ΒΑΤΕΡΛΩ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ορθοδοξος τύπος 1-10-2010

ΙΔΡΥΤΗΣ†Ἀρχιμ.ΧαράλαμποςΔ.Βασιλόπουλος 1ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ2010ἈνανίουἈπ.ἐκτῶνΟ´,ΡωμανοῦΜελωδοῦ,ἸωάννουΚουκουζέληὁσ. ΕΤΟΣΝ´ΑΡΙΘΜΟΣΦΥΛΛΟΥ1847

ΤΟΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝΕΡΓΟΝΤΗΣΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ὉΧριστός,ζώνταςπάνταἀνάμεσαστούςἀνθρώπους,συχνάἀντιμετώπιζετάπροβλήματάτους,συμμετεῖχεσέαὐτά καίἔδινετίςλύσεις,πούἔπρεπε.Ἰδιαίτεροἐνδιαφέρονεἶχε γιάτούςἀσθενεῖς,τούςπονεμένουςκαίτούςπενθοῦντες. Ποτέδένἀδιαφόρησεκαίγιάτίςδιάφορεςὑλικέςτους ἀνάγκες.

ΕἶναιχαρακτηριστικήἡπερίπτωσητῆςἀνάστασηςτοῦμοναχογιοῦτῆςχήραςτῆςΝαΐν.ὉΧριστόςπλησίασετήθλιμμένημητέρα,τήνπαρηγόρησεκαίτήνχαροποίησεκαθώς τῆςπαρέδωσετόπαιδίτηςζωντανό.Ἦτανσυγκλονιστικήἡ στιγμήκαίπροκάλεσεὅλωντῶνπαρευρισκομένωντόθαυμασμόκαίτόφόβο.

ὉΧριστόςκαθημερινά,ὅπουκαίνάβρισκόταν,εὐεργετοῦσετούςἀνθρώπουςκαίθεράπευετούςἀσθενεῖς.Παράλληλασυνέχιζετήδιδασκαλία,φανερώνονταςτόθέλημα τοῦΘεοῦστούςἐνσκότεικαίἀγνοίᾳεὑρισκομένους ἀνθρώπους.

ΤόφιλανθρωπικόἔργοτοῦΧριστοῦσυνεχίζειἡἘκκλησία. Καίσήμεραὑπάρχουνπνευματικέςκαίὑλικέςἀνάγκεςτῶν ἀνθρώπων,παρόλοπούτόκράτοςπρόνοιαςκαλύπτειπολλές.Ἕναςἐπίσκοποςἀναφέρεισχετικά:«ἩἘκκλησίασυνεχίζειτόἐνδιαφέροντοῦΧριστοῦγιάτίςπνευματικέςκαί ὑλικέςἀνάγκεςτῶνἀνθρώπων.ΜόλιςἱδρύθηκεἡἘκκλησίαστάἹεροσόλυμα,φρόντισεγιάτούςφτωχούς,τίςχῆρες καίτάὀρφανά.ἩχριστιανικήἘκκλησίαἦτανπρώτηστήν ἱστορίατῆςἀνθρωπότητος,πούἵδρυσεκοινωνικήπρόνοια. Ἀλλάκαίστήσυνέχεια,ἡἘκκλησίασυνεχίζειδιάμέσουτῶν αἰώνωντόφιλανθρωπικόκαίπρονοιακότηςἔργο».Τόἔργο αὐτόπρέπεινάἐνισχύεταιἀπότούςπιστούς,ἀνάλογαμέτίς δυνατότητεςτοῦκαθενός.Δένπρέπεινάπεριορίζονταιστό κέρμα,πούρίχνουνστόφιλόπτωχοταμεῖο.Χρειάζεταικάτι περισσότεροκαίεἶναιδυνατόαὐτό,ὅτανβάζουνστήζωή τουςδιάφορεςπροτεραιότητες,ἀφήνονταςκατάμέροςτά μάταιακαίπεριττά.

Πρωτ.Δ.Δ.Τ.

Τ ν γ ν τὸὀξύτερονἐθνικὸνπρόβλημασήμεραεἶναιἡδημογραφικὴσυρρίκνωσητοῦτόπου,τὸλεγόμενον δημογραφικὸνπρόβλημα,δηλαδὴ ἡμείωσηκαὶμὴἀνανέωσητοῦ πληθυσμοῦτῆςχώρας.Τὰτελευταῖαπενῆνταπερίπουχρόνιαὁ πληθυσμόςμαςμειώνεταιδιαρκῶς καί,ἂνσυνεχισθῆἡτραγικὴαὐτὴ ὑπογεννητικότητα,θὰφθάσουμε σὲμιὰνἙλλάδαχωρὶςἝλληνες,ὃ μὴγένοιτο!Θὰτὴνκατοικήσουνοἱ ξένοιἔποικοιπάσηςπροελεύσεως καὶἤδηὁἐποικισμὸςαὐτὸςπλησιάζει,ἂνδὲντὸξεπέρασεκιόλας, τὸ20%τοῦπληθυσμοῦμας!

Δὲνἀναφερόμαστερατσιστικὰ στὸπρόβληματῶνξένωνλαθρομεταναστῶν,ποὺαὐξάνονταικαθημερινῶςσὲὅλητὴνἐπικράτειά μας,ἀλλὰστὴνφυγοτεκνίατῶννεωτέρωνγενεῶνκαὶστὸἀποτρόπαιονἔγκληματῆςἐνψυχρῷδολοφονίαςτῶνἀγεννήτωνἐμβρύων μὲτὶςἀμβλώσειςἢἐκτρώσεις,ποὺ ὑπολογίζονταισὲ300.000καὶπλέ- ονκαὶμάλισταμὲἔξοδατῆςπολιτείας.Πρώτηφορὰστὴνἱστορία τοῦκόσμουτούτουπληρώνειτὸ Κράτοςγιὰτὴνδολοφονίατῶν μικρῶνκαὶἀνυπεράσπιστωνἐμβρύων.ὉἩρώδηςἐδολοφόνησε τὰβρέφητῆςπεριοχῆςτου«ἀπὸ διετοῦςκαὶκάτω».Ἐμεῖςὡςπολιτισμένη(;)κοινωνίατὰσκοτώνουμε,πρὶνγεννηθοῦν,μὲκρατικὲς δαπάνες!

Εἶναιφοβερὸκαὶνὰτὸσκεφθῆ κανεὶςὅτιμόνοιμαςβγάζουμετὰ μάτιαμαςκαὶαὐτοκτονοῦμεὡς Γένος,κάτωἀπὸξενόφερτεςἀντιλήψειςκαὶδαιμονικὲςθεωρίεςκαὶ βλασφημοῦμετὸνἴδιοντὸνΘεὸν μὲτὰἀνόσιαἔργαμας.ΒλασφημοῦμετὸνΘεὸνΔημιουργόν,ποὺ δίνειτὴνεὐλογίατῆςζωῆςκαὶτῆς ὑπάρξεωςστὴνδύστυχηΠατρίδα μας,ἡὁποίαἐπεβίωσεμέσαστὶςχιλιετίεςτῆςἱστορίαςτης,μὲσεβασμὸνστὸνΘεὸνκαὶτὴνἱερότητατῆςζωῆς.

Τὸἔτος1969μιὰὁμάδαψυχωμένωνἀνθρώπωνμὲπίστηστὸν ΘεὸνκαὶμὲμπροστάρηἕνανἉγιορείτηΚαλόγερον,τὸνπ.Νικόδημον(Μπιλάλην),ἀπεφάσισαννὰ ἀντιδράσουνσʼαὐτὸντὸνὀλέ- θριονἐκπεσμὸνκαὶἵδρυσαν,πτωχότατοιὄντες,τὴν«Πανελλήνια ἝνωσηΦίλωντῶνΠολυτέκνων» (Π.Ε.ΦΙ.Π.),μὲσκοπὸννὰβοηθήσουνἠθικὰκαὶὑλικὰτὶςὑπερπολύτεκνεςοἰκογένειες(μὲἄνωτῶν ἑπτὰπαιδιῶν),στὰπολλὰκαὶμεγάπ

μαά ἀφʼἑτέρουνὰπαραδειγματίσουν τοὺςνεώτερους,νὰτοὺςφιλοτιμήσουνκαὶνὰτοὺςπροτρέψουν στὸνὰπροχωρήσουνστὸνδρόμον τῆςπαραδοσιακῆςφιλοτεκνίαςκαὶ καλλιτεκνίας.

Ἀπὸτότεπέρασαντριανταπέντε ὁλόκληραχρόνιαπροσπαθειῶνκαὶ ἀγώνωνμὲθετικὰἐνπολλοῖςἀποτελέσματα,ποὺτὰἀνεγνώρισαν καὶτὰἐβράβευσανἠθικῶςτόσον ἡἹ.ἈρχιεπισκοπὴἈθηνῶν,ὅσον καὶἡἈκαδημίαἈθηνῶν.Τὸπρό-

αω ὲλε εὐχὲςκαὶεὐχολόγιακαὶμὲἠθικὲς ἀναγνωρίσεις.Χρειάζεταιἄμεση καὶγενναίαὑλικὴκαὶἠθικὴβοήθεια.Τόσονγιὰτὴνπροστασίατῶν Πολυτέκνωνκαὶτῶνπαιδιῶντους μὲἀληθινὰκαὶἐπαρκῆχρηματικὰ βοηθήματα,φορολογικὲςἀπαλλαγὲςκαὶδιευκολύνσειςἀπὸμέ- ρουςτοῦΚράτουςστὶςσπουδὲς καὶτὴνἐξεύρεσηἐργασίας,καὶκυρίωςἡχάραξημιᾶςσταθερῆςφιλοπολυτεκνικῆςπολιτικῆς,ὥστε νὰἐμπνεύσητὸαἴσθημαἀσφάλειαςκαὶβεβαιότητας,ὅτιμιὰφτωχὴ πολύτεκνηοἰκογένειαθὰἔχειπραγματικὴκαὶσοβαρὴὑλικὴβοήθεια, ὅτανἀποφασίσηνὰἀποκτήση πολλὰπαιδιά.Πρέπεινὰἔχηστηρίγματασοβαρὰκαὶἐξασφαλισμέ- νακαὶἀπὸτὸκράτοςκαὶἀπὸτὸ κοινωνικὸνσύνολον,τὸὁποῖον πολλαπλῶςὑπηρετεῖὁκόσμοςτῶν πολυτέκνων,ὅσονκαὶἂνμερικοὶ κάνουνὅτιδὲντὸἀντιλαμβάνον-

πληρώνονταιἀκριβῶς41χρόνια ἀπὸτὴνἵδρυσηκαὶθετικὴπορεία τῆς«ΠανελληνίουἙνώσεωςΦίλων τῶνΠολυτέκνων»,ποὺπροσφέρει τὸκατὰδύναμιν,ὑλικὴκαὶἠθικὴ βοήθειασὲπολλὲςὑπερπολύτεκνεςοἰκογένειεςσὲὅλητὴΧώρα, ἀλλὰπάντοτεἡζήτησηεἶναιμεγαλύτερηἀπὸτὶςπροσφερόμενες δωρεὲςσὲεἴδηρουχισμοῦ,τροφίμωνκαὶχρημάτων.Χρειάζεταιὅλοι νὰδώσουμετὴνμικρὴἢτὴνμεγάληβοήθειάμαςπρὸςτὴνΠ.Ε.ΦΙ.Π. καὶμάλιστασὲσταθερὴβάση,μὲ τὴνπροσφορὰἑνὸςποσοῦκάθε μήνα.Ὅσονμπορεῖὁκαθένας μας.

ἩΠ.Ε.ΦΙ.Π.,ποὺἔχειγραφεῖα στὴνὁδὸνἈκαδημίας78Δ΄(ἰσόγειο) στὴνἈθήνα(Ταχ.Κῶδιξ10678),διαμὲ φε δωρούμεναχρήματακαὶδὲνχάνεταιοὔτεμιὰδεκάραἀπὸτὰπροσφερόμενα—εἶμαισὲθέσηνὰτὸβεβαιώσωκαὶπροσωπικῶς—,ἀλλὰ πάντοτεχρειάζονταιπερισσότερα, διότιτὰἁπλωμέναχέριατῆςἀνάγκηςἀπὸὅληντὴνΧώραεἶναιπερισσότερα.

ΣτὴνΧώραμαςἔχειἀναφανεῖ καὶλειτουργεῖτὰτελευταῖαχρόνια ὁθεσμὸςτοῦ«Χορηγοῦ»γιὰθέ- ματακαὶπροσπάθειεςστὸντομέα τοῦἀθλητισμοῦ,τῆςκαλλιτεχνικῆς δραστηριότητοςκαὶἄλλωνσκοπῶν,ὅπωςλ.χ.οἱΤράπεζεςκαὶδιάφορεςμεγάλεςἐπιχειρήσεις,ποὺ γίνονταιχορηγοὶγιὰτὴν«Ὀλυμπιάδα»καὶτὸΚράτοςἀπαλλάσσει φορολογικῶςτὰδιατιθέμεναποσά. Γιατίδὲνθὰμποροῦσενὰγίνηκαὶ γιὰτὸπρῶτον,τὸκορυφαῖον ἐθνικὸνπρόβληματῆςὑπογεννητικότητοςκαὶνὰἐνισχυθῆτὸἔργον τῆςΠ.Ε.ΦΙ.Π.,ποὺεἶναικαθαρὸν καὶτίμιον,καὶἐνεργεῖἄμεσα, οὐσιαστικὰκαὶθετικὰκαὶκυρίως δὲνἔχειτὶςγραφειοκρατικὲς ἀγκυλώσειςτῶνδημοσίωνὑπηρεσιῶν;

Ψυχικὴγενναιότηταχρειάζεται, πίστηστὴνὈρθόδοξηἘλπίδαμας καὶἀγάπηγιὰτὸΓένοςμας,ποὺ βρίσκεταικαὶπάλισὲμίαπολὺκρίσιμηκαμπὴτῆςἱστορίαςτου,ἀνάμεσασὲπολλὲςσυμπληγάδεςφίλωνκαὶἐχθρῶν.Ὅσοινοιώθουν μέσατουςαὐτὴντὴνψυχικὴνγενναιότητα,τὴνἐλπίδακαὶτὴνἀγάπη,ἂςκάνουνἕνατηλεφώνημα στὴνΠ.Ε.ΦΙ.Π.(Τηλ.210–38.38.496 καὶ210–38.22.586καὶΦΑΞ21038.39.509)καὶἂςμιλήσουνμὲτὸν π.Νικόδημον(Μπιλάλην),ποὺἐπιμελεῖταικαὶτὸπεριοδικὸντῆς Π.Ε.ΦΙ.Π.«ἩπολύτεκνηΟἰκογέ- νεια».

Ἐλᾶτεὅλοικοντά.Ἐλᾶτενὰζεσταθοῦμεστὴνφωτιὰτῆςἀγάπης, νὰξαναθυμηθοῦμεὅτιεἴμαστε ΧριστιανοὶὈρθόδοξοικαὶἀνήκουμεστὸἔνδοξονΓένοςμας,ποὺ πρέπεινὰἐπιζήσησὲμιὰἙλλάδα μὲἀληθινοὺςἝλληνες.Σὲαὐτοὺς ἀπευθύνεταικαὶτούτηἡὁλόκαρδη ἔκκλησηκαὶὅσοιεἶναιτίμιοικαὶ εἰλικρινεῖςθὰτὴνκαταλάβουν σωστὰκαὶθὰἀπαντήσουνἔμπρακταστὸἐρώτημα:Θὰἀφήσουμε τὴνἙλλάδαχωρὶςἝλληνες; ἘλᾶτεκοντὰστοὺςΠολυτέκνους καὶβοηθῆστετους,ὅπωςκαὶαὐτοὶ μᾶςβοηθοῦνμὲπολλοὺςτρόπους. Ἐλᾶτεὅλοικοντά.Ἡφωτιὰτῆς ἀγάπηςδὲνἔχεισβήσει.

(3ον)

Ἡδιάνοιαεἶναιἁπλᾶμίαἀπότίς δυνάμειςτοῦνοῦ,τῆςψυχῆς.Ὁ νοῦς,ὁπυρήναςτῆςψυχῆς,γεννᾶ τόνλόγον,τήνσκέψιν,ἤἀποδέχεταιτήνσκέψιν,τόνλογισμόν,πού τοῦὑποβάλλειὁΘεός,ἤὁδιάβολος.Ἡδιάνοιαἐπεξεργάζεται,διά τοῦἐγκεφάλουκαίτῆςλογικῆς, τήνσκέψιν,καί,ἐάνὁνοῦςτήν ἐγκρίνηκαίτήνἀποδεχθῆ,ἐάν δηλ.κάνησυγκατάθεσινεἰςἐκεῖνο πούτοῦὑποδεικνύειἡσκέψις,ὁ λογισμός,τότεδίδειἐντολήνεἰς τήνδιάνοιαννάκάνηπρᾶξιντήν σκέψιν.Καίἡδιάνοιακινεῖτόν ἐγκέφαλον,ὁδέἐγκέφαλοςτό σῶμα,πούπραγματοποιεῖ,φέρει εἰςπέρας,ἐκεῖνοπούπροέτεινεἡ σκέψις.Ἔτσικινεῖταιὁἄνθρωπος. Ὅπως,λοιπόν,ὁἄνθρωποςχειρίζεταιτόνἠλεκτρονικόὑπολογιστή του,διάτῆςδιανοίαςτου,ἔτσικαί ὁνοῦςτοῦἀνθρώπου,ὁπυρήνας τῆςψυχῆςτου,χειρίζεται,διάτῆς διανοίας,τόνἐγκέφαλοτοῦ ἀνθρώπου.

Κάθε,ὅμως,σκέψιςἤλογισμός πούγεννᾶταιεἰςτόνἄνθρωπον προέρχεταιπάνταἀπότήνφυσικήντουπηγήν,πούεἶναιὁνοῦς του;Ὄχιπάντα.Διότι,σκέψειςἤ λογισμοίὑποβάλλονταιεἰςτόν ἄνθρωπονκαίἀπόδύοἄλλεςὀντότητες:ἈπότόνΘεόν,ἤἀπότόν διάβολον.Δηλ.,μίασκέψιςπού γεννᾶταιεἰςτόννοῦντοῦἀνθρώπουμπορεῖνάπροέρχεται,εἴτεἀπό τόννοῦντοῦἀνθρώπου,τήνφυσικήντουπηγήν,εἴτεἀπότόνὑπέρτατονΝοῦν,τόνΘεόν,πούθέλει νάσώσηκαίβοηθήσητόνἄνθρωεε νιά θέλεινάπλανήσηκαίκαταστρέψη τόνἄνθρωπον.Ὁνοῦς,λοιπόν, τοῦἀνθρώπουεἶναιἡπηγήτῶν σκέψεώντου,ἐάναὐτέςδένπροέρχονταιἀπότόνΘεόνἤτόνδιάβολον.Καίὁνοῦςτοῦἀνθρώπου, ὁπυρήναςτῆςψυχῆςτου,εἶναι ἐκεῖνοςπούγεννᾶτόνλόγον,κινεῖ τήνδιάνοιανκαίτόνἐγκέφαλον καίεἶναιὑπεύθυνοςδιάτίςπράξεις τοῦἀνθρώπου. Συμβαίνει,ὅμως,ὁνοῦςτοῦ ἀνθρώπου,νοουμένουὡςἡπηγή τῶνσκέψεωνκαίτῶνλογισμῶν του,πούεἶναιὁὀφθαλμός,ὁπυρήνας,τῆςψυχῆςτοῦἀνθρώπου, δηλ.ἡψυχήτοῦἀνθρώπου,νά εἶναιἕνααὐθυπόστατονκτίσμα,νά ἔχηδηλ.ἰδικήντουὑπόστασιν,ξεχωριστήνἀπόἐκείνηντοῦσώματοςτοῦἀνθρώπου,τόὁποῖονπαραμένειζωντανόκαίἀθάνατοκαί μετάτόνβιολογικόθάνατοτοῦ ἀνθρώπου.Εἶναιδηλ.μίαὀντότητα ξεχωριστήἀπότόσῶματοῦ ἀνθρώπου,πούζεῖκαίμετάτόν βιολογικότουθάνατο,κάτιπού δένσυμβαίνειεἰςτάζῶα.Τάζῶα, καίδήὁχιμπαντζής,πούλέγουνοἱ ἐξελικτικοίὅτιεἶναιτόπλησιέστεροπρόςτόνἄνθρωπο,ἐξελικτικά, ζῶο,δένἔχουνψυχήὡςαὐθυπόστατηὀντότητα.Ἡψυχήτῶνζώων πεθαίνειμαζίμέτόνβιολογικόθάνατοτοῦσώματόςτους.Καί,ἐπειδήδένἔχουνψυχήὅμοιαμέτοῦ ἀνθρώπου,δηλ.πούνάεἶναιαὐθύπαρκτοκτίσμακαίνάσυνίσταται ἀπόνοῦν,λόγονκαίπνεῦμα,γι᾽ αὐτόκαίτάζῶαδένἔχουνλόγον. Ἔχουνφωνήν,ἀλλάδένἔχουνλό-

ΣΥΝΕΧΕΙΑΕΙΣΤΗΝ4ηνΣΕΛ.

Θὰ ἀφήσωμεν τὴν Ἑλλάδα χωρὶς Ἕλληνας;

ΠΡΩΤΟΝΕΘΝΙΚΟΝΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟΝ

ΤΟΛΥΧΝΑΡΙΤΗΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥΖΩΗΣ

Στήνκοινωνίαπάνταὑπάρχουν πονηροίἄνθρωποι,οἱὁποῖοιμέ πολλούςτρόπουςἐνοχλοῦντούς ἄλλους,προκαλώνταςδυσάρεστες καταστάσεις.Ἡστάσητῶνχριστιανῶνἀπέναντισ᾽αὐτούςπρέπει νάεἶναιπνευματικήκαίὄχιἐνστικτώδης,κάτιφυσικάπούδένσυμβαίνειστήνμεγάληπλειονότητα,ἡ ὁποίαἀκολουθεῖτόνόμοτῆςταυτοπάθειας,δηλαδή«ὀφθαλμόν ἀντίὀφθαλμοῦκαίὀδόνταἀντί ὀδόντος».Βέβαια,ὁΧριστόςἔχει καταργήσειμέτήνέατουἐντολή «μήἀντιστῆναιτῷπονηρῷ»τόνόμοαὐτό.Εἶναιὅμωςἀπαραίτητοὁ χριστιανόςνάζεῖπνευματικάγιάνά μπορέσεινάἀνταποκριθεῖστήν ἐντολήαὐτή.Διαφορετικάθάτή θεωρήσειἀνεφάρμοστη,ἄνὄχικαί ἀδιανόητη.

Νάμήπροβάλλετεἀντίσταση στόνπονηρό,λέειὁΧριστός,καί ἀναφέρειἐνδεικτικάπέντεπεριπτώσειςἀπότήνκαθημερινήζωή. Ἐάνκάποιοςθρασύςκαίὀξύθυμος ἄνθρωποςσέραπίσειγιάκάποιολόγοστόδεξιόμάγουλο,μήἐκνευρισθεῖς,ἀλλάγύρισεκαίτόἀριστερό γιάνάσέξαναχτυπήσει.Μόνοὁβαθύταταταπεινόςἄνθρωποςμπορεῖ νάφτάσεισέμιάτέτοιακατάσταση ἀνωτερότητας.Δυστυχῶς,οἱπολλοί ἀντιδροῦνἄμεσαμέτόνἴδιοτρόπο ἤἀκριβέστερα,ὅτανδέχονταιἕνα ράπισμα,τόἀνταποδίδουνμέδύο καίπερισσότεραραπίσματα,μή ἀνεχόμενοιτήνπροσβολή.Καίσυνήθωςκαταλήγουνστάδικαστήρια.

Ἐπίσης,ἐάνκάποιοςκαταφύγει στόδικαστήριο,γιάνάσοῦπάρειτό πουκάμισο,ἄφησέτουκαίτόπανωφόρι.Δηλαδή,μήδίνειςκαμιά σημασίαστήνπροσπάθειατοῦ ἀνθρώπου,πούθέλεινάσοῦἀφαιρέσεικάτι,ἀσήμαντοκαίεὐτελές. Ἄφησέτοννάσοῦπάρεικαίκάτι παραπάνω.

ΚαίσυνεχίζειὁΧριστός.Ἐάνσέ λι,πήγαινεμαζίτουδύο.Σ᾽ἐκεῖνον

πάρεικάποιοςἀγγαρείαγιάἕναμίπούσοῦζητάεικάτι,νάτοῦτόδίνεις,κιἄνκάποιοςθέλεινάτοῦδανείσειςκάτι,μήτοῦτόἀρνηθεῖς. Δηλαδή,νάεἶναιπρόθυμοςγιάἐξυπηρέτησηὁχριστιανόςκαίνάμήδιστάζεινάδιευκολύνειτούςἄλλους καίὅτανἀκόμαγνωρίζειὅτιδένθά τοῦτόἀναγνωρίσουν.

Ἡνοοτροπίατῶνκοσμικῶνἀνθρώπωνἀπορρίπτειτήνἐντολή«μή ἀντιστῆναιτῷπονηρῷ»καίκαλλιεργεῖτήδυναμικήἀντίδραση,γεγονόςπούδημιουργεῖσωρείακοινωνικῶνπροβλημάτων.Ἔχουμεἀδιάκοπεςσυγκρούσεις,ἀντεκδικήσεις, ὑπονομεύσειςκαίἀδικίες.ὉΧριστός τάἀρνεῖταιὅλααὐτάκαίκάνειἕνα ἀκόμαβῆμαπιόμπροστά.Ὑποδεικνύειἀγάπηπρόςτούςπονηρούς καίἐχθρικάδιακείμενους.Συμβουλεύειὅτιὁχριστιανόςδένπρέπεινά κάνειδιακρίσεις,νάἀγαπάειδηλαδή αὐτούςπούτόνἀγαποῦνκαίνάμισεῖαὐτούςπούτόνμισοῦν,ὅπως συνήθωςκάνουνοἱμακράντοῦ Θεοῦἄνθρωποι.Εἶναιἄκρωςδιαφωτιστικάτάλόγιατου:«Νά ἀγαπᾶτετούςἐχθρούςσας,δίνετε εὐχέςσ᾽αὐτούςπούσᾶςδίνουνκατάρες,εὐεργετεῖτεαὐτούςπούσᾶς μισοῦν,καίπροσεύχεσθεγι᾽αὐτούς πούσᾶςκακομεταχειρίζονταικαί σᾶςκαταδιώκουν».Μόνοἔτσιθά μπορέσουννάγίνουνπαιδιάτοῦ οὐράνιουΠατέρα.Μέἄλλαλόγια ζητάειἀνατροπήτῶνκαθιερωμένων καίὑπέρβασητῶνἀνθρώπινωνἀδυναμιῶν.Προτρέπειοἱχριστιανοίνά ἀγωνίζονταιγιάτήντελειότητα,ἀκολουθώντας,τόκατάδύναμη,τήντελειότητατοῦἐνοὐρανοῖςΠατέρα.

ΑὐτήἡδιδασκαλίατοῦΧριστοῦ δένσυγκινεῖτούςσημερινούς ἀνθρώπους,οἱὁποῖοιεἶναιὑλόφρονεςκαίφιλήδονοι.Ἔγνοιάτουςεἶναι μόνοτάὑλικάἀγαθά,ἡπεριουσία, ἡδόξα,ἡἐξουσίακαίγενικότεραἡ ἀξιοποίησηὅλωντῶνεὐκαιριῶν πρόςἴδιονὄφελος.Παρ᾽ὅλααὐτά οἱἀληθινοίχριστιανοίσυνεχίζουν, πρέπεινάσυνεχίζουν,τόνπνευματικότουςἀγώνακαίνάμένουνἀνεπηρέαστοι.Νάεἶναιἀπαθεῖςστά ὅσασυμβαίνουνγύρωτουςκαίνά φωτίζουνμέτόταπεινόλυχνάριτῆς ἐνάρετ

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΣ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ς

Πρεσβ.ΔιονύσιοςΤάτσης

Ἡ ἐκδημία τοῦ πρώην μητροπολίτου Φλωρίνης, Πρεσπῶν καί Ἐορδαίας Αὐγουστίνου Καντιώτη λύπησε πολλούς βαθύτατα. Δέν θά σταθοῦμε στά γνωστά βιογραφικά του στοιχεῖα. Στό σύντομο αὐτό ἄρθρο θά προσπαθήσουμε νά σκιαγραφήσουμε τήν ξεχωριστή προσωπικότητά του, τό πλούσιο ἔργο του καί τή μεγάλη προσφορά του, πού ἤδη ἔχει ἀναγνωρισθεῖ.

Ἡ θερμή, ἀκλόνητη καί πηγαία πίστη του στόν Θεό, ἡ ἀγάπη του γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τό συνεχές ἐνδιαφέρον του γιά τόν πάσχοντα συνάνθρωπο, ἡ ἀσίγαστη μέριμνα γιά τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου καί τή σωτηρία τῶν ψυχῶν, ὁ ἀσκητικός βίος του, ἡ ἀνιδιοτέλεια καί ἡ φιλανθρωπία τόν χαρακτηρίζουν. Τά φλογερά κηρύγματά του δέν ἦταν γιά θόρυβο καί ἐντυπωσιασμό, ἀλλά γιά ἀνόρθωση, ἀνάταση, μετάνοια καί διόρθωση. Δέν φοβόταν νά καυτηριάσει, ὡς προφήτης καί ἀπόστολος, τό κακό ἀπ᾽ ὅπου καί ἄν προερχόταν. Οἱ λόγοι του μέ- νουν στ᾽ αὐτιά μας ὡς ἐγερτήρια σαλπίσματα κατά τῆς ἀδικίας, τῆς ἀνομίας καί τῆς ἠθοφθορίας. Κόσμος πολύς καί πιστός τόν ἀκολουθοῦσε παντοῦ καί πάντοτε ἀφοσιωμένα. Δέν χρησιμοποίησε τήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ ποτέ γιά ἴδιον ὄφελος. Δέν δημιούργησε ποτέ παρατάξεις καί σχίσματα ἀνεπίτρεπτα.

Ἀκάματος, ἱεροκήρυκας, γενναῖος ἱεραπόστολος, ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἀκριβοδίκαιος, τίμιος καί εἰλικρινής. Εἶχε φόβο Θεοῦ καί δέν φοβόταν κανένα. Ἵδρυσε οἰκοτροφεῖα, ἱεραποστολικούς συλλόγους, φιλανθρωπικά σωματεῖα, ἀδελφότητες καί εὐαγῆ ἱδρύματα. Ἐνδιαφέρθηκε ἰδιαίτερα γιά τήν ἐμψύχωση τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας. Μελετοῦσε τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Ἁγίους Πατέρες. Ἔγραψε δεκάδες διδακτικά καί ψυχωφελῆ βιβλία καί χιλιάδες ἐποικοδομητικά ἄρθρα. Ἀγρυπνοῦσε γιά νά προσεύχεται, νά μελετᾶ καί νά γράφει κείμενα ἀφυπνιστικά. ριουσία, ἀγάπη στά χρήματα καί

Ἦταν ἕνας ἀσκητής ἐπίσκοπος. Δίχως καμιά προσωπική πεστά πολλά καί πολυτελῆ ἄμφια. Χρήματα δέν ἔπιανε στά χέρια του. Ἡ ἀφιλοχρηματία του παροιμιώδης. Ὑπῆρξε πανωμολογούμενα πρότυπο ἀσκητικοῦ ἱεράρχη. Οἱ ἀγῶνες του εἶχαν στόν βίο του συνέπεια. Δέν ἔλεγε ἄλλα

η ἀγάπη ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Ἱεροί Κανόνες, τό κήρυγμα, ἡ ἱεραπο-

στολή καί ἡ φιλανθρωπία. Γι᾽ αὐτό κτύπησε σφόδρα αἱρετικούς, μασώνους, πλουτοκράτες καί κληρικούς, πού λησμόνησαν γιατί φόρεσαν τό ράσο. Δέν ἤθελε νά σκανδαλίζει, ἀλλά οὔτε καί ἄλλοι νά σκανδαλίζουν τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶχε μανία, ἐκδικητικότητα καί μισαλλοδοξία. Δέν ἔκανε τίποτε γιά προβολή τοῦ ἑαυτοῦ του. Πονοῦσε καί φώναζε. Δέν φώναζε γιά νά φωνάζει, γιά νά θαυμάζεται, γιά νά χειροκροτεῖται. Ὑποστήριζε μέ πάθος τήν ἀλήθεια. Ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀδικία, ἡ βλασφημία, ἡ ἀτιμία τόν στεναχωροῦσαν πολύ. Ἐνοχλοῦσε ἡ φωνή του, ἐνίοτε καί ἡ παρουσία του. Πολλοί ἅγιοι ἔκαναν ὅτι ἔκανε. Σέ μιά ἐποχή φυγόπονη, χλιαρή καί χαλαρή ὁ Αὐγουστῖνος ἐθεωρεῖτο ξένος, ἀπόμακρος, μακρυνός, παλαιός, παραφωνία, ὑπερβολή. Οἱ βολεμέ- νοι δέν τόν ἤθελαν τόν Αὐγουστῖνο. Ἡ ἀρετή καί σιωπῶσα ἐλέγχει τούς ὀκνηρούς συνήθως.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία του θύμιζε ἔξοδο ἁγίου ἀπό αὐτή τή ζωή. Ἡ εἰρήνη τοῦ προσώπου του, ἡ εὐκαμψία τοῦ λειψάνου του, τό πλῆθος τῶν ἀρχιερέων, οἱ χιλιάδες τῶν πιστῶν ἀπ᾽ ὅλη τήν Ἑλλάδα, ἔδιναν τήν αἴσθηση ὅτι κηδευόταν ἕνας ἅγιος. Δικαιώνονταν κατά κάποιο τρόπο οἱ μακροί ἀγῶνες του. Ὁ παρεξηγημέ- νος, περιφρονημένος καί ἀπορριμένος Καντιώτης ἔφευγε δικαιωμένος καί δοξασμένος. Στή ζωή αὐτή πού κάποιοι πρόωρα τόν εἶχαν θάψει, τώρα ἔκλαιγαν καί τόν ὑμνοῦσαν. Ὅσο ζοῦσε τόν ἔλεγαν ὑπερβολικό, φανατικό, ἀκραῖο, πεισματάρη, παράξενο καί παράτολμο. Δέν κρίνω τούς ἄλλους, ἁπλά καταγράφω μία κατάσταση. Στήν ἐπικρατοῦσα σιωπή καί ἀπραξία ἡ μνήμη του προβληματίζει.

Ὁ ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἦταν ἀγαθός, καθαρός, τίμιος, ἄξιος, ἀξιόλογος, ἀξιοσέβαστος, ἀξιομακάριστος καί ἀξιομνημόνευτος. Ἡ πίστη του ἦταν ἀμόλυντη καί ἡ ἀγάπη του γιά τήν Ἐκκλησία ἀποδεδειγμένα μεγάλη μέ μακρά διακονία σέ αὐτή. Ἦταν μαχητής ἀποφασιστικός καί τολμηρός, πού συγκινοῦσε καί συνήρπαζε τά πλήθη. Ἡ πίστη του τόν ἐνδυνάμωνε στούς ἀγῶνες του. Ἦταν πλούσιος στήν πενία του. Εἶχε πλήρη ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Ζοῦσε αὐτά πού ἔλεγε. Ἦταν ἐργατικός καί δραστήριος. Τά τελευταῖα του ἔτη σιώπησε ἀπό τήν ἀσθέ- νεια καί τά γεράματα. Εἶχε πεῖ πολλά. Τά εἶχε πεῖ ὅλα. Ἄφησε νά μιλήσουν ἄλλοι. Μά γιατί δέν μιλοῦν;

Δέν νομίζω ὅτι χρειάζεται τώρα ἕνας διδακτικός ἐπίλογος μέ συμπεράσματα. Τά παραπάνω λίγα καί ἀποσπασματικά λόγια λένε ἤδη πολλά. Ἔγραψαν ἄλλοι καί θά γράψουν καί ἄλλοι πολλά. Ὁ Γέροντας Αὐγουστῖνος ἦταν σπάνια, ἰδιαίτερη, μεγάλη, εὐλογημένη, μοναδική προσωπικότητα, πού βοήθησε πολλούς πολύ σέ μία ἀρκετά δύσκολη ἐποχή.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΑΣΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ

Τοῦ Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Ἁγιορείτου

ΕΚΦΡΑΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΓΩΝΙΑΣ

Μέ πολλάς ἀναγνώσεις καί πολλούς ἀποδέκτας

(1ον)

Εἶναι γνωστό στήν ἐκπαιδευτική κοινωνία καί ἰδιαίτερα στούς θεολόγους ἐκπαιδευτικούς καί μή ὅτι τό Ὑπουργεῖον Παιδείας ἀπό τό 1982 καί ἐντεῦθεν ἀρνεῖται τό διάλογο γιά τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τά συναφῆ πρός αὐτό ζητήματα μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων. Ἐμεῖς ὅμως ἐπιμένουμε κρούοντες τήν θύρα τῆς Πολιτείας καί συνεχῶς ὑποβάλλουμε στήν πολιτική ἡγεσία τοῦ Ὑπουργειου Παιδείας τά Ὑπομνήματά μας, κατά περίπτωση, γιά θέματα πούἀφοροῦν τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τή Θρησκευτική καί ἐθνική ἀγωγή τῶν νέων μας καί τῆς κοινωνίας γενικώτερον.

Τά δύο τελευταῖα χρόνια κατ᾽ ἐπανάληψη καί ἐπιμόνως, παρακαλοῦμε προφορικῶς καί ἐγγράφως τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο νά δεχθεῖ τό Δ.Σ. τῆς ΠΕΘ γιά θέματα πού ἔχουν σχέση μέ τή θρησκευτική Ἀγωγή τῶν νέων στήν Πρωτοβάθμια καί Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση καί τά σχολικά Βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, χωρίς ὅμως τό αἴτημά μας νά ἱκανοποιεῖται. Ἐπειδή, ὡς Γενικός Γραμματέας τῆς ΠΕΘ καί Ἀρχισυντάκτης τοῦ Περιοδικοῦ « Κοινωνία», στό ὁποῖο δημοσιεύονται οἱ Δραστηριότητες τῆς ΠΕΘ καί ἡ ὅλη ἀλληλογραφία της γιά τήν ὁποία εἶμαι καί ὑπεύθυνος κατά τό Καταστατικό τῆς Ἑνώσεως, γνωρίζω τά παραπάνω. Καί ἐπειδή δέν ἔχω τό δικαίωμα τῆς σιωπῆς ἤ τῆς παραιτήσεως τῶν αἰτημάτων τοῦ Θεολογικοῦ Κλάδου, αὐτή τή φορά ἀπευθύνομαι ὡς ἁπλός θεολόγος πρωτίστως στόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, στά μέλη τῆς Δ. Ι. Συνόδου καί στούς Σεπτούς Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας, στή θεολογική κοινότη-

τα καί δευτερευόντως στήν Πολιτειακή καί Πνευματική ἡγεσία τοῦ Ἔθνους μας.

Μακαριώτατε, ἅγιοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἡ ἐπιστολή μου αὐτή: « ἔκφραση θεολογικῆς ἀγωνίας μέ πολλές ἀναγνώσεις καί πολλούς ἀποδέ- κτες» ἔχει προσωπικό χαρακτήρα. Ἐκφράζω τόν ἑαυτό μου καί μόνον, ἀκόμη καί στά σημεῖα πού ἐπικαλοῦμαι μαρτυρίες ἄλλων, κρίσεις καί ἀπόψεις. Αὐτό γίνεται γιά νά καταστήσω σαφέστερο τό λόγο μου μέ τήν ἀναφορά σέ γνωστά θέ- ματα- κοινά σέ ὅλους μας. Ἀναμφισβήτητα ἡ προσωπική ἔκφραση θεολογικῆς ἀγωνίας καί πικρίας αὐτομάτως, λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, ἀπηχεῖ καί ἐκφράζει μιά καθολικότητα, καί ἔχει γενικώτερη

τῶν Θρησκευτικῶν καί οἱ παρενέργειες

Μέ ἀφορμή τή συνάντηση τῆς ΠΕΘ μέ τή Συνοδική Ἐπιτροπή γιά τή νεότητα καί τήν Παιδεία στίς 11Μαρτίου 2010 σχετικά μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, συντάχθηκε τό παρακάτω κείμενο γιά τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν.

Μέ τίς ἐγκυκλίους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Διά βίου μάθησης καί Θρησκευμάτων περί ἀπαλλαγῆς τῶν ἑτεροδόξων ἤ ἀλλοθρήσκων μαθητῶν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τό 2008, ἀνεφύη, κατά παράδοξον τρόπον ἀπό κάποιους κύκλους, καί θέμα ἀλλαγῆς τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Τό θέμα πρωτοεμφανίστηκε σέ Ὑπόμνημα τῶν θεολόγων τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, πρός τόν τότε Ὑπουργό Ἐθνικῆς Παιδείας κ. Εὐριπίδη Στυλιανίδη (Σεπτέμβριοςτοῦ 2008). Τό ὑπόμνημα τῶν τριῶν θεολόγων ἐντελῶς ἄτυπον: δέν ὑπεβλήθη στό Συμβούλιο τοῦ Π.Ι., οὔτε διεβιβάσθη μέ ἀριθμό πρωτοκόλλου τοῦ Π.Ι καί ἀσφαλῶς δέν ἐστάλη ἱεραρχικῶς. Δέν γνωρίζουμε τήν ἀντίδραση τοῦ κ. Ὑπουργοῦ τόσον πρός τό περιεχόμενο τοῦ Ὑπομνήματος, ὅσον καί ὡς πρός τήν καθ᾽ ὑπέρβαση τῆς ἱεραρχίας καί τῆς ὑπηρεσιακῆς τάξεως ἀποστολή αὐτοῦ. Ὡς πρός τό περιεχόμενό του ἐπισημαίνουμε περιληπτικῶς τά ἑξῆς: Ζητεῖται ἀνάκληση τῆς ὑπουργικῆς Ἐγκυκλίου περί ἀπαλλαγῆς τῶν μαθητῶν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, β) προτείνεται ὅμως ἀλλαγή τοῦ χαρακτῆρος τοῦ Μαθήματος, ἀποκοπή αὐτοῦ ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί γιά τήν ὑλοποίηση τῶν προτάσεών τους προτείνουν: «νέα νομιμοποιητική βάση»! Δηλαδή τροποποίηση τοῦ Συντάγματος καί κατάργηση τῆς Νομοθεσίας πού προβλέπει τήν διάπλαση ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως τῶν μαθητῶν (ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, Νόμος 1566/85 καί 590/77, ὥστε τό μάθημα νά γίνει γνωστικό, Θρησκειολογικό κ.λπ. Τό μήνυμα τοῦ ὑπομνήματος αὐτοῦ ἀπηχοῦν καί θεολόγοι τῆς περιοχῆς τῶν Πατρῶν, 14 τόν ἀριθμό, σέ σχετικό Κείμενό τους, μέ τό ὁποῖο καί αὐτοί ζητοῦν «νέα νομιμοποιητική βάση». Ἡ ἐνορχήστρωση κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν γίνεται τραγική σέ κείμενο, ὑπογραφόμενο ἀπό 44 θεολόγους, ἀπευθυνόμενο στόν Μακαριώτατο Ἀρχεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο. Οἱ παραπάνω συνάδελφοι διαμαρτύρονται πρός τόν Μακαριώτατο καί τήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι σέ Ἡμερίδα πού ἔγινε τήν 22 Νοεμβρίου στό Διορθόδοξο Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης μέ πρωτοβουλία τῆς ΠΕΘ καί τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν καί Θεσσαλονίκης καί ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἡ ΠΕΘεἰσηγήθηκε τόν διορισμό θεολόγων στή Δημοτική ἐκπαίδευση καί τήν διεύρυνση καί στήριξη τοῦ Μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στήν Πρωτοβάθμια καί Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση καί στήν Ἐπαγγελματική καί Τεχνολογική Ἐκπαίδευση!

Οἱ συνάδελφοι αὐτοί χαρακτηρίζουν τήν πρωτοβουλία τῆς ΠΕΘ «συντεχνιακή» καί ἀρνοῦνται τήν αὔξηση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας τοῦ μαθήματος, τόν διορισμό τῶν θεολόγων στή Δημοτική ἐκπαίδευση, τήν ἀξιοποίηση τῶν ἀδιορίστων θεολόγων ἀπό τήν Ἐκκλησία, καθώς καί τόν Ὀρθόδοξο χριστιανικό χαρακτήρα τοῦ μαθήματος. Ἀπορίας ἄξιον εἶναι καί τό γεγονός ὅτι ἐνῶ τό ἔγγραφο τῶν 44 συναδέλφων θεολόγων εἶχε παραλήπτη τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο, τό Γραφεῖο τοῦ Μακαριωτάτου κοινοποίησε τό ἐν λόγῳ ἔγγραφο στό Ὑπουργεῖο Παιδείας.

«ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΩΝ ΜΟΝΟΚΕΡΩΝ»

Σʼ ἕνα κόσμο, ὅπως ὁ σημερινός, πού ἡ ἀθωότητα ἔχει χαθεῖ, γιατί μέ τή θέλησή μας τήν ἀφανίζουμε, ἕνα βιβλίο πού μᾶς ζωντανεύει τούς χαμένους μονόκερους (αὐτά τά ὄμορφα καί σπάνια ζῶα, σύμβολα τῆς ἀθωότητος) εἶναι ὅ,τι πιό παράδοξο μποροῦσε νά μᾶς συμβεῖ!

Ἡ συγγραφέας τοῦ βιβλίου, Νινέττα Βολουδάκη, ζῶντας σήμερα τόν ἀφανισμό τῆς ἀθωότητος δέν χύνει κορκοδείλια δάκρυα, ὅπως κάνουν αὐτοί πού προκαλοῦν αὐτόν τόν ἀφανισμό, γιά νά κρύψουν τά ἔνοχα ἴχνη τῆς ἄνομης πράξης τους, ἀλλά μέ δύναμη ψυχῆς δίνει ζωή σέ ἐρειπωμέ- να πυργόσπιτα, κάνει τίς πέτρες νά μιλήσουν καί νά διηγηθοῦν αὐτά πού εἶδαν καί ἄκουσαν, ἀνασταίνει ἱππότες, κυράδες, ἄρχοντες καί ἁπλούς καθημερινούς ἀνθρώπους, ἀνακατεύει τήν ἱστορία τοῦ κόσμου ἐπιδιώκοντας νά σκάψει βαθειά τή συνείδηση τοῦ ἀναγνώστη, κάνοντάς τον νά διαπιστώσει (ἄν εἶναι καλοπροαίρετος) ὅτι δέν ἔχει μέσα του τελείως νεκρωθεῖ ὁ πόθος καί ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀθωότητος, ὁ πόθος του νά γίνει καί πάλι ἄνθρωπος…

Τό βιβλίο «Στόν καιρό τῶν Μονόκερων» δέν πασχίζει νά μᾶς φέρει πίσω νοσταλγικά σέ μιά ἐποχή, πού γιά τό σήμερα μοιάζει μέ οὐτοπία, ἀλλά μᾶς λέει μέ πολύ πηγαῖο καί ἀνεπιτήδευτο τρόπο πώς ἐποχή γιά τόν καθένα μας εἶναι τό βαθύτερο εἶναι μας!

Τηλέφωνο παραγγελιῶν: 2103600474

• ΤΡΕΙΣ ΤΡΟΠΟΙ ΓΝΩΣΕΩΣ. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸν «ΞΕ´ Λόγον» τοῦἉγίου Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου: «Αὐτοὶ εἶναι οἱ τρεῖς τρόποι τῆς γνώσεως, στοὺς ὁποίους συγκεντρώνεται ὅλη ἡ πορεία τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, κατὰ τὸ σῶμα, κατὰ τὴν ψυχὴ καὶ κατὰ τὸ πνεῦμα, καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀρχίζει κανεὶς νὰ διακρίνη τὸ καλὸν καὶ τὸ κακόν. Καὶ μέχρι νὰ φύγη ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμον, σ᾽ αὐτοὺς τοὺς τρεῖς τρόπους περιστρέφεται ἡ ψυχὴ καὶ ἐργάζεται μὲ τοὺς τρεῖς τρόπους, ποὺ εἴπαμε… Καὶ αὐτὰ τὰ τρία μέτρα οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὰ ὀνομάζουν: κατὰ φύσιν, παρὰ φύσιν καὶ ὑπὲρ φύσιν».
• ΠΩΣ ΑΠΟΚΤΑΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ. Ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ βιβλίον του «Ὅροι κατ᾽ ἐπιτομὴν» ἀναφέρει τὸν τρόπον ἀποκτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ κάθε πιστόν, λέ- γοντας: «Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐδίδαξε ὅτι “Ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, τηρεῖστε τὶς ἐντολές μου καὶ ἐγὼ θὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου καὶ θὰ σᾶς δώση ἄλλον ὁδηγὸν καὶ παράκλητον (παρηγορητὴν) γιὰ νὰ μένη αἰώνια μαζί σας, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ποὺ εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια καὶ τὸ ὁποῖον ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἀμετα-

νόητος κόσμος δὲν μπορεῖ νὰ λάβη” (Ἰω. ΙΔ´ 15–17). Ὅσον καιρὸν λοιπὸν δὲν τηροῦμε ὅλες τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ δὲν εἴμαστε κατάλληλοι, ὥστε νὰ πάρουμε ἀπὸ αὐτὸ (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα) τὴν καλὴ μαρτυρία, ἂς μὴ περιμένουμε νὰ λάβουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. “Ἐσεῖς ὅμως δὲν εἶστε ἀπὸ τὸν ἄπιστον καὶ ἀμετανόητον κόσμον” (Ἰω. ΙΕ´ 19)».

• «ΑΣ ΤΡΕΞΟΥΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑ». Στὴν «Κλίμακα» τοῦἉγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτουὑπάρχει ἡ ἀκόλουθη συμβουλὴ πρὸς ὅλους μας καὶ ἰδιαίτερα πρὸς τοὺς νέους: «Πρόσφερε μὲ προθυμία στὸν Χριστὸν τοὺς κόπους τῆς νεότητός σου καὶ θὰ ἀπολαύσης στὸ γῆρας σου πλοῦτον ἀπαθείας. Αὐτά, ποὺ συναθροίζονται στὴν νεανικὴν ἡλικίαν τρέφουν καὶ παρηγοροῦν κατὰ τὸ γῆρας, ὅσους ἔχουν ἐξασθενήσει. Ἂς κοπιάσουμε μὲ ζῆλον, ὅσον εἴμαστε νέοι, ἂς τρέξουμε γρήγορα, διότι ἡ ὥρα τοῦ θανάτου εἶναι ἄγνωστη». Ἀλλὰ καὶ ὅσοι δὲν εἶναι πιὰ νέοι, ἂς τρέξουν γρήγορα νὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν, ἂς μετανοήσουμε ὅλοι, ἀφοῦ εἶναι ἄδηλη ἡ μέρα τῆς ἀναχωρήσεώς μας ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμον τῆς φθορᾶς καὶ τῶν βασάνων.
• Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΜΑΣ ΩΦΕΛΕΙ.Πολλοὶ πικραίνονται, ὅταν τοὺς προσβάλλουν ἢ ὅταν τοὺς περιφρονήσουν οἱ ἄλλοι. Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς μᾶς λέγει στὶς περιπτώσεις αὐτὲς νὰ χαιρώμαστε, διότι: «Ὅταν πονέσης ἐξ αἰτίας κάποιας προσβολῆς ἢ περιφρονήσεως, γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ὠφελήθηκε πάρα πολὺ ὁ ἑαυτός σου, ἀφοῦ κατὰ θείαν παραχώρηση ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ σένα ἡ ματαιοδοξία ἐξ αἰτίας τῆς ταπεινώσεως, ποὺ δέχτηκες». Βλέπεις πόσον τέλεια εἶναι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ;
• ΠΩΣ ΘΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΗΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ξεφύλλιζα τὸ ψυχωφελέστατον «Γεροντικὸν» καὶ ὅταν ἔφθασα στὸ κεφάλαιον, ὅπου ἀναφέρονται ρήσεις τοῦ Ἀββᾶ Ὑπερεχίου, ἐδιάβασα τὴν ἀκόλουθη διδασκαλία, ποὺ εἶναι βαθύτατα ἀποκαλυπτικὴ καὶ πολὺ χρήσιμη γιὰ ὅλους μας. Λέγει λοιπὸν γιὰ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον μποροῦμε νὰ κληρονομήσουμε τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὰ ἑξῆς: «Νὰ ἔχης πάντοτε στὸν νοῦ σου τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν καὶ εὔκολα θὰ τὴν κληρονομήσης». Δὲν εἶναι δύσκολον καὶ αὐτὴ ἡ μνήμη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ μᾶς τὰ διδάσκει ὅλα.

Π. Μ. Σωτῆρχος

Ἀνακοίνωσις ὑπό τῆς ΠΕΘ

Μέ ἀφορμήν τήν ἔναρξιν τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους ἡ Πανελλήνιος Ἕνωσις Θεολόγων θά τελέση εἰς τό παρεκκλήσιόν της (Χαλκοκονδύλη 37, ὄροφος 3ος) θεία Λειτουργία. Ἱερουργός θά εἶναι ὁ αἰδεσιμώτατος πρεσβύτερος π. Παναγιώτης Τσιαντῆς, θεολόγος καί φιλόλογος, ἀναπληρωματικόν μέλος τοῦ Δ.Σ τῆς ΠΕΘ. Ἡ θεία Λειτουργία θά τελεσθῆ τήν 2αν Ὀκτωβρίου ἡμέραν Σάββατον καί ὥραν 7.30 π.μ–9.30 π.μ.

Μετονομασία Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Γυθείου καί Οἰτύλου μετονομάζεται, μέ ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰς Ἱεράν Μητρόπολιν Μάνης μέ ἕδραν τό Γύθειον. Ἡ μετονομασία ἔγινε διά ἱστορικούς λόγους. Ὁ ἐπιχώριος Μητροπολίτης μνημονεύεται καί ὑπογράφεται εἰς τό ἑξῆς: «Μητροπολίτης Μάνης».

Ἐπιμέλεια κ.Ἠλία Δ. Μπάκου

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΕΙΣ ΦΗΜΑΣ ΟΤΙ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΛΕΙ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Καί ὑποδεικνύει τήν ἀγοράν τροφίμων διά μεγάλο διάστημα, ἕως ὅτου ξεπερασθῆ ἡ κρίσις

Τελευταίως ἐπικρατεῖ μεγάλη ἀναταραχή μεταξύ τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἐξ αἰτίας μίας φήμης, συμφώνως πρός τήν ὁποίαν ἐνεφανίσθη ὁ μακαριστός Ἁγιορείτης Μοναχός Παΐσιος εἰς κάποιον ἀσθενοῦντα γέροντα καί τοῦ εἶπε ὅτι ἔρχονται συνταρακτικά γεγονότα, τά ὁποῖα ἔχουν σχέσιν μέ μεγάλην κρίσιν, καί τά ὁποῖα θά προκαλέ- σουν μεγάληνἔλλειψιν τροφίμων. Συμφώνως μέ τήν φήμην ὁ γέροντας Παΐσιος συνέστησε τόν ἐφοδιασμόν τοῦ πιστοῦ λαοῦ μέ τρόφιμα διά ἀρκετούς μῆνας. Ἡ φήμη κυκλοφορεῖ μεταξύ τῶν μοναχῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τήν ὁποίαν μεταδίδουν εἰς πιστούς μέ ἀποτέλεσμα μεγάλην ἀναταραχήν καί ἀγωνίαν. Μέ ἀφορμήν αὐτήν τήν φήμην ὁ Μητροπολίτης Αἰγιαλείας καί Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιος, ἔγραψεν εἰς τήν προσωπικήν του ἱστοσελίδα (ἴν θ

«Μερικές φορές, εἶναι ἀλήθεια, στό χῶρο τῶν θρησκευομένων ἀνθρώπων παρατηρεῖται μία ροπή παραγωγῆς καί προωθήσεως “εἰδήσεων”, “ἐμφανίσεων ἁγίων”, “ἐκτάκτων γεγονότων” καί “ἀποκαλύψεων”, διά τῶν ὁποίων προαναγγέλλεται μιά ἐπερχόμενη καταστροφή. Παράλληλα στίς τάξεις μας ἀπαντᾶται κάποια κατηγορία πιστῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νά δεχθοῦν, χωρίς μιά στοιχειώδη ἔστω διασταύρωση, τέτοιες καταστροφολογικές εἰδήσεις! Μιά στοιχειώδης διασταύρωση π.χ. θά ἦταν νά ὑποβάλουν μιά σχετική ἐρώτηση στόν πνευματικό τους πατέρα. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς -μή πνευματικῆς- συμπεριφορᾶς εἶναι ἡ ταραχή, ὁ φόβος ἤ καί κάποτε ὁ πανικός! Ὁπωσδήποτε καταδεικνύει ἔλλειψη πίστεως, δηλ. ἐμπιστοσύνης, στήν Πρόνοια τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ. Ἄλλωστε τί θά ὠφελοῦσε, ἐάν ἐγνωρίζαμε ἐκ τῶν προτέρων μιά ἐπερχόμενη καταστροφή, τήν ὁποία ἔτσι καί ἀλλοιῶς δέν θά μπορούσαμε νά ἀποτρέψουμε; Τί θά μποροῦσα νά κάμω ἐάν π.χ. κάποιος μέ πληροφοροῦσε, ὅτι ὁ τάδε ἅγιος ἐμφανίσθηκε στό δεῖνα πρόσωπο καί τοῦ ἀποκάλυψε, ὅτι τόν ἐρχόμενο Νοέμβριο πρόκειται νά γίνει μιά μεγάλη σύρραξη μέ τήν Τουρκία στό Αἰγαῖο; Τό μόνο πού θά μποροῦσε νά εἶναι βέβαιο, θά ἦταν ἡ ἀγωνία γιά τά μελλούμενα νά συμβοῦν! Δηλ. νά βιώσω ἀπό τώρα μία ἀγωνία, πού ἔτσι κι ἀλλοιῶς δέν εἶναι ἀντικειμενικά δεδομένη! Εἶναι πιθανή, ὄχι ὅμως καί ὑπαρκτή! Ὁ Κύριος ὅμως μᾶς ἐδίδαξε νά φροντίζουμε γιά τό σήμερα, γιά τό “τώρα”, τό μόνο δηλ. πού μᾶς ἀνήκει, καί ὄχι γιά τό αὔριο! Τί μᾶς λέ- γει; “Μή μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε ἤ τί πίητε ἤ τί ἐνδύσησθε· ἐμβλέψατε εἰς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσι, οὐδέ θερίζουσι...καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά… οἶδε γάρ ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρήζετε τούτων ἁπάντων” (Ματθ. 6, 25-34). Δηλ. “Μή μεριμνᾶτε γιά τή ζωή σας, τί θά φᾶτε καί τί θά πίητε, οὔτε γιά τό σῶμα σας, τί θά ντυθῆτε. Κοιτάξτε τά πουλιά πού δέν σπέρνουν, οὔτε θερίζουν… καί ὅμως ὁ οὐράνιος Πατέρας σας τά τρέφει… Ὁ οὐράνιος Πατέρας σας ξέρει καλά, ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπό ὅλα αὐτά”. Μιά καί μοναδική πρέπει νά εἶναι ἡ καθημερινή φροντίδα μας! Μᾶς τό εἶπε καί πάλι ὁ Κύριός μας: “Ζητεῖτε δέ πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν Δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν”. Δηλ. πρῶτα ἀπό ὅλα νά ἐπιζητεῖτε τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐπικράτηση τοῦ θελήματός Του, καί ὅλα αὐτά θά ἀκολουθήσουν”! (ἀνωτ.)

Ἔκρινα ἀναγκαῖο, ἀγαπητοί μου φίλοι, νά προτάξω ὅλες αὐτές τίς διευκρινίσεις, ριψοκινδυνεύοντας νά κατακριθῶ ἀπό μερικούς πιστούς, προκειμένου νά σᾶς παρουσιάσω παρακάτω μιά εἴδηση, πού εἶδε τό φῶς τῆς δημοσιότητος σέ blog τόν περασμένο Αὔγουστο καί ἀναφέρεται σέ κάποια ἐμφάνιση τοῦ Γέροντος Παϊσίου, τοῦ γνωστοῦ ἁγιασμέ- νου Ἁγιορείτου Μοναχοῦ τῆς ἐποχῆς μας. Δέν μπορῶ νά ἀπορρίψω τήν ἀκρίβεια τῆς εἰδήσεως! Δέν μπορῶ νά ἀρνηθῶ, ὅτι ἔγιναν ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα θά διαβάσετε παρακάτω. Οὔτε πάλι δέχομαι, ὅτι ὅλα αὐτά τά γέννησε μιά νοσηρή φαντασία! Συμβαίνουν στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας τέτοια καί ἀκόμη πιό ἐντυπωσιακά θαυμαστά γεγονότα! Ἀλλά, διαβάζοντάς τα, δέν θά σπεύσω νά ἀγοράσω κάποια δοχεῖα λάδι καί ἄλλες ποσότητες τροφίμων, ὅπως λέγει ἡ εἴδηση! Ἄν μάλιστα ἤμουνα Ἡγούμενος σέ κάποιο Ἁγιορείτικο μοναστήρι καί ἔπρεπε νά προβῶ σέ προμήθεια ἀγαθῶν, κατά τήν ὁδηγία τοῦ Γέροντος Παϊσίου, δέν θά πήγαινα σέ ἕνα Σοῦπερ Μάρκετ τῆς Θεσσαλονίκης γιά νά ἀγοράσω χονδρικῶς λάδι σέ δοχεῖα τοῦ μισοῦ ἤ τοῦ ἑνός ἤ τῶν δύο κιλῶν! Θά ἦταν πιό σωστό καί πιό οἰκονομικό, νά παραγγείλω μιά ποσότητα ἐλαίου σέ κάποιο παραγωγό ἤ σέ κάποιο ἐλαιοπαραγωγικό Συνεταιρισμό!

Τελειώνοντας, παρακαλῶ νά εἴμαστε συγκρατημένοι τόσο κατά τήν ἀποδοχή, ὅσο καί κατά τήν μετάδοση παρομοίων εἰδήσεων. Νά ἐπιλέγουμε δέ πρός ἀναμετάδοση τά ψυχικῶς ὠφέλιμα καί ὄχι ὅσα μπορεῖ νά προκαλέσουν πανικό! Εἰδήσεις, ὅπως ὅτι πολύ σύντομα πρόκειται νά γίνουν πολλά καί συνταρακτικά γεγονότα, ὅτι πρόκειται νά γίνει μεγάλος παγκόσμιος πόλεμος, ὅτι θά ἀναστηθῆ ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, ὅτι θά ξαναπάρουμε τήν Πόλη, κυκλοφοροῦν πολύ μέσα στό διαδίκτυο μέ τήν μορφή ὅτι τό εἶπε ἕνας ἅγιος Μοναχός, ἤ ὁ τάδε ἅγιος ἱερομόναχος, ἀσκητής κλπ. Δέν ἀρνοῦμαι ὅτι θά γίνουν ὅλα αὐτά, τά ὁποῖα μᾶς προμηνύουν ἅγιοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὑπερέβησαν τήν ἕλξη τῆς γῆς καί κατέστησαν οὐράνιοι ἀπό ἐτούτη ἐδῶ τή ζωή! Βεβαίως θά γίνουν ὅλα αὐτά!

Ἀλλά δέν μᾶς προσδιορίζουν τό “πότε”;Δέν μᾶς ὁρίζουν χρονικά ὅρια! Ἄρα πρέπει νά τά ἀκοῦμε μέ σύνεση καί νά τά ἀποδεχόμεθα μέ διάκριση! Δέν τά ἀπορρίπτουμε! Δέν μποροῦμε νά τά ἀπορρίψουμε! Ἀλλά ὅταν τά ἀκοῦμε, ἐντείνουμε τόν πνευματικό μας ἀγώνα, τρέ- χουμε στόν πνευματικό, κοινωνοῦμε πιό τακτικά, γινόμαστε ἁγιώτεροι χριστιανοί, συγχωροῦμε τούς ἐχθρούς μας … ἀγωνιζόμαστε περισσότερο! Εὐτυχής εἶναι ὅποιος ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά ζεῖ τήν κάθε ἡμέρα του σάν νά ἦταν ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του!».

Τήν τιμίαν Κάραν καί τά χαριτόβρυτα λείψανα τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰωάννου τοῦ μαρτυρήσαντος ἐν Βραχωρίῳ ὑπεδέχθη τήν 23ην Σεπτεμβρίου ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλοακαρνανίας κ. Κοσμᾶς, ὁ ἱερός κλῆρος, ὁ πιστός λαός, πολιτικαί, δημοτικαί, στρατιωτικαί καί ἀστυνομικαί ἀρχαί τῆς πόλεως τοῦ Ἀγρινίου ἔμπροσθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου. Ἡ τιμία Κάρα καί τά Ἱερά Λείψανα φυλάσσονται εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Προυσσοῦ Εὐρυτανίας καί τά μετέφεραν εἰς τό Ἀγρίνιον οἱ πατέρες Ἱλαρίων καί Γεράσιμος. Μετά τό τέλος τῆς δοξολογίας, ἔγινε λιτανεία, ἡ ὁποία κατηυθύνθη δίπλα ἀπό τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καί εἰς τόν χῶρον εἰς τόν ὁποῖον ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος τό 1814. Εἰς τόν χῶρον ἔχει ἀνεγερθῆ παρεκκλήσιον. Ὁ Μητροπολίτης Αἰτωλοακαρνανίας κ. Κοσμᾶς εἰς ὁμιλίαν του ἐτόνισε μεταξύ ἄλλων ὅτι: «ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου ἀποτελεῖ κήρυγμα ταπεινοφροσύνης καί μετανοίας γιά ὅλους μας καί ἰδιαίτερα γιά τούς νέους δίνει μία ἄλλη προοπτική γιά τή ζωή τους». Συμφώνως μέ ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ὑπό ἡμερομηνίαν 23η Σεπτεμβρίου:

«Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ἐκ Κονίτσης καί ἐν Βραχωρίῳ μαρτυρήσας (ὁ ἐξ Ὀθωμανῶν) γεννήθηκε στήν Κόνιτσα τῆς Ἠπείρου, τό ἔτος 1785 ἀπό μουσουλμάνους γονεῖς. Ὁ πατέρας του ἦταν ξακουστός Δερβίσης (ἱερέας τῶν Μουσουλμάνων) στήν περιοχή. Τό ἀρχικό του ὄνοα σ Σλ ἐ ὁ πατέρας του τόν ἔστειλε στά Ἰωάννινα γιά νά ἐνταχθεῖ στό τάγμα τῶν Δερβίσηδων. Ὅταν ἔγινε καί αὐτός Δερβίσης στάλθηκε στό Βραχώρι τῆς Αἰτωλίας (σημερινό Ἀγρίνιο).

Στό Βραχώρι ἄρχισε νά ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ τό χριστιανισμό καί σιγά – σιγά νά ἀποκαλύπτει τά χριστιανικά του αἰσθήματα. Πέταξε τά ἐνδύματα τοῦ μουσουλμάνου καί φόρεσε τά ἐνδύματα τοῦ χριστιανοῦ. Μετέβη στήν Ἰθάκη, ὅπου βαπτίστηκε χριστιανός καί ἔλαβε τό ὄνομα Ἰωάννης. Κατόπιν ἀναχωρώντας ἀπό τήν Ἰθάκη, δέν ἐπιστρέφει στό Βραχώρι – γιατί κινδύνευε ἡ ζωή του – ἀλλά ἐγκαθίσταται στό χωριό Μαχαλάς (σημερινές Φυτεῖες), ὅπου νυμφεύεται μιά χριστιανή νέα καί ἐργάζεται ὡς ἀγροφύλακας, ζῶντας μιά ἤρεμη, χριστιανική ζωή.

Ἐν τῷ μεταξύ ὁ πατέρας του πληροφορεῖται γιά τή νέα του ζωή καί στέλνει ἀντιπροσώπους νά τόν πείσουν νά ἀλλαξοπιστήσει. Ὁ Ἰωάννης ἀρνεῖται καί τούς διώχνει. Στή συνέχεια συλλαμβάνεται ἀπό τούς Τούρκους καί ὁδηγεῖται στόν Μουσελίμη τῆς περιοχῆς, ὅπου ὁμολογεῖ τήν πίστη του στόν Χριστό. Μετά ἀπό ἀρκετά βασανιστήρια οἱ Τοῦρκοι τόν ἀποκεφάλισαν δίπλα στόν πλάτανο, πού σώζεται μέχρι σήμερα στό προαύλιο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ἀγρινίου. Ἦταν 23 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 1814. Δίπλα ἀπό τόν πλάτανο αὐτό οἱ Ἀγρινιῶτες ἀνέγειραν ἕνα μικρό παρεκκλήσιο πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου, ὅπου κάθε χρόνο μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια τιμᾶται ἡ μνήμη του στίς 23 Σεπτεμβρίου».

Ἡ Τιμία Κάρα τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἰωάννου εἰς τό Ἀγρίνιον

α ἡ στική στούπα τῆς ἔλειπε. Καί τήν ἀπέκτησεν εἰς τήν ὀρεινήν Κορινθίαν. Εἰς τά ἐγκαίνιά της παρευρέ- θησαν μέλη τῶν τοπικῶν ἀρχῶν καί πολλοί Βουδισταί ἀπ᾽ τήν Ἑλλάδα καί ὁλόκληρον τόν κόσμον. Ἡ στούπα κατεσκευάσθη εἰς τό Μαυροβούνι τῆς ὀρεινῆς Κορινθίας ἄνωθεν τοῦ χωρίου Γελλήνι καί εἰς ὑψόμετρον 1200 μέτρων. Διά τήν κατασκευήν της ἀπαιτήθησαν εἰδικαί ἄδειαι τόσον ἀπό τεχνικούς φορεῖς ὅσον καί ἀπό τό ὑπουργεῖον Πδ ί θ σ νΕ τῆς Κορινθίας τά «ἱερά» κείμενα τοῦ Βουδισμοῦ κατεγράφησαν εἰς CD ἀντί εἰς βιβλία. Συμφώνως μέ τούς ἰθύνοντας νόας τῆς κατασκευῆς ἡ στούπα ἔχει σκοπόν νά καταπολεμήση τό κακόν. Καί εἰς αὐτό ἐντάσσεται καί τό Ἰσλάμ. Ὡς ἐκ τούτου ἔχει σκοπόν νά «ἐμποδίση» τήν περαιτέρω ἐξάπλωση τοῦ φονταμενταλιστικοῦ τμήματος τοῦ Ἰσλάμ εἰς τήν Εὐρώπην. Ἀλήθεια ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καί ἡ τοπική Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου τί λέγουν ή υ ν

Βουδιστική στούπα εἰς τήν ὀρεινήν Κορινθίαν

Ἐχθρική συμπεριφορά τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ἔναντι τῶν φοιτητῶν τῶν Πολυτέκνων οἰκογενειῶν

Μ ὴ Ράσκας καὶ Πριζρένης

Ὁ τοποτηρητὴς τῆς ἱερᾶς Μητροπόλεως ΡάσκαςΠριζρένης κ. Ἀμφιλόχιος Ράντοβιτς ἀπέστειλε ἐπίσημο ἔγγραφο πρὸς ὅλες τὶς ἱερὲς μονὲς καὶ τοὺς ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως, μὲ τὸ ὁποῖο ἀπαγορεύει σὲ ὅλους νὰ φιλοξενήσουν στὸ ἑξῆς τοὺς μοναχούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν φύγει ἀπὸ τὴν Ἱ. Μητρόπολη.

Πρῶτα ἡ ΔΙΣ ἀπαγόρευσε στὸν Σεβασμιώτατο κ. Ἀρτέμιο νὰ γυρίσει στὴν Μητρόπολή του, τώρα ὁ Τοποτηρητὴς (καὶ μέλος τῆς Δ.Ι.Σ.) κ. Ἀμφιλόχιος ἀπαγορεύει καὶ τὴν φιλοξενία στοὺς μοναχούς! Πράγματι, αὐτὸ ποὺ ἐπ' οὐδενὶ λόγω δὲν μπόρεσαν νὰ πετύχουν οἱ μουσουλμάνοι (ἀλλά, ποὺ ἦταν διακαὴς πόθος τους) δηλ. ἡ ἐξαφάνιση τοῦ Σεβασμιωτάτου κ. Ἀρτεμίου ἀπὸ τὸ Κόσσοβο καὶ τὸ ἄδειασμα τῶν μοναστηριῶν - τὸ κάνει ἡ ΔΙΣ τῆς Σερβίας! Καὶ δὲν διστάζει νὰ προβεῖ σὲ τέτοια βήματα… Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσουμε τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου - “τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε” (Ἑβρ. ιγ', 2) - “τὴν φιλοξενίαν διώκοντες” (Ρωμ. 12, 13) (Πληροφορίες-Σχόλιο ἀπὸ thriskeftika.blogspot.com)

Χτυποῦν κάθε τί ποὺ θυμίζει Μακεδονία καὶ Ἑλλάδα

Ὁ νέος Πρόεδρος τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης Γ. Παπακωνσταντίνου, ποὺ διόρισε τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ στὴν παρουσίαση τοῦ προπαγανδιστικοῦ «Μακεδονικοῦ Ἀναγνωστικοῦ» εἶχε δηλώσει ὅτι «Εἶμαι ἕνας Εὐρωπαῖος Ἑλληνόφωνος κεντροαριστερὸς δικηγόρος» προέβη σὲ νέα προκλητικὴ ἐνέργεια. Σύμφωνα μὲ καταγγελία τοῦ ἴδιου τοῦ Δημάρχου Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλου, ὁ Πρόεδρος τῆς Δ.Ε.Θ. ὑπέ- στειλε τὶς σημαῖες τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ βρίσκονταν ἐδῶ καὶ χρόνια στὶς εἰσόδους τῆς Δ.Ε.Θ. Ἡ σημαία τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης ἀπαρτίζεται ἀπὸ τὸ γαλάζιο καὶ λευκὸ χρῶμα, τὰ βυζαντινὰ χρώὸ κέντρο της φέρει τὴν κεφαλὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου.

(Πληροφορίες ἀπὸ TV 100, hellenicspace.wordpress.com)

Συγχρωτισμὸς Ὀρθοδόξων – Παπικῶν εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Σύρου

Στὶς 14 Σεπτεμβρίου 2010, ἑόρτασε ἐπίσημα ἡ παπικὴ θρησκευτικὴ κοινότητα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ Κτικάδου τῆς Τήνου. Τὴν «θεία» ἱερουργία τέλεσε ὁ «Ἀρχιεπίσκοπος» Νάξου καὶ Τήνου κ. Νικόλαος. Στὴν ὅλη τελετὴ παρευρέθηκε καὶ παρακολούθησε καὶ ὁ Ὀρθόδοξος ἐφημέριος ἱερέας τῆς Ἐνορίας Ἁγίας Τριάκοῦ χωριοῦ Χατζηράδου π. Σπυρίδων Κουσούρης (ὑπάρχει πληθώρα φωτογραφιῶν ἀνηρτημένες στὸ διαδίκτυο).

(Πληροφορίες ἀπὸ tiniaki.wordpress.com, aktines.blogspot.com)

Ρῶσοι Σχισματικοὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα

Ἡ σχισματικὴ θρησκευτικὴ κοινότητα «Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» («Ἡ Ἀληθινὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»), ποὺ διοικεῖται ἀπὸ τὸν αὐτοαποκαλούμενο Μητροπολίτη Ραφαὴλ Prokopijev-Μοτοβίλοφ (πρώην πράκτορα τῆς KGB), σχεδιάζει νὰ ἐπεκτείνει τὸ σχίσμα στὸ ἔδαφος τῆς Ἑλλάδος, δημιουργώντας «Ἐπισκοπή» μὲ τὸν προσδιορισμὸ τῆς χώρας. Ἐπικεφαλῆς τῆς «Ἐπισκοπῆς» σχεδιάζουν νὰ εἶναι ὁ πρώην κληρικὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Missosa.

Σύμφωνα μὲ πληροφορίες, ἡ «ἐπισκοπικὴ χειροτονία» τοῦ Ἀρχιμανδρίτη Ἀθανάσιου Missosa θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸν Ὀκτ. τοῦ 2010 στὴ Μόσχα.

Ὁ τίτλος του θὰ εἶναι «Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος». Ἐπιπλέον, ὑπάρχει σχέδιο γιὰ τρεῖς χειροτονίες «ἐπισκόπων» καὶ νὰ ἔχει ὑπὸ τὴ διοίκησή του σύντομα 35 «ἱερεῖς» καὶ 5 «διακόνους».

(Πληροφορίες ἀπὸ aktines.blogspot.com)

Τοῦκ. Ἀντωνίου Κ. Καλογήρου

ω ά γ λομαρτύρων Σεργίου καὶ Βάκχου. Ἀνωτέρω φορητὴ εἰκών, τέ- λη τοῦ 13ου αἰῶνος. Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ.

ἴδιο καί ἡ ψυχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπʼ τήν πνευματική τροφή. «Τό σῶμα τρέφεται μέ τροφές, ἡ δέ ψυχή μέ λόγο πνευματικό», τονίζει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος.

Πνευματική τροφή εἶναι ἡ προσευχή, ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ συμμετοχή στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας μέ κορυφαῖο τήν Θεία Κοινωνία, ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί στή συνέχεια ἡ μελέτη πνευματικῶν βιβλίων καί περιοδικῶν, ἡ συμμετοχή μας στά κατηχητικά καί τίς Χριστιανικές Ὁμάδες, ἡ παρακολούθηση πνευματικῶν ἐκπομπῶν στό ραδιόφωνο ἤ τήν τηλεόραση, οἱ συζητήσεις σέ πνευματικά θέματα, ἡ ἐπίσκεψη σέ χώρους ἱερούς, ὅπως εἶναι οἱ ἱ. ναοί καί οἱ ἱ. μονές, ἡ ἀπασχόληση τοῦ νοῦ μας μέ σκέ- ψεις πνευματικές καί γενικά ὅ,τι φέρνει κατάνυξη στή ψυχή μας καί μᾶς ὁδηγεῖ στόν Θεό.

Ἀπʼ ὅλα αὐτά ὠφελούμαστε τά μέγιστα, χαιρόμαστε, ἀγάλλεται ἡ ψυχή μας, ὁ νοῦς μας διακατέχεται ἀπό ἀνώτερες σκέψεις, ἀντιμετωπίζουμε διαφορετικά τίς ὅποιες δυσκολίες τῆς ζωῆς, μᾶς ἐπιδοκιμάζει ἡ συνείδησή μας, αἰσθανόμαστε ἀπέραντη εὐφροσύνη, γιατί μέσα μας κατοικεῖ πλέον τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

«Ὁ λόγος Σου εἶναι σωτηρία», ἀναφωνεῖ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος. Γιʼ αὐτό καί μᾶς προτρέπει: «Ἄνοιξε τό στόμα σου στό λόγο τοῦ Θεοῦ, γιά νά προσελκύσεις τό Πνεῦμα». Ὁ ἴδιος ἔχοντας αὐτή τήν ἐμπειρία ὁμολογεῖ: «Μέ τούς Θείους λόγους ἐξάγνισα τό νοῦ μου, ἀναλαμβάνοντας Πνεῦμα ἀπό τίς ἱερές Γραφές».

Ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος:

«Τρῶγε μέλι, παιδί μου, γιά νά γλυκαθεῖ ὁ φάρυγγάς σου»(Παροιμ. 24, 13). Μέλι παραβολικά ὀνομάζει τή Θεία διδασκαλία. Γιατί «πόσο γλυκά, λέει, εἶναι τά λόγια σου στό λάρυγγά μου, γλυκύτερα ἀπʼ τό μέ- λι στό στόμα μου» (Ψαλμ. 118, 103).

Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Ψαλμωδοῦ: «Σκέ- φτηκα τό Θεό καί εὐφράνθηκα». Δηλαδή καί μόνο ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ ἦταν ἀρκετή νά φέρει τήν εὐφροσύνη στήν ψυχή του!

Ἀκόμη κι ὅταν μποῦμε σʼ ἕνα ἱ. ναό νʼ ἀνάψουμε ἕνα κερί ἤ καί ὅταν πιάνουμε στά χέρια μας ἕνα πνευματικό βιβλίο, νοιώθουμε τό ἴδιο! Πολύ δέ περισσότερο ἄν κάνουμε καί κάτι πέραν ἀπʼ αὐτά τά τόσο ἁπλά.

Τί γίνεται ἆραγε, ὅταν μᾶς λείπει αὐτή ἡ τροφή; Δέν εἶναι καί πολύ γείας τῆς φύσεως».

* * *

Ὅταν ὁ Χριστός πειραζόταν στήν ἔρημο ἀπʼ τόν Σατανᾶ, ὁ τελευταῖος Τοῦεἶπε: «Ἄν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ, δῶσε ἐντολή νά γίνουν αὐτοίοἱ λίθοι ἄρτοι». Κι Ἐκεῖνος τοῦ ἀποκρίθηκε ὡς ἑξῆς: «Ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μέ ἄρτο μόνο, ἀλλά μέ κάθε λόγο, πού βγαίνει ἀπʼ τό στόμα τοῦ Θεοῦ» (Ματθ. δ, 3-4).

Ἄρα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι τροφή, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος. Ὁ ὑλικός ἄρτος, ἡ κάθε ὑλική τροφή, σαφῶς δέν ἀρκεῖ! Κι ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἱ. Χρυσόστομος «εἶναι διπλή ἡ τροφή τῆς ζωῆς μας, ἡ μία κατώτερη καί ἡ ἄλλη καλύτερη. Αὐτήν πρέπει νά ἐπιζητεῖ κανείς ἰδιαίτερα, ὥστε καί τήν ψυχή του νά διατρέφει καί νά μή ἀνέχεται νά καταστρέφεται ἀπʼ τήν πεῖνα»!

Στʼ ἀλήθεια πόσο ὑποφέρουμε ἀπʼ αὐτή τήν πνευματική πεῖνα, πόσο μᾶς καταστρέφει καί ἀφανίζει, καί μάλιστα αἰώνια, ὅταν αὐτή μετατρέπεται σέ πνευματικό λιμό!

Καί πόσο λάθος κάνουμε, ὅταν τρεφόμαστε μόνο μέ τήν ὑλική (καί ὑλιστική) τροφή κι ὅταν προσπαθοῦμε νά καλύψουμε μʼ αὐτή τό κενό τῆς πνευματικῆς μας πείνας καί τοῦ πνευματικοῦ μας λιμοῦ!

Ἀκριβῶς γιʼ αὐτούς τούς λόγους τονίζει πολύ ὡραῖα ὁ ἱ. Χρυσόστομος: «Ἄνθρωπος, γιά μᾶς, δέν εἶναι αὐτός πού τρέφεται μόνο μέ ἄρτο, ἀλλʼ ἐκεῖνος πού γεύεται, πρίν ἀπʼ τήν τροφή τουαὐτή, τά Θεῖα καί πνευματικά λόγια».

Κι ἀκόμη…

Ὅταν ὁ Χριστός βρέθηκε σʼ ἕνα χωριό, κάποια γυναίκα πού τήν ἔλεγαν Μάρθα, θέλησε νά Τόν φιλοξενήσει στό σπίτι της. Αὐτή εἶχε καί μία ἀδερφή, τήν Μαρία, ἡ ὁποία καί κάθισε στά πόδια Του καί ἄκουγε τά λόγια Του. Ἡ Μάρθα εἶχε ρίξει ὅλη τή φροντίδα της γιά νά ἑτοιμάσει τό τραπέζι μέ τά φαγητά. Τότε ἀγχωμένη Τοῦ εἶπε: «Κύριε δέν σʼ ἐνδιαφέρει πούἡ ἀδελφή μου μέ ἄφησε μόνη νά φροντίζω; Πές της λοιπόν νά μέ βοηθήσει»!

Τί τῆς ἀπάντησε τότε ὁ Χριστός; «Μάρθα, Μάρθα, ἀγχώνεσαι κι ἀναστατώνεσαι γιά πολλά (φαγητά), ἐνῶ ἕνα (φαγητό) χρειάζεται. Ἡ δέ Μαρία διάλεξε τήν ἐκλεκτή μερίδα, πού ποτέ δέν θά τῆς ἀφαιρεθεῖ» (βλ. Λουκᾶ ι´, 38-42).

Βλέπουμε, λοιπόν, ἐδῶ καθαρά πώς ὁ Χριστός δέν ἀπορρίπτει βέ- βαια τήν ὑλική τροφή, τήν περιορίλιμό, πέραν ἀπʼ τόν χρόνο πούμᾶς κλέβουν γιά τήν πνευματική μας τροφή; Ἄς τό σκεφτοῦμε! Ὑπόψη ὅτι ὁ Μ. Βασίλειος ἀποκαλεῖ αὐτές τίς φλυαρίες «ἄχρηστα λόγια»! Ἆραγε γιατί δέν μᾶς κουράζουν κι ὅλο θέλουμε νά τά ἀκοῦμε;

Τό ὅτι σήμερα ὅλο καί μιλᾶμε γιά τήν ὑλική φτώχεια καί τήν οἰκονομική κρίση, ποτέ ὅμως γιά τήν πνευματική μας φτώχεια καί τόν πνευματικό μας λιμό, ὄχι δέν εἶναι παράξενο! Γιατί, κατά τά κοσμικά κριτήρια, τό πᾶν εἶναι πῶς «θά γίνουν οἱ λίθοι ἄρτοι», καί μάλιστα πολλοί ἄρτοι, πάρα πολλοί, ὅσοι καί οἱ λίθοι! Βλέπετε ὁ ὑλόφρονας ἄνθρωπος μόνο τάὑλικά σκέφτεται κι αὐτά πάντοτε μέ ἀπληστία!

Πραγματικά προξενεῖ πεῖνα μεγάλη ἡ μή συμμετοχή στό πνευματικό τραπέζι. Γιʼ αὐτό καί ὁ Θεός ἀπειλεῖ μέ τόν ἀποκλεισμό μας ἀπʼ αὐτό καί τό προβάλλει ὑπό μορφή κολάσεως καί τιμωρίας, ὡς ἑξῆς: “Θά δώσω σʼ αὐτούς ὄχι πεῖνα ἀπό ἔλλειψη ἄρτου, οὔτε δίψα ἀπό ἔλλειψη νεροῦ, ἀλλά πεῖνα τοῦνά μή ἀκούσουν τόν λόγο τοῦ Κυρίου” (Ἀμώς 8,1).

Καί ποτέ, μά ποτέ νά μή δώσει καί σʼ ἐμᾶς αὐτή τήν τιμωρία γιά τίς ἁμαρτίες καί τήν ἀμετανοησία μας, πού εἶναι καί ἡ χειρότερη ὅλων.

Καί θά τό καταλάβουμε αὐτό, καί ἀπό τοῦτο τόν λόγο τοῦ Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου: «Ἐκεῖνος πού ἀπέ- κοψε τόν ἑαυτό τουἀπʼ τή σύναξη αὐτή καί ἀπομακρύνθηκε ἀπʼ τή διδασκαλία τῶν Πατέρων κι ἀπέφυγε τό (πνευματικό) ἰατρεῖο κι ἄν ἀκόμη νομίζει ὅτι εἶναι ὑγιής, πολύ σύντομα θʼ ἀρρωστήσει»!

* * *

Ποτέ, λοιπόν, φίλοι, νά μή μείνουμε χωρίς πνευματική τροφή. Χωρίς λόγο πνευματικό. Χωρίς τή συμμετοχή μας ὅλο καί σέ κάποιο πλούσιο πνευματικό τραπέζι. Ἐξ ἄλλου σύμφωνα μέ τούτη τήν ὑπέ- ροχη παρατήρηση τοῦ Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου «ὅπως ἀκριβῶς ἡ ὄρεξη γιά σωματική τροφή θά μποροῦσε νά εἶναι δεῖγμα μεγάλης ὑγείας, ἔτσι καί ἡ ἐπιθυμία γιά πνευματική διδασκαλία, θά μποροῦσε νά εἶναι ἡ πιό καθαρή ἀπόδειξη τῆς ὑγείας τῆς ψυχῆς».

Ναί, τί εὐλογία εἶναι, νά νοιώθουμε αὐτή τήν πεῖνα κι ὕστερα νά κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε, καί μάλιστα καθημερινά, γιά νά τήν ἐξαλείψουμε!

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Ἡ Κυβέρνησις συμπεριφέρεται ἐχθρικῶς πρός τάς πολυτέκνουςοἰκογενείας. Τοῦτο προκύπτει ἀπό ἀνακοίνωσιν τῆς Ἀνωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἑλλάδος.

Συ«Μετά τόν ἐμπαιγμό τῶν ἀδιόριστων πολυτέκνων ἐκπαιδευτικῶν ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας φέτος, ἦλθε ἡ σειρά τώρα τῶν φοιτητῶν μας μέ τίς ἀλλαγές, πού πραγματοποίησε ἡ κ.Ὑπουργός στό θεσμικό πλαίσιο τῶν μετεγγραφῶν παρά τίς περί ἀντιθέτου διαβεβαιώσεις της. Τό περίεργο εἶναι ὅτι ἐνῶ διευρύνει τίς κατηγορίες τῶν μετεγγραφόμενων φοιτητῶν, τούς μόνους πού θίγει εἶναι ἡ κατηγορία τῶν πολυτέκνων, πού νά σημειωθεῖ εἶναι καί οἱ μοναδικοί, πού προστατεύονται ἀπό τό Σύνταγμά μας!

Ἐνῶ τά Μηχανογραφικά δελτία τῶν ὑποψηφίων σπουδαστῶν κατατίθεντο (7-20/7/2010),πληροφορηθήκαμε ὅτι προωθοῦνταν ἀλλαγές στίς μετεγγραφές τῶν φοιτητῶν, πού δυστυχῶς ἔθιγαν τούς πολύτεκνους φοιτητές…σέ ἀνησυχίες μας, πού εἴχαμε ἐκφράσει στό Ὑπουργεῖο, αὐτό ἐξέδωσε σχετική ἀνακοίνωση… Στίς 9/7/2010, πού ἔλεγε: “Οἱ ρυθμίσεις ἀφενός θά σέβονται τόν προγραμματισμό τῶν μαθητῶν καί τῶν οἰκογενειῶν τους… Καθίσταται δέ σαφές ὅτι οἱ ἀλλαγές αὐτές δέν θίγουν καμία κατηγορία μετεγγραφόμενων. Οἱ δέ εὐνοϊκές ρυθμίσεις, πού προχωρᾶ τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, στό πλαίσιο τῶν μετεγγραφῶν, εἶναι λόγω τῶν δύσκολων οἰκονομικῶν συγκυριῶν, πού ἀντιμετωπίζουν οἱ ἑλληνικές οἰκογένειες ἐξαιτίας τῆς κρίσης”.

Λίγες μέρες ἀργότερα… στίς 13/7/2010 σέ ἀπάντηση τοῦ Ὑφυπουργοῦ Παιδείας (τοῦ κ. Πανάρετου) στή Βουλή σέ ἐρώτηση βουλευτῆ: «….Δέν ὑφίσταται ἐνδεχόμενο ἀλλαγῆς τοῦ νομοθετικοῦ πλαισίου, πού ἀφορᾶ στίς μετεγγραφές τῶν τέκνων τῆς τρίτεκνης οἰκογένειας».

Τήν 1/9/2010 στήν Ἐπιτροπή Μορφωτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς, ἡ κ. Ὑπουργός τόνισε: «…γιά τό θέμα τῶν μετεγγραφῶν, μή ἀνησυχεῖτε. Εἶναι ὅπως ἦταν, δέν ὑπάρχει θέμα στούς πολύτεκνους. Τό διευκρινίζω τώρα καί ἄν χρειασθεῖ θά τό διευκρινίσω καί στό κείμενο».

Στίς 8/9/2010 στήν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς ἡ κ. Ὑπουργός: «…Νά κάνω πολύ καθαρό καί σαφές ὅτι δέν ὑπάρχει κανένα θέμα πολυτέ- κνων. Οἱ ἰσχύουσες διατάξεις δέν ἀγγίζονται. Οἱ πολύτεκνοι καί οἱ τρίτεκνοι ἔχουν τά δικαιώματα, πού εἶχαν σέ ὅλη τήν προηγούμενη περίοδο».

Στίς 9/9/2010 στήν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς ἡ κ. Ὑπουργός, ἀπαντώντας σέ παρατηρήσεις βουλευτῆ πού ζητοῦσε… οἱ ἀλλαγές νά γίνουν τουλάχιστον ἀπό τοῦ χρόνου, καθότι τά παιδιά εἶχαν καταθέσει τά μηχανογραφικά τους καί δέν τό γνώριζαν: «…Νά σᾶς πῶ στό θέμα τῶν μετεγγραφῶν ὅτι ἔγινε στό σωστό χρόνο. Ἔγινε στίς 9 Ἰουλίου, ἐνῶ ἡ συμπλήρωση τῶν μηχανογραφικῶν ἦταν στίς 20 Ἰουλίου». Ἔτσι ὅμως τώρα, ὅπως διαμορφώθηκε τό ἄρθρο… ἄν κάποιος π.χ. πολύτεκνος σπουδαστής:

α) περάσει στό ΤΕΙ Χαλκίδας… καί αἰτηθεῖ Μετεγγραφή πρός ΤΕΙ Ἀθήνας ἤ Πειραιᾶ δέν θά μπορέσει νά τήν πάρει.

β) ζητήσει Μετεγγραφή ἀπό ΤΕΙ Πάτρας, Θεσσαλονίκης πού πέρασε… γιά Ἀθήνα, ἐνδέχεται νά βρεθεῖ ἀντί γιά Ἀθήνα… Χαλκίδα, καθότι ἡ Χαλκίδα ἐντάχθηκε διοικητικά στό Λεκανοπέδιο Ἀττικῆς! Προφανῶς αὐτό ἀντίκειται στήν ἰσχύουσα διάταξη τοῦ ἄρθρου 3 παρ. 1 τοῦ Ν. 860/1979 πού ἀναφέ- ρει: «1. Τέκνα πολυτέκνων, ἐγγραφέντα ἤ ἐγγραφόμενα εἰς Ἀνωτάτην ἤ Ἀνωτέραν Σχολήν τῆς ἡμεδαπῆς κατόπιν ἐξετάσεων, μετεγγράφονται τῇ αἰτήσει των εἰς τό πρῶτον ἤ τό δεύτερον ἔτος σπουδῶν ἀντιστοίχου Σχολῆς (ἤ Τμήματος Σχολῆς) πλησιεστέρας τοῦ τόπου μονίμου κατοικίας τῶν γονέων των».

Ἐμεῖς ὡς ΑΣΠΕ, ἐπειδή πολλά ΑΕΙ – ΤΕΙ θά ἑρμηνεύουν κατά τό δοκοῦν τίς διατάξεις αὐτές γιά τούς πολύτεκνους καί θά τούς ταλαιπωροῦν…, ζητήσαμε νά διευκρινιστεῖ στό τροποποιηθέν ἄρθρο, ὅτι οἱ πολύτεκνοι δέν θίγονται ἀπό αὐτό καί συνεχίζουν νά διέπονται ἀπό τήν παρ. 1 τοῦ Ν. 860/79, ὅμως ἡ κυρία Ὑπουργός τό ἀρνήθηκε, γιατί;

Βεβαίως οἱ πολύτεκνοι ἐπιφυλάσσονται καί ἄν δοῦν στήν ἐφαρμογή τοῦ Νόμου ὅτι θίγονται, θά προσβάλουν τίς ἀνωτέρω ρυθμίι νυ α ς… στήν αἴθουσα τῶν ἐκδόσεων ΥΠΑΚΟΗ (Μαυρομιχάλη 96) καί ὥρα 19.30 ἔγινε, ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Παρατάξεως "ΚΟΙΝΩΝΙΑ" κ. Ἐμμανουήλ Βολουδάκη, ἡ παρουσίαση τοῦ ὑποψηφίου της γιά τόν Δῆμο τῶν Ἀθηναίων, κ. Μιχαήλ Ἠλιάδη.

Ὁ κ. Ἠλιάδης ἀνέπτυξε στό λόγο του καίρια προβλήματα, πού ταλανίζουν τήν ἑλληνική κοινωνία καί ἀπευθυνόμενος σέ ὅλους τούς Ἕλληνες πολίτες, πού σέβονται τήν Ἱστορία αὐτοῦ τοῦ τόπου, τίς ἀρχές καί τίς ἀξίες τῶν προγόνων τους, αὐτούς πού ἀγωνιοῦν γιά τό μέλλον τῶν παιδιῶν τους καί ἀγωνίζονται νά διαφυλάξουν ὄμορφη καί περήφανη τήν Ἑλλάδα μας, τούς προέτρεψε νά ἀλλάξουν τούς ἀνθρώπους, πού μᾶς διοικοῦν γιά νά σωθεῖ ἡ πατρίδα μας, νά ἐπιλέ- ξουν ἀνθρώπους μέ ἀρχές καί ἀξίες, ἀνθρώπους μέ ὅραμα γιά τόν τόπο, πού εἶναι διατεθειμένοι νά ζοῦν σέ γυάλινο σπίτι καί ὄχι νά κρύβονται πίσω ἀπό OFFSHORE ἑταιρεῖες, ἀνθρώπους πού ἔχουν δώσει δείγματα ἐντιμότητας, ἤέπειας στήν καθημερινή τους ζωή.

Προέτρεψε τούς δημότες τῶν Ἀθηνῶν νά ἐπιλέξουν τό ψηφοδέλτιο τῆς «ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΘΗ-

ΝΩΝ».Γραφεῖο Τύπου Π ι τξ Α

Ὑποψήφιος Δήμαρχος Ἀθηναίων τῆς «Κοινωνίας» ὁ κ. Μιχ. Ἠλιάδης

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἔ ὑ πηογικήν, ἀλλά δέν ἔχουν λόγον. Γιατί δέν ἔχουν λόγον; Ἐπειδή δέν ἔχουν νοῦν, ψυχήν, ζῶσαν πέραν τοῦ τάφου, πού εἶναι, ὅπως εἴπαμε, αὐθύπαρκτον κτίσμα καί ἡ πηγή τοῦ λόγου. Οὔτε αὐτεξούσιον ἔχουν, ἀλλά κινοῦνται νομοτελειακά. Δέν ὑπάρχει περίπτωσις ἕνα ζῶο πού πεινάει νά μή προσεγγίση τήν τροφήν, ὅταν αὐτή τοῦ προσφερθῆ. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, μπορεῖ νά τήν ἀρνηθῆ, ἐπειδή ἔχει αὐτεξούσιον. Ἐξ ἄλλου, ποτέ εἰς τήν ἀνθρωπίνην ἱστορίαν δέν ἔχει καταγραφῆ περιστατικόν, κατά τό ὁποῖον ἕνα ζῶον νά ἐμφανίσθηκε εἰς ἕναν ζῶντα ἄνθρωπον μετά τόν θάνατον τοῦ ζώου αὐτοῦ. Καί τοῦτο, διότι ἁπλούστατα τά ζῶα δέν ἔχουν ψυχήν, πού νά ζῆ μετά τόν βιολογικό τους θάνατο. Ὑπάρχουν, ὅμως, καταγεγραμμένες χιλιάδες μαρτυρίες ἐμφανίσεως νεκρῶν ἀνθρώπων, ἁγίων καί μή, εἰς ἄλλους ἀνθρώπους πού ζοῦν. Τί ἐμφανίζεται εἰς τούς ζῶντας; Ἡ ψυχή τοῦ νεκροῦ, ἡ ὁποία ζεῖ καί μετά τόν βιολογικό του θάνατο.

Ἐδῶ, τώρα, συναντοῦμε καί τό μέγα χάσμα πού ὑπάρχει μεταξύ τῆς Ἐπιστήμης καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας εἰς τό ἀνθρωπολογικό ζήτημα. Διότι, ἡ μέν Ο.Α. (Ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία) διδάσκει ὅλα τά ἀνωτέρω, ἐπειδή γνωρίζει, ἐξ ἀποκαλύψεως, τήν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ δέ Ε. (Ἐπιστήμη) διδάσκει καί αὐτή περί τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, βασισμέ- νη ὅμως εἰς τήν παρατήρησιν, τό πείραμα, εἰς τήν φαινομενολογία καί εἰς τήν Ἐξελικτική Θεωρία, πού εἶναι ἡ φιλοσοφία της. Καί, τί διδάσκει ἡ Ε.; Ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου – μέ αὐτόν τόν ὅρον, ʻνοῦνʼ, ἡ Ε. ἐννοεῖ μόνον τήν διάνοιαν (mind) τοῦ ἀνθρώπου - εἶναι μία ψυχική ἐνέργεια, μία ψυχική δύναμις, τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ε. δέν ὁμιλεῖ, δέν ἀσχολεῖται, δέν γνωρίζει, ὅτι ὑπάρχει, ἐκτός ἀπό τήν διάνοια, καί ἕνας ἄλλος ʻνοῦςʼ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ὀφθαλμός, ὁ πυρήνας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Δέν γνωρίζει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἐκτός ἀπό τό σῶμα του, ἔχει καί αὐθυπόστατη ψυχή, ἡ ὁποία τό ζωοποιεῖ καί τῆς ὁποίας ὁ πυρήνας εἶναι αὐτός ὁ ἄλλος νοῦς. Δέν γνωρίζει, ὅτι τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου τήν ζωοποιεῖ ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν γνωρίζει ὅτι αὐτός ὁ ἄλλος ʻνοῦςʼ, καί κατ᾽ ἐπέ- κτασιν ἡ ψυχή, ὑφίσταται, ὑπάρχει, καί μετά τόν βιολογικό θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, πάλι σάν αὐθυπόστατη ὀντότητα. Ἡ Ε., ἐπειδή δέν κατέ- χει τήν γνῶσι ἐξ ἀποκαλύψεως, ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει εἰς τήν ἀνυπαρξία μετά τόν βιολογικό του θάνατο, ὅπως τά ζῶα. Ὅτι, δηλ., πέραν τοῦ τάφου δέν ὑπάρχει τίποτε ἀπολύτως. Τοῦτο τό συμπέρασμα, βεβαίως, δέν εἶναι ἄσχετο μέ τό ὅτι ἡ Ε. δέν ἀποδέχεται ὕπαρξιν Θεοῦ Δημιουργοῦ, ἀφοῦ ἀδυνατεῖ νά Τόν ἀνιχνεύση μέ ἐπιστημονικά ὄργανα, δεχομένη ὅτι ὅλα τά ὑλικά ὄντα εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων.

Κατά τήν Ο.Α., ὅμως, ὅπως εἴπαμε, ὁ ʻνοῦςʼ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ὀφθαλμός, τό κέντρο, ὁ πυρήνας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός ὁ ʻνοῦςʼ τοῦ ἀνθρώπου ταυτίζεται μέ τήν ʻκαρδιάʼ τοῦ ἀνθρώπου, τό πνευματικό δηλ. κέντρο τοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τό ὁποῖο ἐκπορεύονται, κατά τόν Κύριο, οἱ πονηροί διαλογισμοί τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπό αὐτό τό κέντρο ὑπάρξεως, δηλ. τόν ʻνοῦνʼ, τήν ʻκαρδίανʼ, δέν ἐκπορεύονται μόνον οἱ πονηροί λογισμοί, ἀλλά ὅλοι οἱ λογισμοί, οἱ σκέ- ψεις, τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε αὐτές πηγάζουν ἀπό τόν ἴδιο, εἴτε ὑποβάλλονται εἰς αὐτόν ἀπό τόν Θεόν ἤ ἀπό τόν διάβολον. Καί, αὐτό τό κέντρο τῶν λογισμῶν τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι καί ἡ πηγή τοῦ λόγου τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ὁ νοῦς του, πού, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ὁ ὀφθαλμός, τό κέντρο, τό βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἑδράζεται, ὄχι εἰς τόν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά εἰς τόν χῶρο τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ τόπος, ἡ ἕδρα, τῆς πνευματικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἕδρα τοῦ νοῦ, διότι ὁ νοῦς ταυτίζεται μέ τήν πνευματική καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι τό κέντρο ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου κατανέμεται, διαχέεται, εἰς ὅλο τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καί ζωοποιεῖ τό σῶμα. Ἡ ψυχή περικλείει, συνέχει τό σῶμα. Ἔχει, ὅμως, τό φυσικό της κέντρο, πού εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖ ἑδράζεται ὁ ʻνοῦςʼ (ὄχι ἡ διάνοια), ἡ πνευματική καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, τό κέντρο, ὁ ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς. Εἰς αὐτό τό κέντρο, εἰς τήν πνευματική καρδιά τοῦ ἀνθρώπου, πού εὑρίσκεται εἰς τόν χῶρο τῆς φυσικῆς του καρδιᾶς, ἔρχεται καί ἐνεργεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι δεκτικός τῆς Χάριτος, κράζον «ἀββᾶ ὁ πατήρ», κατά τόν Ἀπόστολον, καί ποιεῖ τόν ἄνθρωπον πνευματικόν, δηλ. υἱόν Θεοῦ. Εἰς τά ζῶα δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ δυνατότης, ἐπειδή τά ζῶα δέν ἔχουν νοῦν, πού νά δέχεται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, οὔτε νοῦν, ὁ ὁποῖος νά εἶναι πηγή λόγου καί γι᾽ αὐτό δέν ἔχουν οὔτε λόγον. Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατόν ποτέ ὁ ἄνθρωπος νά προέρχεται, ἐξελικτικά, ἀπό τά ζῶα;

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

Ἀνακοίνωσις–Εἴδησις

Τό Σαββάτο τό πρωΐ, 2 Ὀκτωβρίου 2010, στόν Ἱερό Ναό «Ἡ Γέννησις τοῦ Χριστοῦ» ἐπί τῆς ὁδοῦ Χριστοκοπίδου (συνοικία Ψυρρῆ), πρόκειται νά γίνει 40νθήμερο Μνημόσυνοεἰς μνήμη τοῦ ἀπελθόντος Μητροπολίτου πρώην Φλωρίνης κυροῦ ΑὐγουστίνουΚαντιώτη. Οἱ τιμῶντες τήν βιοτήν αὐτοῦ καί μή διευκολυνόμενοι νά μεταβοῦν εἰς Φλώρινα μποροῦν νά προσέλθουν στήν μνημόσυνη ἀκολουθία, πού θά γίνει μετά τήν πρωϊνή Θ. Λειτουργία στόν ὡς ἄνω Ἱ. Ναό.

Ἐκ τοῦ Βιβλιοπωλείου «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΙΕΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

κ ογ ὴ ζωὴ τῶν φορέων τῆς Ἐκκλησίας, ἀποδυνάμωση τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, ὀργάνωση τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου μὲ κοσμικὲς ἀρχὲς καὶ κριτήρια, μίμηση τῆς συμπεριφορᾶς καὶ τῶν δράσεων τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων, συμμόρφωση καὶ συσχηματισμὸ μὲ τὸν κόσμο».

γ´. Οἱ τοῦ βίου ναυαγοί…

Εἶναι γνωστὸ ὅτι σὲ μερικὲς Μητροπόλεις δὲν ὑπάρχουν καθόλου ἐφημεριακὰ κενά, γιατὶ ἁπλὰ ἐκεῖ δὲν ἰσχύουν τὰ κωλύματα ἱερωσύνης. Ὅποιος παρουσιαστεῖ στὸ Μητροπολίτη (συνηθέστερα στὸν πρωτοσύγκελλο) καὶ ζητήσει νὰ χειροτονηθεῖ, φεύγει μὲ γεμάτα τὰ χέρια. Ἀφοῦ μαζέψει τὰ ἀπαιτούμενα δικαιολογητικά, χειροτονεῖται καὶ ἂς εἶναι ἀνάξιος καὶ δακτυλοδεικτούμενος. Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρει σχετικά: «Σὲ ἐποχὴ ποὺ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ ἔχει ἀνέβει δὲν ἠμπορεῖ ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀναδεικνύει ποιμένα καὶ διδάσκαλο τοῦ λαοῦ τὸν τελευταῖο τοῦ χωριοῦ, ὁ ὁποῖος πέραν τῶν ἄλλων, οὔτε εὐλάβεια διαθέτει. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπαξιώνεται ἡ Ἱερωσύνη καὶ σὲ μερικὲς περιπτώσεις ἐξευτελίζεται ἡ Ἐκκλησία».

δ´. Ὁ ἀληθινὸς ἱερέας

Πῶς θέλουν τὸν ἱερέα οἱ ἄνθρωποι; Στὸ ἐρώτημα δὲν ὑπάρχει μία μόνο ἀπάντηση. Οἱ κοσμικοὶ τὸν θέλουν κοσμικό, νὰ ἔχει ὅλες τὶς συνήθειες καὶ τὶς ἐπιθυμίες ποὺ ἔχουν καὶ ἐκεῖνοι. Οἱ πιστοὶ καὶ εὐλαβεῖς ἀντίθετα τὸν θέλουν ἐνάρετο καὶ ἀφοσιωμένο στὴν ἱερή του ἀποστολή. Σχετικὰ τονίζει ὁ Σεβασμιώτατος: «Ἐνῶ μερικοὶ θέ- λουν σύγχρονο, κοινωνικὸ καὶ προοδευτικὸ τὸν Ἱερέα, νὰ τὸν βλέ- πουν στὶς καφετέριες, στὰ κέντρα διασκεδάσεως, στὴν παραλία, σὲ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις μὲ τὸν ἀέρα τοῦ προοδευτισμοῦ, ὑπάρχουν ἄλλοι, ποὺ εἶναι καὶ οἱ πιὸ πολλοί, ποὺ θέλουν τὸν Ἱερέα ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀποπνέει χάρη Θεοῦ καὶ εὐωδία Χριστοῦ, νὰ δείχνει πάντα τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μεταφέρει στὴν κοινωνία καὶ στὸν ἄνθρωπο τὸ γνήσιο ἦθος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἦθος ἀγάπης, μετανοίας καὶ ἁγιασμοῦ».

ε´. Ἡ ἀστικὴ ἐνορία καὶ τὸ μικρὸ ποίμνιο

«Ἡ ἀστικὴ ἐνορία τῶν χιλιάδων πιστῶν εἶναι ἀποίμαντη καὶ ἡ μικρὴ ἐνορία τῶν ὀλίγων μελαγχολική. Ἀνάμεσα στὰ δύο ἄκρα κινεῖται ἡ σημερινὴ ἐνοριακὴ ἱερατικὴ διακονία. Ὑπάρχουν βεβαίως καὶ μεσαῖες σὲ πληθυσμὸ ἐνορίες στὶς ὁποῖες ὁ ποιμὴν «τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ᾽ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά». Στὴν πλειονότητά τους ὅμως οἱ σημερινὲς ἐνορίες, ὅπως ἔχουν διαμορφωθεῖ τὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα καὶ ἐκ παραλλήλου ἔχει ἐρημωθεῖ ἡ ὕπαιθρος, εἶναι τοῦ ἀριθμοῦ δεκάδων χιλιάδων ἢ δεκάδων καὶ ἑκατοντάδων ψυχῶν. Στὶς ὀρεινὲς καὶ ἀκριτικὲς περιοχὲς ὑπάρχουν ἐνορίες μὲ 20, 50, καὶ 100 κατοίκους. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἐνορίες ἀκατοίκητες τὸν χειμῶνα». Καὶ συμπληρώνει ὁ Μητροπολίτης: «Πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους. Οὔτε στὶς μεγάλες πόλεις ποιμαίνεται ὁ λαὸς μας, οὔτε στὰ μικρὰ χωριά. Ἔτσι ἀπροστάτευτος, χωρὶς ποιμαντικὴ ἔρευνα καὶ πνευματικὴ στήριξη, πέφτει εὔκολα λεία στὸ δίκτυο τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ὀργώνουν πόλεις καὶ χωριὰ καὶ μὲ ποικίλους τρόπους δηλητηριάζουν ψυχές».

στ´. Θύματα συκοφαντίας

Πικρὴ ἡ διαπίστωση τοῦ Σεβασμιώτατου καὶ κοινὴ σὲ ὅλους τοὺς κληρικούς: «Πολλοὶ ἄνθρωποι κατέχονται ἀπὸ αἰσθήματα ἀντιδικίας καὶ ἐχθρότητος πρὸς τοὺς κληρικούς. Τοὺς θεωροῦν ἅρπαγες, ὑποκριτὲς καὶ φιλοχρήματους. Ἄνθρωποι μὲ ἀρρωστημένη φαντασία κυκλοφοροῦν ἀπίθανες καὶ ἀπερίγραπτες εἰδήσεις γιὰ Ἱερεῖς καὶ Ἐπισκόπους.

«Οἱ ἀνυπόστατες αὐτὲς καὶ κατασκευασμένες φῆμες πλήττουν τὸ κῦρος καὶ τὴν ἀξιοπιστία τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας. Κατ᾽ αὐτούς, ὅλοι ζοῦμε ὡς ἡγεμόνες, μέσα σὲ πλούτη καὶ χλιδή, κατασπαταλώντας τὰ παγκάρια τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ἀπομυζώντας τὶς δωρεὲς τῶν πιστῶν. Δὲν ὑπάρχει Ἐπίσκοπος στὴν Ἑλλάδα, ποὺ νὰ μὴ εἰσπράττει μὲ πικρία τὸ δηλητήριο τῆς συκοφαντίας ἀπὸ κακόβουλους ἱερεῖς καὶ ἐπιτρόπους καὶ ἀπὸ ἀνενημέρωτους πιστούς».

ζ´. Ἀνακοπὴ τῆς ἀστυφιλίας

Τὰ ἐφημεριακὰ κενὰ παρατηροῦνται στὴν ἐπαρχία καὶ ἰδιαίτερα στὶς ἀπομονωμένες ἢ ἀκριτικὲς περιοχές. Ὁ Σεβασμιώτατος προτείνει κάτι, ποὺ εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ τὰ λιγοστέψει, ἐὰν ἐφαρμοστεῖ. «Νὰ μὴ ἐπιτρέπεται ἡ χειροτονία σὲ μεγάλες ἀστικὲς Μητροπόλεις ὑποψηφίων μονίμων κατοίκων τῆς ἐπαρχίας, οὔτε ἡ μετάθεση ἐφημερίων σὲ αὐτὲς πρὶν τὴν παρέλευση τουλάχιστον πενταετοῦς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας ἀπὸ τῆς χειροτονίας τους στὴν ἐπαρχία. Ὁμοίως νὰ μὴ ἐπιτρέπεται ἡ ἀνάθεση τῆς προεδρίας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου σὲ νεαροὺς ἀγάμους Κληρικοὺς ἐκτὸς καὶ ἂν δὲν ἔχουν ἄλλο συνεφημέριο».

η´. Ἡ οἰκονομία δημιουργεῖ νέα προβλήματα

Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρεται καὶ στὸ σοβαρὸ θέμα τοῦ γάμου τῶν κληρικῶν. Προτείνει τὴν οἰκονομία. Ὅμως δὲν πρόκειται γιὰ κάτι ποὺ ἐκτάκτως θὰ συμβεῖ καὶ μετὰ δὲν θὰ ἰσχύει. Οἱ χῆροι καὶ οἱ διαζευγμένοι κληρικοὶ πάντα θὰ ὑπάρχουν. Θὰ ἰσχύει μονίμως ἡ προτεινόμενη οἰκονομία; Προφανῶς θὰ ἰσχύει καὶ ἄρα θὰ καταπατηθοῦν οἱ σχετικοὶ ἱεροὶ κανόνες, ποὺ ἀπαγορεύουν τὸ γάμο τῶν κληρικῶν. Τὸ πρόβλημα τῶν κληρικῶν αὐτῶν θεωρεῖται ὀξυμένο — ὅπως καὶ εἶναι σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις— γιατὶ ἁπλὰ προηγουμένως εἶχαν ἀγνοηθεῖ τὰ κωλύματα Ἱερωσύνης ποὺ εἶχαν. Ἀφοῦ λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἦταν ἐγκρατεῖς πρὸ τῆς χειροτονίας τους, πῶς νὰ μείνουν ἐγκρατεῖς μετὰ τὸ θάνατο τῆς πρεσβυτέρας τους; Χρειάζεται μεγάλη προσοχὴ ἐκ μέρους τῶν Μητροπολιτῶν. Πρέπει νὰ γνωρίζουν ὅτι ἡ οἰκονομία σὲ πολλὰ πνευματικὰ θέματα δημιουργεῖ νέα προβλήματα, τὰ ὁποῖα θὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ λύνουν πάλι μὲ οἰκονομία, δημιουργώντας ἔτσι ἕνα φαῦλο καὶ ἁμαρτωλὸ κύκλο, ποὺ θὰ καταλήγει στὴν ἐκ Θεοῦ τιμωρία.

Γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ὁ Μητροπολίτης Νικόλαος ἀναφέρει: «Νὰ μελετηθεῖ ὑπὸ ἁρμοδίας ἐπιτροπῆς στὴν ὁποία θὰ συμμετέχουν καὶ οἱ ἐνδιαφερόμενοι τὸ αἴτημα τῶν ἐν χηρείᾳ λόγῳ θανάτου τῆς πρεσβυτέρας διατελούντων καὶ διαζευγμένων Πρεσβυτέρων καὶ Διακόνων καὶ νὰ ἀποφανθεῖ περὶ αὐτοῦ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας καθότι τὸ πρόβλημα συνεχῶς ὀξύνεται. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἀσκεῖ οἰκονομία σὲ ἄλλα σοβαρὰ θέματα, ὅπως στὰ πρὸ καὶ μετὰ τὴ χειροτονία κωλύματα Ἱερωσύνης, στὴν τέλεση ἐξοδίου ἀκολουθίας τῶν αὐτοκτονούντων, στὴν μετὰ τῶν ἑτεροδόξων συμπροσευχὴ κατὰ τὴν τέλεση ἀκολουθιῶν μικτῶν Γάμων, βαπτίσεων, ἑορτῶν κ.λπ. δύναται κατ᾽ ἄκραν οἰκονομίαν νὰ ἀποφασίσει ἐν Συνόδῳ καὶ γιὰ τοὺς Κληρικοὺς τῆς τάξεως αὐτῆς».

Εὔχομαι ἡ εἰσήγηση τοῦ Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Νικολάου νὰ ἔχει καὶ μερικὰ πρακτικὰ ἀποτελέσματα, δηλαδὴ νὰ ληφθοῦν μέτρα γιὰ τὴ λύση τῶν ἐνδογενῶν καὶ ἐξωγενῶν προβλημάτων τῆς ἱερατικῆς διακονίας στὸ σύγχρονο κόσμο, ἂν ὄχι ὅλων, τουλάχιστον μερικῶν, προκειμένου νὰ διατηρήσουμε τὴν μειωμένη ἐλπίδα ὅτι κάποτε τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀποίμαντα θὰ βελτιωθοῦν.

ΑΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ…

ωθεῖται ἀπ' ὅσους -γιά λόγους σκοπιμότηταςτονίζουν μονομερῶς τή θεσμική ἔκφραση τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐάν αὐτά λειτουργοῦν ἀπροϋπόθετα, μαγικῶς καί μηχανιστικῶς, ἀκόμη καί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι ὅμως παραγνωρίζεται ἡ Πατερική θεώρηση τῶν μυστηρίων ὡς ἐκφάνσεων τῆς Ἐκκλησίας. Τά μυστήρια εἶναι τά κλαδιά τοῦ δέντρου τῆς Ἐκκλησίας, τά μέλη τῆς καρδιᾶς της, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Αὐτά παρέχουν τήν ἄκτιστη ἑνοποιό δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά τήν πραγμάτωση καί τή βίωση τῆς ὀντολογικοῦ χαρακτήρα ἑνότητας τῶν πιστῶνμελῶν ὑπό σαφεῖς προϋποθέσεις.

Πῶς πραγματώνεται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας λοιπόν πραγματώνεται διά τῆς ἀκτίστου θεοποιοῦ Χάριτος μυστηριακῶς καί ἰδιαίτερα διά τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὄχι ὅμως μηχανιστικῶς καί ἀπροϋποθέτως. Ἀπεναντίας ἡ χαρισματική ἕνωση προϋποθέτει ἀπό τούς πιστούς τήν καθαρότητα ἀπό τήν ἁμαρτία, τήν ἐλεύθερη συνεργία τους καί τό αὐτό φρόνημα ὡς πρός τήν πίστη. Ἄλλωστε, ὁ Θεός δοξάζεται ὀρθά στό πλαίσιο τῆς Θείας Λατρείας, μόνον ὅταν ἡ δοξολογία γίνεται «ἐν ἑνί στόματι καί μιᾷ καρδίᾳ». Τοῦτο ὅμως προϋποθέτει ὄχι μόνο μία πίστη, ἀλλά καί μία ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ζωή. Αὐτό εἶναι θεολογικῶς εὐνόητο, γιατί ὁ Θεός ὡς αὐτοδόξαστος, μπορεῖ πρακτικῶς νά δοξάζεται πραγματικά καί ἀπό ἐμᾶς, μόνον ὅταν ὁ ἴδιος ἐνεργεῖ ἐντός ἡμῶν διά τοῦ Πνεύματός Του. Αὐτό ὅμως συμβαίνει, μόνον ὅταν ἔχουμε ἐνεργό ἐντός ἡμῶν τό δικό Του Πνεῦμα, πού λάβαμε κατά τήν προσωπική μας Πεντηκοστή, στό ἅγιο Χρίσμα.

Ὅταν ὅμως συμβαίνει ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας νά ἔχει ἄλλο φρόνημα, καί μάλιστα ἀντίθετο μέ τή δογματική συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή ἐκφράστηκε στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τότε προφανῶς ἡ ἑνότητα τῆς ἡγεσίας μέ τό σῶμα καί τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας ἐμφανίζεται λειτουργικῶς προβληματική.

Ἰδιαίτερα προβληματική γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στή λατρεία ἐμφανίζεται ἡ κατάσταση ἐκείνη, κατά τήν ὁποία ἡ συγκεκριμένη ἡγεσία, πού μνημονεύεται στή θεία Εὐχαριστία, συμβαίνει νά φρονεῖ, νά ζεῖ καί νά συμπεριφέρεται κατά τρόπο ἀσύμβατο πρός τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῶν ἱερῶν Κανόνων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ὅταν συμβαίνει, ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας νά προβαίνει σέ συμπροσευχές μέ τούς ἑτεροδόξους καί νά ἀποδέ- χεται, ἔστω καί σιωπηρῶς, τά κοινά Κείμενα πού ὑπογράφουν οἱ ἀντιπρόσωποί της μέ τούς ἑτεροδόξους, ὅταν δηλαδή ἔμμεσα πλήν σαφῶς στήν πράξη θεωρεῖ ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι συνιστοῦν ἐκκλησίες, μέ τήν ἐκκλησιολογική ἔννοια τοῦ ὅρου, καί ὅτι ἔχουν κατά συνέπεια γνήσια μυστήρια, παρά τό γεγονός ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ ἑτερόδοξοι ἀρνοῦνται δογματικῶς τόν ἄκτιστο χαρακτήρα τῆς Χάριτος καί ἐνεργείας τῶν μυστηρίων, ἀδειάζοντας ἔτσι κυριολεκτικά τό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καί τόν θεανθρώπινο χαρακτήρα της καί ὑποβιβάζοντάς το σέ καθαρά ἀνθρώπινο ὀργανισμό, τότε ἀσφαλῶς φαλκιδεύεται σέ κάποιο βαθμό ἡ ἑνότητα τῆς συγκεκριμένης ἡγεσίας μέ τήν Ἐκκλησία καθεαυτήν. Πρακτικῶς, τότε ἡ ἐπιδιωκόμενη ἑνότητα αὐτῆς τῆς ἡγεσίας ἐξαντλεῖται στό κτιστό καί ἀνθρώπινο ἐπίπεδο. Τότε αὐτή ἡ ἑνότητα δέν συμπεριλαμβάνει στήν πραγματικότητα τόν Τριαδικό Θεό, ἀφοῦ οἱ πρός ἑνότητα Ρωμαιοκαθολικοί ἐξακολουθοῦν νά ἀρνοῦνται δογματικῶς τόν ἄκτιστο χαρακτήρα τῆς θείας Χάριτος, πού ὡς θεότητα γεφυρώνει ὀντολογικῶς τό χάσμα ἀνάμεσα στόν ἄκτιστο Τριαδικό Θεό καί τόν κτιστό ἄνθρωπο. Ἔτσι ὅμως καταργεῖται στήν πράξη ἡ θεία κοινωνία τοῦ ἀκτίστου Θεοῦ μέ τόν κτιστό ἄνθρωπο. Ἀλλά καί ὅταν συμβαίνει ἡ ζωή ἡμῶν τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας νά μή εἶναι συμβατή μέ τό φρόνημα τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας, τότε ἡ ἐμφανιζόμενη κατά τήν θεία λατρεία θεσμική ἑνότητά μας εἶναι ἐξωτερική καί συμβατική. Σαφῶς δέν εἶναι ἐκείνη, πού ὁ Χριστός ζήτησε ἀπό τό Θεό Πατέρα στήν Ἀρχιερατική προσευχή Του, ἐπειδή δέν λαμβάνει σοβαρά ὑπόψη αὐτή ἡ ἑνότητα τίς θεολογικές καί ἁγιοπνευματικές προϋποθέσεις γιά τήν οἰκείωση καί τήν ἐν πάσῃ αἰσθήσει βίωσή της.

Ἀτυχῶς ἡ ἡμερολογιακή μεταρρύθμιση, σέ συνδυασμό μέ τά προβληματικά θεολογικῶς οἰκουμενιστικά ἀνοίγματα, στό πλαίσιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἔγινε αἰτία γιά τή διασάλευση τῆς λατρευτικῆς καί διοικητικῆς ἑνότητας τῶν νεοημερολογιτῶν μέ τούς ὀρθόδοξους παλαιοημερολογίτες ζηλωτές.

Ἔχουμε τή γνώμη, ὅτι τό πρόβλημα αὐτό θά πρέπει νά ἀπασχολήσει θεολογικά καί ἀγαπητικά τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐφόσον συμβαίνει νά εἶναι κοινή μεταξύ μας ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Ἡ καταγραμμένη μετά τό 1920 ἱστορία μας μπορεῖ νά βοηθήσει ἀμοιβαίως σέ αὐτοκριτική γύρω ἀπό τό πρόβλημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μέ σκοπό τήν ἀποκατάσταση τῆς πλήρους ἑνότητας καί κοινωνίας μεταξύ μας.

Γ΄ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Αὐτή ἀναφέρεται συγκεκριμένα στήν ἱεροκανονική καί ὀργανωτική ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἔχει τήν θεολογική θεμελίωσή της οὐσιαστικά στό βασιλικό- ποιμαντικό ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ. Εἰδικώτερα, ἡ ἑνότητα στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας σχετίζεται ἄμεσα μέ τήν παραδοσιακή δομή της, τήν ἐσχατολογικοῦ χαρακτήρα ὀντολογία της, ἀλλά καί τήν χαρισματικοῦ χαρακτήρα ταυτότητά της. Ἐκτροπή ἀπό τήν θεσμική ἀποδοχή της συνιστοῦν οἱ παγιωμένες αἱρέσεις καί τά παγιωμένα ἐκκλησιαστικά σχίσματα.

Ἡ ὁρατή ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καθεαυτήν ἐκφράζεται, ὅπως εἴπαμε ἤδη, μυστηριακῶς κατά τήν Θεία Λατρεία καί πιό συγκεκριμένα καί κατεξοχήν στή Θεία Εὐχαριστία. Ὅμως, ἐξίσου ἡ ὁρατή ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας φανερώνεται διαχρονικά ἀδιαμφισβητήτως στήν κορυφαία διοικητική ἔκφραση τῆς Ἐκκλησίας, κατά τίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Σ᾽ αὐτές διατυπώνεται συνοδικῶς καί ἀλαθήτως -μέ κάθε δυνατή ἀκρίβεια- τό φρόνημα τῆς Θεανθρώπινης κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐκφράζει καί τόν ὅλο Τριαδικό Θεό, ἀφοῦ ἕνα εἶναι τό θέ- λημα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτός ἀκριβῶς ὁ χαρακτήρας τοῦ περιεχομένου τῆς συνοδικῆς ἐκφράσεως τῆς ὅλης Ἐκκλησίας διασώζεται στήν χαρακτηριστική διατύπωση αὐτῶν τῶν Συνόδων, ὅπως εἶναι λ.χ. ἡ διατύπωση στήν Ἀποστολική Σύνοδο τῶν Ἱεροσολύμων: «ἔδοξε τῷ πνεύματι τῷ ἁγίῳ καί ἡμῖν» (Πρξ. 15,28) ἤ ὅπως στίς Οἰκουμενικές Συνόδους: «ἑπόμενοι τοίνυν τοῖς ἁγίοις πατράσι...». Ἔτσι, τό ἕνα φρόνημα τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας διασφαλίζεται ἀπό τό φρόνημα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού εἶναι ἐνεργό στά ἐπιμέρους μέλη τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας καί αὐτό πιστοποιεῖται ἀντικειμενικά, ἐφόσον οἱ ἱεράρχες ἐκφράζονται ταπεινά, ὡς «ἑπόμενοι, δηλαδή, τοῖς ἁγίοις Πατράσι». Τοῦτο σημαίνει, ὅτι κάθε σύνοδος τῶν ἐπισκόπων ὀφείλει νά εἶναι σύμφωνη καί «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις Πατράσι». Διαφορετικά, ἡ ὁποιαδήποτε ἀπόφανσή της θά εἶναι ὄχι μόνον θεσμικά ἀλλά καί οὐσιαστικά μετέωρη.

Ἁγιοπνευματικαί προϋποθέσεις

«Κλειδί» γιά τήν διαπίστωση τῆς γνησιότητας τοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας, πού ἐκφράζει ἡ διοίκηση τῆς ἐπιμέρους τοπικῆς ἤ τῆς σύνολης Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ δογματική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι, ἡ δογματική συνείδηση τῶν μελῶν τῆς ὅλης Ἐκκλησίας ἀναδεικνύεται σέ ὑπέρτατο κριτήριο τῆς ἀληθείας. Σέ τελευταία δηλαδή ἀνάλυση καί αὐτή ἡ Οἰκουμενικότητα μιᾶς Πανορθοδόξου Συνόδου κρίνεται ἀλαθήτως ἀπό τό πλήρωμα τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, καί εἰδικώτερα ἀπό τή δογματική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας. Τό τελευταῖο τοῦτο παρέχει προσδιοριστική σημασία στήν ἑνότητα τοῦ μυστηριακοῦ σώματος, τό ὁποῖο ἐκφράζεται ἀδιαμφισβήτως θεσμικά ἀπό τήν ἀνώτατη ἡγεσία τῆς ὅλης Ἐκκλησίας στό πλαίσιο μιᾶς Πανορθοδόξου ἤ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀπό τά παραπάνω γίνεται σαφές, ὅτι ἡ ἑνότητα στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διασφαλίζεται θεσμικά μέν, ἀλλά ὄχι μηχανιστικά καί δημοκρατικά. Διασφαλίζεται μόνον ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Τοῦτο πρακτικῶς σημαίνει, ὅτι ἡ ἑνότητα στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἔχει ὀντολογικές καί εἰδικώτερα ἁγιοπνευματικές προϋποθέσεις. Προϋποθέτει δηλαδή τήν ὀντολογική ἑνότητα τῶν πιστῶν στό μυστηριακό σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐν πάσῃ αἰσθήσει βίωση τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ὡς ἄκτιστη θεοποιός Χάρη συνέχει τό μυστηριακό σῶμα καί γεφυρώνει χαρισματικῶς καί ὑπαρξιακῶς (ὀντολογικῶς) τά κτιστά μέλη μέ τήν ἄκτιστη θεότητα τῆς Θεανθρώπινης Κεφαλῆς τοῦ μυστηριακοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό σημαίνει, ὅτι εἶναι θεολογικῶς θεμιτό καί πνευματικῶς ἐπιβεβλημένο ὁ ὁποιοσδήποτε πιστός νά μπορεῖ νά ἀμφισβητεῖ τήν θεσμικῶς ἐκφρασθεῖσα συνοδική ἀπόφανση τῆς ἀνωτάτης διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἐφόσον μέ βεβαιότητα διαπιστώνει ὅτι αὐτή ἡ συγκεκριμένη ἀπόφανση δέν εἶναι «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις Πατράσι». Σημειωτέον, ὅτι μέ τή στάση του αὐτή παραμένει ἑνωμένος μέ τήν Κεφαλή τοῦ μυστηριακοῦ σώματος, ἀλλά καί μέ τήν ὅλη Ἐκκλησία.

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στή διοίκησή της δέ διασφαλίζεται μηχανιστικῶς μέ τόν ἁγιοπνευματικό πράγματι θεσμό τῆς Συνοδικότητας. Προϋποθέτει ὁπωσδήποτε καί τό αὐτό ἁγιοπνευματικό φρόνημα τῶν συνοδικῶν ἀρχιερέων. Ἄλλωστε, ἀληθινά συνοδικός κατά τό γράμμα καί κυρίως κατά τό πνεῦμα τῆς λέ- ξεως εἶναι αὐτός πού βρίσκεται μαζί στήν Ὁδό, ἡ ὁποία Ὁδός στήν περίπτωση αὐτή εἶναι ἡ ὑποστατική Ὁδός, ὁ Χριστός. Εἶναι δέ μαζί Του ὁ συνοδικός ὄχι ἁπλῶς τυπικῶς καί θεσμικῶς, ἀλλά κυρίως οὐσιαστικῶς καί ἐνεργῶς μόνον ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, μόνον ὅταν ἔχει ὄντως «νοῦν Χριστοῦ». Πρακτικῶς, αὐτό συμβαίνει μόνον ὅταν ἔχει προηγουμένως ὁ νοῦς του καθαρότητα μέ τό θεῖο καί θεοπτικό φῶς.

Δέν διασφαλίζεται ἀπό τό Πρωτεῖον

Ἀπό τά παραπάνω εἶναι προφανές, ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας γενικώτερα -ἀλλά καί εἰδικά στή διοίκησή της- δέ διασφαλίζεται ἀπό τόν Πρῶτο καί Πρόεδρο τῆς ὁποιασδήποτε συνόδου, ἀλλά οὔτε καί ἀπό τό πλῆθος τῶν ἐπισκόπων, ὅταν συμβαίνει αὐτοί νά ὑπηρετοῦν πρόσωπα «ἡγουμένων» τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νά εἶναι ἀρεστοί σ’ αὐτούς. Ἄν ὅμως θεωρήσουμε τόν ἑκάστοτε Πρῶτο στή διοικητική ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἐκφραστή καί ἐγγυητή τῆς ἑνότητάς της –τόσο κατά τήν πρώτη χιλιετία, λ.χ. τόν πάπα, ὅπως θέλουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ὅσο καί κατά τήν δεύτερη χιλιετία, στό πλαίσιο τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ὅπως φαίνεται νά εἰσηγοῦνται κάποια ἐπώνυμα κείμενα τελευταίως- τότε ἀναπόφευκτα θά πρέπει νά δεχθοῦμε, ὅτι καί κάποιοι Πρῶτοι καταδικασθέντες ὡς αἱρετικοί, τόσο στή Δύση ὅσο καί στήν Ἀνατολή, διασφάλιζαν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν αἵρεσή τους, ἐνόσω βρίσκονταν στήν διοικητική θεσμικά θέση τους. Τοῦτο ὅμως θά σήμαινε ὅτι ἡ ἑνότητα διασφαλίζονταν μηχανιστικά, ἐρήμην τῆς ἐσφαλμένης προσωπικῆς πίστεως τῶν Πρώτων. Ἀλλά θά σήμαινε ἀκόμη ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔχει ὀντολογικό καί ἁγιοπνευματικό χαρακτήρα, ἤ ὅτι ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ νά ὑφίσταται εἴτε διηρημένη εἴτε ἐν αἱρέσει. Κάτι τέτοιο ὅμως ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίφαση μέ τήν δογματικῶς ὁριοθετηθεῖσα πίστη, πού ἐκφράζουμε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως γιά τή ΜΙΑ Ἐκκλησία.

Τό κοινό Κείμενο τῆς Ραβέννας (2007, &41) φαίνεται νά ὑποστηρίζει ἔμμεσα πλήν σαφῶς τό θεσμό τοῦ Πρωτείου μέ ἰσχύ ἐφόλης τῆς Ἐκκλησίας, παρά τή διαφορετική κατανόησή του σ’ Ἀνατολή καί Δύση κατά τήν πρώτη χιλιετία. Ἀπ’ ὅσο γνωρίζουμε, στούς σχετικούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων γίνεται λόγος γιά «Πρεσβεία τιμῆς» καί ὄχι γιά Πρωτεῖο διοικητικῆς ἐξουσίας σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἡ ὅποια ἀναφορά σέ «Πρῶτο» περιορίζει τίς διοικητικές ἁρμοδιότητές του σέ αὐστηρά τοπικό-ἐπαρχιακό ἐπίπεδο.

Ἔχουμε τή γνώμη, ὅτι δέν εἶναι θεολογικῶς καί πατερικῶς ἐπιτρεπτό νά κάνουμε θεολογικό διάλογο μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς γιά Πρωτεῖο τοῦ πάπα ἐφόλης τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω καί κατά τήν πρώτη χιλιετία, ἐνόσῳ οἱ Ρωμαιοκαθολικοί δέν ἀποτελοῦν μέλη τῆς Ἐκκλησίας παραμένοντας ἕως σήμερα σταθερά στίς αἱρετικές θέσεις τους γιά τό Filioque καί τήν κτιστή θεία Χάρη, σέ συνδυασμό μέ τό Πρωτεῖο καί τό Ἀλάθητο τοῦ πάπα.

«ΒΑΤΕΡΛΩ» ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ…

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ω ύχθη-

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

σαν κατά τήν πρώτη χιλιετία, πού ἀναφερόμαστε.

Δέν σημαίνει ὅτι ἐπειδή οἱ Ρωμαιοκαθολικοί παρουσιάζουν τά σημεῖα, πού θέλουν γιά τή θέση τοῦ πρωτείου τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ρώμης, οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νά τά ἀποδεχθοῦν, οὔτε εἶναι ὑποχρεωμένοι οἱ Ρωμαιοκαθολικοί νά ἀποδεχθοῦν τά σημεῖα, πού παρουσιάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι γιά τή θέση τοῦ ἐπισκόπου στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν πρώτη χιλιετία. Εἴμαστε ἁπλῶς στήν ἀρχή νά γίνει μιά καταγραφή καί νά ἑτοιμάσουμε προτάσεις σέ μεταγενέστερο στάδιο πρός τίς Ἱερές Συνόδους μας γιά ἀποφάσεις.

Ὅσοι συμμετέχουμε στό διάλογο δέν ἔχουμε καμιά δικαιοδοσία νά πάρουμε ἀποφάσεις, ὁ ρόλος μας εἶναι νά κάνουμε μιά καταγραφή τῆς κοινῆς πορείας τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν πρώτη χιλιετία καί νά δοῦμε πῶς διαφυλάχθηκε ἡ ἑνότητα τῆς πίστεώς της. Τήν εὐθύνη τῶν ἀποφάσεων τήν ἔχουν οἱ Ἱερές Σύνοδοι τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί μάλιστα σέ τελικό στάδιο μιά Πανορθόδοξος Σύνοδος. Ὁ Διάλογος εἶναι ἀκόμη στήν ἀρχική του μορφή καί μόνο τό Ἅγιο Πνεῦμα γνωρίζει πόσο θά καρποφορήσει περισσότερο».

Ἀποκαλύψεις ὑπό τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Μόσχας

Ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας Μητροπολίτης κ. Ἱλαρίων, συμφώνως μέ τήν «Ρομφαία», προέβη εἰς δηλώσεις. Ἀπό τάς δηλώσεις τοῦ Μητροπολίτου προκύπτει ὅτι ἄλλα ἦσαν προγραμματισμένα νά συζητηθοῦν καί ἄλλα συνεζητήθησαν. Διότι ὑπῆρξε σοβαρά διαφωνία διά τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πάπα κατά τήν πρώτην χιλιετίαν, κάτι τό ὁποῖον ἐπισημαίνει καί ὁ Ἰωαννουπόλεως. Τό ρεπορτάζ τῆς «Ρομφαίας» ἔχει ὡς ἀκολού-

θω«Ὁ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέ- σεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων, προέβη σέ δηλώσεις ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐξέλιξη τοῦ διαλόγου μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ρ/Καθολικῶν.

Ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίωνας τόνισε ὅτι “τό κείμενο ἐργασίας τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξύ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο διαδόθηκε ἀπό ὁρισμένα ΜΜΕ, δέν ἀπηχεῖ τή θέση τῆς Ὀρθόδοξης πλευρᾶς στό θέμα τοῦ Πρωτείου τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης καί μπορεῖ νά ἀντιμετωπίζεται ἀποκλειστικά ὡς βοηθητικό ὑλικό γιά τήν περαιτέρω ἐργασία”.

“Παρά τούς ἰσχυρισμούς τοῦ Τύπου, δέν ὑπῆρχαν ῾ἀνοίγματα᾽ στή συνεδρία τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθόδοξων καί Ρ/Καθολικῶν στή Βιέννη”, πρόσθεσε χαρακτηριστικά ὁ κ. Ἱλαρίωνας.

Ἐν συνεχεία τόνισε, ὅτι “Ἡ συνεδρία ἀσχολήθηκε μέ τή συζήτηση τοῦ ρόλου τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετηρίδα. Ἐπί τοῦ θέματος προετοιμάστηκε ἕνα κείμενο ἀπό τή Συντονιστική Ἐπιτροπή, τό ὁποῖο συζητήθηκε πέρυσι στήν Κύπρο. Τό πρόχειρο κείμενο ῾διέρρευσε᾽ στά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί κυκλοφόρησε. Προϋποτίθετο ὅτι στή Βιέννη θά ὁλοκληρωνόταν ἡ συζήτηση αὐτοῦ τοῦ κειμένου. Καί ὅμως ἔγιναν διαφορετικά πράγματα: Πολλή ὥρα δαπανήθηκε γιά τή συζήτηση τοῦ καθεστῶτος τοῦ κειμένου”.

Ἐπίσης, ὁ κ. Ἱλαρίων ἀνέφερε πώς “Οἱ ὀρθόδοξοι σύνεδροι ἐξ ἀρχῆς ἐπέμειναν ὥστε τό ῾Κριτικό κείμενο᾽ δέ μπορεῖ οὔτε νά δημοσιευθεῖ ἐπίσημα ἐκ μέρους τῆς Ἐπιτροπῆς, οὔτε νά ὑπογραφεῖ ἀπό τά μέλη αὐτῆς”.

“Ἄποψή μας, εἶναι ὅτι τό παρόν κείμενο χρειάζεται περαιτέρω οὐσιαστική ἐπεξεργασία, ἀλλά καί μετά τήν ἐπεξεργασία αὐτή, θά μπορεῖ νά ἀπολαμβάνει τό καθεστώς μόνο τοῦ ῾κειμένου ἐργασίας᾽, δηλαδή νά εἶναι ἀποκλειστικά βοηθητικό ὑλικό (instrumentum laboris), τό ὁποῖο θά χρησιμοποιηθεῖ κατά τήν προετοιμασία τῶν ἑπόμενων κειμένων, ἀλλά δέ θά ἔχει κανένα ἐπίσημο καθεστώς”, ὑπογράμμισε ὁ κ. Ἱλαρίων.

Ἀναφερόμενος στόν ρόλο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, τόνισε ὅτι “Τό Κριτικό κείμενο ἔχει ἀποκλειστικά ἱστορικό χαρακτήρα καί κάνοντας λόγο γιά τό ρόλο τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης, δέν ἀναφέρεται σχεδόν καθόλου στούς Ἐπισκόπους τῶν ἄλλων κατά τόπους Ἐκκλησιῶν τῆς πρώτης χιλιετηρίδας, πράγμα τό ὁποῖο δημιουργεῖ τή λανθασμένη ἀντίληψη γιά τόν τρόπο διανομῆς τῶν ἁρμοδιοτήτων στήν ἀρχαία Ἐκκλησία”.

“Ἐπιπλέον, ἀπό τό κείμενο λείπει μιά σαφῆ καί ξεκάθαρη διαπίστωση, πώς ἡ δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης κατά τήν πρώτη χιλιετηρίδα δέν ἐπεκτεινόταν στήν Ἀνατολή” πρόσθεσε.

Ἀκόμη τόνισε: “Ἐλπίζουμε ὅτι αὐτά τά κενά καί παραλείψεις θά συμπληρωθοῦν κατά τήν ἐπεξεργασία τοῦ κειμένου. Μετά τήν ἐκτενῆ συζήτηση ἡ Ἐπιτροπή ἀποφάσισε ὅτι τό κείμενο ἀπαιτεῖ τήν ἐπεξεργασία καί ὅτι ἡ ὁριστική ἀπόφαση σχετικά μέ τό καθεστώς του θά παραπεμφθεῖ στήν ἑπόμενη συνεδρία τῆς ὁλομέλειας τῆς Ἐπιτροπῆς, δηλαδή σέ δύο περίπου χρόνια. Μέχρι τότε θά ἔχει ἐπεξεργασθεῖ τό σχέδιο ἑνός καινούργιου κειμένου, τό ὁποῖο θά ἀσχοληθεῖ μέ τόν ἴδιο προβληματισμό ἀλλά ἐξ ἀπόψεως θεολογικῆς”.

“Γιά τά Ὀρθόδοξα μέλη εἶναι προφανές, ὅτι κατά τήν πρώτη χιλιετηρίδα ἡ δικαιοδοσία τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης ἐπεκτεινόταν ἀποκλειστικά στή Δύση, ἐνῶ στήν Ἀνατολή τό ἔδαφος διανεμήθηκε ἀνάμεσα στά τέσσερα Πατριαρχεῖα: Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ἱεροσολύμων”, ὑπογράμμισε ἀκόμη.

Κλείνοντας, συνέχισε πώς “Ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης δέν εἶχε καμία ἄμεση δικαιοδοσία στήν Ἀνατολή, παρόλο πού σέ ὁρισμένες περιπτώσεις οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἀνατολῆς προσέφευγαν στή διαιτησία του στίς θεολογικές διαμάχες”.

“Αὐτές οἱ προσφυγές δέν ἦταν συστηματικές καί μέ κανένα τρόπο δέ μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν μέ τήν ἔννοια ὅτι τόν Ἐπίσκοπο Ρώμης ἀντιμετώπιζαν στήν Ἀνατολή ὡς φορέα τῆς ὕπατης ἐξουσίας γιά ὅλη τήν Οἰκουμενική Ἐκκλησία. Εὐελπιστῶ ὅτι στίς ἑπόμενες συνεδρίες τῆς Ἐπιτροπῆς ἡ Ρωμαιοκαθολική πλευρά θά δεχθεῖ αὐτή τή θέση, ἡ ὁποία στηρίζεται στίς πολυάριθμες ἱστορικές μαρτυρίες”, πρόσθεσε χαρακτηριστικά ὁ Πρόεδρος τοῦ Τμήματος τῶν Ἐξωτερικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας».

Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Βατικανοῦ κ. Κόχ διά τήν ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν»

Ὁ ὑπεύθυνος διά τήν ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν» τοῦ Βατικανοῦ, «Ἀρχιεπίσκοπος» Κόχ εἰς δηλώσεις του ἔδωσε τά αἴτια τῆς ἀποτυχίας τοῦ διαλόγου. Αὐτά προσδιορίζονται 1ον) εἰς τό διαφορετικόν ὅραμα διά τήν ἑνότητα τῶν Παπικῶν καί Ὀρθοδόξων. 2ον) εἰς τάς διαφωνίας, αἱ ὁποῖαι παρατηροῦνται μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων διά τό ὅραμα τῆς Ἑνώσεως. 3ον) εἰς τήν ὑπεροχήν τοῦ Πάπα καί τήν ἄρνησιν τοῦ Βατικανοῦ νά ἀποδεχθῆ καί νά ἐνισχύση τήν Συνοδικότητα, ἡ ὁποία εἶναι ὁ πλοῦτος τῆς Ὀρθοδοξίας. Πλέον συγκεκριμένως ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Βατικανοῦ διά τήν ἑνότητα ἀπαντῶν εἰς ἐρωτήσεις διά τό μοντέλο τῆς «ἑνότητος τῶν συνομιλιῶν», τό ὁποῖον χρησιμοποιεῖται ἐδήλωσεν:

« “Αὐτό θά εἶναι τό μεγάλο ἐρώτημα γιά τό μέλλον. Πρῶτα ἄρχισε κάθε ἐκκλησία νά περιγράφει τό ὅραμά της γιά τήν ἑνότητα. Ἡ Καθολική καί ἡ Ὀρθόδοξη ἄποψη περί τῆς ἑνότητας πιθανότατα δέν θά εἶναι ἡ ἴδια. Εἴδαμε τά ἐρωτήματα, θά πρέπει νά συζητήσουμε τά τοῦ παπικοῦ πρωτείου καί τῆς συνοδικότητας. Ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἔχει μιά ἰσχυρή ὑπεροχή τοῦ Πάπα, ἀλλά πιθανῶς δέν ἔχει ἀναπτύξει τήν συνοδικότητα ὅσο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ δύναμη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας εἶναι ἡ συνοδικότητά της. Θά εἴμαστε σέ θέση νά ἐμπλουτιστοῦμε ἀμοιβαία.

Ἡ βασική ἀρχή τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἡ ἀνταλλαγή δώρων. Τό πρῶτο βῆμα εἶναι νά πεῖ ὁ ἕνας στόν ἄλλον χωριστά πῶς φανταζόμαστε τήν ἑνότητα. Γιά τήν Καθολική Ἐκκλησία, φυσικά, ἡ ἑνότητα χωρίς τόν ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης εἶναι ἀδιανόητη. Αὐτό συμβαίνει, γιατί τό ζήτημα τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ρώμης δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὀργανωτικό ζήτημα, ἀλλά καί μιά θεολογική ἔννοια. Ὁ διάλογος γιά τό πῶς αὐτή ἡ ἑνότητα πρέπει νά διαμορφωθεῖ, πρέπει νά συνεχιστεῖ ἐντατικά. Ἑνότητα σημαίνει ὅτι βλέπουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο ὡς πλήρη ἀδελφή Ἐκκλησία… Νομίζω ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Πάπας ἔχει τήν ἴδια σκέ- ψη πρός αὐτή τήν κατεύθυνση”, πρόσθεσε χαρακτηριστικά».

Ἀπό τάς προαναφερομένας δηλώσεις τοῦ ὑπευθύνου τοῦ Βατικανοῦ διά τήν «ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν» προκύπτει καί κάτι ἀκόμη: Ὅτι ἐκπρόσωποι Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν εἰς τόν διάλογον δέν θεωροῦν τό Βατικανόν«ἀδελφή Ἐκκλησία» καί αὐτό ἐνωχλεῖ τούς Παπικούς καί ἐνδεχομένως τούς Ἱεράρχας τοῦ Φαναρίου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι συμπεριφέρονται ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Παπι-

Ἀλλά καί ὁ ἀρχιοικουμενιστής Μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας ἀναγνωρίζει προβλήματα καί ὑποχρεώνεται νά συμφωνήση μετά τοῦ ὑπευθύνου τοῦ Βατικανοῦ διά τήν ἑνότητα δηλῶν ὅτι τό μοντέλο διά τήν ἑνότητα τῶν «Ἐκκλησιῶν» θά προκύψη εἰς τό μέλλον. Ἐζήτησεν ἀκολούθως νά ἐνισχύση ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τήν καθολικήν ἑνότητα, κάτι τό ὁποῖον ἑρμηνεύεται ὅτι ὑπῆρξαν ἔντονοι διαφωνίαι μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τόν διάλογον. Διεπίστωσεν ἐπίσης, ὅτι ὁ Παπισμός δέν ἔχει κάνει οὔτε ἕνα βῆμα πίσω εἰς τόν διάλογον καί διά αὐτό ἐζήτησε, διά τό καλόν τοῦ διαλόγου, ἀπό τούς Παπικούς νά ἐνισχύσουν περισσότερον τήν διάστασιν τῆς συνοδικότητος. Ἐνῶ ὑπεγράμμισε πώς «ἄν αὐτά τά δύο πράγματα συμβοῦν τότε τό ἀποτέ- λεσμα θά ἔλθη πιό γρήγορα». Ἀνεφέρθη, ὅμως, καί εἰς τήν Πανορθόδοξον Σύνοδον λέγων, συμφώνως μέ τή α:

«Φυσικά καί πρέπει νά εἴμαστε ἑνωμένοι στήν πίστη πάρα πολύ. Ὅσον ἀφορᾶ τήν Πανορθόδοξη Σύνοδο μᾶς ἀνησυχεῖ καί τό ἀναγνωρίζουμε ὅτι τό αὐτοκέφαλο εἶναι ἕνα πρόβλημα, εἰδικά ὅταν συνδέεται μέ ἐθνικιστικά θέματα. Ὅμως, εἶμαι εὐτυχής νά πῶ ὅτι ἔχουμε σημειώσει ἱκανοποιητική πρόοδο πρός τήν κατεύθυνση μιᾶς παν-Ὀρθόδοξης Συνόδου».

Νά διακοποῦν οἱ διάλογοι

Οἱ Οἰκουμενισταί Ἀρχιερεῖς, τό Φανάριον καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὀφείλουν νά σταματήσουν τούς θεολογικούς Διαλόγους, διότι ἐκτίθενται καί σκανδαλίζουν τόν πιστόν λαόν. Οἱ Παπικοί εἰς τήν Βιέννην ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι ἀμετανόητοι καί ἀμετακίνητοι ἀπό τάς αἱρετικάς των θέσεις, ὡς εἶναι τό πρωτεῖον καί τό ἀλάθητον. Ἀπεδείχθη ἐπίσης, ὅτι ἀρνοῦνται τήν Συνοδικότητα. Ἀπεδείχθη, τέλος, ὅτι οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν ἔχουν κοινήν θέσιν καί ὅραμαδιά τήν «ἕνωσιν», ἐνῶ δέν θεωροῦν τόν Παπισμόν «ἀδελφή Ἐκκλησία». Ἡ συνέχισις τοῦ διαλόγου θά εἶναι πρόκλησις διά τόν πιστόν λαόν.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Ὑπεραγαποῦν καί τιμοῦν τόν Ἅγιον Σπυρίδωνα ὡς θαυματουργόν

Μεγάλη ἡ προσφορά τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τό Γένος

Συμφώνως μέ ἀνταπόκρισιν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου «Ρομφαία» ὑπό ἡμερομηνίαν 27 Σεπτεμβρίου ῦ

:

«Μέ ἐπισημότητα καί κατά τήν ἁγιορείτικη τάξη τελέσθηκε ἡ ἔναρξη τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους στήν Ἀθωνιάδα Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία.

Τό πρωί στόν Ἱ. Ναό τῆς Σχολῆς τελέσθηκε ὁ Ὄρθρος τῆς ἑορτῆς τῆς παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέ τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στό τέλος τῆς δοξολογίας καί στήν συνέχεια τελέ- σθηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Ἐφόρου τῆς Σχολῆς Ἱερομονάχου Τιμοθέ- ου Βατοπαιδινοῦ καί συλλειτουργούντων τοῦ Ἱερομονάχου Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου, τοῦ Δικαίου τῆς Βατοπαιδινῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Προηγουμέ- νου Ἐφραίμ, τοῦ Σχολάρχου Ἀρχιμανδρίτου Ἱεροθέου, τῶν Ἱερομονάχων Φιλοθέου καί Ἀντωνίου ἐκ τῆς Βατοπαιδινῆς Σκήτεως Ἁγίου Ἀνδρέου καί τοῦ Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου, Γέροντος τοῦ Διονυσιάτικου Κελλίου τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Νά σημειωθεῖ ὅτι τά ἀναλόγια τῶν χορῶν πλαισίωσαν οἱ μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς.

Προσφωνόντας ὁ ἅγιος Πρῶτος Γέρων Παῦλος Λαυριώτης ἐπεσήμανε τήν πνευματική κρίση, πού διέρχεται ἡ σημερινή κοινωνία, ἐξῆρε τήν προσφορά τῆς Ἀθωνιάδος στήν Ἐκκλησία καί στό Γένος, τόν ρόλο, πού διαδραμάτισαν στήν ἱστορία τῆς Σχολῆς οἱ ἅγιοι πού ἐδίδαξαν σέ αὐτήν καί πού ἐξῆλθαν ἀπό τήν Σχολή.

Ἐπίσης διεμήνυσε στούς καθηγητές καί τούς μαθητές τῆς Σχολῆς πώς τό γραφεῖο τῆς Ἱερᾶς Ἐπιστασίας εἶναι ἀνοικτό γιά αὐτούς γιά ὁποιοδήποτε πρόβλημα ἔχουν καί ὅτι μέ ὅλες του τίς δυνάμεις θά συμβάλει στήν διατήρηση καί στήν συνέχιση τῆς Σχολῆς.

Στήν δική του προσφώνηση ὁ Διοικητής κ. Κασμίρογλου ἐξῆρε τίς προσπάθειες τοῦ Σχολάρχη π. Ἱεροθέου καί δήλωσε καί αὐτός ὅτι καί τό δικό του γραφεῖο εἶναι ἀνοικτό γιά τούς καθηγητές καί τούς μαθητές τῆς Σχολῆς, δήλωσε τήν ἀπόφασή του νά καλέσει τούς καθηγητές στό γραφεῖο του, γιά νά συζητήσουν τά προβλήματα τῆς Σχολῆς, ἀλλά καί τούς μαθητές γιά νά γνωριστοῦν».

«Φακελώνουν» τὰ τέκνα των οἱ Μασόνοι διὰ νὰ τὰ προστατεύσουν

Μασονικὲς στοὲς στὶς Η.Π.Α. προωθοῦν πρόγραμμα ταυτοποίησης παιδιῶν σὲ συνεργασία μὲ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς καὶ τὴν ἀστυνομία. Σκοπὸς τοῦ προγράμματος –ὅπως δηλώνουν οἱ μασόνοι- εἶναι νὰ προστατέψει τὰ παιδιὰ ἀπὸ ἐξαφανίσεις. Στὸ Maine τῶν Η.Π.Α. ὑπάρχει τὸ πρόγραμμα «MECHIP.ORG» γιὰ τὴν ταυτοποίηση τῶν παιδιῶν καὶ προσφέρεται δωρεὰν ἀπὸ τοὺς μασόνους γιὰ κάθε οἰκογένεια, πού ἐνδιαφέρεται. Τὸ πρόγραμμα CHIP δίνει στοὺς γονεῖς τὴν δυνατότητα νὰ δημιουργήσουν ἕνα σὲτ μὲ ὑλικὸ ἀναγνώρισης γιὰ τὸ παιδί τους, δωρεάν. Τὸ σὲτ περιλαμβάνει κάρτα δακτυλικῶν ἀποτυπωμάτων, φυσικὴ περιγραφή, βίντεο, ὀδοντικὸ ἀποτύπωμα, δεῖγμα DNA καὶ ἄλλα. Τὸ πρόγραμμα τῶν μασόνων ἔχει ἀναφερθεῖ ἀπὸ κρατικὲς καὶ τοπικὲς ἀστυνομικὲς ὑπηρεσίες, ὡς «μοντέλο – πρότυπο» καὶ γιὰ τὶς ὑπηρεσίες τους.

(Πληροφορίες ἀπὸ mason-chip. blogspot.com, www.mainemason.org

/grandlodge/chip.asp, www.mechip. org, redskywarning.blogspot. com)

Ἁγιορείτης Μοναχός διά τάς «ἐμφανίσεις» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Παϊσίου

Ὑπό τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Προδρόμου, ἐκ τῶν Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐλάβομεν τήν ἀκόλο ἐπ

«Μᾶς παίρνουν τηλέφωνο καί ρωτοῦν γιά τήν ἐμφάνιση τοῦ π. Παϊσίου στό Ἅγιο Ὄρος.

Συγκεκριμένα στήν Ἱ. Μ. Παντελεήμονος σέ κάποιους Ρώσους μοναχούς, ὅπου λέγεται ὅτι τούς εἶπε νά εἰδοποιήσουν τόν κόσμο, γιά νά προμηθευθεῖ λάδι καί ἀλεύρι γιατί ἔρχεται πεῖνα.

Προσοχή ρωτήθηκε τό Μοναστήρι καί ὅλα εἶναι παραμύθια.

ματος εἶναι:

Τά ἀποτελέσματα, ἐσκεμμένα ἤ μή, τοῦ ψευδοῦς αὐτοῦ δημοσιεύ1) Νά διακωμωδηθεῖ ἡ ἐκκλησία, καί νά παρουσιασθεῖ στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ σάν μιά ὁμάδα καφετζούδων, πού προβλέπει τά μέλλοντα.

2) Καί νά ἐξευτελισθεῖ στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ καί πάλι τό Ἅγ. Ὄρος (μετά τό Βατοπαίδι), χαρακτηρίζοντας τούς ἁγιορεῖτες ὡς φιλοτομαριστές. Καθόσον ὁ Θεός διά τοῦ Γ. Παϊσίου, εἰδοποιεῖ τά μοναστήρια καί μόνον νάχουν τό νοῦ τους μή τυχόν καί πεινάσουν, ἀγνοώντας τόν γύρω κόσμο.

Μ. Πρόδρομος Ἁγιορείτης

Καρυές Ἅγ. Ὄρους».

Σεβ. Πατρῶν: Δέν θά προβῶ εἰς χειροτονίας «ἐπαγγελματιῶν»

Ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος εἰς δηλώσεις, τάς ὁποίας ἔκαμνε εἰς ΜΜΕ τῶν Πατρῶν, ἐτόνισεν ὅτι δέν θά προβῆ εἰς χειροτονίας Ἱερέων, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται εἰς τήν Ἱερωσύνην μόνον καί μόνον διά νά λύσουν τόβιοποριστικόντων πρόβλημα. Συμφώνως μέ ἀνταπόκρισιν τῆς «Ρομφαίας» ἐκ τῆς Ἀχαΐας ὁ Μητροπολίτης ὑπεγράμμισε με-

κανέναν ἄνθρωπο χωρίς νά τόν

γνωρίζω, θά τόν δῶ, θά τόν μάθω, θά κουβεντιάσουμε, θά γνωρίσω τήν οἰκογένεία του, θά μιλήσω μέ τόν ἐξομολόγο του, ὁ ὁποῖος δίδει καί τήν συμμαρτυρία καί μετά θά προχωρήσω. Ἐξάλλου νομίζω ὅτι, ἄν κάποιος διαθέτει στοιχειώδη λογική, μπορεῖ νά καταλάβει τίς προθέσεις ἑνός ἀνθρώπου, γιατί ἔρχεται καί σέ πλησιάζει, γιατί θέ- λει νά γίνει κληρικός ἤ γιατί θέλει νά γίνει ἐργάτης σέ μιά ἐπιχείρηση, ἄν θέλετε».

Συμφώνως μέ ἀνταποκρίσεις ἐκ τῆς Λευκάδος, ὑπό ἡμερομηνίαν 27η Σεπτεμβρίου, ὁ Μητροπολίτης Λευκάδος καί Ἰθάκης κ. Θεόφιλος ἔλαβε μίαν ἀπόφασιν εἰς βάρος τοῦ ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φανερωμένης π. Νικηφόρου Ἀσπρογέ- ρακα, ἡ ὁποία προεκάλεσε τήν ἀγανάκτησιν συσσώμου τοῦ φιλοθέου Λευκαδίτικου Λαοῦ. Ὁ Μητροπολίτης ἔπαυσεν ἀπό πᾶσαν ἱεροπραξίαν διά ἕνα μῆνα τόν ἡγούμενον καί ταυτοχρόνως τοῦ ἀφήρεσε τήν πνευματικήν πατρότητα καί τό ὀφφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτου. Ἡ τιμωρία ἐπεβλήθη ἐπειδή, ὁ ἡγούμενος μετέβη εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, ἐπί διήμερον ἄνευ τῆς ἀδείας του. Ἡ ἀπόφασις εἶναι σκληροτάτη. Πολύ δέ περισσότερον, διότι ὁ ἡγούμενος ἦτο συνυποψήφιος τοῦ Μητροπολίτου κατά τήν πλήρωσιν τοῦ θρόνου τῆς Λευκάδος. Ὁ δημοσιογράφος κ. Ἀνδρέας Κατσένος, ὁ ὁποῖος κατάγεται ἐκ τῆς Λευκάδος, ἔγραψε τήν 28ην Σεπτεμβρίου διά τήν ἀπόφασιν τοῦ Μητροπολίτου εἰς τήν ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος» τά ἀκ α

«Εἶναι μιά πρωτοφανῆ σέ σκληρότητα ἀπόφαση, ἡ ὁποία δέν δικαιολογεῖ τό ρόλο ἑνός ποιμενάρχη. Ἀναδεικνύει μικρότητα καί μικροψυχία, ἀλλά καί ἀδυναμία διοίκησης. Προκαλεῖ ρήξη στό ποίμνιο καί ἀποδεικνύεται ὅτι ὅσοι εἶχαν ἀντιδράσει κατά τήν κατευθυνόμενη ἐκλογή του ἀπό κύκλους τῆς ἀρχιεπισκοπῆς, φίλα προσκείμενους στόν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο εἶχαν ἀπόλυτα δίκιο. Ἡ ἀπόφαση τοῦ κ. Θεόφιλου ἀμαυρώνει τήν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας τῆς Λευκάδας ,καθώς ἀποδεικνύεται κατώτερος τῶν περιστάσεων καί, σαφῶς, κατώτερος τοῦ προκαθημένου του Κύρου Νικηφόρου, ὁ ὁποῖος ἐποίμανε τό λαό του μέ σύνεση καί γι᾽ αὐτό ἐπί τέσσερις, σχεδόν δεκαετίες, ἀποτέλεσε παράδειγμα ἤθους καί προσφορᾶς μέ ἔργο ἀνεκτίμητο γιά τό νησί. Στό ἄκουσμα τῆς ἀπόφασης πάνω ἀπό 400 πιστοί ἀνέβηκαν στή Ἱ. Μονή κι ἀποτέλεσαν ἀσπίδα προστασίας τοῦ ἡγουμένου καί τῆς Ἱ. Μονῆς. Τοῖχος κατά μιᾶς μικρῆς μειοψηφίας, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά ἀμαυρώσουν τήν ἱστορία τῆς Ἱ. Μονῆς, νά τσαλακώσουν καί νά ταπεινώσουν ἕνα ὑπηρέτη τῆς ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος μετέτρεψε μιά ἀνύπαρκτη Ἱ. Μονή σέ ἱερό παγκόσμιο προσκύνημα. Ἀλλά κάποιοι θέλουν νά ἐπωφεληθοῦν ἀπό αὐτή τήν ἱερά τύχη τῆς Ἱ. Μονῆς Φανερωμέ- νης καί βάλλουν κατά τοῦ ἡγουμέ- νου καί τῆς μοναστικῆς κοινότητας, τήν ὁποία μέ κόπο καί πόνο στά χρόνια τῆς διακονίας του ἔχτισε ὁ π. Νικηφόρος.

Ἐνῶ ὁ ἱερέας, ὁ ὁποῖος μετέβη στή Ἱ. Μονή γιά νά ἀντικαταστήσει τόν ἡγούμενο ἐκδιώχθηκε ἀπό τούς συγκεντρωμένους πιστούς. Ὅλο τό βράδυ πάνω ἀπό διακόσια ἄτομα παρέμειναν στή Ἱ. Μονή, ἐνῶ ἰσχυρή ἀστυνομική δύναμη μετέβη στόν Ἱερό βράχο τῆς Κυρᾶς γιά τήν ἀποφυγή πιθανόν ἐκτρόπων». Τὴν μεσημβρίαν τῆς 28ης Σεπτεμβρίου ἔγινε μεγάλη συγκέντρωσις διαμαρτυρίας ἔξωθεν τῶν γραφείων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, ἀλλὰ ὁ Μητροπολίτης ἦτο ἀδιάλακτος εἰς τὰς θέσεις του.

Ἐκοιμήθη ὁ πρώην Μητροπολίτης Ρόδου

Ἐκοιμήθη ὁ πρώην Μητροπολίτης Ρόδου κυρός Ἀπόστολος. Εἰς τήν ἐξόδιον ἀκολουθίαν προέστη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Εἰρηναῖος. Τό πένθος ἐκράτησεν ὁ Μιλήτου Ἀπόστολος καί ὁ Λέρου, Καλύμνου καί Ἀστυπαλαίας κ. Παΐσιος, ἐνῶ τόν ἐπικήδειον λόγον ἐξεφώνησεν ὁ Μητροπολίτης Ρόδου κ. Κύριλλος. Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐξεπροσώπησεν ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου κ. Νικόδημος, τό Πατριαρχεῖον Ἀλεξανδρείας ἐξεπροσώπησεν ὁ Ἐπίσκοπος Μπουρούντι καί Ρουάντας κ. Σάββας, ἐνῶ παρέστησαν οἱ Μητροπολῖται Περιστερίου κ. Χρυσόστομος, Σύμης κ. Χρυσόστομος, Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος, Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας καί ὁ Πατριαρχικός Ἔξαρχος Πάτμου κ. Ἀντύπας. Παρόντες ἦσαν ἐπίσης, ὁ ἐκπρόσωπος τῶν Παπικῶν Ρόδου καί ὁ Χότζας τῆς Ρόδου.

Μέ τήν ν τό ρίζωμεν

ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΝ–«ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΝ» ΜΗΝΥΜΑ ΥΠΟ ΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΑΣ

Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος ἐξέδωσεν ἕν ἀνατρεπτικόν–ἐπαναστατικόν μήνυμα πρός τήν μαθητιῶσανκαί σπουδάζουσαννεολαίαν, ἐλπίζων ὅτι θά ἐπανεύρουν τόν Θεόν, τόν ὁποῖον «ξεχάσαμε, τόν διατηροῦμεν γιά νά τόν ἀμφισβητοῦμε, νά τόν εἰρωνευόμαστε ἤ δυστυχῶς καί νά τόν βρίζουμε καί νά μή θέλουμε οὔτε τά Σύμβολά Του». Καλεῖτούς μαθητάς καί τούς σπουδαστάς νά διεκδικήσουν τήν πνευματικήν των ἐλευθερίαν ἀδιαφοροῦντες διά τό κόστος. Τό μήνυμα τό ἀπηύθυνε μέ ἀφορμήν τήν ἔναρξιν τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους. Τό μήνυμα ἔχει ὡς ἀκολού-

θως:«Ἀγαπητά μας παιδιά, Σᾶς εὔχομαι καλή χρονιάμὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κάποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες καὶ τέ- λειωσε. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατάλοιπο ἄλλων παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώσει καὶ μετὰ τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει, ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της, ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε, στὴν οὐσία νὰ ἐξευτελίζουμε κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε εἴτε δὲν θέλουμε εἴτε δὲν σεβόμαστε. Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγιασμό, φέτος νὰ μὴ τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς Ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς Ἱ. Ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώρησα, πρῶτον γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν καὶ δὲν θέλησα ὡς Ἐπίσκοπος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερον, γιατὶ πρὶν τὸ κάνω, ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιήσω.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας τὸ πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθελαν στὴ ζωή τους ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.

Σήμερα ὅμως Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλᾶ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴ θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντήσαμε! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέξοδα, σύγχυση, αὐτοκαταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό. Στὸ σχολεῖο, ποὺ ἔρχεστε, μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληροφορίες, ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴ χρειάζονταιμὲ γλῶσσες, ποὺ δὲν εἶναι δικές μαςμὲ ἱστορία, ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινήμὲ θρησκευτικὰ, ποὺ δὲν πείθουν. Νὰ σᾶς δώσουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντίκρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειάζεστε εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.

Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμεσα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμμα καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Χτυπῆστε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ εἶναι ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό.

Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξαναφέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρότητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς, ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισσότερο ἀπʼ ὅσο ὑποτάσσονται στὶς ξένες σκοπιμότητες.

Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελετουργίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυρία καὶ ἅγια ζωή Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ ἐπιβάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτημα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας.

Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι καλή χρονιά. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

†Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς

Ἐπειδή τόν ἤλεγξε δι᾽ ἐπιστολῆς αὐστηρότατα διά τάς παγανιστικάς ἐκδηλώσεις

ΝΙΚΟΛΑΟΣ».

ΧΛΕΥΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ

Μέ ἀπαξιωτικούς χαρακτηρισμούς διά τούς Ὀρθοδόξους Μητροπολίτας, καθηγουμένους Ἱερῶν Μονῶν, θεολόγους ὅλων τῶν ἐκπαιδευτικῶν βαθμίδων, μοναχῶν καί μοναζουσῶν, πού ἐλέγχουν τόν Σεβ. Μεσσηνίας διά τάς σκανδαλώδεις θέσεις του περί τοῦ Παπισμοῦ, τόν Σεβ. Νικοπόλεως καί Πρεβέζης διά τάς μεταφράσεις τῶν Λειτουργικῶν θείων κειμένων. Ἐπίθεσιν καί κατά ὅλων τῶν «μαντρόσκυλων» τοῦ ὀρθοῦ δόγματος κ.λπ.

Ὁ διάλογος τῶν Ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι προβάλλουν θέσεις, αἱ ὁποῖαι ἔρχονται εἰς ἀντίθεσιν μέ τήν δογματικήν ἀλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας μας ἤ προβαίνουν εἰς ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι εἶναι ἀπηγορευμέναι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας κ.λπ. ἐκτραχύνεται καί εἶναι χαμηλοτάτου ἐπιπέ- δου. Ἀνεγνώσαμεντάς ἀπαντήσεις τοῦ Μεσσηνίας εἰς τόν Κυθήρων καί εἰς τόν καθηγητήν τῆς δογματικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Τσελεγγίδη. Αἱ ἀπαντήσεις

–δι᾽ ἐπιστολῶν– ἦσαν ἀπαξιωτικαί, ὑποτιμητικαί διά τά πρόσωπα τοῦ Κυθήρων καί τοῦ Καθηγητοῦ, κάτι τό ὁποῖον ἐπεσήμανανκαί οἱ ἴδιοι.

Ἡ ἔκπληξις, ὅμως, προέρχεται ἀπό τόν Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμον. Οὗτος ἀπαντῶν εἰς ἐπιστολήν τοῦ Μητροπολίτου Παροναξίας, ὁ ὁποῖος τόν ἤλεγξε δι᾽ ἐπιστολῆς διά τάς παγανιστικάς ἐκδηλώσεις εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Παναγίας, χρησιμοποιεῖ ἀπαραδέ- κτους χαρακτηρισμούς δι᾽ ὅλους τούς Ὀρθοδόξους, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχουν τόν Μεσσηνίας διά τάς ἀπόψεις του περί διηρημένης Ἐκκλησίας ἤ τόν Νικοπόλεως καί Πρεβέ- ζης κ. Μελέτιον διά τήν μετάφρασιν τῶν Λειτουργικῶν Κειμένων κ.λπ. Ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι τούς ἐλέγχομεν διά τάς παρεκτροπάς των, συμφώνως μέ τόν Ἀλεξανδρουπόλεως, «δέν ἀποσκοποῦμε εἰς δημιουργικόν διάλογον καί εἰς παραγωγικούς συλλογισμούς, ἀλλά εἰς σπίλωσιν καί σκύλευσιν τῶν ἀρχιερατικῶν προσωπικοτήτων». Ὅλοι ἐμεῖς, συνεχίζει ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως,ἄλλοτε παριστάνομεν«τούς φρυκτωρούς τῆς λατρευτικῆς μας γλώσσης καίἄλλοτε τούς “μαντρόσκυλους” τοῦ ὀρθοῦ δόγματος». Θά εἴμεθα, βεβαίως, καλοί καί σώφρονες ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχομεν ἐπισκόπους διά τήν ἀσέβειάντων καί τήν μή τήρησιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἐάν ἀπεδεχόμεθα τήν καταπάτησίντων, ἐάν ἀνεγνωρίζομεντάς αἱρετικάς των θέσεις περί τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐάν ἐχειροκροτούσαμεντήν μετάφρασιν τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν ὕμνων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐάν ἀπεδεχόμεθα τήν μεταπατερικήν θεολογίαν, ἡ ὁποία ἐξισώνει τήν Ἐκκλησίαν μας μέ ὅλας τάς ἄλλας Ἐκκλησίας τῶν πλανεμένων χριστιανῶν ἀλλά καί τόνΒουδισμόν, τόνἸουδαϊσμόνκαί τόνΜουσουλμανισμόνκαί ἐάν ἀπεδεχόμεθα ἄνευ ἀντιδράσεως καί ἀντιστάσεως τάς ἀπόψεις τοῦ Ἀλεξανδρουπόλεως διά τάς παγανιστικάς ἐκδηλώσεις ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι τούς ἐλέγχομεν τό πράττομεν ἀπό ἀγάπηνπρός τήν Ἐκκλησίαν, τούς νόμους Της, ὡς εἶναι τό Πηδάλιον κ.λπ. Βεβαίως εἰς ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἐλέγχουν περιλαμβάνονται Μητροπολῖται, καθηγούμενοι Ἱερῶν Μονῶν, μοναχοί καί μοναχαί, λαϊκοί, ὁ ἔντιμος κλῆρος, θεολόγοι–ὅλων τῶν κλάδων τῆς ἐκπαιδεύσεως κ.λπ καί τούς ὁποίους ὑβρίζει ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως. Δέν εὐθύνεται ὅμως ὁ Μεσσηνίας, ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως κ.λπ. Εὐθύνονται οἱ γέροντές των, αἱ φατρίαι ἐντός τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, πού τούς ἀνέδειξαν εἰς τό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου καί οἱ πολιτικοί μηχανισμοί.

Ἡ ἐπιστολή

Ἡ ἐπιστολή τοῦ Ἀλεξανδρουπόλεως πρός τόν Παροναξίας, τήν ὁποίαν ἀπέστειλε καί εἰς ἄλλους Μητροπολίτας ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Παροναξίας κ.κ. Καλλίνικον, Πάρον

Σεβασμιώτατε,

Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ γιά τήν εὐθύβολη ἐρώτησή σας σχετικά μέ τά ὅσα πραγματοποιήθησαν στίς Φέρες καί εἰδικά στόν Ναό τῆς Παναγίας τῆς Κοσμοσώτηρας καί ἀφοροῦσαν στά τῆς ἁφῆς τῆς Ὀλυμπιακῆς φλόγας τῶν παιδιῶν μέ νοητική στέρηση. Τά παιδιά αὐτά ἤδη λαμβάνουν μέρος στούς Πανευρωπαϊκούς Special Olympics στήν Βαρσοβία κατ᾽ αὐτές τίς ἡμέρες. Οἱ Παγκόσμιοι Ἀγῶνες τῶν Special Olympics θά γίνουν στήν Ἀθήνα τόν Ἰούλιο τοῦ 2011.

Κάποια τελετή ἁφῆς, ἀνάλογη μέ ἐκείνη τῶν «κανονικῶν» Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, πραγματοποιεῖται καί γιά αὐτούς, συνήθως στήν ἀρχαία Ὀλυμπία ἤ στήν Πνύκα. Σέ συζήτηση, ὅμως, πού εἶχα πρό ἔτους περίπου, μέ τήν Πρόεδρο τῶν Πανελληνίων Special Olympics κ. Γιάννα Δεσποτοπούλου, τῆς ὑπενθύμισα ὅτι αὐτά τά παιδιά μέ νοητική στέρηση, ὅπως καί ἐκεῖνα μέ κινησιακές δυσκολίες τῶν Παραολυμπιακῶν Ἀγώνων, ὀφείλουν τήν ἀνάδειξη τῶν εἰδικῶν–ξεχωριστῶν χαρισμάτων καί δυνατοτήτων τους στήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία τά «γλύτωσε» ἀπό τόν Καιάδα καί τά ἀνέδειξε ἰσότιμα μέλη τῆς κοινωνίας μας. Τῆς ὑπενθύμισα τήν λα´ ὁμιλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στήν Α´ πρός Κορινθίους (12,21), ἡ ὁποία ἀπετέλεσε καί τήν κύρια ἰδική μου ὁμιλία κατά τήν ἡμέρα τῆς τελετῆς. Σᾶς τήν ἐπισυνάπτω.

Ἐπικράτησε ὑγιής προβληματισμός τῆς Προέδρου καί τῶν Μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς καί ἀποφάσισαν νά ἀναγνωρίσουν αὐτήν τήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας μας, παίρνοντας τήν φλόγα ἀπό τόν παλαιότερο Ὀρθόδοξο Ναό τῆς περιοχῆς μας. Ἐπειδή ἡ ἔναρξη τῶν ἐφετινῶν Πανευρωπαϊκῶν Ἀγώνων θά γινόταν στήν Βαρσοβία τῆς Πολωνίας στίς 17 Σεπτεμβρίου (ἡμέ- ρα κατά τήν ὁποία στό Ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο τιμᾶμε τήν Ἁγία Σοφία καί τίς τρεῖς θυγατέρες της), ὀνομάσαμε τήν φλόγα «Flame of Faith, Love and Hope».

Ἔτσι καταστρώθηκε τό τυπικό τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Πῆρα τό φῶς ἀπό τήν ἀκοίμητη κανδήλα τῆς ὑπόγειας κρύπτης τοῦ Ναοῦ, πού τήν κρατοῦσε ἕνα ντυμένο «παπαδάκι» καί ἀπό τήν Ὡραία Πύλη τό μετέδωσα στά παιδιά μέ νοητική στέρηση, πού ἦταν ντυμένα μέ τά λινά φορέματα στόν κυρίως Ναό.

Ἕνα κορίτσι 11 χρονῶν μέ συνόδευε κρατώντας τήν κανδήλα. Ἦταν αὐτό πού φαίνεται στό βίντεο δίπλα μου. Ἐκεῖνο πού δέν φαίνεται εἶναι ἡ νοητική του στέρηση καί ἐκεῖνο πού δέν γνωρίζετε εἶναι τό γεγονός ὅτι δέν μποροῦσε μόνο του νά ἀκολουθήσει κάποια ἄλλη διαδρομή, παρά μόνο ὑποβασταζόμενο. Στήν Ὡραία Πύλη εὐχήθηκα* στήν Μαρία Κώττη, αὐτήν πού ὀνομάστηκε στά bloggs «πρωθιέρεια». Εἶναι τό 6ο παιδί ἑνός γιατροῦ ἀπό τήν Ἀθήνα, τοῦ ὁποίου ὁλόκληρη ἡ οἰκογένεια θρησκεύεται συνειδητά καί γι᾽ αὐτό ἡ Μαρία αὐθόρμητα μοῦ φίλησε τό χέρι, ἐνῶ ἔτρεχαν δάκρυα ἀπό τά μάτια της. Ὁ χορός τῶν ψαλτῶν μας ἔψαλε τό Δοξαστικό τῶν Ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ, τό ὁποῖο γραμμένο μέ βυζαντινές νότες καί σέ πεντάγραμμο εἶχε διανεμηθεῖ σέ ὅλους τούς Ἕλληνες καί ξένους παρισταμένους. Συνόδευσα τά εἰδικά παιδιά μέχρι τήν ἔξοδο τοῦ Ναοῦ μας περιστοιχισμένος ἀπό 15 ντυμένα «παπαδάκια» ἐνῶ οἱ καμπάνες χτυποῦσαν χαρμόσυνα. Τά παιδιά παρέδωσαν τό φῶς σέ ἀστυνομικούς Ἕλληνες, Σέρβους, Γάλλους, Ἄγγλους, Βέλγους καί Πολωνούς, οἱ ὁποῖοι θά τό μετέφεραν (λόγῳ ἀδυναμίας τῶν παιδιῶν–ἀθλητῶν) μέσῳ Λιουμπλιάνας, Παρισίων, Λονδίνου καί Βρυξελλῶν μέχρι τήν Βαρσοβία τῆς Πολωνίας, γιά τήν ἔναρξη τῶν Πανευρωπαϊκῶν Ἀγώνων, γεγονός πού ἤδη πραγματοποιήθηκε στίς 17 τρέχοντος μηνός.

Σεβασμιώτατε,

Δέν γνωρίζω σέ ποιά ἄλλη νεοπαγανιστική τελετή ζητήθηκε ποτέ ἀνάλογη συμμετοχή σέ ἀντίστοιχο χῶρο. Γι᾽ αὐτό, θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά διατηρῶ τήν ἄποψη ὅτι μᾶλλον νοηματοδοτήθηκε ἀλλιῶς ἡ ἐφετινή ἁφή τῆς φλόγας τῶν Special Olympics καί καμμιά συγκρητιστική τελετή δέν ἔγινε. Γιά τίς λέξεις «ἱέρειες» καί «πρωθιέρεια», πού μεταχειρίστηκαν οἱ ἐκφωνητές τῶν ἀθηναϊκῶν ΜΜΕ, ἐπηρεασμέ- νοι ἀπό τήν ἄλλη τελετή τῆς ἀρχαίας Ὀλυμπίας, δέν αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ἀπολογηθῶ, ἐπειδή στήν Ἐπαρχία μου καί στήν ἰδική μας τελετή παρόμοιες λέξεις ἀποκλείσθησαν.

Δέν θά ἐπισυνάψω στό παρόν τίς περιγραφές τοῦ γεγονότος ἀπό γονεῖς τῶν εἰδικῶν ἐκείνων παιδιῶν, πού καταφεύγουν στήν Παναγία μας καί στήν Πίστη μας γιά νά ἐλαφρυνθεῖ ὁ σταυρός τους (ἀλλοίμονο ὅταν πληροφορηθοῦν τά σχετικά δημοσιεύματα, πού ὀνομάζουν τά παιδιά τους «δαιμονόπληκτα», «ἱέρειες» ἤ «εἰδωλολάτρες»).

Θά ἐπισυνάψω, ὅμως, δημοσίευμα τοῦ νεοειδωλολατρικοῦ περιοδικοῦ ΙΧΩΡ, πού «… δέν θά ἀνεχθεῖ ἄλλη φορά τήν ἴδια τελετή σέ χριστιανικό Ναό…».

* * *

Ἐπιμένω, λοιπόν, καί θά ἐπιμείνω ἀκόμα κι ἄν μείνω μόνος μου ἐπάνω στήν γῆ, ὅτι στίς Φέρες ἐφέτος, οἱ Ἀγῶνες τῶν Special Olympics, προσανατολίσθησαν στήν φυσική τους κοιτίδα, πού εἶναι τό φιλάνθρωπο εὐαγγελικό πνεῦμα καί ὄχι τό εἰδωλολατρικό «ἀρχαῖο… ἀθάνατο».

Σεβασμιώτατε,

Δέν θά ἐξηγοῦσα τά παραπάνω τόσο λεπτομερῶς, φοβούμενος μή τυχόν ἐκθέσω τίς οἰκογένειες τῶν παιδιῶν μας μέ νοητική στέρηση, πού γιά πρώτη φορά εἶδαν τά παιδιά τους νά «πρωταγωνιστοῦν», στό χῶρο πού οἱ ἴδιοι καταφεύγουν γιά νά ἀντλήσουν δύναμη στήν ἄρση τοῦ σταυροῦ τους. Τό κάνω, ὅμως, ἐπειδή μοῦ τό ζητήσατε μέ τήν ἐπιστολή σας, θέλοντας νά ἀποσείσω τόν σκανδαλισμό ἀπό τήν ψυχή σας, ἀλλά καί τόσων ἀδελφῶν μας, κληρικῶν καί λαϊκῶν, πού θεωρήσατε ὅτι «ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ» πρόδωσα τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, τήν ὁποία μόνο ἐσεῖς διαφυλάσσετε. Εἶναι δέ χαρακτηριστικό τῆς πρόσφατης συνοδικῆς ἐποχῆς μας, Ἅγιε Ἀδελφέ, ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης μας στήν συλλογική ἐπισκοπική μας εὐθύνη καί ἡ φανταστική ἀναζήτηση αἱρετικῶν, προκειμένου νά διαλαληθεῖ διατόρως ἡ προσωπική μας «ὀρθοδοξότητα». Σᾶς ὑπενθυμίζω τήν πρόσφατη ἀήθη πολεμική, πού δέχτηκε ὁ πολιός Γέροντας Νικοπόλεως Μελέτιος, σᾶς ὑπενθυμίζω καί τήν θεολογική ἀμφισβήτηση τοῦ ἀδελφοῦ Μεσσηνίας, τακτικές πού δέν σκοπεύουν σέ δημιουργικό διάλογο καί σέ παραγωγικούς συλλογισμούς, ἀλλά σέ σπίλωση καί σκύλευση τῶν ἀρχιερατικῶν προσωπικοτήτων τους ἀπό πρόσωπα καί «κύκλους», πού παριστάνουν ἄλλοτε τούς φρυκτωρούς τῆς λατρευτικῆς μας γλώσσας, ἄλλοτε τούς «μαντρόσκυλους» τοῦ ὀρθοῦ δόγματος καί, Κύριος οἶδεν τί ἀκόμα τέξεται ἡ ἐπιοῦσα.

Ὁπότε, οἱ «ζηλωτές», οἱ παλαιοημερολογίτες κ.λ.π. –ὅπως σημειώνετε στήν ἐπιστολή σας– ἁπλῶς ἀδράχνουν τήν εὐκαιρία τῆς ἐλλιποβαροῦς αὐτοσυνειδησίας μας, καθώς τούς τήν προσφέρουμε ἀφειδώλευτα καί μᾶς «χορεύουν» ἀνάλογα, πότε τόν ἕνα σήμερα καί πότε τόν ἄλλο αὔριο. Ἐνημερωτικά σᾶς πληροφορῶ ὅτι μέ ἀπόφαση τῆς Προέδρου τῶν Special Olympics Εὐρώπης–Εὐρασίας κ. Mary Davis, ἡ ἁφή τῆς φλόγας αὐτῶν τῶν ἀγώνων θά τελεῖται μονίμως πιά ἀπό τήν Κοσμοσώτηρα. Οἱ μουσουλμανικές χῶρες τῆς Εὐρασίας, πού μελλοντικά θά τελέσουν παρόμοιους ἀγῶνες στήν ἐπικράτειά τους δέν ἔχουν ἀντίρρηση!

Εὐχαριστῶ καί πάλι Ἅγιε Ἀδελφέ, γιά τήν εὐκαιρία τῆς ἐπικοινωνίας μας αὐτῆς, τήν ὁποία μέ τήν ἄδειά σας θά κοινοποιήσω καί σέ ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους Ἀδελφούς μας, γιά τήν ἰδική τους ἐνημέρωση καί τήν λύση, ἐνδεχομένως, ἀναλόγων ἀποριῶν τους.

Ἄνθιμος».

* Κατά λέξη: «Μαρία, σέ παρακαλῶ νά κρατήσεις μέσα σου βαθειά τήν πίστη στόν Χριστό, νά ἐλπίζεις πάντοτε σέ ἕνα καλύτερο αὔριο καί νά μή πάψεις ποτέ νά ἀγαπᾶς τούς ἀνθρώπους γύρω σου».

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

τίων–μονάδων τῆς ὕλης (ἠλεκτρονίων, ποζιτρονίων, πρωτονίων κ.ἄ.) καί ὁ νόμος τῆς ἕλξεως ἤ βαρύτητος οἱ κατευθύνοντες τίς κινήσεις, τίς ἕλξεις, καί τίς ἑνώσεις, πυκνώσεις–πήξεις, ἀλλοιώσεις καί μεταμορφώσεις τῆς συμπαντικῆς ὕλης σάν ἄτεγκτοι δυναμικαί νομοτέλειαι διά τήν ἐπιτέλεσιν πάντοτε ὡρισμένων τελολογικῶν σκοπῶν δέν ἐξεπορεύθηκαν ἀπό τήν ὕλη καί οὔτε προῆλθαν ἀπό αὐτήν, διότι ἄλλως δέν θά ἦτο δυνατόν καί νά ὑποτάξουν τήν ὕλη καί νά δεσπόζουν σέ αὐτήν. Τό αὐτό ἰσχύει καί διά τούς μεταγενεστέρους φυσικούς νόμους, χημικούς, βιολογικούς κ.λπ., οἱ ὁποῖοι ἀπό τῆς ἐκδηλώσεώς τους κυριαρχοῦν ὄχι μόνον στήν ὕλη ἀλλά καί στούς προηγουμένους παγκρατεῖς φυσικούς νόμους τῆς διηνεκοῦς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως–βαρύτητος. Ἔχει ὑψίστη σημασία καί θά ἔπρεπε ἄν τά κίνητρα τοῦ κ. Χώκινγκ ἦταν ἀμιγῶς ἐπιστημονικά νά σκεφθῇ τό πασίδηλο γεγονός ὅτι οἱ νεώτεροι φυσικοί νόμοι, οἱ ἐμφανιζόμενοι καί ἐκδηλούμενοι μετά τήν πήξη–πύκνωση τῆς συμπαντικῆς ὕλης καί τήν περιέλευσή της διαδοχικά εἰς τάς καταστάσεις τῶν ἀερίων τῶν ὑγρῶν καί τῶν στερεῶν, δηλ. οἱ χημικοί καί βιολογικοί κ.λπ. νόμοι, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ τελευταῖοι ἐκδηλώνονται μόνο μετά τήν ἐμφάνιση πάνω στή γῆ τοῦφαινομένου τῆς ζωῆς, κυριαρχοῦν ὄχι μόνον ἐπί τῆς ὕλης ἀλλά καί ἐπί τῶν παγκρατῶν προηγουμένων αὐτῶν φυσικῶν νόμων τῆς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως καί ἀφαιροῦν τρόπον τινα μέρος τῆς ἐπί τῆς συμπαντικῆς ὕλης καθολικῆς κυριαρχίας τους. Διότι πῶς εἶναι δυνατόν νά δεχθοῦμε ὅτι καί οἱ νεώτεροι αὐτοί φυσικοί νόμοι προῆλθαν εἴτε ἀπό τήν ὕλη εἴτε ἀπό τούς πρωταρχικούς καί φυσικούς νόμους τῆς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως τῆς βαρύτητος; Ἄν ἐξεπορεύοντο ἀπό τήν ὕλην δέν ἦτο δυνατόν νά κυριαρχοῦν σέ αὐτήν. Ἄν προήρχοντο ἐκ τῶν προηγουμένων πρωταρχικῶν νόμων τῆς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως τῆς βαρύτητος ἔπρεπε νά εἶναι ὑποτεταγμένοι σέ αὐτούς. Μόνον παρανοϊκοί βυσσοδομοῦντες κατά τῆς λογικῆς, μποροῦν νά προσδώσουν στήν ἄλογη ὕλη, ἀϊδιότητα, πρώταρχο καί πάμπρωτο, διότι τό σύμπαν ἐμφανίζεται ὡς αἰτιατό, ὡς ἀποτέλεσμα καί ὡς γεγονός καί ἐδῶ ἀνακύπτει τό πανυπέρτιμο καί λεπτεπίλεπτο ζήτημα ὑπάρχει σκοπός μέσα στό σύμπαν ἤ ὑπάρχει ἕνας τυφλός μηχανισμός ἀσυνειδήτων δυνάμεων καθωριζομένων φαινομένων σέ τρεῖς ἀναβαθμούς, τόν χημικόν ἐξελιγμόν, τόν ἠλεκτρισμόν καί τόν καθολικόν μαγνητισμόν; Ἀπό τούς φωσφορίζοντες ὅμως βυθούς τῶν ἀβύσσων μέχρι τίς ἀτέρμονες οὐράνιες ἐκτάσεις μία ἀκούγεται φωνή ὅτι «πανταχοῦ σελαγίζει τῆς σκοπιμότητος ἡ ὑπέροχος σφραγίς». Ὅλοι ἑπομένως οἱ φυσικοί νόμοι, πού διέπουν καί ἰθύνουν τίς μεταμορφώσεις, τίς μεταβολές τῆς συμπαντικῆς ὕλης σέ ὅλες τίς πυκνώσεις καί μορφές αὐτῆς, εἶναι δυνάμεις θέσει καί ὄχι φύσει, δυνάμεις δηλαδή δοτές, πού ἔχουν ταχθῆστήν ὕλη ἐξωτερικά, ὥστε μέ τήν ἐπιβολή τους νά ἐπιτελῇ ἡ ὕλη ὥρισμένους πάντοτε σκοπούς καί ἐπειδή ἡ στοιχειώδης λογική ἀλλά καί ἡ ὑγιής ἐπιστήμη καί φιλοσοφία ἀποκλείουν ἀπολύτως νά δεχθοῦμε ὅτι οἱ φυσικοί νόμοι, πού δεσπόζουν στήν συμπαντική ὕλη, διά τῶν ὁποίων ἐκδηλώνεται ἀσύλληπτος παντοδυναμία, πανσοφία, σκοπιμότης καί πρόνοια μή προερχόμενοι πρόδηλα ἀπό τήν ὕλη εἶναι δυνατόν νά ἔχουν προέλθηἀπό τό μηδέν, εἶναι ἑπόμενον ὅτι οἱ φυσικοί νόμοι ἀποτελοῦν ὑπέροχες καί ἀμάχητες μαρτυρίες τῆς ὑπάρξεως τοῦ Παντοδυνάμου καί Πανσόφου Νομοθέτου καί Δοτῆρος των, δηλ. τοῦ ἀπείρου Θεοῦ. Δέν ἀποτελοῦν ὅμως ἀμαχήτους μαρτυρίας τῆς ὑπάρξεως τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ οἱ φυσικοί νόμοι μόνον διά τῆς ἐπιβολῆς τους στήν συμπαντική ὕλη, ἀποτελοῦν ὡσαύτως καί διά τῆς εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις σκοπίμου παραβιάσεώς των, πρός τελειοτέραν ἐξυπηρέτησιν τῆς Δημιουργίας.

Παράδειγμασχετικόν παραβιάσεως τοῦ γενικοῦ φυσικοῦ νόμου κατά τό ὁποῖον «πᾶν σῶμα θερμαινόμενον διαστέλλεται, πηγνύμενον δέ συστέλλεται» παρατηρεῖται εἰς τήν διαστολήν τοῦ ὕδας καί εἰς τήν συστολήν τῆς ἀργίλου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΩΣὅτι οἱ φυσικοί νόμοι εἶναι δυνάμεις δοτές στήν ὕλη ἐξωτερικά καί ὄχι πηγαῖες ἀπό τήν ὕλη προερχόμενες διακηρύσσεται πανηγυρικά καί ἀπό τήν ἐπιτευχθεῖσα διάσπαση τοῦ ἀτομικοῦ πυρήνα, διότι ἄν αἱ δυνάμεις αἱ ἐκλυόμεναι ἀπό τήν διάσπαση τῶν ἀτόμων ἦταν πηγαῖες οὐδέποτε θά ἦταν δυνατόν νά διασπαστοῦν καί νά ἐκλυθοῦν. Μέ τήν διάσπασι ἀπεδείχθη δέ πανηγυρικά ὡσαύτως ὅτι εἶναι ὡρισμένη ἀπολύτως, ἡ ἑλκτική δύναμις πού συνέχει πρός ἄλληλα τά σωματίδια τῶν πρωτονίων καί τῶν νετρονίων, πού σχηματίζουν κάθε ἀτομικό πυρήνα καί ὅτι εἶναι ὡρισμένος ἀπολύτως ὁ ἀριθμός τους ἐκ τῶν ὁποίων κάθε ἀτομικός πυρήνας σχηματίζεται καί ὅτι εἶναι ὡρισμένη ἀπολύτως ἡ δύναμις, πού συγκρατεῖ τά ἠλεκτρόνια περί τόν πυρήνα.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω διερωτᾶται κάθε ἐχέφρων ἄνθρωπος ἀπό ποῖον ἐτάχθησαν οἱ φυσικοί νόμοι, ὥστε ὑπό τήν ἰσχύ τους καί τήν ἄτεγκτο ἐπιβολή τους κινουμένη ἡ συμπαντική ὕλη καί διαφόρους ἀλλά ὡρισμένας πάντοτε μορφάς προσλαμβάνουσα νά ἐμφανίζει τήν ὑπέροχη καί τόσο ἐναρμόνια ποικιλία τοῦ κόσμου τόσον εἰς τά ἐλάχιστα ὅσον καί εἰς τά μέγιστα; Ποῖος ἔταξε τούς πρωταρχικούς νόμους τῆς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως τῆς συμπαντικῆς ὕλης; Ποῖος ἐχώρισε τριαδικῶς τά θεμελιώδη συστατικά της σωματίδια εἰς φορεῖς θετικοῦ καί ἀρνητικοῦ ἠλεκτρισμοῦ καί εἰς οὐδέτερα καί ποῖος διήρεσε τά σωματίδια μέ εἰδικήν καί ὡρισμένην διʼ ἕκαστον μάζαν; Ποῖος ἔταξε ἀκολούθως καί τούς νεωτέρους φυσικούς νόμους τούς χημικούς, βιολογικούς κ.λπ., πού δεσπόζουν καί ἐπί τῶν πρωταρχικῶν καί παγκρατῶν νόμων τῆς κινήσεως καί τῆς ἕλξεως; Καί ποῖος τέλος ἐνηρμόνισε τούς φυσικούς νόμους γιά νά πραγματοποιῆται ἡ ἀσύλληπτος τάξις καί ἁρμονία στήν ὑλική αὐτή δημιουργία;

Καί ὅμως τήν ἄπειρη αὐτή δύναμη, σοφία καί πρόνοια ἀποδίδουν κατά καιρούς οἱ ἄφρονες ὑλιστές καί σήμερον ὁ κ. Χώκινγκ, πού ἔχει τό ἐλαφρυντικό τῆς συγχύσεως τοῦ νοός του, ἀπό τήν ἀφόρητο σωματική δυστυχία του, στά ἄβουλα καί ἄψυχα σωματίδια τοῦ ἠλεκτρισμοῦ, πού σχηματίζουν ἐν τῷ συνόλῳ τήν συμπαντικήν ὕλην καί πού δέν ἔχουν πρός ἄλληλα μήτε συνοχήν.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ὁΠειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ἐπιμνημόσυνον δέησιν ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ πρώτου Κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννου Καποδιστρίου ἐτελέσθη εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Ἐπιδαύρου. Τήν δέησιν ἐτέλεσεν ὁ θεοφιλέστατος

᾽Επίσκοπος Ἐπιδαύρου, παρουσίᾳ πολιτικῶν καί στρατιωτικῶν ἀρχῶν.

Δὲν νοεῖται Ε.Ε. ἄνευ τῆς Ὀρθοδοξίας

Ὁ ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν τῆς Γερμανίας κ. Τόμας ντὲ Μεζιὲρ ἐπεσκέφθη τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ. Βαρθολομαῖον καὶ συνεζήτησαν διὰ τὰ χρονίζοντα – ἄλυτα προβλήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, ὡς εἶναι ἡ ἐπαναλειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης. Μετὰ τὴν συνάντησιν ὁ Γερμανὸς ὑπουργὸς ἐδήλωσεν ὅτι: «Δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δίχως τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἰδίως χωρὶς αὐτὴν ἐδῶ τὴν Ἐκκλησία (Φαναρίου), ἡ ὁποία μετέδωσε τὸν Ὀρθόδοξο Πολιτισμὸ στὴ Δύση». Ἐπίσης ὁ Γερμανὸς ὑπουργὸς ὑπεσχέθη στήριξιν εἰς τὰ προβλήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

«Ἐπαναστατικαί» αἱ θέσεις του καί ἔναντι τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας

Ἡ «ἀσφάλεια» τῆς Γερμανικῆς Κάρτας τοῦ Πολίτου

Σὲ ἐκπομπὴ τοῦ γερμανικοῦ καναλιοῦ ARD, ὁ τηλεπαρουσιαστὴς κάλεσε μέλος τῆς ὀργάνωσης χάκερ μὲ τὴν ὀνομασία «Chaos Computer Club» γιὰ νὰ ἐξετάσει, πόσο ἀσφαλῆ εἶναι τὰ ἀμφισβητούμενα νέα τσὶπ ραδιοσυχνότητας (RIHD), μὲ τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι ἐφοδιασμένη ἡ νέα Γερμανικὴ ταυτότητα. Ὁ χάκερ χρησιμοποιώντας ἐρασιτεχνικὸ σαρωτὴ ἀνίχνευσης ὑπέκλεψε μὲ εὐκολία τὰ στοιχεῖα, ποὺ εἶχαν γραφτεῖ στὸ «ἀπρόσβλητο» microchip τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτη». Ὁ Γερμανὸς Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν Thomas de Maiziere ὡστόσο, δήλωσε ὅτι δὲν βλέπει τὸ λόγο, ποὺ τὸ Ὑπουργεῖο θὰ πρέπει νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἕνα… ὑποτιθέμενο θέμα ἀσφαλείας. Ὁμοίως, τὸ Ὁμοσπονδιακὸ γραφεῖο γιὰ τὴν Ἀσφάλεια Πληροφοριῶν (BSI) ἀπέρριψε τὶς ἀνησυχίες τῶν συντελεστῶν τῆς ἐκπομπῆς γιὰ τὴν ἀσφάλεια τῆς νέας κάρτας-ταυτότητας.

(Πληροφορίες ἀπὸ www.thelocal. de, klassikoperiptosi.blogspot. com)

Ἔντονοι διαμαρτυρίαι

Δυναμικῶς ἀντέδρασε τόσον ὁ πιστός λαός ὅσον καί οἱ λοιποί πολῖται τῆς χώρας εἰς τάς δηλώσεις τοῦ ὑποψηφίου Δημάρχου τοῦ ΠΑΣΟΚ κ. Ἰωάννου Μπουτάρη, συμφώνως πρός τάς ὁποίας ἐάν ἐκλεγῆ Δήμαρχος, θά καθιερώση εἰς τήν Δημοτικήν τηλεόρασιν τῆς Θεσσαλονίκης ζώνας διά τάς μειονότητας καί τό κυριώτερον ζώνην διά «πορνό». Ἡ δήλωσίς του ἄφησεν ἄφωνον καί αὐτό ἀκόμη τό ΠΑΣΟΚ, ἐνῶ οἱ πολῖται κατέθετον τήν ἀντίθεσίν των μέ τάς θέ- σεις τοῦ κ. Μπουτάρη εἰς ραδιοφωνικάς καί τηλεοπτικάς ἐκπομπάς τῶν Ἀθηνῶν, ὑποστηρίζοντες ὅτι δέν εἶναι δυνατόν οἱ ὑποψήφιοι Δήμαρχοι νά ἐξαγγέλουν τήν ἐκπόρνευσιν τῆς κοινωνίας.

Μέκκα καὶ ἡ Λάρισα μετὰ τὴν πλατεῖαν Κοντζιᾶ

Μετὰ τὴν πλατεῖα Κοτζιᾶ, ποὺ παραχωρήθηκε στοὺς μουσουλμάνους ἀπὸ τὸν Δήμαρχο Ἀθηναίων γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τοῦ τέλους τοῦ Ραμαζανιοῦ, ἦρθε καὶ ἡ σειρὰ τῆς Λάρισας. Τὴ λήξη τοῦ ραμαζανιοῦ γιόρτασαν στὸ Δημοτικὸ στάδιο τῆς Λάρισας, κατόπιν σχετικῆς ἄδειας, οἱ μουσουλμάνοι σὲ μία τελετὴ ποὺ ὀργάνωσε ὁ Σύλλογος Πακιστανῶν Λάρισας. Συμμετεῖχαν ἐπίσης ὑπήκοοι τοῦ Μπαγκλαντὲς καθὼς καὶ ἄλλων ἀραβικῶν χωρῶν. Εἶναι ἡ δεύτερη χρονιά, ποὺ ὀργανώνεται στὴ Λάρισα τελετὴ μαζικῆς προσευχῆς.

(Πληροφορίες ἀπὸ skeftomasteellhnika.blogspot.com)