ξ α. Της ποίμνης κυκλωθείσης υπό των πολεμίων, και των διωκτών υλακτούντων κατά των σων προβάτων, προσείπας τω δούλω σου Αγνή, καθʼ ύπαρ φωνήσασα αυτώ. δια τούτο και χορείαι των μοναστών, σοι κράζουσι Θεοτόκε. Δόξα τη αντιλήψει σου Σεμνή, δόξα τη προστασία σου, δόξα Παραμυθία, σοί μόνη Πανύμνητε. και ν ύ ν. Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου. σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Νʼ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. Ω δ ή αʼ. Ήχος πλ. δʼ. Υγράν διοδεύσας. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Πανύμνητε Δέσποινα Μαριάμ, παράσχου μοι χάριν, όπως στέψω χρεωστικώς, ασμάτων τοις άνθεσιν εικόνα, της σης μορφής, Παραμυθία μου. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Κυρία του ʼθωνος κραταιά, προστάτις και σκέπη, εξαιρέτως δε της Μονής, Μεγίστης κλεινής Βατοπαιδίου, τους παροικούντας εν ταύτη περίσωζε. Δ ό ξ α. Ως πάλαι την ποίμνην σου θαυμαστώς, ώ Παραμυθία, διασώσασα εκ ληστών, και νυν ωσαύτως δονουμένους, τη μεσιτεία σου λύτρωσαι Δέσποινα. και ν υ ν. Εκ νόσων σκανδάλων και πειρασμών, περικυκλωθέντες, τη εικόνι σου ως εικός, προσπίπτομεν Δέσποινα βοώντες, Παραμυθία απάλλαξον τάχιστα. Ω δ ή γʼ. Ουρανίας αψίδος. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Βουληθείς ο Υιός σου, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα, βίον μοναστών αμελούντων, τούτου προστάγματα, επανορθώσασθαι, δεινών βαρβάρων τα στίφη, κατά της Μεγίστης σου Μονής απέστειλε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Διά τούτο Παρθένε, συ απωθήσασα όλεθρον, πάση μητρική παρρησία, χρωμένη έσπευσας. ει και ο Κύριος, αυτού την χείρα εκτείνας, σοις αχράντοις χείλεσι, πάλιν εβόησας. Δ ό ξ α. Παύσον Μήτερ φωνούσα, ο σος Υιός έλεγεν. αλλά συ Παρθένε και πάλιν, τρίτον εφώνησας, παραμυθήσασα, πάσαν την Ποίμνην σου Κόρη. Όθεν πάντες κράζομεν, Δέσποινα, χαίρε σοι. και ν υ ν Σύ υπάρχεις Παρθένε, πάντων ημών στήριγμα, σκέπη και προστάτις και ρύστις, πάσης κακώσεως, και πρέσβυς άριστος, προς τον Υιόν και Θεόν σου, φύλαξ και υπέρμαχος Βατοπαιδίου Μονής. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος βʼ. Τα άνω ζητών. Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, ημών τε παραμύθιον, εκτενώς βοώμεν σοι. Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη προστάτις του ποιμνίου σου. Ω δ ή δʼ. Εισακήκοα Κύριε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ανεδείχθη Πανάχραντε, ο Ναός σου ούτος της θείας Χάριτος, οικητήριον κοσμούμενος, της σεπτής εικόνος εκτυπώματι. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Μοναστών και μιγάδων τε πάντων τα συστήματα σοι κραυγάζουσι. Παραμύθησον Μητράνανδρε, πειρασμών παντοίων τους οικέτας σου. Δ ό ξ α. Της Μονής σου οι τρόφιμοι, χαίροντες σκιρτώντες και αγαλλόμενοι, καθ� εκάστην την εικόνα σου, χάριτος πληρούνται, ασπαζόμενοι. και ν υ ν Βατοπαίδιον γάννυται, συγκαλούν του Όρους άπαν το σύστημα, όπως ίδη της εικόνος σου, την μορφήν στραφείσαν και φωνήσασαν. Ω δ ή εʼ. Φώτισον ημάς. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Στάμνον Κιβωτόν, Ράβδον Πλάκα, θείαν Τράπεζαν, Όρος, Βάτον ακατάφλεκτον, σε Προφήται Κόρη προκατήγγειλαν. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Όρος Δανιήλ αλατόμητον κατείδε σε. άλλος πάλιν πόκον ένδροσον. έτερος χρυσήν λυχνίαν Πάναγνε. Δ ό ξ α. Λύονται εν σοι, νόμοι φύσεως Πανάχραντε, μόνη τίκτεις Βρέφος άσπορον, Λόγον του Πατρός τον ενυπόστατον. και ν υ ν Σώμα και ψυχήν, και διάνοιαν εμόλυνα, ο ανάξιος ικέτης σου. όθεν σοι κραυγάζω. Κόρη σώσον με. Ω δ ή στʼ. Την δέησιν εκχεώ. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Πρεσβείαις σου Μαριάμ, εγκαίνισον τοις εγκάτοις μου, προς σον Υιόν και Θεόν, Πνεύμα το Πανάγιον. πάθος δε ολέθριον της αναισθησίας, αποδίωξον Πανάχραντε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Της ταπεινώσεως εί, Παραμυθία το σύμβολον. προσπίπτοντες ουν ημείς, τη σεπτή εικόνο σου, ταπείνωσιν Δέσποινα δια σου αιτούμεν, ταις προς Κύριον πρεσβείαις σου. Δ ό ξ α. Το Όρος το θαυμαστόν, Παραμυθία του ʼθωνος, κατέχον την σην σεπτήν, εικόνα σεμνύνεται, και την παναγίαν σου, Παναγία, Ζώνην, των εχθρών φυγαδευτήριον. και ν υ ν Λοιμού, λιμού και σεισμού, πυρός μαχαίρας και κλύδωνος, χαλάζης και πειρασμού, και παντός νοσήματος, ρύσαι υπεράγαθε, Παναγία Κόρη, την σην Ποίμνην ικετεύομεν. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως μόνη των σων η Παραμυθία. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ΄ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος βʼ. Προστασία των Χριστιανών. Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς. αλλά πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Μνησθήσομαι του ονόματός σου... Ευαγγέλιον κατά Λουκάν (αʼ39-49, 56). Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη.... Δ ό ξ α. Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς εν Μονάδι... Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Θεοτόκου... Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι. Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου. θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι των δαιμόνων τα τοξεύματα. σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος και Παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου. Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν το συμφέρον ποίησον. Ω δ ή ζ�. Παίδες Εβραίων. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Πόθω και πίστει σοι προστρέχω, παραμύθησον, Παραμυθία Κόρη, παραμύθιον σύ, Μονής Βατοπαιδίου, πάλαι παραμυθήσασα, μοναστάς απειλουμένους. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Έλαφος γέγονα διψώσα, τας πηγάς εκζητών, Παρθένε σων υδάτων. του ελέους του σου, ρανίδα πότισόν με, τω σω ναώ προστρέχοντα, ω σεπτή Παραμυθία. Δ ό ξ α. Γλυκυτέρα φωνής της αηδόνος, μέλι στάζουσα, ηκούσθη η φωνή σου, και διέσωσε πριν, Μονήν Βατοπαιδίου. αλλά και νυν διάσωζε, πάμφωτε Παραμυθία. και ν υ ν Σκεωρίας ματαίωσον Παρθένε, πονηράς και δεινάς, κατά του Όρους ʼθω, εν εσχάτοις καιροίς αφρόνως μελετώντων, Παραμυθία σώζουσα, ό οικείον ηρετίσω. Ω δ ή η�. Τον Βασιλέα, των ουρανών. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Επί σοί χαίρει, πάσα η κτίσις, Αγγέλων, τα συστήματα και των ανθρώπων γένος. έψαλλον τα πλήθη, των μοναστών Παρθένε. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Παραμυθίαν, επαινέσωμεν πάντες, δεχομένην των μοναστών τον ύμνον, και λυτρωσαμένην, εκ πειρατών βεβήλων. Δ ό ξ α. Των ποιημάτων, Κόρη δεσπόζεις παντοίων, επιγείων τε και των επουρανίων, ώ Παραμυθία, κρατούσα θείον Ίον. και ν υ ν Τον Βασιλέα, των βασιλέων κρατούσα, βασιλείας βασιλικήν Μονήν σου, μοναστάς οικούντας, Βασίλισσα αξίου. Ω δ ή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Ναώ σου τω αγίω, πίστει προσιόντες οι δια σου σεσωσμένοι, Παραμυθία αγνή, τον ταπεινόν ημών ύμνον, σοι αναμέλπομεν. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Βοήθησον φύλαξαι, ώ Παραμυθία, επαγγελίας ημών άς εδώκαμεν, ότε το Σχήμα ελάβομεν, τω Θεώ ημών. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Μονήν σου την αγίαν, ώ Παραμυθία, του εμφυλίου πολέμου απάλλαττε, όπως Υιού σου δοξάζηται θείον όνομα. Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς. Περαίνοντες τον ύμνον, Χαίρε σοι βοώμεν, τη θαυμαστή σου εικόνι προσπίπτοντες, μετά δακρύων αιτούντες, πταισμάτων άφεσιν. Το ʼξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέρα λαμπηδόνων ηλιακών, την Παραμυθίαν ημών των παροικούντων, Μονή Βατοπαιδίου, ύμνοις τιμήσωμεν. Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις μοναζόντων τη ση Μονή, και Παραμυθία γενού ημών και σκέπη, και πρέσβυς τω Υιώ σου, υπέρ των δούλων σου. Νυν καιρός ανάγκης ήλθεν ημίν, νυν παρέστη χρεία βοηθείας Κόρη της σης. λύτρωσαι ουν πάσης ανάγκης και κινδύνου, και χείρα βοηθείας, τάχιστα όρεξον. Τέτρωμαι τω πόθω σου Μαριάμ, φλέγει με ο έρως καθοράν σου της ιεράς, εικόνος Παρθένε το κάλλος και την δόξαν, και κόρον ου λαμβάνω του μεγαλύνειν σε. Χαίρε Πανυπέρτιμε Μαριάμ, η Παραμυθία της σης ποίμνης και αρωγή, η τον Θεόν Λόγον κρατούσα εν αγκάλαις. όν δίδου σοις ικέταις σεμνή ευϊλατον. Κόρη πανακήρατε η ελπίς, των απηλπισμένων και αντίληψις των πιστών, σώσον σους οικέτας από παντοίας βλάβης, Παρθένε Θεοτόκε, Παραμυθία μου. Νυν ευαγγελίζεται Γαβριήλ, το χαίρε κραυγάζων μετά δέους τη Μαριάμ. ώ του ξένου τρόπου, εν μήτρα γαρ αχράντω, συνείληπται ο Πλάστης, σώζων όν έπλασε. Ζώνη πολυτίμητε της Αγνής, πηγή των θαυμάτων, και χαρίτων ο θησαυρός, σώσον τους σους δούλους, από παντοίας βλάβης, ως της ζωής το σκεύος, συ περιζώσασα. Τας σεπτάς εικόνας σου της μορφής, την Παραμυθίαν προσκυνούμεν και τας λοιπάς, την Αντιφωνούσαν, την θείαν Εσφαγμένην και την Παντάνασσαν. Τους ασπαζομένους σου ευλαβώς, σορόν των λειψάνων, και τελούντας σου την φαιδράν, μνήμην περιφρούρει, από πάσης ανάγκης, Ευδόκιμε τρισμάκαρ, αξιοθαύμαστε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η Δωδεκάς, οι άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ΄ ήν το εξής: Ήχος α'. Του λίθου σφραγισθέντος. Την πάντων υπερτέραν Θεοτόκον υμνήσωμεν, την Παραμυθίαν εν ταύτη, τη Μονή και προστάτιδα. υπάρχει γαρ φρούδος τοις εχθροίς, και σκέπη σωτήριος ημίν, διά της αυτής εικόνος ως βασιλίς, εν θρόνω καθιδρυμένη. Δόξα διό τη ση βουλή, δόξα τοις θαυμασίοις σου, δόξα τη προς ημάς, Παρθένε, θεία προνοία σου. Ήχος β'. Ότε εκ του ξύλου. Δεύτε τη εικόνι αδελφοί, τη θαυματουργώ και αγία, της Θεοτόκου αγνής. δεύτε νυν προσπέσωμεν, δάκρυα χέοντες. και εν πόθω κραυγάσωμεν, ψυχής και καρδίας. πάσης περιστάσεως, ημάς απάλλαξον, ίνα εκ παντοίων κινδύνων, πάντοτε λυτρούμενοι, Κόρη, σε Παραμυθίαν ονομάζωμεν. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού. φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Διʼ ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν. ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΛΕΟΝΤΙΟΝ ΤΟΝ ΕΝ ΑΧΑΪΑ Εποιήθη εν Αγίω Όρει υπό Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου Ο Ιερεύς∙ Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε, νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν. Ψαλμός ρμβ´ (142) Κύριε, εισάκουσoν της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου∙ εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ ἐμὲ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου∙ η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ ἐμοῦ, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου∙ Κύριε, προς σε κατέφυγον∙ δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το Πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία∙ ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Και ευθύς το Θεός Κύριος, μετά των στίχων αυτού εξ εκατέρων των χορών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. α´. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. β´. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. γ´. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Είτα τα παρόντα τροπάρια. Ήχος δ´. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Της εγκρατείας διαλάμψας τη αίγλη, του Παρακλήτου ανεδείχθης δοχείον, και των Αγγέλων σύσκηνος Λεόντιε, μεθ´ων καθικέτευε, πάσης ρύεσθαι βλάβης, και παθών και θλίψεων, τους τιμώντας σε Πάτερ, και των πταισμάτων αίτει ιλασμόν, τοις προσιούσι, πιστώς τη πρεσβεία σου. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομεν ποτέ Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι∙ ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν, έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σου∙ σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ο Ν´ Ψαλμός. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα∙ όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας∙ τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι∙ πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην∙ αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ ἐμοῦ. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου∙ αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν∙ ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Και αρχόμεθα του Κανόνος. Ο Κανών, ου η ακροστιχίς∙ «Σην Λεόντιε δίδου μοι χάριν. Γερασίμου». Ωδή α´. Ήχος πλ. δ´. Υγράν διοδεύσας. Συνών Ασωμάτων θείοις χοροίς, Λεόντιε Πάτερ, καθικέτευε εκτενώς, τον πάντων Θεόν και βασιλέα, ημίν διδόναι πταισμάτων συγχώρησιν. Ηλίου ακτίσι του νοητού, Λεόντιε Πάτερ, λαμπρυνόμενος νοητώς, φωτί των αγίων πρεσβειών σου, τον σκοτασμόν των παθών μου διάλυσον. Νοσούσι και πάσχουσι χαλεπώς, την ίασιν δίδου, ταις πρεσβείαις σου προς Χριστόν, και πάσης σκανδάλων επηρείας, τους προσιόντας σοι Πάτερ απάλλαξον. Θεοτοκίον. Λυχνία υπάρχεις χρυσοειδής, φέρουσα εν κόλποις, το απαύγασμα του Πατρός, Παρθένε Χριστόν ανερμηνεύτως, σάρκα λαβόντα εκ σου υπέρ έννοιαν. Ωδή γ´. Ουρανίας αψίδος. Εν ασκήσει οσία, περιφανώς έλαμψας, όθεν και της δόξης Κυρίου, Πάτερ ηξίωσαι, διο βοώμεν σοι της των παθών αδοξίας, λύτρωσαι Λεόντιε, τους σε γεραίροντας. Οι προστρέχοντες Πάτερ, μετά σπουδής πάντοτε, τη ση θαυμαστή προστασία, πάσης στενώσεως, λύσιν λαμβάνουσι, και ευφροσύνης πληρούνται, Όσιε Λεόντιε, ανευφημούντες σε. Νοσημάτων και πόνων, και συμφορών λυτρώσαι, τους ειλικρινώς προσιόντας, τη αντιλήψει σου, Πάτερ Λεόντιε, σε γαρ προστάτην πλουτούντες, παρά σου λαμβάνομεν, θάττον παν αίτημα. Θεοτοκίον. Τον Θεόν των απάντων, σωματικώς τέξασα, τας του σώματός μου οδύνας, Παρθένε κούφισον, και της καρδίας μου, το άλγος ίασαι Κόρη, μετανοίας φέγγει με, καταλαμπρύνουσα. Διάσωσον ταις σαις πρεσβείαις Λεόντιε θεοφόρε, από πάσης επιφοράς και κακώσεως, τους προσιόντας, τη θεία σου προστασία. Επίβλεψον, εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Είτα μνημονεύει ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Κάθισμα. Ήχος β´. Πρεσβεία θερμή. Ασκήσει στερρά, την χάριν την του Πνεύματος, λαβών μυστικώς Λεόντιε μακάριε, παρέχεις τοις τιμώσι σε, ταις πρεσβείαις σου χάριν και έλεος, και εκδιώκεις αεί εξ ημών, πικράς αθυμίας την σκοτόμαιναν. Ωδή δ´. Συ μου η ισχύς Κύριε. Ιλασμόν ημίν αίτησαι, παρά του Σωτήρος πάτερ Λεόντιε, και πταισμάτων απολύτρωσιν, ως ημών μεσίτης προς τον Κύριον. Εν ταις σαις αντιλήψεσιν, η παρούσα πόλις χαίρει Λεόντιε, η εξαίτει θείον έλεος, και ειρήνην Πάτερ αστασίαστον. Δεδεγμένος Λεόντιε, χάριν θεραπεύειν ψυχής και σώματος, τα νοσήματα εκάστοτε, ίασαι καμέ της νυν στενώσεως. Θεοτοκίον. Ιησούν τον Φιλάνθρωπον, ον αφράστως τέτοκας εξ αιμάτων σου, καθικέτευε Πανάχραντε, δούναι μου πταισμάτων την συγχώρησιν. Ωδή ε´. Φώτισον ημάς. Δύναμιν ημίν, και ισχύν Πάτερ χορήγησον, κατά πάσης του εχθρού επιβουλής, ως αν τούτου κατισχύσωμεν Λεόντιε. Όμβρησον ημίν ταις πρεσβείαις σου Λεόντιε, οικτιρμών των θεϊκών τον γλυκασμόν, κατακλύζοντα παθών πικρίαν άπασαν. Ύψωσον ημών, την διάνοιαν Λεόντιε, προς αγάπην την αγίαν του Χριστού, ως αν τούτου εκπληρώσωμεν το θέλημα. Θεοτοκίον. Μήτερ του Θεού, Θεοτόκε Αειπάρθενε, της ψυχής μου την αθλίαν συντριβήν, τω απείρω σου ελέει επανόρθωσον. Ωδή στ´. Την δέησιν εκχεώ. Οσίως ευαρεστήσας Κυρίω, ισαγγέλω σου Λεόντιε βίω, αγγελικής ευκληρίας μετέσχες, και θεϊκών χαρισμάτων ηξίωσαι ένθεν προστάτης εκ Θεού, ημίν δέδοσαι Πάτερ θερμότατος. Ιάσεις, ο σος ναός αναβλύζει, μυστική επισκιάσει σου Πάτερ, όνπερ ως άκλυστον όρμον πλουτούντες, τρικυμιών των του βίου λυτρούμεθα, Λεόντιε την προς ημάς, ανυμνούντες θερμήν σου αντίληψιν. Χειμάζει με, των παθών δεινός κλύδων, και βυθώ της απωλείας καθέλκει, αλλά τη ση πεποιθώς προστασία, από ψυχής εκβοώ σοι Λεόντιε. Ανάγαγέ με προς ζωής, εναρέτου αγίαν κατάστασιν. Θεοτοκίον. Αγίων αγιωτέρα υπάρχεις, ασυγκρίτως Παναγία Παρθένε, ως τον πανάγιον Λόγον τεκούσα, αγιασμόν τοις ανθρώποις πηγάζοντα, διο αγίασον καμέ, τον οικτρόν σου ικέτην και σώσόν με. Διάσωσον ταις σαις πρεσβείαις, Λεόντιε θεοφόρε, από πάσης επιφοράς και κακώσεως, τους προσιόντας τη θεία σου προστασία. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Είτα μνημονεύει ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Μετά δε την εκφώνησιν, το επόμενον. Κοντάκιον. Ήχος β´. Τοις των αιμάτων σου. Τον σον ισάγγελον βίον Λεόντιε, ο αθλοθέτης Χριστός προσδεξάμενος, σε αντιλήπτορα δέδωκε μέγιστον, και αρωγόν ημίν άμα και έφορον ημών γαρ υπάρχεις το στήριγμα. Και ευθύς το Προκείμενον∙ Τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος του Οσίου αυτού. Στιχ. Μακάριος ανήρ, ο φοβούμενος τον Κύριον. Ο Ιερεύς∙ Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (γ´). Ο Ιερεύς∙ Σοφία. Ορθοί, ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ο Ιερεύς∙ Ειρήνη πάσι. Ο χορός∙ Και τω πνεύματί σου. Ο Ιερεύς∙ Εκ του κατά Ιωάννην αγίου Ευαγγελίου το Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν. Ο Χορός∙ Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Ιωάννην (ιε´, 17-27, ις´, 1-2) Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς∙ Ταύτα εντέλλομαι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους. Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε, ότι εμέ πρώτος υμών μεμίσηκεν. Ει εκ σου κόσμου ήτε, ο κόσμος αν το ίδιον εφίλει∙ ότι δε εκ του κόσμου ουκ εστέ, αλλ ἐγὼ εξελεξάμην υμάς εκ του κόσμου, δια τούτο μισεί υμάς ο κόσμος. Μνημονεύετε του λόγου, ου εγώ είπον υμίν. Ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού. Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν∙ ει τον λόγον μου ετήρησαν, και τον υμέτερον τηρήσουσιν. Αλλά ταύτα πάντα ποιήσουσιν υμίν δια το όνομά μου, ότι ουκ οίδασι τον πέμψαντά με. Ει μη ήλθον και ελάλησα αυτοίς, αμαρτίαν ουκ είχον∙ νυν δε πρόφασιν ουκ έχουσι περί της αμαρτίας αυτών. Ο εμέ μισών, και τον Πατέρα μου μισεί. Ει τα έργα μη εποίησα εν αυτοίς, α ουδείς άλλος πεποίηκεν, αμαρτίαν ουκ είχον∙ νυν δε και εωράκασι, και μεμισήκασι και εμέ και τον Πατέρα μου. Αλλ ἵνα πληρωθή ο λόγος ο γεγραμμένος εν τω νόμω αυτών. Ότι εμίσησάν με δωρεάν. Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας, ο παρά του Πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού. Και υμείς δε μαρτυρείτε ότι απ ἀρχῆς μετ´εμού εστε. Ταύτα λελάληκα υμίν, ίνα μη σκανδαλισθήτε. Αποσυναγώγους ποιήσουσιν υμάς∙ αλλ ἔρχεται ώρα, ίνα πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ. Δόξα... Ταις του σου Οσίου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν... Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στιχ. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Και το παρόν. Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι. Βίον τον ισάγγελον, μετά σαρκός διανύσας, της Αγγέλων στάσεως, Όσιε Λεόντιε κατηξίωσαι μεθ´ων νυν πρέσβευε, τω Δεσπότη πάντων, πάσης βλάβης και κακώσεως, λυτρούσθαι άπαντας, τους ειλικρινώς σε γεραίροντας, και νοσημάτων ίασιν, και πλημμελημάτων συγχώρησιν, αίτει θεοφόρε, και λύτρωσιν παθών φθοροποιών, τοις τω ναώ σου προστρέχουσι, και σε μακαρίζουσι. Ο Ιερεύς∙ Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου∙ επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς∙ ύψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ ἡμᾶς τα ελέη σου τα πλούσια∙ πρεσβείαις της πανάχραντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου και ενδόξου προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των εν αγίοις πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου∙ Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας∙ Νικολάου Μύρων της Λυκίας, Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, και Νεκταρίου Πενταπόλεως, των θαυματουργών∙ των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλήτου, Θεοδώρου του Τήρωνος, Θεοδώρου του Στρατηλάτου και Μηνά του θαυματουργού∙ των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους, Βλασίου και Ελευθερίου∙ των αγίων, ενδόξων, μεγάλων μαρτύρων γυναικών Θέκλας, Αικατερίνης, Βαρβάρας, Αναστασίας, Κυριακής, Φωτεινής, Μαρίνης, Παρασκευής και Ειρήνης∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του αγίου (του Ναού), των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του οσίου πατρός ημών Λεοντίου του εν Αχαΐα∙ του αγίου (της ημέρας) ου την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων σου των Αγίων∙ Ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε∙ επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου, και ελέησον ημάς. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (ιβ´). Ο Ιερεύς∙ Ελέει, και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Είτα, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του Κανόνος. Ωδή ζ´. Οι εκ της Ιουδαίας. Ρύσαι πάσης ανάγκης, και δεινής δυσπραξίας Πάτερ Λεόντιε, τους πίστει σε τιμώντας, και πάση κατανύξει, εκβοώντας εκάστοτε∙ Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Πατήρ γενού πάσι, των ψυχών και σωμάτων τοις καταφεύγουσι, Λεόντιε παμμάκαρ, τη ση επιστασία, και θερμώς ανακράζουσιν∙ Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Ναώ θείω σου Πάτερ, οι πιστοί προσιόντες απεκδεχόμεθα, των θείων πρεσβειών σου, τας σωστικάς δυνάμεις, εκβοώντες Λεόντιε∙ Ο των Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός ει. Θεοτοκίον. Γενού πάσι Παρθένε, καταφύγιον θείον ημάς εξαίρουσα, κινδύνων πολυτρόπων, και πάσης αθυμίας, τους βοώντας και λέγοντας∙ Χαίρε η Μήτηρ Θεού, του κόσμου σωτηρία. Ωδή η´. Τον Βασιλέα. Εν τω σπηλαίω, εν ω στερρώς ηγωνίσω, πίστει σπεύδοντες Λεόντιε αντλούμεν, εκ των σων ιδρώτων, οσμήν αθανασίας. Ράβδω θεόφρον, των ιερών πρεσβειών σου, ημάς ίθυνον προς τρίβον σωτηρίας, τους υπερυψούντας, Χριστόν εις τους αιώνας. Αγαλλιάται, η Αχαΐα πλουτούσα, προς τον Κύριον μεσίτην σε και πρέσβυν, και πιστώς προστρέχει, Πάτερ τη ση πρεσβεία. Θεοτοκίον. Σκέπασον Κόρη, εν των βελών του Βελίαρ, τους προσπίπτοντας τοις θείοις οικτιρμοίς σου, και παράσχου πάσι, γαλήνην και ειρήνην. Ωδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον. Ιλέω όμματί σου, βλέψον θεοφόρε, ημίν και πλήρου ημών τα αιτήματα, ίνα Χριστώ τω Σωτήρι ευαρεστήσωμεν. Μονήν σου την αγίαν, και την πόλιν ταύτην, σκέπε και ρύου δεινών περιστάσεων, ως αρωγός ημών μέγας Πάτερ Λεόντιε. Οδούς προς τας ευθείας, Πάτερ καθοδήγει, των του Χριστού προσταγμάτων Λεόντιε, τους ευλαβώς ευφημούντας την πολιτείαν σου. Θεοτοκίον. Υπέραγνε Μαρία, Μήτερ του Υψίστου, την άναγνόν μου καρδίαν εκκάθαρον, και βασιλείας της άνω μέτοχον δείξόν με. Και ευθύς το∙ Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Και θυμιά ο ιερεύς το θυσιαστήριον και τον ναόν, η τον οίκον, όπου ψάλλεται η Παράκλησις, και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Της Μονεμβασίας θείος βλαστός, και της Αχαΐας, εγκαλλώπισμα ιερόν, αληθώς εδείχθης, ως άγγελος βιώσας, Λεόντιε Αγγέλων, ο ισοστάσιος. Κόσμου απωσάμενος τα τερπνά, τον ζυγόν υπήλθες, του Σωτήρος τον ελαφρόν, και πολλοίς αγώσι, σαυτόν αποκαθάρας, επλήσθης χαρισμάτων, θείων Λεόντιε. Χαίροις των Οσίων ο κοινωνός, και της ισαγγέλου, πολιτείας στήλη λαμπρά, χαίροις μοναζόντων, υπόδειγμα και τύπος, Λεόντιε θεόφρον, Πνεύματος σκήνωμα. Ρύου της μανίας του πονηρού, του αεί ορμώντος, ώσπερ λέοντος καθ´ημών, Λεόντιε Πάτερ, ημάς τους σους οικέτας, και δίδου ημίν πάσι, δύναμιν άνωθεν. Ήνυσας οσίως την σην ζωήν, και τοις των Οσίων, ηριθμήθης θείοις χοροίς, μεθ´ων εκδυσώπει, Λεόντιε απαύστως, διδόναι ημίν πάσι, πταισμάτων άφεσιν. Χαίρων την αιώνιον χαρμονήν, Λεόντιε Πάτερ, εν νυμφώνι τω της ζωής, πάσης αθυμίας, ατρώτους ημάς τήρει, και αίτει ημίν πάσι, χάριν και έλεος. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης∙ Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς (εκ τρίτου). Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παναγία Τριας, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου∙ ελθέτω η βασιλεία σου∙ γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών∙ και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ο Ιερεύς∙ Ότι Σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν. Είτα μνημονεύει και πάλιν ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν Εκκλησίαν και την πόλιν (η κώμην, η χώραν, η νήσον) ταύτην, και πάσαν πόλιν και χώραν από οργής, λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου, και αιφνιδίου θανάτου∙ υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον, την καθ ἡμῶν κινουμένην∙ και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς. Έτι δεόμεθα και υπέρ του εισακούσαι Κύριον τον Θεόν φωνής της δεήσεως ημών των αμαρτωλών, και ελεήσαι ημάς. Επάκουσον ημών, ο Θεός, ο Σωτήρ ημών, η ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν, και ίλεως, ίλεως γενού ημίν, Δέσποτα επί ταις αμαρτίαις ημών, και ελέησον ημάς. Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Και ο ιερεύς ποιεί την απόλυσιν∙ Δόξα σοι ο Θεός, η ελπίς ημών, Κύριε, δόξα Σοι. Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας αυτού Μητρός, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων μαρτύρων∙ του οσίου πατρός ημών Λεοντίου του εν Αχαΐα∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του εν αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού∙ του αγίου (του Ναού), των αγίων και δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του αγίου (της ημέρας), ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων των Αγίων, ελεήσαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός. Μετά δε ταύτην, το Προσόμοιον∙ Ήχος β´. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν. Δόξης απολαύων θεϊκής, και εν κοινωνία αρρήτω, Πάτερ θεούμενος, πρέσβευε δεόμεθα, τω Πανοικτίρμονι, θεοφόρε Λεόντιε, ημάς εκλυτρούσθαι, πάσης περιστάσεως, και συνοχής χαλεπής, αίτει δε πταισμάτων την λύσιν, και απαλλαγήν πάσης βλάβης, τοις πιστώς προσιούσι τη σκέπη σου. Ο Ιερεύς∙ Δι ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Ο λαός∙ Αμήν. Δίστιχον. Λεόντιε ρύσαί με παθών ποικίλων Γεράσιμον σπεύδοντα τη αρωγή σου. ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΧΡΥΣΑΦΙΤΙΣΣΗΣ Ο ιερεύς∙ Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Ψαλμός ρμβ´ (142). Κύριε, εισάκουσoν της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου∙ εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ ἐμὲ το πνεύμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου∙ η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ ἐμοῦ, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου∙ Κύριε, προς σε κατέφυγον∙ δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το Πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία∙ ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Και ευθύς το Θεός Κύριος, μετά των στίχων αυτού εξ εκατέρων των χορών. Ήχος δ´. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. α´. Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. β´. Πάντα τα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στιχ. γ´. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Ήχος δ´. Τη Θεοτόκω εκτενώς. Τους καταφεύγοντας τη ση εικόνι και αιτουμένοις την σην επιστασίαν, ω Μήτερ, Χρυσαφίτισσα, την υγείαν χάριζε, πλήρου πάσας αιτήσεις, σώους διαφύλαττε του υμνείν την σην χάριν, ότι υπάρχεις πάσιν χορηγός παντός καλού, Θεοτόκε Πανάχραντε. Δόξα. Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής∙ Δέσποινα βοήθησον, εφ ἡμῖν σπλαχνισθείσα∙ σπεύσον απολλύμεθα, υπό πλήθους πταισμάτων∙ μη αποστρέψης Σους δούλους κενούς∙ Σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Και νυν. Θεοτοκίον. Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου∙ σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ο Ν´ (50ος) Ψαλμός. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου, και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα∙ όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας∙ τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι∙ πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην∙ αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το πνεύμά σου το άγιον μη αντανέλης απ ἐμοῦ. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου∙ αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν∙ ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα. Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. Ο Κανών. Ωδή α´. Υγράν διοδεύσας. Υγείαν και ρώσιν σωματικήν και νου φωτισμόν τε και βασάνων απαλλαγήν, ημίν τοις σοις δούλοις παράσχου, Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Ελέους ανέδειξας την πηγήν και της σης φροντίδος την εικόνα σου τοις πιστοίς, τοις επιζητούσιν αρωγήν σου, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Δόξα. Χαίρε Πύλη Θεία, Μήτερ σεμνή, δι ἧς ο Θεός μας εσαρκώθη επί της γης, δι οὗ εν παντί ζωοποιούνται πάντες πιστοί σου, Μήτερ Πανάχραντε. Και νυν. Το έλεος δίδεις πάσιν πιστοίς, ω συμπαθεστάτη και χαρίζεις τας δωρεάς, και σώζεις ημάς παντός κινδύνου, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε. Ωδή γ´. Ουρανίας αψίδος. Εκ ποικίλων παγίδων του πονηρού δαίμονος, και της ψυχοφθόρου κακίας, ημάς απάλλαξον, Μήτερ Θεόνυμφε, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, τους θερμώς προστρέχοντας τη προστασία σου. Τους την σην προστασίαν αιτουμένους βοήθησον τη ση ισχυρά βοηθεία, Κόρη Πανύμνητε, προς σε γαρ σπεύδουσιν, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, το σεπτόν σου όνομα επικαλούμενοι. Δόξα. Του Υιού σου η χάρις τοις πιστοίς σου παρέχεται, εκ της σης Αγίας Εικόνος, Μήτερ Πανάχραντε, βοηθούσα άπαντας και αναψύχουσα πάντας, τους πυρί των θλίψεων κατακαιομένους. Και νυν. Την ειρήνην παράσχου, Παρθένε Άχραντε, τη ση ισχυρά βοηθεία, πάσιν αιτούσιν σε, ω Χρυσαφίτισσα και εν ειρήνη και πίστει την ζωήν κυβέρνησον ημών δεόμεθα. Διάσωσον, Χρυσαφίτισσα Κόρη Θεογεννήτορ, εκ παντοίων κινδύνων και περιστάσεων, τους καταφεύγοντας πίστει τη χάριτί σου. Επίβλεψον εν ευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Είτα μνημονεύει ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ των αδελφών ημών των εν ταις διακονίαις όντων και πάντων των ελεούντων, ελεησάντων, διακονούντων και διακονησάντων ημίν εν τη αγία και ιερά Μονή ταύτη. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Κάθισμα. Ήχος β´. Πρεσβεία θερμή. Πρεσβεία θερμή και τείχος ισχυρότατον, ελέους πηγή, πιστών σου καταφύγιον, εκτενώς βοώμέν σοι∙ Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ωδή δ´. Εισακήκοα, Κύριε. Πιεζόμενοι θλίψεσιν προς την σην βοήθειαν καταφεύγομεν, και λυτρούμεθα, Πανάχραντε, πάσης επηρείας του αλάστορος. Πειρασμών ελευθέρωσον, θλίψεων, κινδύνων και περιστάσεων, πάντας, Μήτερ Χρυσαφίτισσα, τους τα μεγαλεία σου δοξάζοντας. Δόξα. Νόσους και φθοράς απομάκρυνον και υγείαν πάσιν ημίν χορήγησον, μητρική σου αγαθότητι, τους τα Μεγαλεία σου δοξάζοντας. Και νυν. Την χαράν πάσιν δώριζε, και την Υιού σου χάριν Πανάχραντε, Θεοτόκε Χρυσαφίτισσα, τους σε μεγαλύνοντας Θεόνυμφε. Ωδή ε´. Φώτισον ημάς. Πάντες οι πιστοί, μεγαλύνουσί σε Κυρία ως προστάτιδα, και εν πάσιν βοηθόν∙ συ γαρ πάντας ελεείς, ω Χρυσαφίτισσα. Θείον θησαυρόν, την Εικόνα σου κατέχοντες, πάντες οι εν Μονεμβασία, σεμνή, δαψιλώς τας δωρεάς απολαμβάνουσιν. Δόξα. Την σην εορτήν και μετάστασιν Πανάχραντε, εορτάζομεν και χαίρομεν πιστοί, έχοντές σε την θερμήν, ημών προστάτιδα. Και νυν. Σκέπασον σεμνή, Χρυσαφίτισσα Μήτερ ημών τους πιστούς Σου, Λακωνίας τα παιδία, και χορήγησον αυτοίς αφειδώς προστασίαν. Ωδή ς´. Την δέησιν. Μαστίγων και κινδύνων ποικίλων και δεινών φοβερών τε και νόσων, Χρυσαφίτισσα Πάναγνε Κόρη, και βασκανίας δεινής ελευθέρωσον τους καταφεύγοντας πιστώς προς την σην ταχυτάτην αντίληψιν. Εν πίστει τω σω ναώ προσιόντες, πανταχόθεν, Θεοτόκε της Ελλάδος, από βαθέων ψυχής σοι βοώμεν∙ ασθενειών και ποικίλων κακώσεων ελεύθερον και γαληνόν, ημών τήρει τον βίον δεόμεθα. Δόξα. Χαράν, κόρη πιστοίς σου παρέσχες και ταχείαν την λύσιν ζητημάτων, και εν θλίψεσι παρηγορίαν και εκ κινδύνων ταχείαν την λύτρωσιν, συ Χρυσαφίτισσα, διο πας πιστός σοι προσφεύγει και σώζεται. Και νυν. Διάσωσον βασκανίας και νόσου και ποικίλων παγίδων του εχθρού μας και χάριτός σου πλήρωσον πάντας, Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε∙ και ζώωσον ημάς συμπαθώς, τη του Υιού σου δυνάμει, ω Πάναγνε. Διάσωσον, Χρυσαφίτισσα Πανύμνητε Κόρη, εκ ποικίλων κινδύνων και περιστάσεων τους καταφεύγοντας, πίστει τη χάριτί σου. Άχραντε, η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως επ ἐσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Είτα μνημονεύει και πάλιν ο ιερεύς, δι οὓς η παράκλησις γίνεται, και ημείς μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών (δείνος) και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ των δούλων του Θεού, (ονόματα). Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Μετά δε την εκφώνησιν, το επόμενον∙ Κοντάκιον. Ήχος β´. Προστασία των Χριστιανών. Τη προστασία σου Κόρη προστρέχοντες, ελευθερούμεθα πάσης κακώσεως, διο σου την χάριν κηρύττομεν, ω Χρυσαφίτισσα πίστει καλούντες σε∙ συ γαρ ημών καταφύγιον. Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός Σου εν πάση γενεά και γενεά. Στιχ. Άκουσον θύγατερ και ίδε, και κλίνον το ους σου και επιλάθου του λαού Σου, και του οίκου του Πατρός Σου και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους Σου. Ο Ιερεύς∙ Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεως του αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (γ´). Ο Ιερεύς∙ Σοφία. Ορθοί, ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ο Ιερεύς∙ Ειρήνη πάσι. Ο χορός∙ Και τω πνεύματί σου. Ο Ιερεύς∙ Εκ του κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου, το Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν. Ο χορός∙ Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. Το Ευαγγέλιον (Λουκ. κεφ. α´ 39-49, & 56) Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής, εις πόλιν Ιούδα∙ και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής∙ και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ, και ανεφώνησε φωνή μεγάλη, και είπεν∙ Ευλογημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; Ιδού γαρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησεν το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ∙ Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμά μου επί τω Θεώ τω Σωτήρί μου∙ ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ, από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί∙ ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυνατός, και άγιον το το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρεις, και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής. Δόξα. Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριας η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις Χρυσαφιτίσσης, ταις θείαις ικεσίαις, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Προσόμοιον. Ήχος πλ. β´. Όλην αποθέμενοι. Στιχ. Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Προστασίαν φοβεράν, και βοήθειαν Κόρη, ισχυρόν προπύργιον εν παντί των βίω, ω Μήτερ σε έχοντες∙ εκ κινδύνων, θλίψεων και ολισθημάτων, και παγίδων του εχθρού, και πάσης, Δέσποινα, άλλης συμφοράς τε και μάστιγος∙ ταχέως εκλυτρούμεθα, τη ση βοηθεία Πανάχραντε. Όθεν μη ελλείπης παρέχειν τας ιάσεις συμπαθώς, τοις προς την σην αγαθότητα, Κόρη ατενίζουσιν. Έτερα Θεοτοκία. Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε∙ αλλ αἰτεῖται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως. Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων, υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών. Ο Ιερεύς∙ Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου∙ επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς∙ ύψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ ἡμᾶς τα ελέη σου τα πλούσια∙ πρεσβείαις της πανάχραντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, της επονομαζομένης Χρυσαφιτίσσης∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου και ενδόξου προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των εν αγίοις πατέρων ημών, μεγάλων Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου∙ Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας∙ Νικολάου Μύρων της Λυκίας, Σπυρίδωνος Τριμυθούντος, και Νεκταρίου Πενταπόλεως, των θαυματουργών∙ των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλύτου, Θεοδώρου του Τήρωνος, Θεοδώρου του Στρατηλάτου και Μηνά του θαυματουργού∙ των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους, Βλασίου και Ελευθερίου∙ των αγίων, ενδόξων, μεγάλων μαρτύρων γυναικών Θέκλας, Αικατερίνης, Βαρβάρας, Αναστασίας, Κυριακής, Φωτεινής, Μαρίνης, Παρασκευής και Ειρήνης∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του αγίου (του Ναού), των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του αγίου (της ημέρας), ου την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων σου των Αγίων∙ Ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε∙ επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου, και ελέησον ημάς. Ο χορός∙ Κύριε, ελέησον (ιβ´). Ο Ιερεύς∙ Ελέει, και οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του μονογενούς σου Υιού, μεθ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Είτα, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του Κανόνος. Ωδή ζ´. Οι εκ της Ιουδαίας. Χάριζε την υγείαν των ψυχών και σωμάτων τε και βοήθειαν, Μητέρα του Κυρίου, τη ση θερμή πρεσβεία τοις πίστει αδιστάκτω προσιούσιν και ψάλλουσιν∙ ο των Πατέρων ημών Θεός, ευλογητός ει. Χρυσαφίτισσα Μήτερ, η Θεόν σαρκωθέντα ασπόρως τέξασα, ταις θείαις σου πρεσβείαις περιφρουρεί Μονεμβασίας Κάστρον, ίνα υμνούσί σε πιστοί, σωθέντες χάριτί σου. Δόξα. Ως εβοήθησας πάντας τους πιστούς εν κινδύνοις ω Χρυσαφίτισσα, ούτω και νυν κινδύνοις, παγίδας, απειλάς τε, δίωξον, σύντριψον, ω Προστασία Φοβερά, Κυρία των Αγγέλων. Και νυν. Ως μετέβης το πάλαι εκ χωρίου εις Κάστρον της Μονεμβάσιας, νυν πέταξον ταχέως εν ώρα του κινδύνου, ω Χρυσαφίτισσα, και σώζε πάντας πιστούς βοήθειαν αιτούντος. Ωδή η´. Τον Βασιλέα των ουρανών. Σώσόν με Κόρη, της φρικτής μαγγανίας και δεινής βασκανίας με ρύσαι, νυν της απειλούσης ζωήν μου την αθλίαν. Χάριτι θεία βοηθείας σου Μήτερ, παραμύθησαι την θλίψιν της ψυχής μου, ίνα σε δοξάζω∙ Υπερδεδοξασμένη. Δόξα. Σην προστασίαν, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, νυν πλουτίσαντες εν τω παρόντι βίω, θερμώς ευχαριστούμεν∙ μεγαλύνοντές σε. Και νυν. Ίδε ευσπλάχνως, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, τους προστρέχοντας εικόνι σου τη θεία, σπεύσον, δος πάσιν το μέγα έλεός σου. Ωδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον. Ούσα η Προστάτις της οικογενείας, Χρυσαφίτισσα Μήτερ, ευλόγησον, νέους τους πιστούς σου, εν αρχή, συνεχεία, εγγάμου βίου τους. Έκτεινον την χείρα πάσι τοις δεομένοις και εκ κινδύνων πιστούς σου διάσωζε, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ ημών πανθαύμαστε. Ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, σώσον ημάς. Μητέρα του Θεού μας, Κυρία των Αγγέλων, τη χάριτί σου πιστώς καταφεύγουσιν, πλήθη πιστών Ορθοδόξων και διασώζονται. Ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ, σώσον ημάς. Υμνούμέν σου την χάριν, Κεχαριτωμένη, ω Χρυσαφίτισσα Μήτερ Πανάχραντε, ότι ημάς περισκέπεις και σώζεις πάντοτε. Και ευθύς το∙ Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον, και Μητέρα του Θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν. Την υψηλοτέραν των Ουρανών, και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν. Και θυμιά ο ιερεύς το θυσιαστήριον και τον ναόν, όπου ψάλλεται η Παράκλησις, και ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Ω Θεού Μητέρα και θαυμαστή, Άχραντε Παρθένε, συ το καύχημα των πιστών, πλήρου τας αιτήσεις των προσερχομένων τη θεία σου εικόνι, ω Χρυσαφίτισσα. Δέξου, ω Μητέρα μας ευμενώς, προς τους νέους πάντας, τους προστρέχοντας ευλαβώς, προς την σην εικόνα, εν πίστει αδιστάκτω και λύτρωσαι κινδύνων, ω Χρυσαφίτισσα. Της Χρυσαφιτίσσης τη θαυμαστή και σεπτή εικόνι καταφύγωμεν ευλαβώς, ίνα φυλαχθώμεν εκ πάσης επηρείας και πάσης ενεργείας του πολεμήτορος. Χαίρε των Αγγέλων η χαρμονή, χαίρε των πιστών σου η ταχεία καταφυγή, των πασχόντων, χαίρε, η ίασις Παρθένε, και της Μονεμβασίας, Μήτερ, Υπέρμαχε. Δεύτε Ορθοδόξων αι στρατιαί, τη σεπτή εικόνι Χρυσαφίτισσας της Μητρός, κλίνοντες το γόνυ μεγαλύνομέν την, ως του Θεού Μητέρα και προστασίαν μας. Πάσης Λακωνίας η βοηθός, δέξαι μου τους ύμνους, ω Παρθένε Μήτερ σεμνή, ω Χρυσαφίτισσα δέομαί σου, την έκβασιν παράσχου παντός αιτήματος. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης∙ Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς (εκ γ´). Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Παναγία Τριας, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε, ελέησον. Δόξα Πατρί και Υιώ και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου∙ ελθέτω η βασιλεία σου∙ γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών∙ και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ο Ιερεύς∙ Ότι Σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν. Απολυτίκιον. Ήχος α´. Της ερήμου πολίτης. Εικόνα Σου αγίαν, Χρυσαφίτισσα Άχραντε, νυν πανευλαβώς προσκυνούντες γεραίρομεν Παρθένε, επέστη γαρ Πρόμαχος ημών, παρέχουσα θαυμάτων ποταμόν∙ εκ κινδύνων παντοίων ημάς απαλλάττουσα, ευχαρίστως βοώμεν∙ Δόξα τω Σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω Σε μεγαλύναντι, δόξα τω παρέχοντι ημίν την χάριν δια Σου. Είτα τα τροπάρια ταύτα. Ήχος πλ. β´. Ελέησον ημάς, Κύριε, ελέησον ημάς∙ πάσης γαρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη, οι αμαρτωλοί προσφέρομεν, ελεήσον ημάς. Δόξα. Κύριε, ελέησον ημάς∙ επί σοι γαρ πεποίθαμεν∙ μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών∙ αλλ ἐπίβλεψον και νυν, ως εύσπλαγχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών∙ συ γαρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου∙ πάντες έργα χειρών σου, και το όνομά σου επικεκλήμεθα. Και νυν. Της ευσπλαγχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε∙ ελπίζοντες εις σε, μη αστοχήσωμεν∙ ρυσθείημεν δια σου των περιστάσεων∙ συ γαρ ει η σωτηρία του γένους των χριστιανών. Είτα μνημονεύει και πάλιν ο ιερεύς, και μεθ ἑκάστην αίτησιν ψάλλομεν το Κύριε, ελέησον (γ´). Ελέησον ημάς ο Θεός κατά το μέγα έλεός Σου, δεόμεθά Σου, επάκουσον και ελέησον. Έτι δεόμεθα υπέρ ελέους, ζωής, ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως, συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη (κώμη, πόλει, νήσω) ταύτη, των ενοριτών, επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου ναού τούτου. Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν Εκκλησίαν και την πόλιν (η κώμην, η χώραν, η νήσον η μονήν) ταύτην (η τον οίκον τούτον), και πάσαν πόλιν και χώραν από οργής, λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός, μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου, και αιφνιδίου θανάτου∙ υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον, την καθ ἡμῶν κινουμένην∙ και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαι ημάς. Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις, και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο χορός∙ Αμήν. Και ο ιερεύς ποιεί την απόλυσιν∙ Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός, η ελπίς ημών, δόξα σοι. Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας αυτού Μητρός, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, χάριτι και σκέπη της θαυματουργού εικόνος της Χρυσαφιτίσσης∙ δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού∙ προστασίαις των τιμίων επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων∙ ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου∙ των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων∙ των αγίων ενδόξων και καλλινίκων μαρτύρων∙ των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών∙ του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών Λεοντίου∙ του Αγίου ενδόξου Νεομάρτυρος Ιωάννου∙ του εν αγίοις πατρός ημών Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού∙ του αγίου (του Ναού)∙ των αγίων και δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης∙ του αγίου (της ημέρας), ου και την μνήμην επιτελούμεν, και πάντων των Αγίων, ελεήσαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός. Μετά την Απόλυσιν ψάλλονται τα επόμενα τροπάρια. Ήχος β´. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους την θείαν και σεπτήν, κατασπαζομένους εικόνα σου Χρυσαφίτισσα, ήνπερ θεωρούμεν νυν ημών προστάτιδα, πειρασμών ελευθέρωσον και νόσων παντοίων και πταισμάτων αίτησαι ημών την άφεσιν, ίνα μεγαλύνωμεν πάντες τα σα μεγαλεία, Παρθένε, και την προς ημάς κηδεμονίαν σου. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Εκ παντοίων κινδύνων τους δούλους σου φύλατε, ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν, την ελπίδα των ψυχών ημών. Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν, και ελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων. Υπό την σην ευσπλαχνίαν καταφεύγομεν Θεοτόκε, τας ημών ικεσίας μη παρίδης εν περιστάσει, αλλ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, μόνη Αγνή, μόνη ευλογημένη. Ο Ιερεύς∙ Δι ευχών των αγίων πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον ημάς. Ο Αναγνώστης∙ Αμήν ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ Μετά τον Ευλογητόν, το, Κύριε εισάκουσον… Είτα τα, Θεός Κύριος∙ και το Τροπάριον. Ηχος Δ΄ Ο Υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ευαρεστήσασα Θεώ, Αθληφόρε, και πειρασθείσα ως χρυσός εν καμίνω, Παρασκευή πανένδοξε, βασάνων πειρασμοίς, θαύματα πηγάζεις νυν, και νοσήματα παύεις, και τον υπεράγαθον του Θεού Λόγον, υπέρ ημών αεί εκδυσωπείς, όπως αυτού των δωρεών επιτύχωμεν. Δόξα Και νυν Θεοτόκιον. Ου σιωπήσωμεν… Ο Ν΄. Και ο Κανών Ωδή Α΄. Ηχός Πλ. Δ΄. Υγράν διοδεύσας. Υμνώ σου την Μνήμην παρακαλώ, έδοξε Παρθένε, των πταισμάτων μου τα σειράς, διάρρηξον τάχος ταις προς Κτίστην, τον Πανοικτίρμονα πρεσβείας σου. Μεγίστη η δύναμις, ην Σεμνή, έλαβες αξίως, εκ Θεού του θαυματουργείν∙ ταύτην ουν χρωμένη ήδη παύσον, τα πολυχρόνια πάθη μου δέομαι. Νομίμως αθήσασα επί γης, Παρασκευή Μάρτυς, και το στέφος εν Ουρανώ, σής απολαβούσα καρτερίας, υπέρ ημών τον Σωτήρα ικέτευε. Θεοτοκiον. Όμματι, Πανάσπιλε, επ’ εμοί, ίλεω σου βλέψον, και ιάτρευσον τα δεινά, του σώματος πάθη και τας νόσους, αποσκοράκισον θείαις πρεσβείαις σου. Ισχύϊ του Πνεύματος, του Παναγίου ημάς ελέησον, Παρασκευή, και νόσων παντοίων, σαις λιταίς ελευθέρωσον. Σώσον ταις πρεσβείαις σου, Παρασκευή πανακήρατε, πάντας ημάς, τους σε ανυμνούντας, και ευφήμως γεραίροντας. Γενού μοι, Πολύαθλε, τω τεθλιμμένω προστάτις σύντονος, και εκ παθών, και κινδύνων ρύσαι, ταις ευχαίς σου και θλίψεων. Θεοτόκιον Εξελου, Πανάχραντε, νόσων δεινών με και θλίψεων, των αφειδώς, καταπιεζόντων, τον σον δούλον εκάστοτε. Ωδή Δ΄Εισακήκοα Κύριε Ρώμην δίδου μοι, Πάνσεμνε, κατά τε δαιμόνων και ολεθρίων παθώ, και τον σάλον των πταισμάτων μου, ιεραίς λιταίς σου καταπράϋνον. Αγαπήσασα Κύριον, και στεφάνους δόξης κομίσασα, υπερ πάντων καθικέτευε, των πιστώς τιμόντων σε, Πανεύφυμε. Ικεσίας μου πρόσδεξαι, ω Παρασκευή Παρθένε πολύαθλε, κα παθών μου την σκοτόμαιναν, σου θερμαίς πρεσβείαις αποδίωξον. Θεοτόκιον Ρύσαι, Κόρη Πανάμωμε, η Θεόν ασπόρως κυήσασα, τον σον δούον κινδυνεύοντα, καταποντισθήναί με τοις πταίσμασιν. Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς. Ως περ Συ, Σεμνή, εις Νυμφώνα τον Ουράνιον, αυγάζη ταις ενθέοις μαρμαρυγαίς, ούτω σους δούλους, δόξης θείας καταξίωσον. Σου εν τω ναώ, προσελθόντας τους οικέτας σου, ω Παρασκευή ελευθέρωσον, εκ νοσημάτων, ταίς ευχαίς σου και κακώσεων. Έρωτι Θεού, την ψυχήν μου πλήξον δέομαι, Παρασκευή, θείαις πρεσβείαις σου, και των παθών μου, την αχλύν νυν εξαφάνισον. Θεοτόκιον Πάναγνε ημείς, κεκτημένοι σε βοήθειαν, σκέπην και βεβαίαν αντίληψη, παντός κινδύνου, διά σου αεί ρυσθείημεν. Ωδή ΣΤ΄. Ιλάσθητι μου. Αιμάτων σου τοις κρουνοίς, Παρασκευή ως κατέσβεσας, της απιστίας το πύρ, ούτω νυν κατάσβεσον, την φλόγα των νόσων μου, ταίς σαίς ικεσίαις και κινδύνων με εξάρπασον. Ρεόντων το χαμερπές, Παρασκευή Πανακήρατε, το άστατον και φθαρτόν, παριδείν αξίωσον, σον δούλον πρεσβείαις σου, και αξιωθήναι, θείας δόξης και λαμπρότητος. Απάσας τας κεφαλάς, ανομούντων συντρίβεσθαι, υπό τους πόδας ημών, Θεόν καθικέτευε, Μάρτυς, των τιμώντων σου, πόθω την σήν Κάραν, ην απέτεμες. Θεοτόκιον Συ ούσα το καθαρόν, και αγιώτατον Τέμενος, Μαρία του Παντουργού, παράσχου μοι δάκρυα, ψυχήν καθαρίζοντα, και επάκουσον μου, της δεήσεως σου δέομαι. Επίβλεψον μετ’ ευμενείας, Παρασκευή Αθληφόρε, επί τα εμά δεινά πάθη του σώματος, και ίασιν δώρησαι μοι ευχαίς σου. Και Θεοτόκιον. Επίβλεψον… Ο Ιερεύς μνημονεύει∙ είτα το Κοντάκιον Ήχος Β Προστάτρια Πιστών, Παρασκευή Αθληφόρε, πέλουσα, τοίς τη σεπτή Εικόνι σου θερμώς προσπελάζουσιν, ικέτευε Χριστόν τον Νυμφίον σου, δωρηθήναι λύσιν των δεινών, νόσων και θλίψεων, και αμαρτιών πασών την συγχώρισιν. Και ευθύς το Προκείμενον Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι, και εισήκουσε της δεήσεως μου. Στίχος . Και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, και κατεύθυνε τα διαβήματα μου. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Μάρκον (Ε΄24-34). Τω καιρώ εκείνο ηκολούθει τω Ιησού όχλος πολύς, και συνέθλιβον αυτόν, και γυνή τις, ούσα εν ρύσει αίματος έτη δώδεκα, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών, και δαπανήσασα τα παρ’ εαυτής πάντα, και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, ακούσασα περί του Ιησού, ελθούσα εν τω όχλω όπισθεν, ήψατο του ιματίου αυτού∙ έλεγε γάρ∙ ότι, καν των ιματίων αυτού άψωμαι, σωθήσωμαι. Και ευθέως εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής, και έγνω τω σώματι, ότι ίαται από της μάστιγος. Και ευθέως ο Ιησούς επιγνούς εν εαυτώ της εξ αυτού δύναμιν εξελθούσαν, επιστραφείς εν τω όχλω, έλεγε∙ Τις μου ήψατο των ιματίων; Και έλεγον αυτώ οι Μαθηταί αυτού∙ βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντα σε, και λέγεις∙ Τις μου ήψατο; Και περιεβλέπετο ιδείν την τούτου ποιήσασαν. Η δε γυνή, φοβηθείσα και τρέμουσα, ειδυία ο γέγονεν επ’ αυτή, ήλθε, και προσέπεσεν αυτώ, και είπεν αυτώ πάσαν την αλήθειαν. Ο δε είπεν αυτή∙ Θύγατερ, η πίστη σου σέσωκέ σε∙ ύπαγε εις ειρήνην, και ίσθι υγιής από της μάστιγός σου. Δόξα Ταίς της Αθληφόρου πρεσβείαις ελεήμων εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων Και νυν. Ταίς της Θεοτόκου… Στίχος. Ελεήμον, ελέησον με ο Θεός… Και το παρόν Προσόμοιον. Ήχος Πλ. Β΄. Μεταβολή των θλιβομένων Μεταβολή παντός κινδύνου , απαλλαγή νόσου παντοίας υπάρχουσα, Παρασκευή Παρθένε, ρύσαι πάντας των δεινών, της των εναντίων κακουχίας, και της των δαιμόνων επηρείας, ταίς θείαις σου προς Θεόν δεήσεσι. Το, Σώσον ο Θεός τονΛαόν σου κ.λ.π. Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων. Κάραν πάνσεπτον πάντες, της Παρθενομάρτυρος δεύτε Παρασκευής, Πιστοί εν ετησίοις , τίμήσωμεν τοις ύμνοις, ως πηγήν ανεξάντλητον, των ιαμάτων αεί, και θείων δωρημάτων. Εορτήν παναισίαν , οι Πιστοί ορθοδόξως επιτελέσωμεν, φαιδρώς Παρασκευής, νυν, την Κάραν προσκυνούντες, και βοώντες εκ πίστεως∙ πρόφθασον ρύσαι ημάς, λιταίς σου πάσης νόσου. Υπέρ πάσαν ουσίαν, και υπέρ χρυσίον η Κάρα σου διαλάμπουσα, παρέχει σωτηρίαν, τοις πίστει, Αθληφόρε, προς αυτήν καταφεύγουσι, και ιατρεύει ψυχών, θανατηφόρους νόσους. Θεοτόκιον Η Θεόν σαρκοφόρον, Παναγία Παρθένε αποκυήσασα, εκ πάντων αδοκήτων, κινδύνων τον λαόν σου, και εκ νόσων περίσωζε, και αμαρτίας δεσμόν, τάχει λιταίς σου λύσον. Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα Στόματι πάντες, και καρδία υμνούμεν, την πανένδοξον Μάρτυρα Κυρίου, ότι αρρωστίας ετύχομεν την λύσιν. Εν ουρανίοις, Παρασκευή Αθληφόρε, τοις σκηνώμασι σορεύουσα των πίστει, σε υμνολογούντων μνημόνευε, Παμμάκαρ. Ρωσθείσα, Μάρτυς, τη ισχύϊ Κυρίου, των Τυράννων κατησχύνας τα θράση∙ θραύσον και νυν πάντων ,δεσμούς τυραννουμένων. Θεοτόκιον Άχραντε μόνη, Ευλογημένη Μαρία, τα δυσίατα ιάτρευσον πάθη, του οικτρού σου δούλου, ίνα σε μακαρίζω. Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον Φλέξον παρανόμων, Παρασκευή Μάρτυς, περί τω θείω τεχνάσματα άθεα∙ Πιστούς δε πάντας, θείω αυγάσματι λάμπρυνον. Έμπλεως ενθέου, λάμψεως γενέσθαι, τον σον οικέτην νυνί καταξίωσον, ταίς προς τον όλων Δεσπότην, λιταίς σου, Πάνσεμνε. Ίνα σε δοξάζω, Παρασκευή πόθω, τας ανιάτους μου νόσους θεράπευσον, και ταις ευχαίς σου τελείαν, ρώσιν παράσχου μοι. Θεοτόκιον Μόνη Θεοτόκε, ως Αγνή και Μήτηρ, της ακαθάρτου ιλύος με κάθαρον, των ακαθάρτων μωλώπων, και σώσον, Δέσποινα. Το Άξιον εστίν, και τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Αίτησαι ειρήνην παρά Θεού, ψυχών σωτηρίαν, και κινδύνων απαλλαγήν, θεία Αθληφόρε, Παρασκευή, ευχαίς σου, τοις πίστει ευφημούσι σε και γεραίρουσι. Πορφύραν εξ αίματος την στολήν, συ περικειμένη, και το στέμμα εν κορυφή, έχουσα ω Μάρτυς, και την της Παρθενίας, κατέχουσα λαμπάδα ημών μνημόνευε. Και θεοτόκιον. Πάσαι των Αγγέλων. Τρισάγιον. Και το τροπάριον.Ήχος Α΄. Την σπουδή σου την κλίσει κατάλληλον, εργασαμένη φερώνυμε, την ομώνυμον σου Πίστην εις κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευή Αθληφόρε∙ όθεν προχέεις ιάματα, και πρεσβεύεις υπέρ των ψυχών ημων. Ο Ιερεύς ως έθος μνημονεύει. Εις την απόλυσιν , ψάλλομεν το παρόν Προσόμοιον, Ήχος Β΄. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν… Θύμα τω Δεσπότη και Θεώ, ήχθης, Καλλιπάρθενε, θείον και παναμώμητον∙ πάσας όθεν ηύφρανας, τας Ουρανίους Αρχάς, και Μακάρων, Αοίδιμε, ψυχάς∙ διό πάντες, πίστει σου δεόμεθα, και πόθω ζέοντι, ρύσαι ταίς λιταίς σου εκ νόσων, και παντοδαπών εναντίων, ημάς τους τιμώντας σε Πανεύφημε. ΜΕΓΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ Ως των αιχμαλώτων ελευθερωτής και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρεσβεύε Χριστώ Τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών. Μετά το ευλογητός, το Κύριε εισάκουσον, το Θεός Κύριος, και τα τροπάρια ταύτα, εις ήχον δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Των αιχμαλώτων και των πτωχών αντιλήπτωρ, χειμαζομένων τε παντοίων ο ρύστης, και των νοσούντων ίασις γενόμενος, τους υπό την σκέπην σου παροτρύνεις βοάν σου, άγιε Γεώργιε, μη παρίδης εις τέλος, τους πεποιθότας μάρτυς επί σοι, και τον εν κλίνη υγείωσον δούλον σου. Δόξα όμοιον. Τροπαιοφόρε του Χριστού στρατιώτα, ο θαυμαστός τε και περίδοξος μάρτυς, και των πιστών υπέρμαχος ο μέγιστος, ρύσαι κατακείμενον, τον εν κλίνη νοσούντα, δούλον σου Γεώργιε, τον προς σε προσφυγόντα, και δι’ημών την δέησιν σοφέ, νυν σοι προσφέρει την ρώσιν αιτούμενος. Και νυν. Ου σιωπήσωμέν ποτε. Είτα ο Ν’ ψαλμός, και αρχόμεθα του κανόνος. Ου η ακροστιχίς άνευ των Θεοτοκίων. Τω Γεωργίω σοι την δέησιν φέρω. Ωδή α’. ήχος πλ.δ’ Αρματηλάτην Φαραώ. Άγιε του Θεού. Τω Γεωργίω ως Χριστού θεράποντι, ημών δε πρύτανι και προστάτη θείω, ύμνον σοι προσφέρομεν, οι δούλοι Σου πολύαθλε, όπως σώσης ευχαίς σου, τον ασθενούντα ικέτην σου, και χαράς πληρώσης τους άπαντας. Άγιε του Θεού. Ως πεπλησμένος αμαρτίαις πέπονθα, νόσου δυσχέρειαν, Κύριε Θεέ μου, αλλ’αυτός με ίασαι, και λύτρωσιν παράσχου μοι, ταις του σου ικεσίαις, θεράποντος και προστάτου μου, θείου Γεωργίου σου μάρτυρος. Δόξα. Γεωργηθείς παρά Θεού Γεώργιε, γεωργηθέντα καμέ, υπό αμαρτίας ως παθών αιχμάλωτον, και νυν νοσηλευόμενον, προς Θεόν ταις λιταίς σου, εξ αμφοτέρων με λυτρώσαι, κράζω σοι τω θείω προστάτη μου. Και νυν. Τον λυτρωτήν και παντουργόν και κύριον, κυοφορήσασα, τον τας ημών νόσους, πάναγνε βαστάσαντα, αυτόν ουν καθικέτευε, χαλεπής ασθενείας, τον σον ικέτην λυτρώσασθαι, μόνη των ανθρώπων βοήθεια. Ωδή γ’. Ο στερεώσας κατ’αρχάς Άγιε του Θεού. Επί της θείας σου σοφέ, εικόνος οι της μόνης σου, γόνυ κλίναντες αιτούμεν την λύσιν, των αμαρτιών ημών, και τον εν κλίνη κείμενον, τω πιεσμώ της νόσου, τούτω την ίασιν δώρησαι. Άγιε του Θεού. Ως μεγαλώνυμος Χριστού, Γεώργιε αθλοφόρος, ως εξαίρετος εν μάρτυσι μάρτυς, των σων δούλων εκπληροίς, δεήσεις προστρεχόντων σοι, τω σω ναώ και τούτους, ποιείς οικείους τω κτίστη σου. Δόξα. Ρώσιν ψυχής και της σαρκός, τω επί κλίνης κειμένω, δος τω δούλω σου Γεώργιε μάρτυς, και τους πόνους και πληγάς, τον ρίγον και την στένωσιν, και τας φλογώσεις πάσας, και κακουχίας αφάνισον. Και νυν. Των ιαμάτων σε πηγήν, Χριστός ο μόνος υιός σου, σε και άβυσσον απέδειξε μόνην, διο Πάναγνε τον σον, ρύσαι πιστόν ικέτην σου, τραυματισθέντα νόσω και θεραπείαν αιτούμενον. Διάσωσον από κινδύνων και ασθενείας τον σον ικέτην, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, Γεώργιε στεφανίτα Κυρίου. Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Μνημονεύει ο ιερεύς τον ασθενούντα αδελφόν και μετά την εκφώνησιν, λέγομεν το πάρον τροπάριον, ηχ.β’ Τα άνω ζητών. Προστάτην θερμόν, και μέγαν αντιλήπτορα, ικέτης ο σος, γινώσκει σε Γεώργιε, τούτον ουν επίσκεψαι τάχιον, και εκ της κλίνης έγειραι αυτόν, και της οδύνης και νόσου απάλλαξον. Ωδή δ’. Συ μου ισχύς Κύριε Άγιε του Θεού. Γεωργηθείς, υπό Χριστού μου Γεώργιε, την υγείαν, εφ’ημάς γεώργησον, της τε ψυχής και την της σαρκός, και τον σον ικέτην, τον νόσω κατατρυχώμενον, πρεσβείαις σου αγίαις, τούτω παράσχου πάσαν ρώσιν, εκ των πυλών του θανάτου ρυόμενος. Άγιε του Θεού. Ίνα της σης, αξιωθή αντιλήψεως, αθλοφόρε, ο πιστός ικέτης σου, σοι την ωδήν ταύτην προσφωνεί, δια των χειλέων, ημών τρισμάκαρ Γεώργιε∙ και γαρ εν μετανοία, ημάς επίστρεψον και ρύσαι τον εν νόσω κατάστικτον δούλον σου. Δόξα. Ως του Χριστού, μάρτυς και μέγας εν θαύμασι, και προστάτης, εφ’ημάς και έφορος, και ιατρός και χειραγωγός, εκ της συνεχούσης, νόσου και πάσης κακώσεως, κινδύνου και ανάγκης, τον σον με ρύσαι νυν ικέτην, τον προς σε εκβοώντα Γεώργιε. Και νυν. Πόνοις δεινοίς, και συνεχέσι βαλλόμενος, τη Παρθένω, σοι προσπίπτων σώσον με, τη κραταιά, σκέπη σου Αγνή, οίκτειρον και σώσον καμέ τη θεία πρεσβεία σου, και λύτρωσαι της λύμης, και δεινής αρρωστίας, και τα άλγη μου πάντα θεράπευσον. Ωδή ε’. Ίνα τι με απώσω. Άγιε του Θεού. Σωτηρίαν σε έχω ευεργέτην προστάτην πρέσβυν προς Κύριον, τον εν αθλοφόροις, μεγαλώνυμον θείε Γεώργιε, και ζωής μου σκέπην, και ιατρόν εν ασθενεία, ης με ρύσαι και ρώσιν μοι δώρησαι. Άγιε του Θεού. Ολισθήσας εις βόθρον, τον της ασθενείας πτοούμαι συ Κύριε, την δικαίαν κρίσιν, αλλ’οικτείρησον με ευσπλάγχνω ελέει σου, ως Θεός οικτιρμών, και μετανοίας δος μοι τρόπους, ταις του σου αθλοφόρου δεήσεσι. Δόξα. Ικεσίαις ουν Λόγε, του αυτού θεράποντος όλόν με έγειρον, νεκρωθέντα όλον, εν δεινή ασθενεία και ίασαι, εξ αυτής με μόνε, Δημιουργέ και δώρησαί μοι, των πταισμάτων την λύσιν Φιλάνθρωπε. Και νυν. Εν νυκτί τη του βίου, θύελλα κατέλαβε πάσης κακώσεως, επεκάλυψε με, ασθενείας Παρθένε σκοτόμαινα, αλλ’ανάτειλόν μοι, αναψυχής Πάναγνε, φέγγος∙ και προς φως ευρωστίας οδήγησον. Ωδή ς’. Ιλάσθητί μοι Σωτήρ. Άγιε του Θεού. Των αθλοφόρων Χριστέ, των θείων σου ο ταξίαρχος, νυν δυσωπεί σε οικτρώς ο μέγας Γεώργιος, τον δούλον σου έγειρον, εκ της ασθενείας, τον προσπίπτοντα σοι σήμερον. Άγιε του Θεού. Ημέρας τε και νυκτός, ωδήν ικέσιον φέρει σοι ο ασθενών δούλος σος, τρισμάκαρ Γεώργιε∙ πόθων του θεάσασθαι δια σου την ρώσιν, και πταισμάτων την συγχώρησιν. Δόξα. Νεκρούς εγείρεις σοφέ, τη προς Θεόν παρρησία σου, και από κλίνης τους σους, ικέτας Γεώργιε, καμέ τον ικέτην σου, έγειρον και σώσον, ασθενεία νεκρωθέντα με. Και νυν. Μαρία το καθαρόν, της παρθενίας κειμήλιον, καθάρισον με νυνί, εκ νόσου και θλίψεως, και της συνεχούσης με, ασθενείας ρύσαι, ίνα πόθω μεγαλύνω σε. Διάσωσον από κινδύνων και πάσης νόσου τον σον ικέτην, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, Γεώργιε στεφανίτα Κυρίου. Άχραντε η δια λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο ιερεύς μνημονεύει, και μετά την εκφώνησιν, το πάρον. Κοντάκιον ήχος β’. Προστασία των χριστιανών. Προστατεύειν ου μη παύση του δούλου σου, και πρεσβεύειν υπέρ τούτου Γεώργιε, μη ουν παρίδης σων ικετών δεήσεων φωνάς, αλλά πρόσπεσον τω ποιητή εις την βοήθειαν ημών των πιστώς κραυγαζόντων σοι∙ τάχυνον εις πρεσβείαν και σπεύσον εις ικεσίαν, εις την βοήθειαν αυτού, αθλητά Χριστού μου μέγιστε. Δίκαιος ως φοίνιξ ανθήσει. το Πάσα πνοή. είτα. Ευαγγέλιον, εκ του κατά Ματθαίον. Τω καιρώ εκείνω, ελθών ο Ιησούς εις την οικίαν Πέτρου, είδε την πενθεράν αυτού βεβλημένην και πυρέσσουσαν. και ήψατο της χειρός αυτής, και αφήκεν αυτήν ο πυρετός∙ και ηγέρθη, και διηκόνει αυτοίς. οψίας δε γενομένης, προσήνεγκαν αυτώ δαιμονιζομένους πολλούς∙ και εξέβαλε τα πνεύματα λόγω, και πάντας τους κακώς έχοντας εθεράπευσεν∙ όπως πληρωθή το ρηθέν δια Ησαΐου του προφήτου, λέγοντος∙ αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε, και τας νόσους εβάστασεν. ιδών δε ο Ιησούς πολλούς όχλους περί αυτόν, εκέλευσεν απελθείν εις το πέραν∙ και προσελθών εις Γραμματεύς, είπεν Αυτώ∙ διδάσκαλε, ακολουθήσω σοι όπου εάν απέρχη. και λέγει αυτώ ο Ιησούς∙ αι αλώπεκες φωλεούς έχουσι, και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις∙ ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη. έτερος δε των μαθητών αυτού είπεν αυτώ∙ Κύριε, επίτρεψόν μοι πρώτον απελθείν, και θάψαι τον πατέρα μου. ο δε Ιησούς είπεν αυτώ. ακολούθει μοι, και άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς. και εμβάντι αυτώ εις το πλοίον, ηκολούθησαν αυτώ οι μαθηταί αυτού. Δόξα. Ταις του αθλοφόρου Και νυν. Ταις της Θεοτόκου. Όλην αποθέμενοι. Εγειρον τον δούλον σου, τον κατακείμενον νόσω, αθλητά Γεώργιε, και ημάς απάλλαξον ικεσίαις σου, τους προς σε πάντοτε, ευσεβώς άγιε, σοι προσπίπτοντας κραυγάζομεν, σώσον εκ θλίψεως, πάσης και κινδύνων και οίκτερον, και ρώσιν τε πρυτάνευσον, και ειρήνην πάσι την άνωθεν, τοις τω σω τεμένει, μονάζουσι και λύτρωσαι λιμού, λοιμού, σεισμού και ποντόσεως, τούτους και κακώσεως. Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμένος από σου εκπορεύεται σοφέ, Γεώργιε τρισμάκαρ, αλλ’αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα δια σου, προς το συμφέρον της αιτήσεως. Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων, υπάρχων αθλοφόρε Κυρίου∙ σώζε πάντας τους προς σε, ταις πρεσβείαις σου μάρτυς, ως πολεμουμένων η ειρήνη, ως χειμαζομένων η γαλήνη, ως άμεσος προστάτης ημών. Ωδή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Άγιε του Θεού. Και δροσίζει με μάρτυς, και καταψυχίζει η μνήμη και κλήσίς σου, και την νόσον πάσαν ιάταί μου και παύει, στρατηλάτα Γεώργιε, και πυρετούς εξ εμού, ριζόθεν ρήγνυται. Άγιε του Θεού. Της πηγής του ελέους, του Χριστού ως γνήσιος πέλων Γεώργιε, αυτόν ουν εκδυσώπει, καμέ του ιαθήναι, εκ της δεινής νόσου άγιε, οία προστάτης και ρύστης και αντιλήπτωρ μου. Δόξα. Και η κλήσίς σου μόνη, και η μνήμη άγιε, και η επίβλεψις, προς τον ποθούμενόν μοι, σου θείον χαρακτήρα, αποδιώκει μου πάσαν ασθένειαν, και τας οδύνας ωθεί, και σώζει με σον δούλον. Και νυν. Από πάσης ανάγκης, από νόσων παντοίων, καμέ διάσωσον, Παρθένε τον σον δούλον, δεινώς περισχεθέντα, τον απαύστως σοι ψάλλοντα, και προσφυγόντα Αγνή τη θεία σκέπη σου. Ωδή η’. Επταπλασίως κάμινος. Άγιε του Θεού. Σοι τω φωστήρι κράζομεν, τω λαμπρώ νυν Γεώργιε, τον επί της κλίνης, ασθενεία κείμενον, ως δούλον σου οίκτειρον, και προς αυτόν την ίασιν, χάρισαι πλουσίως, τον βοώντα τω Κτίστη∙ οι παίδες ευλογείτε, ιερείς ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας. Άγιε του Θεού. Ίνα της σης Γεώργιε, επισκέψεως τεύξομαι, και της θεραπείας, τύχω τιτρωσκόμενος, τοιάσδε ο δούλος σου, καθυποκύπτω και την ωδήν∙ νυν δια των σων βοώ σοι δούλων και κράζω, μη παύση αθλοφόρε, υπέρ των ικετών σου, Χριστώ του ικετεύειν, υπέρ ημών τρισμάκαρ. Δόξα. Νενεκρωμένον ζώωσον, πληγωμένον θεράπευσον, και απεγνωσμένον, νυν με παραμύθησον, τρισμάκαρ Γεώργιε, των θλιβομένων η χαρμονή, και των ασθενούντων ιατρός των βοώντων∙ οι παίδες ευλογείτε, ιερείες ανυμνείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας. Και νυν. Η κραταιά βοήθεια, και βεβαία αντίληψις, των απηλπισμένων, η ελπίς Πανάμωμε, επίσκεψαι κάμνοντα οδυνηρώς τον δούλον σου, κούφισον το βάρος της πικράς ασθενείας, απέλασον την νόσον, της λοιμώδους ανάγκης, και σώσον τον σον δούλον, Παρθένε Θεοτόκε. Ωδή θ’. Εξέστη επί τούτω ο ουρανός. Άγιε του Θεού. Φερώνυμος ως όντως μάρτυς Χριστού, ο θαυμάτων πληρώσας την σύμπασαν, δείξον και νυν, έτερον θαυμάσιον επ’εμοί, τω αναξίω δούλω σου, νόσω τρυχωμένω σωματική και ψυχική και δος μοι, διττώς τε την υγείαν, τροπαιοφόρε μάρτυς ένδοξε. Άγιε του Θεού. Εκύκλωσαν με κύνες ωσεί πολλοί, εξ αμέτρων πταισμάτων μου άγιε, αι συμφοραί, και αι ασθένειαί μου αι δειναί. και νυν λοιπόν προσπίπτω σοι, τω εμώ προστάτη και βοηθώ εκ τούτων με απάντων, απάλλαξον και σώσον, μάρτυς Γεώργιε τον δούλον σου. Δόξα. Ρυόμενος τους δούλους σου αθλητά, εκ παντοίων κινδύνων και θλίψεων, νυν και τον σον, τον σοι προσφερόμενον την ωδήν, εν κλίνη κατακείμενον, έγειρον υγείωσον το αυτού, πραχθέντα σαις πρεσβείαις, εξάλειψον και τούτον, εν πάση μετανοία, τω βασιλεί Θεώ παράστησον. Και νυν. Ως Κύριον τεκούσα τον συμπαθή συμπαθείας με κόρη αξίωσον, και χαλεπής, νόσου με απάλλαξον ταις λιταίς, του θείου αθλοφόρου σου, και εν μετανοία και προσευχή, τον βίον εκτελέσαι, ικέτευε τω Κτίστη, τω σω Υιώ Παρθένε Άχραντε. Άξιόν εστιν ως αληθώς, μακαρίζειν σε τον τροπαιούχον, τον αειμακάριστον και θεοκόσμητον, και προστάτην και φρουρόν ημών. τον εκλελεγμένον εν τοις πιστοίς, και δεδοξασμένον, παρά πάσι τοις αθληταίς, τον αδιαλείπτως Θεώ παρεστηκότα, Γεώργιον τον μέγαν, ύμνοις τιμήσωμεν. Μεγαλυνάρια. Τον εν αθλοφόροις θαυματουργόν, υπερασπιστήν τε, των απόρων και των δεινώς, κατατρυχωμένων εν πάση ασθενεία, σε νυν επικαλείται, μάρτυς ο δούλος σου. Έχεις παρρησίαν προς τον Χριστόν, ως ηγαπημένος, υπέρ πάντας τους αθλητάς, φάνηθι ουν ρύστης, ημών τε και προστάτης, υγείωσον σον δούλον, μάκαρ Γεώργιε. Ως των αιχμαλώτων ο λυτρωτής, υπερασπιστής τε, των πενήτων και ιατρός, των εν ασθενεία, δεινώς κεκρατημένων, Γεώργιε υπάρχων, κάμε νυν ίασαι. Σε καθικετεύει νυν εν τω σω ευαγεί τεμένει, δούλος ο υμέτερος δι’ημών, ο εν ασθενεία Γεώργιε υπάρχων, όπως αυτώ δωρήση, σοφέ την ίασιν. Δέξαι ω Γεώργιε αθλητά, λιτάς των σων δούλων, ας εκ στόματος ρυπαρού, και γλώττης βεβήλου, προσάγομεν αιτούντες, αμαρτημάτων λύσιν, και την ανάρρωσιν. Ταις των ασωμάτων σου λειτουργών, και αγίων πάντων, ικεσίαις Χριστέ Σωτήρ, και της σης Αχράντου, μητρός τον σον ικέτην, εν ασθενεία όντα, σώσαι και ίασαι. Και τα λοιπά ως σύνηθες, και απόλυσις. είτα ψάλλομεν τα παρόντα προσόμοια, ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου σε νεκρόν. Πάντων προστατεύεις αθλητά, και υπέρ ημών νυν πρεσβεύεις, Χριστώ Γεώργιε, των προσκαλουμένων σε, εν τώδε οίκω τω σω, και εκ θλίψεως άπαντας, κινδύνων και νόσων, σώζεις ημάς άγιε, ως παρρησίας τυχών∙ όθεν τον σον δούλον εκ πάσης, νόσου συνεχόμενον σώσον, και την κλίνης έγειρον και ίασαι. Δέξαι τας δεήσεις αφ’ημών, ας ο επί κλίνης προσφέρει, σοι τω θεράποντι, του Χριστού Γεώργιε, και τούτον έγειρον, και της νόσου απάλλαξον, αυτού ως προστάτης, ως φρουρός, ως έφορος, ως ιατρός και τροφεύς, πόθω γαρ την κλήσίν σου φέρει, και διαπαντός μνημονεύει, σου και την εικόνα κατασπάζεται. Δέξαι την ικέσιον ωδήν, δέξαι μου τον θρήνον στρατάρχα, δέξαι την δέησιν, δέξαι μου τα δάκρυα, τον στεναγμόν της ψυχής, και τον θρήνον αφάνισον τα δάκρυα παύσον, πάντα μεταρρύθμησον τα λυπηρά και χαράν, δίδου τω την σην εκζητούντι, θείαν προστασίαν και σκέπην, ολοψύχω νεύσει ω Γεώργιε. Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων Σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι Μήτερ του Θεού φύλαξον με υπό την σκέπην Σου. Εκ παντοίων κινδύνων τους δούλους Σου φυλάττε ευλογημένη Θεοτόκε, ίνα σε δοξάζωμεν την ελπίδα των ψυχών ημών. Τη πρεσβεία Κύριε πάντων των Αγίων και της Θεοτόκου την Σην ειρήνην δος ημίν και ελέησον ημάς ως μόνος οικτίρμων. Δι’ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Εις τον πανένδοξον του Χριστού Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον τον Τροπαιοφόρον. Ψάλλεται υπέρ αναρρώσεως και υγείας ασθενούντος αδερφού. Ποίημα Νήφωνος Μοναχού, Αγιορείτου. Ιερά Μονή Ξενοφώντος. Άγιον Όρος ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΝ ΛΟΥΚΑΝ ΤΟΝ ΙΑΤΡΟΝ (Ποίημα Ιερομονάχου Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου.) Δύναται να χρησιμοποιείται σε κάθε Νοσοκομειακό Παρεκκλήσιο. Ο Ιερεύς: Eυλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε` νυν και αεί και εις τούς αιώνας των αιώνων. Ο Αναγνώστης: Αμήν. ΨΑΛΜΟΣ ΡΜΒ. (142) Κύριε,εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν επ΄ εμέ το πνευμά μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου,εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων.Διεπέτασα προς σε τας χείράς μου` η ψυχή μου ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου,Κύριε` εξέλιπε το πνεύμά μου. Μη αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ΄ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το ελεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν ηπορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε κατέφυγον` δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμά σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία` ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, καί εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τούς εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλός σου ειμί. Ήχος δ`. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν` ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. Στίχ. α`.Εξομολογείσθε τω Κυρίω, και επικαλείσθε το όνομα το άγιον αυτού. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`........ Στίχ. β`. Πάντατα έθνη εκύκλωσάν με, και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`........ Στίχ. γ`. Παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και εστί θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών. Θεός Κύριος, και επέφανεν ημίν`........ ………………Ηχοςδ`. ( Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ ) Του φιλανθρώπου Ιησού και Δεσπότου, μύστης υπάρχων ω Λουκά θεηγόρε, πιστών δε το προσφύγιον εν νόσοις χαλεπαίς, τας αιτήσεις πρόσδεξαι και ιάτρευσον τάχει, ασθενείας σώματος, και ψυχής πάντα άλγη, όπως τιμώμεν πάντοτε την σην μνήμην, και αίνον Κυρίω προσάγωμεν. Δόξα... ……………………Το Απολυτίκιο. Ήχος α`.( Της ερήμου πολίτης) Λουκάν τον Θεηγόρον και του Παύλου συνέκδημον, και Ευαγγελίου του τρίτου, συγγραφέα Θεόπνευστον. Εν ύμνοις τιμήσωμεν πιστοί, ως άξιον εργάτην του Χριστού, τω φωτί γαρ του Κυρίου καταυγασθείς, μετέδωκε φως τω κόσμω,γράψας τας θαυμαστάς παραβολάς, σύστασιν εκκλησίας τε, τη επελεύσει του Πνεύματος ιστορησάμενος. Και νυν... ………………………Θεοτοκίον.Ήχος δ`.( Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ ) Η εν γαστρί σου τον Θεόν δεξαμένη, τον Ιατρόν ψυχών ημών και σωμάτων, Παρθένε Παναμώμητε, ης πάντιμον μορφήν, πρώτος ανιστόρησεν, ιατρός και ζωγράφος, Λουκάς ο θεσπέσιος, τας δεήσεις προσδέχου, των προσφοιτώντων τούτω τω ναώ,και ασθενείας, ημών λύε τάχιστα. Ο Αναγνώστης (χύμα). ΨΑΛΜΟΣ Ν΄. (50). Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου.Επί πλείον πλύνόν με από της ανομίας μου,και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον, και το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα,όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, καί νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας` τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω, και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίαςμου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μή απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμά σου το Άγιον μη αντανέλης απ΄ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και Πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι.Ρύσαί με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου` αγαλλιάσεται η γλώσσά μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα.Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου μόσχους. ……………Ο κανών (ουη ακροστιχίς): “ΛΟΥΚΑ ΙΑΤΡΕ, ΘΕΡΑΠΕΥΣΑΙΣ ΗΜΩΝ ΤΑ ΑΛΓΗ. Α(θανάσιος)”. ………………………Ωδή α`. Ήχος πλ. δ`. (Υγράν διοδεύσας.) Λουκά Χριστοφίλητε ιατρέ, ψυχών και σωμάτων,ακεσώδυνε πρεσβευτά, προσδέχου αιτήσεις ικετών σου, και τω Κυρίω ταχέως προσάγαγε. Ο Λόγος σεσάρκωται του Πατρός, εκ φιλανθρωπίας, και ιάσατο τας πληγάς, του γένους ανθρώπων ως πανσόφως, συ ω Λουκά, ιατρέ εξιστόρησας. Υψόθεν επίβλεψον ω Λουκά, και προς ύψος άρον, τας καρδίας ημών και νούν, ποικίλαις νοσούντων ασθενείαις,και προστρεχόντων εν πίστει πρεσβεία σου. Θεοτοκίον Κοιλία σου γέγονεν ουρανός, Κεχαριτωμένη, ως γεννήσασα τον Χριστόν. Όν πάντοτε Μήτερ εξιλέου, υπέρτων πόθω την σκέπην αιτούντων σου. ……………Ωδή γ`. (Ουρανίας αψίδος.) Ανεσίν μοι παράσχου, εκ των πολλών θλίψεων, αι περ με κατέλαβον άφνω, και εξηφάνισαν, χαράν καρδίας μου, Λουκά και στήριξον πάσαν,κλονουμένην ύπαρξιν, ευχαίς αγίαις σου. Ιασαί μου τα άλγη,ως ιατρός άριστος, έχων επιστήμης την γνώσιν, και χάριν άνωθεν, Λουκά μακάριε, και δίδαξόν με δοξάζειν, τον οικονομούμενον την σωτηρίαν μου. Αηδής μοι υπάρχει, η νοσερά ζόφωσις, όθεν εξαιτώ φώτισόν μου, Λουκά διάνοιαν, όπως το σκόπιμον, της επισκέψεως ταύτης, του Κυρίου δέξωμαι, προς σωτηρίαν μου. Θεοτοκίον . Τι σοι δώρον Παρθένε, οι γηγενείς οίσομεν, ότι τον καλόν Σαμαρείτην, ετεκνοτρόφησας, το θείον έλαιον,πληγαίς βαλόντα απάσαις, και ληστών τατραύματα, εξαφανίσαντα. Διάσωσον, απόκινδύνων ικέτας σου θεοφόρε, ότι πάντες Λουκά προ σε καταφεύγομεν, αιτούμενοι θεραπείαν ταχίστην. Επίβλεψον, ενευμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Ο Ιερεύς: Ελέησον ημάς, ο θεός, κατά το μέγα έλεός σου, δεόμεθά σου επάκουσον καί ελέησον. Ο Χορός: (Μετά από κάθε αίτηση του Ιερέως)……Κύριε, ελέησον (εκγ΄). Ο Ιερεύς: Έτι δεόμεθα, υπέρ του πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών................. και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα, υπέρ ελέους, ζωής,ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως,διαφυλάξεως συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών,(των εν τω ιδρύματι τούτω εργαζομένων,νοσηλευομένων, των εν ταις διακονίαις όντων αδελφών ημών), των επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτών του αγίου Ναού τούτου και πάντων των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη πόλει (ή χώρα, ή νήσω)ταύτη. Έτι δεόμεθα καί υπέρ των δούλων του Θεού (και μνημονεύει τα ονόματα) Ο Χορός: (Ενώ μνημονεύονται τα ]ονόματα, ψάλλει χαμιλόφωνα το, ) Κύριε,ελέησον . Ο Ιερεύς: Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις και σοι την δόξαν αναπέμπομεν τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τούς αιώνας τών αιώνων. Ο Χορός: Αμήν. Κάθισμα. ……………Ήχοςβ`. (Ταάνω ζητων.) Φιλάνθρωπος ων,ακέστωρ πανάριστε, Λουκά και ημών, τα άλγη θεράπευσον, τας ψυχάς και σώματα καταβάλλοντα και ανάγαγε, από ταλαιπωρίας δεινής, τους πόθω ναώ σου καταφεύγοντας. ……………Ωδήδ`. (Εισακήκοα Κύριε.) Ρώσιν πάρεχε Άγιε, επικαλουμένοις την σην βοήθειαν, και χαράν ην περ εισήνεγκε, τη σαρκώσει Λόγος και Θεός ημών. Ευφροσύνη την κάκωσιν, και η ευθηνία άπασαν στένωσιν,διαδέξοιτο σεπταίς ευχαίς, σου Λουκά και ρώσις την ασθένειαν. Θεού γέγονας μίμημα, Ευαγγελιστά Λουκά μακάριε, τας ακτίνας επιχέων σου, τοις εξαιτουμένοις παρρησίαν σου. Θεοτοκίον. Εμεγάλυνε Κύριος,σε Παρθενομήτορ ως προεφήτευσας, γενεαί γαρ ευφημούσί σε, ότι Ιατρόν ψυχών εγέννησας. ……………Ωδήε`. (Φώτισον ημάς.) Ρήματα ζωής, α συνέγραψας τη χάριτι, ταις ψυχαίς Λουκά κατάβαλλε, όπως άλγη, οδυνών αποκρουώμεθα. Αμαρτητικής,διαθέσεως απάλλαξον, της γεννώσης θλίψιν σώματι, και καρδίας, τω Θεώ Λουκά στερέωσον. Παύσον οδυνών,των ποικίλων Λουκά μάστιγας, υπομονήν δε ενταις νόσοις δός ημίν, και διαβλέπειν, του Κυρίου Θείαν Πρόνοιαν. Θεοτοκίον. Έλυσας ημάς, τη κυήσει σου Πανάμωμε, εκ των δεσμών του πολεμήτορος, και εν κινδύνοις, πανταχού ρύστις παρίστασαι. ……………Ωδή στ`. (Την δέησιν εκχεώ ) Υψώσαις μου,πεπτωκός το φρόνημα, και τα νέφη διαλύσαις ψυχής μου, ότι ιδού, ασθενείας με άλγος, και το μικρόψυχον της διανοίας μου, κατέβαλον θείε Λουκά, όθεν κράζω σοι τάχυνον σωσόν με. Σαββάτισον, την ψυχήν μου Άγιε, από έργων της αισχράς αμαρτίας, έχουσι γαρ, την ισχύν συνηθείας,και την οδύνην μισθόν αποτίκτουσιν, αντί υλώδους ηδονής, ην ως δέλεαρ καθυποβάλλουσι. Ανάστησον, απόκλίνης άπαντας, ως Δεσπότης σου ανέστησε πλήθη, ων εν τη γη ιατρέ μυστογράφε, και ευγνωμόνως κραυγάζειν αξιώσον, Φιλάνθρωπε δόξα τη ση, προς ημάς συμπαθεία σου πάντοτε. Θεοτοκίον. Ιάματα,θαυμασίων πάντοτε, η σεπτή πηγάζει Μήτηρ μορφή σου, ην ο Λουκάς, αυτοψεί καθορών σε,χρωματουργία σοφώς ανιστόρησεν, και χάριν είληφεν εκ σου, ευλογία του Τόκου σου Δέσποινα. Διάσωσον, απόκινδύνων ικέτας σου θεοφόρε, ότι πάντες Λουκά προς σε καταφεύγομεν, αιτούμενοι,θεραπείαν ταχίστην. Αχραντε, η διάλόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ΄ εσχάτωντων ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. ………Αίτησις(ως ανωτέρω) ………………ΚοντάκιονΉχος β`. (Προστασία) Επιστήμη συζεύξας την χάριν του Πνεύματος θεραπεύεις Λουκά, τα άλγη του σώματος, και ταις ψυχαίς εμβάλλεις ειρήνην ουράνιον, διό και νυν τω σω ναώ, συνελθόντες ευλαβώς,βοωμέν σοι κράζοντες, πρόσχες ημίν νοσούσι,πέμψον ταχύ την λύσιν, και αγαλλίασιν φαιδράν, ικέταις σου δώρησαι. Προκείμενον. Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτού και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτού. (Δις) Στιχ.Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού, ποίησιν δε χειρών αυτού αναγγέλει το στερέωμα. Εις πάσαν την γην εξήλθεν ο φθόγγος αυτού……. Ο Ιερεύς: Και υπέρ του καταξιωθήναι ημάς της ακροάσεωςτου αγίου Ευαγγελίου, Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσωμεν. Ο Χορός: Κύριε, ελέησον (εκγ΄). ΟΙερεύς: Σοφία` ορθοί,ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου. Ειρήνη πασι. Ο Χορός: Και τω Πνεύματί σου. Ο Ιερεύς: Εκ του κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου, το Ανάγνωσμα. …Πρόσχωμεν. Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξασοι. ΟΙερεύς: το Ευαγγέλιον.“Κεφ. ι΄(10). 16-21” Ειπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. Ο ακούων υμών,εμού ακούει, και ο αθετών υμάς, εμέ αθετεί. οδε εμέ αθετών, αθετεί τον αποστείλαντά με.Υπέστρεψαν δε οι Εβδομήκοντα μετά χαράς,λέγοντες, Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου. Είπε δε αυτοίς, Εθεώρουν τον Σατανάν ως αστραπήν εκ του ουρανού πεσόντα. Ιδού δίδωμι υμίν την εξουσίαν του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού, και ουδέν υμάς ου μη αδικήση. Πλην εν τούτω μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται, χαίρετε δε μάλλον, ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς. Εν αυτή τη ωρα ηγαλλιάσατο τω πνεύματι οΙησούς, και είπεν, Εξομολογούμαί σοι, Πάτερ,Κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά νηπίοις, ναι, ο Πατήρ, ότι ούτως εγένετο ευδοκία εμπροσθέν σου. ΟΧορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξασοι. Δόξα… Ταις του Αποστόλου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν... Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθοςτων οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. …………………………Πρόσόμοιον.Ήχος πλ. β΄.( Ολην αποθέμενοι) Ιατρέ πανάριστε,και ιερέ μυστογράφε, κλίνον ους ευήκοον, και ημών επάκουσον δεομένων σου. Ιατρούς ευλόγησον, νοσοκόμους στήριξον, ασθενούσι ρώσιν χάρισαι, πάντας αγίασον, τους υπό την σκέπην σου τρέχοντας και ως ζωγράφος μόνιμον, ταις ψυχαίς Χριστόν εξεικόνισον,όπως εν ειρήνη, διάγωμεν τον χρόνον της ζωής,και σε πρεπόντως δοξάζωμεν, Λουκά αξιάγαστε. ΟΙερεύς: Σώσον,ο Θεός, τον λαόν σου, και ευλόγησον την κληρονομίαν σου` επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς` ύψωσον κέρας Χριστιανών Ορθοδόξων, και κατάπεμψον εφ΄ημάς τα ελέη σου τα πλούσια` πρεσβείαις της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας` δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού` προστασίαις των τιμίων,επουρανίων Δυνάμεων Ασωμάτων` ικεσίαις του τιμίου, ενδόξου, Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων, του αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά του ιατρού` των εν αγίοις Πατέρων ημών μεγάλων Ιεραρχών και οικουμενικών Διδασκάλων,Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου,Αθανασίου και Κυρίλλου, Ιωάννου του Ελεήμονος, πατριαρχών Αλεξανδρείας`Νικολάου του εν Μύροις, Σπυρίδωνος επισκόπου Τριμυθούντος, Νεκταρίου Πενταπόλεως, και Παρθενίου επισκόπου Λαμψάκου, των θαυματουργών` των αγίων ενδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, Δημητρίου του Μυροβλύτου,Θεοδώρου του Τήρωνος και Θεοδώρου του Στρατηλάτου, Μηνά του θαυματουργού, Τρύφωνος του αναργύρου` των ιερομαρτύρων Χαραλάμπους καί Ελευθερίου` των αγίων ενδόξων καί καλλινίκων Μαρτύρων` των Οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών, Αντωνίου του μεγάλου, Σάββα του ηγιασμένου, ΄Αρσενίου του εν Πάρω` της οσίας μητρός ημών Ξένης (του Αγίου του Ναού, εφ΄ όσον δεν εμνημονεύθη εν τοις ανω), των αγίων και Δικαίων, θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης, (του Αγίου της ημέρας,)και πάντων σου των Αγίων, ικετεύομέν σε,μόνε πολυέλεε Κύριε, επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς. Ο Χορός: Κύριε, ελέησον (12άκις). ΟΙερεύς: Ελέει καί οικτιρμοίς, και φιλανθρωπία του Μονογενούςσου Υιού, μεθ΄ ου ευλογητός ει, συν τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ σου Πνεύματι,νυν, και αεί, και εις τούς αιώνας των αιώνων. ΟΧορός: Αμήν. ……………Ωδήζ`. (Παίδες Εβραίων.) Σώματα εξησθενημένα, ενδυνάμωσον Λουκά σεπτέ ακέστορ, δυνατόν γαρ εστί, σοι έχοντι την χάριν, τα φυσικώς αδύνατα, μεταστήσαι παραδόξως. Ήλγησε σφόδρα ηψυχή μου, την του σώματος ιδούσα διαρτίαν,ασθενούσαν δεινώς, διό τη ση πρεσβεία, Λουκά θεόφρον άπασαν, ανατίθημι ελπίδα. Μείνον ψυχή μου φοβουμένη, ω Φιλάνθρωπε πρεσβεία Αποστόλου,μήπως σκότος βαρύ, αυτήν διαχωρίση, της γλυκυτάτης θέας σου, και απόλωμαι ο τάλας. Θεοτοκίον. Ω της προς ΄με φιλανθρωπίας, Παναγία μου και φως των οφθαλμών μου, ότι έχεις αεί, οξείαν σην πρεσβείαν, ει και εγώ ου παύομαι, τω Υιώ σου αμαρτάνειν. ……………Ωδήη`. (Τον Βασιλέα) Νοσών το σώμα,κατάκειμαι εν κλίνη, της οδύνης Λουκά θεραπευτά μου, όθεν έγειρόν με, ση θεία μεσιτεία. Τον Ιπποκράτην,υπερήρας τη γνώσει, φωτισθείς ελλάμψει Παρακλήτου διό κατά χάριν Λουκά ίασαι νόσους. Ανευ φαρμάκων,νόσους πάσας διώκεις, επικλήσει Ονόματος Κυρίου, ως Λουκά προείπεν, συλλόγω Απόστόλων. Θεοτοκίον. Ανανεούμαι,θεοτόκε λαμβάνων κατά νούν μου πολλήν φιλοτεκνίαν, η χριστιανούς σου, ως Μήτηρπεριβάλλεις. …………… Ωδήθ`. (ΚυρίωςΘεοτόκον.) Λουκά θαυματοφόρε, δέχου τας δεήσεις, των εν Ιδρύματι τούτω τον άνθρωπον, διακονούντων και κλίνη οδύνης κείμενον. Γινώσκεις τας αιτήσεις, έχεις θείαν χάριν, Λουκά ην δείξον πιστοίς αιτουμένοις σε, και ασθενείας σους δούλους, ευθύς απάλλαξον. Ηλάττωται η πίστις, νόσος δε υψούται, και η ψυχή μου ως φύλλον σαλεύεται, Λουκά μακάριε σπεύσον,κινδύνου ρύσαί με. Θεοτοκίον. Ανύμφευτε παρθένε, Ιατρών ψυχών τε, και των σωμάτων τεκούσα τον Κύριον, συν τω Λουκά τας δεήσεις,εκπλήρου δούλων σου. Και ευθύς, το. Άξιόν εστίν ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την αειμακάριστον και παναμώμητον και μητέρα του θεού ημών. Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν, την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν. Μεγαλυνάρια Χαίροις ο θεόσοφος συγγραφεύς, του Ευαγγελίου,πνευματέμφορος ερμηνεύς, αληθής ακέστωρ,της απιστίας νόσου, Λουκά λουτρού του θείου,χρίσει ιώμενος. Θάλαμον λιπούσατον νυμφικόν, ξενοτρόπως Μήτερ, ηκολούθησας τω Χριστώ ω και νυμφευθείσα, τη ξένη βιοτή σου, ω Ξένη πανολβία, ημών μνημόνευε. Μακαρίζομέν σου την δεξιάν, Λουκά θεηγόρε, δι ης έχομεν οι πιστοί, τας του Θεού Λόγου, διττάς αγίας πλάκας, και την σεπτήν εικόνα, της Θεομήτορος. Νόσους ιατρεύων παντοδαπάς, χάριτι Κυρίου, ω Λουκά θαυματοπρεπώς, πάσης ασθενείας, απάλλατε και άλγους, τους προσιόντας πόθω, ναώ τω θείω σου. Συν τη Πανυμνήτω Μητρί Θεού, ης τον χαρακτήρα, εξεικόνισας,πρώτος συ, πρέσβευε Κυρίω, Λουκά υπέρ των όσοι, εν κλίνη ασθενείας, κείνται ως εύσπλαχνος. Ιατρούς ενταύθα τους ασθενείς, ως ο Σαμαρείτης, εν αγάπη πολλή Λουκά, ζήλω εξιώνται, ευλόγει χάριτί σου, εκατονταπλασίως, ών περ προσφέρουσι. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου,Αποστόλων η δωδεκάς, οι άγιοι Πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. Ο Αναγνώστης: Αμήν.Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος,ελέησον ημάς. (τρίς). Δόξα.. Και νυν… Παναγία Τριάς,ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημων. Δέσποτα συγχώρησον τας ανομίας ημίν, Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε, ελέησον.(τρίς) Δόξα.. Και νυν… Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου.Ελθέτω η Βασιλεία σου. Γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματαημών, ως και ημείςαφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού. Ο Ιερεύς: Ότι σου εστίν η Βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, νυν,και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. ΟΧορός: Αμήν. …………………………ΤοΑπολυτίκιο Ήχος α`. ( Τηςερήμου πολίτης) Λουκάν τον Θεηγόρον και του Παύλου συνέκδημον, και Ευαγγελίου του τρίτου, συγγραφέα Θεόπνευστον. Εν ύμνοις τιμήσωμεν πιστοί, ως άξιον εργάτην του Χριστού, τω φωτί γαρ του Κυρίου καταυγασθείς, μετέδωκε φως τω κόσμω,γράψας τας θαυμαστάς παραβολάς, σύστασιν εκκλησίας τε, τη επελεύσει του Πνεύματοςιστορησάμενος. Ο Ιερεύς: Ελέησον ημας,ο θεός, κατά το μέγα έλεός σου, δεόμεθά σου επάκουσον και ελέησον. Ο Χορός: (Μετά από κάθε αίτηση του Ιερέως) …Κύριε, ελέησον (εκ γ΄). ΟΙερεύς: Έτι δεόμεθα,υπέρ των ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών. Έτι δεόμεθα,υπέρ του πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών.................. και πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος. Έτι δεόμεθα, υπέρ ελέους, ζωής,ειρήνης, υγείας, σωτηρίας, επισκέψεως,διαφυλάξεως συγχωρήσεως και αφέσεως των αμαρτιών των δούλων του Θεού, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών, (των εν τω ιδρύματι τούτω εργαζομένων,νοσηλευομένων και πάντων των εν ταις διακονίαις όντων αδελφών ημών),των επιτρόπων, συνδρομητών και αφιερωτώντου αγίου Ναού τούτου και πάντων των κατοικούντων και παρεπιδημούντων εν τη πόλει (ή χώρα, ή νήσω)ταύτη. Έτι δεόμεθα και υπέρ των δούλων του Θεού (και μνημονεύει τα ονόματα) Έτι δεόμεθα υπέρ του διαφυλαχθήναι την αγίαν Εκκλησίαν την πόλιν ταύτην το ίδρυμα τούτο,και πάσαν πόλιν και χώραν από οργής, λοιμού,λιμού, σεισμού, καταποντισμού, πυρός,μαχαίρας, επιδρομής αλλοφύλων, εμφυλίου πολέμου, και αιφνιδίου θανάτου, υπέρ του ίλεων, ευμενή και ευδιάλλακτον γενέσθαι τον αγαθόν και φιλάνθρωπον Θεόν ημών, του αποστρέψαι και διασκεδάσαι πάσαν οργήν και νόσον, τήν καθ΄ ημών κινουμένην` και ρύσασθαι ημάς εκ της επικειμένης δικαίας αυτού απειλής, και ελεήσαιημάς. Έτι δεόμεθα, υπέρ του εισακούσαι Κύριον τον Θεόν φωνής της δεήσεως ημών των αμαρτωλών, και ελεήσαι ημάς. ΟΧορός: Αμήν. Ο Ιερεύς: Επάκουσον ημών, ο Θεός, ο Σωτήρ ημών, η ελπίς πάντων των περάτων της γης και των εν θαλάσση μακράν`και ίλεως, ιλεως γενού ημίν, Δέσποτα, επί ταις αμαρτίαις ημών, και ελέησον ημάς.Ελεήμων γαρ και φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις,και σοι την δόξαν αναπέμπομεν, τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι, νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Ο Χορός: Αμήν. ΟΙερεύς: (ποιεί μικράν Απόλυσιν). Δόξα σοι Χριστέ ο Θεός, η ελπίς ημών, δόξα σοι.Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου αγίας Αυτού Μητρός` των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων` του αγίου αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, (τουαγίου του Ναού) των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων`των αγίων και Δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ καί Αννης, (των αγίων της ημέρας), ων την μνήμην επιτελούμεν και πάντων των Αγίων,ελεησαι και σώσαι ημάς, ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμων Θεός.. ΟΧορός: Ψάλλει. Ήχος β`. ( Ότεεκ του ξύλου σε.) Πάντας ασθενούντας αλγεινώς, ίασαι Λουκά χάριτί σου, και νόσους δίωκε, κλίνης εξανάστησον,κατακειμένους και γαρ, ο φιλάνθρωπος Κύριος,πολλήν δέδωκέ σοι, δύναμιν του Πνεύματος, ως οικονόμω πιστώ, όθεν νυν δεήσεις προσδέχου,πάντων εν ναώ σου αγίω, τούτω και εκπλήρου τα αιτήματα. Ήχος πλ. δ`. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς,από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Ήχος β`. Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτηρ του Θεού` φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Ο Ιερεύς: Δι΄ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών ....... Στίχοι ικέσιοι ΣΥ ΙΑΤΡΟΣ ΜΕΝ ΠΕΦΥΚΕΣ ΛΥΩΝ ΠΑΝΤΟΙΑ ΑΛΓΗ , ΕΓΩ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙ ΝΟΣΩΝ ΒΟΩ,ΛΟΥΚΑ ΤΡΕΧΕ. Παρακλητικός Κανών Αγίου Νεκταρίου Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μή εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιοθήσεται ενώπιόν σου πάς ζών. ’Οτι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. Εταπείνωσε εις γήν την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνας, και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μή αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι πρός σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, πρός σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Και ευθύς: Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου. (Τετράκις) ’Ηχος δ’ Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ… Τω ιεράρχη του Χριστού Νεκταρίω το δοξασθέντι δωρεαίς ουρανίαις, προσπέσωμεν, κραυγάζοντες εκ βάθους ψυχής. ’Αγιε Νεκτάριε, Ορθοδόξων προστάτα, πάσης ημάς λυτρώσαι, συμφοράς και ανάγκης, και πειρασμών και νόσων χαλεπών τους καταφεύγοντας, Πάτερ τη σκέπη σου. Δόξα. ’Ομοιον. Ως ειληφώς παρά Θεού εξουσίαν του θεραπεύειν τας δεινάς καχεξίας, των προσιώντων, Πάτερ τοις λειψάνοις σου, ίασαι δεόμεθα, τους δεινώς θλιβομένους, νόσοις και παθήμασι και πικραίς αλγηδόσι και εν ειρήνη φύλαττε ημάς, ται σαις πρεσβείαις, Νεκτάριε ’Οσιε. Και νυν. Θεοτόκιον. Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας Σου λαλείν οι νάξιοι. Ει μη γαρ Συ προίστασο πρεσβέβουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων, τις δε διαφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα εκ Σου, Σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ψαλμός ν’ (50) Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. ‘Οτι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. ‘Oτι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα, τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους. Κανών ου η ακροστιχίς «Παθών Νεκτάριε ημάς ρύσαι». Γερασίμου. Ωδή α’ ’Ηχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Πληγείς τη κακία του δυσμενούς, τη ση αντιλήψει, καταφεύγω αναβοών. Ειρήνευσον Πάτερ, την ζωήν μου, και την κατ’ άμφω υγείαν μοι δωρήσαι. Αγίως ανύσας σου την ζωήν, αεί αγιάζεις, και λυτρούσαι παντός κακού, Νεκτάριε Πάτερ Θεοφόρε, τους προσιόντας τοις θείοις λειψάνοις σου. Θαυμάτων δυνάμεις ως ενεργών, θεράπευσον, Πάτερ, ασθενείας οδυνηράς, των την σην βοήθειαν ζητούντων θαυματουργέ Ιεράρχα Νεκτάριε. Θεοτόκιον Ως Μήτηρ φιλεύσπλαχνος του Θεού, φιλάγαθε Κόρη, ευσπλαγχνίσθητι επ’ εμοί, και βλάβης με πάσης και μανίας, του αοράτου απάλλαξον όφεως. Ωδή γ’. Ουρανίας αψίδος. Νοσημάτων παντοίων, και χαλεπών θλίψεων, και επηρειών ολεθρίων, και επιθέσεων, του αρχεκάκου εχθρού, ως συμπαθής Ιεράρχης, ασινείς διάσωζε, τους σε γεραίροντας. Νέκταρ άϋλον θείον, της θεϊκής χάριτος, ης παρά Θεού εκομίσω βλύζει εκάστοτε, η θεία κάρα σου, και των παθών την πικρίαν, απελαύνει ’Αγιε εκ των ψυχών ημών. Εν οδύναις και πόνοις, και θλιβεραίς μάστιξι, Πάτερ, την ζωήν μου ανύων, προς σε κατέφυγον. Μη ουν παρίδης με, αλλά τη ση επισκέψει, εκ των συνεχόντων με δεινών απάλλαξον. Θεοτόκιον Καταφύγιον κόσμου, και αρραγές στήριγμα, Κεχαριτωμένη Παρθένε, τους καταφεύγοντας, υπό την σκέπην σου, των πολυπλόκων σκανδάλων, του δολίου δράκοντος, σκέπε και φύλαττε. Διάσωσον εκ πάσης βλάβης και θλίψεως, Ιεράρχα, τους εν πίστει τη ση πρεσβεία προστρέχοντας, και σε τιμώντας, Νεκτάριε θεοφόρε. Επίβλεψον εν ευμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Αίτησις και Κάθισμα. ’Ηχος δ΄. Πρεσβεία θερμή. Πηγή δαψιλής, ιάσεων εν Πνεύματι, εδείχθη σοφέ, η θήκη των λειψάνων σου, ιάται γαρ τους πάσχοντας και υγείαν και ρώσιν χαρίζεται, τοις προσιούσιν εν πίστει θερμή Νεκτάριε Πάτερ ιερώτατε. Ωδή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Την Μονήν σου Νεκτάριε, πάσης επηρείας αναπηρέαστον, του δολίου πολεμήτορος, Πάτερ διατήρει τη ση χάριτι. Ασθενείς τους προστρέχοντας, Πάτερ πανταχόθεν τη θεία Μάνδρα σου, θεραπείας καταξίωσον, και την λύπην τούτων διασκέδασον. Ρώσιν δίδου και ίασιν, την κατά ψυχήν και σώμα Νεκτάριε, και πταισμάτων απολύτρωσιν, τοις ειλικρινώς σε μακαρίζουσι. Θεοτόκιον ’Ιθυνον με Πανάμωμε, προς της μετανοίας οδόν σωτήριον, και παθών μου τα σκιρτήματα, νέκρωσον εις τέλος και αφάνισον. Ωδή ε’. Φώτισον ημάς. Εύρε σε θερμόν αντιλήπτορα η Αίγινα. Διά τούτο σου τη χάριτι αεί, καταφεύγει και λύτρούται πάσης θλίψεως. ’Ηρεμον ζωήν, διανύειν και ατάραχον, από πάσης του εχθρού επιβουλής καταξίωσον ημάς, Πάτερ Νεκτάριε. Μέγαν σε φρουρόν και προστάτην, Πάτερ ’Οσιε, κεκτημένη η Μονή σου, η σεπτή, εγκαυχάται τη ταχεία αντιλήψει σου. Θεοτόκιον ’Αχραντε Αγνή, του Θεού Μήτερ απείρανδρε, τους ελπίζοντας τη σκέπη σου αεί, ανωτέρους πάσης βλάβης διατήρησον. Ωδή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Σωμάτων, και των ψυχών τας οδύνας, επικούφισον Νεκτάριε Πάτερ, των προς την σην αφορώντων πρεσβείαν και τας καρδίας ημών χαράς πλήρωσον, και αθυμίας χαλεπής εξ ημών την ομίχλην διάλυσον. Ρυσθήναι πειρατηρίων, παντοίων και σκανδάλων του εχθρού ολεθρίων, και αναγκών και στενώσεων πλείστων, τον Πανοικτίρμονα Λόγον ικέτευε, Νεκτάριε Θαυματουργέ, τους προστρέχοντας πίστει τη σκέπη σου. Υψόθεν, ως συμπαθής εποπτεύων, και απαύστως προστατεύων μη παύση, της ιεράς σου Μονής θεοφόρε, της κεκτημένης ως μέγα θησαύρισμα, Νεκτάριε θαυματουργέ, την σορόν των αγίων λειψάνων σου. Θεοτοκίον Σωτήρα και Λυτρωτήν των ανθρώπων, τον φιλάνθρωπον κυήσασα Λόγον, σώσον με Κόρη τη ση προστασία, της πονηράς τυραννίδος του χείρονος, και νεύρωσόν μου την ψυχήν, προς επίδοσιν βίου βελτίονος. Διάσωσον εκ πάσης βλάβης και θλίψεως Ιεράρχα, τους εν πίστει τη ση πρεσβεία προστρέχοντας, και σε τιμώντας, Νεκτάριε θεοφόρε. ’Αχραντε η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα, δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Αίτησις και Κοντάκιον ’Ηχος β’. Προστασία των Χριστιανών. Πεπτωκότων επανόρθωσις γέγονας, και των κλονουμένων Νεκτάριε στήριγμα, εν υστέροις τοις καιροίς παρά Κυρίου δοξασθείς. Αλλά πάντοτε και ημάς, των εν τω βίω πειρασμών ανωτέρους διάσωζε, άφεσιν των πταισμάτων, και ρώσιν και σωτηρίαν, αιτούμενος παρά Θεού, Ιεράρχα ταις ψυχαίς ημών. Προκείμενον Οι ιερείς σου Κύριε ενδύσονται δικαιοσύνην… Στίχ. Τίμιος εναντίον Κυρίου… Ευαγγέλιον εκ του κατά Ιωάννην Είπεν ο Κύριος. Εγώ ειμί η θύρα. Δι εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται και νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται ει μη ίνα κλέψη, και θύση και απωλέση εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν. Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο καλός. Ο Ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων. Ο μισθωτός δε, και ουκ ων ποιμήν, ου ουκ εισί τα πρόβατα ίδια, θεωρεί το λύκον ερχόμενον και αφίησι τα πρόβατα και φεύγει και ο λύκος αρπάζει αυτά, και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο δε μισθωτός φεύγει ότι μισθωτός εστι και ου μέλλει αυτώ περί των προβάτων. Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο καλός. Και γινώσκω τα εμά, και γινόσκομαι υπό των εμών. Καθώς γινώσκει με ο Πατήρ καγώ γινώσκω τον Πατέρα. Και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων. Και άλλα πρόβατα έχω, ά ουκ εστίν εκ της αυλής ταύτης. Κακείνα με δεί αγαγείν, και της φωνής μου ακούσουσι, και γενήσεται μια ποίμνη είς ποιμήν. Δόξα… Ταις του Ιεράρχου πρεσβείαις, ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Και νυν… Ταις της Θεοτόκου πρεσβείαις ελεήμων εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον το ανόμημά μου. Προσόμοιον ’Ηχος πλ. β’. ’Ολην αποθέμενοι. Νέον άστρον πέφηνας, τη του Χριστού Εκκλησία, εν εσχάτοις έτεσι, βίου καθαρότητι λάμψας ’Οσιε, νοηταίς λάμψεσι, των εν σοι χαρίτων, καταυγάζων ταις ψυχαίς ημών, και των ιάσεων, ταις μαρμαρύγαις λύων πάντοτε, Δαιμόνων την σκοτόμαιναν, και αρρωστημάτων την ζόφωσιν όθεν σοι βοώμεν. Μη παύση εκλυτρούμενος ημάς, επηρειών του αλάστορος, και παντοίων θλίψεων. Ωδή ζ’. Οι εκ τοις Ιουδαίας. Αλγηδόνων ποικίλων, πειρασμών και κινδύνων και περιστάσεων, και φθόνου και κακίας, ανθρώπων κακοτρόπων, ασινείς διαφύλαττε, τους δε τιμώντας αεί, Νεκτάριε παμμάκαρ. Ιατρεύων απαύστως, χαλεπάς ασθενείας Πάτερ Νεκτάριε. Των πίστει προσιόντων, τοις θείοις Σου λειψάνοις, αρωγός ετοιμότατος, εν τοις εσχάτοις καιροίς, των ευσεβούντων ώφθης. Γέρας ένθεον ώφθης, και διάδημαν νέον, Πάτερ Νεκτάριε, τη νήσω της Αιγίνης ήτις αεί προστρέχει, τη πρεσβεία σου ’Αγιε, και της ευνοίας της σης, τρυγά τας αντιλήψεις. Θεοτόκιον Εντολών με προς τρίβον, του εκ σου σαρκωθέντος Κόρη, οδήγησον, πυλών της αμαρτίας, εξαίρουσα Παρθένε, την ροπήν της καρδίας μου, ίνα υμνώ σε αεί, σωθείς τη χάριτί σου. Ωδή η’. Τον Βασιλέα. Ρουν της κακίας, τον κατακλύζοντα Πάτερ, της καρδίας μου τους αύλακας εις τέλος, ξήρανον δυνάμει των θείων πρεσβειών σου. Ασθενειών σε, θεραπευτήν εγνωκότες, καταφεύγομεν τη Κάρα σου τη θεία, ίνα λυτρωθώμεν, μαστίγων επωδύνων. Σκέπε απαύστως, την σην Μονήν την αγίαν και πρυτάνευε αυτή τη ση πρεσβεία, Πάτερ Ιεράρχα, τας Πατρικάς σου δόσεις. Θεοτόκιον ’Ιασαι Κόρη, την ασθενούσαν ψυχήν μου, τη του όφεως κακίστη επηρεία και καταύγασόν με, φωτί της απαθείας. Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Μανίας ημάς ρύσαι, εχθρού του αοράτου και των εν βίω δεινών περιστάσεων, τους καταφεύγοντας Πάτερ υπό την σκέπην σου. Οδύνης ψυχικής με, και των αλγημάτων, των εν τω σώματι Πάτερ απάλλαξον, τη εκ Θεού σοι δοθείση πλουσία χάριτι. Υπέρ της ευαγούς σου, Μάνδρας εκδυσώπει, και της Αιγίνης Χριστόν τον φιλάνθρωπον, και της Ελλάδος απάσης Πάτερ Νεκτάριε. Θεοτόκιον Υμνούμεν σου την χάριν, Κεχαριτωμένη. Συ γαρ απαύστως ως μήτηρ φιλόστοργος, σκέπεις και τρέφεις και θάλπεις ημάς εκάστοτε. Το ’Αξιον εστί… και τα μεγαλυνάρια. Τον της ευσεβείας νέον πυρσόν, και της Εκκλησίας των φωστήρα τον φαεινόν, τον θερμόν προστάτην, και έφορον Αιγύνης, Νεκτάριον τον θείον ύμνοις τιμήσωμεν. Χαίροις ο νεόρρυτος ποταμός ο τα νεκταρώδη των χαρίτων των θεϊκών, ρείθρα πελαγίζων, τη θεία επομβρία, Χριστού τη Εκκλησία Πάτερ Νεκτάριε. Χαίροις τεθλιμμένων ο αρωγός, και των δαιμονώντων ο ταχύτατος ιατρός. Χαίροις ο τα πάθη, και νόσους θεραπεύων, των προσιόντων Πάτερ εν τοις λειψάνοις σου. Χαίροις της Αιγίνης ο θησαυρός, και των Ορθοδόξων, αντιλήπτωρ και βοηθός. Χαίροις της Ελλάδος αγλάϊσμα το Νέον, Νεκτάριε παμμάκαρ ημών το στήριγμα. Τη ση προστασία τη πατρική, τη σεπτήν Μονήν σου, διαφύλαττε αβλαβή, Νεκτάριε Πάτερ, και πλήρου τας αιτήσεις, των ευλαβώς τελούντων την θείαν μνήμην σου. Πάσαι των αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου Αποστόλων η δωδεκάς, οι Αγίοι πάντες μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς. Το Τρισάγιον. Τα συνήθη τροπάρια. Εκτενής και απόλυσις. Μεθ’ ήν το Απολυτίκιον. ’Ηχος α’ Της ερήμου πολίτης Σηλυβρίας τον γόνον και Εώας το καύχημα, της Ορθοδοξίας τον Στύλον, και Αιγίνης το έρεισμα. Νεκτάριον υμνήσωμεν πιστοί, ως νέκταρ γαρ ανέβλυσεν ημίν, εκ πηγών του Σωτηρίου νεοφανώς αρδεύον τους κραυγάζοντας. Δόξα τω σε δοξάσαντι Χριστώ, δίξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω εν εσχάτοις τοις καιροίς, λαμπρώς Σε αγιάσαντι. ’Ετερον Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον. Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Χριστού. Αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι δόξα τω Σε δοξάσαντι Χριστώ, δόξα τω Σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια Σου, πάσιν ιάματα. ’Ηχος β’. ’Οτε εκ του ξύλου Πάσιν αντιλήπτωρ και φρουρός, και θερμός προστάτης και σκέπη, γενού Νεκτάριε τοις προσερχομένοις σοι, Πάτερ εκ πίστεως, και τα θεία σου λείψανα, κατασπαζομένοις, ά Χριστός εδόξασε, θαυμάτων χάρισι, λύων πειρασμών τας οδύνας, και ειρήνη πάσιν παρέχων, και πταισμάτων άνωθεν συγχώρησιν. Δέσποινα, πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως, Την πάσαν ελπίδαν μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Παρακλητικός Κανόνας στους Νεοφανείς Μάρτυρες Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Τη των μαρτύρων θαυμαστή προστασία, τωνεν Θερμή ημίν αρτίως φανέντων, από ψυχής προσπέσωμεν κραυγάζοντες. Ραφαήλ μακάριε, και Νικόλαε θείε, και Ειρήνη πάνσεμνε, πάσης ρύσασθε βλάβης και αναγκών και πάσης απειλής, τους τη πρεσβεία υμών καταφεύγοντας. Δ ό ξ α Πατρί…, Εν Λέσβω αθλήσαντες, υπέρ Χριστού του Θεού, αυτην ηγιάσατε τη των λειψάνων υμών, ευρέσει μακάριοι. όθεν υμάς τιμώμεν, Ραφαήλ θεοφόρε, άμα συν Νικολάω και παρθένω Ειρήνη, ως θείους ημών προστάτας, και πρέσβεις προς Κύριον. και Ν ύ ν και αεί…. Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών. Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. ‘’Σκέπη ημών εστέ Αθλοφόροι Γερασίμου’’. Ω δ ή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών. Συνόντες Μαρτύρων θείοις χοροίς, Ραφαήλ παμμάκαρ, και Νικόλαε ιερέ, άμα συν Ειρήνη δυσωπείτε, πολυειδών ημάς ρύεσθαι θλίψεων. Κευθμώνων ως ώφθη από της γης, το θείον σου σκήνος, αγιάζει τους ευσεβείς. αλλ’ ω Ραφαήλ θαυματοφόρε, αγιασμόν ημίν δίδου και λύτρωσιν. Δ ό ξ α Πατρί…, Εφάνησαν άνθη ως νοητά, υμών τα οστέα, ων η χάρις η μυστική, Νικόλαε άμα και Ειρήνη, την δυσωδίαν διώκει των θλίψεων. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Πηγή ευσπλαγχνίας της θεϊκής, βλύσον μοι Παρθένε, σωτηρίας τον γλυκασμόν. και λύσον πικρίαν της ψυχής μου, ήν των παθών μου το πλήθος ενέσταξε. Ω δ ή γ’. Ουρανίας αψίδος. Η πλουσία σου χάρις, παρά Θεού Άγιε, πάσι θαυμαστώς ενεργούσα, νέμει τα κρείττονα. διό τοις σπεύδουσιν, ω Ραφαήλ τη ση σκέπη, δίδου τα ιάματα, ψυχής και σώματος. Ηθληκότες νομίμως, υπέρ Χριστού Μάρτυρες, πάσης ανομίας και βλάβης, του πολεμήτορος, ημάς λυτρώσασθε, συν Νικολάω Ειρήνη, ταις προς τον Οικτίρμονα υμών δεήσεσι. Δ ό ξ α. Μυστηρίων ενθέων, ως αληθώς έκβασις, γέγονεν υμών εν τω κόσμω, η αποκάλυψις, ω Ραφαήλ ιερέ, συν Νικολάω Ειρήνη. όθεν ημίν νείματε, φόβον τον ένθεον. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Ως περίδοξος θρόνος, και φωταυγές σκήνωμα, του παμβασιλέως της δόξης, και Παντοκράτορος, κόρη πανάμωμε, σκεύος φωτός αγνού βίου, την ψυχήν μου ποίησον, ως αν σωθήσωμαι. Διάσωσον, ω Ραφαήλ και Νικόλαε και Ειρήνη, τους εν πίστει υμίν προστρέχοντας Άγιοι, από παντοίων κινδύνων και νοσημάτων. Επίβλεψον εν ευμενεία…. Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Προστάται ημών, αρτίως ανεδείχθητε, και πάσι πιστοίς, φαινόμενοι παρέχετε, παραδόξως όψεσι, τα αιτήματα Άγιοι πάντοτε. δια τούτο υμνούμεν υμάς, σοφέ Ραφαήλ τε και Νικόλαε. Ω δ ή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Νοσημάτων απάλλαξον, Πάτερ Ραφαήλ, και πάσης κακώσεως, αοράτω επισκέψει σου, τους το σον φωνούντας μέγα όνομα. Εκλυτρούμενοι φάνητε, της του αοράτου εχθρού επιθέσεως, ω Ειρήνη και Νικόλαε, τους ειλικρινώς υμίν προστρέχοντας. Δόξα Σωτηρίαν αιτήσασθε, την κατά ψυχήν και σώμα τοις σπεύδουσι, Ραφαήλ τε και Νικόλαε, και Ειρήνη πάσιν υμίν Άγιοι. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Της ψυχής μου τα τραύματα, ίασαι Παρθένε τη ση χρηστότητι, και υγείαν την κατ’ άμφω μοι, και πταισμάτων αίτει την συγχώρησιν. Ω δ ή ε’. Φώτισον ημάς. Ειδον σε πολλοί, και χαράς πολλής επλήσθησαν. χαροποίησον ουν Πάτερ και ημών, την ζωήν λελυπημένην πικραίς θλίψεσι. Άκουσον ημών, της φωνής θείε Νικόλαε, και παράσχου ω Ειρήνη θαυμαστή, τη ζωή ημών ειρήνην αστασίαστον. Δόξα Θείοι Αθληταί, Ραφαήλ τε και Νικόλαε, και Ειρήνη των Λεσβίων η χαρά, λυπηρών ημάς, λυτρούσθε περιστάσεων. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Λύτρωσαι ημάς, Θεοτόκε. Αειπάρθενε, μανιώδους του εχθρού επιφοράς, καθ’ ημών αεί ως λέοντος σφαδάζοντος. Ω δ ή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Οράσεσι, και πολλαίς θεωρίαις, τοις πιστοίς εμφανιζόμενος μάκαρ, των κεκρυμμένων την γνώσιν εκφαίνεις, αλλά και νυν μυστικώς επιφάνηθι, Οσιομάρτυς Ραφαήλ, και παράσχου ημίν τα αιτήματα. Φανέντες, ως εξ αδύτων τω κόσμω, υπό γην χρόνοις πολλοίς κεκρυμμένοι, της του Θεού ευσπλαγχνίας τον πλούτον, πρεσβευτικώς τοις ανθρώποις παρέχετε, Νικόλαε μάρτυς στερρέ, και Ειρήνη σεμνή καλλιπάρθενε. Δόξα Οι νέοι, της Εκκλησίας φωστήρες, οι αθλήσει αριστεύσαντες πάλαι, ο Ραφαήλ ο σοφός θεηγόρος, και συν Ειρήνη ο θείος Νικόλαος, επιστασίαις ταις υμών, των εν βίω δεινών ημάς ρύσασθε. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Ρυσθήναι με, των παθών της κακίας, και απάσης του εχθρού κακουργίας, τη ση ευδόκησον Κόρη πρεσβεία, προς τον Υιόν και Θεόν σου και Κύριον, και δίδου μοι ως αγαθή, μετανοίας σωτήριον δάκρυον. Διάσωσον, ω Ραφαήλ και Νικόλαε και Ειρήνη, τους εν πίστει υμίν προστρέχοντας Άγιοι, από απντοίων κινδύνων και νοσημάτων. Άχραντε, η δια λόγου… Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου ρείθροις. Ως αντιλήπτορες πάντων θερμότατοι, ω Ραφαήλ και θεόφρον Νικόλαε, αεί βοηθείτε τοις πάσχουσι, και των παθών τας οδύνας κουφίζετε, υμών ταχιναίς αντιλήψεσι. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού. Στίχ. Τοις Αγίοις τοις εν τη γη… Ευαγγέλιον κατά Λουκάν. Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς. προσέχετε από των ανθρώπων. επιβαλούσι γαρ εφ’ υμάς τας χείρας αυτών και διώξουσι, παραδιδόντες εις συναγωγάς και φυλακάς, αγομένους επί βασιλείς και ηγεμόνας ένεκεν του ονόματός μου. αποβήσεται δε υμίν εις μαρτύριον. Θέσθε ούν εις τας καρδίας υμών μη προμελετάν απολογηθήναι. εγώ γαρ δώσω ημίν στόμα και σοφίαν, η ου δυνήσονται αντειπείν ουδέ αντιστήναι πάντες οι αντικείμενοι υμίν. Παραδοθήσεσθε δε και υπό γονέων και συγγενών και φίλων και φίλων και αδελφών, και θανατώσουσι εξ υμών, και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου. και θριξ εκ της κεφαλής υμών ου μη απόληται. εν τη υπομονή κτήσασθε τας ψυχάς υμών. Δ ό ξ α. Ταις των Αθλοφόρων… Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Θεοτόκου… Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Άστρα ως νεόφωτα, τη του Χριστού Εκκλησία, εκ της Λέσβου λάμψαντες, πάντας καταυγάζετε εν τοις θαύμασι, Ραφαήλ μέγιστε, συν τω Νικολάω, και Ειρήνη καλλιπάρθενε, και διαλύετε, την των παθημάτων σκοτόμαιναν, πιστοίς επιφαινόμενοι, πλήρεις συμπαθείας και χάριτος. όθεν εκβοώμεν. εν πάση τη ζωή ημών σοφοί, μη διαλίπητε σκέποντες, πάσης περιστάσεως. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου… Ω δ ή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Οι την σην κατιδόντες, Ραφαήλ θεοφόρε θέαν ουράνιον, εδέξαντο εκ ταύτης, φως θείας ευφροσύνης. δος καμοί ουν μακάριε, της βοηθείας της σης, τας σωτηρίους δόσεις. Ιατρεύειν τα πάθη, των ψυχών και σωμάτων ημών μη παύσησθε, Νικόλαε τρισμάκαρ, και πάνσεμνε Ειρήνη, και διδόναι εκάστοτε, απαλλαγήν των δεινών, και αναγκών την λύσιν. Δόξα Γνωρισθέντες τω κόσμω, ως γνωστοί τω Κυρίω πάλαι τυγχάνοντες, λαμπρώς θαυματουργείτε, προφθάνοντες ταχέως, Ραφαήλ και Νικόλαε, τους προσιόντας θερμώς, υμών τη προστασία. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Εξ αχράντου γαστρός σου, προελθών ο των όλων Θεός και Κύριος, μορφή τη ανθρωπίνη, προστάτιν σε δεικνύει, παντός κόσμου Πανάμωμε. όθεν εκ πάσης ημάς, απάλλαξον ανάγκης. Ω δ ή η’. Τον Βασιλέα. Ρώσιν παράσχου, και την κατ’άμφω υγείαν, τοις προστρέχουσι τοις θείοις σου λειψάνοις, Ραφαήλ παμμάκαρ, και σε υμνολογούσι. Άλυπον βίον, εν αληθεί ευπραγία, καταξίωσον ημάς πιστώς ανύειν, ταις σαις ικεσίαις, Νικόλαε θεόφρον. Δόξα Σθένος μοι δίδου, εν ταις του βίου ανάγκαις, και παράκλησιν εν πάσαις αθυμίαις, ω τριάς αγία, νεοφανών Μαρτύρων. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Ίασαι Κόρη, την θλιβομένην ψυχήν μου, και θεράπευσον του σώματος το άλγος, τη συμπαθεστάτη, προνοία σου Παρθένε. Ω δ ή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Μεγάλων χαρισμάτων, κατηξιωμένος, παρά Χριστού Ραφαήλ ιερώτατε, μέγας προστάτης εδείχθης ημών και στήριγμα. Οι Μάρτυρες Κυρίου, οι δεδοξασμένοι, συν Νικολάοω Ειρήνη θεόνυμφε, της των παθών αδοξίας υμας λυτρώσασθε. Δόξα Υψόθεν αοράτως, σκέπετε απαύστως, ω Ραφαήλ ιερέ και Νικόλαε, συν Ειρήνη τους πίστει υμάς γεραίροντας. και Ν ύ ν. Θεοτοκίον. Υμνούμεν σου την χάριν, Κεχαριτωμένη. ότι ημάς διασώζεις εκάστοτε, και ασφαλώς κατευθύνεις προς θείον θέλημα. Το Άξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις της Ιθάκης θείος βλαστός, Ραφαήλ τρισμάκαρ, και της Λέσβου ο αρωγός. χαίροις διακόνων, Νικόλαε λαμπρότης. χαίρε σεμνή Ειρήνη, Χριστού οσφράδιον. Πάλαι εναθλήσαντες καρτερώς, και άρτι γνωσθέντες, εν τη Λέσβω περιφανώς, λάμπετε εν κόσμω, θαυμάτων ενεργείας, εις δόξαν του Κυρίου, Άγιοι Μάρτυρες. Δόξη λαμπρυνόμενοι θεϊκή, οράσεσι πλείσταις, εκκαλύπτετε τοις πιστοίς, αγνώστων πραγμάτων, σαφέστατα την γνώσιν, ως θείοι του Σωτήρος, Οσιομάρτυρες. Χαίρετε της Λέσβου κλέος καινόν, Θερμής πολιούχοι, και του λόφου των Καρυών, Ραφαήλ παμμάκαρ, ομού συν Νικολάω, και τη σεμνή Ειρήνη, πυρσοί θεόφωτοι. Χαίρει κεκτημένη ως θησαυρούς, πλουτίζοντας πάντας, ιαμάτων ταις δωρεαίς, Ραφαήλ θεόφρον, συν θείω Νικολάω, η Λέσβος τα πανέντιμα υμών λείψανα. Πάντας τους προστρέχοντας ευλαβώς, υμών τη πρεσβεία, πάσης ρύσασθε συμφοράς, Ραφαήλ Ειρήνη, ομού συν Νικολάω, την των πταισμάτων λύσιν, ημίν αιτούμενοι. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Το τρισάγιον. Δόξα. Και νυν. Παναγία Τριάς. Κύριε ελέησον (τρις) Δόξα. Και νυν. Πάτερ ημών. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Εν Λέσβω αθλήσαντες, υπέρ Χριστού του Θεού, αυτήν ηγιάσατε, τη των λειψάνων υμών, ευρέσει μακάριοι. όθεν υμάς τιμώμεν, Ραφαήλ θεο΄φορε, άμα συν Νικολάω, και παρθένω Ειρήνη, ως θείους ημών προστάτας, και πρέσβεις προς Κύριον. (Εκτενής και Απόλυσις, μεθ’ ήν ψάλλομεν το εξής) Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους εν πίστει ακλινεί, τοις υμών αγίοις λειψάνοις, φοιτώντας Άγιοι, και προς την αντίληψιν, την οξυτάτην υμών, αφορώντας εκάστοτε, Ραφαήλ τρισμάκαρ, Ειρήνη και Νικόλαε, Θαυματουργοί Θαυμαστοί, πάσης επηρείας και βλάβης, λύπης και πικρών νοσημάτων, ρύσασθε υμών τη θεία χάριτι. Δέσποινα πρόσδεξαι… Την πάσαν ελπίδα μου… Παρακλητικός Κανόνας στην Παναγία Φανερωμένη (Ροδόπης) (Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου) Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής: Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ. Ως θησαυρόν της προς ημάς ευνοίας, την σην αγίαν Θεοτόκε Εικόνα, Κομοτηνής η πόλις εθησαύρισεν. όθεν μετά πίστεως, προς αυτήν καταφεύγει, άπασι παρέχουσαν, δωρεάς ουρανίους. ήν προσκυνούσα πόθω σοι βοά. χαίρε Παρθένε ημών η βοήθεια. Δ ό ξ α, και Ν ύ ν. Το αυτό. Ο Ν’ ψαλμός και ο κανών ου η ακροστιχίς. ‘’Κομοτηνή εν σοι χαίρει Κόρη. Γερασίμου’’. Ω δ ή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας. Κινδύνων παντοίων απαλλαγήν, ταύτη σου τη πόλει, τη τιμώση σε ευλαβώς, δίδου Παναγία Θεοτόκε, και οικτιρμών θεϊκών τα δωρήματα. Ουράνιον δώρον ως αληθώς, δέδωκας τη πόλει Θεοτόκε Κομοτηνής, την σην χαριτόβρυτον Εικόνα, χάριν και έλεος πάσι πηγάζουσαν. Μητρώαν αγάπην ως συμπαθής, επιδεικνυμένη, τοις προστρέχουσιν εκ ψυχής, τη θαυματοβρύτω σου Εικόνι, δεινών Παρθένε την λύσιν κομίζονται. Ω δ ή γ’. Ουρανίας αψίδος. Την πλουσίαν σου χάριν, και τα πολλά θαύματα, η Μακεδονία και Θράκη, Αγνή κηρύττουσι, και πάντες σπεύδουσι, τη ση Παρθένε Εικόνι, καθαγιαζόμενοι, ψυχάς και σώματα. Η αγία Εικών σου, ως θαυμαστόν δώρημα, των Κομοτηναίων τη πόλει τη προμηθεία σου, Παρθένε δέδοται. ήν δυσπραγίας απάσης, ασινή διάσωζε, τη αντιλήψει σου. Νοσημάτων την λύσιν, και των παθών ίασιν, και δυσχερειών των εν βίω, την απολύτρωσιν, δίδου εκάστοτε, Φανερωμένη Παρθένε, τοις ανενδοιάστω σοι, γνώμη προστρέχουσι. Η πληθύς ευσεβούντων, πίστει θερμή ήθροισται, εκ των κύκλω πόλεων Κόρη, και η περίοικος, η της Ροδόπης σκιρτά, ως των πολλών δωρεών σου, πάντες απολαύοντες, εκ της Εικόνος σου. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Επίβλεψον εν ευμενεία…. Αίτησις και το Κ ά θ ι σ μ α Ήχος β’. Πρεσβεία θερμή. Πηγή αγαθών, Μορφή σου υπέρτιμος, και στέφος λαμπρόν, τη πόλει πεφανέρωται, Φανερωμένη Δέσποινα, Κομοτηνής τη ση αγαθότητι. ήν προσκυνούντες Παρθένε πιστώς, χαράς ουρανίου εμπιπλάμεθα. Ω δ ή δ’. Εισακήκοα Κύριε. Επαγάλλεται Δέσποινα, της Κομοτηνής η πόλις τω πνεύματι, καθορώσα την Εικόνα σου, βλύζουσαν τοις πάσι τα ιάματα. Νόσων σβέσον τον καύσωνα, και υγείαν δίδου ψυχής και σώματος, τοις προστρέχουσι τη σκέπη σου, ώ Φανερωμένη Αειπάρθενε. Σύμπας Κόρη συνέδραμεν, ο λαός Ροδόπης, τη πανηγύρει σου, και την πάνσεπτον Εικόνα σου, πίστει αδιστάκτω κατασπάζεται. Όλοις νέμεις την χάριν σου, οία συμπαθείας πηγή πολύρρυτος, και πιστοίς και αλλοθρήσκοις τε, Κεχαριτωμένη Παντευλόγητε. Ω δ ή ε’. Φώτισον ημάς. Ίδε συμπαθώς, τον λαόν τον παριστάμενον, τη αγία Εικόνι ευλαβώς, και παράσχου τούτους Κόρη τα αιτήματα. Χαίρει ευσεβώς, καθορώσα σου τα θαύματα, τα πολλά Κομοτηνή ως αληθώς, και καυχάται Θεοτόκε τη Εικόνι σου. Άπαντες πιστώς, Θεοτόκε λιτανεύομεν, το σον πρόσωπον το θείον και σεπτόν, καθορώντες τούτο Κόρη τη Εικόνι σου. Ίασαι ημών, των ψυχών τα αρρωστήματα, και σωμάτων ασθενείας χαλεπάς, καμπτομένη ταις φωναίς ημών Πανύμνητε. Ω δ ή στ’. Την δέησιν εκχεώ. Ροδόπης, νυν οι φιλόχριστοι δήμοι, συν αυτοίς δε και αλλόφυλοι πλείστοι, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε, τη ση αγία Εικόνι προστρέχουσι και αδιστάκτως εξ αυτής, πάσαν δόσιν καρπούνται ωφέλιμον. Επήρθη, της σης Εικόνος η δόξα, και η χάρις πανταχού διεδόθη, Φανερωμένη Αγνή Θεοτόκε. εντεύθεν Θράκες πιστώς ταύτη σπεύδουσι, και Μακεδόνες οι πιστοί, εξ αυτής τας αιτήσεις λαμβάνουσι. Ισχύν σε, καταφύγιον Θείον, και λιμένα σωτηρίας Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις πλουτούσα, ανευφημεί τα πολλά μεγαλεία σου, και ως αγίασμα σεπτόν, την αγίαν κατέχει Εικόνα σου. Κυκλούντες, την παναγίαν Μορφήν σου, δι αυτής τεκμαιρόμεθα είναι εγγύς ημών, συμπαθώς Θεοτόκε. αλ’ ώ πηγή οικτιρμών και χρηστότητος, μη αποστήσης αφ’ ημών, την θερμήν αρωγήν σου δεόμεθα. Διάσωσον Φανερωμένη Παρθένε τους σους ικέτας, πάσης βλάβης και επηρείας και θλίψεως. ότι ση καταφεύγομεν προστασία. Άχραντε, η δια λόγου… Αίτησις και το Κ ο ν τ ά κ ι ο ν. Ήχος β’. Τοις των αιμάτων σου ρείθροις. Τοις των θαυμάτων σου θείοις πυρσεύμασι, Φανερωμένη Παρθένε εκάστοτε, λαμπρύνεις πιστών τα συστήματα, και διαλύεις παθών την σκοτόμαιναν. διό την χάριν κηρύττομεν. Π ρ ο κ ε ί μ ε ν ο ν. Μνησθήσομαι του ονόματός σου… Στίχ. Το πρόσωπόν σου λιτανεύουσιν… Ευαγγέλιον κατά Λουκάν. Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ… Δ ό ξ α. Ταις της Θεοτόκου… Κ α ι ν ύ ν. Ταις της Παναχράντου… Π ρ ο σ ό μ ο ι ο ν. Ήχος πλ. β’. Όλην αποθέμενοι. Στίχ. Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου... Πλούτος πεφανέρωται, της προς ημάς σου ευνοίας, και λαμπρόν εχέγγυον, της κηδεμονίας σου προς την πόλιν σου, η σεπτή Άχραντε, και θεία Εικών σου, ήν πιστώς περιπτυσσόμενοι, αγιαζόμεθα, και ψυχάς και σώματα πάντοτε, και εξ αυτής λαμβάνομεν, άπαν αγαθόν Αγνή δώρημα ανυμνολογούντες, θαυμάτων σου Παρθένε την πληθύν, Φανερωμένη Πανύμνητε, ά τελείς εκάστοτε. Ω δ ή ζ’. Οι εκ της Ιουδαίας. Οι πιστώς προσιόντες, τη σεπτή Εικόνι Παρθένε Άχραντε, λαμβάνουσιν εκ ταύτης, ταχέως τας αιτήσεις. πρυτανείον γαρ πρόκειται, τοις ευσεβέσι κοινόν, Κομοτηνής τη πόλει. Ρώσιν νέμει σωμάτων, και ψυχών θεραπείαν Παρθένε ‘Αχραντε, και άφεσιν πταισμάτων, και συμφορών την λύσιν, χάρις η πλουσιόδωρος, η προσιούσα αεί, εκ της σεπτής Μορφής σου. Ηλιόμορφε Κόρη, πως βαστάζεις ως βρέφος των πάντων Κύριον; και τούτο καθορώντες, τη θεία σου Εικόνι, εξιστάμεθα Δέσποινα, και μεγαλείων των σων, γεραίρομεν την δόξαν. Γεωργοίς και αγρόταις, και λοιποίς βιοτέχναις δίδου την χάριν σου και ξένους και δημότας, και πάσαν ηλικίαν, αρχομένους και άρχοντας, Φανερωμένη Αγνή, ευλόγει αοράτως. Ω δ ή η’. Τον Βασιλέα. Έχει Παρθένε, Κομοτηναίων η πόλις, την Εικόνα σου ως πλούτον αφθαρσίας. όθεν και τοις πάσι, κηρύττει σου την χάριν. Ροδόπη χαίρει, τοις θαυμασίοις σου Κόρη, και προστρέχει σου Εικόνι τη αγία, τη πεφυλαγμένη Κομοτηνής τη πόλει. Από κινδύνων, και πειρασμών πολυτρόπων, απαράτρωτον διάσωζε Παρθένε, τον σοι πεποιθότα, Χριστώνυμον λαόν σου. Σκέπε Παρθένε, έσο και θεία προστάτις, τη τιμώση σε Κομοτηναίων πόλει, ταύτην λυτρουμένη, πολυειδών σκανδάλων. Ω δ ή θ’. Κυρίως Θεοτόκον. Ιδού τη ση Εικόνι, Κεχαριτωμένη, μετ’ ευλαβείας και δέους ιστάμεθα, απεκδεχόμενοι Κόρη την θείαν χάριν σου. Μονήν σου την αγίαν, ταύτην Θεοτόκε, την κεκτημένην την θείαν Εικόνα σου, τη μητρική αρωγή σου αεί περίεπε. Οδήγει προς τα κρείττω, την παρούσαν ποίμνην, και τον καλόν ποιμενάρχην περίσκεπε, τον υπέρ ταύτης Παρθένε απαύστως κάμνοντα. Υψίστου θείε θρόνε, μόνη Θεοτόκε, ως ευτελές δώρον δέξαι τον ύμνον μου, και την καρδίαν μου πλήρωσον της σης χάριτος. Το Άξιόν εστι και τα μεγαλυνάρια. Χαίροις των Αγγέλων η χαρμονή. χαίροις των ανθρώπων, η βοήθεια η θερμή. χαίρε Θεοτόκε, η εξαιρέτω τρόπω, Κομοτηνής προστάτις και καταφύγιον. Πάλαι προμηθεία σου μητρική, δέδοται Παρθένε, η Εικών σου η θαυμαστή, ως πηγή χαρίτων, Κομοτηνής τη πόλει, ήν πίστει προσκυνούντες σε μεγαλύνομεν. Θαύματα πηγάζει τοις ευλαβώς, Κόρη προσιούσιν, η Εικών σου η ευκλεής, και αεί αρδεύει, άπασαν την Ροδόπην, ταις νοηταίς αρδείαις της σης χρηστότητος. Πάσα ηλικία μετά σπουδής, και γένος Παρθένε, τη Εικόνι σου τη σεπτή πανταχόθεν σπεύδει, Αγνή Φανερωμένη, και εξ αυτής λαμβάνει χάριν σωτήριον. Ίδε Παντευλόγητε Μαριάμ, όμματι ευσπλάγχνω, τους προστρέχοντας ευλαβώς, τη σεπτή Μορφή σου, και δίδου αοράτως, ενί εκάστω τούτων την σην βοήθειαν. Φύλαττε και σκέπε δια παντός, ταύτην σου την πόλιν, την τιμώσαν σε ευλαβώς, εχθρών αοράτων, και ορατών μανίας, και πάσης άλλης βλάβης, Παρθένε Άχραντε. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί… Το τρισάγιον, τα συνήθη τροπάρια, εκτενής και απόλυσις, μεθ’ ήν το εξής: Ήχος β’. Ότε εκ του ξύλου. Πάντας τους προστρέχοντας πιστώς, τη ση παναγία Εικόνι, Θεογεννήτορ Αγνή, και την σην αντίληψιν, επιζητούντας θερμώς, πειρασμών τε και θλίψεων, και πάσης ανάγκης, σκέπε και διάσωζε, τη προστασία σου. συ γαρ βοηθός ημών πέλεις, και τη ση ελπίζομεν σκέπη, εν παντί και πάντοτε Πανάχραντε. Δίστιχον. Αγνή Φανερωμένη δείξον σην χάριν Γερασίμω μέλψαντι την σην Εικόνα. ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΗ ΘΕΟΤΟΚΟ Ευλογήσαντος του ιερέως λέγομεν τον παρόντα ψαλμόν. Ψαλμός ρμβ΄ (142) Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μή εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιοθήσεται ενώπιόν σου πάς ζών. ’Οτι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου. Εταπείνωσε εις γήν την ζωήν μου. Εκάθισέ με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνας, και ηκηδίασεν επ’ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτων. Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μή αποστρέψης το πρόσωπόν σου απ’ εμού και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι πρός σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, πρός σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνη σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου, και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί. Θεός Κύριος… Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν, εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής. Δέσποινα βοήθησον, εφ ημίν σπλαγχνισθείσα, σπεύσον απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων. Μη αποστρέψης σους δούλους κενούς. Σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα. Δόξα. Το αυτό. Και νύν. Ου σιωπήσωμεν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. Ειμή γαρ συ προίστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν, εως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν Δέσποινα εκ σού. Σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών. Ψαλμός ν΄ (50) Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου και από της αμαρτίας μου καθάρισον με. Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί διά παντός. Σοι μόνω ήμαρτον και το πονηρόν ενώπιον σου εποίησα, όπως αν δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γάρ εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησε με η μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπον σου από των αμαρτιών μου, και πάσας τας ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, και το Πνεύμα σου το άγιον μη αντανέλης απ’ εμού. Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου σου και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με. Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην σου. Κύριε τα χείλη μου ανοίξεις, και το στόμα μου αναγγελεί την αίνεσιν σου. ‘Oτι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν, ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα, τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριον σου μόσχους. Υγράν διοδεύσας ωσεί ξηράν, και την Αιγυπτίαν, μοχθηρία διαφυγών, ο Ισραηλίτης ανεβόα. Τω λυτρωτή και θεώ ημών άσωμεν. Τροπάρια. Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. Ω Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον. Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπίπλωσαί μου την ψυχήν. Ειρήνευσον Κόρη τη γαλήνη, τη του Υιού και Θεού σου Πανάμωμε. Σωτήρα τεκούσαν σε και Θεόν, δυσωπώ Παρθένε, λυτρωθήναι με των δεινών. Σοι γαρ νυν προσφεύγων ανατείνω, και την ψυχήν και την διάνοιαν. Νοσούντα το σώμα και την ψυχήν, επισκοπής θείας, και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτορ, ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια. Ωδή γ΄. Ο Ειρμός. Ουρανίας αψίδος, οροφουργέ Κύριε, και της Εκκλησίας δομήτορ, συ με στερέωσον, εν τη αγάπη τη σή, των εφετών η ακρότης, των πιστών το στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε. Τροπάρια. Προστασίαν και σκέπην, ζωής εμής τίθημι, σε Θεογεννήτορ Παρθένε. Σύ με κυβέρνησον, προς τον λιμένα σου, των αγαθών η αιτία, των πιστών το στήριγμα, μόνη πανύμνητε. Ικετεύω Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον, και της αθυμίας την ζάλην, διασκεδάσαι μου. Συ γάρ Θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γαλήνης, τον Χριστόν εκύησας, μόνη πανάχραντε. Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, της ευεργεσίας τον πλούτον, πάσιν ανάβλυσον. Πάντα γαρ δύνασαι, ως δυνατόν εν ισχύϊ, τον Χριστόν κυήσασα, θεομακάριστε. Χαλεπαίς αρρωστίαις, και νοσεροίς πάθεσιν, εξεταζομένω Παρθένε, σύ μοι βοήθησον. Των ιαμάτων γάρ, ανελλιπή σε γινώσκω, θησαυρόν πανάμωμε, τον αδαπάνητον. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του του σώματος κάκωσιν, και ίασαι της ψυχής μου το άλγος. Και μνημονεύει ο Ιερεύς εκείνων, δι' ους η Παράκλησις τελείται. Μετά την δέησιν, το επόμενον Κάθισμα. Κύριε ελέησον (ιε) Κάθισμα. Ήχος β΄. Τα άνω ζητώ. Πρεσβεία θερμή, και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του κόσμου καταφύγιον, εκτενώς βοώμεν σοι. Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα. Ωδή δ΄. Ο Ειρμός. Εισακήκοα Κύριε, της οικονομίας σου το μυστήριον. Κατενόησα τα έργα σου, και εδόξασα σου την θεότητα. Τροπάρια Των παθών μου τον τάραχον, η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, και τον κλύδωνα κατεύνασον, των εμών πταισμάτων Θεονύμφευτε. Ευσπλαχνίας την άβυσσον, επικαλουμένω της σης παράσχου μοι, η τον εύσπλαχνον κυήσασα, και Σωτήρα πάντων των υμνούντων σε. Απολαύοντες πάναγνε, των σων δωρημάτων ευχαριστήριον, αναμέλπομεν εφύμνιον, οι γινώσκοντές σε Θεομήτορα. Οι ελπίδα και στήριγμα, και της σωτηρίας τείχος ακράδαντον, κεκτημένοι σε πανύμνητε, δυσχερείας πάσης εκλυτρούμεθα. Ωδή ε΄. Ο Ειρμός. Φώτισον ημάς, τοις προστάγμασί σου Κύριε, και τω βραχίονί σου τω υψηλώ, την σην ειρήνην παράσχου ημίν φιλάνθρωπε. Τροπάρια. Έμπλησον Αγνή, ευφροσύνης την καρδίαν μου, την σην ακήρατον διδούσα χαράν, της ευφροσύνης η γεννήσασα τον αίτιον. Λύτρωσαι ημάς, εκ κινδύνων Θεοτόκε αγνή, η αιωνίαν τεκούσα λύτρωσιν, και την ειρήνην την πάντα νούν υπερέχουσαν. Λύσον την αχλύν, των πταισμάτων μου Θεόνυμφε, τω φωτισμώ της σης λαμπρότητος, η φώς τεκούσα το θείον και προαιώνιον. Ίασαι Αγνή, των παθών μου την ασθένειαν, επισκοπής σου αξιώσασα, και την υγείαν τη πρεσβεία σου παράσχου μοι. Ωδή στ΄. Ο Ειρμός. Την δέησιν, εκχεώ προς κύριον, και αυτώ απαγγελώ μου τας θλίψεις, ότι κακών η ψυχή μου επλήσθη, και η ζωή μου τω άδη προσήγγισε. Και δέομαι ως Ιωνάς. Εκ φθοράς ο Θεός με ανάγαγε. Τροπάρια. Θανάτου και της φθοράς ως έσωσεν, εαυτόν εκδεδωκώς τω θανάτω, την τη φθορά και θανάτω μου φύσιν, κατασχεθείσαν παρθένε δυσώπησον, τον Κύριόν σου και Υιόν, της εχθρών κακουργίας με ρύσασθαι. Προστάτην σε, της ζωής επίσταμαι, και φρουράν ασφαλεστάτην Παρθένε, των πειρασμών διαλύουσαν όχλον, και επηρείας δαιμόνων ελαύνουσα. Και δέομαι δια παντός. Εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναι με. Ως τείχος, καταφυγής κεκτήμεθα, και ψυχών σε παντελή σωτηρίαν, και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσι Κόρη, και τω φωτί σου αεί αγαλλόμεθα. ’Ω Δέσποινα και νυν ημάς, των παθών και κινδύνων διάσωσον. Εν κλίνη νυν, ασθενών κατάκειμαι, και ουν έστιν ίασι τη σαρκί μου. Αλλ’ η θεόν και σωτήρα του κόσμου, και τον λυτήρα των νόσων κυήσασα, σου δέομαι της αγαθής. Εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον. Διάσωσον από κινδύνων τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν. ’Αχραντε, η διά λόγου τον λόγον ανερμηνεύτως, επ’ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν. Ο ιερεύς μνημονεύει ως δεδήλωται. Μετά την εκφώνησιν. Κοντάκιον. Ήχος β΄. Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον Ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς. Αλλά πρόφθασον ως αγαθή, εις την βοήθειαν ημών, των πιστώς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε. Είτα το α΄ αντίφωνον των Αναβαθμών του δ΄ ήχου. Εκ νεότητός μου, πολλά πολεμεί με πάθη. Αλλ’ αυτός αντιλαβού, και σώσον Σωτήρ μου (δις). Οι μισούντες ιών, αισχύνθητε από του Κυρίου, ως χόρτος γαρ πυρί, έσεσθε απεξηραμμένοι (δις) Δόξα. Αγίω Πνεύματι, πάσα ψυχή ζωούται, και καθάρσει υψούται, λαμπρύνεται, Τη Τριαδική Μονάδι, ιεροκρυφίως. Και νύν. Αγίω Πνεύματι, αναβλύζει τα της χάριτος ρείθρα, αρδεύοντα, άπασαν την κτίσιν, προς ζωογονίαν. Και ευθύς το προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός σου εν πάση γενεά και γενεά. Στίχ. ’Ακουσον, θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ούς σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου, και επιθυμήσει ο βασιλεύς του κάλλους σου. Ευαγγέλιον. Εκ του κατά Λουκάν (κεφ. α΄ 39). Εν ταις ημέραις εκείναις, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη εις την ορεινήν μετά σπουδής εις πόλιν Ιούδα. Και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ. Και εγένετο, ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής. Και επλήσθη Πνεύματος αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν. Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου. Και πόθεν μοι τούτο, ίαν έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου πρός με; Ιδού γάρ, ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτα μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ. Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου. ’Οτι επέβλεψε επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. ’Οτι εποίησέ μοι μεγαλεία ο Δυνατός και άγιον το όνομα αυτού. ’Εμεινε δε Μαριάμ συν αυτή ωσεί μήνας τρείς και υπέστρεψεν εις τον οίκον αυτής. Δόξα. Ήχος β΄. Πάτερ Λόγε Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Και νυν. Ταις της Θεοτόκου, πρεσβείας ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη, των εμών εγκλημάτων. Είτα. Ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι. Μη καταπιστεύσης με, ανθρωπίνη προστασία, παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου. Θλίψις γαρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα. Σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ουκ έχω πλην σου. Δέσποινα του κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρρίδης την δέησιν. Το συμφέρον ποίησον. Ουδείς προστρέχων επί σοι, κατησχυμμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε θεοτόκε. Αλλ’ αιτείται την χάριν, και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως. Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών. Ο ιερεύς. Σώσον ο Θεός τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου. Επίσκεψαι τον κόσμον σου εν ελέει και οικτιρμοίς. Υψωσον κέρας Χριστιανών ορθοδόξων και κατάπεμψον εφ’ ημάς τα ελέη σου τα πλούσια. Πρεσβείαις της παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας. Δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Προστασίαις των τιμίων επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων. Ικεσίαις του τιμίου και ενδόξου προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου. Των αγίων ενδόξων και πανευφήμων Αποστόλων. Των εν αγίοις πατέρων ημών, μεγάλων ιεραρχών και οικουμενικών διδασκάλων Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου, αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας, του θαυματουργού. Των αγίων ενδόξων και καλλινίκων Μαρτύρων. Των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών. Των αγίων και δικαίων θεοπατόρων Ιωακείμ και ’Αννης. του αγίου (της ημέρας), και πάντων σου των Αγίων. Ικετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε. Επάκουσον ημών των αμαρτωλών δεομένων σου και ελέησον ημάς. Κύριε ελέησον ιβ΄. Μετά δε το Ελέει και οικτιρμοίς, αποπληρούμεν τας λοιπάς ωδάς του κανόνος. Ωδή ζ΄. Ο Ειρμός. Οι εκ της Ιουδαίας, καταντήσαντες Παίδες εν Βαβυλώνι ποτέ, τη πίστει τη Τριάδος, την φλόγα της καμίνου, κατεπάτησαν ψάλλοντες. Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Τροπάρια. Την ημών σωτηρίαν, ως ηθέλησας Σώτερ οικονομήσασθαι, εν μήτρα της Παρθένου, κατώκησας τω κόσμω, ήν προστάτιν ανέδειξας. Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Θελητήν του ελέους, όν εγέννησας Μήτερ αγνή δυσώπησον, ρυσθήναι των πταισμάτων, ψυχής τε μολυσμάτων, τους εν πίστει κραυγάζοντας. Ο των πατέρων ημών, θεός ευλογητός εί. Θησαυρόν σωτηρίας, και πηγήν αφθαρσίας, την σε κυήσασαν, τοις κραυγάζουσιν έδειξας. Ο των πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί. Σωμάτων μαλακίας, και ψυχών αρρωστίας. Θεογεννήτρια, των πόθω προσιόντων, τη σκέπη σου τη θεία, θεραπεύειν αξίωσον, η τον Σωτήρα Χριστόν, ημίν αποτεκούσα. Ωδή η΄. Ο Ειρμός. Τον Βασιλέα, των ουρανών όν υμνούσι, στρατιαί των Αγγέλων υμνείτε, και υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας. Τροπάρια. Τους βοηθείας, της παρά σου δεομένους, μη παρίδης Παρθένε υμνούντας, και υπερυψούντας, σε Κόρη εις αιώνας. Των ιαμάτων, το δαψιλές επιχέεις, τοις πιστώς υμνούσι σε Παρθένε, και υπερυψούσι, τον άφραστόν σου τόκον. Τας ασθενείας μου, της ψυχής ιατρεύεις, και σαρκός τας οδύνας Παρθένε. ’Οθεν σε υμνούμεν, εις πάντας τους αιώνας. Ωδή θ΄. Ο Ειρμός. Κυρίως Θεοτόκον, σε ομολογούμεν, οι διά σου σεσωσμένοι Παρθένε Αγνή, σύν ασωμάτοις χορείαις σε μεγαλύνοντες. Τροπάρια Ροήν μου των δακρύων, μη αποποιήσης, η τον παντός εκ προσώπου παν δάκρυον, αφηρηκότα Παρθένε, Χριστόν κυήσασα. Χαράς μου την καρδίαν, πλήρωσον Παρθένε, η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα. Λιμήν και προστασία, των σοί προσφευγόντων, γενού Παρθένε και τείχος ακράδαντον, καταφυγή τε και σκέπη και αγαλλίαμα. Φωτός σου ταίς ακτίσι, λάμπρυνον παρθένε, το ζοφερόν της αγνοίας διώκουσα, τους ευσεβώς Θεοτόκον σε καταγγέλλοντας. Κακώσεως εν τόπω, τω της ασθενείας, ταπεινωθέντα Παρθένε θεράπευσον, εξ αρρωστίας εις ρώσιν μετασκευάζουσα. Και ευθύς το Άξιον εστιν ως αληθώς. Και θυμιά ο ιερεύς το θυσιαστήριον και τον ναόν, ή τον οίκον, όπου ψάλλεται η Παράκλησις, και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα Μεγαλυνάρια. Την υψηλοτέραν των ουρανών, και καθαρωτέραν, λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην, ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου, ύμνοις τιμήσωμεν. Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή. Προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένην. Ελπίς απηλπισμένων, συ μοι βοήθησον. Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού, δέξαι παρακλήσεις, αναξίων σων ικετών, ίνα μεσιτεύσης, προς τον εκ σού τεχθέντα. Ω Δέσποινα του κόσμου, γενού μεσίτρια. Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νύν τη πανυμνήτω, Θεοτόκω χαρμονικώς. Μετά του Προδρόμου και πάντων των Αγίων, δυσώπει Θεοτόκε, του οικτειρήσαι ημάς. ’Αλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την Εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν, υπό του Αποστόλου, Λουκά ιερωτάτου, την Οδηγήτριαν. Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς, οι Αγίοι πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς. Είτα. Τρισάγιον, Παναγία Τριάς, Πάτερ ημών, και τα τροπάρια ταύτα. Ήχος πλ. β΄. Ελέησον ημάς Κύριε, ελέησον ημάς. Πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν, ως Δεσπότη οι αμαρτωλοί προσφέρομεν. Ελέησον ημάς. Δόξα. Κύριε ελέησον ημάς. Επί σοί γάρ πεποίθαμεν. Μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών. Αλλ’ επίβλεψον και νυν ως εύσπλαχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών. Σύ γάρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου. Πάντες έργα χειρών σου και το όνομά σου επικεκλήμεθα. Και νύν. Θεοτόκιον. Της ευσπλαχνίας την πύλης, άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε. Ελπίζοντες εις σε μή αστοχήσωμεν. Ρυσθείημεν διά σού των περιστάσεων. Σύ γάρ εί η σωτηρία του γένους των χριστιανών. Ο ιερεύς: Ελέησον ημάς ο Θεός… Και μνημονεύσας πάλιν περί ών η Παράκλησις γίνεται, ποιεί την απόλυσιν. Μετ’ αυτήν δέ, ενόσω οι αδελφοί ασπάζονται την εικόνα της Θεοτόκου, ψάλλονται τα παρόντα τροπάρια. ’Ηχος β΄. Ότε εκ του ξύλου. Πάντων προστατεύεις αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει, τη κραταιά σου χειρί. Αλλην γάρ ουκ έχουμεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, όθεν σοι προσπίπτομεν. Ρύσαι, πάσης περιστάσεως τους δούλους σου. Όμοιον Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις, και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων, σκέπη και αντίληψις, και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις ’Αχραντε σπεύσον, δυσωπούμε ρύσασθαι τους δούλους σου. Ήχος πλ. δ΄. Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεως. Ήχος β΄. Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου. Στίς παρακλήσεις του δεκαπενταύγουστου, αντί των ανωτέρω τροπαρίων ψάλλονται τα εξής: Ήχος γ'. Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ένθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα∙ καί συ Υιε και Θεέ μου, παράλαβε μου το πνεύμα. Ο γλυκασμός των αγγέλων, των θλιβοαένων η χαρά, χριστιανών η προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, αντιλαβου μου καί ρύσαι, των αιωνίων βασάνων. Καί σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου έλέγξη τάς πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων παρακαλώ σε, Παρθένε, βοήθησον μοι εν τάχει. Χρυσοπλοκώτατε πύργε, και δωδεκάτειχε πόλις, ηλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα του Βασιλέως, ακατανόητον θαύμα, πως γαλουχείς τον Δεσπότην; Δι΄ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ίησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον καί σώσον ημάς. Αμήν. ****************************** Μερικά από τα βιβλία που αναφέρονται στην Παναγία: «Η ΠΑΡΘΕΝΟΜΗΤΩΡ», Αρχιμ. Καλλίστρατου Ν. Λυράκη. «ΧΑΙΡΕ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ», Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη, Εκδόσεις ΘΑΒΩΡ. «Η ΠΑΝΑΓΙΑ», π. Αλέξανδρου Σμέμαν, Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ. «ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΑΓΙΑ», Φώτη Κόντογλου, Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ. «Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ», Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, και «ΘΕΟΜΗΤΩΡ»Αγίου Νικολάου Καβάσιλα, Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας. «Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ», Ιερομονάχου Γρηγορίου, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ. «ΘΥΡΑ ΕΛΕΟΥΣ», Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ.κ Μελετίου. «Η ΠΡΩΤΗ», Επισκόπου Αχελώου κ.κ Ευθυμίου Στυλίου. «Θεομητορικά Μηνύματα», Μητροπολίτου Πατρών κ.κ Νικοδήμου. «Οι Δεσποτικές εορτές», Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.κ Ιεροθέου. «Η Θεοτόκος κατά τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας», Χρυσοστόμου Σταμούλη. «Την Θεοτόκον…μεγαλύνομεν» και «Η τιμή της Θεομήτορος και των αγίων», Παν. Τρεμπέλα, Εκδόσεις ΣΩΤΗΡ. «Βίος και Θαύματα της Παναγίας», Αρχιμ. Χαράλ. Βασιλόπουλου, Εκδόσεις Ορθόδοξος Τύπος. «Εμφανίσεις και θαύματα της ΠΑΝΑΓΙΑΣ», Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού. «Ορθόδοξο Χριστιανικό Ανθολόγιο», Δ. Παναγόπουλου. «Θεοτοκωνύμια», Ιωάννη – Ιωσήφ Σηφάκη. Είναι αξιοπρόσεκτα και το Ημερολόγιο του 1993, της Ι.Μ.Μονεμβασίας & Σπάρτης, καθώς και το Ημερολόγιο του 1999, του Ορθ. Συλ. «Ιωάννης ο Βαπτιστής», τα οποία είναι αφιερωμένα στην Παναγία.

Upload a Document

Language:

Mar	APR	May
	15
2010	2011	2012

Documents

People

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΥΡΩΝΑ

Report this document?

Info and Rating

Share & Embed

Related Documents

More from this user

Add a Comment

	Discover and connect with people of similar interests.
	Publish your documents quickly and easily.
	Share your reading interests on Scribd and social sites.

Email address:
You need to provide a login for this account as well.
Login:

Documents

People

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΜΥΡΩΝΑ

Report this document?

Info and Rating

Share & Embed

Related Documents

More from this user

Add a Comment

Print this document

High Quality

Sign up

Other login options

Signup

Why Sign up?

Login Successful

Reset your password