Βιβλιοκρισία στο βιβλίο "Έρως και Θάνατος"-της Μαρίας Χατζηαποστόλου

«Έρως και Θάνατος»

(Μια Βιβλιοκρισία της Μαρίας Χατζηαποστόλου στο πόνημα του Χρυσόστομου Α. Σταμούλη,Καθηγητή Θεολογίας Α.Π.Θ «Έρως και Θάνατος)

«Θα πενθώ πάντα μ’ ακούς; Για σένα, μόνος, στον παράδεισο…» Οδυσσέας Ελύτης

Έρως και Θάνατος…Οι δύο κινητήριες δυνάμεις του ανθρώπινου πολιτισμού μας…Οι δύο αρχές που συνέχουν και συγκρατούν το σύμπαν, που νοηματοδοτούν την ανθρώπινη ύπαρξη με το να οδηγούν τον άνθρωπο στην απόγνωση, αλλά και στο καθ’ ομοίωσιν…

Και μέσα σε όλα αυτά το σύστημα, ιστός αράχνης, παραποιεί κάθε αλήθεια με σκοπό να μετατρέψει τον άνθρωπο σε άβουλο πιόνι ώστε να εξασφαλίσει την ασφάλεια της λειτουργίας του. Το σώμα του ανθρώπου, αυτός ο ναός του πνεύματος, η απόδειξη της Αναστάσεως, η κατάφαση της ύλης, για αιώνες πολεμήθηκε από ηθικιστές ποικίλων αποχρώσεων και ο έρωτας ως ανυπέρβλητη έκφραση του ανθρώπινου σώματος και της ψυχής, ως η πιο ιερή στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, η ένωση ψυχών και σωμάτων, οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Η απενοχοποίηση του έρωτα, ο αγώνας κατά του συστήματος που επιδιώκει να ελέγξει και να καθυποτάξει τον άνθρωπο, ελέγχοντας τους δύο αυτούς μύχιους φόβους του, τον έρωτα και τον θάνατο, η διακήρυξη της σαρκώσεως, το δόγμα της Χαλκηδόνας, ο Άγιος Έρωτας, η Σταύρωση, η εις Άδου κάθοδος και η Ανάσταση, είναι όλα εδώ, παρόντα, ζωντανά και δρώντα. Όλα ειδωμένα εκ μέρους του συγγραφέως με μια καταπληκτικά διεισδυτική ματιά, μια ανυπέρβλητη ποιητική ευαισθησία, μια ακαταμάχητη γραφή που σε αιχμαλωτίζει από την πρώτη κιόλας σελίδα, αλλά και μια άριστη επιστημονική πληρότητα που εκφράζει επάξια την αυθεντική φωνή των Πατέρων που μας έρχεται από τους αιώνες.

Ο συγγραφέας αφουγκράζεται την αγωνία των Πατέρων και ακολουθώντας μαρτυρικά την πάλη τους, παλεύει να σώσει την οντολογία από τον αδυσώπητο ηθικισμό, την χώρα του τίποτα, που ξεχνά ότι άνθρωπος χωρίς πάθη είναι ένα φάντασμα, να μας οδηγήσει στη χώρα του αχωρήτου, από τη σύμβαση στην ελευθερία…

Ο Χριστός ως ο πρώτος μετανάστης –κατά τον συγγραφέα- στην ιστορία του κόσμου, σαρκώθηκε και «η σάρκωση δεν είναι τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο παρά η μεγέθυνση τούτου του αρχικού έρωτα, η έκρηξη της αγάπης του Θεού, που δίνεται ολοκληρωτικά για να προσλάβει ολοκληρωτικά…».

Κατά τον συγγραφέα, η αθεΐα ως ευκαιρία αποδόμησης του συστήματος της θρησκείας, αποτελεί μια νέα ευκαιρία για την Ορθόδοξη Θεολογία, αφού ακόμη και ο άθεος είναι «άρρωστος για Θεό» όπως θα έλεγε ο υπέροχος Τάσος Λειβαδίτης. Το σύστημα αυτή η μορφή υποζωής, η μη ζωή, αποσκοπεί στον έλεγχο της ερωτικότητας του ανθρώπου, μεταποιώντας τον σε μια ανέραστη ύπαρξη αποκομμένη από τη ζωή.

Υπάρχει όμως πάντοτε η ελπίδα της επίτευξης του «ποιητικώς κατοικείν» και η θεώρηση του θανάτου υπό την προοπτική της Αναστάσεως, της νίκης της ζωής έναντι του θανάτου. Ο συγγραφέας ως θιασώτης της γνωστής ρήσεως του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου «το θεολογείν αει σχοινοβατείν» τολμά να εισέλθει στο μεγάλο μυστήριο της υπάρξεως και να παλέψει για την εύρεση της αλήθειας.

Αναμφισβήτητα έχουμε μπροστά μας το πιο αξιόλογο βιβλίο της σύγχρονης εποχής, που πρέπει να κοσμεί κάθε βιβλιοθήκη, καθώς δεν απευθύνεται μονάχα στους θεράποντες της Θεολογίας ή στους ειδήμονες των επιστημών, αλλά σε όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους. Το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο, αποτελεί πόνημα και γέννημα ενός κορυφαίου θεολόγου, του κατεξοχήν αυθεντικού εκφραστή της όντως Θεολογίας.

Ενός ελπιδοφόρου θεολόγου του 21ου αιώνα, με αξιολογότατη πορεία στα θεολογικά δρώμενα, ο οποίος με πολύ πάθος και χωρίς φόβο, με έμπονη αγάπη και αληθινή αγωνία, καταθέτει την ίδια του τη ψυχή… Ο «Έρως και Θάνατος» δεν είναι απλώς ένα βιβλίο, προϊόν ενός αποστειρωμένου επιστημονικού εργαστηρίου χωρίς ζωή και φως, αλλά είναι μια ύπαρξη αναδυόμενη από τα σπλάχνα της ίδιας της ζωής…Ένα παιδί που μόλις άρχισε να περπατά και αναζητά την άδολη και αληθινή αγάπη…