ΚΕΜΠΑ

ΚΩΔΙΚΟΣ 3053

3645

ΙΔΡΥΤΗΣ † Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ τοῦ σεμνοῦ μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ κατά τοῦ Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, μέ τήν ὁποία ἐπεσήμανε τήν ἐκκλησιολογική παρέκκλιση τοῦ συνεπισκόπου του εἰς ὅσα περί διηρημένης ἐκκλησίας ἰσχυρίσθηκε, εἶναι δογματικά ἄψογη καί ἀναντίρρητη. ᾿Επιβεβαίωσε τήν καταγγελία αὐτή μέ ἰσχυρή ἐπίσης ἐπιχειρηματολογία ὁ καθηγητής τῆς Δογματικῆς στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης. ᾿Απαντῶν εἰς ἀμφοτέρους ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας ἐπέμεινε στίς θέσεις του μέ προσβλητικούς χαρακτηρισμούς καί διέκοψε, προφανῶς λόγῳ ἐλλείψε-

ΑΡΗΛΘΟΝ ἑβδομήκοντα ἔτη ἀπό τό ἔπος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940. Ἡ ἡμέρα αὕτη ἐχαρακτηρίσθη εὐλογημένη, διότι ἐκφράζει τήν Ἐθνικήν λαϊκήν ἑνότητα τῶν Ἑλλήνων. Ὅλοι μαζί, ἀνεξαρτήτως πολιτικοῦ χρώματος, συνεστρατεύθησαν εἰς τόν κοινόν ἀγῶνα διά τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ φασιστικοῦ καί χιτλερικοῦ ἄξονος, ὁ ὁποῖος ἠπείλει τήν Πατρίδα μας. Ἔδρασαν ἡρωϊκῶς προκαλοῦντες τόν θαυμασμόν τῶν μικρῶν καί τῶν μεγάλων δυνάμεων. Εἰς τόν ἡρωϊκόν ἀγῶνα των εἶχον, ὅπως παλαιότερον οἱ Βυζαντινοί καί οἱ ἀγωνισταί τοῦ 1821, τήν ὑπέρμαχον στρατηγόν, τήν Παναγίαν μας, ὡς βοηθόν. Ἐπάνω εἰς τά βουνά τῆς Πίνδου οἱ Ἕλληνες ἔβλεπον τήν Παναγίαν νά εἶναι ἀρωγός εἰς τόν ἀγῶνα των καί νά τούς… καθοδηγῆ. Τότε οἱ Ἕλληνες καί αἱ Ἑλληνίδες ἦσαν ξυπόλητοι, ἀμόρφωτοι καί διχασμένοι. Ἔμπροσθεν τοῦ κινδύνου ἡνώθησαν καί ἔγραψαν τό ἔπος τοῦ 1940. Ἑβδομήκοντα χρόνια μετά: G Τό σύγχρονον Ἑλληνικόν Κράτος ἐπιχειρεῖ τήν πλαστογράφησιν ὅλων τῶν σελίδων ἡρωϊσμοῦ τῶν Ἑλλήνων διαχρονικῶς, ἀναθέτον εἰς συγγραφεῖς τό μεγάλο ἔργον τῆς διαστροφῆς. G Τό σύγχρονον Κράτος ξαναγράφει τήν ἱστορίαν συμφώνως μέ τάς ὑποδείξεις τῶν «ὑπογείων ρευμάτων» τῆς Ἀμερικῆς ἀλλά καί ἐπιχειρεῖ νά ἐξοστρακίση ἀπό τάς σελίδας τῆς Ἱστορίας τήν προσφοράν τῆς Ἐκκλησίας εἰς τούς Ἐθνικούς ἀγῶνας καί εἰς τό Γένος τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ὀρθοδόξων. G Τό σύγχρονον Ἑλληνικόν Κράτος δέν ἐπιθυμεῖ οὐδεμίαν σχέσιν μέ τό ἱστορικόν καί πολιτιστικόν παρελθόν τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ἑλληνίδων καί δι᾽ αὐτό κτυπάει τά σύμβολα καί τά «κύτταρα» τοῦ Ἑλληνισμοῦ, διά νά παραλύση τήν «σπονδυλικήν στήλην» τοῦ Ἑλληνισμοῦ. G Τά Ἐθνικά μας θέματα εὑρίσκονται εἰς πλῆρες ἀδιέξοδον, μέ εὐθύνην τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς χώρας. Αὕτη ἔχει «ἀνακαλύψει», μέ τήν βοήθειαν ξένων κέντρων ἀποφάσεων, τά ἑξῆς: 1ον) Τήν συγκατοίκησιν, τήν συνδιαχείρησιν, τήν συγκυβέρνησιν μέ τόν Τοῦρκον κατακτητήν εἰς τήν Κύπρον. 2ον) Τήν συνδιαχείρησιν, τήν συνεκμετάλλευσιν τοῦ Αἰγαίου καί τήν συγκυριαρχίαν εἰς αὐτό. 3ον) Τήν συγκατοίκησιν, συνδιοίκησιν καί συγκυριαρχίαν εἰς τήν Θράκην. 4ον) Τήν συνεκκένωσιν τῆς Ἀλβανίας ἀπό Ἀλβανούς καί Βορειοηπειρώτας μέ σκοπόν τήν ἐγκατάλειψιν τῆς Βορείου Ἠπείρου ὑπό τῶν Ἑλλήνων καί τήν ἐπιστροφήν τῶν Ἀλβανῶν–μεταναστῶν, οἱ ὁποῖοι ζοῦν εἰς τήν Ἑλλάδα εἰς τάς οἰκίας τῶν Βορειοηπειρωτῶν μετά ἀπό πολλά ἔτη. 5ον) Τήν συνονομασίαν τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονία ἀδιαφορῶν διά τάς ἐπιπτώσεις εἰς βάρος τῆς Μακεδονίας μας, τοῦ πολιτισμοῦ μας, τῆς ἱστορίας μας καί τῶν Μακεδονικῶν προϊόντων μας. G Τό Ἑλληνικόν Κράτος ἐπιτρέπει τήν ἅλωσιν τῆς Θράκης ἀπό τήν Ἄγκυραν ἀλλά καί ὑπό Ἑλλήνων καί Ἑλληνίδων, οἱ ὁποῖοι κατέχουν σημαντικάς θέσεις εἰς ὑπουργεῖα. Τό Ἑλληνικόν Κράτος ἐπιχειρεῖ τήν κατάργησιν τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει τήν ὕπαρξιν θρησκευτικῆς μειονότητος, ἀλλά εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν Ἐθνοφυλετικῆς. Τό Ἑλληνικόν Κράτος διά ὑπευθύνων ὑπουργῶν διεκήρυξεν ὅτι οἱ Μουσουλμάνοι ἔχουν τό δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ ὡς Τοῦρκοι. Καί δι᾽ αὐτό, προφανῶς, ὅταν οἱ σκληροί τῆς μειονότητος προσέφυγον εἰς τά διεθνῆ δικαστήρια καί ἐπέτυχον νά προσδιορίζωνται οἱ σύλλογοι ὡς Τουρκικοί, τό Ἑλληνικόν Κράτος, οἱ Ἕλληνες Συνταγματολόγοι καί οἱ Ἕλληνες πολιτικοί δέν ἔδωσαν τήν «μάχη τοῦ αἰῶνος», διά νά ἀποφευχθῆ μία τοιαύτη ἐξέλιξις. Εἰς τήν Θράκην καθιερώνεται ἐπισήμως εἰς τά σχολεῖα ἡ Τουρκική γλῶσσα καί κατέρχονται, μέ τουρκικήν σημαίαν, μειονοτικοί συνδυασμοί ὑπό τά χειροκροτήματα ὅλων σχεδόν τῶν κομμάτων, τά ὁποῖα ἐκπροσωποῦνται εἰς τήν Βουλήν. Ἡ Θράκη κοσσοβοποιεῖται ἤ λαμβάνει τά χαρακτηριστικά τῆς Κύπρου πρό τῆς εἰσβολῆς μέ τήν βοήθειαν δυστυχῶς τοῦ πολιτικοῦ συστήματος τῆς Ἑλλάδος. Διαμαρτύρονται Ἀκαδημαϊκοί καί ἐπιστήμονες, ἀλλά οὐδείς ἐκ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος «ἀκούει». G Τό Ἑλληνικόν Κράτος μεθοδεύει τήν διχοτόμησιν τοῦ Αἰγαίου εἰς τόν 25ον Μεσημβρινόν. Οἱ πολιτικοί του βιάζονται νά ὁδηγήσουν τήν ὑπόθεσιν τοῦ Αἰγαίου ἐνώπιον τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῆς Χάγης, διά νά δικάσουν τόν Ἑλληνικόν Πολιτισμόν. Αὐτοί οἱ πολιτικοί ἀδιαφοροῦν διά τό γεγονός ὅτι ἡ Τουρκία ἔχει συγκεντρώσει τόν ἀποβατικόν της στόλον εἰς τά παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Συζητοῦν τήν μείωσιν τοῦ εὔρους τῶν ἐναέριων συνόρων ἀπό δέκα μίλια εἰς τά ἕξι (ὅσα καί τά θαλάσσια) καί ἀπαγορεύουν, παρά τάς ὑποδείξεις τῆς Εὑρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τήν ἐπέκτασιν ἀκόμη καί τῶν ἁλιευτικῶν συνόρων μας ἀπό τά ἕξι εἰς τά δώδεκα. Συζητοῦν μέ τήν Τουρκίαν τήν παραίτησίν μας ἀπό τήν ἐπέκτασιν τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων, εἰς τά δώδεκα μίλια ὡς ὁρίζει τό Διεθνές θαλάσσιον Δίκαιον, μέ ἀντάλλαγμα τήν ἀπονεύρωσιν (ὄχι κατάργησιν) τοῦ «Κάζους Μπέλι». Συζητοῦν, ἐπίσης, διά τήν συγκρότησιν κοινοπραξιῶν μεταξύ Ἑλλάδος–Τουρκίας, μέ σκοπόν τήν ἐξόρυξιν πετρελαίου. G Τό Ἑλληνικόν Κράτος ἑτοιμάζεται νά «βάλη» τουρκικήν βόμβαν εἰς τήν Κρήτην. Φέρεται ἀποφασισμένον, εἰς τό ὄνομα τῶν ἐπενδύσεων νά ἐπιτρέψη εἰς Τούρκους ἐπιχειρηματίας ἤ φορεῖς τῆς Τουρκίας νά ἐπενδύσουν εἰς τήν Κρήτην κατασκευάζοντες μεγάλην Τσιμεντοβιομηχανίαν, διά νά ἁλώσουν εὐκολώτερα τόν χῶρον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Τήν σχετικήν εἴδησιν μετέδωσε καί τό ΑΠΕ. Μία τοιαύτη ἐξέλιξις θά ἀποτελέση τήν βάσιν, διά νά θέση ἡ ἰδία ἡ Τουρκία, εἰς συνεργασίαν μέ χώρας τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, μελλοντικῶς θέμα «ἀνεξαρτησίας τῆς Κρήτης». Κάτι τό ὁποῖον προωθεῖται ἀπό ἐτῶν καί ἔχει ἀποκαλυφθῆ καί ὑπό τοῦ «Ο.Τ.». Ἑβδομήκοντα ἔτη μετά τό ἔπος τοῦ 1940: Ἡ Ἑλλάς εἶναι χρεωκοπημένη. Ἡ πολιτική ἡγεσία δέν ἐμπνέει, δέν ἔχει ὅραμα, δέν ἔχει στρατηγικήν. Τά ἐθνικά θέματα εὑρίσκονται εἰς ἀδιέξοδον μέ εὐθύνην τῆς πολιτικῆς καί πολιτειακῆς ἡγεσίας. Ἡ Ἀκαδημαϊκή καί πνευματική ἡγεσία τῆς χώρας σιωπᾶ. Ἀκόμη καί ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία –μέ ὡρισμένας φωτεινάς ἐξαιρέσεις– σιωπᾶ. Ἡ μόνη ἐλπίς διά τόν λαόν καί τό Ἔθνος εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός, πρός τόν ὁποῖον πρέπει νά προσευχώμεθα καί νά ζητῶμεν τό ἔλεος Του.

Π

ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ ΕΤΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940

ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ ΥΠΟ ΝΕΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
Μέ ἀνοικτήν ἐπιστολήν των ἐλέγχουν ὅλας τάς ἐκκλησιολογικάς παρεκτροπάς του
Λόγῳ τῆς ὑψίστης σοβαρότητος τοῦ θέματος ἔπρεπε νά λάβει θέση ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιε-

Η

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010 Ἀναστασίας Ὁσιομ. τῆς Ρωμαίας, Ἀβραμίου Ὁσ. καὶ Μαρίας ἀνηψιᾶς αὐτοῦ

ΕΤΗΣΙΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΑΙ: ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ: ΕΥΡΩ 50,00. ΚΥΠΡΟΥ: ΕΥΡΩ 60,00. ΕΥΡΩΠΗΣ: ΕΥΡΩ 90,00. ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ: ΕΥΡΩ 100,00. ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ: ΕΥΡΩ 1,20

ΓΡΙΦΩΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΒΥΛΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
ως ἐπιχειρημάτων, τόν διάλογο μέ τούς ἐν τῇ πίστει τῆς ἀδιαιρέτου ᾿Εκκλησίας ἀδελφούς, ἐνῶ μετέχει στόν ἐπί τριάντα ἔτη συρόμενο ἐπιζήμιο διάλογο μέ τούς αἱρετικούς Παπικούς.

1. ῾Η ῾Ελλαδική ῾Ιεραρχία χάραξε πρώτη τήν ᾿Ορθόδοξη γραμμή στό θέμα τοῦ πρωτείου

ραρχίας (Ι.Σ.Ι.), ὅπως ζητοῦσε ἄλλωστε ὁ μητροπολίτης Κυθήρων. Αὐτό γιά λόγους πού δέν γνωρίζουμε δέν ἔγινε· ἴσως διότι ἐκρίθη ὅτι ἡ ὀρθοδοξοῦσα πλειονότης τῶν ἀρχιερέων θά κατέφερε γιά δεύτερη φορά ἰσχυρό πλῆγμα ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅπως αὐτό συνέβη πρό ἔτους στήν τακτική καί πάλιν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση

συνέλευση τῆς ῾Ιεραρχίας, ὅταν μέ ἔγγραφο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἐζητήθη νά ληφθοῦν ἐπειγόντως μέτρα ἐναντίον τῶν ὑπογραψάντων καί διακινούντων τήν εὐφήμως καί πανορθοδόξως γνωστή καί ἀποδεκτή «῾Ομολογία πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ». ῾Η ῾Ιεραρχία ὄχι μόνο δέν ἔλαβε

κανένα μέτρο, ἀλλά γιά πρώτη φορά ἔθεσεν ὀρθοδόξως περιοριστικούς ὅρους, μέ βάση τούς ἱερούς κανόνες, στήν συζήτηση περί τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα στόν διεξαγόμενο ἀνωφελῆ καί ἐπιζήμιο θεολογικό διάλογο μέ τούς Παπικούς. ῾Η ὁλοκάθαρη ἐκκλησιολογική θέση τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας κατά τήν πρόσφατη συνέλευση τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ διαλόγου στή Βιέννη, περί τοῦ ὅτι κατά τήν πρώτη χιλιετία ὁ πάπας δέν εἶχε καμμία δικαιο-

δοσία στήν ᾿Ανατολή καί ἦταν ἁπλῶς ἕνας ἀπό τούς πέντε πατριάρχας μέ περιορισμένη τοπική δικαιοδοσία στή Δύση, ἐκφράσθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό τήν τακτική συνέλευση τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος τόν ᾿Οκτώβριο τοῦ 2009. Χαίρομεν καί ἀγαλλόμεθα γιά τήν ὀρθοδοξότατη θέση τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας, καί προσευχόμαστε ἡ μεγάλη αὐτή καί δυνατή ᾿Εκκλησία νά συντελέσει ὥστε νά ἐπανέλθουμε σέ ὅλα τά θέματα, χωρίς διπλωματικές ἀμφιταλαντεύσεις, ἐπί τῆς ὁδοῦ τῶν ῾Αγίων Πατέρων. Οἱ τοῦ Φαναρίου, ἀδίδακτοι ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἐπαναλαμΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 7ην ΣΕΛ.

ΕΤΟΣ Ν´ ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 1851

Ο ΟΣΙΟΣ ∆ΑΒΙ∆ Ο ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ

ἐπιστολήν της μία ΜΕ ἀνοικτήνὁμάς νέων Ὀρθοδόἐπώνυμος ξων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημη-

–Ἀπειλοῦν νά ἀντιδράσουν μὲ δυναμικώτερον τρόπον, ἐάν συνεχίσῃ νά σκανδαλίζῃ τόν πιστόν λαόν καί νά προσβάλῃ τό Ὀρθόδοξον φρόνημά του. Προειδοποιοῦν ὅτι θά ἀποχωροῦν ἀπό τούς Ἱερούς Ναούς, ἐάν ἀποδίδωνται τά Λειτουργικά Κείμενα καί τά Ἱερά Μυστήρια εἰς τήν δημοτικήν. Τόν κατηγοροῦν ὅτι εἰσάγει τόν «Νεοβαρλααμισμόν» εἰς τόν Ὀρθόδοξον χῶρον. Θεωροῦν ὅτι ἐπιχειρεῖ ἕνα Ἐκκλησιαστικόν «φάστ φούντ» ἐμπνευσμένος ἀπό τήν αἱρετικήν δύσιν, προτείνων: τόν χρονικόν περιορισμόν τῆς θείας Λειτουργίας εἰς μίαν ὥραν, τήν μεταφοράν ἀπό τήν πρωΐαν εἰς τό ἑσπέρας καί ἀπορρίπτων τό Βυζαντινόν τυπικόν ὡς… βαρύ. –Τόν ἐλέγχουν αὐστηρότατα διά τήν σύμπλευσίν του μέ ὅλας ἐκείνας τάς δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι ἐπιδιώκουν τήν ἀλλοίωσιν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Προειδοποίησις διά ἔναρξιν ἀγῶνος ἐναντίον του.
αὐτάς ἐπιχειρεῖ ἕνα Ἐκκλησιαστικόν «φάστ φούντ», ἐμπνευσμένον προφανῶς ἀπό τήν πλήρως ἀποχριστιανοποιημένην καί ἄρα αἱρετικήν Δύσιν. Τόν ἐλέγχουν, ἐπίσης, διά τάς μεταφράσεις καί τήν ἀπόδοσιν τῆς θείας Λειτουργίας καί τῶν εὐχῶν τῶν ἱερῶν μυστηρίων εἰς τήν δημοτικήν, κατά παράβασιν τῆς σχετικῆς ὁδηγίας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Προειδοποιοῦν ὅτι θά ἀποχωροῦν ἐκ τῶν Ἱερῶν Ναῶν, ὅταν θά ἀναγιγνώσκωνται λειτουργικά κείμενα καί εὐχαί εἰς τήν δημοτικήν εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας. Ἀπαντῶντες δέ εἰς μίαν δήλωσίν του ὅτι «ἄν ἐρχόταν σήμερα ὁ Χριστός στόν κόσμο θά μιλοῦσε τήν γλώσσα τῶν νέων» τόν ἐρωτοῦν: «Μήπως θά μιλοῦσε στήν “ἀργκό” ἤ τά περίφημα “γκρικίνκγκλις”;. Ἀστεῖα πράγματα!». Ἐνῶ τοῦ ἐπισημαίνουν ὅτι ὁ Χριστός ἐπέλεξε τήν Ἑλληνικήν γλῶσσαν διά τό Εὐαγγέλιον καί ὡς ἐκ τούτου δέν εἶναι δυνατόν νά «μεταφράσουμε τήν ἴδια μας τήν γλώσσα Σεβασμιώτατε». Ὁ ἔλεγχος, ὅμως, εἶναι ἡφαιστειώδης εἰς τήν μεγάλην παρεκτροπήν τοῦ Δημητριάδος, ἡ ὁποία συντελεῖται μέσω τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας Βόλου, διά τῆς ὁποίας ζητεῖ νά ἀναγνωρίσωμεν τήν Μεταπατερικήν θεολογίαν καί νά περιθωριοποιήσωμεν ἤ νά ἀπορρίψωμεν τήν Πατερικήν θεολογίαν. Τόν κατηγοροῦν, τέλος, ὅτι εἰσαγάγει εἰς τόν Ὀρθόδοξον χῶρον ἕνα εἶδος «νεοβαρλααμισμοῦ» διά τῆς περιβοήτου Ἀκαδημίας. Ἐνῶ καταγγέλλουν τήν Οἰκουμενιστικήν καί Νεοεποχήτικην συμπεριφοράν του. Ἡ ἀνοικτή ἐπιστολή Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς των, ἡ ὁποία ἔχει τήν ἔγκρισιν πνευματικῶν πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παρατίθεται εἰς τὴν 7ην σελίδα.

τριάδος ἐλέγχει αὐστηρότατα ὅλας τάς παρεκτροπάς τοῦ Μητροπολίτου των κ. Ἰγνατίου. Ἡ ὁμάς τῶν νέων Ὀρθοδόξων κατηγορεῖ τόν Δημητριάδος ὅτι ἔχει λάβει ἀπαραδέκτους θέσεις διά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ὁ Μητροπολίτης προτείνει νά ἀπωλέση τόν σημερινόν του χαρακτῆρα καί νά ἀπευθύνεται εἰς ὅλους τούς μαθητάς ἀνεξαρτήτου προελεύσεως, ταυτότητος, πεποιθήσεων κ.λπ. Ἀκολούθως τόν ἐλέγχουν αὐστηρότατα, διότι ἐπρότεινε τόν περιορισμόν τῆς θείας Λειτουργίας εἰς μίαν ὥραν, τήν χρονικήν μετάθεσίν της ἀπό τήν πρωΐαν εἰς τό ἑσπέρας, καί τό Βυζαντινόν τυπικόν ὡς… βαρύ. Τόν κατηγοροῦν ὅτι μέ τάς προτάσεις

Τὴν 1ην Νοεμβρίου ἑορτάζομεν τὴν μνήμην τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ. Εἰκὼν ἐκ τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Δαβὶδ Εὐβοίας.

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ «Ο.Τ.»

G Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος πρός τούς Βατοπαιδινούς: Μὴ στεναχωρεῖσθε, ἐὰν σᾶς κυνηγοῦν οἱ συνάδελφοι καὶ συνασκητές σας. Σελ. 8 G Ὁ Ζακύνθου ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ἐπικαλούμενος τὸν Ἀντώνην Τρίτσην. Σελ. 8 G Ἡ συγκλονιστικὴ εἰσήγησις τοῦ Μητροπολίτου Σισανίνου καὶ Σιατίστης εἰς τὴν Ἱεραρχίαν διὰ τὴν πολύμορφον κρίσιν. Σελ. 5 G Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 ἀφετηρία τῆς ἥττης τοῦ Χίτλερ. Τοῦ κ. Νικολάου Μάρτη. Σελ. 3 G Ἀφιέρωμα εὐγνωμοσύνης εἰς τὸν Μακαριστὸν Αὐγουστῖνον Καντιώτην. Τοῦ κ. Γεωργίου Κ. Παπαζέτη. Σελ. 4 G Τὸ μεγάλο ΟΧΙ τῶν Ἑλλήνων. Τοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Μυγδαναλεύρου. Σελ. 4 G «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ». Εὐλαβικὴ ἀναφορὰ εἰς ἕναν ἅγιον τοῦ καιροῦ μας, τὸν Γέροντα Μᾶρκον Μανώλην. Τοῦ κ. Κων. Δεληγιάννη. Σελ. 6 G Αὐγουστῖνος Καντιώτης: ἡρωϊσμὸς καὶ παρρησία. Τοῦ κ. Στεργίου Σάκκου. Σελ. 6

ΕΡΙΚΟΙ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος αἰσθάνονται ἄβολα στήν ἐπαρχία τους καί συχνά ἀπουσιάζουν, προτιμώντας τήν πρωτεύουσα, ὅπου δραστηριοποιοῦνταν ὡς ἀρχιμανδρίτες, πρό τῆς ἐκλογῆς τους. Ἐκεῖ ἐπικοινωνοῦν μέ τά πνευματικά τους τέκνα, καλύπτουν τίς ἀνάγκες τους, ἀλλά καί οἱ ἴδιοι νιώθουν καλύτερα, ἀφοῦ δέν εἶναι ἀπομονωμένοι στά ὅρια τῆς μικρῆς καί ὀλιγάνθρωπης μητρόπολής τους. Παράλληλα, ἀναλαμβάνουν καί κάποια ἁρμοδιότητα σέ μιά συνοδική ἐπιτροπή (χωρίς νά εἶναι συνοδικοί) καί μέ τόν τρόπο αὐτό καθησυχάζουν τή συνείδησή τους, ἀφοῦ ἐπιτελοῦν ἀνώτερο ἔργο καί μέ εὐρύτερη ἀπήχηση. Οἱ συγκεκριμένοι αὐτοί Μητροπολίτες –εὐτυχῶς ἐλάχιστοι– σκανδαλίζουν τόν ἁπλό λαό, ὁ ὁποῖος δέν δικαιολογεῖ τό Μητροπολίτη του, ὅταν ἐκ συστήματος ἀπουσιάζει ἐκτός περιοχῆς. Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιο πῶς δέν συναισθάνονται τήν εὐθύνη τους γι᾽ αὐτό τόν σκανδαλισμό. Ἀλήθεια, πῶς μποροῦν νά οἰκοδομήσουν ἕναν λαό, πού τόν ἔχουν ἐγκαταλείψει καί πῶς εἶναι δυνατό νά γίνουν δεκτοί ὡς ἀληθινοί ποιμενάρχες; Πόσο ἐπίσης μποροῦν νά ἐπηρεάσουν, ἀλλά καί νά ἐμπνεύσουν τούς ἱερεῖς τους; Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε, ἕνας Μητροπολίτης δέν εἶναι δυνατό νά ποιμαίνει τό λαό τοῦ Θεοῦ τηλεφωνικῶς ἤ ἐμφανιζόμενος στήν περιοχή γιά νά παραστεῖ σέ διάφορες ἐκδηλώσεις ἤ νά ὑποδεχτεῖ τούς κοσμικούς ἄρχοντες. Ὁ ποιμενάρχης πρέπει νά μένει μονίμως στήν περιοχή του. Μόνο ὅταν συμμετέχει σέ συνεδριάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δικαιολογεῖται ἡ ἀπουσία του. Ἀκόμα καί ἡ παρουσία του σέ πανηγύρεις ἄλλων Μητροπόλεων πρέπει νά εἶναι ἀραιή. Δυστυχῶς, πολλοί Ἀρχιερεῖς βρίσκονται σέ διαρκή κίνηση, γιά νά προλαβαίνουν τίς ἐκδηλώσεις καί τίς πανηγύρεις. Ὁ Μητροπολίτης, ἐάν πραγματικά συναισθάνεται αὐτό πού μέ τή θέλησή του, ἀλλά καί τόν ἀγώνα του ἔχει ἀναλάβει, δέν πρέπει νά ἀπομακρύνεται ἀπό τό ποίμνιό του. Ἡ ἀγάπη του γιά τόν τόπο καί τούς ἀνθρώπους πρέπει νά εἶναι μεγάλη καί ἔμπρακτη. Νά εἶναι ἀποφασισμένος ὅτι ἐκεῖ θά περάσει τή ζωή του καί νά ἀρνεῖται κάθε ὑπόδειξη ὅτι πρέπει νά προσφέρει καί ἀλλοῦ τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες του. Αὐτό εἶναι ἐκ τοῦ διαβόλου. Ὅπως ἐνέργεια τοῦ διαβόλου εἶναι καί ἡ ἐπιθυμία του νά μετατεθεῖ σέ μεγαλύτερη καί πλουσιότερη Μητρόπολη. Μόνο ἄν ἤθελε νά μετατεθεῖ σέ μικρότερη καί φτωχότερη Μητρόπολη, θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὡς θεία ἔμπνευση. Τό φαινόμενο τῶν ἀποδημητικῶν Μητροπολιτῶν πρέπει νά ἐκλείψει. Ἐκεῖνοι πού συνδέονται πνευματικῶς μέ αὐτούς, ἔχουν δύο ἐπιλογές. Ἤ νά ἐγκατασταθοῦν στήν πόλη, πού μένει ὁ Γέροντάς τους ἤ νά τόν ἐπισκέπτονται περιοδικά.

Μ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ

Ἡ δολοφονία τῆς ὁδοῦ Σταδίου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

ΤΟ ΤΕΤΡΑΠΛΟΥΝ ΕΓΚΛΗΜΑ

Παρά τόν μέγαν θόρυβον, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐγερθῆ ὑπό Ἐπισκόπων, κληρικῶν καί θεολόγων, διά τό ζήτημα τῆς ἀποδοχῆς ἤ μή τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτου» ἡ Ἀρχή Προσωπικῶν Δεδομένων, ἡ ὁποία κατήργησε τήν ἀναγραφήν τοῦ Θρησκεύματος ἀπό τάς Ἀστυνομικάς ταυτότητας ἀδυνατεῖ νά ἐκφέρη τεκμηριωμένην θέσιν, διότι τοῦτο δέν τῆς ἐζητήθη ὑπό τοῦ Κράτους ἤ τῆς Ἐκκλησίας. Τήν θέσιν αὐτήν διετύπωσε διά ἐπισήμου ἀνακοινώσεως. Μέλη τῆς Ἀρχῆς ὑποστηρίζουν παρασκηνιακῶς ὅτι ἐφ᾽ ὅσον ἡ χρῆσις τῆς Κάρτας δέν περιορίζεται ἁπλῶς εἰς τήν ἐξυπηρέτησιν τῶν πολιτῶν καί ἐπεκτείνεται εἰς «ἠλεκτρονικόν φακέλλωμα» τῶν πολιτῶν τότε τό θέμα πρέπει νά διερευνηθῆ ἀπό τήν ἄποψιν τῆς παραβιάσεως τῶν ἀτομικῶν–θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τῶν πολιτῶν. Τό ἐρώτημα, τό ὁποῖον τίθεται, ὕστερα ἀπ᾽ ὅλα αὐτά, εἶναι: Διατί ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ζητεῖ ἐνημέρωσιν ἀπό τό ἁρμόδιον ὑπουργεῖον καί δέν ζητεῖ ἀπό τήν Ἀρχή Προστασίας Δεδομένων νά ἀποφανθῆ ἐπί τοῦ θέματος, ἀφοῦ καί τό ἁρμόδιον ὑπουργεῖον εἰς τήν προαναφερομένην Ἀρχήν θά ἀποτανθῆ;

Ἡ Ἀρχή Προστασίας Δεδομένων καί ἡ «Κάρτα τοῦ Πολίτου»

Ὁ ἠθικός νόμος – εἴτε φυσικός καί ἔμφυτος, εἴτε θεόπνευστος καί γραπτός– ἀπαγορεύει ἀπόλυτα τό μέγα καί φρικτό ἁμάρτημα τοῦ φόνου, δηλαδή, τῆς ἀφαίρεσης ξένης ζωῆς. Κι ἄν δέ γνώρισαν πολλοί ἄνθρωποι τό θεόπνευστο καί γραπτό νόμο τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τήν Ἁγία Γραφή, τό γνωρίζουν, ὡστόσο, μέ τόν ἄγραφο, δηλαδή, τή συνείδησή τους. Τό διασαφηνίζει ὁ μέγας ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὁ Παῦλος, ὅταν γράφει: «Ὅσοι γάρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καί ἀπολοῦνται· καί ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διά νόμου κριθήσονται... Ὅταν γάρ ἔθνη τά μή νόμον ἔχοντα φύσει τά τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μή ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος, οἵτινες ἐνδείκνυνται τό ἔργον τοῦ νόμου γραπτόν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως» (Ρωμ. Β΄ 12, 14-15). Ὅσο μεγαλύτερη καί βαρύτερη ἡ παράβαση τοῦ ἠθικοῦ νόμου, τόσο καί μεγαλύτερη ἡ ἐνοχή· καί ὅσο μεγαλύτερη ἡ ἐνοχή, τόσο καί πιό ὀδυνηρός ὁ ἔλεγχος καί τό μαρτύριο τῆς συνείδησης. Οἱ τύψεις, οἱ μαστιγώσεις δηλαδή τῆς συνείδησης εἶναι τό πιό σκληρό καί ἀνελέητο μαρτύριο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Στίς περιπτώσεις τέτοιας ἀνθρώπινης τραγωδίας, προτιμότερος ὁ θάνατος. Ἡ περίπτωση τοῦ Ἰούδα εἶναι ἔργα, καθὼς ἐπίσης καὶ μεταφράσεις ἑρμηνευτικῶν ἔργων. Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι «οἱ μεταφραστικὲς ἀπόπειρες λειτουργικῶν ἢ ὑμνολογικῶν ἔργων εἶναι δειλὲς καὶ λιγοστές. Οἱ αἰτίες πρέπει νὰ ἀναζητηθοῦν, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, στὴν ὑψηλὴ ποιητικὴ ἀξία τῶν κειμένων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ στὶς τεχνικὲς δυσκολίες, ποὺ εἶναι φυσικὸ νὰ ἀποτρέπουν τοὺς ἐπίδοξους μεταφραστές». Ἡ ἴδια ἐρευνήτρια σὲ κείμενο μὲ θέμα «Ἡ ἑρμηνεία τῆς θείας Λειτουργίας, τοῦ Ἰωάννη Ναθαναὴλ (1 αἰών)», ἀναφέρεται στὸ με6ος ταφραστικὸ ἔργο τοῦ λογίου Ἱερέως Ἰωάννου Ναθαναήλ, ποὺ ἔζησε τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 16ου αἰώνα, καὶ ἐπιδόθηκε σὲ ἕνα μεταφραστικὸ ἔργο, ποὺ εἶναι προδρομικό, «ἀφοῦ ἀναγγέλλει τὴν λειτουργικὴ ἀναγέννηση τοῦ 1 7ου αἰώνα καὶ εἶναι τὸ πρῶτο μέρος

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

χαρακτηριστική. Ὅταν ὁ Κύριος ἀνάφερε στούς μαθητές Του κατά τόν Μυστικό Δεῖπνο τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα, εἶπε καί τοῦτο τό λόγο: «Οὐαί δέ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι’ οὗ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλόν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Μάρκ. ΙΔ΄ 21). «Κακῆς γάρ ὑπάρξεως, ἀνυπαρξία αἱρετώτερον» σημείωσε ἀρχαῖος ἑρμηνευτής. Ὁ δέ Θεοφύλακτος ἑρμηνεύει ὡς ἑξῆς τό λόγο τοῦτο τοῦ Κυρίου γιά τόν Ἰούδα: «Κρεῖττον γάρ μηδόλως γεννηθῆναι ἤ ἐπί κολάσει γεννηθῆναι». Καλύτερα, δηλαδή, νά μή εἶχε γεννηθεῖ, παρά νά γεννηθεῖ γιά τήν κόλαση. Καί ὁ ἅγιος ἑρμηνευτής συμπληρώνει: «Ὁ μέν Θεός τόν ἔπλασε γιά τά καλά ἔργα· ἐπειδή ὅμως αὐτός ξέπεσε σέ τέτοια μεγάλη κακία, καλύτερα θά ‘τανε νά μή εἶχε γεννηθεῖ». Ὁ δολοφόνος ἤ οἱ δολοφόνοι τοῦ τετραπλοῦ ἐγκλήματος τῆς ὁδοῦ Σταδίου, στίς 5 τοῦ Μάη 2010, δέ γνωρίζουμε πῶς αἰσθάνονται, ἀλλ’ ἡ τραγωδία ἔχει δυό ὄψεις. Ἡ μία ἀπό τό μέρος τῶν θυμάτων καί ἡ ἄλλη ἀπό τό μέρος τῶν θυτῶν. Ἡ πράξη τῆς δολοφονίας τεσσάρων ἀνθρωπίνων ὑπάρξεων –ἡ μία ἦταν μέλλουσα μητέρα – θά παραμείνει μαύρη, φρικτή καί τραγική γιά τίς ἐργατικές καί συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις. «Ἡ πράξη τους, γράφει ὁ ΚαΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
(8ον) 6. Ἡ μεταφραστικὴ κίνηση κατὰ τὴν Τουρκοκρατία Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀναγκαῖα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν σεβασμό, ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε στὰ ἱερὰ ὑμνογραφικὰ κείμενα, ἀκόμη καὶ στὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα τῆς θείας Λειτουργίας. Ἡ μετάφραση τῶν πατερικῶν κειμένων δὲν εἶναι πρόσφατο φαινόμενο, ἀλλὰ παρατηρήθηκε καὶ παλαιότερα, ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦσαν νὰ μεταφράσουν στὴν δημώδη γλώσσα τῆς ἐποχῆς

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα. Μάλιστα, αὐτὸ τὸ ἔργο τὸ ἔκανε ὁ Συμεὼν ὁ λεγόμενος μεταφραστής, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ δεκάτου (Ι´) αἰῶνος. Κυρίως ὁ Συμεὼν συνέγραψε τὸ Μηνολόγιο, δηλαδὴ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, ἀφοῦ ὑπέβαλε τὸ κείμενο, ποὺ διασωζόταν στὴν ἐποχή του «εἰς μίαν ἐξ ἐπόψεως ὕφους ἀνάπλασιν (μετάφραση)». Ἡ σημαντικότερη ὅμως μεταφραστικὴ κίνηση ξεκίνησε τὸν 16ο καὶ 17ο αἰώνα, δηλαδὴ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, σὲ βίους Ἁγίων ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα ἐκκλη-

σιαστικὰ κείμενα. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ἀφ' ἑνὸς μὲν παρατηρήθηκε καὶ μιὰ «ἀντιμεταφραστικὴ κίνηση», ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ ὅτι ἡ ἔντονη μεταφραστικὴ κίνηση δὲν ἄγγιζε τὸ λειτουργικὸ κείμενο. Ἡ φιλόλογος Βασιλικὴ–Ἑλένη Μελικίδου, στὴν διδακτορική της διατριβὴ μὲ τίτλο «Ἡ δημώδης μετάφραση τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Φιλαρέτου τοῦ ἐλεήμονος, συμβολὴ στὴν μεταφραστικὴ κίνηση τοῦ 1 καὶ 1 αἰώνα», κάνει εὐρύ6ου 7ου τατη ἀναφορὰ στὴν μεταφραστικὴ κίνηση κατὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Τουρκοκρατίας. Θὰ ἀναφερθοῦν ἐνδεικτικὰ μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρουν ἐδῶ. Κατ’ ἀρχὰς τονίζεται ὅτι ἡ χρυσὴ ἐποχὴ τῆς μετάφρασης εἶναι ἡ περίοδος τῆς Ἀναγέννησης, ἡ ὁποία «θεωρήθηκε ὡς ἐποχὴ μαζικῆς ἐκλαΐκευσης». Στὸν

ἑλληνικὸ χῶρο παρατηρήθηκε ἔξαρση τοῦ φαινομένου αὐτοῦ μὲ τὴν λεγόμενη Ἑλληνικὴ «Ἀναγέννηση». Οἱ μεταφραστές, συνήθως, εἶναι Ἕλληνες, ποὺ «κατάγονται ἀπὸ Βενετοκρατούμενες περιοχὲς (Ἑπτάνησα καὶ Κρήτη)» καὶ «ἄλλοι ἐπέστρεψαν στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς σπουδές τους στὴν Δύση, ἐνῶ ἄλλοι εἶναι ἐγκαταστημένοι στὸ ἐξωτερικό». Ὅσοι ἐπιδίδονται στὸ μεταφραστικὸ ἔργο διαθέτουν σημαντικὴ γλωσσικὴ κατάρτιση, ἀφοῦ «γνωρίζουν λατινικά, ἰταλικὰ καὶ οἱ περισσότεροι Ἀρχαῖα Ἑλληνικά». Οἱ μεταφραστὲς μετέφραζαν «θεολογικὰ ἔργα, ἑτερόδοξης καὶ ὀρθόδοξης γραμματείας», κυρίως ἔργα Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, «μὲ περιεχόμενο ἀσκητικό, δογματικὸ ἢ ἠθικὸ (Ἰωάννη Σιναΐτη Κλίμαξ, Μ. Βασιλείου Ἀσκητικοὶ Λόγοι κ.ἄ.)» καὶ διάφορα ἁγιολογικὰ

μιᾶς σειρᾶς ἑρμηνευτικῶν ἔργων γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ποὺ τυπώνεται ἀρκετὰ ἀργότερα». Στὴν μεταφραστικὴ αὐτὴ κίνηση ἀνήκουν οἱ: Γαβριὴλ Σεβῆρος, μὲ τὸ ἔργο «Πραγματεία περὶ θείας Λειτουργίας» (1600), Νεόφυτος Ροδινός, μὲ τὸ ἔργο «Σύντομον περὶ θείας Λειτουργίας» (1628), Νικόλαος Βούλγαρης, μὲ τὸ ἔργο «Ἑρμηνεία τῆς θείας Λειτουργίας» (1681) καὶ ὁ Νικόδημος Ἁγιορείτης, μὲ τὸ ἔργο «Περὶ συχνῆς μεταλήψεως» (1777). Τὸ ἀξιοπρόσεκτο γεγονὸς εἶναι ὅτι ὅλοι αὐτοὶ δὲν ἄγγιξαν τὴν θεία Λειτουργία, ἀλλὰ μετέφραζαν ἔργα περὶ τῆς θείας Λειτουργίας. Συγκεκριμένα, ὁ Ἰωάννης Ναθαναὴλ «ἐπιλέγει νὰ μεταφράσει ἕνα ἐράνισμα ὑπομνημάτων στὴ θεία Λειτουργία καὶ ὄχι τὸ ἴδιο τὸ κείμενό της, εὐθυγραμμιζόμενος μὲ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 2αν ΣΕΛ. 

Σελὶς 2α

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

ΓΡΑΦΗ εἰς τόν «Ο.Τ.» ὅτι τό μήνυμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας κ. Νικολάου πρός τούς μαθητάς ἦτο «ἀνατρεπτικόν καί ἐπαναστατικόν». Ἴσως νά ἐξενίσθησαν μερικοί διά τόν χαρακτηρισμόν. Ἀλλά οἱ χριστιανοί εἶναι «ἀνατρεπτικοί – ἐπαναστάτες» τῆς εἰρήνης καί τοῦ Εὐαγγελίου. Εἶναι ἡρωϊκοί καί μαχητικοί καί ὁμολογηταί καί ἀπολογηταί, καί ὅταν χρειασθῆ, καί μάρτυρες. Τό μαρτύριον ἀποτελεῖ τήν πλέον ἐπαναστατικήν καί ἀνατρεπτικήν πρᾶξιν. Καί αὐτοί οἱ ἐπαναστάται, πού ἀντιστάθησαν μπροστά σέ ἡγεμόνας καί βασιλιάδες καί δικαστάς, πού προτίμησαν τόν μαρτυρικόν θάνατον, ἀπό τήν λιποταξίαν καί τήν ἄρνησιν, δέν ἦσαν ἕνας καί δύο καί ἑκατό καί χίλιοι καί μυριάδες, ἀλλά ἦσαν ἑκατομμύρια. Ἡ ἀπάντησις τοῦ Πέτρου εἰς τό δικαστήριον: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις», ἦταν ἡ πρώτη ἡρωϊκή ἀντίστασις τῶν χριστιανῶν. Ἀπό τότε ἐπαληθεύει ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλά μάχαιραν». Ὁ Μεσογαίας εἶναι ἐπίσκοπος, εἶναι ποιμήν λογικῶν προβάτων, εἶναι πνευματικός πατήρ. Τό μήνυμά του ἦτο ἔκφρασις τῆς καρδίας καί τῆς πίστεώς του. Ἡ πικρία του ἀπό τά σημεῖα τῆς ἀποστασίας τῶν καιρῶν μας, ἦτο φυσική. Κάθε χριστιανός, ζῶν
ΜΙΚΡΟΝ τό σημείωμα εἰς τά «Νειᾶτα»», καί μέ τίτλον: «Κουράγιο! Σεβασμιώτατε Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος κύριε Νικόδημε». Καί τό κείμενον σύντομον, ἀλλά ἐκφραστικόν: «Ὁ κύριος Νικόδημος προσέφυγε πάλι στό Συμβούλιο Ἐπικρατείας μετά τόν νέο χωρισμό τῆς ταλαίπωρης Μητρόπολής του ἀπό τήν Ἱεραρχία, καί τήν ἐκλογή νέων Μητροπολιτῶν. Ἀπογοητευμένος ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἔχει πλέον στραμμένα τά βλέμματα, μόνον πρός τά ἐκεῖ ὅπου “ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὅς τά πάνθʼ ὁρᾶ”. Πρίν λίγα χρόνια, μιλῶν σέ νέους, Μακαριώτατε κ. Ἱερώνυμε, στό Συνεδριακό Κέντρο τῆς τότε Μητροπόλεώς σας στήν Ἀλίαρτο, τούς εἴπατε ὅτι προτιμᾶτε νά βρίσκεσθε κοντά στήν ἁγνή νεότητα καί ὄχι στίς ἴντριγκες τῆς Συνόδου (εἶναι γραμμένο στά πρακτικά). Καί εἴσασταν εἰλικρινής. Καί σᾶς πιστέψαμε ὅλοι. Γιατί τώρα μπλέξατε σʼ αὐτές τίς ἴντριγκες; Πονᾶμε, Μακαριώτατε, ἀπό τίς τελευταῖες ἀποφάσεις Σας, πού σφαγιάζουν καί καταδικάζουν τόν νόμιμο καί ἀθῶο καί κανονικό Μητροπολίτη κύριο Νικόδημο». Πράγματι, «πονᾶμε, Μακαριώτατε». Ἀντιλαμβάνεσθε, διατί! Ἆραγε νά ἐπαληθεύη ὁ λόγος ὅτι ἡ ἐξουσία ἀλλάζει τόν ἄνθρωπον; ΛΑΜΒΑΝΩΝ ἀφορμήν θεολόγος ἐπιστολογράφος, ἀπό δημοσίευμα εἰς τήν «Ἑστίαν», τό ὁποῖον ἐκφράζει τήν ἄποψιν ὅτι, «ἡ οἰκονομική κρίση στέλνει τά ζευγάρια στό... Δημαρχεῖο καί ἀποφεύγουν τόν παραδοσιακό θρησκευτικό γάμο», ὀρθῶς καί ὀρθοδόξως ἀπαντῶν, σημειώνει: «Ὁ παραδοσιακός καί θρησκευτικός γάμος ἀφήνει στά ζευγάρια ζωντανή τήν ἡμέρα τοῦ γάμου τους μέ τό παραδοσιακό καί ἐκκλησιαστικό τελετουργικό καί τή θεία Χάρι καί δένει σταθερά τό δεσμό τοῦ ζευγαριοῦ. Τά δυσβάσταχτα οἰκονομικά βάρη τά δημιουργοῦμε ἐμεῖς καί ὄχι ἡ Ἐκκλησία»... Καί προσθέτει ὅτι χριστιανοί καταφεύγοντες εἰς τό Δημαρχεῖον πράττουν «ἀντικανονικά καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία». Πρόκειται, δηλαδή, περί τοῦ πολιτικοῦ γάμου, ὁ ὁποῖος εἶναι μέν «νόμιμος» πολιτικῶς, ἀλλά θρησκευτικῶς καί Χριστιανικῶς, εἶναι ἄκυρος καί ἀντικανονικός καί ἀπαράδεκτος καί ὡς μή γενόμενος. Οὐδέποτε χριστιανός ἀρνεῖται τήν χριστιανικήν του πίστιν. Διότι, ὁ πολιτικός γάμος ἀποτελεῖ ἄρνησιν τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως καί ἀρνούμενος τό μυστήριον τοῦ γάμου, σημαίνει ὅτι ἀρνεῖται ὅλα τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλην τήν Χριστιανικήν Πίστιν. ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΕΘΑ ἀπό τό περιοδικόν «ΛΥΔΙΑ» ὅτι «ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κοζάνης κ. Παῦλος, ἀρνήθηκε νά δώση ἄδεια νά ψαλῆ ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία εἰς κάποιον χριστιανόν, πού διά λόγους οἰκονομικούς ἔθεσε τέρμα εἰς τήν ζωή του. Μέτρο σκληρόν, ἀλλά ὀρθόν καί δίκαιον καί σύμφωνον μέ τό κανονικόν πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας. Βεβαίως, ἡ ζωή εἶναι ἕν πολύτιμον ἀγαθόν, πού χαρίζεται ἀπό τόν Θεόν εἰς τόν ἄνθρωπον καί κανένας, ἐκτός τοῦ Θεοῦ, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀφαιρέση μέ κανένα τρόπον.Ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία, διά νά ἀνακόψη αὐτό τό κῦμα αὐτοκτονιῶν, τό ὁποῖον ἐπί τῶν ἡμερῶν μας, ὅλο καί λαμβάνει διαστάσεις ἐπιδημίας, κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου καί καλεῖ τά παιδιά της νά ἔχουν ἐλπίδα καί νά μή ἀπογοητεύωνται». Ἡ αὐτοκτονία θεωρεῖται – καί εἶναι – τό βαρύτερον ἁμάρτημα, διότι, πρῶτον, ὁ Θεός ἔδωσε τήν ζωήν καί μόνον Ἐκεῖνος ἔχει δικαίωμα νά τήν ἀφαιρέση (διά τοῦ θανάτου). Δεύτερον, τό σῶμα μας εἶναι καί λέγεται ὑπό τοῦ ἀπ. Παύλου «ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Κατά συνέπειαν, λέγει ὁ ἴδιος: «εἴ τις τόν ναόν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός». Τρίτον, ἡ αὐτοκτονία, δηλαδή ἡ ἑκούσια κατάλυσις τῆς ἰδίας ζωῆς, εἶναι ἀχαριστία πρός τόν Θεόν, τόν μέγαν δωρεοδότην τῆς ζωῆς. Τέταρτον, ἀποτελεῖ ἔλλειψιν ἐλπίδος καί πί-

Ε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

ΣΤΙΣ 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴ μνήμη τῆς Ὁσιομάρτυρος Ἀναστασίας, ἡ

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Η ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΡΩΜΑΙΑ
της ἐθραύοντο· ἀλλ᾽ ἐκείνη παρέμενεν ἀκεραία καὶ ἄθραυστος εἰς τὴν πιστὴν καὶ γενναίαν ψυχήν της. Καὶ ὅτε τὴν ἀφῆκαν ἀπὸ τοὺς τροχούς, χαμαὶ κατακειμένη καὶ περίρρυτος ἐξ αἱμάτων ἐξηκολούθει νὰ φωνάζῃ· «εἶμαι χριστιανή”». Ἡ Ἀναστασία ἔλαβε τὸ διὰ ξίφους θάνατο. Τὸ ἀπολυτίκιο τῆς Ἁγίας ἀναφέρει: «Ἀσκήσει ἐκλάμψασα, ὥσπερ παρθένος σεμνή, ἀθλήσεως αἵμασι, τὴν τῆς ἁγνείας στολήν, ἐνθέως ἐφοίνιξας· ὅθεν Ἀναστασία, ὡς Ὁσία καὶ Μάρτυς, χάριτας ἰαμάτων, ἀπαστράπτεις ἐν κόσμῳ, πρεσβεύουσα τῷ Σωτῆρι, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν». Πρωτ. Δ.Δ.Τ. Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΥ : «Ὁ Μυστικός Δεῖπνος τῆς Ρωμιοσύνης» (Ἱστορίες καί Διηγήματα τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς), Ἐκδόσεις Πέτρου Μπότση, Ἀθήνα 2010, σελίδες 204. Ἡ ἐργογραφία τοῦ φίλου Παν. Σωτήρχου ἔχει φτάσει στά 88! Ἀκόμη λίγα καί θά περάσει «τόν πῆχυ»!... τά 100. Τό εὐχόμαστε, καί πολύ σύντομα. Καί μή νομίσει κανείς πώς τά «πολλά» μειώνουν τήν ποιότητα καί τήν ἀξία τοῦ περιεχομένου. Κάθε ἄλλο! Καί δηλώνω ἀπ’ τήν ἀρχή, ὅτι αὐτό τό τόσο ὄμορφο καί καλοτυπωμένο βιβλίο ἀπ’ τίς ἐκλεκτές ἐκδόσεις «Πέτρου Μπότση», μέ τή ζωγραφιά τῶν ἀρματωλῶν καί κλεφτῶν τοῦ Φώτη Κόντογλου, στό ἐξώφυλλο, νομίζω πώς εἶναι ἀπό τά πιό ἐκλεκτά τοῦ λογοτέχνη – συγγραφέα. Καί γιατί; θά μέ ρωτήσετε. Ἁπλούστατα, γιατί περιέχει μιά ἐπιλογή βραβευμένων ἔργων του τό 1991. Καί ὄχι μόνο. Ὁ λόγος του μοιάζει μέ γλυκοτόνιστη μουσική μελωδία, πού δέ χορταίνεις νά τήν ἀπολαμβάνεις. Εἶναι, στ’ ἀλήθεια, κάθε του λέξη καί κάθε του πρόταση, σάν τοῦ δέντρου τήν ἀνθοφορία. Σάν τά ὁλόδροσα τοῦ ἀνθόκηπου τά λουλούδια. Οἱ περιγραφές του περίτεχνες. Οἱ διάλογοί του τόσο ζωντανοί, πού μοιάζουν μέ ἀληθινή ζωγραφιά. Οἱ ψυχογραφίες του, τόσο φυσικές καί ἀληθινές. Τόν ὕμνο τῆς Ρωμιοσύνης τόν τραγουδάει μέ πάθος καί μέ ρωμαίϊκη λεβεντιά. (Μιά μικρή διόρθωση: «Ἡ Ρωμιοσύνη θά χαθῆ ὄντας ὁ κόσμος λείψη», δέν εἶναι Κυπριακό δίστιχο, ἀλλά στίχος ἀπό τήν «9η Ἰουλίου», τό ποι-

«Πονᾶμε, Μακαριώτατε»!

Ο ΝΕΛΣΩΝ Μαντέλα ἦτο εἰς τήν φυλακήν 27 χρόνια, καταδικασμένος, ἐπειδή ἀντεστάθη εἰς τήν κυριαρχίαν τοῦ Ἀπαρτχάϊντ. Ἀπηλευθερώθη τό 1990, ἐξελέγη πρόεδρος τό 1994 καί παρητήθη τό 1999. Ἡ εἴδησις ἀναφέρει ὅτι «τό βιβλίο τοῦ βραβευμένου μέ τό ΝόμΠΟΙΟΙ καί διατί ἱκανοποίησαν τά μέγιστα τούς χριστιανούς; Ποῖοι ἄλλοι, παρά οἱ Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς καί μέλη τῆς σεπτῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Αὐτήν τήν φοράν συνεζήτησαν πολλά φλέγοντα θέματα τῆς θρησκευτικῆς (Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς) ἐπικαιρότητος, διά τά ὁποῖα οἱ χριστιανοί ἀνέμενον διακαῶς τάς ἐπισήμους ἀπαντήσεις τῆς Συνοδικῆς Ἐκκλησίας μας. Βεβαίως ὑπῆρξαν καί διαφωνίαι τινές, ὡς εἶναι φυσικόν, ἀλλʼ αὐτάς τάς συγχωρεῖ ὁ λαός, ὅταν βλέπη τήν ἑνότητα τῆς πίστεως «ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης», προπάντων δέ, τήν ἁγιότητα βίου. Δέν συγχωρεῖ ὅμως τήν ἀφωνίαν, τήν ἀπραξίαν καί τήν σιωπήν «κοιμητηρίου» τῶν ἐπισκόπων, ὅταν «ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῶ κεῖται» καί ἡ ἀποστασία θριαμβολογεῖ διά τήν ἀθεΐαν της. Αὐτήν τήν φοράν, Μακαριώτατε, σεπτή Ἱεραρχία, μᾶς προσεφέρατε χαράν καί ἀγαλλίασιν εἰς τάς ψυχάς μας. Συνεχίσατε τούς ποιμαντικούς σας ἀγῶνας καί θά εἴμεθα παρά τό πλευρόν σας, συναγωνιζόμενοι «ἐν ἑνί πνεύματι καί μιᾷ καρδίᾳ» διά τήν δόξαν τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὁ ἐν Τριάδι Θεός ἔστω μεθʼ Ὑμῶν τε καί ἡμῶν.

Ὁ ταπεινόφρων Μαντέλα παραδέχεται λάθη

στεως εἰς τήν μέλλουσαν ζωήν. Πέμπτον, ἀποκόπτει κάθε περιθώριον μετανοίας... Λοιπόν; Πρόσχωμεν. Καί σάν σκέψις ἀκόμα, ἡ αὐτοκτονία εἶναι σατανική.

καί ἀκούων καί βλέπων τό κατακλυσμιαῖον κακόν, πονεῖ, καθώς ὁ Παῦλος εἰς Ἀθήνας, ἔνθα «παρωξύνετο τό πνεῦμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ, θεωροῦντι κατείδωλον οὖσαν τήν πόλιν» (Πράξ. ΙΖ΄ 16). Ποῖος – νεώτερος ἤ μεγαλύτερος – δέν συμμετέχειν εἰς τά αὐτά συναισθήματα μέ τόν Σεβασμιώτατον; Λέει ἁπλάς ἀληθείας, ὅπως αὐτή: «Αὐτοί πού καθιέρωσαν τούς ἁγιασμούς στή ζωή μας, πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζί μέ τήν ἀνθρώπινη προσπάθεια χρειάζεται καί ὁ φωτισμός καί ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στόν Θεό...Ἤθελαν ὅλα νά ἀρχίζουν μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Σήμερα ὅμως Τόν ξεχάσαμε καί ἁπλά Τόν διατηροῦμε γιά νά Τόν ἀμφισβητοῦμε, νά Τόν εἰρωνευόμαστε ἤ δυστυχῶς καί νά Τόν βρίζουμε. Καί νά ποῦ φτάσαμε! Νά μή θέλουμε οὔτε τά σύμβολά Του...Ἄς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι, δάσκαλοι, γονεῖς καί παιδιά. Ἀρνηθῆτε τό ψέμα. Χτυπῆστε τή μετριότητα, τόν συμβιβασμό....Τότε θά βρεῖτε τόν Θεό ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε τό σχολεῖο θά ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καί πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας». Ἀρκεῖ νά ἐνωτισθοῦν οἱ μαθηταί τάς ὡραίας σκέψεις καί τούς ὄμορφους στοχασμούς τοῦ ἐπισκόπου τους.

ὁποία καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἔζησε τὸν 3ο αἰώνα. Ὅταν ἀπέθαναν οἱ γονεῖς της, ἡ Ἀναστασία βρέθηκε κληρονόμος μεγάλης περιουσίας, τὴν ὁποία μοίρασε στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ γυναικεῖο μοναστήρι. Ὅταν ὁ Διοκλητιανὸς κήρυξε διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, ἡ Ἀναστασία συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Πρόβο καὶ ἄρχισαν οἱ διασυρμοὶ καὶ τὰ βασανιστήρια. Ἡ Ἀναστασία στάθηκε ὄρθια, ἀψηφώντας ἀπειλὲς καὶ ἐκβιασμούς. Τελικὰ «ὁ Πρόβος διέταξε νὰ προσδέσωσι τὴν Ἀναστασίαν εἰς τὸν τροχόν. Καὶ ὁ τροχὸς ἐστράφη καὶ τὰ μέλη της κατεκόπτοντο καὶ τὰ ὀστᾶ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
κεκριμένα περὶ τῆς θείας Λειτουργίας, ἑρμηνεύοντας τὰ ὅσα συμβαίνουν κατ’ αὐτήν, ὅπως τῶν Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, Γερμανοῦ Κωνσταντινουπόλεως, Θεοδώρου Ἀνδίδων, Συμεὼν Θεσσαλονίκης καὶ κυρίως τοῦ Νικολάου Καβάσιλα, καὶ ὄχι αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν θεία Λειτουργία. Πάντως, ὁ Ἰωάννης Ναθαναήλ, μεταφράζοντας διάφορα ἐρανίσματα ἀπὸ Πατέρες καὶ ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς περὶ τῆς

νηση, χωρίς αὐτό νά κινεῖται)... Ἡ Ἁγία Γραφή ὑπογραμμίζει: «Πᾶς οἶκος κατασκευάζεται ὑπό τινος, ὁ δέ τά πάντα κατασκευάσας Θεός» (Ἑβρ. Γ΄ 4). Καί τό καλόν περιοδικόν καταλήγει: «Ὁ νοῶν νοείτω». Ἀλλά, βεβαίως, θά ὑπάρξη ἀντίλογος καί ἀπό πολλούς. Μιλᾶ διά νόμους, ἀλλά τούς νόμους ποῖος τούς ἐδημιούργησε καί τούς ἔθεσεν εἰς λειτουργίαν; Μήπως ἡ αὐθαιρεσία τοῦ Χόκινγκ ὀφείλεται εἰς ἔπαρσιν;

τὴν ἀντιμεταφραστικὴ παράδοση σχετικὰ μὲ τὰ ἱερὰ κείμενα, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ ὑμνογραφικὰ ἔργα. Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ ἄλλωστε τὴ θεία Λειτουργία ἡ μετάφραση δὲν θὰ ἦταν ἐπαρκὲς βοήθημα γιὰ τοὺς πιστοὺς ἐξαιτίας τοῦ συμβολικοῦ χαρακτήρα τῶν δρωμένων της». Ἔτσι ὁ Ἰωάννης Ναθαναὴλ ἀνθολογεῖ καὶ μεταφράζει, συνθέτοντάς τα σὲ ἕνα ἑνιαῖο κείμενο, ἔργα διαφόρων Πατέρων καὶ συγΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ΤΟ ΤΕΤΡΑΠΛΟΥΝ ΕΓΚΛΗΜΑ
τατη Μάνα», κι ἄς μή τό εἶχε γεννήσει: «Μάνα, ἡ στοργή σου μεγάλη κι ἀπέραντη ὅσο κι ἡ πλάση. * * * Ὤ, τό γλυκό, τρυφερό σου, μανούλα, κι ὁλόθερμο φίλημα, στοῦ βρεφικοῦ μας ὀνείρου τ’ ἀθῶο κι ἁπλό παραμίλημα»!... Βέβαια, καθώς παρατηρεῖ ὁ Καθηγητής Νικ. Νικολαΐδης, «αὐτοί πού δολοφόνησαν, δέ γεννήθηκαν ἀλλά κατασκευάσθηκαν ἐγκληματίες». Καί πολύ εὔστοχη ἡ παρατήρησή του: «Ἦταν κάποτε καί αὐτοί ἀθῶα κυοφορούμενα ἔμβρυα, ὅπως αὐτό πού σκότωσαν! Καί ὁπωσδήποτε κανένας ἀπό αὐτούς δέν θά ἤθελε νά πνίξει μέ τοξικά ἀέρια τή μητέρα τους καί νά τούς στραγγαλίσει στά μητρικά σπλάχνα»! Ἀλοίμονο στήν «ἔρημη χώρα» τῆς καρδιᾶς, ὅταν ἀπουσιάζει ὁ Θεός! Τέτοιες «ἔρημες» καρδιές –δυστυχισμένες καρδιές– γίνονται φωλιές κακοῦ. Μόνο καρδιές γεμᾶτες ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἔχουν ἀγάπη καί μεγαλουργοῦν. Ὁ Fosdick γράφει: «All the best in us is God in us”. Ὅ,τι ὑπέροχο ὑπάρχει μέσα μας, εἶναι ὁ Θεός μέσα μας. Μόνο μέ τόν Θεό ἀνθίζουν οἱ ψυχές. Δίχως Θεό, μαραίνεται κάθε ψυχική ὀμορφιά καί γεμίζουν οἱ καρδιές μέ ὅλα τ’ ἀγκάθια τοῦ κακοῦ. Οἱ σκληρότερες καρδιές εἶναι οἱ καρδιές δίχως Θεό.

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ

Διατί ὁ πολιτικός γάμος;

Ἡ αὐτοκτονία, ὕβρις κατά τοῦ Θεοῦ

πελ Εἰρήνης “Συνομιλίες μέ τόν ἑαυτό μου” – πού μόλις κυκλοφόρησε – ἀποτελεῖ ἕνα ἀνθολόγιο ἀπό προσωπικά του γραπτά καί ἠχογραφήσεις. Μεταξύ τῶν ἄλλων πολλῶν, γράφει: «Ὡς νέος συγκέντρωνα ὅλες τίς ἀδυναμίες, τά λάθη καί τίς ἀδιακρισίες ἑνός χωριατόπαιδου... Βασιζόμουν στήν ἔπαρση γιά νά καλύψω τίς ἀδυναμίες μου. Ἕνα θέμα πού μέ ἀπασχολοῦσε πολύ μέσα στή φυλακή ἦταν ἡ λανθασμένη εἰκόνα, πού ἄθελά μου προέβαλα στόν ἔξω κόσμο, τό νά θεωροῦμαι Ἅγιος. Ποτέ δέν ὑπῆρξα, ἀκόμη καί μέ τή γήϊνη ἔννοια τοῦ Ἁγίου, πού εἶναι ἕνας ἁμαρτωλός, ὁ ὁποῖος δέν παύει νά προσπαθῆ». Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι χαρακτηριστικόν τῶν μεγάλων ἀνδρῶν. Ἡ αὐθόρμητος καί εἰλικρινής ὁμολογία τῶν ἀδυναμιῶν καί τῶν λαθῶν του, ἀποτελοῦν, ἀκριβῶς, ἔνδειξιν αὐτῆς τῆς ταπεινοφροσύνης καί μετριοφροσύνης τοῦ ἀνδρός. Ἐμεῖς, ἔχομεν, δυστυχῶς, τήν ἰδέαν ὅτι, ἐάν ὁμολογήσωμεν τά λάθη μας, θά μᾶς ὑποτιμήσουν οἱ ἄλλοι. Ἀντιθέτως, ἡ αὐτομεμψία, κατά τούς Πατέρας, θεωρεῖται μεγάλη ἀρετή. « “ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ εἶχε ἀνάγκη ἀπό ἕνα δημιουργό; –Ὅχι”, ἀπαντᾶ ὁ Χόκινγκ, ὁ διασημότερος Βρετανός ἐπιστήμονας σέ βιβλίο του, πού θά κυκλοφορήσει», ἀναφέρει τό περιοδικόν «Κοινωνικές Τομές», ἀρ.τ. 113. Καί προσθέτει ὁ γνωστός Ἄγγλος ἐπιστήμων: «Τό χέρι τοῦ Θεοῦ δέν ἦταν ἀπαραίτητο γιά νά δημιουργηθεῖ τό σύμπαν, τό ὁποῖο σχηματίστηκε ἀπό μόνο του, μέ τή λογική τῶν νόμων τῆς φυσικῆς»... Καί συνεχίζει τό περιοδικόν: «Τήν ἀπάντηση στήν αὐθαίρετη γνώμη τοῦ Χόκινγκ περί ἀνυπαρξίας Δημιουργοῦ Θεοῦ τή δίνει ὁ μεγαλύτερος φιλόσοφος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ Ἀριστοτέλης, καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀριστοτέλης λέει ὅτι «πρέπει νά ὑπάρχει ἕν κινοῦν ἀκίνητον» (αὐτό πού παράγει τήν κί-

ΕΙΣ ΤΑΣ ἀπόψεις τοῦ περιοδικοῦ «ὁ Σωτήρ» διαβάζομεν: «Τήν ἔκπληξή τους ἐξέφρασαν οἱ ἐπικεφαλῆς τῆς ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας τῶν ΗΠΑ γιά τήν ἀπόφαση τῆς Ἀρχῆς Μεταφορῶν τῆς Νέας Ὑόρκης νά μή ἐπιτρέψει τήν ἀνοικοδόμηση τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ μόνου χώρου λατρείας, πού καταστράφηκε ἀπό τήν τρομοκρατική ἐπίθεση τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2001... Παρά τίς συνομιλίες μεταξύ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καί τῆς Ἀρχῆς Μεταφορῶν τῆς Νέας Ὑόρκης, ἡ πρόσφατη ἀντιπαράθεση γύρω ἀπό τήν οἰκοδόμηση ἤ μή ἰσλαμικοῦ τεμένους, ἔκαμαν τούς ἀξιωματούχους τῆς πολιτείας τῆς Ν.Υ. νά ὑπαναχωρήσουν ἀπό παλαιότερες δεσμεύσεις τους γιά κατασκευή νέου ναοῦ». Ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλληνορθοδόξου Ἀρχιεπισκοπῆς π. Μᾶρκος Ἄρεϊ ἐδήλωσεν ὅτι, «ἡ ἐκκλησία μας πρέπει νά ἀνοικοδομηθεῖ. Εἶναι θέμα ἀρχῆς, ὄχι μόνο γιά τούς ὀρθοδόξους, ἀλλά γιά κάθε χριστιανό, γιά κάθε Ἀμερικανό. Οἱ πολίτες σέ ὅλες τίς ΗΠΑ σκέφτονται: Γιατί ὅλη αὐτή ἡ συζήτηση γιά τό τζαμί;». Καί καταλήγει: «Θλίψη ἀλλά καί ἱερή ἀγανάκτηση αἰσθάνεται κανείς γιά τήν προσπάθεια νά παραγκωνισθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί νά προβληθεῖ τό ἰσλάμ. Φαίνεται ὅτι οἱ πολιτικές σκοπιμότητες τῶν ἰσχυρῶν σκοτίζουν τή διάνοιά τους, ὥστε νά παραγνωρίζουν τήν κοινή λογική. Ὁ ἱερός Ναός τοῦ ἁγίου Νικολάου πρέπει νά ἀνοικοδομηθεῖ. Οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Ἀμερικῆς ὀφείλουν νά ξεσηκωθοῦν μέχρι νά τό ἐπιτύχουν». Ἡμεῖς προσθέτομεν: Νά ξεσηκωθῆ σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία. ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ τῶν Κατηχητικῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μεσσηνίας «Κιβωτός», εἰς τήν σελίδα μέ τόν ἀνωτέρω τίτλον, καί μέ ὑπότιτλον «Πίσω ἀπό ὅσα κατέγραψε ὁ φακός», σημειώνει καί τά κατωτέρω: «Ἡ Ἐκκλησία ἐνεργοποίησε τήν πνευματική της δύναμη, καί μετά ἀπό ἀπόφαση τοῦ Πατριαρχείου ἄρχισαν λιτανεῖες γιά νά πέσει βροχή. Ἀκούστηκαν, βέβαια, καί κάποια εἰρωνικά σχόλια, ὅπως συμβαίνει, συνήθως. Ὡστόσο, μέ τό τέλος τῆς πρώτης λιτανείας ἄρχισαν οἱ καταιγίδες... Ἀξιοσημείωτο ἐπίσης εἶναι τό γεγονός, ὅτι δέν κάηκε οὔτε μία ξύλινη ἐκκλησία στή Μόσχα καί στά προάστια!... Στίς πυρκαγιές ἀναδείχτηκε τό ψυχικό μεγαλεῖο τῶν γιατρῶν, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τό δικαίωμα τῶν διακοπῶν καί λειτουργοῦσαν μέρα–νύχτα στά νοσοκομεῖα, γιά νά ἐπανδρώσουν τά ἀσθενοφόρα πρώτων βοηθειῶν... Ἕνας νέος, ὁ Alexel μέ τό τρακτέρ του ἀπεγκλώβισε εἴκοσι ἀνθρώπους μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του καί μέ τελική καταστροφή τοῦ τρακτέρ καί τοῦ σπιτιοῦ του. Εὐτυχῶς ὅμως, ἕνας ἐκεῖ διάσημος τραγουδιστής, μαζί μέ τά συγχαρητήριά του στόν Alexel, μέ δικά του ἔξοδα τοῦ ἀγόρασε καινούριο τρακτέρ». Πάντοτε αἱ δοκιμασίαι ἑνώνουν τούς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ὡς ἐκ τῆς φύσεώς της καί τῆς διδασκαλίας τῆς ἀγάπης, τήν ὁποίαν ἐδίδαξε μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἰς τόν κόσμον, ἀσκεῖ μετʼ αὐταπαρνήσεως ἐκ τῶν ἀποστολικῶν χρόνων, καί θά τήν ἀσκῆ μέ κάθε τρόπον. Πρέπει νά ὁμολογήσωμεν ὅτι, καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος –τό ἐγράψαμεν καί ἄλλοτε– ἀσκεῖ μέγα φιλανθρωπικόν ἔργον μέ πλῆθος φιλανθρωπικά ἱδρύματα ἀνά τήν χώραν.

Ὁ Ἱ. Ναός τοῦ Ἁγίου Νικολάου πρέπει νά ἀνοικοδομηθῆ

θηγητής Νῖκος Νικολαΐδης, ἦταν καί προμελετημένη καί σχεδιασμένη». Καί αὐτό εἶναι τό τραγικό! «Πῆγαν ὀργανωμένοι γιά νά σκοτώσουν», ἔγραψε μιά ἐφημερίδα. Διαφορετικά δέν ἐξηγεῖται γιατί φοροῦσαν γάντια, γιατί ἔσπασαν τίς προθῆκες μέ βαριά ἐργαλεῖα, πού ἔφεραν γιά τό σκοπό αὐτό μαζί τους, γιατί ἔρριξαν στό κατάστημα βενζίνη καί στή συνέχεια πυροδότησαν τή βόμβα Μολότωφ, γιατί φοροῦσαν κουκοῦλες... Ἀλλά ἀκόμη γιατί, ὅπως καταθέτουν αὐτόπτες, τούς ἄκουσαν νά ἀπειλοῦν τά θύματά τους, ὅτι θά τούς κάψουν, γιατί ἐργάζονται, καί προειδοποιοῦσαν «κανένας μή τολμήσει νά τούς βοηθήσει»! (Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»,ἀρ.τ. 447). Δηλαδή, μιά ὁλόκληρη σειρά ἐγκληματικῶν προθέσεων, ἀποφάσεων καί ἐνεργειῶν. Ἡ δέ ἀποκορύφωση τῆς παράνοιας, καί τό πρόσχημα τοῦ ἐγκλήματος, ὅτι οἱ τρεῖς τραπεζοϋπάλληλοι -ἕνας ἄντρας καί δύο γυναῖκες- ἐργάζονταν! Ἐδῶ βρίσκεται ἡ παραφροσύνη. Οἱ δολοφόνοι δικαιοῦνται νά σκοτώνουν, ἐκείνους πού «δέν ἔχουν δικαίωμα» νά ἐργάζωνται! Πλήρης ἀντιστροφή τῶν νόμων καί τῆς δικαιοσύνης. Ἐάν γιά κάθε μητέρα ἁρμόζει τιμή κι εὐγνωμοσύνη, ἀκόμα πιό μεγάλη τῆς πρέπει, ὅταν μαζί καίγεται καί τό ἀγέννητο ἀγγελούδι της. Διπλή ἡ τιμή καί διπλά τῆς πρέπουν στεφάνια δόξας. Τῆς πρέπει ἀκόμα τοῦ ποιητῆ (Βερίτη) τό ἐγκώμιο στή «Γλυκύ-

«Οἱ πυρκαγιές εἰς τήν Ρωσίαν»

Συμφώνως μέ ρεπορτάζ τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων ὑπό ἡμερομηνίαν 22 Ὀκτωβρίου:

Μέ ἀργούς ρυθμούς αἱ ἐργασίαι ἀποκαταστάσεως τῆς Ἱ. Μ. Χιλανδαρίου

«Μέ ἀργούς ρυθμούς, λόγω τῆς περιορισμένης χρηματοδότησης, συνεχίζονται οἱ ἐργασίες ἀποκατάστασης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χιλανδαρίου, πού ὑπέστη ἐκτεταμένες ζημιές, ἔπειτα ἀπό πυρκαγιά, τό Μάρτιο τοῦ 2004. “Ἡ ἀποκατάσταση ἔχει ὁλοκληρωθεῖ στό μισό περίπου, ἀλλά οἱ ἐργασίες συνεχίζονται πλέον μέ ἀργούς ρυθμούς”, ἐξηγεῖ στό ΑΠΕΜΠΕ ὁ διευθυντής τοῦ Κέντρου Διαφύλαξης Ἁγιορείτικης Κληρονομιᾶς, Χρῆστος Λιμενόπουλος. Προσθέτει, ὡστόσο, πώς τό γεγονός αὐτό δέν φαίνεται νά δημιουργεῖ πρόβλημα στό ἀρχικό χρο-

Αὐθαίρετος γνώμη τοῦ Χόκινγκ!

ΟΡΘΟ∆ΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ
Ἐ ραφεῖτε συνδρομηταί εἰς τόν Ὀρθόδοξον Τύπον. Ἐνημερώνει, διαφωτίζει, οἰκοδομεῖ, μάχεται ὑπέρ τῆς Πίστεως, ὑπέρ τῆς Πατρίδος, κατά τῶν Αἱρέσεων, κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐάν ἐπιθυμῆτε νά γίνετε νέοι συνδρομηταί καί νά συμβά ετε εἰς τό δύσκολον αὐτό πνευματικόν ἔργον συμπληρώσατε τά στοιχεῖα σας καί ἀπεστείλατέ τα εἰς τήν διεύθυνσιν: ΚΑΝΙΓΓΟΣ 10, 10677 ΑΘΗΝΑΙ Ἐπώνυμον ...................................... Ὄνομα .................................... Ὁδός .................................... Ἀρ ............ Τηλ......................... Πόλις ............................ Τ.Κ. ............ Νομός .................................. Ἐτήσιος συνδρομή 50 εὐρώ Τρόποι πληρωμῆς 1. Μέσῳ λογαριασμοῦ τραπέζης: Ἐθνική Τράπεζα, «Πανε ήνιος Ὀρθόδοξος Ἕνωσις» Ἀρ. Λογαριασμοῦ: 129/296140/76 2. Μέσῳ ταχυδρομικῆς ἐπιταγῆς 3. Εἰς τά Γραφεῖα τοῦ «Ο.Τ.»: Τηλ. 210.3816206, Φαξ. 210.3828518

ΕΦΗΜΕΡΙΣ

νοδιάγραμμα τῶν δέκα χρόνων, πού εἶχε τεθεῖ γιά τήν ὁλοκλήρωση τῶν ἐργασιῶν. Οἱ ἐργασίες στή Ἱ. Μονή χρηματοδοτοῦνται ἀπό ἐθνικούς πόρους, μέσω τοῦ ΚΕΔΑΚ. “Μέ τόν περιορισμό τῶν κονδυλίων, ἡ ἀποκατάσταση γίνεται πλέον κυρίως μέ ἴδιους πόρους τῆς Ἱ. Μονῆς καί μέ χρήματα, πού προέρχονται ἀπό ἐράνους στή Σερβία”, προσθέτει ὁ πολιτικός μηχανικός τοῦ ΚΕΔΑΚ, Κώστας Κοντοδίνας. Μπορεῖ ἡ πυρκαγιά τοῦ 2004 νά κατέστρεψε μεγάλο μέρος τῆς Ἱ. Μονῆς (σχεδόν τό 50% τῆς ἔκτασής της), ὡστόσο ἔδωσε τήν εὐκαιρία στούς ἐρευνητές νά μελετήσουν λεπτομερέστερα τήν ἀρχιτεκτονική της».

θείας Λειτουργίας, «ἀναγκάζεται νὰ ἀπιστήση στὸ πρωτότυπο, καταφεύγοντας στὴν ὑπεραπλούστευση τοῦ νοήματος ἢ παραλείποντας δυσνόητα ἢ ἐντελῶς θεωρητικὰ σημεῖα, ἐνῶ ὁρισμένες φορές, ὅταν συναντᾶ ἀνυπέρβλητες δυσκολίες, διατηρεῖ ἀμετάφραστες λέξεις ἢ ὅρους τοῦ κειμένου». Αὐτὰ δείχνουν ὅτι, ἂν καὶ στὴν Τουρκοκρατία, ποὺ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ βρισκόταν σὲ χαμηλὰ ἐπίπεδα καὶ ὑπῆρχε τάση ἐκ μέρους τῶν λογίων καὶ ἡμιλογίων τῆς ἐποχῆς νὰ βοηθήσουν τὸν λαό, ἐν τούτοις δὲν μεταφράσθηκε ἡ θεία Λειτουργία, ἀλλὰ διάφορα ἑρμηνευτικὰ ἔργα περὶ τῆς θείας Λειτουργίας. Ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτὸ τὸ μεταφραστικὸ ἔργο ὑπῆρχαν πολλὲς δυσκολίες, ἀφοῦ δὲν μποροῦσε νὰ γίνη ἀποκωδικοποίηση τῶν συμβόλων καὶ ἡ προδοσία κατὰ τὴν μετάφραση ἐνεδρεύει παντοῦ. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ Φιλοκαλικοὶ–Κολλυβάδες Πατέρες τοῦ 18ου αἰῶνος δὲν ἀγγίζουν τὰ λειτουργικὰ κείμενα, παρὰ τὸ ὅτι μετέφραζαν πατερικὰ καὶ ἑρμηνευτικὰ ἔργα περὶ τῆς θ. Λειτουργίας. Στὴν ἐποχή τους παρετηρεῖτο ὅτι «στὸν ἐκδοτικὸ τομέα τῶν λειτουργικῶν κειμένων» γίνονταν «αὐθαίρετες παρεμβάσεις ἢ ἐπεμβάσεις, προσθέσεις, ἀλλαγὲς ἢ διορθώσεις λέξεων καὶ φράσεων καὶ ὁλοκλήρων ἀκόμη κειμένων στὰ σεβάσμια ἀρχαῖα πρωτότυπα τῶν ἱερῶν εὐχῶν, ἀπὸ τόλμη, ἄκρατο ζῆλο καὶ ἀπαιδευσία». Δὲν ἐπρόκειτο γιὰ μεταφράσεις, ἀλλὰ γιὰ παρεμβάσεις. Καὶ ὅμως γιὰ τὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ ὅσιος Ἀθ. Πάριος ἔγραψε: «Τὶς δὲ ἦν ὁ τοῦτο τολμήσας τὸ μέγα ... τόλμημα, ὥστε χεῖρα βαλεῖν ἱερόσυλον, μετὰ τόσους αἰῶνας εἰς τὰς θεοπνεύστους τῶν ἁγίων εὐχάς; Οὐδείς, οἶμαι, σαφῶς ἔχει οὐδένα εἰπεῖν. Ἔοικε δέ τις ὑπὸ ζήλου ἀκρίτου καὶ ἀπαιδεύτου τουτὶ πεποιηκέναι τὸ ἄτοπον» (Ἀρχιμ. Νικοδήμου Σκρέττα, Ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ τὰ προνόμια τῆς Κυριακῆς, κατὰ τὴ διδασκαλία τῶν Κολλυβάδων). Διερωτῶμαι τί θὰ ἔλεγε ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος Πάριος ἢ ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης καὶ οἱ ἄλλοι Κολλυβάδες Πατέρες, ὄχι γιὰ μερικὲς παρεμβάσεις λέξεων, ἀλλὰ γιὰ ἀντικατάσταση ὁλοκλήρου τοῦ πρωτοτύπου κειμένου τῆς θείας Λειτουργίας στὴν νεοελληνικὴ γλώσσα! Πάντως, ἂν ἐπικρατοῦσε αὐτὸς ὁ σεβασμὸς στὰ λειτουργικὰ κείμενα κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας, ποὺ τὸ γνωστικὸ ἐπίπεδο τοῦ λαοῦ ἦταν χαμηλό, πολὺ μεγαλύτερος σεβασμὸς ἀπαιτεῖται σήμερα στὰ λειτουργικὰ κείμενα, ἀφοῦ τὸ μορφωτικὸ ἐπίπεδο τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν λαϊκῶν εἶναι ἀνεβασμένο.

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ: «Πίστη καί Λογική» –(Τό τραῖνο τῆς Λογικῆς στίς ράγες τοῦ Θεοῦ),– Ὁ π. Ἰωάννης Κωστώφ ἀπαντᾶ στίς ἐρωτήσεις τοῦ Μανώλη Μελινοῦ, Ἀθήνα: Α´ ταξίδι (ἔκδοση) 1993, Νέο Δρομολόγιο (β´ ἔκδοση) 2002, σελίδες 288. Οἱ μεταφορές, οἱ συμβολισμοί, οἱ παρομοιώσεις, τά χαριτολογήματα, εἶναι μερικά ἀπό τά σχήματα τοῦ λόγου, πού συνηθίζει ὁ ἐκλεκτός κληρικός. Ἀλλά «Στήν ἀφετηρία» τοῦ βιβλίου ὁ Μανώλης Μελινός, γνωστός συνεργάτης, παλαιότερα, τοῦ Ρ. Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, παρέχει κάποιες χρήσιμες πληροφορίες γιά τό περιεχόμενο, τόν τρόπο καί τό σκοπό συγγραφῆς του. Χρησιμοποιεῖ καί ὁ «ἐρωτῶν» μεταφορική γλῶσσα, ὅταν γράφει: «Ἀγαπητοί συνταξιδιῶτες, λογχίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅλων τῶν ἐποχῶν καί ὅλων τῶν ἡλικιῶν – κυρίως οἱ νέοι – τόν ἑαυτό τους μέ καυτά ἐρωτήματα, πού ἑδράζονται στό αὐστηρό πεδίο τῆς λογικῆς: Πῶς ἔγινε ὁ Θεός; Ἀναστήθηκε ὄντως ὁ Χριστός; Πῶς εἶναι ὁ παράδεισος καί ἡ κόλαση; Ποιά ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στή γιόγκα καί τήν παραψυχολογία; Ὑπάρχουν ἅγιοι καί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας»... Τά ἐρωτήματα αὐτά καί ἄλλα πολλά διατυπώνει ὁ ὑπογράφων –ἀπηχώντας τόν προβληματισμό πλήθους ἀνθρώπων– στόν Ἀρχιμ. π. Ἰωάννη Κωστώφ, θεολόγο καί φυσικό. Οἱ ἀπαντήσεις δίνονται μέ βάση τήν Ἁγία Γραφή, τήν Πατρολογία, ἀλλά καί τή σχετική ἑλληνική καί διεθνῆ –ἐπιστημονική καί μή– βιβλιογραφία. Τό ὑπερσύγχρονο τραῖνο συμβολί-

ητικό ἀριστούργημα τοῦ Βασίλη Μιχαηλίδη, τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου). Καθώς σημειώνει στό Προλογικό Σημείωμα ὁ ἐκδότης του Π. Μπότσης: Ὁ Π. Σωτῆρχος ζῆ ἀδιάκοπα μέσα στό πνεῦμα τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπό τήν ὁποία ἔλαβε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου καί μέ αὐτό πορεύτηκε μέσα στούς αἰῶνες. Κάτω ἀπό τό φῶς τῆς ἐμπειρίας τοῦ Γένους εἶναι γραμμένα τά διηγήματα καί οἱ ἱστορίες αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, πού τά ὑπογράφει ὁ φιλόχριστος συγγραφέας καί λογοτέχνης. Τά κείμενα αὐτά εἶναι κομμάτια ζωῆς καί πίνακες ἀλήθειας, πού καθρεφτίζουν τό φρόνημα καί τό αἴσθημα τοῦ λαοῦ μας. «Ὁ Μυστικός Δεῖπνος τῆς Ρωμιοσύνης» μεταλαμπαδεύει ἀναμμένη τή φλόγα τῆς ἀπέθαντης Ρωμιοσύνης καί ζωντανεύει γλαφυρά τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς της». Καί προσθέτει: «Ὁ συγγραφέας πού γράφει διηγήματα πρέπει νά ἐκφράζεται μέ δωρικό τρόπο. Καί τήν δωρικότητα αὐτή τή συναντᾶμε στά κείμενα τοῦ Π. Μ. Σωτήρχου, πού εἶναι πάντα γεμάτα μέ τό πνεῦμα τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς καί ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀφηγηματική γοητεία τοῦ λόγου». Τό βιβλίο περιέχει 15 συναρπαστικά διηγήματα. Τόν συγχαίρω θερμά. Μιχ. Μιχαηλίδης

ζει τήν ὑπεραυτόματη μορφή ζωῆς, ἡ πορεία τῆς ὁποίας χαράσσεται ἀπό τή λογική. Ἡ ἀπολογητική – προέκταση τῆς λογικῆς στό χῶρο τῆς θεολογικῆς ἔρευνας – ξερριζώνει τά ζιζάνια ἀπ’ τόν ἀγρό τῆς ψυχῆς... Στό ἔργο ὑπάρχουν καί ἄλλοι συμβολισμοί: Τό κάθε κεφάλαιο χαρακτηρίζεται «σταθμός» καί ἡ κάθε ἑνότητα «ἔλεγχος». Τά διάφορα θέματα τά ταξινομεῖ σέ 8 «σταθμούς»: 1ος Σταθμός: Πίστη καί ἔργα, 2ος Σταθμός: Θεέ μου, εἶμαι ἄθεος, 3ος Σταθμός: Θαυμαστικό! 4ος Σταθμός: Ἀληθῶς Ἀνέστη – Χριστός Ἀνέστη, 5ος Σταθμός: Σατανισμός, 6ος Σταθμός: Ἐξωγήϊνο UFO, 7ος Σταθμός: Ἐκκλησία, Πόλεμος, Εἰρήνη, καί 8ος Σταθμός: Μεταθανάτιες ἐμπειρίες. Τά θέματα, βέβαια, καί τῶν 8 «Σταθμῶν», πολλά καί ἐνδιαφέροντα. Σημειώνω μερικά: Ἀστρολογία – Μετενσάρκωση – Προγαμιαῖες σχέσεις – θαυματουργικές εἰκόνες – Αὐτοκτονία – Θεωρία τῆς ἐξελίξεως – Σατανολατρία – Λογική προσέγγιση τοῦ Θεοῦ – Ἀπόκρυφα εὐαγγέλια – Ἀποδείξεις περί Ἀναστάσεως κ.ἄ. Γι’ αὐτή τήν τόσο ἀξιόλογη ἐργασία, ἀνήκουν θερμά συγχαρητήρια στόν ἐκλεκτό κληρικό π. Ἰωάννη Κωστώφ, καί στόν κ. Μανώλη Μελινό. Μιχ. Μιχαηλίδης

Συμφώνως μέ πληροφορίας, αἱ ὁποῖαι εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος, ὁ ἀντισιωνιστής συγγραφεύς καί πολιτικός κ. Κων. Πλεύρης διά σειρά ἐνεργειῶν του ζητεῖ: Πρῶτον, νά γνωστοποιηθοῦν τά ἀκριβῆ αἴτια τοῦ θανάτου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, δεύτερον, ἐάν εἰς τόν μακαριστόν Ἀρχιεπίσκοπον ἐδόθη ἡ ἐνδεδειγμένη θεραπεία καί τρίτον, τούς λόγους διά τούς ὁποίους μετέβη εἰς τάς Η.Π.Α καί ἐάν ἡ ἀσθένειά του ἠδύνατο νά ἀντιμετωπισθῆ εἰς τήν Ἑλλάδα. Συνεχίζονται αἱ ὁμιλίαι τῆς «Πανελληνίου ᾿Ορθοδόξου ῾Ενώσεως» (Π.Ο.Ε.) εἰς τὴν αἴθουσαν αὐτῆς (Κάνιγγος 10, Α´ ὄροφος). Τὴν προσεχῆ Δευτέραν 1 Νοεμβρίου καὶ ὥραν 7–8 μ.μ. θὰ γίνη ὁμιλία μὲ θέμα: «Τὸ μεγαλύτερον ἀξίωμα εἰς τὸν Χριστιανισμὸν». Τὴν ἑπομένην Δευτέραν 8 Νοεμβρίου, τὴν ἰδίαν ὥραν, θὰ ὁμιλήση ὁ π. Ἀθανάσιος Ἀττάρτ μὲ θέμα: «Ἡ χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων». Παρακαλοῦνται τὰ μέλη τῆς Π.Ο.Ε. καὶ οἱ φίλοι τοῦ «᾿Ορθοδόξου Τύπου», ὅπως παρακολουθήσουν αὐτάς.

Ζητεῖ τόν φάκελλον τοῦ μακαριστοῦ Ἀθηνῶν

ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΚΡΗΣ, Στὸν Ἅγιο Νικόλαο Ἀναπαυσᾶ Μετεώρων. Ἐκδόσεις Ἀθ. Σταμούλη. Ἀθήνα 2010. Σχ. 25Χ20, σσ. 162. ΑΡΧΙΜ. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΙΩΝ. ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΟΣ, «Τελευταία ὁμιλία τοῦ Χριστοῦ». Σὲ βαρυποινίτες – θανατοποινίτες κρατουμένους. Ἔκδοση «Διακονίας ἀποφυλακίσεως ἀπόρων κρατουμένων καὶ φυγόποινων». Ἀδελφότητος «Ἡ Ὁσία Ξένη». Πλαγιάρι Θεσ/νίκης 2009. Σχ. 16,50Χ12, σσ. 16. Ἰδίου, «Ἱερὰ Μονὴ ληστῶν». Ἔκδοση «Ἡ Ὁσία Ξένη». Πλαγιάρι Θεσ/νίκης 2009. Σχ. 17Χ12,50, σσ. 80. Ἰδίου, «Διάλογος τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὸν Ναθαναήλ». Ἔκδοση «Ἡ Ὁσία Ξένη». Πλαγιάρι Θεσ/νίκης 2010. Σχ. 21Χ14, σσ. 240. Ἰδίου, «Γιατὶ πῆγα στὸν Πάσσαρη». Ἔκδοση «Ἡ Ὁσία Ξένη». Πλαγιάρι Θεσ/νίκης 2010. Σχ. 21Χ14,50, σσ. 130. ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Τριμηνιαία ἔκδοσι Χριστιανικοῦ ἱεραποστολικοῦ κέντρου Νεότητος. ᾿Οκτ., Νοέμβ., Δεκ. 2009. ᾿Ιαν., Φεβρ.,

ΒΙΒΛΙΑ – ΑΝΑΤΥΠΑ

Ἔτος ΚΗ´, Ἀριθμ. 39/29 Ὀκτωβρίου 2010

Μάρτ., ᾿Απρίλ., Μάϊος, ᾿Ιούν., 2010. Τρίκορφον Δωρίδος. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ῎Οργανον τῶν Γ.Ο.Χ. Θεσ/νίκης. Νοέμβ., Δεκ. 2009. ᾿Ιαν., Φεβρ., Μάρτ., ᾿Απρίλ. 2010. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ, μηνιαῖον περιοδικὸν Γ.Ο.Χ. Σεπτ., ᾿Οκτ., Νοέμβ., Δεκ. 2009. ᾿Ιαν. – Φεβρ., Μάρτ. – ᾿Απρίλ., Μάϊος – ᾿Ιούν. 2010. Κορωπί. ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Τριμηνιαῖο Περιοδικὸ τῆς Θρησκευτικῆς ῾Υπηρεσίας τῆς ῾Ελληνικῆς ᾿Αστυνομίας. ᾿Ιαν. – Μάρτ. 2010. ᾿Αθήνα.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ – ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΣΕΠΗΣ ΤΗΣ Π.Ο.Ε. τοῦ ἔτους 2011

Μόλις ἐκυκλοφορήθη

ΑΙ ΟΜΙΛΙΑΙ ΤΗΣ Π.Ο.Ε.

Ὁ «Ο.Τ.» δέν πρέπει νά λείπη ἀπό κανένα σπίτι

῾Εβδομαδιαία ᾿Εκκλησιαστικὴ ᾿Εφημερίς. ᾿Ιδιοκτησία· «Πανελλήνιος ᾿Ορθόδοξος ῞Ενωσις» (Π.Ο.Ε.), Κάνιγγος 10, 106 77 ᾿Αθῆναι, Τηλ. 210 38 16 206, ΦΑΞ 210 38 28 518. Ἐκδότης· Κωνσταντῖνος Σωτ. Σωτηρόπουλος, Φασίδερη 9, ῾Εκάλη. Διευθυντὴς Συντάξεως· Γεώργιος Ζερβός, Θησέως 25, Νέα ᾿Ερυθραία (14671). ῾Υπεύθυνος Τυπογραφείου· Κωνσταντῖνος Μιχ. Σαμωνᾶς, ᾿Αμαδριάδος 15, Δροσιά. Τύποις «᾿Ορθοδόξου Τύπου» (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία, Τηλ. 210 81 34 951, ΦΑΞ 210 81 36 981). ῾Ιστοσελίς «Ο.Τ.»: www.orthodoxostypos.gr ᾿Ηλεκτρον. ταχυδρομεῖον: orthotyp@otenet.gr Τὰ ἐνυπόγραφα ἄρθρα ἐκφράζουν τὰς προσωπικὰς ἀπόψεις τῶν ἀρθρογράφων, οἱ ὁποῖοι καὶ φέρουν τὴν εὐθύνην τῶν γραφομένων.

Μόλις ἐξεδόθη τὸ ἡμερολόγιον τῆς Π.Ο.Ε. τοῦ ἔτους 2011 ἀφιερωμένον εἰς τὰ 50 χρόνια ἐκδόσεως τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (1961–2011) καὶ εἰς τὸν μακαριστὸν πνευματικὸν προϊστάμενον τῆς Π.Ο.Ε. Ἀρχιμ. π. Μᾶρκον Μανώλην. Ἔγχρωμον, μὲ πλούσιον φωτογραφικὸν ὑλικόν, καλαίσθητον, ἀναφερόμενον εἰς ἱστορικὰ γεγονότα τοῦ «Ο.Τ.», εἰς τοὺς ἀγῶνας του ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καθὼς καὶ εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ πολυσχιδὲς ἔργον τοῦ μακαριστοῦ Γέροντός μας π. Μάρκου Μανώλη. 

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Σελὶς 3η

Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεολογων»
Οἱ ἱερεῖς, ὡς διάδοχοι τῶν ἀποστόλων καί εὐαγγελιστῶν, δέν πρέπει νά σιωποῦν διϊσχυρίζονται οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἑρμηνεύοντες τήν εὐαγγελική ρήση «ἐάν οὗτοι σιωπήσωσιν καί οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40). Καί ὅπως βεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Κύριος δι᾽ ὁράματος τοῦ εἶπε: «μή φοβοῦ, ἀλλά λάλει καί μή σιωπήσῃς» (Πράξ. 18,9), διότι ἐπίσης κατά τόν ἴδιο Ἀπόστολο: «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται» (Β´ Τιμ. 2,9). Κατά συνέπεια οἱ ἱερεῖς ὁποιουδήποτε βαθμοῦ ἱερωσύνης λόγω τῆς ἰδιότητάς τους εὐαγγελίζονται τήν διά Χριστῷ θεία ἐξ Ἀποκαλύψεως ἀλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι ὑπεράνω καί πέρα πάσης ἄλλης ἀλήθειας καί τήν ὁποία δέν δικαιοῦνται νά σιωπήσουν σέ καμία περίπτωση. Σύστοιχος τῶν παραπάνω ἔρχεται καί ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης μέ τήν ἀπερίφραστη δήλωσή του, μέ τήν ὁποία παράλληλα πρός τήν θρησκευτική πίστη θέτει καί τήν πατριωτική καί ἐθνική διάσταση: «ὅταν μοῦ πειράζουν τήν Πατρίδα μου καί τήν Θρησκεία μου, θά μιλήσω, θά ἐνεργήσω καί ὅ,τι θέλουν ἄς μοῦ κάνουν». Μ᾽ αὐτή τή φράση ἐκφράζει ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης τήν ἀπόφασή του νά γράψει τά ἀπομνημονεύματά του καί νά πεῖ ὅλες τίς ἀλήθειες γιά τήν Πατρίδα καί τήν Πίστη στό Θεό. Αὐτή ἡ φωνή τοῦ Μακρυγιάννη ἑνωμένη μέ τήν εὐαγγελική καί πατερική φωνή τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τόσο ἰσχυρή, τόσο ἀληθής καί θαρραλέα, πού καί σήμερα συγκλονίζει κάθε Ἕλληνα καί Ὀρθόδοξο χριστιανό· μᾶς θέτει ὅλους ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν μας ἔναντι τοῦ Ἔθνους καί τῆς Πίστεώς μας. Ἡ ὑλική καί πνευματική κρίση, πού μαστίζουν τήν χώρα μας ἐπιβάλλουν νά ἀκουστεῖ ἡ φωνή ὅλων μας γιά τό Ἔθνος καί τήν Πίστη μας. Εἶναι σχεδόν πανθομολογούμενο ὅτι ἡ ἐθνική μας ὑπόσταση συρρικνώνεται καί ἀποδυναμώνεται προοδευτικῶς καί πολυτρόπως: ἡ Ἱστορία στρεβλώνεται καί στή συνέχεια ἐξοβελίζεται, γίνεται προαιρετικό· ἡ γλώσσα πτωχαίνει, ὁ πολιτισμός σιωπᾶται καί περιορίζεται, τά Θρησκευτικά ὑποβαθμίζονται, περιορίζονται οἱ ὧρες διδασκαλίας καί προτείνεται ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας νά γίνουν προαιρετικό Μάθημα, δηλαδή ἐπιλεγόμενο. Ἡ ἀπάντηση, πού ἔδωσε σέ ἔγγραφο τῆς ΠΕΘ (15.10.2010) ἡ συνεργάτις τῆς Ὑπουργοῦ Μαρία Μαραγκουδάκη εἶναι ἀποκαλυπτική ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργείου εἶναι προειλημμένη γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τήν παραθέτουμε: «Ἀρχή μας εἶναι ὅτι ἕνα μάθημα ὡς ἐπιλεγόμενο ἀντιμετωπίζεται μέ σεβασμό ἀπο ἐκείνους τούς μαθητές, πού τό ἐπιλέγουν. Γιά τό λόγο αὐτό τά Θρησκευτικά, ὅπως ἄλλωστε καί πλῆθος ἄλλων μαθημάτων π.χ. Ἱστορία, Φυσική, Χημεία, Οἰκονομία, Κοινωνιολογία κ.ἄ. πιστεύουμε ὅτι καλό εἶναι νά ἐπιλέγονται ἀπό τούς μαθητές. Ἄλλωστε στό κέντρο τοῦ νέου σχολείου θέλουμε νά βρίσκεται ὁ μαθητής». Καί τό ἐρώτημα: ἐνῶ συμβαίνουν ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία τί πράττει; Ἤ τί θά πράξει; Ἄς σημειωθεῖ ὅτι καί ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, κατά τό ἀνθρώπινον, ἀντιμετωπίζει καί θά ἀντιμετωπίσει πολύ σύντομα σοβαρά προβλήματα, ἐάν ἄμεσα δέν ἐκπονήσει πρόγραμμα ἑνιαίου ποιμαντικοῦ σχεδιασμοῦ καί ἑνοποίηση ὑλικῶν και πνευματικῶν δυνάμεων καί μέσων, πού ἀκόμη διαθέτει. Ἡ ἀποδόμηση τῆς Πίστεως εἶναι πρό καί ἐντός τῶν πυλῶν. Ὀλιγωρία στήν ἀξιοποίηση τῶν πτυχιούχων Θεολόγων, ὕστερα από ἀξιολόγηση καί ἐπιλογή γιά τήν χρησιμοποίησή τους στήν ἐσωτερική ἱεραποστολή, ἰδίᾳ τῶν κενῶν ἱερέως ἐνοριῶν, δέν δικαιολογεῖται. Ἔρχονται χαλεποί καιροί, πού ὄχι μόνον δέν θά ὑπάρχουν πρόθυμοι θεολόγοι νά ὑπηρετήσουν ἀλλά τό χειρότερο θά γίνουν καί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἀσφαλῶς καί τό 4% τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, πού ἀπένειμε θά ἐξανεμισθεῖ, ὅπως ἐκεῖνο τό 96%, πού πῆρε ἡ Πολιτεία καί σχεδόν δέν ἀναγνωρίζεται ἀπό κανένα. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν Ἱστορία τοῦ Γένους τῶν Ἑλλήνων. Ἔχει κοινή πορεία στά πεπερασμένα στοιχεῖα: γλώσσα, ἱστορία, ὅπως ἔχει καί ἀλληλοδανεισμό ὅλων αὐτῶν, τά ὁποῖα τά προσέλαβε καί τά ἐπένδυσε–τά μεταστοιχείωσε μέ τό λόγο καί τή χάρη τοῦ Θεοῦ, τά ὑπερέβη, τά συντήρησε στό πέρασμα τῶν αἰώνων καί τά ὑπερασπίσθηκε μέ τήν ἀρχή τῆς Ἐθναρχίας σέ κρίσιμες ἐποχές τοῦ Ἔθνους. Συμπέρασμα: αὐτή ἡ διαχείριση τῶν ἐθνικῶν καί θρησκευτικῶν μας θεμάτων στήν Ἑλλάδα ἀπό τήν Πολιτεία καί τήν Διοικοῦσα ᾽Εκκλησία δέν εἶναι σήμερα ἡ καλύτερη· σχεδόν ἀκυρώνει τούς θεσμούς, τήν ἱστορία, τόν πολιτισμό καί τό μέλλον αὐτοῦ τοῦ τόπου. Τή φωνή τοῦ Μακρυγιάννη καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουμε νά τήν ἀκούσουμε ὅλοι μας. Ἀλήθεια, ποιά εἶναι ἡ φωνή τοῦ πνευματικοῦ κόσμου; Ποιά εἶναι ἡ φωνή τῆς Ἀκαδημίας τῶν Γραμμάτων καί τῶν Τεχνῶν, τῶν Ἀκαδημαϊκῶν διδασκάλων; Ποιά εἶναι ἡ φωνή τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος –κάποιων Ἱεραρχῶν; Ἄλλοτε ὅταν οἱ φωνές αὐτές δέν ὑπῆρχαν, ἡ Ἐκκλησία ὕψωνε στεντόρεια τή φωνή της καί μέ τήν ἰδιότητα τοῦ Ἐθνάρχη ἐκάλυπτε τό κενό καί προστάτευε τήν πίστη στόν Χριστό, τήν Ἱστορία, τή γλώσσα, τή χώρα καί τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ. Ἡ φωνή τοῦ λαοῦ, μολονότι ἰσχυρή, δέν περνάει μέσα ἀπό τούς θεσμούς τῆς Πολιτείας, δέν ἀκούεται καί δέν προβάλλεται ἀπό τά μέσα κοινῆς (ὄχι μαζικῆς) ἐνημέρωσης. Αὐτή ἡ ἀπεγνωσμένη φωνή τοῦ λαοῦ, τοῦ Ἔθνους ὁλοκλήρου, ἑνωμένη μέ ἐκείνη τοῦ Μακρυγιάννη δέν θά προβληθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τῆς ὁποίας: «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καί ἐνεργής καί τομώτερος ὑπέρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον καί διϊκνούμενος ἄχρι μερισμοῦ ψυχῆς τε καί πνεύματος, ἁρμῶν τε καί μυελῶν, καί κριτικός ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας» εἶναι; (Ἑβρ. 4,12). Ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία χρεώνεται, δίκαια ἤ ἄδικα ὁ χρόνος θά τό δείξει, ἀδιαφορία γιά τό ὅλον θέμα, ἀφοῦ δέν ἀκούεται ἡ Φωνή της ἀπό τούς κορυφαίους φορεῖς της οὔτε ἀντικρούονται οἱ θέσεις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀπό τά ἔντυπά της καί ἰδιαίτερα ἀπό τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ κατάργηση τῆς ἐκπομπῆς τῆς ΠΕΘ ἀφήνει πολλά ἐρωτηματικά στούς συναδέλφους θεολόγους –οἱ ὁποῖοι συνεχῶς διαμαρτύρονται– καθώς και στό εὐρύτερο ἀκροατήριο. Ἡ «ἱερατική ἀκινησία» γιά τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί πολλά ἄλλα (π.χ. ἡ κάρτα), ἡ ἀφωνία τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἐντύπων τῆς Ἐκκλησίας, ἡ χλιαρή στάση καί ἀνοχή φορέων τῆς ᾽Εκκλησίας, ἴσως, δηλώνουν συμπόρευση μέ τίς θέσεις τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καί συνθέτουν, χωρίς ὑπερβολή, ἔνοχη σιγή, ἐνῶ «τούς ἱερεῖς οὐ δεῖ σιγᾶν τήν σεσιωπημένην ἀλήθειαν» κατά τόν Διονύσιο τόν Ἀλικαρνασέα (1,76). Ὅσοι (ἐννοεῖται θεολόγοι καί κληρικοί) αὐτήν τήν στιγμήν δέν ἀντιδροῦν ὑπέρ τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καί γενικώτερα ὑπέρ τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεως καί τῶν ἐθνικῶν μας ἰδεωδῶν, τά ὁποῖα εἶναι συναφῆ πρός τήν Πίστη καί τήν Ἱστορία μας καί «περί ἄλλα τυρβάζουν» καθίστανται ἀναμφισβήτητα συνοδοιπόροι καί συνυπεύθυνοι μέ τούς πρωτεργάτες καί ἐμπνευστές τῆς ἀποδομήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἔθνους εἰδικώτερα. Ὅσοι ἐπιδιώκουν καί ζητοῦν «νέα νομιμοποιητική βάση» γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί τίς σχέσεις Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, ὅσοι προτείνουν ἀλλαγή τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἤ τήν προαιρετικότητα αὐτοῦ, ὅσοι διακηρύσσουν ἀλλότρια πρός τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ μαθήματος, (πρβ. μεταπατερική, συναφειακή θεολογία, θρησκειολογικό, πολιτιστικόν μάθημα κ.λπ.), στήν καλύτερη περίπτωση συμπορεύονται μέ τούς ἀρνητές τῆς Πίστεως καί τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Καί ἀσφαλῶς ἡ εὐθύνη τους εἶναι πολύ μεγάλη, γιά ὅτι συμβαίνει εἰς βάρος τοῦ μαθήματος καί τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ἀκολουθοῦν ἄκριτα καί ἀβασάνιστα τήν Παγκοσμιοποίηση, ὅσοι ἐπαγγέλονται νεωτερισμούς, πού δέν συνάδουν μέ τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνικό πολιτισμό, ὅσοι παριστάνουν τόν ἑαυτό τους ὡς φορέα τοῦ νέου καί σύγχρονου, μᾶλλον δίδουν τήν ἐντύπωση ὅτι οἱ ἴδιοι εἶναι γηρασμένοι καί κενοί, εἶναι σύμβολα παρακμῆς ἐκκλησιαστικοῦ καί θεολογικοῦ λόγου. Στήν προκειμένη συγκυρία μποροῦμε νά ἐπικαλεσθοῦμε τό ἀξίωμα τῆς Ἱστορίας: «ὅτι οἱ πνευματικοί ἀγῶνες σπάνια εἶχαν σύμμαχο τήν ἐξουσία– Πολιτική ἤ Ἐκκλησιαστική» (κλασσικό παράδειγμα οἰ πνευματικοί ἀγῶνες ἐπί εἰκονομαχίας). Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καί ἡ κύρωση τῆς ἱστορίας εἶναι ἀδέκαστα γιά ὅλους μας. Εὐχόμαστε ἐπί τέλους νά λυθεῖ «ἡ ἔνοχη σιγή» πολλῶν καί νά ἀκουσθεῖ παντοῦ «ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ». Γιά τούς λόγους αὐτούς ἐπιβάλλεται: Πρῶτον νά λειτουργήσει ὁ ἱερός ἄμβωνας τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀναδείξει τό ἔγκλημα, πού γίνεται εἰς βάρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τῆς χριστιανικῆς Πίστεως, τοῦ Ἔθνους καί τῆς Παιδείας, εἰδικώτερα μέ τά ὑπό σύνταξη νέα προγράμματα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, Δεύτερον, νά δοθεῖ ἀπό τήν Δ.Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας, Ραδιοφωνικός χρόνος –σέ τακτά χρονικά διαστήματα– στήν ΠΕΘ γιά νά ὑποστηρίξει, ὡς καθ᾽ ὕλην ἁρμόδια καί ἀκόλουθος τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μέ σαφήνεια καί ὑπευθυνότητα. Ἄλλωστε σκοπός τοῦ Ραδιοφώνου τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά προβάλει καί νά καλλιεργήσει ἀφ᾽ ἑνός τό ποιμαντικό ἔργο καί ἀφ᾽ ἑτέρου τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου, τήν ἐθνική Ἱστορία καί τόν πολιτισμό μας. Τό εὐχόμαστε.

ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΟΥ ΔΕΙ ΣΙΓΑΝ
Τοῦ κ.Ἠλία Δ. Μπάκου, Δρ. Θεολογίας–Φιλολογίας

H 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΤΤΗΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940, ὅταν σχεδόν ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη εἶχε ὑποταγεῖ στόν Χίτλερ καί ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἦταν σύμμαχος τῆς Γερμανίας, ἡ Ἑλλάδα μόνη στήν Εὐρώπη, δέχθηκε ἐπίθεση ἀπό τήν Φασιστική Ἰταλία, τήν ὁποία καί νίκησε. Ἐάν ἡ Ἑλλάδα ἡττᾶτο ἤ παρεδίδετο, μέ δεδομένο τό ὅτι ὅλες οἱ Βαλκανικές χῶρες εἶχαν θετική ἐπαφή μέ τόν Χίτλερ, ὁ Λίβανος καί ἡ Συρία ἦταν ὑπό τήν κατοχή τῆς Γαλλίας τοῦ Βισύ καί τό Ἰράκ εἶχε φιλογερμανικές τάσεις, ὁ Ἄξονας θά κέρδιζε τόν Πόλεμο, ὅπως δήλωσαν τότε Ἄγγλοι Ὑπουργοί καί Στρατιωτικοί ἡγέτες. Ἡ Ἑλληνική νίκη ἐπί τῆς Ἰταλίας ἦταν ἡ πρώτη νίκη κατά τοῦ Ἄξονα καί ἔδωσε ἐλπίδες στούς καταπτοημένους λαούς ἀπό τή ναζιστική κυριαρχία, ἀπέτρεψε τόν Χίτλερ νά καταλάβει τό Γιβραλτάρ, διότι ὁ Φράνκο μετά τή νίκη τῶν Ἑλλήνων, ἀρνήθηκε παραχωρήσεις στόν Χίτλερ. Ἡ νίκη αὐτή κατά τοῦ Ἄξονα ἀνάγκασε τόν Χίτλερ, γιά νά βοηθήσει τόν Μουσολίνι, νά ἐπιτεθεῖ κατά τῆς Ἑλλάδας, μετά ἀπό σύμφωνο γνώμη καί τοῦ Στάλιν. Παράλληλα ἐπιτέθηκε καί κατά τῆς Γιουγκοσλαβίας, διότι τήν 27-3-1941 ὁ Γιουγκοσλαβικός Στρατός ἀνέτρεψε τήν Κυβέρνησή του, ἡ ὁποία τήν 25-3-1941 εἶχε συνάψει Σύμφωνο φιλίας μέ τόν Χίτλερ. Ἰταλία καί Γερμανία χρειάστηκαν συνολικά 7 μῆνες, γιά νά καταλάβουν τήν Ἑλλάδα. Ἔτσι ὁ Χίτλερ ἀναγκάστηκε νά ἀναβάλει τήν ἐπίθεσή του κατά τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως κατά 6 ἑβδομάδες, μέ συνέπεια τίς ἀρχικές σαρωτικές νίκες του, νά διαδεχθεῖ ἡ δεινή ἧττα του στό Ἀνατολικό Μέτωπο, πού ἀποτέλεσε ἀφετηρία τῆς ἧττας τῆς Γερμανίας στήν Εὐρώπη. Ἄμεση ἐπιβεβαίωση αὐτῶν τῶν συνεπειῶν ἀποτελεῖ ἡ δήλωση τοῦ Χίτλερ, τόσο στήν γνωστή κινηματογραφίστρια φίλη του Leni Riefestahl τό 1943, ὅσο καί ἡ ὁμολογία του στήν Πολιτική του Διαθήκη τό 1945 ὅτι: «Ἡ κήρυξη τοῦ Πολέμου στήν Ἑλλάδα ἀπό τήν Ἰταλία, ὑπῆρξε καταστροφική γιά τήν Γερμανία. Ἄν οἱ Ἰταλοί δέν εἶχαν ἐπιτεθεῖ στήν Ἑλλάδα καί δέν χρειάζονταν τή βοήθειά μας, ὁ πόλεμος θά εἶχε πάρει διαφορετική τροπή, θά εἴχαμε προλάβει νά κατακτήσουμε τό Λένινγκραντ καί τή Μόσχα, πρίν μᾶς πιάσει τό ρωσικό ψύχος». Ὁ Πρόεδρος τῶν Η.Π.Α., Φραγκλῖνος Ροῦζβελτ, δήλωσε τότε: «Ὅταν οἱ ἀνδρεῖοι ἄνδρες ἔχασαν τό θάρρος τους, ὁ Ἑλληνικός λαός τόλμησε νά προκαλέσει τό ἀνίκητο μηχανοκίνητο Γερμανικό τέρας, προτάσσοντας τήν ὑπερήφανη αὐτοῦ ἰδέα τῆς ἐλευθερίας». Ἄν τό ὑπερήφανο «ΟΧΙ», πού κατέπληξε ὁλόκληρο τόν κόσμο, ὑπῆρξε ὁ πρῶτος φραγμός στήν νικηφόρο πορεία τοῦ Ἄξονα, ἡ ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων στά Ὀχυρά τῆς Μακεδονίας τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1941 ἀποτέλεσε τήν πρώτη δοκιμασία κατά τῆς ἀλαζονείας τοῦ Χίτλερ. Οἱ μαχητές τῶν Ὀχυρῶν μέ τόν ἡρωϊσμό καί τήν αὐτοθυσία τους ἀπέκρουαν ἀλλεπάλληλες λυσσώδης ἐπιθέσεις τῶν ἔκπληκτων Γερμανῶν. Ὅταν παραδόθηκαν, κατόπιν ἐντολῆς τῆς Στρατιᾶς, οἱ Γερμανοί παρουσίαζαν ὅπλα στούς ἐξερχομένους τῶν Ὀχυρῶν καί ἡ Γερμανική σημαία ἀνυψώνετο μόνον, ὅταν ἐχάνετο καί ὁ τελευταῖος Ἕλληνας στρατιώτης στόν ὁρίζοντα. Ἡ ἡρωική ἀντίσταση τῶν ὑπερασπιστῶν τῶν Ὀχυρῶν, ἀπομυθοποίησε τό ἀήττητο τοῦ Γερμανικοῦ Στρατοῦ καί ἔδωσε θάρρος καί ἐλπίδες στόν ἐλεύθερο κόσμο. Ἐπίσης ἡ θρυλική μάχη τῆς Κρήτης συνετέλεσε, ὥστε νά βραδύνει ἡ ἐναντίον τῆς Ρωσίας γερμανική ἐπίθεση. Ὁ Χίτλερ ὁμιλώντας στό Ράιχ-

Τοῦ κ. Νικολάου Μάρτη, πρώην Ὑπουργοῦ καί βετεράνου τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου

ΚΥΡΙΑΚΗ Ζ´ ΛΟΥΚΑ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010 Ἀπόστολος: Ἐφεσ. β´ 14 – 22 Εὐαγγέλιον: Λουκ. η´ 41 – 56 Ἦχος βαρύς.— Ἑωθινόν: Β´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Ἡ αἱμορροοῦσα γυναίκα ὑπέφερε σωματικὰ καὶ εἶχε ξοδέψει ὅλη της τὴν περιουσία γιὰ νὰ θεραπευθεῖ. Μάταια ὅμως. Δὲν εἶχε καμιὰ βελτίωση. Ἀπογοητευμένη ἀπὸ τοὺς γιατρούς, ὑπέφερε τὸν πόνο της καὶ ἤλπιζε ὅτι κάποτε θὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ σωματική της ὑγεία. Ζώντας ἡ γυναίκα μέσα στὸν πόνο γιὰ πολλὰ χρόνια, εἶχε ἀποκτήσει πολλὲς ἀρετὲς καὶ ἡ πίστη της στὸ Θεὸ ἦταν μεγάλη. Ἐκδηλώθηκε μὲ ἕναν ἁπλὸ τρόπο, ὅταν βρισκόταν ἀνάμεσα στὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, ποὺ ὑποδέχονταν τὸ Χριστὸ καὶ θέλησε νὰ ἀκουμπήσει τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του, γιατὶ πίστευε ὅτι θὰ ἐξασφάλιζε τὴ θεραπευτική του δύναμη. Καὶ πράγματι αὐτὸ ἔγινε. Τὸ φανέρωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς λέγοντας: «Κάποιος μὲ ἄγγιξε, γιατὶ ἐγὼ ἔνιωσα νὰ βγαίνει ἀπὸ μένα δύναμη». Ὁ Χριστὸς δὲν θέλησε νὰ περάσει ἀπαρατήρητο τὸ θαῦμα. Ὅταν ἡ γυναίκα τρέμοντας ἦρθε κι ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε μπροστὰ σὲ ὅλον τὸν κόσμο γιὰ ποιὰ αἰτία τὸν ἄγγιξε καὶ ὅτι εἶχε θεραπευθεῖ ἀμέσως, τῆς εἶπε: «Ἔχε θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε· πήγαινε στὸ καλό». Ἔτσι διατύπωσε γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμα τὴ μεγάλη ἀλήθεια ὅτι ἡ πίστη στὸ Θεὸ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία. Ἡ αἱμορροοῦσα γυναίκα εἶχε εὐσέβεια. Ἡ κίνησή της νὰ ἀκουμπήσει τὸ ἔνδυμα τοῦ Χριστοῦ ἀποκάλυψε τὴν πίστη της. Ἦταν ἄξια θαυμασμοῦ καὶ φωτεινὸ παράδειγμα κάθε πάσχοντος καὶ ἀσθενοῦς. Πάντα ὑπάρχουν στὴν Ἐκκλησία ἄνθρωποι μὲ εὐσέβεια, τοὺς ὁποίους ὅμως δὲν προσέχουν ἰδιαίτερα οἱ κληρικοὶ καὶ δὲν τοὺς προσφέρουν τὴν πνευματικὴ τροφή, ποὺ χρειάζονται. Δὲν παραλείπουν ὅμως νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύονται μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ νὰ τοὺς ἀποσποῦν διάφορα χρηματικὰ ποσὰ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς φιλανθρωπίας καὶ τῆς ἀνάπτυξης τοῦ ποιμαντικοῦ ἔργου τῆς ἐνορίας. Πρωτ. Δ.Δ.Τ.

Η ΛΑΪΚΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑ

σταγκ τόν Μάϊο τοῦ 1941 εἶπε: «Ἀπό ὅλους τούς στρατούς, πού ἀντιμετωπίσαμε μόνο ὁ Ἕλληνας στρατιώτης πολέμησε μέ ἡρωϊσμό καί αὐτοθυσία καί παραδόθηκε μόνο ὅταν ἡ ἀντίσταση ἦταν μάταια». Ὁ δέ Γερμανός Στρατάρχης Κάϊτελ δήλωσε τό 1945 στή Δίκη τῆς Νυρεμβέργης: «Ἡ ἀναπάντεχη καί ἰσχυρή ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων ἐπιβράδυνε κατά δύο καί πλέον ζωτικούς μῆνες τήν ἐπίθεσή μας κατά τῆς Ρωσίας. Ἄν δέν εἴχαμε τή μεγάλη αὐτή καθυστέρηση, ἄλλη θά ἦταν ἡ ἔκβαση τοῦ πολέμου στό Ἀνατολικό Μέτωπο καί γενικά τοῦ Πολέμου καί ἄλλοι θά ἦσαν σήμερα κατηγορούμενοι». Ὁ Ἀλεξάντερ, πρῶτος Λόρδος τοῦ Βρετανικοῦ Ναυαρχείου, στίς 28-10-1941 ἐπισήμανε: «Δέν εἶναι ὑπερβολή νά ποῦμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἀνέτρεψε τό σύνολο τῶν σχεδίων τῆς Γερμανίας καί τήν ἐξανάγκασε νά ἀναβάλει γιά ἕξι ἑβδομάδες τήν ἐπίθεση κατά τῆς Ρωσίας. Διερωτόμαστε ποιά θά ἦταν ἡ θέση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης χωρίς τήν Ἑλλάδα». Ὁ Ἦντεν, Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρετανίας (ὁ ἁρμοδιότερος ἐκ τῶν συμμάχων τήν περίοδο ἐκείνη) τόνιζε στίς 24 Σεπτεμβρίου 1942: «Ἀσχέτως πρός τό τί θά ποῦν οἱ ἱστορικοί τοῦ μέλλοντος, ἐκεῖνο τό ὁποῖο μποροῦμε νά ποῦμε ἐμεῖς ἀπό τώρα, εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα πρώτη ἔδωσε ἀλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ὅτι αὐτή ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή τῆς ἐθνικῆς Ἐπανάστασης ἐναντίον τοῦ Ἄξονα στή Γιουγκοσλαβία, ὅτι αὐτή, μέ τή μικρή βοήθεια, πού σταθήκαμε τότε ἱκανοί νά τῆς δώσουμε, κράτησε τούς Γερμανούς στό Ἠπειρωτικό ἔδαφος καί στήν Κρήτη ἐπί ἕξι ἑβδομάδες, ὅτι αὐτή ἀνέτρεψε τή χρονολογική σειρά ὅλων τῶν σχεΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ «ΤΕΡΕΡΕΜ»
Γιά νά κατανοήσουμε ὅτι αὐτό τό τερερέ εἶναι μιά συμβολική μελουργία, καί σημαίνει πολλά καί διάφορα πράγματα, προχωρᾶμε στήν ἐξήγηση καί ἀπόδειξη. Ἔτσι θά διαπιστώσουμε ὅτι τό τερερέ δέν τέθηκε «ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε», ἀλλά εἶναι κάτι πού περικλείει σκοπό καί σπουδαῖο νόημα. Καί ἐξηγούμαστε: Α) Αὐτή ἡ «ἀσήμαντη» φωνή σημαδεύει τήν Ἁγία καί Ὑπερούσιο Τριάδα. Β) Σημαίνει τήν ἔνσαρκο οἰκονομία. Γ) Σημαίνει τή ζωντανή κιθάρα, τόν ἄνθρωπο, καθώς ἐπίσης καί τήν Ἁγία Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν μελλοντική τῶν ἀνθρώπων. Δ) Τήν ἀνατροπή, δηλαδή τήν καταστροφή τῶν μουσικῶν ὀργάνων, μέ τά ὁποῖα ἔψαλλαν στούς ἀνύπαρκτους θεούς τους, οἱ ἄπιστοι Ἕλληνες (Ἐθνικοί). ε) Σημαδεύει ἀκόμα καί τό φυσικό χρέος, πού ἔχουμε πρός τόν Θεό. Ἄς ἀναλύσουμε τώρα τό καθένα χωριστά: G Τό γράμμα τ κατά τούς κανόνες τῆς ἀριθμητικῆς, σημαίνει τρεῖς (3) ἑκατοντάδες. Καθώς μέσα σʼ αὐτό τό μοναχικό γράμμα–στοιχεῖο τ περικλείονται τρεῖς ἀριθμοί, (ἡ ἑκατοντάδα, οἱ δύο ἑκατοντάδες ,καί οἱ τρεῖς ἑκατοντάδες), κατά τόν ἴδιο τρόπο καί στήν Ἁγία Τριάδα. Τρία εἶναι τά πρόσωπα τῆς Θεότητος: Πατέρας, Υἱός καί Ἅγιο Πνεῦμα. Καί τά τρία ὅμως πρόσωπα ἔχουν μία φύση, ἀποτελοῦν τήν μία Θεότητα, πού διακρίνεται σέ τρία πρόσωπα–ὑποστάσεις, ὅπως συμβαίνει μέ τό τ, πού εἶναι ἕνα γράμμα, ἀλλά περιέχει τρεῖς ἑκατοντάδες, οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν καί χωριστά ἡ κάθε μία, ἀλλά καί οἱ τρεῖς εἶναι ἑνωμένες σέ ἕναν ἀριθμό. Καί οἱ τρεῖς αὐτοί ἀριθμοί εἶναι κατά πάντα τέλειοι, γιατί ὁ καθένας ἔχει δέκα δεκάδες. Αὐτό σημαίνει τήν τελειότητα καί τῶν τριῶν προσώπων τῆς Θεότητος. Τέλειος ὁ Θεός–Πατέρας, τέλειος ὁ Θεός–Υἱός,

Τοῦ κ. Ἰωάννου Β. Κωστάκη, Θεολόγου–τέως Λυκειάρχου (3ον.–Τελευταῖον)
τέλειος Θεός τό Πανάγιον Πνεῦμα. G Τό ἄλλο γράμμα–στοιχεῖο τοῦ τερερέ, τό ρ, σημαίνει τόν Θεό καί Πατέρα, ὡς ρίζα καί πηγή τῆς Θεότητος, δηλαδή γεννήτορα τοῦ Υἱοῦ καί ἐκπορευτῆ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. G Τά ἄλλα δύο γράμματα–στοιχεῖα τά ε ε ψιλά, σημαίνουν τήν ἕνωση τῶν τριῶν προσώπων τῆς μακαρίας Τριάδος, δηλαδή τήν ἕνωση τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τόν Θεό–Πατέρα. Γιατί ὅπως τό ρ ὅταν ἑνώνεται μέ τά δύο ε ε, τότε δημιουργεῖται τό μουσικό μέλος, ἔτσι καί τά θεῖα πρόσωπα, ὅταν ἑνώνονται σέ μιά Θεότητα, τότε διακυβερνοῦν ὁλόκληρη τήν κτίση. Αὐτό φανερώνει ὅτι: ὁ Θεός–Πατήρ «ἐννοεῖ», ὁ Υἱός «ποιεῖ» καί τό Ἅγιο Πνεῦμα «τελειοῖ» τήν κτίση.

Ἐπίκαιροι ἐκδόσεις τοῦ «Ὀρθ. Τύπου»

G «ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΣΕ ΟΛΑ». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς σὲ ἕνα «Ὑπόμνημά» του γιὰ τὴν Α´ πρὸς Κορινθίους Ἐπιστολὴ γράφει μεταξὺ ἄλλων γιὰ τὰ πνευματικὰ ἔπαθλα καὶ τὰ ἑξῆς: «Τί σημαίνει “δείχνει ἐγκράτεια σὲ ὅλα”; Δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὸ ἕνα πάθος, ἐνῶ στὰ ἄλλα ἁμαρτάνει, ἀλλὰ νικᾶ καὶ τὴν λαιμαργία καὶ τὴν μέθη καὶ ὅλα γενικῶς τὰ πάθη. Καὶ ἐὰν στοὺς σωματικοὺς ἀγῶνες, κατὰ τοὺς ὁποίους τὸ στεφάνι δίδεται σὲ ἕναν, ποὺ δείχνει ἐγκράτεια σὲ ὅλα, πολὺ περισσότερο ἐδῶ, στοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, ὅπου τὰ ἔπαθλα εἶναι μεγαλύτερα». Ἐγκράτεια λοιπόν, ὅσον μποροῦμε. G ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ, ΠΡΟΣΟΧΗ. Ὁ Λόγος ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀντλῶ τὴν ἀκόλουθη διδασκαλία τιτλοφορεῖται «Εἰς τὸ “Χήρα καταλεγέσθω”» (ΕΠΕ 27, 484), προέκυψε ὅμως ἡ δική μας τιτλοφόρηση, γιὰ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πού ἀναφέρουν: «Ἂν ἐσὺ ἀναθρέψης καλὰ τὸ παιδί σου, τότε καὶ ἐκεῖνο θὰ ἀναθρέψη μὲ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ τὸ δικό του παιδὶ καὶ ἐκεῖνο τὸν δικό του γιό. Ἔτσι θὰ συνεχίζεται παντοτινὰ μιὰ ἁλυσίδα καὶ ἀλληλοδιαδοχὴ ἄριστης ζωῆς, ποὺ πῆρε τὴν ἀρχὴ καὶ τὸ ξεκίνημα ἀπὸ σένα. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀρχὴ θὰ σοῦ φέρη τοὺς καρποὺς τῆς φροντίδας, ποὺ ἔδειξες γιὰ τοὺς ἀπογόνους σου». Ἂς προσέξουν λοιπὸν ὅλοι οἱ πατεράδες, πῶς ἀνατρέφουν τὰ παιδιά τους καὶ μὲ αὐτὰ ὁλόκληρη τὴν κοινωνία. G Ο ΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟΝ. Μιὰ πολὺ σημαντικὴ συμβουλὴ βρῆκα στὸ ἔργον «Περὶ ἀγάπης» (Γ´ Ἑκατοντάδα) τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ποὺ μᾶς συμβουλεύει νὰ ἔχουμε τὸν νοῦ μας ἀφοσιωμένον στὸν Θεόν, λέγοντας: «Ὁ νοῦς ἐὰν ἀφοσιωθῆ στὸν Θεόν, τότε ἔχει δοῦλον τὸ σῶμα του καὶ δὲν τοῦ παρέχει τίποτε περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ζήση. Ἐὰν ὅμως ἀφοσιωθῆ στὴν σάρκα, τότε ὑποδουλώνεται στὰ πάθη καὶ φροντίζει πάντοτε νὰ ἱκανοποιῆ τὶς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας». Ἐμεῖς ἂς ἀναρωτηθοῦμε, ποῦ ἔχουμε ἀφοσιωθῆ: στὸν Θεὸν ἢ στὴν σάρκα μας; G ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΥΤΙΑΣ. Διαβάζω μιὰ συμβουλὴ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου στὸ βιβλίον του «Ἀόρατος πόλεμος» γιὰ τὸ δραστικώτατον φάρμακον κατὰ τῆς φιλαυτίας, ποὺ μαζὶ μὲ τὴν πονηρίαν κατατρώγει τὶς ψυχὲς πολλῶν ἀνθρώπων. Λέγει ὁ σπουδαῖος αὐτὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας: «Τὸ δὲ δραστικώτατον ἰατρικὸν τῆς κακίας ταύτης (δηλ. τῆς φιλαυτίας) εἶναι, τὸ νὰ καταγίνεσαι πάντοτε εἰς τὸ νὰ ἐρευνᾶς μὲ τὸν λογισμὸν τὰ ἰδικά σου πάθη καὶ κακά, τὰ ὁποῖα εἶναι τόσον πολλὰ καὶ τόσον ἀπόκρυφα, ὅπου μόνον διὰ νὰ τὰ γνωρίσης καὶ διὰ νὰ τὰ ἰατρεύσης, δὲν θέλουν σοῦ φθάσει ὅλαι αἱ ἡμέραι καὶ ὧραι τῆς ζωῆς σου». Μὲ ἄλλα λόγια, ἂς κοιτάζουμε τὰ δικά μας λάθη καὶ τότε θὰ γιατρευτοῦμε καὶ ἀπὸ τὴν φιλαυτία μας. G Ο ΚΑΛΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ. Στὸ «Γεροντικὸν» ἀναφέρεται μιὰ ἱστορία μὲ ἕναν ὑποτακτικὸν τοῦ Μεγάλου Μακαρίου, ποὺ ἐλογομάχησε μὲ ἕναν ἱερέα τῶν εἰδώλων καὶ ἐχειροδίκησαν. Ἀντίθετα ὁ Μέγας Μακάριος μὲ τὸν ἅγιον λόγον του μετέστρεψε τὸν εἰδωλολάτρην, τὸν ἔκανε Χριστιανὸν καὶ ἀργότερα καὶ Μοναχόν. Τότε εἶπε: «Ὁ λόγος ὁ κακὸς καὶ τοὺς καλοὺς τοὺς κάνει κακούς. Ἐνῶ ὁ λόγος ὁ καλὸς καὶ τοὺς κακοὺς τοὺς κάνει καλούς». Γι᾽ αὐτὸ ἂς προσέχουμε πάντοτε τὰ λόγια μας νὰ εἶναι καλά. Π. Μ. Σωτῆρχος

Α. Σημεῖον τῆς Ἁγίας Τριάδος

ΟΡ ΘΟΔ ΟΞΟΝ ΣΗ ΜΕ ΙΩΜ Α ΤΑ ΡΙΟ Ν
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
(2ον) β´. Τί εἶναι ἡ προσευχή Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέχονται ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι τὰ λόγια, ποὺ ἀπευθύνει κάποιος στὸ Θεὸ ἐξ ἀνάγκης ἢ ἐκ φόβου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ ἴδιοι δὲν προσεύχονται ἄλλες φορές, μόνο ὅταν τοὺς βρεῖ κάποιο κακό, ὅταν ἀντιμετωπίζουν κάποια δυσάρεστη κατάσταση ἢ ὅταν κινδυνεύουν ζητοῦν τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη παρανόηση γιὰ τὸ τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ προσευχή.

Τό δεύτερο πού σημαίνει τό τερερέ εἶναι ἡ ἔνσαρκος οἰκονομία. Γιά νά κατανοήσουμε τό πῶς, πρέπει νά σκεφθοῦμε ὅτι τό τ καί τό ρ, δέν ταιριάζουν, ὥστε νά ἑνωθοῦν καί νά δώσουν, νά ἀποτελέσουν ἁρμονικό μέλος. Αὐτό γιατί τό ἕνα, δηλαδή τό τ εἶναι ἄφωνο, ἐνῶ τό ἄλλο τό ρ, εἶναι ἀμετάβλητο σύμφωνο καί δέν «καταγυρίζουν». Εἶναι δύο ἀντίθετα. Τό πρῶτο ἀκίνητο, τό δεύτερο ἀμετάβλητο καί «ἀμετάλλακτον». Ὅπου στέκουν μόνα τους δέν μπορεῖ νά γίνει καί νά ἀκολουθήσει μουσικό μέλος. Ὅταν ὅμως τεθεῖ ἀνάμεσά τους τό ἐ ψιλόν, τότε δημιουργεῖται μέλος καί τά δύο ἀντίθετα ἑνώνονται ἁρμονικά, χωρίς νά παραβλάπτεται ἡ ἰδιαιτερότητά τους. Τοῦτο σημαίνει ὅτι τό τ δηλαδή ἡ ἀνθρωπότητα, ἦταν ἀκίνητος (ἀνήμπορος). Δέν εἶχε τή δύναμη νά κινηθεῖ μόνη της πρός τό καλό, οὔτε δόξαζε τόν Θεό, οὔτε μποροῦσε νά ἀπευθυνθεῖ ἀποτελεσματικά πρός τόν Θεό. Ὁ Θεός πάλι, τό ρ, εἶναι ἀμετάβλητος. Ἡ φύσις τοῦ Θεοῦ ἦταν ἀδύνατο νά «μεταλλαγεῖ», νά τροποποιηθεῖ, ὥστε νά γίνει ἄνθρωπος. Δέν μποροῦσε νά ταιριάσει. Ὁ Θεός ἀποκλείονταν ἀλλάζοντας φύση νά γίνει ἄνθρωπος, ἀλλά καί ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀδύνατο νά ἀλλά-

Β. Ἡ ἔνσαρκος οἰκονομία

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ 4ην ΣΕΛ.

«Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιβ΄ 13), διακηρύσσει ὁ ἃγιος Ἀπόστολος Παῦλος. Ἑπομένως καί ἡ Ὀρθόδοξη πίστη, ὡς «ἃπαξ παραδοθεῖσα τοῖς ἁγίοις πίστις» (Ἰούδα 3), παραμένει σταθερή καί ἀναλλοίωτη μέσα στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Βέβαια, κάθε ἂνθρωπος εἶναι μιά μοναδική καί ἀνεπανάληπτη προσωπικότητα, πού προσλαμβάνει καί βιώνει τήν ἲδια πάντοτε ἐξ Ἀποκαλύψεως παράδοση μέ τόν δικό του ἰδιαίτερο τρόπο. Καί τοῦτο εἶναι καί φυσικό καί καλό: Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ἓνας ἰσοπεδωτικός καί ὁμοιόμορφος τρόπος ζωῆς, ἀλλά ἀντίθετα σέβεται πλήρως τήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία, ἀρκεῖ βεβαίως αὐτή νά μή ἐκτρέπεται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί νά μή ἐκπίπτει σέ αἳρεση. Ἒτσι, καί κάποιες τάσεις, πού ἀνέκαθεν παρουσίαζε ἀλλά καί σήμερα παρουσιάζει ἡ Χριστιανική Θεολογία εἶναι καλές καί ἃγιες, καθότι ἀναδεικνύουν τήν ἰδιαιτερότητα τῶν ἀνθρωπίνων προσώπων. Ὃμως, οἱ ἰδιαίτερες αὐτές προτιμήσεις δέν πρέπει ἐπʼ οὐδενί νά ἀπολυτοποιοῦνται καί νά ἀναπτύσσονται εἰς βάρος τῆς ὃλης («τῆς καθολικῆς») ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας, διότι τότε καταντοῦν κακοδοξία καί αἳρεση. Τέτοιες τάσεις, κατʼ ἀρχήν καλές, ἒχει νά ἐπιδείξει καί ἡ σύγχρονη Ὀρθόδοξη Θεολογία. 1) Πρώτη ἀγαπημένη προτίμηση μεγάλου μέρους τῆς σημερινῆς Θεολογικῆς «παραγωγῆς» εἶναι ἡ ἒμφαση, πού δίνει στήν πολεμική ἐναντίον τοῦ Μανιχαϊσμοῦ. Καθότι δέ ὁ Μανιχαϊσμός συνιστᾶ αἳρεση, πού ἀναιρεῖ τήν σωτηριώδη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ὀρθῶς πράττει ἡ νεώτερη Θεολογία, πού στρέφεται ἐναντίον του. Ὃμως ὃταν ἡ πολεμική αὐτή δέν στοχεύει ταυτόχρονα καί κατά τοῦ Πελαγιανισμοῦ, τῆς κακοδοξίας δηλαδή, πού φύεται στήν ἀντίπερα ὂχθη τοῦ Μανιχαϊσμοῦ, τότε ἡ ἀντιμανιχαϊστική αὐτή ἐκστρατεία καταντᾶ μονόπλευρη καί ἀναξιόπιστη. Μέ τόν τρόπο αὐτό, ἐνῶ ἡ παλαιότερη Θεολογική προτίμηση, λόγῳ τῆς ἀντιπελαγιανικῆς της διάθεσης, ἒκλινε ἀνεπίγνωστα πρός τήν ἀρνησίκοσμη καί ἀπαισιόδοξη κοσμοθεωρία τοῦ Μανιχαϊσμοῦ, πού δογματίζει τήν ἀνθρώπινη φύση καί μάλιστα τό ἀνθρώπινο σῶμα καί ὁλόκληρη τήν ὑλική κτίση κακή καί βδελυρή, ἡ νεώτερη Θεολογία, λόγῳ τοῦ ἀντιμανιχαϊστικοῦ της χαρακτήρα, ρέπει ἐμφανῶς πρός τόν ρομαντικό ἰδεαλισμό καί τήν ἀφελῆ αἰσιοδοξία τοῦ Πελαγιανισμοῦ, πού διακηρύσσει ὃτι ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἀγαθή καί ἀμόλυντη ἀπό τήν ἁμαρτία, λές καί δέν ἒγινε ποτέ τό προπατορικό ἁμάρτημα.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
2) Δεύτερος κοινός «τόπος» πολλῶν σύγχρονων θεολόγων εἶναι ὁ ζῆλος, πού δείχνουν στήν καταπολέμηση τοῦ Ἀπόλυτου προορισμοῦ. Καί ἀσφαλῶς καλά κάνουν πού ἐνεργοῦν ἒτσι, ὡς Ὀρθόδοξοι θεολόγοι. Πλήν ὃμως, ἡ ἀτολμία τους στό νά καταδικάσουν τήν αἳρεση, πού βρίσκεται στόν ἀντίποδα τοῦ Ἀπόλυτου προορισμοῦ, ἐννοῶ τήν Ἀποκατάσταση τῶν πάντων, τούς καθιστᾶ ὓποπτους γιά προτίμηση τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων. Σημειωτέον ὃτι μεταξύ τῆς πρώτης τους ἀγάπης, δηλαδή τοῦ Πελαγιανισμοῦ καί τῆς δεύτερης, τῆς Ἀποκατάστασης τῶν πάντων, ὑφίσταται ἂμεση σχέση: Ἂν τό προπατορικό ἁμάρτημα δέν μεταδίδεται κληρονομικά καί συνεπῶς ἂν ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἀνέγγιχτη καί ἀπείρακτη ἀπό τό κακό –κατά τήν κακοδοξία τοῦ Πελαγιανισμοῦ–, τότε ἠ ἀνθρωπότητα ὃλη καί βέβαια καί οἱ δαίμονες θά ἀποκατασταθοῦν, τοὐτέστιν θά σωθοῦν κατά τήν Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία. Ἀπό τήν ἂλλη πλευρά, ἀνάλογος σύνδεσμος ὑπάρχει ἀνάμεσα στόν Μανιχαϊσμό καί στόν Ἀπόλυτο προορισμό: Ἐάν τό κακό ἒχει αὐθύπαρκτη ὀντότητα (ὑπόσταση), ὡς Δεύτερη Ἀρχή τῶν ὂντων δίπλα στόν ἀγαθό Θεό –ὃπως διαδίδει ἡ αἳρεση τοῦ Μανιχαϊσμοῦ–, τότε ὁ ἂνθρωπος εἶναι ἀδύνατο νά πράξει τό ἀγαθό, ἐπειδή ἡ φύση μας καί μάλιστα τό ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι ἐκ κατασκευῆς κακή ὡς δημιούργημα τοῦ δεύτερου, τοῦ πονηροῦ Θεοῦ. Ἑπομένως οἰ ἂνθρωποι ὡς φύσει κακοί καί ἀνήμποροι νά τηρήσουμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἲμαστε ὃλοι, πλήν ὀλίγων ἐκλεκτῶν, προορισμένοι γιά τήν αἰώνια κόλαση, σύμφωνα μέ τήν ἀδυσώπητη κρίση τοῦ Θεοῦ. 3) Ἓνας τρίτος ἀγαπημένος τόπος ἱκανῆς μερίδας συγχρόνων θεολόγων εἶναι ἡ στράτευσή τους ἐναντίον τοῦ ἠθικισμοῦ. Καί αὐτή τους ἡ στάση κατά τοῦ νομικισμοῦ καί τοῦ πουριτανισμοῦ εἶναι δίκαια, ἀρκεῖ ὃμως νά μή τούς ἀποσπᾶ τήν προσοχή ἀπό τόν ἐχθρό, πού ἐπελαύνει ἀπό τήν ἀντίθετη πλευρά: τόν ἀντινομισμό (ἀμοραλισμό). Ἐάν ἦταν μονομερής ἡ πολεμική τῶν παλιῶν θεολόγων ἐναντίον τῆς ἀνηθικότητας, ἐξ ἲσου μονόπλευρο εἶναι καί τό ἐνδιαφέρον πολλῶν νεωτέρων γιά τήν διαφύλαξη τοῦ χριστιανικοῦ ἢθους ἀπό τόν ἠθικισμό, χωρίς συγχρόνως νά τούς μέλλει γιά τήν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθόδοξου ἢθους ἀπό τόν ἀντινομισμό, τήν ἀπόρριψη δηλαδή τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Διότι, ὃλοι μας κινδυ-

Τοῦ κ. Παναγιώτου Γκουρβέλου, θεολόγου

νεύουμε εἲτε ἀπό τούς ἐξ ἀριστερῶν πειρασμούς, τήν ἂρνηση τοῦ χριστιανικοῦ τρόπου ζωῆς, εἲτε ἀπό τούς ἐκ δεξιῶν, δηλαδή τόν νομικισμό, τό δικανικό πνεῦμα. 4) Ἐπίσης, χαρακτηριστικό τῆς παλαιότερης Θεολογίας ἦταν ἡ ἂτεγκτη ἠθική της αὐστηρότητα καί ἡ ὑπερβολική φοβία ἒναντι τοῦ κόσμου. Ἀπεναντίας, γνώρισμα τῆς σύγχρονης Θεολογίας ἀποτελεῖ ἡ δουλική της προσαρμογή στό πνεῦμα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, τοὐτέστιν ἡ ἐκκοσμίκευση. Βεβαίως, ἡ αὐθεντική Ἁγιοπνευματική Θεολογία οὒτε περιφρονεῖ, ἀλλά οὒτε καί θεοποιεῖ τά ἐγκόσμια ἀγαθά, κρατώντας τή χρυσή ἰσορροπία ἀνάμεσα στήν ἂρνηση τῶν ἀγαθῶν τοῦ παρόντος κόσμου (Μανιχαϊσμός) καί στήν ἀπολυτοποίησή τους (ἐκκοσμίκευση). Τό ἀσκητικό ἦθος τοῦ Χριστιανισμοῦ τέμνει τήν μέση ὁδό μεταξύ τοῦ Μανιχαϊσμοῦ καί τῆς ἐγκοσμιοκρατίας, μένοντας πιστό στόν λόγο τοῦ Κυρίου: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί πάντα ταῦτα (τά ὑλικά, τά ἐγκόσμια ἀγαθά) προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ΄ 13). 5) Tέλος, ἡ πλειονότητα τῶν θεολόγων τῶν παλιότερων γενιῶν χαρακτηρίζονταν ἀπό τήν κλειστότητα καί τήν ἒλλειψη διαλόγου μέ τούς ἑτερόδοξους καί τούς ἀλλόθρησκους. Ἀντίθετα, οἱ περισσότεροι σημερινοί θεολόγοι εἶναι ἀνοικτοί («οἰκουμενικοί») καί διαλέγονται μέ τούς ἂλλους, τούς διαφορετικούς ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά δέν μένουν σταθεροί στήν ἐν Χριστῷ ἀποκαλυμμένη ἀλήθεια. Ἒτσι, τήν ἂνευ ἀγάπης σκληρή ἀλήθεια τῆς παλιᾶς γενιᾶς, ἀντικατέστησε ἡ χωρίς τήν ἀλήθεια ψεύτικη ἀγάπη τῆς νέας φουρνιᾶς τῶν θεολόγων. Ἡ παράδοξη πρόταση τοῦ νεοπαγοῦς Θεολογικοῦ συνδέσμου «Καιρός», πού ζητεῖ ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν νά ἀπευθύνεται σέ ὃλους τούς μαθητές μιᾶς σχολικῆς τάξης συμπεριλαμβανομένων καί τῶν ἑτεροδόξων καί τῶν ἀλλοθρήσκων, εἶναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μιᾶς τέτοιας ὑποκριτικῆς ἀγάπης, πού νοθεύει τήν Ὀρθόδοξη πίστη. Διότι εἶναι φανερό πώς, γιά νά ἱκανοποιηθοῦν καί οἱ μή ὀρθόδοξοι καί οἱ μή χριστιανοί μαθητές, θά πρέπει νά ἀλλοιωθεῖ ὁλοκληρωτικά τό μάθημα τῆς Θεολογίας, οὓτως ὣστε νά προσαρμοστεῖ στίς δικές τους πεποιθήσεις. Δέν θά ἦταν, τέλος πάντων, πιό ἒντιμο καί πιό δημοκρατικό, ἒναντι αὐτῆς τῆς ἑρμαφρόδιτης καί ἀλλόκοτης λύσης, νά διδαχθεῖ τό ἐν λόγῳ μάθημα ἀπό καθηγητές τῆς ἲδιας χριστιανικῆς ὁμολογίας ἢ τῆς ἲδιας θρησκείας μέ τούς ἑτερόδοξους καί τούς ἀλλόθρησκους μαθητές;

«Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ FILIOQUE»
G Σπουδαία μελέτη διὰ τὸ φλέγον θέματοῦ FILIOQUE

Ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη (†)

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ αἰσθάνονται. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καθημερινὰ τὰ παιδιὰ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀπευθύνονται στὸν Πατέρα καὶ νὰ μποροῦν νὰ κατανοοῦν τὶς ἀποκρίσεις Του. Οὐσιαστικὰ ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸ Θεό. Δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ περιοριστοῦμε μόνο σ᾽ αὐτὸ τὸν ὁρισμό. Εἶναι καὶ πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν προσεύχονται. Ἡ προσευχὴ εἶναι ὅπλο ἀποτελεσματικὸ κατὰ τῶν ποικίλων ἐχθρῶν καὶ πειρασμῶν. Ὁ προσ-

ευχόμενος ἀποκτᾶ τὴν ἄνωθεν βοήθεια καὶ συμμαχία. Μὲ τὴν προσευχὴ ὁ ἀδύνατος γίνεται δυνατός. Στὴ πνευματικὴ μάχη ἡ νίκη εἶναι δική του. Ἡ προσευχὴ εἶναι μεγάλη ἀσφάλεια. Διαλύει τὴν ἀγωνία τοῦ κινδύνου καὶ τὸ φόβο γιὰ τὴ ζωή. Ὁ προσευχόμενος βρίσκεται σὲ λιμάνι, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν κυμάτων. Ἡ προσευχὴ εἶναι πηγὴ μυρίων ἀγαθῶν, τὰ ὁποῖα κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀφαιρέσει. Εἶναι καὶ μέσο καθαρμοῦ τῆς ψυχῆς. Ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὶς βαριὲς ἁλυσίδες τῆς ἁμαρτίας.

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀσφαλὲς καὶ ἀπαραβίαστο καταφύγιο. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι τὸ καταφύγιο τῆς προσευχῆς εἶναι εὔκολο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ κανένα ἄλλο. «Τὰ ἄλλα καταφύγια εἶναι δυνατὸν καὶ νὰ τὰ ἐπιβουλεύονται οἱ ἐχθροὶ ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ τὰ βρίσκεις εὔκολα, γιατὶ ἐμποδίζονται ἀπὸ τὸ χρόνο, τὸν τόπο καὶ ἀπὸ ἄπειρα ἄλλα περιστατικά, ἐνῶ τὸ καταφύγιο τῆς προσευχῆς εἶναι κοντά σου, τὸ βρίσκεις ἀρκεῖ νὰ τὸ ἐπιζητήσεις μὲ τὸν κατάλληλο τρόπο. Δὲν χρειάζεται νὰ διανύσουμε ἀπόσταση, οὔτε νὰ ταξιδέψουμε σὲ ἄλλα μέρη, ἀλλὰ εἶναι δυνατόν, καὶ

ἐνῶ καθόμαστε στὸ σπίτι μας, νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ καταφύγιο». γ´. Ἡ προσευχὴ εἶναι ὅπλο κατὰ τῆς ἁμαρτίας Ἡ προσευχὴ εἶναι ἰσχυρὸ ὅπλο κατὰ τῆς ἁμαρτίας. Μαζὶ δὲ μὲ τὴ μελέτη καὶ ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ τὴν ἐξαλείφει. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος περιορίζει τοὺς πολλοὺς περισπασμοὺς καὶ τὴν ἀγωνία τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ μελέτη προϋποθέτουν ἐλεύθερο χρόνο καὶ συγκεντρωμένο νοῦ. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτό: «Θὰ μπορέσουμε νὰ ἐξαλείψουμε τὶς κηλίδες τῆς

ἁμαρτίας μὲ τὴν ἐντατικὴ προσευχὴ καὶ τὴν ἐπιμελὴ μελέτη τῶν θελημάτων τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ τὴ μελέτη καὶ τὴν προσευχὴ εἶναι ἀδύνατο νὰ τὴν ἐπιτύχουμε, ὅταν ἀσχολούμαστε μὲ πολλὲς ὑποθέσεις, ποὺ ἀποσποῦν τὴν ψυχὴ καὶ προκαλοῦν βιοτικὲς μέριμνες». Ἐπίσης ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει ὅτι: «ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ προσεύχεται ἐκεῖνος, ποὺ περιμαζεύει τὴν ψυχή του ἀπὸ παντοῦ, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει τίποτε κοινὸ μὲ τὴ γῆ, ἀλλὰ ἔχει μεταφέρει τὸν ἑαυτό του στὸν ἴδιο τὸν οὐρανὸ καὶ ἔχει διώξει ἀπὸ τὴν ψυχή του κάθε ἀνθρώπινο λογισμό». Πρεσβ. Διονύσιος Τάτσης 

Σελὶς 4η

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Θά σέ θυμᾶμαι πάντοτε, τίμιε πατέρα, ὅσο θά ζῶ καί θά ἀναπνέω μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ. «Κολληθείη ἡ γλῶσσα μου τῷ λάρυγγί μου, ἐάν μή σοῦ μνησθῶ». Καί θά ἐκζητῶ τίς πρεσβεῖες σου πρός τόν Θεό, κοντά στόν Ὁποῖο ἀναπαύεται τώρα ἡ ψυχή σου. Θά σέ θυμᾶμαι, γνήσιε ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου. Ἦταν Νοέμβριος τοῦ 1947, ὅταν ἦρθες στή Λάρισα ὡς στρατιωτικός ἱεροκήρυκας. Ἤσουν τότε νεώτατος, 40 ἐτῶν. Ἤσουν ξερακιανός, μέ ἄρβυλα στά πόδια, μέ τριμμένο ράσο, μέ μακριά μαύρη γενειάδα, μέ βλέμμα ὀξύ, μέ γρήγορο βάδισμα, μέ λόγο στά κηρύγματά σου Ἅγιο-Κοσμαδίτικο, βροντερό, πού ἔπεφτε στίς ψυχές τῶν Λαρισαίων σάν κεραυνός. Ἤλεγχες αὐστηρά τούς ἰσχυρούς τῆς ἡμέρας, ὅταν τά λόγια καί οἱ πράξεις τους ἀντέβαιναν πρός τόν Εὐαγγελικό Νόμο. Ἤσουν ἀσυμβίβαστος καί ἀνυποχώρητος. Δέν παζάρευσες ποτέ τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς Πίστης μας καί τά ἄχραντα τοῦ Ἔθνους. Σέ συνεῖχε στήν τολμηρή ἱεραποστολική σου δράση τό «ἀπόκριμα τοῦ θανάτου», γιά τό ὁποῖο κάνει λόγο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Θά σέ θυμᾶμαι, γενναῖε ἀγωνιστή. Στά τρία χρόνια, πού ἔμεινες στή Λάρισα, ἀφύπνισες συνειδήσεις καί δημιούργησες τόν πρῶτο πυρήνα ἀντίστασης ἐναντίον τῶν κανονικῶν ἐκτροπῶν στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἀφύπνισες καί τή δική μου ψυχή καί πῆρα τήν ἀπόφαση νά σπουδάσω Θεολογία. Σύ ἔγινες τό πρότυπό μου. Ἀπένταρος, ἀσκητικός, παιδευμένος,

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΝ ΚΑΝΤΙΩΤΗΝ
Τοῦ κ. Γεωργίου Παπαζέτη, τ. Γυμνασιάρχου Θεολόγου
ἀκατηγόρητος. Χριστός καί Ἑλλάδα ἦταν στήν καρδιά σου. Ἄν καί Παριανός, ἔνιωθες ὡς Μακεδόνας. Τί κι ἄν στήν ὅλη ποιμαντική σου διαδρομή γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ συνάντησες ποικίλους ἐχθρούς, πού πάσχισαν σέ μυστικά διαβού-

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΝΕΑΝΙΚΑ
Ἡ νεολαία, ἀσφαλῶς, εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει ὁ κόσμος μας. Τό αὔριο, ἡ ἐλπίδα, ἡ προοπτική του. Ἀπʼ αὐτήν ἐξαρτῶνται τά πάντα. Ἀπʼ τήν ὅποια πορεία της, ἡ κοινωνία μας θά εἶναι αὐτή ἤ ἐκείνη. Γιʼ αὐτό καί ὅλοι ἔχουν στραμμένα τά βλέμματα πάνω της. Παρατηροῦν τήν κάθε της κίνηση, τήν προτρέπουν γιά τήν ὅποια, τήν κάθε πρακτική. Καί καλά κάνουν! Ἐκτός βέβαια ἀπό ἐκείνους, πού τήν ἐπιβουλεύονται. Πού δέν θέλουν τό αὔριο καλύτερο ἀπʼ τό χθές. Καί ἀπό ἐκείνους πού θέλουν τούς νέους, νεροκουβαλητές στό μύλο τῶν συμφερόντων τους! Στήν προσπάθειά τους αὐτή, καί οἱ δύο πλευρές, ἔχουν πολλές φορές τήν ἑξῆς κοινή τακτική: Θέλουν τούς νέους νά εἶναι... παιδιά φρόνιμα! Ἀλλά μήπως ἀντί νά εἶναι παιδιά φρόνιμα, πρέπει νά εἶναι παιδιά μέ ἀνώτερο φρόνημα; Ἀξίζει νά τό δοῦμε…

λια νά σέ ἐξοντώσουν; Τί κι ἄν ψευδάδελφοι προσπάθησαν νά σέ σπιλώσουν; Τί κι ἄν πονηροί καί γόητες καπηλεύτηκαν τό ὄνομά σου; Σύ ἔμεινες ἀταλάντευτος στίς ἀρχές σου. Θά σέ θυμᾶμαι, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ. Στή Θεσσαλονίκη εἶχες συστήσει τό πρῶτο Οἰκοτροφεῖο φοιτητῶν Θεολογίας, μᾶς μάζεψες στοργικά Γρεβενιῶτες καί Λαρισαίους καί μᾶς βοήθησες οἰκονομικά νά τελειώσουμε τίς σπουδές μας. Ἐκεῖ γνώρισα καί τόν συμφοιτητή μου π. Γερβάσιο Ραπτόπουλο (κατά κόσμο Γεώργιο), πού ἔγινε γνωστός στό πανελλήνιο ὡς «ὁ ἅγιος τῶν φυλακισμένων». Θά σέ θυμᾶμαι, πατέρα Αὐγουστῖνε. Ἐκεῖ στήν Ἀθήνα, ὅπου μετατέθηκες ἀπό τήν Κάρυστο, εἶχες συστήσει τό δεύτερο Οἰκοτροφεῖο φοιτητῶν Θεολογίας, στό κτίριο τοῦ φιλόξενου Συλλόγου «Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής», καί μέ τίμησες, ἀναθέτοντάς μου τή Διεύθυνσή του. Ἔμεινα κοντά σου τρία ὁλόκληρα χρόνια, στό διπλανό δωμάτιο. Κι ἦταν αὐτή ἡ παραμονή κοντά σου ἕνα δεύτερο Πανεπιστήμιο. Ἀπό τό Οἰκοτροφεῖο αὐτό πέρασαν τότε ἀξιόλογοι θεολό-

γοι, ὅπως ὁ Νίκος Σωτηρόπουλος, ὁ Βαγγέλης Καραδῆμος, ὁ Γιῶργος Βλαχογιάννης καί πολλοί ἄλλοι. Θά σέ θυμᾶμαι, στοργικέ πατέρα. Μοῦ ἔγραφες, ὅπου κι ἄν βρισκόμουν, καί μοῦ τηλεφωνοῦσες τακτικά. Μέ συμβούλευες καί μέ στήριζες. Θυμᾶμαι, ὅταν τελευταῖα, μετά τήν παραίτησή σου ἀπό τόν ἐπισκοπικό θρόνο τῆς Φλώρινας, πού οἱ σωματικές καί πνευματικές σου δυνάμεις εἶχαν καταπέσει, μοῦ τηλεφώνησες δύο φορές ἀπό τή Φλώρινα καί μοῦ εἶπες λακωνικά καί μέ τρεμάμενη φωνή: «Αὐγουστῖνος. Τί κάνεις Γιῶργο; Ἀγάπη νά ἔχετε, παιδί μου». Καί ἔκλεινες τό τηλέφωνο. Καί ἡ συγκίνησή μου αὐλάκωνε τήν ψυχή μου. Ναί, θά σέ θυμᾶμαι, μακαριστέ ἐπίσκοπε. Μοῦ ἦρθες στό διάβα τῆς νιότης μου ὡς μάννα ἀπό τόν οὐρανό. Σύ μέ ἀναγέννησες πνευματικά. Σύ μοῦ μετέδωσες τό ἀγωνιστικό φρόνημα. Μοῦ ἔλεγες συχνά: «Μέ κατηγοροῦν ὡς ἀκραῖο. Κι ἐγώ θά τούς ἀπαντῶ. Δέν εἶναι ἀκρότητα νά ἀγωνίζεσαι γιά τήν ἀλήθεια, νά ὑπερασπίζεσαι τά δίκαια τοῦ Θεοῦ, νά διαμαρτύρεσαι γιά τήν καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Εἶναι ἁμαρτία, καιροσκοπισμός, νά ἀνέχεσαι τό κακό καί πολύ χειρότερο τό νά συμπορεύεσαι μʼ αὐτό». Γιʼ αὐτό μᾶς εὐλόγησες τούς Λαρισαίους. Ἀναπαύσου, καλή ψυχή! «Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισαι, τόν δρόμον τετέλεκας, τήν πίστιν τετήρηκας, λοιπόν ἀπόκειταί σοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει σοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής».

Παιδιά φρόνιμα ἤ παιδιά μέ ἀνώτερο φρόνημα;

Ἔτσι μιά νεολαία πού παραπαίει, μιά νεολαία πού χάνεται στά ναρκωτικά καί τήν διαφθορά, μιά νεολαία χωρίς ἀγωνιστικότητα, χωρίς προσανατολισμούς ἀνώτερους, ἰδανικά καί ἀξίες, εἶναι ἐξαιρετικά εὐάλωτη. Μποροῦν πλέον νά περάσουν σʼ αὐτή καί τό αὔριο τῆς οἰκουμένης, ὁτιδήποτε. Καί μάλιὉ «Ὀρθόδοξος Τύπος» μέ τά «Νεανικά Ζητήματα» ἀπευθύνεται εἰς τούς νέους καί τούς προσκαλεῖ ὅπως στείλουν τάς ἐρωτήσεις των διά σύγχρονα θέματα καί προβληματισμούς τους εἰς τό ἠλεκτρονικόν μας ταχυδρομεῖον (orthotyp@otenet.gr), μέσω ΦΑΞ (210.8136981) ἤ μέσῳ ἀλληλογραφίας (Θησέως 25, 14671 Νέα ᾿Ερυθραία).

ΖΗΤΗΜΑΤΑ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Τό πρῶτον πολεμικόν ἀνακοινωθέν τοῦ Γενικοῦ Στρατηγοῦ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940. «Αἱ Ἰταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν ἀπό τῆς 5.30΄ πρωϊνῆς σήμερον τά ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς Ἑλληνοαλβανικῆς μεθωρίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους. “… φανῆτε Ἕλληνες καί κρατῆστε γερά τά ὅπλα, μέ πίστιν εἰς τόν Θεόν…”. Ζήτω ἡ Ἑλλάς». Διοικητής Δαβάκης
ἀλλά ζωντανῆς Εὐρώπης… Ποτέ μιά ἧττα δέν ὑπῆρξε τόσο τιμητική γιά κείνους πού τήν ὑπέστησαν». 3. Ἰωσήφ Στάλιν, ἀρχηγός τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως: «Λυπᾶμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω ἐπί μακρόν διά νά εὐγνωμονῶ τόν ἑλληνικόν λαόν, τοῦ ὁποίου ἡ Ἀντίστασις ἔκρινε τόν Β΄ Παγκόσμιον Πόλεμον». 4. Γεώργιος Ζοῦκοφ στρατάρχης τοῦ Σοβιετικοῦ Στρατοῦ: «Ἐάν ὁ Ρωσικός λαός κατόρθωσε νά ὀρθώσει ἀντίσταση μπροστά στίς πόρτες τῆς Μόσχας, νά συγκρατήσει καί νά ἀνατρέψει τόν γερμανικό χείμαρρο, τό ὀφείλει στόν ἑλληνικό λαό, πού καθυστέρησε τίς γερμανικές μεραρχίες ὅλον τόν καιρό, πού θά μποροῦσαν νά μᾶς γονατίσουν. Ἡ γιγαντομαχία τῆς Κρήτης ὑπῆρξε τό κορύφωμα τῆς ἑλληνικῆς προσ φορᾶς. 5. Ἀδόλφος Χίτλερ, ἀρχηγός τοῦ Γερμανικοῦ κράτους: «Χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας ὀφείλω νά διατυπώσω ὅτι μόνον οἱ Ἕλληνες, ἐξ ὅλων τῶν ἀντιπάλων, οἱ ὁποῖοι μέ ἀντιμετώπισαν, πολέμησαν μέ παράτολμο θάρρος καί ὑψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον…». 6. Σέρ Ἄντονι Ἴντεν, Ὑπουργός Πολέμου καί Ἐξωτερικῶν τῆς Βρετανίας, πρωθυπουργός τῆς Βρετανίας: «Ἀσχέτως πρός ὅ,τι θά ποῦν οἱ ἱστορικοί τοῦ μέλλοντος, ἐκεῖνο τό ὁποῖον μποροῦμε νά ποῦμε ἐμεῖς τώρα εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάς ἔδωσε ἀλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ὅτι αὐτή ὑπῆρξε ἡ ἀφορμή τῆς ἐπανάστασης στή Γιουγκοσλαβία, ὅτι αὐτή κράτησε τούς Γερμανούς στό ἠπειρωτικό ἔδαφος καί στήν Κρήτη γιά ἕξι ἑβδομάδες, ὅτι αὐτή ἀνέτρεψε τή χρονολογική σειρά ὅλων τῶν σχεδίων τοῦ Γερμανικοῦ Ἐπιτελείου κι ἔτσι ἔφερε γενική μεταβολή στήν ὅλη πορεία τοῦ πολέμου καί νικήσαμε». 7. Οὐΐνστον Τσώρτσιλ, πρωθυπουργός τῆς Μεγάλης Βρετανίας: «Ἡ λέξη ἡρωϊσμός φοβᾶμαι ὅτι δέν ἀποδίδει τό ἐλάχιστο ἐκείνων τῶν πράξεων αὐτοθυσίας τῶν Ἑλλήνων, πού ἦταν καθοριστικός παράγων τῆς νικηφόρου ἐκβάσεως τοῦ κοινοῦ ἀγῶνα τῶν ἐθνῶν, κατά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ἀνθρώπινη ἐλευθερία καί ἀξιοπρέπειαν»… «Ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ ἀνδρεία τῶν

Τοῦ κ. Ἀλεξάνδρου Μυγδαναλεύρου, Θεολόγου - Οἰκονομολόγου, Ἱεροκήρυκος

Εἰς τή λεωφόρο τῶν χρόνων, τῆς μνήμης καθάριος ὁ νοῦς, τήν Ἑλληνική λεβεντιά ἀντικρύζει πρός τό χρεός νά βαδίζει, πληρουμένη ἀπό τήν ἐπική μέθη τῆς νίκης καί τῆς θυσίας, διά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία καί τῆς πατρίδας μας τήν ἐλευθερία. Εἰς τά πρόσωπα τῶν Στρατιωτῶν ἀντιφεγγίζει τό φίλημα τῆς Δόξας. Τή λεβέντικη κορμοστασιά συνοδεύει καί ἁπαλά χαϊδεύει τό Ἁγιοδημητριάτικο ἀγέρι, πού φέρει εἰς τά ὦτα τῆς νέας γενιᾶς σήμερα, ἐκεῖνο τό ὑπέροχο, τό ἀθάνατο «ὄχι». Μᾶς θυμίζει τήν πίστη εἰς τό Θεό, τήν ἀγάπη διά τήν πατρίδα, τόν σεβασμό εἰς τά ἰδανικά τῆς φυλῆς, τό χρέος εἰς τόν κόσμο, εἰς τά δικά μας παιδιά, εἰς τήν ἀπαίτηση τῶν καιρῶν καί τοῦ δικαίου τό αἴσθημα διά τόν πολιτισμένο κόσμο. Εἴθε «τό λαμπερό, τό φωτοβόλο τῆς λευτεριᾶς τό ἀστέρι, τό γλυκό ξημέρωμα νά φέρει» εἰς τήν δοκιμαζομένη Ἑλλάδα μας. Καλό εἶναι νά θυμηθοῦμε τά μεγάλα λόγια τῶν μεγάλων ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἄς μάθουν οἱ νέοι μας καί ἄς θυμοῦνται αὐτόν τόν παγκόσμιο θαυμασμό, πού προκάλεσε ἡ ἡρωϊκή ἀντίσταση τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν μας εἰς τόν πανίσχυρο τότε ἀντίπαλο εἰς τά Ἑλληνικά βουνά τῆς Ἠπείρου. Νά τί εἶπαν κάποιοι ἀπό τούς πιό σημαντικούς πολιτικούς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης: 1. Κάρολος ντε Γκώλ, Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας: «Ἀδυνατῶ νά δώσω τό δέον εὖρος τῆς εὐγνωμοσύνης, πού αἰσθάνομαι γιά τήν ἡρωϊκή ἀντίσταση τοῦ λαοῦ καί τῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλλάδος». 2. Μορίς Σουμάν, Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας: «Ἡ Ἑλλάδα εἶναι τό σύμβολο τῆς μαρτυρικῆς ὑποδουλωμένης, ματωμένης,

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

δίων τοῦ Γερμανικοῦ Ἐπιτελείου καί ἔτσι ἔφερε ριζική μεταβολή στίς ἐκστρατεῖες του καί ἴσως στήν ὅλη πορεία τοῦ πολέμου...». Ὁ Ρ/Σ τῆς Μόσχας τό 1942, τήν ἐπέτειο τῆς εἰσόδου τῶν Γερμανῶν στήν Ἀθήνα, μετέδωσε: «Ἄοπλοι πολεμήσατε πάνοπλους καί νικήσατε. Μικροί ἐναντίον μεγάλων καί ὑπερισχύσατε. Δέν μποροῦσε νά γίνει ἀλλιῶς, διότι εἶστε Ἕλληνες. Οἱ Ρῶσοι ὡς ἄνθρωποι κερδίσαμε χρόνο χάριν στήν ἀντίστασή σας, γιά νά ἀμυνθοῦμε. Σᾶς εὐχαριστοῦμε». Τά κείμενα τῆς Ἱστορίας τοῦ Μεγάλου Πολέμου τῆς Ρωσικῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν, Ἔκδοση 1955 (Σελίδα 42) ἀναφέρουν: «Ὅμως ἡ ἐπίθεση στή Σοβιετική Ἕνωση, πού εἶχε ὁρισθεῖ γιά τήν 15η Μαΐου 1941 καθυστέρησε ἀπό ἀπρόβλεπτα γιά τούς Φασίστες γεγονότα. Ὁ ὀλιγάριθμος ἀλλά ἡρωϊκός Ἑλληνικός λαός ἀντιστάθηκε τόσο ἀποφασιστικά στήν εἰσβολή τοῦ Ἰταλικοῦ Φασισμοῦ, ὥστε ὁ Μουσολίνι ἀναγκάστηκε νά ζητήσει τή βοήθεια τοῦ Χίτλερ. Τήν Ἄνοιξη τοῦ 1941 οἱ ἡγέτες τῆς Φασιστικῆς Γερμανίας ἔριξαν τά στρατεύματά τους στήν Ἑλλάδα». Τό 1942 ὁ Γάλλος Pierre Bourdan ὁμιλώντας στό ΒΒC εἶπε: «Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου θά φανεῖ ὅτι μετά τήν ἀπόφαση τῆς Ἀγγλίας τοῦ 1940, ἦταν ἡ ἀνδρεία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, πού συνέβαλε περισσότερο στό νά σωθεῖ ὁ εὐρωπαϊκός

H 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

πολιτισμός, ὁ δημιουργημένος ἀπό τόν ἴδιο αὐτό λαό πρίν ἀπό 2.400 χρόνια. Πρέπει νά τό σκέπτονται αὐτό, ὅταν θά διαμορφώσουν τήν Εὐρώπη. Κάθε ἀχαριστία στήν Ἑλλάδα θά ἰσοδυναμοῦσε μέ προδοσία πρός τήν Εὐρώπη». Ἀπόδημοι Ἕλληνες, μέ ἀφορμή τήν 70 ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἔχουν καί πάλι κάνει γραπτή ἔκκληση στό Ὑπουργεῖο Ἐθνικῆς Ἀμύνης, ὅπως ἔχουν ἤδη κάνει πολλές φορές τά προηγούμενα χρόνια, γιά τήν ἔκδοση συνοπτικῆς «ΛΕΥΚΗΣ ΒΙΒΛΟΥ», πού νά περιλαμβάνει ἄγνωστα σέ πολλούς, ἀλλά σημαντικά ἱστορικά γεγονότα, ἀπό τά ὁποῖα νά ἀναδεικνύεται ἡ μεγάλη Ἑλληνική συμβολή στή Συμμαχική Νίκη στόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γιά τήν ἐνημέρωση ὅλων τῶν νεωτέρων, σέ κάθε γωνιά τῆς γῆς. Ἐπειδή κυκλοφοροῦν καί βιβλία πού ὑποβαθμίζουν τόν ρόλο τῆς Ἑλλάδος στόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καί ἔζησα σέ συνέδριο τῶν Προέδρων τῆς Ἱστορίας Στρατοῦ Γερμανό Σύνεδρο νά ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ συμβολή τῆς Ἑλλάδας δέν ἔπαιξε ἀποφασιστικό ρόλο, κάτι πού ὅλοι ἀντέκρουσαν, θά πρέπει αὐτή ἡ Λευκή Βίβλος νά μεταφραστεῖ στίς βασικές ξένες γλῶσσες καί νά διανεμηθεῖ παντοῦ. Ἐπίσης νά κυκλοφορήσει σέ CD καί DVD. Οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ καί οἱ Ἕλληνες ἐκπρόσωποι στό ΝΑΤΟ καί στήν Ε.Ε θά αἰσθάνονται ὑπερήφανοι.

Ἑλλήνων καί ἡ γενναιοψυχία τους, ἡ ἔκβαση τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου θά ἦταν ἀκαθόριστη». «Μέχρι τώρα λέγαμε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν σάν ἥρωες. Τώρα θά λέμε: Οἱ ἥρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες». 8. Σέρ Χάρολδ Ἀλεξάντερ, Βρετανός στρατάρχης κατά τό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά ποῦμε ὅτι η Ἑλλάς ἀνέτρεψε τό σύνολο τῶν σχεδίων τῆς Γερμανίας ἐξαναγκάσασα αὐτήν νά ἀναβάλει γιά ἕξι ἑβδομάδες τήν ἐπίθεση κατά τῆς Ρωσίας. Διερωτώμεθα ποιά θά ἦταν ἡ θέση τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως χωρίς τήν Ἑλλάδα». 9. Φραγκλῖνος Ρούσβελτ, Πρόεδρος τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς: «Εἰς τήν Ἑλλάδα παρεσχέθη τήν 28ην Ὀκτωβρίου 1940 χρόνος τριῶν ὡρῶν διά νʼ ἀποφασίσει πόλεμον ἤ εἰρήνην, ἀλλά καί τριῶν ἡμερῶν ἤ τριῶν ἑβδομάδων ἤ καί τριῶν ἐτῶν προθεσμία νά παρείχετο, ἡ ἀπάντησις θά ἦτο ἡ ἴδια»… «Οἱ Ἕλληνες δίδαξαν διά μέσου τῶν αἰώνων τήν ἀξιοπρέπειαν. Ὅταν ὅλος ὁ κόσμος εἶχε χάσει κάθε ἐλπίδα, ὁ ἑλληνικός λαός τόλμησε νʼ ἀμφισβητήσει τό ἀήττητο τοῦ γερμανικοῦ τέρατος ἀντιτάσσοντας τό ὑπερήφανον πνεῦμα τῆς ἐλευθερίας». α. Ὁ στρατηγός Ντε Γκώλ εἶπε τήν 28η Ὀκτωβρίου 1942: «Ὁ ἀγών τῆς Ἑλλάδος, τά κατορθώματά της δημιουργοῦν διʼ αὐτήν δικαιώματα ἀναμφισβήτητα». β. Ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἀγγλίας Οὐΐνστων Τσώρτσιλ τό Φεβρουάριο τοῦ 1943 βεβαίωνε: «Ἄς μείνει ἥσυχη ἡ Ἑλλάδα. Θά πάρει ὅλα ὅσα τῆς ἀνήκουν. Θά ἀποκτήσει τά ἐδάφη της στό ἀκέραιο καί θά ζήσει περήφανη καί ἡρωϊκή μέσα στούς νικητές». γ. Στίς 27 Ἀπριλίου 1942 ὁ ραδιοφωνικός σταθμός τῆς Μόσχας εἶχε διακηρύξει: «… Ἕλληνες! Σᾶς εὐγνωμονοῦμε! Καί πλησιάζει ὁ καιρός, πού σέ συνεργασία μέ τούς Ἄγγλους θά σᾶς πληρώσουμε γιά τή θυσία, μέ μιά Ἑλλάδα, πού θά κυριαρχεῖ στή Μεσόγιο…». Ἀποτέλεσμα ἀντί ὅλων αὐτῶν τῶν ἀναμφισβητήτων δικαιωμάτων εἰς τήν Ἀλβανία παρέμεινε ἡ Ἑλληνική Β. Ἤπειρος, καί σήμερα δυστυχῶς ἀμφισβητοῦνται κυριαρχικά θαλάσσια–ἐναέρια καί ἐδαφικά δικαιώματα τῆς πατρίδος μας. Ἡ Τουρκία διεκδικεῖ τό μισό Αἰγαῖο καί τή Θράκη ὁλόκληρη καί τά Σκόπια τό ὄνομα Μακεδονία πρός τό παρόν. Εἰς αὐτό τό μεγάλο ἔγκλημα οἱ μεγάλοι μένουν καί μᾶς κοιτάζουν ὡς νά θέλουν κάτι νά θυμηθοῦν. Ἀλλά αὐτό πού θυμοῦνται εἶναι ἀκριβῶς αὐτό πού εἶπε κάποτε ὁ Λένιν: «ὅποιος ἀπορεῖ γιά τήν ἀσυνέπειά μας εἶναι πολιτικά ἠλίθιος». Περίπου τά ἴδια εἶπε καί ὁ διάδοχος του Στάλιν «Ἄλλο εἶναι τά ὡραῖα λόγια καί ἄλλο οἱ πράξεις. Τά πρῶτα λέγονται ἀκριβῶς γιά νά κρύψουν τά δεύτερα». Οἱ Ἕλληνες δέν θά χάσουν ποτέ τή μνήμη τους καί θά θυμοῦνται πολύ καλά τό ἔπος τοῦ 1940. Μένουν πιστοί καί σταθεροί εἰς τήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη, εἰς τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ, πού μόνο Ἐκεῖνος μπορεῖ νά μᾶς στερεώσει τήν ἐλπίδα τῆς ἀποκτήσεως τοῦ δικαίου καί μή γένοιτο ἄν χρειασθεῖ ἡ πληγωμένη Ὑπέρμαχος Στρατηγός τῆς Ἕλλης θά φέρει τό ποθούμενο καί οἱ μεγάλοι θά θεραπευθοῦν ἀπό τήν «ἀμνησία τους». Ἑλληνίδες, Ἕλληνες, νιάτα τῆς Ἑλλάδος, ἄς διατηρήσουμε ἄγρυπνη τήν Ἑλληνορθόδοξη συνείδησή μας. Ἄς γονατίσουμε μέ εὐλάβεια ἐμπρός εἰς τούς βωμούς τῶν ἡρώων καί τά ἱερά τῆς φυλῆς μας. Ἄς διακηρύξουμε μέ τό λόγο, μέ τή ζωή μας, ὡς μᾶς ταιριάζει καί νά ποῦμε «ὄχι» σʼ ὅσους ἐπιβουλεύονται τά κυριαρχικά δικαιώματα τῆς πατρίδος μας καί τούς πνευματικούς θησαυρούς μας νά ληστέψουν ἐπιθυμοῦν. Ζήτω ἡ 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940.

Τὴν 3ην Νοεμβρίου ἑορτάζομεν τὰ Ἐγκαίνια τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, τοῦ ἐν Λύδδῃ, ἤτοι τῆς καταθέσεως τοῦ τιμίου σώματος Αὐτοῦ. Εἰκὼν ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους. Ἀρχαὶ 14ου αἰῶνος.

ξει τή φύση του καί νά γίνει Θεός. Κάτι τέτοιο θά ἦταν ἄτοπο. Γιατί ἄν ἕνα ἀπό τά δύο πραγματοποιοῦνταν, τότε θά εἴχαμε δύο ἀνθρώπους ἤ δύο Θεούς διαφορετικούς. Κι αὐτό θά ἦταν ἐπίσης ἄτοπο. Τί ὅμως ἔγινε τελικά; Ἦρθε τό ε ψιλόν, δηλαδή ὁ Μεσσίας–Χριστός, καί μπῆκε ἀνάμεσα στά δύο ἄκρα. «Ἐμεσίτευσε τῶν δύο ἄκρων». Τό ε ψιλόν, στήν ἀριθμητική, εἶναι ὁ μεσαῖος ἀριθμός στή δεκάδα. Ἦρθε λοιπόν τό ε καί ἑνώθηκε τό τ μέ τό ρ. Δηλαδή ὁ Μεσσίας–Χριστός ἕνωσε τήν ἀνθρωπότητα μέ τήν Θεότητα. «Ἥνωσε τά τό πρίν διεστῶτα». Μέ τήν ἕνωση αὐτή τοῦ τ μέ τό ρ, δημιουργήθηκε ἕνα γλυκύτατο μέλος. Τά δύο γράμματα παραμένουν αὐτόνομα ἀλλά καί συνδέονται. Αὐτό, ἀκριβῶς, συμβαίνει καί μέ τήν ἔνσαρκο οἰκονομία. Ὁ Θεός παραμένει πάλι Θεός, καί ὁ ἄνθρωπος παραμένει πάλι ἄνθρωπος. Ἀλλά, ταυτόχρονα, εἶναι ἑνωμένα καί τά δύο σέ μία ὑπόσταση–πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου, ὅπως καί τά δύο σύμφωνα μέ τό ἕνα φωνῆεν. Γιά τό λόγο αὐτό, ἐπί πλέον, ἡ Ἐκκλησία ψάλλει τό τερερέ καί μέ αὐτό σημαδεύει τήν ὑπερφυσική, ὑποστατική ἕνωση τῆς Θεότητας μέ τήν ἀνθρωπότητα, στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ τερερισμός ἀποδεικνύει ἀκόμη ὅτι: εἶναι μιά ζωντανή κιθάρα, πού σημαίνει τή Θεία Ἀνάσταση, δηλαδή πώς ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐνίκησε τόν θάνατο καί δέν μπορεῖ πιά νά μᾶς κυριεύει καί ἐξουσιάζει ὅπως πρίν. «Οὐκέτι τό κράτος τοῦ θανάτου ἰσχύει». Πρίν ἀπʼ τήν ἔνσαρκο οἰκονομία ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων ἔψαλλε ὕμνους στό Θεό, μέ ἄψυχα ὄργανα, ὅπως: σάλπιγγες, τύμπανα, φόρμιγγες καί κιθάρες σύμφωνα μέ τόν ψαλμογράφο βασιλιά καί προφήτη Δαβίδ. Ὁ ψαλμικός στίχος «Αἰνεῖτε αὐτόν ἐν τυμπάνῳ καί χορῷ, ἐν ψαλτηρίῳ καί κιθάρᾳ», φανερώνει ὅτι: τότε ἡ ἀνθρωπότητα ἦταν σάν ἄψυχη κιθάρα καί χρειαζόταν Ἄλλον νά τήν κινήσει. Τώρα ὅμως ἀφοῦ ἔχει τόν Ἀναστημένο Χριστό, τήν «ὄντως ζωήν», δέν χρειάζεται πλέον ἄψυχα ὄργανα, ἀλλά ὡς ζῶσα καί μέ ζωντανή φωνή τερερίζει ἐκεῖνο τό μέλος, πού οἱ παλαιοί τερέριζαν μέ τίς κιθάρες καί μέ τά τύμπανα. Καί αὐτό τό τερέρισμα εἶναι καλύτερο ἀπʼ τό τερέρισμα τῶν ἀψύχων, ὅπως καί ἡ ζωή εἶναι καλύτερη ἀπό τόν θάνατο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 3ης ΣΕΛ.

ΜΥΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ «ΤΕΡΕΡΕΜ»

αἰσθήσεις. Ἡ μουσική μέ τό στόμα εἶναι γνώρισμα δικό μας, ἡμῶν τῶν χριστιανῶν. Ἐμεῖς ψάλλουμε τόν Ἅγιο Θεό μέ τό πνεῦμα, δηλαδή μέ τήν ψυχή καί τή διάνοια. Ψάλλουμε μέ τήν ἀληθινή, τή ζωντανή φωνή, καί ὄχι μέ ἄψυχα μέσα ἤ ὄργανα. Μόνη ἡ φωνή σημαίνει τή Θεότητα, ἐπειδή καί ἡ φωνή εἶναι ἄϋλο πράγμα, ὅπως καί ὁ Θεός εἶναι ἄϋλος. Ὅταν ὅμως τήν γράφουμε στό χαρτί, τότε μετέχει τῆς ὕλης, «λαμβάνει ὕλην». Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν ἄϋλο Θεότητα. Ὅταν εἶναι Θεότης εἶναι χωρίς ὕλη. Ἐπειδή ὅμως γράφηκε στόν καθαρό χάρτη, τήν Παναγία κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἔλαβε ὕλη καί ντύθηκε τήν ἀνθρώπινη σάρκα. Ὁ Ἰουστῖνος ὁ φιλόσοφος καί μάρτυρας, ἀποδεικνύει ὅτι τά ἄψυχα ὄργανα τῶν Ἑλλήνων ἦταν γιά ἀπάτη. Οἱ Ἕλληνες μέ κρόταλα καί χορούς ἔκαναν τίς γιορτές τους. Γνωρίζοντας αὐτό ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν ἱερό Αὐγουστῖνο καταργεῖ αὐτά πού ἔκαναν οἱ Ἕλληνες καί μᾶς προστάζει μόνο μέ τή φωνή νά ψάλλουμε τό Πανάγιο ὄνομα τοῦ Θεοῦ .Ἔτσι λοιπόν, ἐμεῖς πού προσκυνοῦμε καί λατρεύουμε «τόν ζῶντα Θεόν», τερερίζουμε τά δικά μας τερερίσματα.

Γ. Σημεῖον τῆς Ἀναστάσεως

Τέλος ἡ ἀνθρώπινη φύση ἑρμηνεύει καλύτερα τήν ἀλήθεια γιά τή χρήση τοῦ τερερέ. Αὐτό τό κατανοοῦμε ἄν σκεφθοῦμε ὅτι: ὅλα τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, καί μάλιστα οἱ «τέττιγες» (τά τζιτζίκια), τό πρωί πού θεωροῦν τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τόν ἥλιο, νά ἀνεβαίνει στόν ὁρίζοντα, κελαηδοῦν, τό καθένα μέ τή δική του δύναμη καί ἱκανότητα. Ψάλλουν καί χαίρονται, γιατί τελειώνει τό σκοτάδι καί ἔρχεται τό φῶς τῆς ἡμέρας. Αὐτό μᾶς κάνει νά σκεφθοῦμε ὅτι: ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας τόν τερερισμό δέν τόν ἔχει τυχαῖα καί χωρίς λόγο, ἐντάξει στή λατρεία, ἀλλά ἔχει κάποιο εὔλογο σκοπό. Θά ἦταν ἆραγε παράτολμο νά ποῦμε ὅτι τό τερερέ συμβολίζει τό «καινόν ᾆσμα», τήν «ὠδήν καινήν» καί τήν «ὠδήν τοῦ ἀρνίου», πού οἱ δίκαιοι θά ψάλουν «μετά τῶν ἁγίων καί τῶν ἀγγέλων», στόν μέλλοντα αἰώνα «ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός» αὐτῶν; «Καί ἄδουσιν ὠδήν καινήν, ἐνώπιον τοῦ θρόνου… καί οὐδείς ἐδύνατο μαθεῖν τήν ὠδήν..» (Ἀποκ.14,3 καί 5,9). Μία ἀκόμη ἐξήγηση τοῦ τερερέ ἀποδίδεται στόν ἀείμνηστο καθηγητή τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας, τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη. Σύμφωνα μέ ὅσα τοῦ ἀποδίδονται ἡ λέξη ΤΕΡ… προέρχεται ἀπό τή λατινική λέξη REX, ἡ ὁποία σημαίνει βασιλεύς. Ἡ λέξη αὐτή ἐπαναλαμβανόμενη εἶναι ἐπίκληση τοῦ βασιλέως Χριστοῦ, νά ἐγκατασταθεῖ στήν καρδιά τοῦ πιστοῦ. Ἄλλη ἐκδοχή θέλει τά σύμφωνα Τ.Ρ. ὡς σύντμηση τῆς λέξης Τριάς, ἡ ὁποία δύναται νά θεωρηθεῖ ὡς Τριαδικός ὕμνος. Ὅπως ὅμως καί νά ἔχει τό πράγμα, δέν παύει νά φανερώνει τό ἄφθαστο μεγαλεῖο, τόν βαθύτατο συμβολισμό καί τό ἀπύθμενο πνευματικό βάθος, πού κρύβεται στόν ἀνεκτίμητο θησαυρό τῆς Ὀρθόδοξης παράδοσης. Κληρονομιά βαρεῖα, πού συνεπάγεται ἀπέραντη ,τρομακτική εὐθύνη διάσωσής της, σέ μιά ἐποχή πού διακρίνεται γιά τήν ἀναιμική–«ἐπιδερμική» πνευματικότητα.

Ε. Τό φυσικό χρέος

Οἱ νέοι διακατέχονται ἀπό ἐπαναστατικότητα. Δέν δέχονται τοῦτο ἤ τό ἄλλο. Θέλουν νʼ ἀνατρέψουν ὅ,τι κατά τήν γνώμη τους ὑπάρχει σήμερα. Πασχίζουν γιά τήν ἀνατροπή τοῦ κατεστημένου, ὅπως τό νοιώθουν. Μόνιμα εἶναι ἀντιρρησίες. Καί καλά κάνουν! Ἀλίμονο σʼ ὅποιο νέο, δέν νοιώθει τούτη τήν ἐπαναστατικότητα μέσα του. Δέν εἶναι νέος. Δέν μπορεῖ νά εἶναι νέος. «Νέος θά πεῖ νά θέλεις νʼ ἀλλάξεις τόν κόσμο», εἶχε πεῖ ὁ Γκαῖτε τόσο εὔστοχα. Σʼ αὐτή τή νεανική ἔκρηξη οἱ πάντες ἀνησυχοῦν. Τρέμουν κυριολεκτικά. Φοβοῦνται. Καί γιατί; Μά γιά νά μή χάσουν τό παιχνίδι, ὁ καθένας ἀπʼ τή δική του τή σκοπιά. Θέλουν τούς νέους, ὀπαδούς τους! Συνεχιστές τῶν ἔργων τους! Καί τί κάνουν τότε; Καταβάλλουν κάθε προσπάθεια, προκειμένου τά παιδιά νά εἶναι… φρόνιμα! Ἥσυχα! Καλόβολα! Ὑπάκουα! Πλήρως ὑποταγμένα! Πού στό τέλος αὐτό καταλήγει νά σημαίνει, παιδιά μαλθακά! Χωρίς νοῦ, κρίση, βούληση καί σκέψη! Παιδιά ἄβουλα! Ἀποχαυνωμένα! Κοινῶς... ζυμάρια! Αὐτή ἡ κατάσταση στά σίγουρα εἶναι ἀπαράδεκτη. Γιατί δέν ἔχουμε πιά νέους μπροστά μας. Παιδιά πού συμβιβάστηκαν μέ τό «βόλεμα», τή «λούφα» καί τήν «ξάπλα», δέν ἀξίζουν τίποτα πιά! Κι ἀλίμονο στήν κοινωνία, ἄν ἔχει τέτοιους νέους. Δέν ὑπάρχει αὔριο γιʼ αὐτήν. Μά οὔτε καί προοπτική γιά τούς ἴδιους. Μέ νέους τοῦ... θερμοκηπίου πού φοβοῦνται τό ψύχος, τούς καύσωνες, τίς καταιγίδες καί τούς βοριάδες τῆς ζωῆς, ἆραγε τί μπορεῖ νά περιμένει κανείς; Αὐτή τήν κατάσταση, μόνο ἡ «διεθνής τῶν πονηρῶν» τήν θέλει. Καί μαζί της ὁ πονηρός! Γιʼ αὐτό κάνουν τά πάντα γιά νά καταπνίξουν κάθε ἐπαναστατικότητα καί διάθεση γιά δημιουργία τῶν νέων. Γιά νά τήν ἀποχαυνώσουν! Γιατί διαδίδουν καί ἐπιμένουν στά ναρκωτικά; Γιατί ἐξαπλώνουν παντοῦ σέ κάθε τόπο καί σημεῖο τή διαφθορά; Γιατί τούς ἔχουν ἐγκλωβίσει κυριολεκτικά στίς τόσες ὀθόνες; Γιατί στήν ἀνάγκη τῶν νέων γιά ψυχαγωγία, ἀπαντοῦν μέ τίς κάθε εἴδους αἰσθησιακές, λάγνες καί καταστρεπτικές διασκεδάσεις; Ἤ μέ τούς κανιβαλισμούς τῶν γηπέδων καί τῶν συναυλιῶν;

* * *

Παλιό τό κόλπο! Εἶναι γνωστή ἡ τακτική τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων, πού ἐγκαινίασαν καί συστηματικά ἐφήρμοσαν στήν πράξη τήν τακτική τῆς ὁμαδικῆς ψυχαγωγίας τοῦ λαοῦ, μʼ ἐκεῖνο τό γνωστό «ἄρτον καί θεάματα», πού ἦταν μάλιστα καί δωρεάν! Πότε τό ἔκαναν αὐτό; Ἀκριβῶς τή στιγμή ἐκείνη, πού ἤθελαν νά ἀποσπάσουν τήν προσοχή τοῦ λαοῦ ἀπʼ τά κοινά καί νά τόν ἀποτρέψουν ἀπό τίς ἀντιδράσεις καί ἐπαναστάσεις, γιατί τό καθεστώς τους κινδύνευε. Ναί, τότε! Τήν ἴδια τακτική ἀκολούθησαν καί ἐφάρμοσαν στήν πράξη πολλοί ἄρχοντες τοῦ Βυζαντίου, σέ περιόδους παρακμῆς τῆς αὐτοκρατορίας. Ὁ μαθητής τοῦ Ἰω. Χρυσοστόμου Ἅγ. Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης, περιγράφοντας τήν κατάσταση αὐτή, λέει τά ἑξῆς χαρακτηριστικά: «Ἐπειδή ἔκριναν ὅτι πρέπει νά ἀφανίσουν κόβοντας κάθε ρίζα ἐπανάστασης, ἀναζήτησαν καί βρῆκαν αὐτήν ἀκριβῶς τή διέξοδο. Ἔτσι, ἄλλων τήν προσοχή ἔστρεψαν σέ θεάματα, κι ἄλλων τήν ἀκοή γοήτευσαν μέ ἤχους, πού τούς γέμιζαν βέβαια μέ κακίες, ὅμως τούς ἀπομάκρυναν ἀπό κάθε ἐπιθυμία (ἤ τάση) γιά ἐπανάσταση. Εἶναι ἀποτελεσματικό, ἄλλων ἡ προσοχή νά ἐπικεντριστεῖ σέ θεάματα, ἄλλων ἡ ἀκοή νά γοητευθεῖ (παρασυρθεῖ) ἀπό ἤχους» (1). Αὐτή εἶναι ἡ τακτική καί κυρίως τό ἀποτέλεσμα τοῦ «παιδιά φρόνιμα»! Ὅμως τήν ἴδια τακτική, δυστυχῶς, ἐφαρμόζει σήμερα καί ἡ ἄλλη πλευρά. Ἐκείνη πού θέλει τούς νέους, καλύτερους ἀπʼ τούς ἄλλους. Πού μάχεται νά τούς δώσει προσανατολισμούς ἀνώτερους. Πού κοπιάζει γιά νά ἀποκτήσουν ἰδανικά καί ἀξίες. Καί γιατί αὐτό τό λάθος; Εἶναι ἁπλό. Ἀπό φόβο μήπως λοξοδρομήσουν. Ἀπό ἀνησυχία μήπως ἡ ἐπαναστατικότητά τους, πορευθεῖ ἀλλοῦ. Ὁπότε μέ τό «παιδιά φρόνιμα» ἔχουν τό κεφάλι τους ἥσυχο!

στα χωρίς καμμία ἀντίσταση, χωρίς ἐμπόδια.

* * *

Χριστοῦ τότε στά πρῶτα της βήματα, τά ἔβαλαν κυριολεκτικά μέ αὐτοκράτορες καί αὐτοκρατορίες, μέ σκληρούς τυράννους καί δημίους, ἔχυσαν τό αἷμα τούς ἄφθονο γιʼ αὐτήν καί τήν ἔφεραν στά πέρατα τῆς οἰκουμένης; Οἱ νέοι τῆς ἐποχῆς μέ τό γενναῖο, τό πραγματικά ἀλύγιστο καί ἀδαμάντινο ἐκεῖνο φρόνημά τους. Βλέπετε δέν ἦταν παιδιά φρόνιμα. Αὐτό σάν ἕνα ἁπλό παράδειγμα, πού μοῦ ἔρχεται πρόχειρα στό νοῦ. Τί νά πεῖ κανείς καί γιά τούς νέους τοῦ ʼ40; Ἐκεῖνα τά Ἑλληνόπουλα, πού τά ἔδωσαν ὅλα γιά τήν πατρίδα; Μέ τό ὄντως γενναῖο φρόνιμά τους, δέν εἶναι ὅτι κατέπληξαν τότε τήν οἰκουμένη, εἶναι ὅτι κυριολεκτικά ἔσωσαν τήν οἰκουμένη ἀπʼ τόν ναζισμό καί τόν φασισμό, τήν ἴδια ἀκριβῶς περίοδο πού ἄλλοι νέοι, τῆς Εὐρώπης κι αὐτοί, δέν προέβαλαν τήν παραμικρή ἀντίσταση καί ὑποτάχθηκαν ἀμέσως στούς κατακτητές! Νά κι ἕνα δεύτερο παράδειγμα… Ναί, αὐτός πού ἔχει φρόνημα, σημαίνει πώς ἔχει ἄποψη καί γνώμη. Πώς διαθέτει σκέψη, κρίση καί λογική. Τόν διακρίνει αὐτοπεποίθηση καί συναίσθηση πώς αὐτό πού πιστεύει ἔχει ἀξία καί ὑπερέχει. Σκεφθεῖτε τώρα, ἄν αὐτό δέν εἶναι τό ὅποιο φρόνημα, μά τό πραγματικά ἀνώτερο καί καλύτερο. Ἔτσι σʼ ἕνα κόσμο ὅπου κυριαρχεῖ τό κακό, ἡ ὑποκρισία, ἡ διαφθορά, κάποτε ἡ κατάντια, δέν ἔρχεται ἡ «φρονιμάδα» τῆς ὑποταγῆς, πού τά δέχεται ἀδιαμαρτύρητα ὅλα, γιά νά μή ἔχει προβλήματα, «σκοτοῦρες» καί μπλεξίματα. Ἔρχεται τό φρόνημα νʼ ἀνατρέψει τά πάντα. Ὅ,τι σάπιο καί τιποτένιο ὑπάρχει. Κάθε μηδαμινό καί ὀλέθριο. Τό δημοτικό μας τραγούδι μᾶς τό λέει περίφημα: «Βασίλη κάτσε φρόνιμα νά γίνεις νοικοκύρης...». Ὅμως ὁ Βασίλης πού δέν εἶναι παιδί «φρόνιμο», ἀλλά παιδί μέ πραγματικά γενναῖο φρόνημα, ὄχι μόνο δέν συμβιβάζεται καί ὑποτάσσεται σʼ αὐτό τό «βόλεμα», ἀλλά προχωρεῖ στά ἄγρια κι ἀπρόσιτα βουνά, μέσα στίς παντοειδεῖς στερήσεις, τούς κινδύνους καί τά βάσανα, γιατί τελικά δέν θέλει νά εἶναι «δοῦλος τῶν Τούρκων, κοπέλι τῶν ἀρχόντων». Καί χωρίς αὐτούς τούς γενναίους Βασίληδες, θά εἴμαστε ἀκόμη σκλάβοι καί ὑπηρέτες. Νά κι ἕνα τρίτο παράδειγμα… Ὅμως ἐδῶ ἄς σταθοῦμε γιά λίγο. Εἶναι ἀνάγκη νά τονίσουμε τοῦτο. Εἶναι πολλῶν εἰδῶν τά φρονήματα. Εἶναι πολλοί οἱ νέοι πού ἔχουν φρόνημα. Ὅμως ἐδῶ δέν μιλᾶμε γιά τό ὅποιο φρόνημα, γιά τήν ὅποια πίστη, γιά τήν κάθε ἰδεολογία. Φρόνημα εἶχαν καί οἱ χίππυς καί οἱ πάνκ. Ἆραγε εἶναι αὐτό τό φρόνημα, πού θέλει ἡ κοινωνία γιά νά ἀλλάξει καί νά προχωρήσει; Τό ἀνώτερο φρόνημα, εἶναι ὁπωσδήποτε τό μέγα ἀποτέλεσμα τῆς σωστῆς ἀγωγῆς. Τελευταῖα ὅλες οἱ στατιστικές ἀναφέρουν πώς οἱ ἐπαναστάτες, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός, ὅλο καί λιγοστεύουν. Οἱ πολλοί συμβιβάζονται μέ τίς… μεταρρυθμίσεις! Κι ἀναρωτήθηκα. Ἆραγε γιατί; Τόσο πολύ πέτυχαν ἐκεῖνοι πού θέλουν «φρόνιμα» νά γίνουνε τά νιάτα; Τόσο πολύ ἀπογοητεύτηκαν οἱ νέοι ἀπʼ τίς διάφορες ἐπαναστάσεις; Τόσο πολύ ἀπέτυχαν οἱ ἰδεολογίες, οἱ ἀξίες, τά πιστεύω; Μά τότε ποιά εἶναι τά δικά τους; Λοιπόν, τόσο πολύ λείπει τό ἀνώτερο φρόνημα, ἀπʼ τούς νέους τοῦ σήμερα; Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

* * *

* * *

Λάθος! Αὐτό πού πρέπει νά γίνει εἶναι νά ἀποκτήσουν οἱ νέοι μας φρόνημα. Καί μάλιστα, σωστό, ἀληθινό, ἀνώτερο φρόνημα. Νά γίνουν στή θεωρία καί στήν πράξη ὑποστηρικτικές κάθε μεγάλου κι ἀληθινοῦ. Αὐτό εἶναι τό πλέον τρανό, ἀλλά καί τό πλέον δύσκολο. Ποιοί ἀγκάλιασαν τήν Πίστη τοῦ

* * *

ἐκστρατεία ἔχει Π ΑΓΚΟΣΜΙΑ ἀπὸ τοὺς ἁπανταἀναληφθεῖ χοῦ Μακεδόνες τῆς Οἰκουμένης,

Τελική παρατήρηση

γιὰ τὴν προάσπιση τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας μας. Ἡ ἐκστρατεία ἐκδηλώνεται μέσω τῆς ἱστοσελίδας www.macedoniaontheweb.eu, ἐνῶ ἔχει κυκλοφορηθεῖ σχετικὴ ἀφίσα μὲ τὸν τίτλο: «Ποιὸς σᾶς ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ διαπραγματεύεστε τὸ ὄνομά μου;». Τὴν ἐκστρατεία συνυπογράφουν, μεταξὺ ἄλλων, οἱ Πανμακεδονικὲς Ὀργανώσεις Ὑφηλίου (Καναδᾶ, Η.Π.Α., Αὐστραλίας κ.λπ.), τὸ Ἑλληνο–Ἀμερικανικὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο (HANK) κ.ἄ.. Στὸ κείμενο τῆς ἀφίσας ἐπισημαίνεται: «Δὲν μᾶς ξεγελοῦν οἱ “γεωγραφικοὶ” προσδιορισμοί… Πεῖτε ὄχι στὴ σύνθετη ὀνομασία… ὅσες χῶρες κι ἂν ἀναγνωρίσουν τὴν ΠΓΔΜ, ἡ Ἑλλάδα ἔχει τὴν τελευταία λέξη… ὁ ἴδιος ὁ Κίρο Γκλιγκόροφ εἶχε δηλώσει “Εἴμαστε Σλάβοι… δὲν εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων… σοβαροὶ ἱστορικοὶ γελοῦν μὲ ὅσα συμβαίνουν στὴν χώρα μου…”». (18.10.2010), γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Καρδιναλίου Angelo Scola στὰ πλαίσια τοῦ ταξιδίου του στὴν Σερβία. Στὴν τελετὴ παρέστησαν ὁ παπικὸς «Ἀρχιεπίσκοπος» Βελιγραδίου Stanislav Hocevar καὶ ἀντιπροσωπεία τῆς Σερβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἐξάλλου, ὁ Angelo Scola μίλησε καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου μὲ θέμα: «Ὁ Χριστιανισμὸς σὲ διάλογο μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο». Λίγο πρὶν ὁ καρδινάλιος Ang. Scola εἶχε παρακολουθήσει τὸν ἑσπερινὸ στὸ παρεκκλήσιο τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Τὴν τελευταία ἡμέρα (19.10. 2010) τῆς παραμονῆς του στὴν Σερβία ὁ καρδινάλιος Ang. Scola ἐπισκέφτηκε τὸν Πατριάρχη Σερβίας κ. Εἰρηναῖο. Τὶς προηγούμενες παπικὸ ναὸ τῆς Παναγίας, Σ ΤΟΝΒελιγράδι τῆς«λειτουργία» στὸ Σερβίας τελέστηκε παπικὴ

ἡμέρες ἄλλωστε εἶχε προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ Καρδιναλίου Angelo Scola στὸν τάφο τοῦ Πατριάρχη κυροῦ Παύλου, ὅπου ἄναψε κερὶ καὶ «προσευχήθηκε» καθὼς καὶ στὸν καθεδρικὸ ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Σάββα. (Πληροφορίες ἀπὸ aktines.blogspot.com) νέος χάρτης κυκλοΕ ΠΙΣΗΜΟΣ, σὲ ὅλα Ὑπ.δημοτικὰ φορήθηκε ἀπὸ τὸ Παιδείας τῆς Τουρκίας τὰ

Ψάλλουμε ἐπίσης τόν τερερισμό, γιά νά θυμόμαστε τήν ἀνατροπή τῆς θρησκείας τῶν Ἑλλήνων, καί γενικά τῶν Ἐθνικῶν, οἱ ὁποῖοι μέ ἄψυχα ὄργανα δόξαζαν τούς ἄψυχους θεούς τους. Ἡ μουσική, ὅπως διδάσκει ὁ Πλάτων, εἶναι τριῶν λογιῶν. Ἡ πρώτη μέ τό στόμα, ἡ δεύτερη μέ τό στόμα καί μέ τά χέρια, ἡ τρίτη μόνο μέ τά χέρια. Ἐκείνη πού χρησιμοποιοῦσαν οἱ Ἕλληνες, γιά νά ψάλλουν στούς ἀναίσθητους θεούς τους, ἦταν ἡ μουσική τῶν χεριῶν. Οἱ Ἑβραῖοι χρησιμοποι οῦσαν τή μουσική τοῦ στόματος καί τῶν χεριῶν. Αὐτοί ἔψαλλαν στόν ζῶντα Θεό, ἀλλά εἶχαν σαρκώδη τή διάνοια καί ἑνωμένη μέ τίς

Δ. Ἀνατροπή τῶν Ἑλλήνων

σχολεῖα (μοιράστηκε καὶ σὲ cd) στὸν ὁποῖο Θράκη, Ἀνατ. Μακεδονία, Κρήτη, Κύπρος καὶ Ρόδος παρουσιάζονται ὑπὸ τὴν κατοχὴ τῆς Τουρκίας. Ὁ προκλητικὸς χάρτης ἀποκαλύφθηκε στὶς 30.9.2010 σὲ πρωτοσέλιδο τῆς «Μιλλιέτ». Θεωρήθηκε δὲ προκλητικὸς ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα διότι: «…παρουσιάζει νὰ ἀνήκουν στὴν Τουρκία τὸ Κιρκούκ, ἡ Μοσούλη, τὸ Ἄρμπιλ στὸ Β. Ἰρὰκ καὶ τὸ Βατοὺμ στὴ Γεωργία» καὶ ὄχι βέβαια γιὰ κάποιο ἄλλο λόγο. Τὸ ὅτι ὁ Χάρτης ἀνήκει στὸ τουρκικὸ Ὑπ. Παιδείας καὶ δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὴν «Μιλλιὲτ» καὶ «Χουρριέτ», οἱ ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν σὲ προβοκάτσιες κατὰ τῆς Ἑλλάδος θὰ ἔπρεπε νὰ προβληματίσει κάποιους στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο. (Πληροφορίες ἀπὸ hellenicrevenge.blogspot.com, asimpiestos.blogspot.com) ὁμιλία του, Σ Ε ΠΡΟΣΦΑΤΗ συγκινήσεωςποὺ σκόρπισε ρίγη καὶ ὑπερηφάνειας, ὁ νέος Διοικητὴς τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ. Συνταγματάρχης Συμεὼν Κεβεντζίδης, μιλώντας σὲ ἕνα κατάμεστο ἀμφιθέατρο στὸ Δῆμο Στροβόλου, γιὰ τὰ 50 χρόνια τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ. δήλωσε τὸ αὐτονόητο: «Στόχος τῆς ΕΛΔΥΚ, ἂν οἱ περιστάσεις τὸ ἐπιβάλουν, εἶναι ἡ πολεμικὴ σημαία της νὰ ξανακυματίσει στὸν

Τοῦ κ. Ἀντωνίου Κ. Καλογήρου

ΧΕΙΜΑΡΡΑ ὑπῆρξε ἀνέκαθεν Η στόχος τοῦσυγκέντρωνε στὰ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ, καθὼς

Πενταδάκτυλο». «Ἡ ΕΛ.ΔΥ.Κ. ἐκπροσωπεῖ τὴν ἐπίσημη παρουσία τῆς Ἑλλάδας στὴν Κύπρο καὶ θὰ κάνει ὅτι χρειαστεῖ γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ αὐτὴ τὴν παρουσία», συμπλήρωσε ὁ Ἕλληνας Ἐπιτελής. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκδήλωσης Ἄγημα μετέφερε τὴν αἱματοβαμμένη πολεμικὴ σημαία τῆς ΕΛ.ΔΥ.Κ. ἀπὸ τὸ στρατόπεδο τῆς Ἑλληνικῆς Δύναμης στὸ Γερόλακκο. (Πληροφορίες ἀπὸ www.defencenet.gr)

ἑπτὰ χωριά της, πόλη τῆς Χειμάρρας, Δρυμάδες, Παλάσα, Πηλιούρι, Κηπαρό, Βοῦνο τὸν πιὸ μαχητικὸ πυρῆνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μὲ ἰσχυρὴ αὐτονομιστικὴ συνείδηση. Ὅταν ὁ Ἐνβὲρ Χότζα τὸ 1946–1947 καθόρισε τὶς μειονοτικὲς ζῶνες, ἐξαίρεσε τὴν Χειμάρρα, μὲ στόχο νὰ τὴν ἀποκόψει ἀπὸ τὸν μειονοτικὸ κορμὸ τοῦ Νότου καὶ νὰ τιμωρήσει τοὺς Χειμαρριῶτες, οἱ ὁποῖοι στὶς βουλευτικὲς ἐκλογὲς τοῦ 1945 δὲν τοῦ ἔδωσαν οὔτε μία ψῆφο. Τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ ὁμογενεῖς Ἕλληνες Βορειοηπειρῶτες καταγγέλλουν μεθοδεύσεις μὲ στόχο τὴν ὑφαρπαγὴ τῶν περιουσιῶν τους. Τὸ φαινόμενο Ἀλβανῶν καὶ κυρίως Λιάπηδων, ποὺ ἐγκατέστησε ὁ Χότζα στὴν περιοχὴ μὲ σκοπὸ τὴν ἀλλοίωση τῆς ἐθνοτικῆς σύνθεσης τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ ὁποῖοι διεκδικοῦν μὲ ἀμφιβόλου γνησιότητας προπολεμικὰ ἔγγραφα περιουσίες Ἑλλήνων, εἶναι συχνό. Ἄλλωστε ἡ Χειμάρρα ἀποτελεῖ τὸ τουριστικὸ φιλέτο τῆς Ἀλβανίας καὶ Ἰταλικῶν ὅσο καὶ Ἀλβανικῶν συμφερόντων. Ἐπιχειρήσεις δραστηριοποιοῦνται ἔντονα μὲ σκοπὸ τὴν ἀγορὰ καὶ ἀξιοποίηση τῶν μαγευτικῶν παραλίων της. (Πληροφορίες ἀπὸ www.kathimerini.gr) 

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Ἀναγνωρίζει εὐθύνας εἰς τήν Ἐκκλησίαν διά τήν κρίσιν ἀλλά καί εἰς ὅλας τάς βαθμίδας τῶν κληρικῶν, διότι ἔχουν ἀρνηθῆ τόν ἀσκητικόν τρόπον ζωῆς καί δέν παραδειγματίζουν τόν πιστόν λαόν μέ τήν βιοτήν των
ΑΡΑΘΕΤΟΜΕΝ Πεἰσήγησιν τοῦ Σετήν συγκλονιστικήν
Εἶναι καὶ ἄλλες χῶρες, ποὺ εὑρίσκονται σὲ δεινὴ οἰκονομικὴ θέση καὶ λαμβάνουν σκληρὰ οἰκονομικὰ μέτρα, δὲν εὑρίσκονται ὅμως στὴν ἴδια ἀνυποληψία, στὴν ὁποία εὑρίσκεται ἡ χώρα μας. Πρόκειται γιὰ ἕνα διεθνῆ διασυρμὸ καὶ χλευασμὸ τῆς πατρίδας μας καὶ τῶν κατοίκων της, ποὺ τραυματίζει τὴν ἐθνική μας ἀξιοπρέπεια. Ἀκούσαμε ἀπὸ ὁμογενεῖς ὅτι ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ ντρέπονται νὰ δηλώνουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες, διότι αὐτὴ ἡ πληροφορία προκαλοῦσε τὸν χλευασμὸ τῶν συνομιλητῶν τους. Ἡ αἰτία τοῦ διασυρμοῦ ὀφείλεται στὰ ψευδῆ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἔδιναν στὴν παγκόσμια κοινότητα καὶ στὰ ἁρμόδια εὐρωπαϊκὰ ὄργανα οἱ ὑπεύθυνες –ὑποτίθεται– ἑλληνικὲς κυβερνήσεις. Μία συνειδητὴ προσπάθεια ἐξαπάτησης, τὴν ὁποία ἐὰν ἔκανε ἕνας ἁπλὸς ἕλληνας πολίτης ἀπέναντι στὸ ἑλληνικὸ δημόσιο, θὰ ὁδηγεῖτο σὲ δικαστικὴ κρίση καὶ καταδίκη. Μία τέτοια συμπεριφορὰ ἐξέθεσε διεθνῶς τὴ χώρα μας, τραυμάτισε καίρια τὴν ἀξιοπρέπειά της καὶ μᾶς εὐτέλισε ὡς λαὸ στὴ διεθνῆ κοινότητα. Εἶναι προφανὲς ὅτι τέτοιες συμπεριφορὲς προέρχονται ἀπὸ ἀνθρώπους διεφθαρμένους, οἱ ὁποῖοι ὑποτάσσουν στὸ ἀτομικὸ συμφέρον καὶ στὴν ἰδιοτέλειά τους, τὴν οἰκονομία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ. Δομικὰ στοιχεῖα αὐτῆς τῆς οἰκονομικῆς κρίσης εἶναι ἡ διαφθορὰ τῶν θεσμῶν, ἡ διαφθορὰ τῆς κοινωνίας καὶ τῶν ἐπὶ μέρους πολιτῶν, καθὼς καὶ τὰ φαινόμενα τῆς διαπλοκῆς. Ὅλα αὐτὰ τὰ νοσηρὰ φαινόμενα, δείχνουν ἐν τέλει τὴν ἀληθινὴ ποιότητα τῆς κρίσης, ἡ ὁποία εἶναι πνευματικὴ καὶ ἔχει σὰν καρπὸ της τὴν οἰκονομική. Ἤδη ἡ δυσαναλογία μεταξὺ παραγωγῆς καὶ κατανάλωσης συνιστᾶ ὄχι μόνον οἰκονομικὸ μέγεθος, ἀλλὰ πρωτίστως πνευματικὸ γεγονός. Σημεῖο πνευματικῆς κρίσης, τὸ ὁποῖον ἀφορᾶ τόσο τὴν ἡγεσία, ὅσο καὶ τὸ λαό. Μία ἡγεσία, ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ σταθεῖ ὑπεύθυνα ἀπέναντι στὸ λαό, ποὺ δὲν μπόρεσε ἤ δὲν ἤθελε νὰ μιλήσει τὴ γλώσσα τῆς ἀλήθειας, ποὺ πρόβαλε λαθεμένα πρότυπα, ποὺ καλλιέργησε τὶς πελατιακὲς σχέσεις, μόνο καὶ μόνο γιατί εἶχε σὰν στόχο τὴν κατοχὴ καὶ τὴ νομὴ τῆς ἐξουσίας. Μία ἡγεσία, ποὺ παγίδευσε τὸ λαὸ δίδοντας οἰκονομικὲς παροχὲς χωρὶς νὰ ὑπάρχουν τὰ ἀνάλογα ἀποθέματα. Μία ἡγεσία, ποὺ γνώριζε τὴν κατάσταση τῆς οἰκονομίας τῆς χώρας, ἀλλὰ ποὺ ἐγκληματικὰ σιωποῦσε. Μία ἡγεσία, ποὺ οὐσιαστικὰ ὑπονόμευσε τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῆς χώρας καὶ τοῦ λαοῦ. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἕνας λαὸς, ποὺ λειτούργησε ἀνεύθυνα. Πού γνώριζε καὶ ἄκουγε ὅτι οἱ παροχὲς, τὶς ὁποῖες τοῦ πρόσφερε ἡ ἡγεσία δὲν προήρχοντο ἀπὸ τὴν ἐγχώρια παραγωγή, ἀπὸ ἀποθέματα, ἀλλὰ ἀπὸ δάνεια. Ἕνας λαὸς, ποὺ δὲν ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν προκοπὴ τῆς χώρας, ποὺ οὐδέποτε πρόσεξε σχετικὲς προειδοποιήσεις, ἀλλὰ παραδόθηκε στὴν εὐμάρεια, στὸν εὔκολο πλουτισμὸ καὶ στὴν καλοπέραση, ἐπιδόθηκε στὴν κομπίνα καὶ στὴν ἐξαπάτηση, ποὺ δὲν προβληματίσθηκε γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων, ποὺ στερημένος ἀπὸ οὐσιαστικὴ παιδεία δὲν στάθηκε μὲ κριτικὸ πνεῦμα ἀπέναντι στὴν ἐξουσία. Ἡ αὐθαίρετη ἀπαίτηση δικαιωμάτων ἀπὸ συντεχνίες καὶ κοινωνικὲς ὁμάδες μὲ πλήρη ἀδιαφορία γιὰ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ ὁδήγησαν κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος στὴν σημερινὴ κατάσταση. Ἡ οὐσία τῆς πνευματικῆς κρίσης εἶναι ἡ ἀπουσία νοήματος ζωῆς καὶ ὁ ἐγκλωβισμὸς τοῦ ἀνθρώπου στὸ εὐθύγραμμο παρόν, δηλαδὴ ὁ ἐγκλωβισμός του στὸ ἐγωκρατούμενο ἔνστικτο. Ἕνα παρὸν χωρὶς μέλλον, χωρὶς ὅραμα. Ἕνα παρὸν καταδικασμένο στὸ ἀνιαρὸ καὶ μονότονο. Ἡ μετατροπὴ τῆς ζωῆς σʼ ἕνα χρονικὸ διάστημα ἀνάμεσα σὲ δύο ἡμερομηνίες, αὐτές, τῆς γέννησης καὶ τῆς ταφῆς, μὲ ἄγνωστο τὸ μεταξύ τους διάστημα. Σὲ μία τέτοια προοπτικὴ τὸ ἄ– σκοπο συναγωνίζεται τὸ παρὰ–λόγο καὶ τὸν ἀγώνα τὸν κερδίζει πάντα τὸ τραγικό, ὅπως θαυμάσια ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος –πλέον– Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ὅταν ἀπευθύνεσαι σὲ νέους ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἐρωτᾶς: «γιατί παιδί μου παίρνεις ναρκωτικά;» καὶ σοῦ ἀπαντοῦν: «πέστε μου ἐσεῖς γιατί νὰ μὴ πάρω; Δὲν ἐλπίζω τίποτα, δὲν περιμένω τίποτα, ἡ μόνη μου χαρὰ εἶναι ὅταν τρυπάω τὴν ἔνεση καὶ ταξιδεύω» ἤ ὅταν ἐπισημαίνεις σὲ ἕνα νέο ἄνθρωπο ὅτι παίρνοντας ναρκωτικὰ θὰ πεθάνει καὶ ἐκεῖνος σοῦ ἀπαντᾶ μὲ ἕνα τραγικὸ χαμόγελο: «ἐσεῖς δὲν καταλαβαίνετε ὅτι ἐγὼ παίρνω ναρκωτικὰ γιὰ νὰ ζήσω» τότε ἀντιλαμβάνεσαι πόσο ἀπίστευτα ἀληθινὸς καὶ πόσο τραγικὰ ἐπίκαιρος εἶναι ὁ Ἅγιος αὐτὸς τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος. Ἑπόμενο εἶναι μία οὐσιαστικὴ ἀπουσία νοήματος τῆς ζωῆς νὰ τὴν ὁδηγεῖ σὲ κατανάλωση, σὲ κυνήγι εὐδαιμονίας, σὲ ἀναζήτηση ἐγωϊστικῆς ἀπόλαυσης. Τὸ ἄγχος τῆς ἀνασφάλειας –μίας ἀνασφάλειας ποὺ εἶναι πλέον κατάσταση ὑπαρξιακὴ– κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ζεῖ σὲ κλίμα πανικοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀπουσία νοήματος ζωῆς συνιστᾶ τὴν πιὸ ριζική, τὴν προσωπικὴ κρίση τοῦ ἀνθρώπου. Σηματοδοτεῖ τὴν ὑπαρξιακή του ἀποτυχία μὲ ὅλες τὶς περαιτέρω τραγικὲς συνέπειες, τὴν ἀνικανότητά του νὰ ἀντισταθεῖ σὲ ὅ,τι τὸν εὐτελίζει. Ἔγινε πολὺς λόγος στοὺς ἔσχατους καιροὺς γιὰ τὴ διαφθορὰ τῆς δημόσιας ζωῆς καὶ τὴ λεηλασία τοῦ κράτους. Ἡ πάταξή της ἔγινε σημαία γιὰ τὴ διεκδίκηση τῆς ἐξουσίας.Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν μία βαθύτερη καὶ μεγαλύτερη διαφθορὰ καὶ μία κοινωνία ζωσμένη στὸ μαγγανοπήγαδο μίας πολιτικῆς χωρὶς ὁράματα, ποὺ ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβει ὅτι ἡ διαφθορὰ εἶναι πράξη ἀπόγνωσης, ἕνα κυνήγι εὐτυχίας σʼ ἕνα κόσμο, ποὺ θεοποίησε τὴν κατανάλωση. Ὅταν δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὅραμα ζωῆς πέρα ἀπὸ τὴν κατανάλωση, ὅταν ἡ οἰκονομικὴ δύναμη καὶ ἡ ἐπίδειξή της γίνεται ὁ μόνος τρόπος κοινωνικῆς καταξίωσης, τότε ἡ διαφθορὰ εἶναι ὁ μόνος δρόμος ζωῆς, διότι διαφορετικά, ἂν δὲν εἶσαι διεφθαρμένος, εἶσαι ἀνόητος. Τὸ κυνήγι τῆς κατανάλωσης, ποὺ πηγάζει ἀπὸ μία ζωὴ χωρὶς νόημα, μετέτρεψε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἐλεύθερη προσωπικότητα σὲ γρανάζι μίας ἀπρόσωπης μηχανῆς. Ἡ οἰκονομία δὲν ὑπηρετεῖ πλέον τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἀπρόσωπο γρανάζι τῆς οἰκονομίας, ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλέον ὑποταχθεῖ σʼαὐτήν. Τὸ ἐρώτημα–δίλημμα τοῦ Ντοστογιέφσκι τὸ βλέπουμε καὶ σήμερα μπροστά μας. Ἐλευθερία ἤ εὐτυχία; Σήμερα ὁ ἄνθρωπος δικαίως τρέμει μήπως μειωθεῖ τὸ εἰσόδημά του, ἀλλὰ δὲν ἀνησυχεῖ τὸ ἴδιο γιὰ τὸ ἔλλειμα παιδείας, ποὺ ἀφορᾶ τὰ παιδιά του καὶ δὲν ἀγωνιᾶ γιὰ τὸν εὐτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Εἴμαστε μία χώρα ποὺ ἴσως δὲν εἶναι ἐλεύθερη πιά, μία χώρα ποὺ ἴσως στὴν οὐσία διοικεῖται ἀπὸ ἄλλους, ποὺ φαίνεται νὰ ἐκχώρησε τὴν ἐθνική της κυριαρχία στὰ χέρια ξένων, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μᾶς νοιάζει πλέον. Ἆραγε θὰ συνετισθεῖ ὁ λαός μας, θὰ καταλάβει πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι αὐτὴ ἡ ὥρα, γιατί κάποιοι τὴν χρησιμοποιοῦν γιὰ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν πνευματικὴ ταυτότητά του, νὰ τὸν καταστήσουν ὁριστικὰ ξένο μὲ τὶς ρίζες καὶ τὴν παράδοσή του; Ἡ συζήτηση καὶ μόνο γιὰ τὴν ἀφαίρεση τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀπὸ τὴν σημαία τῆς χώρας μας εἶναι ἐνδεικτική. Ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστής, στὸ σχετικὸ ἔργο τοῦ Ντοστογιέφσκι, σχολιάζοντας τὸν πρῶτο πειρασμὸ τοῦ Χριστοῦ στὴν ἔρημο τοῦ λέγει: «Θέλεις νὰ πᾶς στὸν κόσμο καὶ πηγαίνεις μὲ ἀδειανὰ χέρια, μὲ κάποια ἀόριστη ὑπόσχεση μίας ἐλευθερίας, τὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι μὲ τὴν ἁπλοϊκότητά τους καὶ τὴν φυσική τους ἀμβλύνοια δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν καὶ ποὺ τὴν φοβοῦνται... Βλέπεις ὅμως τὶς πέτρες σʼαὐτὴ τὴ γυμνὴ καὶ φλογισμένη ἔρημο; Κάμε τες ψωμιὰ καὶ ἡ ἀνθρωπότης θὰ σὲ ἀκολουθήσει σὰν κοπάδι εὐγνῶμον καὶ ὑποτακτικό». Ἕνα ἀκόμη χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῆς τῆς πνευματικῆς κρίσης εἶναι ἡ κατάσταση τῆς Παιδείας στὸν τόπο μας. Ἐδῶ τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι ὅτι οἱ ὑπεύθυνοι τῆς Πολιτείας ἀδυνατοῦν νὰ συλλάβουν τὴν οὐσία της. Ἡ Παιδεία στὸν τόπο μας ἔχει πλέον τελειώσει. Τὸ σημερινὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα διαστρέφει συστηματικὰ καὶ συνειδητὰ τὸ μαθητή, οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, ἂν ὑπάρχουν, σιωποῦν, οἱ πνευματικὲς ἀξίες ἔχουν καταπέσει, τὰ πρότυπα ἔχουν χαθεῖ. Γιὰ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστὲς χρησιμοποιοῦμε συνήθως ἕνα ρῆμα. Τὸ ρῆμα “φορτώνω”. Φορτώνουμε τὸν ὑπολογιστὴ μὲ δεδομένα. Ἡ σημερινὴ ἐκπαίδευση “φορτώνει” τὸν ἐγκέφαλο τῶν παιδιῶν μας μὲ ὕλη. Τὸ σχολεῖο καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ἀγωνίζονται νὰ τελειώσουν τὴν ὕλη. Αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ὕψιστος στόχος. Ὁ μαθητής, σὰν πρόσωπο, εἶναι ἀπών ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία. Τὰ παιδιὰ μας μέσα στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο περνοῦν τὰ κρισιμότερα χρόνια της ζωῆς τους καὶ τὸ σημερινὸ σχολεῖο εἶναι ἀπολύτως ἀδιάφορο γιὰ τὸν μαθητὴ σὰν πρόσωπο, γιὰ τὴν ψυχή του. Τὸ σημερινὸ σχολεῖο τεμαχίζει τὴν προσωπικότητα τοῦ μαθητῆ, τὸν ἀκρωτηριάζει ὀντολογικὰ καὶ τὸν διαστρέφει ἔχοντάς τον μεταποιήσει σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ, στὸν ὁποῖο τὸ μόνο ποὺ ἔχει νὰ προσφέρει εἶναι νὰ τὸν “φορτώνει”, ἔτσι τοῦ ἔχει ἀχρηστεύσει καὶ τὴν κριτικὴ ἱκανότητα. Τὰ παιδιὰ μας μεγαλώνουν σήμερα μόνο “σοφία καὶ ἡλικία”, ἀλλὰ ὄχι “καὶ χάριτι” καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ δράμα τους. Μὲ μία τέτοια στάση τὸ σύνθημα τοῦ σημερινοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, “πρῶτα ὁ μαθητής”, μόνον σὰν κακόγουστο ἀστεῖο μπορεῖ νὰ ἠχήσει ἤ σὰν πικρὴ εἰρωνεία ἀπέναντι στὸ πρόσωπο τοῦ μαθητῆ. Ὅταν τὸ Ὑπουργεῖο ἀναζητεῖ νὰ συνδέσει τὴν δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση μὲ τὴν παραγωγή, κάτι ποὺ λογικὰ τὸ κάνει ἡ ἀνώτατη ἐκπαίδευση, ὅταν δὲν καταλαβαίνει ὅτι ἡ μέση ἐκπαίδευση πρέπει νὰ συνδεθεῖ μὲ τὴν ἀγωγὴ καὶ τὴ διαμόρφωση τῆς προσωπικότητας τοῦ μαθητῆ, ὅταν ἀχρηστεύει τὴν σύγχρονη ἐγκύκλιο παιδεία, τότε ἡ Παιδεία στὸν τόπο μας εἶναι τελειωμένη καὶ τότε συνειδητοποιεῖ κανεὶς καὶ τὴν διαρκῶς ὀγκουμένη ἀντίδραση τῶν μαθητῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπικαιρότητα τῆς Γραφικῆς ρήσης: «εἰ τὸ φῶς τὸ ἐν σοί σκότος, τὸ σκότος πόσον»; καὶ ὑποκριτικά, ἀλλὰ σὰν ἐλεύθερη καὶ συνειδητὴ ἐπιλογὴ ἑνὸς τρόπου ζωῆς. Δὲν θελήσαμε νὰ εἴμαστε “οἱ ἄλλοι”, οἱ μὴ συσχηματιζόμενοι μὲ τὸν παρόντα κόσμο. Προκαλέσαμε μὲ τὴν οἰκονομική μας ἄνεση, μὲ τὴν προσχώρησή μας στὴν ἐκκοσμίκευση, μὲ τὴν ἀπουσία τῆς λιτότητας στὶς ἐκδηλώσεις μας καὶ ἐνίοτε καὶ στὴν ἀμφίεσή μας. Μὲ τὴν ἐπιδίωξη τῆς ἄνεσης ἀκόμη καὶ στὴν μοναστική μας ζωή, μὲ τὴν δυσκολία ποὺ δημιουργήσαμε στοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους νὰ μᾶς προσεγγίσουν, κάποτε καὶ μὲ τὴν ποιότητα τῆς φιλανθρωπίας μας. Μιλήσαμε πολλὲς φορὲς γιὰ τὰ κανονικά μας δικαιώματα, σπάνια ὅμως γιὰ τὶς κανονικές μας εὐθύνες. Συνερχόμεθα σὲ Συνόδους, ἀλλὰ θεωροῦμε ὅτι οἱ Συνοδικὲς ἀποφάσεις σταματοῦν στὰ ὅρια τῶν Μητροπόλεών μας. Ἀλλὰ τότε γιατί συνερχόμεθα; Ἀφήσαμε μία χαλαρότητα νὰ μουδιάσει τὴν πνευματική μας ζωὴ καὶ θεωρήσαμε τὴν ἀσκητικότητα σὰν ἄκρο καὶ ὄχι σὰν τὸ αὐθεντικὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος. Ἀνεχθήκαμε συμπεριφορὲς Ἱ. Μονῶν, μοναχῶν καὶ κληρικῶν, ποὺ ὀλίγον ἀπέχουν ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι ἀντιεκκλησιαστικές, γιατί ὄχι καὶ ἀντίχριστες. Γίναμε κάποιες φορὲς πομπώδεις, ἀλλὰ πολὺ λίγο οὐσιαστικοὶ καὶ αὐθεντικοί. Ὁ κηρυκτικὸς μας λόγος ἔχασε τὸ πνευματικό του νεῦρο. Ἐγκατέλειψε ἐν πολλοῖς τὴν Θεολογία καὶ τὴν Κατήχηση, ἔχασε τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ τὸν διάλογο μὲ τὶς πνευματικὲς ἀναζητήσεις τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου Συντελέσαμε στὴ σύγχυση τοῦ λαοῦ μας, στὸν ἀποπροσανατολισμό του, ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ οὐσιώδη. Κινηθήκαμε στὴ βάση τῆς κοσμικότητας καὶ λειτουργήσαμε σὰν μονάδες διοικητικές, οἰκονομικές, ἐξουσιαστικὲς καὶ ὄχι σὰν μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Λησμονήσαμε τὴν πρωτοχριστιανικὴ Ἐκκλησία, τὴν Ἐκκλησία τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ὅπου εἶχαν ὅλοι τὰ πάντα κοινά, ὅπου μετεῖχαν ὁ ἕνας στὸ πρόβλημα τοῦ ἄλλου. Κάναμε καὶ κάνουμε Συνέδρια, ἀλλὰ γιατί; Πότε προβληματιστήκαμε γιὰ τὴν πορεία τῶν ἀποφάσεών τους, γιὰ τὸ πέρασμά τους στὴν καθημερινότητα τῆς Ἐκκλησίας μας; Προβάλλουμε τὸν κοινοβιακὸ τρόπο ζωῆς σὰν παράδειγμα, ἀλλὰ δὲν τὸν ζοῦμε. Λησμονήσαμε ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία συνεχίζεται καὶ μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία. Εἶναι ἄγνωστο ὅτι ὑπάρχουν Μητροπόλεις, πού οἰκονομικὰ πολὺ δυσκολεύονται; Πόσο θυμόμαστε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐνήργησε σὲ ἀνάλογες περιπτώσεις ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Τὸ πλέον ὀδυνηρὸ ἐξ ὅλων εἶναι, ὅτι γίναμε στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ, καὶ ὄχι πάντοτε ἄδικα, μέρος τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, ποὺ καταρρέει καὶ κινδυνεύουμε νὰ μᾶς συμπαρασύρει. Ὁ εὐσεβὴς λαὸς μᾶς κατηγορεῖ γιʼαὐτὸ καὶ μᾶς καταλογίζει εὐθύνη, μᾶς θεωρεῖ συνενόχους γιὰ τὴν κατάσταση, στὴν ὁποία εὑρίσκεται ἡ χώρα. Ἡ εὐθύνη μας δὲν εἶναι ὅτι δὲν ἀναχαιτίσαμε ἐμεῖς τὴν κρίση, ἀλλὰ ὅτι δὲν ἀντιδράσαμε, δὲν ἀντισταθήκαμε, δὲν ὁμολογήσαμε. Δὲν σταθήκαμε δυστυχῶς κριτικά, δηλαδὴ πνευματικὰ καὶ ὄχι ἀντιπολιτευτικὰ ἀπέναντι στὴν ἐξουσία. Προσπαθήσαμε νὰ τὴν πείσουμε ὅτι εἴμαστε δικοί της, στηριχθήκαμε στὰ δεκανίκια της καὶ τώρα εἰσπράττουμε ὀργή. Οἱ ἀντιτιθέμενοι στὴν Ἐκκλησία εὑρίσκουν εὐκαιρία νὰ ἐπιτεθοῦν μὲ δριμύτητα ἐναντίον της, νὰ ἀπαιτοῦν τὸν χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐμφανίσουν τὴν Ἐκκλησία ὡς ἐμπλεκομένη μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία καὶ καταφέρνουν νὰ πείθουν πολλούς. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἔχουν δίκαιο, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς δὲν προσέξαμε πάντα καὶ ὅσο χρειαζόταν. Διεκδικοῦμε ὡς ἐξουσία, προσπαθοῦμε νὰ πείσουμε τὴν ἐξουσία ὅτι μᾶς χρειάζεται καὶ δίνουμε ὄπλα στὰ χέρια τους. Ἐπιτρέψαμε τὰ πραγματικὰ ἤ κατασκευασμένα σκάνδαλα νὰ γίνουν ἐργαλεῖο στὰ χέρια τῶν ἐμπόρων τῆς κατεδάφισης καὶ δὲν ἀντιδράσαμε ἄμεσα καὶ δραστικὰ πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις. Δείξαμε περίεργη ἀνοχὴ σὲ ἠθικὰ σκάνδαλα. Δείξαμε ἀνοχὴ σὲ σημεῖο, ποὺ ἄγγιξε τὴν ἐνοχή. Ταλαιπωρήθηκε πολὺ καὶ ἐπὶ πολὺ χρόνο ἡ Ἐκκλησία μας μὲ θλιβερὲς ὑποθέσεις. Ἔχουμε τεράστια εὐθύνη γιὰ τὸν πολυκαιρισμὸ τέτοιων θλιβερῶν καὶ δυσωνύμων καταστάσεων. Κάναμε ἄτολμες κινήσεις, πήραμε περίεργες ἀποφάσεις, ὀχυρωθήκαμε πίσω ἀπὸ δικονομικοὺς ὅρους, δημιουργήσαμε περίεργα δικαστικὰ τετελεσμένα καὶ ἐκτεθήκαμε, ἀρνηθήκαμε ἕνα γενναῖο ξεκαθάρισμα, ἀφήσαμε ἐπὶ μῆνες ὀχετοὺς βρωμιᾶς διὰ τῆς τηλοψίας νὰ μολύνουν τὶς ἀκοὲς καὶ τὶς συνειδήσεις τοῦ πληρώματος, προκαλέσαμε μὲ ἀποφάσεις, ποὺ γέμισαν ὀργὴ τὸν πιστὸ λαό μας καὶ χλεύη τοὺς ἐναντίους, γιὰ νὰ φθάσουμε στὰ γνωστὰ ἀδιέξοδα. Δὲν εἴχαμε καθαρὸ λόγο. Προκρίναμε, μὲ ἀποφάσεις τῶν ὀργάνων μας, τὸ “φιλάδελφον” εἰς βάρος τοῦ φιλόθεου καὶ τοῦ φιλάνθρωπου. Εἶναι σκληρὰ τὰ λόγια, ἀλλὰ αὐτὰ μᾶς καταμαρτυροῦν οἱ δικοί μας ἄνθρωποι. Ἀφήσαμε ἀπροστάτευτη τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ κατηγορεῖται ἀπὸ τοὺς ἐναντίους. Δὲν προσέξαμε τὶς χειροτονίες τῶν κληρικῶν μας. Κυκλοφοροῦν δυστυχῶς θαρρετὰ καὶ προκλητικά, ὄχι μόνο στοὺς δρόμους ἀλλὰ καὶ στὸν κυβερνοχῶρο, κληρικοὶ, ποὺ ἀδιάντροπα προσβάλλουν τὸ τίμιο ράσο καὶ τύπτουν τὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ. Δείχνουμε ἀνοχὴ σὲ ποικίλες ἐκτροπὲς κληρικῶν μας καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀποθαρρύνουμε σοβαροὺς ἀνθρώπους, πού θέλουν νὰ διακονήσουν τὴν Ἐκκλησία. Διδάσκουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι κλῆρος καὶ λαός. Τὸ λαϊκὸ στοιχεῖο ὅμως δὲν συμμετέχει πολὺ ἐνεργά, δὲν τοῦ ἀναθέσαμε εὐθύνες καὶ διακονίες, οἱ ὁποῖες τοῦ ἀνήκουν. Δὲν σταθήκαμε ὅσο ἔπρεπε κοντὰ στὴ νεολαία μας. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἐνοριακούς μας ἱ. ναοὺς δὲν εἶναι φιλόξενοι χῶροι γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μας. Δημιουργοῦμε χώρους γιὰ νὰ προσφέρουμε καφὲ στὰ μνημόσυνα, ἀλλὰ ὄχι χώρους γιὰ τὰ παιδιά μας. Μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ παρουσία τους. Φοβόμαστε μήπως μᾶς λερώσουν τὸν χῶρο καὶ δὲν σκεπτόμαστε τὴν ταλαιπωρία τῶν ψυχῶν τους. Οἱ Κατηχητὲς μας πολλὲς φορὲς περνοῦν δύσκολα μὲ τὰ στελέχη τῶν ἱ. ναῶν μας. Δὲν εἶναι ἆραγε ἐνδεικτικὸ ὅτι στὴν Σύνοδο τῶν Ἐφήβων συμμετεῖχαν παιδιὰ μόνο ἀπὸ 20 Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας μας, τὴ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν συγκρότησή της ἦταν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου; Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ συμμετεῖχαν νέοι, ποὺ πληροφορήθηκαν γιὰ τὴν προσπάθεια αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ διαδίκτυο καὶ δήλωσαν συμμετοχὴ καὶ μᾶς ἐξέπληξαν μὲ τὸν ἀνεπιτήδευτο λόγο τους καὶ τὶς εὐχαριστίες τους, γιατί τοὺς δώσαμε βῆμα γιὰ νὰ μιλήσουν. Δίνουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔχουμε κουραστεῖ μὲ τοὺς νέους μας ἤ ὅτι εἴμεθα κλεισμένοι στὴν αὐτάρκειά μας. Τὰ λόγια μὲ τὰ ὁποῖα προσφώνησε τὸν Μακαριώτατο καὶ τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Συνόδου τῶν Ἐφήβων εἶναι πολὺ σημαντικά. Εἶπε τὸ νέο αὐτὸ παιδὶ γιὰ τὴν πρωτοβουλία αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας: “Τὸ κάλεσμα αὐτὸ φέρνει ἕνα μήνυμα αἰσιοδοξίας σὲ ἐμᾶς τοὺς νέους, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι κοντά μας καὶ μᾶς τὸ ἀποδεικνύει ἔμπρακτα, δίνοντάς μας φωνὴ μέσα ἀπὸ τέτοια προγράμματα. Μπορεῖ νὰ νομίζετε ὅτι οἱ νέοι δὲν ἐνδιαφέρονται πιὰ γιὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως αὐτὸ εἶναι μία μεγάλη παρεξήγηση. Ἡ Νεολαία εἶναι ἐδῶ καὶ μπορεῖ νὰ δώσει βροντερὸ παρόν, ἀρκεῖ νὰ δοθοῦν καὶ ἄλλες τέτοιες εὐκαιρίες νὰ τὸ ἀποδείξει”. Τὴν πρωτοβουλία αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας τὴν χαρακτήρισε μήνυμα αἰσιοδοξίας πρὸς τοὺς νέους, ἕνα νέο παιδὶ, ποὺ δὲν ἦλθε ἀπεσταλμένος ἀπὸ καμμία Μητρόπολη, ἀλλὰ ποὺ πληροφορήθηκε ἀπὸ τὸ διαδίκτυο γιʼαὐτήν. Αὐτὴ τὴν αἰσιοδοξία τους θὰ τὴν τονώσουμε ἤ θὰ τὴν ἀποθαρρύνουμε; Ἀσφαλῶς εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ Ἱεράρχες καὶ οἱ λοιποὶ κληρικοὶ, ποὺ ἐργάζονται θυσιαστικὰ γιὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐπιτρέψαμε ὅμως, ἕνα τόσο θαυμαστὸ ἔργο, νὰ καλυφθεῖ ἀπὸ τόν θόρυβο μερικῶν θλιβερῶν καταστάσεων.

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΙΣΗΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΝ ΚΡΙΣΙΝ
Στρέφεται ἐναντίον τῶν διεφθαρμένων πολιτικῶν καί τῶν ὑποτιθεμένων ὑπευθύνων Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων

Σελὶς 5η

βασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κ. Παύλου εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας διά τά αἴτια τῆς συγχρόνου καί ποικιλομόρφου κρίσεως. Εἰς αὐτήν ἀναγνωρίζει καί ἐκκλησιαστικάς εὐθύνας, διότι, ὡς λέγει, οἱ κληρικοί ὅλων τῶν βαθμίδων δέν ἔζησαν ἀσκητικῶς καί δέν ἔδωσαν τό παράδειγμα εἰς τόν λαόν. Ἡ εἰσήγησις Ἡ εἰσήγησις ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Μακαριώτατε,Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοὶ Μὲ δέος ἀνέρχομαι τὶς βαθμίδες τοῦ ἱεροῦ τούτου βήματος διὰ νὰ ὁμιλήσω ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας τῆς καθʼ Ἑλλάδα Ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐκθέσω τοὺς προβληματισμοὺς καὶ τὶς ἀνησυχίες μου διὰ τὸ θέμα τὸ ὁποῖον ἀνετέθη εἰς τὴν ἐλαχιστότητά μου ὑπὸ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου μὲ τὸν τίτλον “Τὰ αἴτια τῆς σύγχρονης ποικιλόμορφης κρίσης”. Αἰσθάνομαι εἰλικρινὰ πολὺ μικρός, ἀπευθυνόμενος εἰς πολιοὺς Ἀρχιερεῖς μὲ ἔτη πολλὰ εἰς τὴν ἀρχιερατικὴ διακονία καὶ εὐθύνη, μὲ ἱκανότητες καὶ γνώσεις καὶ ἐμπειρία, ἀπὸ τὶς ὁποῖες πόρρω ἀπέχω. Αἰσθάνομαι λοιπὸν τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσω τὸν Μακαριώτατο Πρόεδρο καὶ τὰ μέλη τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου διὰ τὴν ἐπιδειχθεῖσα πρὸς ἐμὲ ἐμπιστοσύνη καὶ καλοῦμαι αὐτὴ τὴν ὥρα νὰ ἀναμετρηθῶ μὲ τὴν εὐθύνη μου. Θέλω ἐπίσης ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ νὰ εὐχαριστήσω τοὺς Σεβασμιωτάτους ἀδελφοὺς μετὰ τῶν ὁποίων συνεργασθήκαμε διὰ τὸν καταρτισμὸ τῶν βασικῶν συνιστωσῶν τῆς παρούσης εἰσηγήσεως ἤτοι τοὺς Σεβασμιωτάτους ἀδελφοὺς Φθιώτιδος κ. Νικόλαο, Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαο, καθὼς καὶ τοὺς Σεβ. Ζακύνθου Χρυσόστομο, Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεο καὶ Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιο. Τὸ θέμα εἶναι πολὺ μεγάλο, ἐνῶ οἱ καταστάσεις τὶς ὁποῖες διερχόμεθα εἶναι ὄντως κρίσιμες. Ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι ἔχουμε ἤδη ἀργήσει νὰ μιλήσουμε καὶ μὲ ἀγωνία ἀναμένει τὸ λόγο τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ εὐθύνες μας εἶναι πολὺ μεγάλες. Καλούμεθα ἐπίσης νὰ μιλήσουμε σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ὑπάρχουν δυνάμεις στὸν τόπο μας, οἱ ὁποῖες ἐπιτίθενται μετὰ μανίας ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴν ὁδηγήσουν στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς τοῦ τόπου μας. Ὅπως ὀρθότατα σημειώνει ἅγιος ἀδελφός: «Αὐτὸ ποὺ ζεῖ ὁ κόσμος στὴν περίοδο αὐτὴ δὲν τὸ ἔζησε ποτὲ κατὰ τὸ παρελθόν. Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν πατρίδα μας εἶναι πρωτόγνωρο καὶ συνταρακτικό. Μαζὶ μὲ τὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση συμβαδίζει καὶ ἡ πάσης φύσεως ἀνατροπὴ». Πρόκειται γιὰ προσπάθεια ἐκρίζωσης καὶ ἐκθεμελίωσης πολλῶν παραδεδομένων, τὰ ὁποῖα μέχρι τώρα θεωροῦνταν αὐτονόητα γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ τόπου μας. Ἀπὸ κοινωνικῆς πλευρᾶς ἐπιχειρεῖται μία ἀνατροπὴ δεδομένων καὶ δικαιωμάτων καὶ μάλιστα μὲ ἕνα πρωτοφανὲς ἐπιχείρημα. Τὰ ἀπαιτοῦν τὰ μέτρα αὐτὰ οἱ δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδὴ ὅτι εἴμαστε μία χώρα ὑπὸ κατοχὴ καὶ ἐκτελοῦμε ἐντολὲς τῶν κυριάρχων– δανειστῶν μας. Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖο γεννᾶται εἶναι ἐὰν οἱ ἀπαιτήσεις τους ἀφοροῦν μόνον οἰκονομικὰ καὶ ἀσφαλιστικὰ θέματα ἤ ἀφοροῦν καὶ τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ φυσιογνωμία τῆς Πατρίδος μας. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ὁποία ταλαιπωρεῖ καὶ δυναστεύει τὴ χώρα μας εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου. Εἶναι συνέπεια καὶ καρπὸς μίας ἄλλης κρίσης, τὴν ὁποία θὰ προσπαθήσουμε νὰ προσεγγίσουμε. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι παγκόσμια, ἀλλὰ καὶ τοπική. Θέλω λίγο νὰ σταθῶ στὴν παγκοσμιότητα αὐτῆς τῆς κρίσης. Στὸ κατὰ πόσον δηλαδὴ εἶναι κρίση, ποὺ πηγάζει ἀπὸ συγκεκριμένες λαθεμένες οἰκονομικὲς ἐπιλογὲς ἤ εἶναι κατασκευασμένη, δηλαδὴ μία κρίση–ἐργαλεῖο, ποὺ ἀποβλέπει σὲ ἄλλους σκοπούς. Μία κρίση ποὺ ἀποβλέπει σὲ ἕνα παγκόσμιο ἔλεγχο. Μία προσεκτικὴ ματιὰ στὴν ὅλη δομὴ τῆς “κρίσης” ὁδηγεῖ τὴ σκέψη πρὸς τὸ δεύτερο. Εἶναι μία κρίση–ἐργαλεῖο, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὸν ἔλεγχο τῶν πάντων. Ἀσφαλῶς ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ τὰ ἀνθρώπινα λάθη καὶ οἱ ἐσφαλμένοι χειρισμοί. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἀξιοποιοῦνται, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ σχέδιο. Μία ματιὰ στὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐξελίχθηκαν τὰ πράγματα στὸν τόπο μας δημιουργεῖ τὴν βεβαιότητα, ὅτι ἐφαρμόστηκε ἕνα ὀργανωμένο σχέδιο μὲ τὴν συμμετοχὴ πολιτικῶν δυνάμεων τοῦ τόπου μας, τὸ ὁποῖο μᾶς ὁδήγησε στὴ σημερινὴ αἰχμαλωσία τῆς πατρίδος μας σὲ ἀλλότριες δυνάμεις, οἱ ὁποῖες ἐπιβάλλουν τὸν δικό τους τρόπο διακυβέρνησης καὶ μὲ τὰ ἐδῶ ὄργανά τους, ἐπιχειροῦν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν πολιτισμικὴ ταυτότητα τοῦ τόπου μας. Ὁ κάθε λογικὸς ἄνθρωπος διερωτᾶται: Γιατί δὲν πήραμε νωρίτερα ὅλα αὐτὰ τὰ δύσκολα μέτρα, ποὺ σήμερα χαρακτηρίζονται ἀναγκαῖα. Ὅλες αὐτὲς τὶς παθογένειες τῆς κοινωνίας καὶ τῆς οἰκονομίας, πού σήμερα ἐπιχειροῦμε μὲ βίαιο τρόπο νὰ ἀλλάξουμε, γιατί δὲν τὶς ἀλλάξαμε στὴν ὥρα τους. Γιατί ἔπρεπε νὰ φθάσουμε μέχρις ἐδῶ; Τὰ πρόσωπα στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τοῦ τόπου μας εἶναι, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, τὰ ἴδια. Πῶς τότε ὑπολόγιζαν τὸ πολιτικὸ κόστος, γνωρίζοντας ὅτι ὁδηγοῦν τὴ χώρα στὴ καταστροφὴ καὶ σήμερα αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς, γιατί ἐνεργοῦν ὡς ἐντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικὲς ἀνατροπὲς, γιὰ τὶς ὁποῖες ἄλλοτε θὰ ἀναστατωνόταν ὅλη ἡ Ἑλλάδα καὶ σήμερα ἐπιβάλλονται χωρὶς σχεδὸν ἀντιδράσεις. Ἡ οἰκονομική μας κρίση μὲ πολὺ ἁπλὰ λόγια ὀφείλεται στὴ διαφορὰ μεταξὺ παραγωγῆς καὶ κατανάλωσης. Στὸν ἀργὸ ρυθμὸ τῆς παραγωγῆς, ποὺ ἐπιτυγχάνουμε ἀπέναντι στὸ ὑψηλὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο, ποὺ μάθαμε νὰ ζοῦμε. Ὅταν ὅσα καταναλώνουμε εἶναι πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα παράγουμε, τότε τὸ οἰκονομικὸ ἰσοζύγιο γέρνει πρὸς τὴν πλευρὰ τῶν ἐξόδων.Ἡ χώρα μας γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθει, ἀναγκάζεται νὰ δανείζεται μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὸ διαταραγμένο ἰσοζύγιο θὰ ἀνακάμψει. Ὅταν αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ οἱ δανειστὲς ἀπαιτοῦν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν δανεισθέντων σὺν τόκῳ, τότε φθάνουμε στὴν κρίση καὶ στὴν χρεωκοπία.

προσφέρει καὶ πολὺ πόνο καὶ μεγάλη δυστυχία ἀνακουφίζει καὶ ὅτι ἂν δὲν ὑπῆρχε αὐτὸ τὸ ἔργο Της θὰ εἶχαν σημειωθεῖ πρὸ πολλοῦ κοινωνικὲς ἐκρήξεις. Χωρὶς ὅμως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ὑποτάσσουμε τὸ εἶναι τῆς Ἐκκλησίας σὲ μία κοινωνικὴ ὑπηρεσία τῆς Πολιτείας. Μίας Πολιτείας, ἡ ὁποία μᾶς ἐπαινεῖ, γιατί καλύπτουμε τὰ κενά της, ἡ ὁποία μᾶς θέλει κοντά της, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ἐλέγχει καὶ ἡ ὁποία μὲ τὶς συμπεριφορὲς καὶ τὶς ἀποφάσεις της, ἀκυρώνει τὴν εὐαγγελικὴ ἀλήθεια. Ὁ Λαὸς μᾶς ζητᾶ μία Ἐκκλησία μὲ ἡρωϊσμό, μὲ νεῦρο, μὲ λόγο προφητικό, μὲ σύγχρονο νεανικὸ λόγο, ὄχι ἐκκοσμικευμένη, ἀλλὰ ἁγιαζομένη καὶ ἁγιάζουσα, μία Ἐκκλησία ἐλευθέρα καὶ ποιμαίνουσα μετὰ δυνάμεως. Μία Ἐκκλησία ποὺ δὲν θὰ φοβᾶται νὰ ἀμυνθεῖ στὸ πονηρὸ σύστημα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἔστω κι ἄν ἡ ἀντίσταση σημαίνει διωγμὸ ἤ καὶ μαρτύριο. Ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴ φύση Της εἶναι ἡ ἀληθινὴ κρίση τοῦ κόσμου καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ γίνει μέρος τῆς κρίσης τοῦ κόσμου.

Τὸ ἱστορικό τῆς κρίσεως

Ἔχουμε φθάσει σὰν χώρα σὲ σημεῖο ὁριακό. Πολλοὶ αὐτὴ τὴν ὥρα, σήμερα θὰ ἔλεγα, προσβλέπουν στὴν Ἐκκλησία ἀναμένοντες καὶ τὸ λόγο της καὶ τὶς πράξεις της. Ἐτούτη τὴν κρίσιμη ὥρα εἶναι σημαντικὸ ἐμεῖς οἱ Ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὶς εὐθύνες μας καὶ νὰ ἀναζητήσουμε μὲ τόλμη τὸ μερίδιο τῆς ἐνδεχομένης δικῆς μας ὑπαιτιότητας στὴν παροῦσα κρίση. Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοήσουμε ὅτι ἡ πάλη σήμερα δὲν εἶναι “πρὸς σάρκα καὶ αἷμα, ἀλλὰ πρὸς τὶς ἀρχές, τὶς ἐξουσίες, τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκόπτους τοῦ αἰῶνος τούτου”. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὸ ἀντίδοτο τῆς κατανάλωσης σὰν τρόπο ζωῆς καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἄσκηση. Καὶ ἐὰν ἡ κατανάλωση εἶναι τὸ τέλος, γιατί ἡ ζωὴ δὲν ἔχει νόημα, ἡ ἄσκηση εἶναι δρόμος, γιατί ὁδηγεῖ σὲ ζωὴ μὲ νόημα. Ἡ ἄσκηση δὲν εἶναι στέρηση τῆς ἀπόλαυσης, ἀλλὰ ἐμπλουτισμὸς τῆς ζωῆς μὲ νόημα. Εἶναι ἡ προπόνηση τοῦ ἀθλητῆ, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ἀγώνα καὶ στὸ μετάλλιο καὶ αὐτὸ τὸ μετάλλιο εἶναι ἡ ζωὴ, ποὺ νικᾶ τὸ θάνατο, ἡ ζωὴ, ποὺ πλουτίζεται μὲ τὴν ἀγάπη. Ἡ ἄσκηση εἶναι τότε ὁδὸς ἐλευθερίας, ἐνάντια στὴ δουλεία τοῦ περιττοῦ. Αὐτὴ τὴν ἄσκηση σὰν ὁδὸ ἐλευθερίας καὶ νοηματοδότησης τῆς ζωῆς, δὲν τὴν κηρύξαμε ὅσο καὶ ὅπως ἔπρεπε, ἀλλὰ πρὸ παντὸς δὲν τὴν βιώσαμε. Κατηγορηθήκαμε, ὄχι πάντα ἄδικα, γιὰ ἐκκοσμίκευση, ἡ ὁποία συνιστᾶ νοθεία τῆς αὐθεντικότητας. Οἱ τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου ὅλων τῶν βαθμίδων δὲν ζήσαμε τὸν ἀσκητικὸ τρόπο ζωῆς, καθὼς διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν δώσαμε πάντα τὸ καλὸ παράδειγμα, ὄχι εὐσεβιστικὰ

Ἐκκλησιαστικὲς εὐθύνες

Ἂς δοῦμε λίγο καὶ σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο τὴν κρίση

«Δηλώνουμε τή ριζική ἀντίθεσή μας στόν συντελούμενο ἀποχρωματισμό καί τήν ἐπιχειρούμενη ἀπογύμνωση τῆς Παιδείας μας ἀπό τίς ἀξίες τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης. Ἀφοῦ διαπιστώσαμε ὅτι τό ἰσχύον νομικό πλαίσιο κατοχυρώνει τόν ἑλληνορθόδοξο προσανατολισμό τῆς Παιδείας ἀπαιτοῦμε: 1. Νά ἀξιολογηθοῦν τά νέα σχολικά ἐγχειρίδια ἀπό ὅλη τήν ἐκπαιδευτική κοινότητα μέ γνώμονα τούς στόχους τῆς παιδείας, ὅπως καθορίζονται ἀπό τό Σύνταγμα καί τούς νόμους. Τά φιλολογικά μαθήματα νά ἐμπλουτισθοῦν μέ κείμενα, πού ἐκφράζουν τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, καί νά ἀπαλειφθοῦν ὅσα τήν ἀπαξιώνουν (π.χ. «Ἡ γάτα τοῦ παπᾶ», «Τότε πού βγάλαμε βόλτα τόν ἐπιτάφιο», «Οἱ ἑταῖρες» κ.ἄ.). Νά προστεθεῖ ἐπίσης ἡ διδασκαλία τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου στή Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση. 2. Νά διευκρινισθεῖ καί νά κατοχυρωθεῖ σαφῶς –μέ νέα ἐγκύκλιο– ὁ ὑποχρεωτικός χαρακτήρας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ὥστε τό συγκεκριμένο μάθημα νά ἀντιμετωπί-

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἀδελφότης «Χριστιανική ᾽Ελπίς» διωργάνωσεν ἐκπαιδευτικόν Συνέδριον, εἰς τό ὁποῖον συμμετεῖχον ὀκτακόσιοι καί πλέον ἐκπαιδευτικοί ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ᾽Εκπαιδεύσεως. Εἰς αὐτό ἠσχολήθησαν μέ τό «νέο σχολεῖο», τό ὁποῖον ὡραματίσθη τό ὑπουργεῖον Παιδείας. Τό «νέο σχολεῖο» περιθωριοποιεῖ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί ὑλοποιεῖ τάς ὁδηγίας παγκοσμίων ὀργανισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἐμπλέκονται εἰς τήν ἐκπαιδευτικήν διαδικασίαν καί ὑπαγορεύουν τούς ὅρους των. Εἰς ψήφισμα τοῦ συνεδρίου, τό ὁποῖον ἀπεστάλη πρός τήν ὑπουργόν Παιδείας κ. Ἄννα Διαμαντοπούλου οἱ ὀκτακόσιοι καί πλέον ἐκπαιδευτικοί ὅλων τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαιδεύσεως:

ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΞΟΒΕΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Ζητοῦν ἀπό τό ὑπουργεῖον Παιδείας ὀκτακόσιοι καί πλέον Καθηγηταί

ζεται ἰσότιμα μέ τά ἄλλα μαθήματα. Οἱ ἀλλόθρησκοι καί ἀλλόδοξοι δικαιοῦνται νά ἀπαλλάσσονται ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἐφ' ὅσον τό ἐπιθυμοῦν· ἐπιβάλλεται ὅμως νά παρακολουθοῦν ἐναλλακτικό μάθημα, στό ὁποῖο καί νά ἀξιολογοῦνται, γιά νά ἀποφεύγονται οἱ ἀνισότητες. Ἡ ρύθμιση αὐτή νά γίνεται μέ τήν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους καί ὄχι ἀργότερα. 3. Σεβασμό καί πιστή τήρηση τοῦ Συντάγματος καί τῶν νόμων ἀπό ὅλους τούς ἐμπλεκομένους στήν ἐκπαιδευτική διαδικασία φορεῖς. 4. Τό Ὑπουργεῖο Παιδείας πού δέχεται καί ἀκούει τούς πάντες, ὀφείλει νά λάβει ὑπ' ὄψιν του τήν ἀγωνία τόσων μάχιμων ἐκπαιδευτικῶν, πού ἐνδιαφέρονται ἀληθινά γιά τήν σωστή πορεία τῆς Παιδείας καί ἀγωνίζονται ἀνυστερόβουλα γιά τήν οὐσιαστική άναβάθμισή της. Τό σημερινό σχολεῖο –ἀκόμη καί ὅπως τό ὁραματίζεται τό Ὑπουργεῖο Παιδείας– πέρα ἀπό τίς νέες τεχνολογίες καί τά σύγχρονα ἠλεκτρονικά μέσα χρειάζεται πάνω ἀπό ὅλα νά ἐνσωματώσει τίς ἀξίες τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης στό ἐκπαιδευτικό του πρόγραμμα. Γιά τήν ὀργανωτική ἐπιτροπή Μέ τιμή ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΟΥΓΚΑΚΗ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: 1. Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο 2. Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 3. Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια 4. Πρωθυπουργό τῆς Ἑλλάδος κ. Γεώργιο Παπανδρέου 5. Νομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη 6. Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων 7. Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως, Ἐφημερίδες, Περιοδικά».

“Νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου” καὶ ἡ κρίση συνίσταται εἰς τὸ ὅτι τὸ φῶς ἦλθε στὸν κόσμο, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι ἀγάπησαν πιὸ πολὺ τὸ σκοτάδι ἀπὸ τὸ φῶς, γιατί ἦταν πονηρὰ τὰ ἔργα τους. Αὐτὴ ἡ κρίση, γιὰ τὴν ὁποία ὁμιλεῖ ὁ Χριστὸς, εἶναι ἡ πραγματικὴ καὶ οὐσιαστικὴ κρίση τοῦ κόσμου. Τὸ σημεῖο εἰς τὸ ὁποῖο σήμερα εὑρισκόμεθα δηλώνει ὅτι ὅλη ἡ πορεία τοῦ τόπου μας ἦταν μία πορεία στὸ σκοτάδι, ποὺ μᾶς ἔφερε στὸ χεῖλος ἑνὸς γκρεμοῦ καὶ τοῦτο γιατί ἀρνηθήκαμε Ἐκεῖνον, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸ, ποὺ φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο. Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου μας ἡ κρίσις αὐτοῦ ἦρθε. Ὁ Κύριος ὑπῆρξε ἀπόλυτα σαφής. Αὐτὸς ποὺ πιστεύει σὲ μένα, δὲν κρίνεται, γιατί πίστεψε, ἐνῶ αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει σὲ μένα ἤδη ἔχει κριθεῖ, γιατί δὲν ἐμπιστεύθηκε τὸ πρόσωπο τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ. Ἡ κρίση πλέον ἀνήκει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν στάση, τὴν ὁποία θὰ πάρει ἀπέναντι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς λοιπὸν εἶναι ἡ κρίση τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἱστορίας γενικώτερα, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπὶ μέρους καταστάσεων τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας μας. Ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ εἶναι ἡ κρίση τοῦ κόσμου. Μὴ οὖσα ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ πορευομένη ἐν τῷ κόσμω, κρίνει τὸν κόσμο καὶ τὴν ἱστορία. Κρίνει μὲ τὴν ὕπαρξή της καὶ τὴν πορεία της. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ χώρα τῶν ζώντων, εἰς τὴν ὁποία θάνατος οὐκέτι κυριεύει. Εἶναι ἡ ἄλλη φωνή, ἡ ἄλλη πραγματικότητα, ποὺ ζεῖ στὸν κόσμο, γιὰ νὰ προσλαμβάνει καὶ νὰ σώζει τὸν κόσμο. Σήμερα ὅμως πολλοὶ μιλοῦν γιὰ τὴν κρίση καὶ αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας. Διέρχεται κρίση ἡ Ἐκκλησία; Ἡ Ἐκκλησία, πού κρίνει τὸν κόσμο, τώρα κρίνεται ἀπὸ τὸν κόσμο; Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν διέρχεται κρίση, ἀλλὰ εἶναι καὶ παραμένει ἡ κρίση τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἱστορίας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ Κεφαλὴ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι “χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας”. Εἶναι καὶ παραμένει “ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ”, τὸ ἀληθινὸ φῶς τοῦ κόσμου. Κρίση διερχόμεθα ὅμως ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ποιμένες καὶ οἱ ποιμαινόμενοι, στὸ μέτρο καὶ τὸ βαθμὸ, ποὺ βιώνουμε ἤ ὄχι τὴν πραγματικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Στὸ μέτρο, ποὺ ζοῦμε σʼ αὐτὸ τὸν κόσμο ὡς πάροικοι καὶ παρεπίδημοι ἤ ὡς συσχηματιζόμενοι μὲ αὐτόν. Στὸ μέτρο πού, ἀντὶ νὰ γινόμαστε ὡς Ἐκκλησία ἡ κρίση τοῦ κόσμου, κρινόμαστε ἀπὸ τὸν κόσμο ὡς ἀνεπαρκεῖς. Εἶναι σημαντικὸ νὰ διερωτηθοῦμε, ἐὰν ὄντως τὸ πολίτευμά μας ὡς μελῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι στὸν οὐρανὸ ἤ γίναμε στελέχη ἐγκοσμίων πολιτευμάτων, ὅποτε ἔχουμε ὑποχωρήσει στὴν ἐκκοσμίκευση, ἔχουμε ταυτιστεῖ μὲ τὰ πολιτικὰ κατεστημένα. Ὁ κόσμος μιλάει γιὰ διακριτοὺς ρόλους Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, ἐμεῖς ὅμως ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία ριζικὴ διάκριση νοοτροπίας καὶ στάσης ζωῆς. Εἴμαστε τὸ ἅλας καὶ δὲν πρέπει νὰ γίνουμε τὸ ἅλας, τὸ ὁποῖον ἐμωράνθη, διότι τότε θὰ σβήσουμε τὴν ἐλπίδα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸς ποὺ θέλει νὰ τηρήσει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ ζεῖ ἀσκητικὰ καὶ ὄχι εὐδαιμονιστικά, πρέπει νὰ ζεῖ ἐσχατολογικὰ καὶ ὄχι ἐγκοσμιοκρατικά. Πολλὲς φορές, πολλοὶ ἀδελφοί, Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, προσκαλοῦνται εἰς τὰ τηλεοπτικὰ παράθυρα. Ἀλήθεια ἔχουμε προβληματισθεῖ, ἐὰν μιλοῦμε πάντοτε ὡς ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας ἤ ὡς στελέχη αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ὅσον ἀφορᾶ καὶ τὸ περιεχόμενο, ἀλλὰ καὶ τὸν τρόπο ἔκφρασης τῶν ἀπόψεών μας; Προσπαθοῦμε πολλὲς φορὲς νὰ ἀποδείξουμε πόσο χρήσιμοι εἴμαστε ἤ πόσα πολλὰ προσφέρουμε καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκκλησία πολλὰ

Ἡ Ἐκκλησία ὡς κρίση τοῦ κόσμου καὶ ἡ κρίση τῆς Ἐκκλησίας

Ἡ Ἐκκλησία πιστεύω ὅτι εἶναι ἡ μόνη, ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ γεγονότα καὶ τὴ ζωή. Πιστεύω ὅτι πολὺ πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὴν καταγραφὴ ἤ τὴν περιγραφὴ τῶν γεγονότων εἶναι ἡ ἑρμηνεία τους. Εἶναι ἀναμφίβολο ὅτι σήμερα ὁ κόσμος πάσχει καὶ πάσχει ποικιλοτρόπως καὶ ὄχι μόνο οἰκονομικά. Εἶναι σημαντικὸ ὅμως νὰ κατανοήσει γιατί πάσχει. Καμμία ἀσφαλῶς οἰκογένεια δὲν θὰ ἤθελε τὰ παιδιά της νὰ “μπλέξουν” μὲ τὰ ναρκωτικά. Ὁ τρόπος ὅμως ποὺ πολλὲς οἰκογένειες μεγαλώνουν τὰ παιδιὰ τους τὰ ὁδηγεῖ μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια σὲ αὐτά. Εἶναι σημαντικὸ νὰ μελετήσουμε μὲ προσοχὴ ἀλλὰ καὶ μὲ εὐθύνη τί ἀκριβῶς συμβαίνει. Νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας. Νὰ δοῦμε πρῶτα ποὺ πάσχουμε, διαφορετικὰ θὰ ἀνακυκλωνόμαστε, χωρὶς ἀποτέλεσμα. Νὰ δοῦμε μὲ προσοχὴ τί πρέπει νὰ διορθώσουμε. Ξεκινώντας ἀπὸ ἐμᾶς, προχωρώντας στοὺς κληρικούς μας καὶ φθάνοντας στὰ λαϊκὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ δοῦμε τὸ ἐκκλησιαστικό μας ἦθος, νὰ δοῦμε τὴν ἐνοριακή μας ζωή, νὰ διακρίνουμε τὸ πομπῶδες καὶ γιʼ αὐτὸ ψεύτικο, ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ λειτουργική μας παράδοση. Νὰ λειτουργήσουμε στὶς ἐπὶ μέρους ποιμαντικὲς μονάδες, ἀλλὰ καὶ στὸ σύνολό μας ὡς Ἐκκλησία, πιὸ ἐκκλησιαστικά, πιὸ κοινοβιακά, πιὸ ἀσκητικά, νὰ ἀσχοληθοῦμε σοβαρὰ μὲ τὴν κατάρτιση τῶν κληρικῶν μας. “Ἡ Ἐκκλησία κηρύττοντας, ἀλλὰ καὶ βιώνοντας τὴν ἀγάπη ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ συμφιλιώνει καὶ νὰ ἑνοποιεῖ τοὺς πάντας καὶ νὰ μετατρέπει τὴ διασπασμένη καὶ κατακερματισμένη ἀνθρωπότητα σὲ κοινωνία ἀγάπης καὶ εὐχαριστιακὴ ἑνότητα ἀδελφῶν. Ἀποτελεῖ ὅμως προϋπόθεση ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ γιὰ τὴ διασφάλιση τῆς ἑνότητας καὶ τῆς εἰρήνης στὴν Ἐκκλησία, ἡ ἐν ταπεινώσει οὐσιαστικὴ παραίτηση ἀπὸ τὴν προβολὴ τοῦ ἐγὼ καὶ τῶν ἀτομικῶν ἐπιδιώξεων. Μὲ αὐτὴ τὴν προϋπόθεση ἡ Ἐκκλησία γίνεται τρόπος συνύπαρξης καὶ συγχώρησης γιὰ τὰ μέλη της, ἀλλὰ καὶ αἰτία σοβαροῦ προβληματισμοῦ γιὰ τοὺς ἐκτός. Εἶναι σημαντικὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἂν ἡ ἀγάπη τῶν χριστιανῶν τοῦ σήμερα δὲν μπορεῖ νὰ νικήσει τὴν πονηρία τοῦ κόσμου καὶ τοῦ διαβόλου, δὲν εἶναι ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ μετατρέψει τὰ ὀλισθήματα καὶ τὶς πτώσεις τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου σὲ ἀφετηρίες λυτρώσεως καὶ ἀνακαινίσεως ἔχει ἀποτύχει στὸ ποιμαντικὸ καὶ διακονικό της ἔργο”, παρατηρεῖ σύγχρονος πανεπιστημιακὸς καθηγητής. Ὁ Ντοστογιέφσκι λέγει ὅτι ὑπάρχουν μόνο τρεῖς δυνάμεις στὴ γῆ, ποὺ μπορεῖ κανεὶς μʼαὐτὲς νὰ κατανικήσει καὶ νὰ αἰχμαλωτίσει γιὰ πάντα τὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὴ δική τους τὴν εὐτυχία: Τὸ θαῦμα, τὸ μυστήριο καὶ ἡ ἐξουσία. Καὶ ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς λέγει στὸ Χριστό: “Ἀπόρριψες καὶ τὴν μία καὶ τὴν ἄλλη καὶ τὴν τρίτη... Διψοῦσες ἀγάπη καὶ ἐλευθερία καὶ ὄχι τὴν δουλοπρεπῆ γοητεία ἑνὸς σκλάβου μπροστὰ σὲ μία δύναμη ποὺ τὸν ὑποδουλώνει μία γιὰ πάντα”. Εἶναι ἡ περιπέτεια τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας, ποὺ εὑρίσκεται στὴ βάση τῆς κάθε κρίσης. Καὶ ἡ ἐλευθερία εἶναι μόνιμα ζευγμένη μὲ τὴν εὐθύνη. Σεβ. Ἀδελφὸς ἑρμηνεύοντας αὐτοὺς τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς τοῦ Χριστοῦ στὴν σύγχρονη ἐποχὴ τονίζει: “Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος θέλει νὰ μετατρέψει τοὺς λίθους, τὰ ἀντικείμενα, τὸ φυσικὸ περιβάλλον καθὼς ἐπίσης καὶ ὅλα τὰ δομικὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς του, ἀκόμη καὶ τὰ κύτταρα καὶ τὰ γονίδια, σὲ χρυσό, σὲ τροφή, σὲ ἀγαθὰ γιὰ τὴν σωματική του ἀπόλαυση. Τὸ ἐνδιαφέρον του εἶναι νὰ ζεῖ εὐδαιμονιστικὰ καὶ νὰ παρατείνει ὅσο μπορεῖ περισσότερο τὴν βιολογική του ζωή. Ἐπίσης ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐνδιαφέρεται κυρίως γιὰ ὅσα φαίνονται καὶ προκαλοῦν τὴν προσοχή του, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ φαίνεσθαι, ἐπιθυμεῖ τὴν κοινωνικὴ προβολὴ καὶ τὴν ἀνάδειξή του στὴν κοινωνία μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο. Ἀκόμη ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐπιδιώκει τὴν κατάκτηση τῆς ποικιλόμορφης ἐξουσίας μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο, γιὰ νὰ κυβερνᾶ τὸν κόσμο καὶ τὶς κοινωνικὲς ὁμάδες. Ὅλα αὐτὰ διαπνέονται ἀπὸ τὴν φιληδονία, τὴν φιλοδοξία καὶ τὴν φιλοκτημοσύνη. Δὲν βλέπει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἐσωτερικὴ διάσταση τῶν πραγμάτων, δὲν τὸν ἀπασχολοῦν τὰ ὑπαρξιακὰ προβλήματα, τὸ νόημα τῆς ζωῆς”. Εἶναι ἐπίσης σημαντικὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε τί γίνεται γύρω μας. Ζοῦμε σὲ ἕνα κράτος, ποὺ ἀποδυναμώνεται ἡ πολιτισμική του ταυτότητα. Ἀκοῦμε θεωρίες καὶ κινήματα περὶ ἑνότητος, ὅπως ὁ οἰκουμενισμός, ὁ συγκρητισμὸς καὶ ἡ σχετικοποίηση τῶν πάντων. Τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορία, ἡ Ὀρθόδοξη πίστη, αὐτὴ ἡ βασικὴ συνεκτικὴ δύναμη τῆς κοινωνίας, πλήττονται συστηματικὰ καὶ συνειδητὰ ἀπὸ ὀργανωμένες ὁρατὲς καὶ ἀόρατες δυνάμεις. Ἡ Παιδεία στὸν τόπο μας ὄχι μόνο ἔχει τελειώσει, ἀλλὰ γίνεται καὶ ἐπικίνδυνη γιὰ τοὺς τροφίμους της. Τὰ παιδιά μας στὸ διαδίκτυο γράφουν μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες, γιατί δὲν γνωρίζουν τὴν γλώσσα μας. Ἡ Ἐθνική μας συνείδηση πλήττεται, ἀλλὰ καὶ ὑπονομεύεται. Ἡ Ἐκκλησία μας πολεμεῖται ἀνοικτὰ πολλὲς φορές, ἀλλὰ καὶ δόλια τὶς περισσότερες, ἐνῶ φθείρεται μέσα ἀπὸ τὴν σχέση της μὲ τὴν ἐξουσία. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ μὴ φοβηθοῦμε, ἀλλὰ νὰ ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὸ καινούριο ποὺ ἔρχεται καὶ ποὺ ἤδη εἶναι παρόν. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε “πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ”. Εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ καταθέτει τὴν ἐμπειρία της καὶ τὴν ἀλήθειά της. Πανεπιστημιακὸς Καθηγητὴς λέγει σὲ ἕνα κείμενό του ὅτι ἡ λέξη κρίση στὰ κινέζικα ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο χαρακτῆρες. Ὁ πρῶτος σημαίνει κίνδυνος, ἐνῶ ὁ δεύτερος δυνατότητα, εὐκαιρία. Ὁ κίνδυνος εἶναι μπροστά μας, τὸν ζοῦμε. Ἂς τὸν κάνουμε εὐκαιρία γιὰ ἔξοδο, γιὰ ἄλλη ποιότητα ζωῆς. Σὲ αὐτὴ τὴν πορεία ἡ παρουσία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι κρίσιμη. Εἶναι ἡ μόνη δυνατότητα καὶ ὁ μόνος δρόμος γιὰ τὴν ἔξοδο. † Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης Παῦλος Ἐν Σιατίστῃ τῇ 29ῃ Σεπτεμβρίου 2010».

Ἐν Συμπεράσματι 

Σελὶς 6η

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Πολύπλευρη καί πολυτάλαντη προσωπικότητα ὑπῆρξε ὁ μακαριστός ἐπίσκοπος Φλωρίνης κυρός Αὐγουστῖνος: Συγγραφέας πολυγραφώτατος, ὁμιλητής συναρπαστικός, ἱεραπόστολος φλογερός, δάσκαλος ὑποδειγματικός, κοινωνικός ἐργάτης ἀκαταπόνητος, ἀρωγός τῶν ἀναξιοπαθούντων ἀπαράμιλλος, ἀγωνιστής ἀποτελεσματικός, μαχητής τοῦ Χριστοῦ γενναῖος! Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ, τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου φώτιζε τήν ψυχή του καί κατηύθυνε τήν δράση του. Κι ἦταν τό φῶς αὐτό πού κάποιες φορές θάμπωνε καί ἐνοχλοῦσε ἔντονα τούς πολλούς, καθώς φώτιζε καί ἀποκάλυπτε σκιερές πλευρές. Ἔτσι συμβαίνει μέ ὅλες τίς προφητικές μορφές τῆς ἱστορίας. Ἐπειδή κινοῦνται κατενώπιον τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι πάντοτε εὐχάριστοι στούς ἀνθρώπους, ἀλλά αὐτό δέν τούς πτοεῖ. Ἀπό τήν μακροχρόνια καί πολυσχιδῆ δράση τοῦ π. Αὐγουστίνου σταχυολογῶ μερικά περιστατικά ἐνδεικτικά τῆς παρρησίας τοῦ ἀνδρός. Δείχνουν πῶς ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔμενε ἀτρόμητος στίς δυσκολίες καί ἀδελέαστος ἀπό κάθε τί πού θά ἐπηρέαζε τόν καθένα, ἕνας γνήσιος προφήτης τῶν ἡμερῶν μας: • Φοιτητής στήν Θεολογική Σχολή τῶν Ἀθηνῶν ἀγωνίσθηκε μέ σθένος ἐναντίον τοῦ καθηγητοῦ Μπαλάνου, ὁ ὁποῖος δίδασκε ὅτι «δέν ὑπάρχει διάβολος». Οὔτε ὁ φόβος τοῦ καθηγητοῦ οὔτε ὁ κίνδυνος νά χάσει τό «ἄριστα» καί νά καθυστερήσει στήν λήψη τοῦ πτυχίου τόν ἐμπόδισαν νά ὑπερασπισθεῖ τήν ἀλήθεια. • Στήν ἐποχή τῆς δικτατορίας τοῦ Μεταξᾶ, διάκονος ἀκόμη στό Μεσολόγγι καί πρωτοσύγκελλος τοῦ ἐπισκόπου Ἱεροθέου, δέν ἐπέτρεψε νά χτυπήσουν χαρμόσυνα οἱ καμπάνες οὔτε νά καταλυθεῖ ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ὅπως εἶχε ὁρίσει ἡ κυβέρνηση γιά τόν ἑορτασμό τῆς 4ης Αὐγούστου. • Στά Ἰωάννινα (1941), ὅπου οἱ Ἕλληνες γιόρταζαν τά πρῶτα Χριστούγεννα ὑπό ἰταλική κατοχή, μίλησε μέ θέρμη καλώντας τόν λαό: «Ἀδελφοί μου, σταθεῖτε ὄρθιοι! Μή κάμπτετε τόν αὐχένα σας. Μή λυγίζετε. Μή ἀπελπίζεστε. Δύο ἄστρα στό πνευματικό στερέωμα δέν θά σβήσουν ποτέ· τό ἄστρο τῆς Βηθλεέμ καί τό ἄστρο τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει! Ζήτω ἡ αἰωνία Ἑλλάδα». Ἀμέσως μετά θά τόν συνελάμβαναν καί θά τόν ἐκτελοῦσαν οἱ Ἰταλοί, ἄν δέν προλάβαινε νά τόν φυγαδεύσει ὁ τοπικός ἐπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος μετέπειτα ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν. • Στό πρῶτο κήρυγμά του στήν Ἔδεσσα (1942), σφηκοφωλιά τῆς μασονίας, στιγματίζει καυστικά τήν μασονία. Ἐνοχλημένη ἡ ἡγεσία φρόντισε γιά τήν ἄμεση ἀπόσπασή του στά Γιαννιτσά. • Ὡς ἱεροκήρυκας στήν περιοχή τῆς Φλώρινας (1942-43) δίδει μάχες, γιά νά στηρίξει πνευματικά τόν λαό, ἀλλά καί γιά νά ἀνακόψει τήν προπαγάνδα τῶν κομιτατζήδων. Διατρέχει τόν κίνδυνο νά κατακρεουργηθεῖ ἀπό αὐτούς. Μία φορά, μάλιστα, γιά νά ἀποφύγει τόν βέβαιο θάνατο, ἀναγκάζεται νά διανυκτερεύσει μέσα στό δάσος. Βαθύτατα τόν ἐνέπνεε ἡ ἡρωϊκή μορφή τοῦ Παύλου Μελᾶ. Τό πορτραῖτο τοῦ ἥρωα καθώς καί τοῦ πρώτου κυβερνήτου τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια, στόλιζαν ἀργότερα τό γραφεῖο του στήν Μητρόπολη Φλωρίνης. • Στά πέτρινα χρόνια τῆς Κατοχῆς καί τοῦ συμμοριτοπολέμου, ὅπου κυριαρχεῖ τό μῖσος καί ἡ ἀγριότητα, ἡ ἀγάπη του γιά τήν κάθε ψυχή μένει ἀνεπηρέαστη ἀπό τίς πολιτικές ἰδεολογίες. Μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του συντρέχει, ἀλλά καί ἐλέγχει δεξιούς καί ἀριστερούς. «Δέν πολιτικολογῶ», τόνιζε συχνά. «Δέν ἀσχολοῦμαι μέ τά κόμματα. Μιλῶ ἐθνικά καί ἐλέγχω τό κακό, ὅπου καί ἄν ἐκδηλώνεται». (Ἐκτενέστερα βλ. στό βιβλίο μου «Ἀναφορά εὐγνωμοσύνης», σελ. 103-107). • Ὁ ἔλεγχός του στρέφεται καί ἐναντίον τοῦ βασιλιᾶ Παύλου, ὅταν ἐκεῖνος μετά ἀπό εἰσήγηση τοῦ τότε ὑπουργοῦ Κ. Καραμανλῆ ὑπέγραψε διάταγμα ὑπέρ τῆς μασονίας. Ὡς στρατιωτικός ἱεροκήρυκας ὁ π. Αὐγουστῖνος λειτούργησε στόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀθανασίου στήν Κοζάνη (1949) καί δέν μνημόνευσε, ὅπως συνηθιζόταν, «τῶν εὐσεβεστάτων βασιλέων» οὔτε ἐπέτρεψε στούς ψάλτες νά ποῦν τό «Πολυχρόνιον». Ἔγραψε δέ εἰδικό ἄρθρο στό περιοδικό «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» ὅπου θέτει ἄμεσα τό ἐρώτημα: «Βασιλεῦ, εἶσαι μασόνος;». Σείσθηκε τό πανελλήνιο καί τελικά τό διάταγμα ἀνεκλήθη. • Ἀλλά καί τή βασίλισσα Φρειδερίκη καί τήν πριγκίπισσα Εἰρήνη ἤλεγξε (1963), διότι προσκύνησαν σέ ναό τῶν Σίχ. • Ἀγωνίσθηκε σθεναρά καί μαζί του πλῆθος λαοῦ, γιά νά μή γίνουν τά καλλιστεῖα στήν Ἀθήνα, νά καταργηθεῖ ὁ καρνάβαλος στήν Πάτρα, νά παύσει ἡ βλασφημία κ.ἄ. Γιά τούς ἀγῶνες ἐκείνους κάθισε καί στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου. • Ὡς στρατιωτικός ἱεροκήρυκας παρουσιάσθηκε στόν διοικητή τῆς στρατιᾶς στρατηγό Καλογερόπουλο καί τοῦ εἶπε: «Ἔρχομαι νά καταγγείλω τόν τάδε ἀνώτερο ἀξιωματικό, διότι ἔβρισε τήν μεγάλη βασίλισσα τῶν Ἑλλήνων». Θορυβημένος ὁ στρατηγός καλεῖ τόν ἔνοχο ἀξιωματικό μπροστά στόν ἱεροκήρυκα καί τοῦ λέει: «Κατηγορεῖσαι ὅτι ἔβρισες τήν βασίλισσα Φρειδερίκη». Ἐκεῖνος ἀρνήθηκε ἔντονα καί ἄρχισε νά διαμαρτύρεται γιά τήν συκοφαντία. Τότε ἐπεμβαίνει ὁ ἱεροκήρυκας: «Δέν βρίσατε, κ. συνταγματάρχα, τήν βασίλισσα τῶν Ἑλλήνων, ἀλλά τήν βασίλισσα τῶν βασιλισσῶν, τήν μεγάλη βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, τήν Παναγία μας». Στήν ἔκπληξη τοῦ στρατηγοῦ ὁ π. Αὐγουστῖνος ἀντέταξε: «Ὥστε θεωρεῖται μικρή ἡ γλυκειά μας μάνα, ἡ

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: «ΟΙΔΑ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ» Εὐλαβική ἀναφορά εἰς ἕναν ἅγιον ΗΡΩΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΡΗΣΙΑ
Παναγία μας, καί μεγάλη ἡ βασίλισσα Φρειδερίκη;». Ἀργότερα ἤλεγξε τήν στρατιωτική ἡγεσία μέ πύρινο ἄρθρο του στήν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ», πού εἶχε τόν τίτλο «Φιλόχριστος στρατός». Διαμαρτύρεται ἐκεῖ ὅτι ὄχι μόνον ἁπλοί

στρατιῶτες ἀλλά καί ἀξιωματικοί, οἱ ὁποῖοι φέρουν στά στήθη τους παράσημα μέ τόν σταυρό καί τούς ἁγίους, βλασφημοῦν τά θεῖα, τά ὅσια καί ἱερά. Γιά τήν παρρησία του αὐτή ὁδηγήθηκε στά δικαστήρια. • Περιοδεύοντας στά χωριά τῆς Ἱ. Μητρ. Σκύρου καί Καρυστίας, ὅπου τοποθετήθηκε ὡς ἱεροκήρυκας μετά τήν ἀποστράτευσή του, βρῆκε στό γραφεῖο ἱερέως ἕνα νέο βιβλίο κάποιου Ἀντωνίου. Τό εἶχε συστήσει ὁ μητροπολίτης Ἀνανίας καί εἶχε ἐπιβάλει νά τό ἀγοράσουν ὅλοι οἱ ἱερεῖς. Φιλομαθής καθώς ἦταν ξενύχτησε καί διάβασε τό βιβλίο. Ἔφριξε καί ἔκλαψε, ὅταν διαπίστωσε ὅτι ὁ συγγραφέας δικαίωνε τόν αἱρεσιάρχη Ἄρειο καί ἐπέκρινε τόν Ἅγιο Ἀθανάσιο. Διακόπτει πάραυτα τήν περιοδεία καί σπεύδει νά συναντήσει τόν μητροπολίτη. Τόν ἐνημέρωσε γιά τίς κακοδοξίες τοῦ βιβλίου καί τόν παρακάλεσε νά τό ἀποσύρει ἀπό τίς βιβλιοθῆκες τῶν ἱερέων. Ἐκεῖνος ἀγέρωχα ἀπαξίωσε νά ἀσχοληθεῖ μέ τό θέμα. Τόν ἀπείλησε ὅτι θά γράψει σχετικά. Ἡ ἀπάντηση τοῦ μητροπολίτη ἦταν: «Νά κάνεις ὅτι θέλεις»! Ἔγραψε τότε στήν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» ἕνα καυστικό ἄρθρο, μέ ἀποτέλεσμα νά ἐκδιωχθεῖ ἀπό τήν θέση τοῦ ἱεροκήρυκα τῆς μητροπόλεως. • Λίγο μετά ἀπό τήν τοποθέτησή του στήν θέση τοῦ ἱεροκήρυκα τῆς Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν ἔγιναν οἱ περιβόητοι «γάμοι Κατσάμπα», δύο ἀδελφές παντρεύτηκαν δύο ἀδελφούς. Ἔγραψε τότε ἐλεγκτικό ἄρθρο στήν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» μέ θέμα «Οἱ παράνομοι γάμοι». Στιγματίζοντας, βέβαια, τό παράνομο γεγονός ἔθιγε καί τόν ἀρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, προσωπικό του εὐεργέτη, ὁ ὁποῖος στά Ἰωάννινα τοῦ εἶχε σώσει τήν ζωή, εἶχε προστατεύσει τήν γερόντισσα μητέρα του καί πρόσφατα τόν εἶχε προσλάβει στήν Ἀρχιεπισκοπή. Ἀλλά ἡ παρρησία τοῦ προφήτη δέν δεσμευόταν ἀπό τά προσωπικά του αἰσθήματα καί ὑποχρεώσεις. • Χαρακτηριστική τῆς παρρησίας του εἶναι καί ἡ στιχομυθία του μέ τόν διάδοχο τοῦ Σπυρίδωνα, ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Δωρόθεο, τόν ἀπό Λαρίσης. Κατά τήν πρώτη ἐπίσκεψη τοῦ ἱεροκήρυκα στόν νέο προϊστάμενό του ὁ Δωρόθεος ἐνθυμούμενος τίς μεταξύ τους διενέξεις στήν Λάρισα τοῦ εἶπε ἀπειλητικά: «Τώρα θά σέ περιποιηθῶ!». Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Αὐγουστίνου ἦταν: «Νά μέ περιποιηθεῖτε, μακαριώτατε! Διεσταυρώσαμε τά ξίφη μας παρά τάς ὄχθας τοῦ Πηνειοῦ, εἶμαι ἕτοιμος νά τά διασταυρώσωμε καί ὑπό τόν Λυκαβηττόν». Ὁ πρόωρος θάνατος τοῦ ἀρχιεπισκόπου Δωροθέου ἀπέτρεψε ἐκείνη τήν ξιφομαχία. • Σέ κάποια σύναξη τῶν οἰκοτρόφων τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας, φοιτητῶν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Θεόκλητος παρώτρυνε τούς φοιτητές νά γίνουν ἱερεῖς γιά νά πλουτίσουν καί νά εὐτυχήσουν, διότι «τό ἐπιτραχήλιο ρέει καί προσφέρει ἄφθονα ἀγαθά». Ὁ π. Αὐγουστῖνος, πού ἦταν παρών, διαμαρτυρήθηκε. Ἤλεγξε κατά πρόσωπον τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί εὐθαρσῶς τόνισε ὅτι τέτοιοι ἱερεῖς θά θάψουν τήν Ἐκκλησία. «Νά γίνουν», εἶπε, «τά παιδιά ἱερεῖς ὄχι γιά τόν χρυσό, ἀλλά γιά τόν Χριστό, ἀποφασισμένοι νά θυσιασθοῦν γιά τόν λαό ἀκολουθώντας τήν παράδοση τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν σεπτῶν πατέρων μας. Ἔτσι θά δοξασθεῖ ἡ Ἐκκλησία»! • Ἐνοχλημένος ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἀπό τόν ἔλεγχο, πού ἀσκοῦσε ὁ ἱεροκήρυκας μέ τά ἄρθρα τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ» τόν κάλεσε στήν ἀρχιεπισκοπή καί τοῦ ἔθεσε τό δίλημμα ὅτι θά εἶναι «ἤ δημοσιογράφος ἤ ἱεροκῆρυξ». Ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι θά κρατήσει καί τίς δύο ἰδιότητες, ὅπως ὁ Ἀπ. Παῦλος, πού ἦταν καί δημοσιογράφος καί ἱεροκῆρυξ, ὅπως ὅλοι οἱ ἀπόστολοι καί οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού κήρυτταν προφορικῶς ἀλλά καί γραπτῶς. Στήν ἐπιμονή τοῦ ἀρχιεπισκόπου νά ἐπιλέξει «ἕν ἐκ τῶν δύο» ἀντέτεινε εὔστοχα: «Παρακαλῶ, μακαριώτατε, νά μοῦ δώσετε γραπτῶς αὐτή τήν ἐντολή σας». Ἀφοπλίσθηκε ὁ ἀρχιεπίσκοπος! • Ὅταν, στήν δεκαετία τοῦ ᾽60 πανίσχυροι πολιτικοί ἰθύνοντες ἄρχισαν νά ἐκτρέπουν τήν παιδεία ἀπό τήν κατεύθυνση τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσης, εἶχε τήν τόλμη νά διοργανώσει καταπληκτικά συλλαλητήρια ἐναντίον τῆς ἐπιχειρούμενης τότε «ἐκπαιδευτικῆς μεταρρύθμισης», τῆς ὁποίας τούς πικρούς καρπούς δρέπουμε, δυστυχῶς, σήμερα. • Ἀντέδρασε ἔντονα καί ἀποχώρησε διαμαρτυρόμενος ἀπό Θεολογικό Συνέδριο, ὅταν κάποιος εἰσηγητής ἀποκάλεσε τόν παπισμό «ἀδελφή ἐκκλησία». • Ὡς ἐπίσκοπος ἔπαυσε τό μνημόσυνο τοῦ Πατρ. Ἀθηναγόρα, ὅταν ἐκεῖνος ἔκανε τά αὐθαίρετα ἀνοίγματα καί τήν ἀθέμιτη συνάντηση μέ τόν πάπα στήν Βηθλεέμ. Τό θάρρος του ἐνέπνευσε τούς ἀειμνήστους ἐπισκόπους Ἐλευθερουπόλεως Ἀμ βρόσιο, Παραμυθίας Παῦλο, Μηθύμνης Ἰάκωβο, καθώς καί τό Ἅγ. Ὄρος· ὅλοι αὐτοί συμπαρατάχθηκαν μαζί του, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀνακοπεῖ τότε τό σχέδιο γιά «κοινό ποτήριο» Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. • Εἶχε τόν φωτισμό καί τό σθένος «ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις πατράσι» νά πεῖ ὅτι ὁ παπισμός δέν εἶναι ἐκκλησία, ἀλλά αἵρεση καί νά χαρακτηρίσει τόν Οἰκουμενισμό παναίρεση.

Τοῦ κ. Στεργίου Σάκκου, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ

• Ὅταν πανίσχυρο στέλεχος τῆς χούντας ζήτησε τήν ἄποψή του γιά τό κίνημα, τοῦ εἶπε χαριτολογώντας. «Ἔχω δύο τσέπες· στήν μία κρατῶ τήν ἀλήθεια, στήν ἄλλη τό ψέμα. Ποιά τσέπη θέλεις νά ἀνοίξω;». «Μά, φυσικά, τήν ἀλήθεια θέλω, σεβασμιώτατε», ἀπάντησε ἐκεῖνος. Τότε μέ παρρησία ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος τόν ἤλεγξε· «ἤπιατε πολύ κρασί ἀπό τό βαρέλι τῆς ἐξουσίας καί ἔχετε μεθύσει». • Ἀντιτάχθηκε στόν τότε νομάρχη Φλωρίνης Μπράβο καί στόν ἀδίστακτο ὑπουργό Β. Ἑλλάδος Πατίλη, πού ζητοῦσαν νά ἐκφωνήσουν λόγους μέσα στόν Ἱ. Ναό κατά τίς ἐπίσημες δοξολογίες. «Ἔχω εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου», ἔλεγε, «νά μή σκανδαλισθεῖ γιά λόγους πολιτικούς ἔστω καί μία ψυχή ἀπό τό ποίμνιό μου». Καί ὅταν ἐκεῖνοι ἐπέμεναν ὅτι «εἴμαστε ἐπανάσταση καί κάνουμε ὅ,τι θέλουμε», τούς ἀπάντησε: «Τότε νά φορέσετε ἄμφια καί νά κάνετε μόνοι σας τήν δοξολογία, ἀφοῦ μπορεῖτε νά κάνετε ὅ,τι θέλετε». Ἡ παρρησία του τούς ἀποστόμωσε. • Ὕψωσε τό ἀνάστημά του καί ἤλεγξε τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Κ. Τσάτσο, ὅταν ἐκεῖνος τάχθηκε ἀναφανδόν ὑπέρ τοῦ παγανισμοῦ. Τήν ἴδια ἐπίσης ἀγωνιστική στάση τήρησε καί ἔναντι τοῦ Κ. Καραμανλῆ γιά τό θέμα τῆς ἀποποινικοποιήσεως τῆς μοιχείας. • Συγκρούσθηκε ἀργότερα καί μέ τήν ἑπόμενη κυβέρνηση καί μάλιστα μέ τόν ὑπουργό προεδρίας τῆς κυβερνήσεως Ἀ. Κουτσόγιωργα γιά πολλές ἀντιεκκλησιαστικές ἐνέργειες. Ἰδιαίτερα μνημονεύω ὅτι μαζί μέ τούς ἄλλους ἱεράρχες ἀντιτάχθηκε σθεναρά στήν ἐπιβολή τοῦ ὑποχρεωτικοῦ πολιτικοῦ γάμου. Ὁ συντονισμένος ἀγώνας τοῦ κλήρου καί τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶχε τό ποθούμενο ἀποτέλεσμα, νά μή νομοθετηθεῖ ὁ ὑποχρεωτικός πολιτικός γάμος. • Μέ παρρησία ἔκρουσε τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅταν ἡ πολιτική ἡγεσία τοῦ τόπου ἀποφάσισε νά δεχθεῖ στήν Ἑλλάδα τίς βάσεις τοῦ ΝΑΤΟ καί τήν εἴσοδο τῆς χώρας στήν Ε.Ο.Κ. Πόσο δίκαιο εἶχε, τό διαπιστώνουμε σήμερα ὅλοι. • Ἀλλά δέν εἶναι ἴσως τόσο δύσκολο νά ἐλέγχει κανείς μεγάλους καί ἰσχυρούς. Τό δυσκολώτερο εἶναι νά ἐλέγχει τίς παρεκτροπές καί τίς ἀνομίες τοῦ λαοῦ, πού τόν χειροκροτεῖ. Ὅμως ὁ π. Αὐγουστῖνος, ὁ κατ᾽ ἐξοχήν λαϊκός ἱεροκήρυκας, δέν κολάκευσε τόν λαό καί πολλές φορές τόν ἤλεγχε. Ἔλεγε χαρακτηριστικά ὅτι εἶναι καί ὁ ἴδιος ὁ λαός ὑπεύθυνος γιά τήν ἀθλιότητα, πού ἐπικρατεῖ: Ἕνας λαός, πού καταψηφίζει τόν ἀναμάρτητο Ἰησοῦ καί ψηφίζει τήν ἀθώωση τοῦ Βαραββᾶ, πού ἐκλέγει ὡς ἡγέτη του τήν «ράμνον» (βλ. Κρ 9,14-15), δέν δικαιοῦται νά κλαίει, ὅταν τά ἀγκάθια τῆς ράμνου τόν κατατρυποῦν. Ἕνας λαός, πού δολοφονεῖ τόν ἅγιο Κυβερνήτη, τόν Ἰωάννη Καποδίστρια, χαράματα Κυριακῆς, στήν πόρτα τῆς ἐκκλησιᾶς, καθώς μέ τήν σύνοψη στό χέρι πήγαινε νά παρακολουθήσει τήν θεία Λειτουργία, δέν δικαιοῦται νά διαμαρτύρεται, ὅταν τύραννοι καί ἐκμεταλλευτές τόν ποδοπατοῦν. Ἕνας λαός, πού ἀσυλλόγιστα παραδίδεται στήν δημαγωγική πλεκτάνη, πού βαυκαλίζεται μέ τό σύνθημα «Λαοκρατία» καί «Ὅ,τι θέλει ὁ λαός», ἐνῶ περιφρονεῖ τό σύνθημα τοῦ Εὐαγγελίου «Χριστοκρατία» καί «Ὅ,τι θέλει ὁ Χριστός», εἶναι ὑπεύθυνος γιά τήν κατάντια του. Ἕνας λαός πού ὠθεῖ τά εὐφυῆ παιδιά του νά σπουδάσουν διάφορες ἐπιστῆμες γιά νά πλουτίσουν καί νά καλοπεράσουν, ἐνῶ γιά τήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας ἐπιλέγει τά «ἀχαμνά», δέν μπορεῖ νά κουτσομπολεύει καί νά κατακρίνει τούς ἀνάξιους κληρικούς. • Ὡς ἐπίσκοπος δεχόταν στό γραφεῖο του ὅλους τούς ἀξιωματούχους (στρατηγούς, ὑπουργούς, νομάρχες κτλ.) καί δημοσίους ὑπαλλήλους, πού ἔφθαναν στήν Φλώρινα. Μέ ἀγωνία γιά τήν δημογραφική γήρανση τῆς χώρας μας ἔκανε σέ ὅλους τό ἐρώτημα: «Πόσα παιδιά ἔχετε;». Κι ὅταν ἔπαιρνε τήν ἀπάντηση «ἕνα» ἤ «δύο», τούς μιλοῦσε αὐστηρά, μέ πόνο: «Ἡ πατρίδα σᾶς τιμᾶ μέ ὑψηλά ἀξιώματα καί θέσεις κι ἐσεῖς τήν καταντήσατε γηροκομεῖο, πού γρήγορα θά γίνει νεκροταφεῖο. Κι ἔπειτα τραγουδᾶτε “Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει”. Nτροπή!». Μέ συγκίνηση θυμόταν ἕναν στρατηγό, τόν ὁποῖο ἤλεγξε, διότι εἶχε μόνο δύο παιδιά. Μέ συναίσθηση ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Ἔχετε δίκαιο, σεβασμιώτατε! Ὁ πατέρας μου εἶχε 16 παιδιά». Μέ ἐνδιαφέρον ὁ πατήρ Αὐγουστῖνος τόν ρώτησε: «Καί πῶς τά μεγάλωσε;». Ἡ ἀπάντηση ἦταν: «Μέ τήν πίστη στόν Μεγαλοδύναμο». Δάκρυσε ὁ ἐπίσκοπος! Δέν θά συνεχίσω τήν ἀπαρίθμηση περιστατικῶν καί γεγονότων, ὅπου πρωτοστατεῖ ἡ προφητική καί ἀποστολική προσωπικότητα τοῦ π. Αὐγουστίνου. Θά χρειαζόταν ἄλλωστε πάρα πολλές σελίδες. Κλείνοντας θά ἀρκεσθῶ μόνο σέ μία διαπίστωση: Ἀσφαλῶς δέν εὐοδώθηκαν ὅλοι οἱ ἀγῶνες τοῦ πύρινου μαχητοῦ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτό ὅμως ποτέ δέν τόν ἀπογοήτευσε. Τό σύνθημά του ἦταν· «Πίστις-ἀγών-νίκη» καί «Ὁ ἀγωνιστής εἴτε νικᾶ εἴτε νικιέται εἶναι νικητής», διότι «ὁ ἀγώνας εἶναι τῶν ἀνθρώπων, τό ἀποτέλεσμα τοῦ Θεοῦ». Καθώς βρίσκεται ἤδη κοντά στόν Θεό ὁ ἀγωνιστής ἱεράρχης μέ τήν προφητική παρρησία, πιστεύουμε ὅτι θά τοῦ ζητήσει νά μή λείψουν οἱ συνεχιστές τῶν μεγάλων ἀγώνων του. Καί βέβαια, εἶναι ἀνεπανάληπτη ἡ ἀγωνιστική μορφή τοῦ π. Αὐγουστίνου, εἶναι ὅμως ζωντανή ἡ πίστη του καί ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἀγάπησε καί ὑπηρέτησε μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ἁγνῆς καρδιᾶς του. Σ᾿ αὐτή τήν ὀρθόδοξη πίστη νά μείνουμε σταθεροί καί ἀφοσιωμένοι, μέ τήν εὐχή τοῦ ἁγίου γέροντα.

Χ

ΡΕΟΣ ἀπέραντης ἀγάπης καί βαθύτατης ἐκτιμήσεως μέ παρακινοῦν νά καταθέσω ἐλάχιστες σκέψεις γιά τόν ἀείμνηστο πλέον π. Μάρκο Μανώλη. Ἀκούστηκαν καί γράφτηκαν λόγοι σοφοί ἀπό ἔγκριτους στοχαστές καί πιστούς – ὡραιότερος καί μεστός ἁγιοπατερικῶν θέσεων, αὐτός τοῦ σοφοῦ φιλολόγου καί θεολόγου π. Σαράντη Σαράντου, κατά τήν κρίση μου. Τόν π. Μάρκο γνώρισα πρίν εἴκοσι χρόνια περίπου, ἔκτοτε συνδέθηκα στενά μαζί του γιατί ἀποτέλεσε, ἀβίαστα, τόν προσωπικό ὁδηγό μου καθʼ ὅλη τή πορεία τῆς ἀνέλιξης καί σταδιοδρομίας μου. Ὁ π. Μάρκος ἔδωσε σωτήριο ρυθμό στά σκιρτήματα τῆς καρδιᾶς μου. Κοντά του γεύθηκα λόγο ζωῆς αἰωνίου καί ὀσμῶν ἀθανασίας. Ὅποιος σκοπεύσει σωστά στή φυσιογνωμία τοῦ Γέροντος Μάρκου θά φωτογραφήσει τόν σεμνό Λευίτη, τόν ἄνθρωπο τῆς ἤρεμης δύναμης, αὐτόν πού ἀγάπησε ὅλους τούς ἀνθρώπους, τούς βοήθησε ὅλους δικαίους καί ἀδίκους, γιά νά βροῦν τό σωστό δρόμο τοῦ Θεοῦ. Τίμησε τό ράσο του, πού ἐμπαθεῖς ρασοφόροι τόν εἶχαν καθηλώσει στό βαθμό τοῦ Ἱεροδιακόνου εἴκοσι χρόνια ἐνῶ ἐκεῖνος, ὅταν ἔφυγαν ἀπό τή ζωή, ἐδέετο εἰς τόν Κύριον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς ψυ-

τοῦ καιροῦ μας, τόν Γέροντα Μᾶρκον Μανώλην

χῆς τους. Ὁ Γέροντας Μάρκος στάθηκε κρυστάλλινος καί πανάξιος μπροστά στή μυστική Τράπεζα τοῦ Σωτῆρος. Μεταποιοῦσε τό τυπικό χρέος σέ δυναμική καί ἁγιοπνευματική παρουσία τῆς Ἐκκλησίας. Ἅπλωνε τό βλέμμα του γιά νά πιάσει τόν παφλασμό τῆς ἱστορικῆς στιγμῆς καί τό προφητικό μήνυμα, πού φέρνει ὁ θεϊκός λόγος καί ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησιᾶς στόν προβληματισμό τῆς ἐποχῆς. Θύμιζε θρύλο τῶν ἀποστολικῶν χρόνων. Μέ τίς ἐνέργειές του ἐπανέφερε τή γνησιότητα στό ἦθος καί στό δόγμα τῶν ἀρχαίων χριστιανῶν. Πατερικό ἀνάστημα, πού δούλευε ἡμέρα καί νύχτα γιά τή δόξα τοῦ Χριστοῦ, χωρίς νά δίνει «ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ καί τοῖς βλεφάροις νυσταγμόν καί τοῖς κροτάφοις ἀνάπαυσιν», ἑτοιμάζοντας τίς ἀνθρώπινες ψυχές διά τόν Λυτρωτήν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἐπιδίωκε τήν πρώτη θέση στίς θυσίες καί τήν τελευταία στίς ἀπολαβές τῆς ζωῆς. Ἀπόλαυσή του ἦταν ἡ ἐγκράτεια καί ἡ λιτότητα, περιουσία του ἡ ἀκτημοσύνη. Εἶχε συνεχῶς τό βλέμμα του στίς Πύλες τοῦ Παραδείσου. Ὅ,τι ἔφτανε στό μάτι του καί στό λογισμό του, ἄγγιζε τήν καρδιά του καί γινόταν γιʼ αὐτόν κίνητρο γιά ὁραματισμό καί διόρθωση. Ἀγκάλιαζε ὅλες τί ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς, τούς πονεμένους, τούς πεινασμένους, τούς φυλακισμένους – καί τί δέν ἔκανε γιʼ αὐτούς– τά παιδιά, τούς γέρους, τά ὀρφανά, τούς φοιτητές. Ἐδῶ θά μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἐκθέσω μιά προσωπική μαρτυρία μέ ὁμάδες φοιτητῶν. Μετά ἀπό τηλεφώνημα, πού ἔκανα στό Γέροντα, τόν ἐπισκεφθήκαμε ὁμάδα μεταπτυχιακῶν φοιτητῶν «προβληματισμένων», «δύσπιστων» μέ κάπως «ἀναρχίζουσες» ἀπόψεις καί ἰδέες. Ἡ συζήτηση – ἐξομολόγηση μέ τά παιδιά κράτησε ὅλο τό ἀπόγευμα μέχρι ἀργά τό βράδυ. Ὅταν φύγαμε, ἡ αὐθόρμητη ρήση ὅλων τῶν φοιτητῶν ἦταν: «ποῦ νά βρεῖς τέτοιους ἀνθρώπους μέσα στόν κόσμο, αὐτός σίγουρα εἶναι ἅγιος». Καί αὐτά καί ἄλλα παιδιά ἦρθαν καί ξανάρθαν στόν Γέροντα, γιατί κοντά του γεύθηκαν τίς ἐκφάνσεις τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἐπικοινωνία μαζί του ἦταν ἕνα ἄνοιγμα τοῦ νοῦ καί κάθε λόγος του εἶχε ἐνέργεια. Ὁ Γέροντας εἶχε μεγάλη πνευματική ἐμπειρία ἀλλά καί καταπληκτική κοινωνική πείρα. Μποροῦσε νά καθοδηγεῖ τούς πάντες, οἰκογενειάρχες, νέους, ἀναρχικούς, προκειμένου νά ζήσουν καλύτερα κοινωνική καί πνευματική ζωή. Ὁ νοῦς του ἦταν καθαρός καί ἀγκυροβολημένος στήν καρδιά καί ὁ λόγος του θεολογικός καί ποιμαντικός, πάντα μέ πλούσια ἐμπειρία, πείρα, σοφία καί διάκριση, πίστευε ἀπόλυτα ὅτι ὁ Κύριος καλοῦσε πάντα καί κάθε ἕνα χωριστά εἰς τό «θαυμαστόν Αὐτοῦ Φῶς» (Α´ Πέτρου β´ 9)· ἐξαρτᾶται πάντα πόσον θά ἀνοίξουμε τήν πόρ-

Τοῦ κ. Κων. Δεληγιάννη, Δρος Φιλ., Καθηγητοῦ Βυζαντινῆς Ἀρχαιολογίας καί Τέχνης

τα τῆς καρδιᾶς μας, γιά νά μπεῖ ἀβίαστα μέσα αὐτό τό Φῶς, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. Ἔλεγε καί ξανάλεγε στούς νέους ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἀγάπη καί ὅτι μέ ἀκόρεστη δίψα ποθεῖ τόν καθένα μας, ὅτι μᾶς ἀναζητεῖ, ὅτι ἀπό τήν ἀγάπη Του γιά

Συμφώνως μὲ ἀνταποκρίσεις τοῦ Ἀθηναϊκοῦ Πρακτορείου Εἰδήσεων καὶ τοῦ Τάν Γιούγκ, ὑπὸ ἡμερομηνίαν 22α Ὀκτωβρίου, ἐκ τῆς Σερβίας.

Ἐπεστράφη εἰς τὴν Ἱ. Μ. Ζίτσας τῆς Σερβίας ἀνεκτιμήτου ἀξίας Σταυρός

μᾶς δέν ἀλλάζει, ὅσο κι ἄν ἐμεῖς ἀλλάζουμε ἀπέναντί Του, καί προσπαθεῖ πάντοτε νά μᾶς κατακλύσει μέ τά ἀγαθά Του. Νά μᾶς φωτίσει μέ τό φῶς τό ἀληθινό, ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος «ἐλθέ τό Φῶς τό ἀληθινόν. Ἐλθέ ἡ Ζωή ἡ αἰώνιος». Ὁ Γέροντας δίδασκε καί συνεχῶς ἐπαναλάμβανε ὅτι ἡ θεωρία τοῦ Ἀκτίστου Φωτός πρέπει νά εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας, ὁ κλῆρος καί ἡ πορεία μας. Ὁ π. Μάρκος βίωσε πολλές ἐμπειρίες τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. «Εἷς ἐκ χιλίων εὑρίσκεται καταξιωθείς φθᾶσαι μετά πολλῆς παραφυλακῆς εἰς τήν καθαράν προσευχήν», γράφει ὁ ἅγιος πατήρ Ἰσαάκ ὁ Σύρος, πού ταιριάζει ἀπόλυτα στόν ἅγιο Γέροντα. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τόν ἔθρεψαν, κι ἐκεῖνος ἤθελε μέ τό θεῖο λόγο καί τό παράδειγμά του νά θρέψει ὅλον τόν κόσμο. Οἱ μάρτυρες μέ τόν ἐνθουσιασμό καί τό παράδειγμά τους τόν ἐφοδίαζαν μέ γενναῖο φρόνημα. Ἡ ἱερωσύνη ἦταν γιά τόν π. Μάρκο πηγή δύναμης, ἐνῶ ἡ λειτουργία τοῦ Μυστηρίου τῆς Θ. Εὐχαριστίας μεταποιοῦσε τήν ὅλη προσωπικότητά του σέ δοχεῖο χάριτος καί λόγο ζωῆς. Πλησίαζε μέ φόβο καί τρόμο τό Ἱερό Θυσιαστήριο καί διακονοῦσε «ἐν ὅλῃ καρδίᾳ» στό Μυστήριο τῆς Σωτηρίας «εἰς ὅ ἐπιθυμοῦσιν ἄγγελοι παρακῦψαι». Ὅταν μπροστά μου, «ἀναρχικός» φοιτητής τοῦ εἶπε αὐθόρμητα «νά προσεύχεστε καί γιά μένα παππούλη», ἐκεῖνος ἀπάντησε «κυρίως γιά σᾶς καί ἀδιαλείπτως». Ἀγαποῦσε πολύ νά προσεύχεται ὁ Γέροντας γιά κάθε ἄνθρωπο, πού περνοῦσε δυσκολίες. Ἡ προσευχή του ἀγκάλιαζε ὅλο τόν κόσμο, ἰδιαιτέρως γιά τούς ἀνθρώπους, πού βρίσκονταν στήν κατάθλιψη, τή στενοχώρια ἀπό ὑπαρξιακές ἀγωνίες, γιά τούς νέους, τούς ἀναρχικούς, τούς πεινῶντες καί διψῶντες τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Στούς πάντες στεκόταν ἀπέναντί τους μέ σεβασμό καί ἀγάπη καί ἔκανε τά πάντα γιά νά τούς βοηθήσει. Εἶχε ἀποκτήσει τό μέγα χάρισμα τῆς ἀναυδίας, ὁ ἄσπιλος καί ἀμόλυντος, μπροστά στίς μύριες περιπτώσεις τῶν ἁμαρτανόντων, ἔχοντας τό χάρισμα τῆς ἀπέραντης ὑπομονῆς, ἄκουε τά αἰσχρά καί λυπηρά μεταβάλλοντας τήν κατάπτωση, τήν ἀκηδία καί μελαγχολία σέ ἀνάταση καί ἐλπίδα θεϊκῆς πορείας. Ὁ Γέροντας Μάρκος, πράγματι, ὑπῆρξε μιά μεγάλη ἀσκητική, ἡσυχαστική καί θεολογική φυσιογνωμία, ἕνας μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας στήν ἐποχή μας, μέ ὀρθόδοξη θεολογία καί ὀρθόδοξο τρόπο βιώσεως τῶν ἐντολῶν τοῦ Σωτήρα καί Λυτρωτῆ μας. Τόν παρακαλῶ μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου νά προσεύχεται καί γιά τήν δική μας σωστή πορεία καί σωτηρία ἐκεῖ ἀπό τό Αἰώνιο Θυσιαστήριο.

«Στό μοναστήρι τῆς Ζίτσα, στή Σερβία, ἐκεῖ ἀπ᾽ ὅπου ἐκλάπη ἀπό ἄγνωστο Γερμανό στρατιώτη, κατά τή διάρκεια τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, βρίσκεται ἀπό σήμερα ὁ Σταυρός, πού ὁ Σέρβος μονάρχης

᾿Επίκαιρα βιβλία τῶν ἐκδόσεων τοῦ «Ο.Τ.»

Ἀλεξάνταρ Ὀμπρένοβιτς εἶχε δωρίσει στούς μοναχούς τῆς Ζίτσα, τό 1889. Περισσότερες ἀπό ἕξι δεκαετίες μετά, ἡ Καθολική Ἐκκλησία τῆς Γερμανίας ἐπέστρεψε τό Σταυρό, ὁ ὁποῖος ἀποτελοῦσε τμῆμα ἔκθεσης γερμανικοῦ μουσείου, ἀπό τό τέλος τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου κι ἔπειτα».

᾿Επὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἐπετείου τοῦ ἀθανάτου ἔπους τοῦ 1940 – 1941 ὑπενθυμίζομεν τὸ βιβλιαράκι τοῦ ἀειμνήστου ἱδρυτοῦ τῆς Π.Ο.Ε.

᾿Εξιστορεῖ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔζησεν ὁ ἴδιος ὁ συγγραφεὺς συμμετασχών, ὡς γνωστόν, ὡς στρατιώτης εἰς τὸν ἑλληνοϊταλικὸν πόλεμον εἰς τὴν ᾿Αλβανίαν.

«ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑ»

᾿Αρχιμ. Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου

Κύριε Διευθυντά, ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία διεξάγει θρησκευτικοὺς διαλόγους ἀγάπης καὶ ἀμοιβαίας κατανοήσεως μὲ τοὺς ἑτεροθρήσκους καὶ ἑτεροδόξους Χριστιανούς. Ὁ ἀφελὴς καὶ ἐν ἀγνοίᾳ εὑρισκόμενος τοὺς δέχεται ὡς εὐλογία καὶ θέλημα Θεοῦ γιὰ νὰ μὴ βρισκόμαστε «ἀπομονωμένοι» ἀλλὰ ἑνωμένοι, ἀφοῦ εἶναι ἕνας ὁ Δημιουργὸς τῶν πάντων καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ὀνειρεύεται τὴν «ἐπὶ γῆς εἰρήνη» καὶ τὴν μεταβολὴ τῆς ἐπίγειας ζωῆς, εἰς ἕνα ἐπίγειο Παράδεισο!… Φαντάζεται ὅτι τώρα ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πραγματοποιηθῆ τὸ τοῦ Εὐαγγελίου (Ἰωάν. Ι´ 16): «…καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν». Ἐπικροτεῖ τὶς ἐνέργειες αὐτὲς παραμένοντας στὴν ἐπιφάνεια τῶν γεγονότων καὶ δὲν ἐμβαθύνει στὴν οὐσία καὶ στὴν πραγματικότητα. Πιστεύει ὅτι θὰ ἐπικρατήση ὡς θρησκεία σ᾽ ὅλη τὴν οἰκουμένη ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ θὰ ἐπιστρέψουν στὴν «Μίαν, ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν», δηλ. τὴν Ὀρθοδοξίαν. Πόση παιδικὴ ἀφέλεια!… Πιστεύει ὅτι μὲ τοὺς ἐν ἀγάπῃ διαλόγους δίδεται ἰδεολογικὴ μάχη γιὰ ν᾽ ἀποδειχθῆ ὅτι ἡ μοναδικὴ θρησκεία γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὅτι τὸ μοναδικὸ δόγμα γιὰ τὴν ἀληθινὴ σωτηρία του εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία!… Νομίζει ὅτι στοὺς διαλόγους αὐτοὺς δίδεται ἀληθινὴ θεολογικὴ μάχη ἐπιστρατεύοντας ὅλην τὴν θεολογικὴν κατάρτισι, τὶς ξένες γλῶσσες, ποὺ κατέχουν, μὲ τὶς ντοκτορὲς καὶ τὶς ἐν γένει ἐπιστημονικὲς καὶ ἄλλες γνώσεις γιὰ ν᾽ ἀποδείξουν στοὺς μὲν ἑτεροδόξους ὅτι ἡ ἀλήθεια βρίσκεται στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ὅλη ἡ χάρη καὶ εὔνοια τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ, στοὺς δὲ ἑτεροθρήσκους ὅτι ἡ μόνη σώζουσα θρησκεία στὸν κόσμον αὐτὸν εἶναι ὁ Χριστιανισμός. Πλὴν ὅμως ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ πραγματικότητα σπάζει κόκκαλα!… Φρίκη καὶ ἀπογοήτευσι καταλαμβάνει ὅποιον ἀσχοληθῆ στὰ σοβαρὰ καὶ δεῖ κατάματα τὰ πεπραγμένα καὶ ἀποτελέσματα τῶν διαλόγων αὐτῶν!… Κανέναν δὲν ἔπεισαν γιὰ τὴν ὀρθότητα τοῦ Ὀρθοδόξου δόγματος παρὰ τὴν συχνὴ ἐπικοινωνία μετὰ τῶν αἱρετικῶν· ἀλλοίωσαν τὸ πιστεύω τους, παραπλανήθησαν, ἀσέβησαν καὶ ἀσεβοῦν ἐνστερνιζόμενοι καὶ παραδεχόμενοι τὶς αἱρετικὲς δοξασίες καὶ θεωρίες τους, ὅπως τῆς θεωρίας τῶν κλάδων, τῶν δύο πνευμόνων, τοῦ σπασμένου ὑαλοπίνακα, φθάνοντας στὸ σημεῖο νὰ μᾶς ποῦν ὅτι «Οἱ κληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ εὑρίσκονται ἤδη εἰς χεῖρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομεν ἐνώπιον αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων»!… Καταλαβαίνετε τί μᾶς λέει αὐτό; Μᾶς λέει ὅτι οἱ προπάτορές μας, Μέγας Φώτιος, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Μᾶρκος Εὐγενικός, Γρηγόριος Παλαμᾶς καὶ ἄλλοι εὐθύνονται γιὰ τὴν «διάσπασιν» τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν σὲ Ὀρθοδόξους, Μονοφυσίτες, Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, γιατὶ «ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως» δηλ. παραπλανήθηκαν ἀπὸ τὸν διάβολον καὶ τώρα βρίσκονται στὴν κρίσιν τοῦ «δικαιοκρίτου Θεοῦ». Ὑπάρχει καὶ τὸ παρήγορον τῆς ὑποθέσεως αὐτῆς ὅτι παρακαλοῦν νὰ τύχουν τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι χρέος μας νὰ «ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματά» τους, διεξάγοντας τοὺς διαλόγους τῆς ἀγάπης!… Μὲ ἄλλα λόγια πᾶνε νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὰ φῶτα, τὴν πίστη μας!… Ἀλλάζοντες τὴν ἐπιγραφὴ τῶν καταστημάτων τους καὶ μετενομάζοντάς τους ἀπὸ αἱρετικοὺς σὲ ἑτεροδόξους, δηλώνουν ὅτι τὸ περιεχόμενό τους δὲν εἶναι ἐπικίνδυνο πνευματικὸ δηλητήριο καὶ πνευματικὴ μολυσματικὴ νόσος, ἀλλὰ κάτι τὸ ἀκίνδυνο καὶ ἐπωφελές!… Ἀνεγνώρισαν στὸν ἀβάπτιστο Πάπα καὶ σ᾽ ὅλους τοὺς κληρικούς του, ἱερωσύνη καὶ ἔγκυρα μυστήρια (στὸ Μπαλαμάντ τοῦ Λιβάνου) καὶ δὲν σέβονται οὔτε τοὺς Ἀποστόλους, οὔτε τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχές, τὰ δῶρα, συλλειτουργίες καὶ κάθε ἄνομη ἐπικοινωνία. Συμμετέχουν στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ), τῶν αἱρετικῶν Προτεσταντῶν χωρὶς νὰ μεταπείσουν καμία ὁμάδα αὐτῶν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ πόσα ἄλλα ἀνεπίτρεπτα καὶ ἀνορθόδοξα παραδέχονται!… Ὡς πρὸς τοὺς διαθρησκευτικοὺς διαλόγους ἀντὶ νὰ προβάλλουν τὸν Χριστιανισμὸ ὡς τὴν μόνην θρησκείαν τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴν ὁμολογίαν τῶν Ἀποστόλων (Πράξ. δ´ 12): «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία οὐδὲ ὄνομα ἔστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν ἐν ἀνθρώποις ἐν

Πρὸς τί ὁ διάλογος μετὰ τῶν Παπικῶν;

ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς», αὐτοὶ παραδέχονται ὅτι ὑπάρχει σωτηρία καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες «δι᾽ ἄλλης ὁδοῦ καὶ ἄλλου τρόπου» καὶ ἂς βροντοφωνάζει ὁ Χριστὸς (Ἰωάν. ιδ´ 6): «Οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι᾽ Ἐμοῦ». Παραδέχονται ὅτι οἱ μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες λατρεύουν τὸν ἴδιο Θεό, Ἰουδαϊσμός, Μουσουλμανισμός, Μασωνισμὸς μὲ τὸν Χριστιανισμό!… Ἂν εἶναι δυνατόν!… ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τῶν Χριστιανῶν νὰ εἶναι ὁ ἴδιος μὲ τὸν Θεὸ τῶν Ἑβραίων, τὸν ὁποῖον παρήκουσαν ἐθελοκάκως καὶ διεστρέβλωσαν τὶς προφητεῖες τῶν προφητῶν, τοὺς ὁποίους κατέτρεξαν καὶ ἐφόνευσαν (Ματθ. κγ´ 31, 35), μὲ τὸν Ἀλλὰχ τῶν Μουσουλμάνων, ποὺ καταφέρεται ἀνοιχτὰ ἐναντίον τῆς θεότητος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ ἢ μὲ τὸν ΜΑΤΣ τῶν Μασώνων, ποὺ πιστεύουν καὶ λατρεύουν ὡς θεό τὸν Ἑωσφόρο καὶ Μπαθομέτ!… Γιὰ τὶς πολυθεϊστικὲς θρησκεῖες, Βουδισμοῦ, Ἰνδουϊσμοῦ, Σιντοϊσμοῦ κ.λπ. οὔτε κουβέντα περὶ Χριστοῦ καὶ τῆς σωτηρίας του!… Ποῦ εἶναι τὸ (Ἰωαν. ιη´ 20): «Ἐγὼ παρρησία ἐλάλησα τῷ κόσμῳ» τοῦ Χριστοῦ καὶ (Πράξ. β´ 29, 31, κη´ 31, Ἐφεσ. γ´ 12, στ´19…) τῶν Ἀποστόλων; Ποιὸν ἢ ποιοὺς ἔπεισαν μὲ τοὺς διαλόγους νὰ πιστέψουν στὸν Χριστὸ καὶ κατὰ τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα γιὰ τοὺς αἱρετικούς, τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ προκαθήμενοί μας πιστεύουν ὅτι ὅλοι μποροῦν νὰ σωθοῦν δι᾽ ἄλλης ὁδοῦ καὶ ἄλλου τρόπου; Θέλουν ἑνότητα βάσει τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τοῦ δόγματος τῶν αἱρετικῶν. Ἑνότητα παρὰ τὴν διαφορετικότητα δογμάτων καὶ θρησκευτικῶν δοξασιῶν!… Πρὸς τί λοιπὸν οἱ διάλογοι; Ὅλ᾽ αὐτὰ στὸν συνειδητὸ Χριστιανὸ δὲν προκαλοῦν ἀνυπόφορον θλῖψιν καὶ ἀπογοήτευσιν; Μήπως εἶναι προφητικὰ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶπε (Λουκ. ιη´ 8): «Πλὴν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἄρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» γιατί, κακὰ τὰ ψέματα, (Β´ Θεσσ. β´ 7): «ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ (στὸν αἱρετικὸ) χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» καὶ στὸν Ἀπόστολο Παῦλο (Τίτ. γ´ 10, 11): «Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπτεν ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὡς αὐτοκατάκτριτος», ἐνῶ οἱ διάλογοι διαρκοῦν χρόνια τώρα καὶ συνεχίζουν τὸ φθοροποιόν τους ἔργον!… Τὸ θέμα μας εἶναι ἀνεξάντλητον, ἀλλὰ σταματοῦμεν ἐδῶ. Εἴθε ὁ Τριαδικὸς Θεὸς νὰ τοὺς φωτίση νὰ ἀνανήψουν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς νὰ ἐκτελοῦν τὶς ἐντολὲς κατὰ τὸ ἅγιο θέλημά του!… Μετὰ τιμῆς Παναγιώτης Ράπτης Ἐλ. Βενιζέλου καὶ 13ης Ὀκτ. 48200 Φιλιππιάδα

ἀληθινὴ καὶ αἰώνια ζωὴ προσλαμβάνει τὰ νοήματα ὄχι κάποιας ξένης γλώσσας, ἀλλὰ τὰ νοήματα τῆς εὐγενέστερης μορφῆς τῆς ἴδιας του τῆς γλώσσας. Ἐπίσης κοινωνεῖ ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μὲ τὶς ρίζες του καὶ παύει νὰ εἶναι ἕρμαιο, ὅπως τὸν θέλει ἡ νέα ἐποχή. Αὐτὸ εἶναι καὶ ἱστορικὸ βίωμα, πανθομολογούμενο ἱστορικὸ γεγονὸς (τουρκοκρατία). Εἶναι λάθος ἡ εἰσαγωγὴ τῆς μεταφράσεως στὴ λατρεία μας. Εἶναι ἀντίθετος ὁ λαός, οἱ μοναχοί, οἱ κληρικοί. Ἀρχιερεῖς καὶ πανεπιστημιακοὶ αἰτιολογοῦν πλήρως τὸ γιατί. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὸ κριτήριο τοῦ καρποῦ γιὰ νὰ ἀξιολογοῦμε τὸ δέντρο. Ὅπως διάβασα σὲ ἀρκετὰ χριστιανικὰ περιοδικὰ οἱ δύο Ἀρχιερεῖς, εἰσήγαγαν τὴν μετάφρασι στοὺς νομούς τους παρουσιάζουν συμπεριφορά, ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν ὀρθόδοξη τάξι. Ὁ ἕνας χειροτόνησε ἱερέα πανεπιστημιακὸ διδάσκαλο παρὰ τοὺς ἀρνητικοὺς λόγους, ποὺ ὑπῆρχαν ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν χειροτονία του ἐνῶ προκλήθηκε κατακραυγὴ ἀπὸ ἐνέργειές του ἀντὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρη στὴν τάξι τὸν κάλυψε καὶ τὸν στήριξε. Ὁ ἄλλος Ἀρχιερέας πέραν τῶν διαμαρτυριῶν, ποὺ ἔρχονται στὸ φῶς κατὰ καιροὺς προκαλεῖ διότι στὴν Ἀκαδημία του κυοφορεῖται ἡ ξύλινη γλῶσσα μὲ ὅρους (π.χ. μεταπατερικὴ θεολογία), ποὺ δὲν ἔχουν σχέσι μὲ τὴν ὀρθόδοξη πραγματικότητα, ποὺ μαγειρεύονται στὰ γραφεῖα ὡς φορεῖς στάσεως ζωῆς καὶ ἐμφανίζονται ὡς ἡ φωτισμένη πρότασι γιὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς μας ἐνῶ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τομὲς αὐτονομίας, ποὺ ἔγιναν πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια στὸν προτεσταντικὸ χῶρο καὶ ὡδήγησαν σήμερα στὸ προτεσταντικὸ χάος, ποὺ δὲν ἔχει καμιὰ σχέσι μὲ τὸν Χριστό, ὅπως μαρτυρεῖ μὲ γεγονότα κείμενα καὶ ὀνόματα ὁ πρώην προτεστάντης Frank Shaetter, ποὺ ἔγινε ὀρθόθοξος, στὸ βιβλίο του «Ἀναζητῶντας τὴν Ὀρθόδοξη πίστη», τὸ ὁποῖο προλογίζει ὁ Ἡγούμενος π. Γεώργιος Καψάνης. Καὶ οἱ δύο Ἱεράρχες ἔδειξαν ἀνυπακοὴ στὴν ἀπόφασι τῆς συνόδου νὰ μὴ ἐγκρίνη τὴν μετάφρασι στὴ λατρεία μας. Ψηλὰ τὸν πῆχυ λοιπόν. Ὁ ἀγώνας μας νὰ διατηρήσουμε ἀναλλοίωτη τὴν λατρεία μας μᾶς διαφοροποιεῖ ἀπὸ τὶς ἁπλουστεύσεις τῶν παπικῶν καὶ τὸ χάος τῶν προτεσταντῶν καὶ πιστεύω ὅτι γίνεται δεκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό, ὅπως ἡ θυσία τοῦ Ἄβελ, ὁ ὁποῖος προσέφερε ὅ,τι ἐκλεκτότερο μποροῦσε. Γίνεται δεκτὸς διότι ἡ λατρεία μας ἔχει καὶ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ἀλήθεια, ὅπως θέλει νὰ τὸν λατρεύουμε ὁ Θεός. Μετὰ τιμῆς Χ.Κ. Θεσσαλονίκη

Στὸ βιβλίο «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης διαβάζουμε: «ὁ ἀναγενημένος ἄνθρωπος, κατὰ τὴν προσευχή, συλλαμβάνει τὸ νόημα τῶν λέξεών της, νοιώθει τὸ πνεῦμα τους. Ἐνῶ ὁ σαρκικὸς ἄνθρωπος τὶς νοιώθει σὰν ἕνα βάρος μὴ μπορῶντας νὰ τὶς ὑποβαστάση, γιατὶ τοῦ λείπει τὸ πνεῦμα. Καὶ εἶναι ἀνίκανος νὰ διεισδύση στὸ καθαρὸ πνεῦμα τους, γιατὶ κατέχεται ἀπὸ τὸ σαρκικὸ φρόνημα» (σελ. 275, παράγρ. 705). Ἐδῶ λοιπὸν εἶναι τὸ κέντρο βάρους καὶ νὰ τὸ λάβουμε ὑπ᾽ ὄψιν στὸ θέμα τῶν μεταφράσεων, ποὺ συζητεῖται. Δὲν πρέπει ποτὲ νὰ μοιάσουμε στὸν Κάϊν στὴν προχειρότητα καὶ ἀνευλάβεια, ἀλλὰ στὸν Ἄβελ λατρεύοντας τὸν Θεὸ μὲ ὅ,τι εὐγενέστερο ἔχει ἡ γλῶσσα μας. Τὸ πρωτότυπο τῶν ὕμνων τῶν εὐχῶν καὶ τῶν ἀναγνωσμάτων εὐωδιάζει τὴν ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία τῶν πατέρων, ἔχει τὴν ἀκρίβεια τῆς πίστεώς μας καὶ εἶναι ἡ πυξίδα, ποὺ διορθώνει παρεκλίσεις σὲ λαούς, ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια λατρεία στὴ γλῶσσα τους. Λατρεύοντας τὸν Θεό, ὅπως ἀκριβῶς ἐκφράστηκαν οἱ πνευματοφόροι ἅγιοί μας παίρνουν μέγιστη βοήθεια οἱ καρδιές μας νὰ στραφοῦν πρὸς τὰ ἄνω. Ἂς ἔλθη στὸ νοῦ μας ἡ εἰκόνα τοῦ βρέφους ἢ τοῦ νηπίου. Ἄνετα προσλαμβάνει τὴ γλῶσσα τῆς οἰκογενείας του. Ἔτσι κι᾽ ἐμεῖς καθαρίζοντας τὴν καρδιά μας μὲ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἀρτιγέννητα βρέφη στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας μας Ἐκκλησίας ἡ γλῶσσα της θὰ γίνεται γλῶσσα μας, θὰ ἀπολαμβάνουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἀγάπη της καὶ τοὺς ἀμύθητους πνευματικοὺς θησαυρούς της, θὰ ἱκανοποιοῦμε πλήρως τὴν πνευματική μας δίψα καὶ θὰ γνωρίζουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὸν Θεὸ καὶ τὸν προορισμό μας. («ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρὸς με καὶ πινέτω»). Ἂν ὁ νέος ποὺ λαχταράει νὰ μορφωθῆ ἢ νὰ βρῆ ἐργασία πηγαίνοντας σὲ ἄλλη Χώρα μαθαίνει σύντομα τὴ γλῶσσα καὶ προοδεύει στὰ τῆς ἐφήμερης ζωῆς πόσο μᾶλλον αὐτὸς ποὺ ἐπιθυμεῖ τὴν

Ὄχι εἰς τὴν μετάφρασιν τῆς θείας Λατρείας μας

Στὶς 1/10/10 ἡμέρα Παρασκευὴ ἄκουγα καθ᾽ ὁδὸν μία συνέντευξη μὲ κάποιον καθηγητὴ ἢ εἰδικὸ τοῦ Ρ/Σ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ θέμα τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, τὴν ἀνακωχὴ τῶν Μουδανιῶν. Δύο σημεῖα τῆς συνέντευξης μὲ ἐξέπληξαν, διότι ἐκτέθηκαν αὐθαίρετες καὶ ἀτεκμηρίωτες ἀπόψεις. Λέχθηκε ὅτι ἡ Ἑλλάδα τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ μετώπου θὰ μποροῦσε στρατιωτικὰ νὰ ἀναχαιτίσει τὸν Κεμὰλ καὶ νὰ σώσει τὴν Ἀνατολικὴ Θράκη σὲ περίπτωση, ποὺ ὁ πόλεμος μεταφέρονταν ἐκεῖ. Ἕνας διαλυμένος στρατὸς μὲ βαρύτατες ἀπώλειες καὶ καταρρακωμένο ἠθικὸ ἀπέναντι σ᾽ ἕναν τουρκικὸ στρατὸ καλὰ ἐξοπλισμένο ἀπ᾽ τοὺς «συμμάχους» καὶ ἴσως ἀπ᾽ τὸ νεαρὸ σοβιετικὸ κράτος μὲ ἀκμαῖο ἠθικὸ καὶ τάση ἀντεκδίκησης (ἂς μὴ ξεχνᾶμε τὴν ἀπαίτησή τους γιὰ ἀνάκτηση τῆς Θεσσαλονίκης, γενέτειρας καὶ πατρίδας τοῦ Κεμὰλ) εἶναι ἀμφίβολο ἂν μποροῦσε νὰ «κρατήσει» τὴν ἀνατολικὴ Θράκη. Εἰπώθηκε ἐπίσης ὅτι ἡ Τουρκία δὲν μποροῦσε νὰ μεταφέρει στρατὸ ἀπ᾽ τὴν Μ. Ἀσία στὴν Ἀνατολικὴ Θράκη, διότι δὲν εἶχε πλοῖα. Ἐκτιμῶντας τὰ στρατιωτικὰ καὶ γεωγραφικὰ δεδομένα αὐτῆς τῆς φάσης τοῦ πολέμου νομίζω ὅτι ἡ ἄποψη αὐτὴ δὲν εὐσταθεῖ καὶ εἶναι λανθασμένη. Οἱ ἀπόψεις αὐτὲς ποὺ εἰπώθηκαν ὑπαγορεύονται ἀπὸ εὐσεβεῖς πόθους καὶ τὸ συναίσθημα. Ἡ ἐμπεριστατωμένη καὶ λεπτομερὴς ἀνάλυση τῶν ἱστορικῶν γεγονότων ἐπιβάλλεται, γιὰ νὰ μὴ λένε φανταστικὰ πράγματα στοὺς ἀκροατές. Μιὰ ταπεινωμένη μὲ καταρρακωμένο ἠθικὸ Ἑλλάδα δὲν μποροῦσε ν᾽ ἀνταπεξέλθει στὶς συνθῆκες, ποὺ δημιουργήθηκαν. Ὁ Βενιζέλος στὴ Λωζάνη ἔπραξε τὸ αὐτονόητο. Περιέσωσε ὅ,τι ἦταν δυνατόν. Σύμπαντες οἱ ἰσχυροὶ τῆς ἐποχῆς ἔτειναν χέρι φιλίας στὸν Κεμάλ. Ἀφηγεῖται ἕνας Ἕλληνας στρατιωτικὸς στὸ ἡμερολόγιό του: «…οὔτε κἂν μὲ κάλεσαν στὴ σύσκεψη, συναποφάσισαν ἐρήμην μας. Βγῆκα ἔξω ἀπ᾽ τὸ γραφεῖο ἀπόμερα σὲ μιὰ γωνιὰ νὰ μὴ μὲ δῆ κανεὶς κι ἔκλαψα πικρὰ γιὰ τὴν κατάντια μας, γιὰ τὸ διχασμό μας, γιὰ τὴ συμφορά μας…». Ἀναστάσιος Σεμίζογλου, καρδιολόγος Ἐλ. Βενιζέλου 30, Κοζάνη

Σχόλιον εἰς ἐκπομπὴν τοῦ Ρ/Σ τῆς Ἐκκλησίας 

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Σελὶς 7η

Βόλος, 19 Ὀκτωβρίου 2010 Σεβασμιώτατε τήν εὐχή σας, Εἴμαστε μιά ὁμάδα νέων τῆς Ἱ.Μ. Δημητριάδος, ἀπό διάφορες ἐνορίες τοῦ πολεοδομικοῦ συγκροτήματος τοῦ Βόλου καί προσφάτως λάβαμε τήν ἀπόφαση νά σᾶς ἀποστείλουμε τούτη τήν ἐπιστολή μέ πολύ πόνο καί μετά ἀπό μιά ἔντονη περίοδο προσευχητικῆς ἀγωνίας, εἰς τρόπον ὥστε νά λάβουμε ἐνεργή θέση σέ ἐπίκαιρα ζητήματα, τά ὁποῖα μᾶς ἀπασχόλησαν στίς συζητήσεις μας τόν τελευταῖο καιρό, καί εἰς τά ὁποῖα ἐσεῖς προσωπικά μετείχατε οὐσιαστικῶς μέ τό ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου τῆς περιοχῆς μας. Ἀποφασίσαμε λοιπόν ἐμεῖς «τό ἀνώνυμο πλήρωμα» τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας διά πρώτη –καί ἐλπίζουμε τελευταία– φορά νά τοποθετηθοῦμε ΕΠΩΝΥΜΩΣ, πάνω σέ θέματα τά ὁποῖα μᾶς προβλημάτισαν (ἐπιεικής ὁ χαρακτηρισμός) καί τά ὁποῖα θά περιγράψουμε ὅσο τό δυνατόν πιό σύντομα γίνεται, καί κατόπιν θά σᾶς παρουσιάσουμε τά πορίσματα τῶν ἀναλύσεών μας πάνω σʼ αὐτούς τούς νεανικούς (καί ὄχι μόνο) προβληματισμούς. Ὅπως θά ἀντιλαμβάνεστε Σεβασμιώτατε, ἐμεῖς οἱ νέοι ἔχουμε μία ἄριστη σχέση μέ τήν τεχνολογία καί καθώς ζοῦμε στήν ἀπόλυτη ἐποχή τῆς «κοινωνίας τῆς πληροφορίας καί τῶν εἰκόνων», δέν θά μποροῦσαν νά μᾶς ξεφύγουν κάποιες ἀπό τίς δραστηριότητές σας, οἱ ὁποῖες διεξάγονται –ἐν πολλοῖς– ἐν κρυπτῶ, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ τήν πλατιά μάζα τοῦ χριστεπώνυμου πληρώματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Τούτη ἡ ἔνοχη μυστικοπάθεια ἀπό μέρους σας ἐκτιμοῦμε ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νά τελειώσει, καί εὐελπιστοῦμε ἐσεῖς ὁ ἴδιος πρῶτος νά ἀντιστρέψετε αὐτή τήν προβληματική εἰκόνα. Τά ζητήματα λοιπόν πού μᾶς ἀπασχόλησαν εἶναι καθαρά ἐκκλησιαστικά–θεολογικά, πολύ γνωστά σέ ἐσᾶς, ἄγνωστα ὅμως γιά τούς περισσότερους, καί εἶναι τηλεγραφικά τά ἑξῆς: α) τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στά σχολεῖα καί ὁ τρόπος (ἤ ἡ μέθοδος) πού πρέπει αὐτό νά διδάσκεται, β) ἡ λειτουργική ἀνανέωση (ἤ ἀναγέννηση) καί γ) ἡ λεγομένη «μεταπατερική θεολογία».

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, κ. ΙΓΝΑΤΙΟΝ
τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νά μή προσβάλει τή μειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ, ὑπακούοντας στά νεοεποχίτικα κελεύσματα τοῦ Ὑπουργείου (πάλαι ποτέ ἐθνικῆς καί νῦν νεοταξικῆς) Παιδείας, ὑποθηκεύοντας καί καταδικάζοντας τό μέλλον τῶν ἴδιων τῶν παιδιῶν μας. Χρυσώνεται μάλιστα καί τό χάπι, ἀναφέροντας πώς κατʼ αὐτόν τόν τρόπο θά μποροῦσε τό μάθημα νά παραμείνει ὑποχρεωτικό. Μά, ἄν εἶναι ἔτσι Σεβασμιώτατε, τότε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι προτιμοῦμε τό μάθημα νά παραμείνει προαιρετικό, καθότι πλέον ἐμεῖς θά ἐπιλέγουμε νά μή παρακολουθοῦν τό μάθημα τά παιδιά μας, ἀφʼ ἧς στιγμῆς, πού αὐτό θά ἔχει ἀπωλέσει τόν ὁμολογιακό–κατηχητικό του χαρακτήρα. Γιατί Σεβασμιώτατε, θά πρέπει ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα νά ὑποτάσσεται διαρκῶς στίς παράλογες ἀπαιτήσεις τῆς μειοψηφίας ἤ μιᾶς γνωστῆς ὁμάδος γενίτσαρων, πού χρηματοδοτοῦνται διά μέσου τῶν ποικιλόνυμων ΜΚΟ ἀπό διάφορα ἐξωθεσμικά κέντρα καί νά μή ἐπικρατεῖ ἡ ἀρχή τῆς πλειοψηφίας, ὡς συμβαίνει σέ ὅλες τίς ὑπόλοιπες δημοκρατίες τοῦ πλανήτη; Καί γιατί νά μή μετέχουν τῆς ἑλληνικῆς παιδείας καί παράδοσης ὅσοι φιλοξενοῦνται στή χώρα μας, ὅπως θά γινόταν σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα τοῦ κόσμου; Ἀντί ἡ Ἐκκλησία νά δεῖ τήν κατάσταση, πού ἔχει διαμορφωθεῖ στόν ἑλλαδικό χῶρο ὡς εὐκαιρία γιά νέα ἱεραποστολή, προτιμᾶ νά συντάσσεται μέ τίς νεοεποχίτικες σκοτεινές δυνάμεις, πού μιλοῦν γιά «ἀνοχή στήν πολυπολιτισμικότητα», «σεβασμό στή διαφορετικότητα» καί ἄλλα νεοταξικά φαιδρά. Ὅμως ὅπως ἀναφέρει καί ὁ μεγάλος Παιδαγωγός τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος «τήν εὐθύνη γιά τό γεγονός ὅτι ὁ κόσμος δέν γνωρίζει τόν Χριστό, δέν τήν ἔχουν αὐτοί πού εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, ἀλλά αὐτοί πού ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ἐντός». Ἐσεῖς Σεβασμιώτατε, εἶσθε σέ θέση τελικά νά συναισθανθεῖτε τή δική σας εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; ἀσφαλῶς καί εἶναι θέμα), ἀλλά βαθύτερο, καθότι μέ τήν κίνησή σας αὐτή ἀμφισβητεῖτε τό σύνολο τῆς λειτουργικῆς παραδόσεως, μέ τό εὐτελές ἐπιχείρημα, πώς οἱ νέοι δέν κατανοοῦν τή Θ.Λειτουργία κ.λπ.. Στό σημεῖο αὐτό Σεβασμιώτατε ὅμως θά πρέπει νά μᾶς ἐξηγήσετε, πώς ἀντιλαμβάνεστε τή συμμετοχή τῶν πιστῶν στή Θ.Λειτουργία: εἶναι μέθεξη (=ἐπικοινωνία καρδιακή μέ τό Θεό) ἤ λογική κατανόηση; Διότι ἄν ἰσχύει τό πρῶτο τότε οἱ μεταφράσεις εἶναι παντελῶς περιττές. Ἄν ἰσχύει τό δεύτερο, τότε ὁδηγούμαστε σέ ἕναν φιλοσοφικό χριστιανισμό, στηριγμένο στόν ὀρθό λόγο καί τή νοησαρχία, ὁ ὁποῖος ἱκανοποιεῖ μερικῶς τήν ἀνθρώπινη περιέργεια, δίνοντας –τό πολύ– ἀπαντήσεις σέ διάφορα θέματα καθημερινότητας ἤ διατυπώνοντας κανόνες «καλῆς» συμπεριφορᾶς (ἠθικισμός, καθηκοντολογία), καί ἄρα ἀνατρέπεται ἐκ βάθρων ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, ὅπως αὐτή ἐκφράστηκε ἀπό τόν κορυφαῖο Θεολόγο τῆς δευτέρας χιλιετίας, Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, καί ἡ ὁποία σέ ἁδρές γραμμές ἔχει τή βάση της στήν νοερά προσευχή καί τήν ἄσκηση, πού ὁδηγοῦν στήν κάθαρση ἀπʼ τά πάθη, καί ἐν τέλει στό κατά Χάριν φωτισμό, πού ἀναβιβάζει στήν ἀνώτερη βαθμίδα τελειώσεως, τή Θεοπτία. Μιά λογική προσέγγιση συνιστᾶ ἔλλειμμα ἀληθινῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, καθότι ὅπως ἀναφέρει καί ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ θεολογία εἶναι καθαρά ἐπιφανειακή, καί στηρίζεται στήν πρακτική ὠφελιμότητα. Φυσικά λοιπόν, καί δέν ἰσχύει αὐτή ἡ θεωρία τῆς λογικῆς κατανόησης, καθότι οἱ Ὀρθόδοξοι θεολογοῦν «ἁλιευτικῶς» καί ὄχι «ἀριστοτελικῶς», ὅπως σημειώνει μέ ἔμφαση ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ Θεός, Σεβασμιώτατε, δέν ἀνακαλύπτεται μέ τήν λογική, ἄν κατανοοῦμε ἤ ὄχι διανοητικά τά κείμενα, ἀλλά ὁ Θεός ἀποκαλύπτεται σέ κάθε ταπεινή καί καλοπροαίρετη ψυχή καί ἐν συνεχεία ἡ λογική διατυπώνει, κατά τό δυνατόν, αὐτή τήν Ἀποκάλυψη. Εἴμαστε λοιπόν πέρα γιά πέρα ἀρνητικοί σέ ὅλες αὐτές τίς ἐπιπόλαιες ἐνέργειές σας, ἐπιπρόσθετα διότι καί ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι τοῦ καιροῦ μας, ἦσαν καί ἐκεῖνοι σφόδρα ἀντίθετοι μέ τίς λειτουργικές μεταφράσεις. Ὁ γέροντας Παΐσιος, ὁ γέροντας Πορφύριος, ὁ γέροντας Σωφρόνιος, ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.ἄ., οὐδέποτε συναίνεσαν σέ τοῦτο τό ἐγχείρημα, καί αὐτό διότι ἐγνώριζαν καλύτερα ἀπό ὅλους μας ὡς Θεόπτες πού ἦσαν, ὅτι ἡ γλώσσα, πού χρησιμοποιεῖ ἐπί τόσους αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας στή Λατρεία εἶναι ἡ καλύτερη γιά νά ἀποδώσει τά λειτουργικά κείμενα λόγω τῆς ἱεροπρέπειας, τῆς ἀκρίβειας καί τῆς λογικότητός της. Ὅπως ἐξηγεῖ πολύ ὡραῖα ὁ καθηγητής–φιλόλογος Φώτης Σχοινᾶς, «ἡ ὅποια μετάφραση θά προδώσει δραματικά τή νοηματική ἐμβέλεια τοῦ πρωτοτύπου καί θά δυσχεράνει σέ μεγάλο βαθμό τή διανοητική κατανόησή της, ἀντί νά τή διευκολύνει. Οἱ λόγοι εἶναι πολλοί: ἡ δημοτική ὑστερεῖ σέ ἐκφραστικές δυνατότητες σέ σχέση μέ τόν ἀρχαῖο ἑλληνικό λόγο. Ἀδυνατεῖ ἐπίσης νά ἀποδώσει μέ τήν ἴδια νοηματική πυκνότητα τίς μετοχές καί τά ἀπαρέμφατα, ὅπως καί τίς λεπτές ἐννοιολογικές ἀποχρώσεις τῶν ἐμπρόθετων προσδιορισμῶν». Αὐτό ἔχει ὡς ἄμεσο κίνδυνο τήν πιθανή κακοποίηση καί παρερμηνεία τῶν δογματικῶν ἐκφράσεων καί ἄρα τήν ἐμφάνιση νέων αἱρέσεων. Παρόμοια εἶναι καί ἡ θέσις τοῦ πασίγνωστου καθηγητοῦ γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, πώς δηλαδή ἡ Θ.Λειτουργία πρέπει νά τελεῖται στήν γλώσσα τοῦ πρωτοτύπου, «...γιατί οἱ λέξεις στό πέρασμα ἀπό τή μιά γλώσσα στήν ἄλλη γλώσσα χάνουν σέ σημαντικό βαθμό τό σημασιολογικό τους περιεχόμενο καί τό βιωματικό τους φορτίο, στοιχεῖα ἀπαραίτητα στόν μυστηριακό χαρακτήρα τῆς Θ.Λ.». Ποιός ὁ λόγος λοιπόν Σεβασμιώτατε πού ἐπιμένετε τόσο; Γιατί συντάσσεστε σέ τέτοια κρίσιμα ζητήματα μέ τίς δυνάμεις τοῦ ἀφελληνισμοῦ, οἱ ὁποῖες κάθε μορφή ὑγιοῦς ἀντίστασης τήν χαρακτηρίζουν ὡς ἐθνικισμό καί ρατσισμό; Ἰσχυρίζεστε μέ ἀρκετή δόση λαϊκισμοῦ, κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, ὅτι «ἄν ἐρχόταν σήμερα ὁ Χριστός θά μιλοῦσε τήν γλώσσα τῶν νέων» (βλ.http://www.amen.gr/index.php? mod=news&op=article&aid=2230). Δηλαδή; Μήπως θά μιλοῦσε στήν «ἀργκό», ἤ τά περίφημα «γκρίκλις» (greeklish); Ἀστεῖα πράγματα! Πρῶτα ἀπʼ ὅλα ὁ Χριστός εἶναι διαρκῶς παρών, Σεβασμιώτατε, καί εἶναι Ἐκεῖνος πού μέσα ἀπʼ τήν ἀνθρώπινη ἱστορία ἐπέλεξε σέ ποιά γλώσσα θά γραφεῖ τό Εὐαγγέλιο, καί αὐτή δέν ἦταν ἄλλη ἀπό τήν Ἑλληνική γλώσσα. Ἔτσι κατʼ αὐτόν τόν τρόπο, τό πιό τέλειο βιβλίο γράφτηκε, κατά παραχώρηση Θεοῦ στήν πιό τέλεια γλώσσα, πού ἐμπνεύστηκε ἡ ἀνθρωπίνη διάνοια. Ἐτούτη τή γλώσσα, ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες δέν ἔχουμε δικαίωμα νά τήν ξεριζώσουμε καί νά τήν πετάξουμε, ἁπλούστατα διότι εἶναι ἡ πολύτιμη κληρονομιά μας, εἶναι ἡ δική μας γλώσσα! Ἐμεῖς δέν εἴμαστε οὔτε Σλάβοι, οὔτε κάποιο ἄλλο γένος. Πῶς εἶναι λοιπόν δυνατόν νά μεταφράσουμε τήν ἴδια μας τή γλώσσα Σεβασμιώτατε; Ἐδῶ οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν νέων ἀνθρώπων, καί μάλιστα ἀπό τήν παιδική τους ἡλικία, μυσταγωγοῦνται σέ ξενόγλωσσα ἀκούσματα, χωρίς νά κατανοοῦν οὔτε τούς στίχους, ὅπως ἐπισημαίνει λίαν εὐστόχως σέ ποιμαντορική ἀνακοίνωσή του, ἐπί τοῦ θέματος, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ (βλ. http:// www.romfea.gr/index.php?option=co m_content&view=article&id=4764:201 0–04–16–08–13–48&catid=25:2009– 12–18–08–37–46). Μήπως αὐτό σᾶς λέει κάτι Σεβασμιώτατε, «γιά τήν γλώσσα πού (δῆθεν) δέν κατανοοῦν οἱ νέοι μας;». Διότι ἀποδεικνύεται περίτρανα, πώς οἱ νέοι αὐτό, πού «γουστάρουν» νά ἀκούσουν, θά τό ἀκούσουν μέ τίς ὧρες κι ἄς μή καταλαβαίνουν «γρί». Ἄν πάντως πάλι ἐνδιαφέρεστε τόσο πολύ νά κατανοοῦμε (καί μέ τή λογική) τά ἱερά κείμενα, ἡ λύση δέν εἶναι νά καταργήσετε τήν πρωτότυπη λειτουργική γλώσσα (πονάει χέρι–κόψει χέρι), ἀλλά θά μπορούσατε κάλλιστα ὡς Μητρόπολη νά ὀργανώσετε τμήματα φροντιστηριακοῦ τύπου σέ διάφορες ἐνορίες, στίς ὁποῖες θά διδάσκετε στή νεολαία ἡ γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου, θά μποροῦσαν νά ἐπανασυσταθοῦν μέ λίγα λόγια σʼ αὐτούς τούς δύσκολους καιρούς, πού διάγουμε κάτι σάν «κρυφά σχολειά», ὅπως ἔκαναν κατά τήν Τουρκοκρατία καί οἱ Ἅγιοι Κολλυβάδες Πατέρες, ὅταν καί τότε κινδύνευε νά ξεριζωθεῖ ἡ γλώσσα. Ἐπιπλέον μία ἀκόμη λύση στό πρόβλημα ὅπως ἐπισημαίνει σέ πρόσφατη συνέντευξή του γύρω ἀπό τό θέμα , ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, εἶναι καί τό κήρυγμα (βλ. http:// www.amen.gr/index.php?mod=news& op=article&aid=2272). Γιʼ αὐτό τό λόγο ὑπάρχει τό κήρυγμα. Γιά νά ἐξηγεῖ ὁ ποιμήν τά ὑψηλά θεολογικά νοήματα, πού τυχόν δέν γίνονται κατανοητά καί νά κατηχεῖ γενικότερα τό χριστιανικό ποίμνιο. Ὁ Χριστός λοιπόν δέν χρειάζεται ἀνανέωση Σεβασμιώτατε, ἀλλά μᾶλλον οἱ Χριστιανοί (κλῆρος καί λαός) χρειάζεται νά ἀναγεννηθοῦν καί νά ἀφήσουν κατά μέρος τήν (ψευτο)προοδευτικότητα, πού ὁδηγεῖ στήν κατεδαφιστικότητα. Ἡ Παράδοση δέν πάλιωσε, οἱ Χριστιανοί μαράζωσαν. Ὅπως ἄλλωστε διερωτοῦνταν καί ὁ σπουδαῖος γέροντας τοῦ καιροῦ μας, ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτηληναῖος, «εἶναι δυνατόν νά ἀμφισβητηθεῖ ἕνας θησαυρός; Εἶναι δυνατόν ἕνας θησαυρός νά θεωρηθεῖ πολύς καί βαρύς; Εἶναι δυνατόν νά ἰσχυριστεῖ κανείς πώς ἕνας θησαυρός πάλιωσε;». 2563) ἀνέπτυξε ἕνα ἀκόμη προσφιλές θέμα τοῦ Π.Σ.Ε. (παγκοσμίου συμβουλίου τῶν «ἐκκλησιῶν» ἤ πιό σωστά τῶν αἱρέσεων) μέ τίτλο: «ἡ φεμινιστική θεολογία καί ἡ συναφειακότητά της: πρόκληση ἤ εὐκαιρία γιά τήν ὀρθόδοξη θεολογία;». Ἐδῶ ἦρθε νά στηρίξει τήν ὁμιλήτρια μέ τή δική του εἰσήγηση, τό «δεξί σας χέρι» Σεβασμιώτατε, ὁ περισπούδαστος δρ. Θεολογίας, Παντελής Καλαϊτζίδης, ὑπεύθυνος καί συντονιστής τῆς «Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν», καθώς ἐπίσης πασίγνωστος στό πλήρωμα τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, γιά τίς «ἐξτρεμιστικές» του θεολογικές ἀπόψεις καί θέσεις. Μιά ἐκ τῶν ὁποίων ὑπῆρξε καί ἡ εἰσήγηση, πού ἔκανε στό ἀνωτέρω συνέδριο μέ τίτλο: «πρός μία μεταπατερική θεολογία;» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid= 2570). Σʼ αὐτήν λοιπόν εἰσηγεῖται ὁ κ. Καλαϊτζίδης τά ἑξῆς: «ἡ “ἐπιστροφή στούς Πατέρες”... εἶχε ὅμως καί ὁρισμένες ἀρνητικές συνέπειες ὅπως τήν ἔξαρση τοῦ ἀντιθετικοῦ ἄξονα Ἀνατολή–Δύση καί τήν καλλιέργεια ἀντιδυτικοῦ, ἀντιοικουμενικοῦ πνεύματος...». Καί λίγο παρακάτω: «...τά πεδία πού καλεῖται νά προσεγγίσει ἡ συζήτηση γιά μιά μετα–πατερική ὀρθόδοξη θεολογία: ...αὐταρχικό πατριαρχικό προνεωτερικό πρότυπο, σχέση του μέ τήν πατερική θεολογία, ἀπουσία κάθε ἔννοιας θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ καί ἑτερότητας. Ἐπανεξέταση τοῦ ζεύγους καθολικότητα–αἵρεση, ἐν σχέσει πρός τά ζεύγη ἑτερότητα–αἵρεση, διαφορά– ἑνότητα. Ἀνοχή καί καταδίωξη τῶν “αἱρετικῶν” στά πατερικά κείμενα καί στή σημερινή πολιτισμική συνθήκη». Γιά νά καταλήξει τόν «πανηγυρικό» του μέ μιά μετωπική σύγκρουση μέ τούς Ἅγιους Πατέρες, ἡ ὁποία κατά τήν ταπεινή μας γνώμη, ἀποτελεῖ κυριολεκτικά αὐτό πού ἐννοοῦσε ὁ Κύριος ὅταν ὁμιλοῦσε γιά «βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»: «...τά πεδία πού καλεῖται νά προσεγγίσει ἡ συζήτηση γιά μιά μετα–πατερική ὀρθόδοξη θεολογία ...(σσ. διαβάστε νά φρίξετε) ἀτελής ἀνθρωπολογία τῶν Πατέρων: προβληματικές ἀνθρωπολογικές ἀπόψεις τῆς πατερικῆς θεολογίας π.χ. γιά τήν γυναίκα... διάχυτος ἀντιφεμινισμός τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς πατερικῆς θεολογίας...». Τί νά πρωτοσχολιάσει κανείς; Κι αὐτό εἶναι μόνο ἕνα μικρό δεῖγμα πού ἐπιλέξαμε, ἀφήνοντας ἐκτός ἀρκετές παρόμοιες εἰσηγήσεις. Τό μόνο πού μποροῦμε νά ἐκφράσουμε ἔπειτα ἀπό αὐτό τό συνέδριο εἶναι, αὐτό πού λέγαμε στίς μεταξύ μας συζητήσεις, πώς ἄν εἴχαμε στόχο καί τή δύναμη νά προκαλέσουμε δολιοφθορά στήν Ὀρθόδοξη Θεολογία καί Πίστη, ἀκριβῶς ἕνα τέτοιο συνέδριο θά διοργανώναμε! Ἐμεῖς Σεβασμιώτατε, μπορεῖ νά μή εἴμαστε θεολόγοι, οὔτε δόκτορες καί ἰνστρούχτορες νεοταξικῶν ἱδρυμάτων, μπορεῖ νά εἴμαστε οἱ «κύριοι τίποτε», τά «μωρά αὐτοῦ τοῦ κόσμου», οἱ πιό ἁμαρτωλοί ὅλων, ὅμως ἐμεῖς ποτέ δέν θά διανοούμασταν νά ἀμφισβητήσουμε τούς «καθημερινούς μας εὐεργέτες», τούς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο ἀγάπησαν παθολογικά τό συνάνθρωπό τους τήν ἐποχή κατά τήν ὁποία ἔζησαν, ἀλλά ἐξακολουθοῦν, διά τῶν ἀδιαλείπτων πρεσβειῶν τους στόν Κύριο, νά μᾶς δείχνουν τήν ἀγάπη τους, καί εἶναι αὐτοί πού μέ ἐπικεφαλῆς τήν Παναγία συγκρατοῦν (προσώρας) τήν ὀργή Του, σʼ αὐτή τήν πρωτοφανῆ ἐποχή ἀποστασίας, στήν ὁποία ζοῦμε. Εἶναι δυνατόν Σεβασμιώτατε, νά δέχεστε καί νά διοργανώνετε τέτοιου εἴδους συνέδρια; Πραγματικά, παρʼ ὅλο πού ἔχουν περάσει κάποιοι μῆνες ἀπό τότε, ἀκόμη δέν μποροῦμε νά τό χωνέψουμε. Θέματα κεφαλαιώδη, δόγματα–θεμέλια τῆς Πίστεως, πού ἐδῶ καί 2000 χρόνια κανείς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας δέν τά ἀνακίνησε καί δέν τά ἀμφισβήτησε, ἔρχεστε ἐσεῖς καί οἱ ὁμοϊδεάτες σας καί προτείνετε νά τά ξηλώσουμε. Δέν σᾶς περνᾶ καθόλου ἀπό τό μυαλό Σεβασμιώτατε, τό γεγονός πώς ὅσοι στό παρελθόν ἐπιχείρησαν ἀνάλογες πρακτικές, στό τέλος καταδικάστηκαν στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς αἱρετικοί; Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε ἐδῶ καί δύο χιλιετίες, πώς ἀκολουθοῦμε κατά πόδας τό Χριστό, τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί ἔπειτα τούς Ἁγίους Πατέρες. Ἀποτελεῖ δόγμα ἀναντίρρητον στήν Ὀρθοδοξία πώς εἴμαστε «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»· «ἑπόμενοι», δηλαδή συντασσόμαστε πίσω ἀπό αὐτούς, δέν πᾶμε οὔτε δίπλα τους, οὔτε φυσικά μπροστά τους, ὡς εἰσηγήθηκε ἡ πλειοψηφία τῶν «ὀρθοδόξων» ὁμιλητῶν τοῦ συνεδρίου σας, ἤτοι «τήν ὑπέρβαση τῶν Πατέρων». Πῶς εἶναι δυνατόν ἐπίσης, νά ἀναρρωτιέστε καί νά θέτετε τάχα τό θέμα σέ ἐπιστημονικούς προβληματισμούς, ἄν δύνανται νά σωθοῦν ὅσοι βρίσκονται ἐκτός τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», φτάνοντας στήν παράκρουση νά συμπεριλαμβάνετε σέ ὅλους αὐτούς ἀκόμη καί ἀγνωστικιστές (σσ. μασόνους;) ἤ καί τούς... ἄθεους;! Τή στιγμή πού ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τόνισε μέ ἔμφαση πώς «...οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλω οὐδενί ἡ σωτηρία· οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστι ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ. δ΄ 12). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἐπισήμανε κατʼ ἀπόλυτον τρόπο ὅτι «ΕΓΩ εἰμί ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή· ΟΥΔΕΙΣ ἔρχεται πρός τόν πατέρα εἰ μή διʼ ἐμοῦ» (Ἰωαν. ιδ΄ 6). Ἀλλά πάλι Σεβασμιώτατε, μήπως τό Εὐαγγέλιο καί γενικῶς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μεταβάλλεται ἀπό ἐποχή σέ ἐποχή, ὅπως ἀφήνουν ξεκάθαρα νά ἐννοηθεῖ ἀπό τίς εἰσηγήσεις τους οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν καθηγητάδων–καλεσμένων σας; Μήπως ἐπειδή ἀλλάζει ὁ κόσμος ἀντιλήψεις, πρέπει νά ἀλλάξει καί ἡ Ἐκκλησία; Νά ἀμνηστεύσουμε τήν αἵρεση, ὅπως πρότεινε οὐσιαστικῶς ὁ στενός σας συνεργάτης, κ. Καλαϊτζίδης, διά τόν ὁποῖον ὑποπτευόμεθα, πώς παίζει τόν ρόλο τοῦ «λαγοῦ» τῆς Μητροπόλεως; Νά εἴμεθα, λέει ἑνωμένοι καί ἄς εἴμαστε διαφορετικοί... Τί ὡραῖος καί βολικός στοχασμός ἔ; Ξέρετε Σεβασμιώτατε, αὐτή ἀκριβῶς εἶναι καί ἡ ἀντίληψη τοῦ σύγχρονου κοσμικοῦ πνεύματος καί συναντᾶται ἐπί παραδείγματι σέ πολλά μοντέρνα ἀντρόγυνα, τά ὁποῖα ἄν καί παντρεμένα (μέ Ὀρθόδοξο γάμο δηλαδή, γιά νά ξεκαθαρίσουμε... τά αὐτονόητα), ζοῦν «φιλελεύθερα», στό πνεῦμα τοῦ «κάνε τή ζωή σου, κι ἐγώ τή ζωή μου». Ἑνωμένοι στή διαφορετικότητά μας. Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προειδοποίησε: «ἔσται γάρ καιρός ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλά κατά τάς ἐπιθυμίας τάς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τήν ἀκοήν, καί ἀπό μέν τῆς ἀληθείας τήν ἀκοήν ἀποστρέψουσιν, ἐπί δέ τούς μύθους ἐκτραπήσονται» (Β΄ Τιμ. δ΄ 3–4). Τέλος ὅσο γιά τά περί «πατερικοῦ φονταμενταλισμοῦ» καί γιά τήν περίφημη «φεμινιστική θεολογία», ἔχουμε νά κάνουμε δυό σχόλια. Γιά τό μέν πρῶτο, ὅτι δέν μᾶς ἐκπλήσσει καθόλου ἡ ἀνωτέρω ἀτάκα, πού ἐμπνεύστηκαν καί υἱοθέτησαν οἱ οἰκουμενιστικοί κύκλοι, καθότι ὅπως καί στούς ὑπολοίπους τομεῖς τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἤτοι τήν πολιτική καί τήν οἰκονομία, ἔτσι καί στό παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον τοῦ θρησκευτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τά γνήσια ἐπιχειρήματα δίδουν τή θέση τους στό νεοταξικό φρασεολόγιο, τό ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπό λέξεις–ἀτάκες–συνθήματα, κενά περιεχομένου. Ἔτσι γιά παράδειγμα, σήμερα οἱ πατριῶτες «σταμπάρονται» ὡς ἐθνικιστές, οἱ ἐπαναστάτες (ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ʼ21 ἤ τά παλλικάρια τῆς ΕΟΚΑ) ὡς τρομοκράτες, καί ὁ Ὀρθόδοξος πιστός λαός στή βάση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς φονταμενταλιστές ἤ «συντηρητικό ρεῦμα» (ὅπως ὁ ἴδιος δηλώσατε σέ γνωστή ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν– βλ. http://www.amen.gr/index.php? mod=news&op=article&aid=3687). Γιά τή «φεμινιστική θεολογία» καί εἰδικά γιά τήν κυρία, πού ἔκανε εἰσήγηση πάνω στό θέμα, ἔχουμε ἁπλῶς νά ὑποθέσουμε ὅτι μᾶλλον ἡ ἴδια θεολογικά βρέθηκε σέ ἀνώτερο ἐπίπεδο κι ἀπʼ τήν ἴδια τήν Παναγία, γιά νά θέτει τέτοιου εἴδους ζητήματα. Αὐτό λοιπόν πού δέν «κατανόησε» ποτέ ἡ στερούμενη ἀπό πτυχία, τίτλους καί «ντοκτορά», Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ὁποία πορεύθηκε τήν Ἁγιωτάτη ἐπίγεια ζωή της σιωποῦσα, ἐν ἀσκήσει καί ἐν ὑπακοῇ, ἰδού τό ἀντιλήφθηκε ἡ κα Κασσελούρη–Χατζηβασιλειάδη (ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δέν εἶναι ἡ μόνη, πού ἀνακινεῖ παρόμοια ζητήματα). μας. Σᾶς παρακαλοῦμε νά μή ξαναπάρετε μέρος σέ συνελεύσεις καί ἐκδηλώσεις τοῦ Π.Σ.Ε., οὔτε σέ ἐκδηλώσεις μέ τούς Παπικούς, ὅπως προσφάτως στό Bose τῆς Ἰταλίας, οὔτε σέ καμιά ἄλλη οἰκουμενιστική δραστηριότητα. Θά ἐπιθυμούσαμε ἐπίσης νά μεταβάλλετε τίς ἀπόψεις σας πάνω στά ζητήματα, πού θίξαμε καί νά πάψετε νά διοργανώνετε συμπόσια καί συνέδρια, πού τορπιλίζουν κυριολεκτικά τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας. Περιμένουμε νά ἀνταποκριθεῖτε λοιπόν ὡς ὀφείλετε, στίς ἤδη ἐκφρασθεῖσες ἀνησυχίες μας, οἱ ὁποῖες γνωρίζουμε πώς ἐκφράζουν κι ἄλλους πιστούς τῆς Μητροπόλεώς μας, καί οἱ ὁποῖοι ὡς σήμερα δέν εἶχαν τήν δυνατότητα νά ἐκφραστοῦν, καί νά ἀποδείξετε στήν πράξη πώς εἶστε στή θέση τοῦ «ἐπί σκοπόν» διαφυλάττοντας τήν ποίμνη καί τά πρόβατα ἀπό τούς αἱμοσταγεῖς λύκους τῆς Νέας Ἐποχῆς. Σέ διαφορετική περίπτωση καί ἐφʼ ὅσον συνεχιστεῖ αὐτή ἡ κατάσταση θά ἀναγκαστοῦμε νά βρεθοῦμε ἀπέναντί σας καί σέ πρώτη φάση θά συνεχίσουμε νά ἐνημερώνουμε τόν κόσμο τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ὄχι μέ πνεῦμα φανατισμοῦ, ἀλλά μέ πνεῦμα ἀγάπης, μιᾶς ἀγάπης ὅπως τήν δίδαξε ὁ Χριστός μας, στερεωμένης στήν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως καί ὄχι στήν ὑποκρισία τοῦ διαστροφικοῦ ΠΣΕύδους καί τῆς νεοταξικῆς ἀπάτης. Μετά ταῦτα συνεχίζουμε ἐμεῖς οἱ ἐλάχιστοι καί ἀνάξιοι τόν προσευχητικό

Κοινοποίηση: –Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἱερώνυμο καί λοιπούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. –Ἱερές Μονές τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος –Ἱερούς Ναούς πολεοδομικοῦ συγκροτήματος (Βόλου–Ν. Ἰωνίας) –Γ.Ε.Χ.Α. παράρτημα Βόλου –Τοπικό Τύπο –Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», περιοδικό «Θεοδρομία», περιοδικό «Παρακαταθήκη». –Ἱστοσελίδες «romfea.gr», «amen.gr», «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ», «ΑΚΤΙΝΕΣ», «Ι. Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ», «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ», «ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ».

μας Κανόνα, ὅπως ἡ ὑμετέρα προσωπικότητα ἀξιοποιήσει τά ἀναμφισβήτητα τάλαντά της πρός ὄφελος καί ὄχι εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας. Μέ τόν προσήκοντα σεβασμό Ἀσπαζόμεθα τήν δεξιά σας Οἱ κάτωθι ὑπογράψαντες: Ἀντωνιάδης Δημήτριος, Διάνης Δημήτριος, Γιάτσος Κωνσταντῖνος, Θανόπουλος Χρῆστος, Καναρᾶς Ἀπόστολος, Καρμίρης Χαράλαμπος, Κοντογιάννης Ἀλέξιος, Κοντογιάννης Ἰωάννης, Μαρκᾶς Ἰωάννης, Μπουγέλης Γεράσιμος, Παπαθανασίου Κωνσταντῖνος, Τσιάρας Παναγιώτης–Ἀλέξανδρος, Χαμονικολάου Ἀθανάσιος

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛ.

ΓΡΙΦΩΔΗΣ ΚΑΙ ΣΙΒΥΛΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

βάνουν τό λάθος τῆς Φερράρας - Φλωρεντίας καί, ἐκτός ἀπό τήν ἐσφαλμένη θεολογική τους γραμμή, ἀκολουθοῦν ἐσφαλμένη ἐκκλησιαστική πολιτική, ἐνισχύοντας στή συνείδηση τῶν πιστῶν τήν οὕτως ἤ ἄλλως δυνατή θέση τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ρωσίας. Γιά νά ἐπανέλθουμε ὅμως στό θέμα, αὐτή τή φορά ἡ συνέλευση τῆς ῾Ιεραρχίας δέν πῆρε στά χέρια της τό ἀναμμένο κάρβουνο τῆς ἐκκλησιολογικῆς παρρεκκλίσεως τοῦ Μεσσηνίας καί τό πέταξε στή μικρή Διαρκῆ ῾Ιερά Σύνοδο γιά νά τό σβήσει. Τό θέμα ὅμως παραμένει, τό κάρβουνο εἶναι ἀναμμένο, δέν μουτζουρώνει ἁπλῶς ἀλλά ἐξακολουθεῖ νά καίει. ῾Η λακωνική ἀπόφαση τῆς Συνόδου (11.10.2010) προκαλεῖ πολλά ἐρωτηματικά καί ἀπορίες. Τήν παραθέτουμε καί διατυπώνουμε κατόπιν σχόλια καί ἐρωτηματικά· «῾Η Διαρκής ῾Ιερά Σύνοδος ὡσαύτως ἐξέτασε τήν ὑπόθεση μεταξύ τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Κυθήρων κ. Σεραφείμ καί Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, καί μετά τίς δοθεῖσες ἑκατέρωθεν ἐξηγήσεις ἀνακοινώνει ὅτι· α) Οὐδεμία ἐκκλησιολογική παρεκτροπή ὑφίσταται στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο καί β) ἀναγνωρίζει στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ τήν εὐαισθησία γιά τήν τήρηση τῆς ἀκριβείας τῆς δογματικῆς διδασκαλίας». Τό θέμα (ὄχι ἡ ὑπόθεση) πού ἐξέτασε ἡ Σύνοδος δέν εἶναι προσωπική διαφορά μεταξύ δύο ἐπισκόπων γιά μικρῆς σημασίας ποιμαντικά καί διοικητικά θέματα, ἀλλά παρέκκλιση ἐκκλησιολογική τοῦ Μεσσηνίας στά ὅρια τῆς αἱρέσεως· ἑπομένως ἡ Σύνοδος ὤφειλε νά ἐξετάσει τό θέμα τῆς παρεκκλίσεως ἑνός ἐπισκόπου ἀπό τήν δογματική διδασκαλία τῆς ᾿Εκκλησίας. Τό θέμα δέν εἶναι μεταξύ τοῦ Κυθήρων καί τοῦ Μεσσηνίας, ἀλλά μεταξύ τοῦ αἱρετίζοντος Μεσσηνίας καί τῆς ἀληθείας τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾Υποβιβάζεται ἡ δογματική παρέκκλιση σέ προσωπική διένεξη δύο ἐπισκόπων καί τίθενται στό ἴδιο ἐπίπεδο ὁ πλανώμενος καί ὁ καταγγέλων τήν πλάνην. Ποιές ἦσαν ἔπειτα οἱ «δοθεῖσες ἑκατέρωθεν ἐξηγήσεις»; ᾿Ετηρήθησαν πρακτικά, κατεγράφησαν τά λεχθέντα καί ἐξηγηθέντα; ῾Υπῆρξαν προηγουμένως δημόσιες καί ἐπίσημες καταγγελίες γιά τήν πλάνη καί τήν παρέκκλιση καί δημόσια ἄρνηση ἀνακλήσεως τῆς πλάνης καί ἐπιμονή εἰς αὐτήν. ῾Επομένως πρέπει νά δημοσιοποιηθοῦν καί οἱ ἐξηγήσεις· διότι, ἄν μέν εἶναι ἐπαρκεῖς, θά παύσει τό σκάνδαλο καί θά εἰρηνεύσει τό πλήρωμα τῆς ᾿Εκκλησίας, θά σβήσει τό ἀναμμένο κάρβουνο. ῎Αν ὅμως εἶναι ἀνεπαρκεῖς, θά ἐξακολουθήσει νά καίει καί νά σκανδαλίζει, τώρα μάλιστα πολύ περισσότερο, διότι ἐμφανίζει καί τούς συνοδικούς ἀρχιερεῖς ἤ νά συμφωνοῦν πρός τίς θέσεις τοῦ Μεσσηνίας ἤ νά διστάζουν νά λάβουν τά προβλεπόμενα ἀπό τούς ἱερούς κανόνες μέτρα, καί ἁπλῶς κουκουλώνουν τό θέμα μέ ἀμφιλεγόμενες δυσερμήνευτες ἀποφάσεις «ἥξεις, ἀφίξεις». Τί ἐξηγήσεις ἔδωσε ὁ Μεσσηνίας καί σέ ποιούς τίς ἔδωσε; ᾿Ενώπιον ὅλων τῶν μελῶν τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου ἤ σέ κάποια ἐπιτροπή ἀπό μέλη της καί ποιά μέλη; ᾿Αποκήρυξε τήν πλάνη, ἀναγνώρισε τό λάθος του; ῎Ας τό μάθουμε ὅλοι γιά νά χαροῦμε. ῾Η φράση «οὐδεμία ἐκκλησιολογική παρεκτροπή ὑφίσταται στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο» χρειάζεται αἰτιολόγηση· δέν ἐξαφανίζεται ἡ πλάνη, ἐπειδή ἔτσι ἀποφάσισε ἡ Σύνοδος· δέν ἰσχύει στήν ᾿Εκκλησία τό «αὐτός ἔφα». ῾Η συνοδική λειτουργία ἔχει εὐρεῖα διαστρωμάτωση, περιλαμβάνει καί τήν ἐνημέρωση τοῦ σώματος τῶν πιστῶν, χωρίς τήν συμφωνία τῶν ὁποίων οἱ συνοδικές ἀποφάσεις δέν ἔχουν κανένα κῦρος. Πρέπει νά μάθουμε, πῶς ξαφνικά, ἐνῶ ὑπῆρχε στά γραπτά τοῦ Μεσσηνίας βαρύτατη ἐκκλησιολογική παρέκκλιση, ὅπως κατήγγειλαν ὁ μητροπολίτης Κυθήρων καί ὁ καθηγητής Τσελεγγίδης, τώρα δέν ὑπάρχει παρέκκλιση. ῾Υπάρχει μετά τά γραπτά κάτι ἄλλο πού τό ξέρουν οἱ ῞Αγιοι Συνοδικοί καί τό ἀποκρύπτουν; ῾Υπάρχει ἀναγνώριση τοῦ λάθους καί μετάνοια; ῎Αν δέν ὑπάρχει, τότε πρόκειται γιά συγκάλυψη καί συνενοχή. ῾Ο μητροπολίτης Κυθήρων δέν ἔπρεπε νά τσουβαλιασθεῖ στίς «ἑκατέρωθεν ἐξηγήσεις». ᾿Εξηγήσεις ἔπρεπε νά δώσει μόνον ὁ Μεσσηνίας· ὁ Κυθήρων ἔπραξε στό ἀκέραιο τό ἐπισκοπικό του χρέος καί τοῦ ζητοῦμε ἀπό πάνω καί ἐξηγήσεις; ῾Η ἀπόφαση τῆς Συνόδου ἔπρεπε νά ἀναφέρεται μόνο σέ ἐξηγήσεις τοῦ Μεσσηνίας. Γιά δεύτερη φορά ἡ Σύνοδος μετά τό «μεταξύ» παίρνει ἴσες ἀποστάσεις μεταξύ τοῦ πλανωμένου καί τοῦ ἐπισημαίνοντος τήν πλάνη· μέ τή φράση «ἑκατέρωθεν ἐξηγήσεις» ἐξισώνονται ὁ αἱρετίζων καί ὁ ᾿Ορθόδοξος. ῾Η «εὐαισθησία γιά τήν δογματική ἀκρίβεια» πού προσμετρᾶ ἡ Σύνοδος στόν μητροπολίτη Κυθήρων δέν εἶναι ἀρκετή. Δέν μᾶς λέγουν ἄν ἡ καταγγελία του ἐναντίον τοῦ Μεσσηνίας εἶναι θεολογικά δικαιολογημένη ἤ ἀθεμελίωτη. Σάν μικρό παιδί τόν θωπεύουν στό μάγουλο, ἀλλά δέν συζητοῦν, περιφρονοῦν τίς θέσεις του. Τελικά ποιός ἔχει δίκαιο, ὁ Κυθήρων ἤ ὁ Μεσσηνίας; Εἶναι δυνατόν νά ἔχουν καί οἱ δύο δίκαιο γιά ἀντίθετες ἀπόψεις ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος; Ποιός ἀπό τούς δύο ἄλλαξε θέση, ὥστε νά μή ὑπάρχει πλέον θέμα δογματικῆς παρεκκλίσεως; ᾿Ανεγνώρισε τό λάθος του ὁ Μεσσηνίας ἤ ἀπέσυρε τήν καταγγελία ὁ Κυθήρων; ῎Αν δέν ἔγινε οὔτε τό ἕνα οὔτε τό ἄλλο, τότε βρισκόμαστε μπροστά σέ μία συγκρητιστική, οἰκουμενιστική νοοτροπία, ὡς ὑπόβαθρο τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία δέχεται ὅτι δέν ὑπάρχει πλάνη καί αἵρεση, παντοῦ ὑπάρχει ἀλήθεια, σ᾿ ὅλες τίς θρησκεῖες καί σ᾿ ὅλες τίς χριστιανικές ὁμολογίες. ῾Η ἑνότητα δέν πρέπει νά ἀναζητεῖται στήν ἀλήθεια, ἀλλά στήν ποικιλία, ὅπως ἐπιμένει ἐπί ἔτη τό αἱρετικό καί ἐσφαλμένο δόγμα τῶν Οἰκουμενιστῶν «ἑνότης ἐν τῇ ποικιλίᾳ». Αὐτήν τήν ποικιλία εἶδαν οἱ ῞Αγιοι Συνοδικοί στίς θέσεις τοῦ Κυθήρων καί τοῦ Μεσσηνίας, καί ἐδικαίωσαν ἀμφοτέρους; Εὐχόμαστε νά μή ἰσχύει αὐτό, διότι στήν παροῦσα σύνθεση τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου ὑπάρχουν ἐπίσκοποι ἐγνωσμένης καί δοκιμασμένης ᾿Ορθοδόξου γραμμῆς. Περιμένουμε ἀπαντήσεις καί διασαφήσεις πάνω στή γριφώδη καί σιβυλλική ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου.

Ἤμασταν ἀπό καιρό Σεβασμιώτατε γνῶστες τῶν ἐκσυγχρονιστικῶν σας ἀπόψεων γύρω ἀπό διάφορα θέματα, πού ταλανίζουν τήν Ἐκκλησία κυρίως τά τελευταῖα ἔτη. Ἔτσι καθόλου δέν μᾶς σόκαρε, ἄν καί εἴσαστε ἐπικεφαλῆς τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς σέ θέματα Παιδείας, ἡ διαρκής καί ἀταλάντευτη θέση σας, ὅτι τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν θά πρέπει νά ἀπευθύνεται σʼ ὅλους τούς μαθητές ἀνεξαρτήτως προέλευσης, ταυτότητας, πεποιθήσεων κτλ. (βλ.http://www. amen.gr/index.php?mod= news&op= article&aid=1757), συντασσόμενος οὐσιαστικά μέ τίς «προοδευτικές» θέσεις τοῦ (ἀντιχριστιανικοῦ) Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, ὅπως αὐτές ἐκφράζονται διά στόματος τοῦ καθηγητοῦ Σταύρου Γιαγκαζόγλου, Σύμβουλου τοῦ Π.Ι., καί ἐκ τῶν βασικῶν διαμορφωτῶν τούτης τῆς ἀποδομητικῆς θέσης, πώς δηλ. τό μάθημα πλέον δέν θά πρέπει νά εἶναι ὁμολογιακό–κατηχητικό, ἀλλά ἀνοιχτό, πλουραλιστικό καί ἔχοντας ξεκάθαρα μορφωτικό– γνωσιολογικό περιεχόμενο νά εἶναι ὑποχρεωτικό γιά ὅλους τούς μαθητές, ἀνεξαρτήτως ὁμολογίας ἤ θρησκεύματος κτλ. (βλ. http://www. amen.gr/index.php?mod=news &op= article&aid=1455). Ἐκεῖνο ὅμως πού κάπως μᾶς ἐξέπληξε ἦταν ἡ καταλυτική στήριξή σας, στή διασπαστική κίνηση, πού ἐπιχείρησαν οἱ «μονδέρνοι» εὐρω–θεολόγοι μέ τούς ὁποίους συναναστρέφεστε, καί ἀναφερόμαστε ἀσφαλῶς στούς περί τούς 40 θεολόγους τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ», μιᾶς νέας ὁμάδος, πού ἔχει σκοπό ξεκάθαρο νά παρακάμψει τό ἐπί δεκαετίες ἐπίσημο ὄργανο τῶν θεολόγων, τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ), καί νά προωθήσει μέ τήν ἀμέριστη συμπαράσταση καί ἀρωγή τῆς Συνόδου, διά μέσου ὑμῶν καί τῆς ἐπισήμου θεσμικῆς σας θέσεως, ὅλα τά ἀντίχριστα καί ἀθεολόγητα σχέδια τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, τά ὁποῖα κάνουν λόγο γιά θρησκειολογικό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ἤ γιά ἀφαίρεση τῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες (ὅπως ἔχει προτείνει ἐπανειλημμένως ὁ «πολύς» κ. Γιαγκαζόγλου) ἤ ἡ κατάργηση τοῦ ἁγιασμοῦ στήν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους καί ἄλλα πολλά «χαριτωμένα». Καί βέβαια ὅλοι αὐτοί οἱ «ἀλχημιστές» τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης στεγάζονται συχνά–πυκνά, ὡς ἐπίσημοι προσκεκλημένοι σας, στήν περιβόητη «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» Βόλου, ἡ ὁποία ἔχει χαρακτηριστεῖ πανελλαδικῶς ἀπό ὅλες τίς τάξεις τῶν πιστῶν ὡς προπύργιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλά καί τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ! Ὅμως εἰλικρινά Σεβασμιώτατε, ἔχετε ἀναρωτηθεῖ πώς αἰσθανόμαστε μέ αὐτές τίς ἀπαράδεκτες θέσεις σας, ὅλοι ἐμεῖς καί ἰδιαίτερα ὅσοι ἐξ ἡμῶν ἔχουμε μικρά παιδιά, τά ὁποῖα στέλνουμε στό σχολεῖο μέ τήν ἐλπίδα νά μάθουν, ἔστω στοιχειωδῶς τή σήμερον ἡμέρα «τοῦ Θεοῦ τά γράμματα»; Διότι Σεβασμιώτατε μοιάζει, ἐκτός ἀπό τίς «τόπ κλάς» δημόσιές σας σχέσεις, νά μή σᾶς ἀπασχολοῦν οἱ προβληματισμοί τῶν Χριστιανῶν γονέων, καί εἰδικά σέ μιά περίοδο, πού τά πάντα καταρρέουν. Ἐν ὀλίγοις δίνεται πρός τά ἔξω τήν εἰκόνα, πώς «οἱ καιροί ἔχουν παρέλθει», κι ὅτι σκοπός τῆς Ἐκκλησίας πλέον δέν εἶναι νά μεταπλάσει τόν κόσμο, ἀλλά νά μεταπλαστεῖ ἡ ἴδια ἀπό ἐκεῖνον. Προτιμᾶτε τή φτηνή λύση,

A) Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Πρόσφατα Σεβασμιώτατε, στόν χαιρετισμό πού ἀπευθύνατε εἰς τήν ἔναρξη τοῦ Λειτουργικοῦ Συμποσίου, πού διοργάνωσε ἡ Μητρόπολή μας, ξεδιπλώσατε γιά μία ἀκόμη φορά τίς νεωτεριστικές σας ἀπόψεις σχετικά μέ τόν τρόπο, πού θά πρέπει στό μέλλον νά τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία. Ἀφοῦ χαρακτηρίσατε τό βυζαντινό τυπικό... βαρύ (!), ἐν συνεχεία προτείνατε τόν χρονικό περιορισμό τῆς Θ. Λειτουργίας στή μία ὥρα (!), ἀλλά καί τή χρονική μετάθεση αὐτῆς ἀπό τό πρωί στό ἑσπέρας, θεωρώντας ὅτι οἱ πρωινές ἀκολουθίες ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στούς νέους γιά νά προσέλθουν στήν Ἐκκλησία (βλ.http:// www.amen.gr/index.php?mod=news& op=article&aid=3508). Μᾶλλον Σεβασμιώτατε, βρίσκεστε πολύ μακριά ἀπό τήν ψυχολογία τῶν νέων ἀνθρώπων γιά νά διατυπώνετε τόσο ἀφελεῖς ἀπόψεις. Ἐμεῖς οἱ νέοι, πού ἐκκλησιαζόμαστε τακτικά ποτέ δέν ἐνοχληθήκαμε γιά τά ἀνωτέρω. Ἀλλά εἴμαστε σέ θέση νά σᾶς διαβεβαιώσουμε πώς οὔτε καί ἡ πλειοψηφία τῶν νέων, πού δέν ἐκκλησιάζεται, νοιάστηκε ποτέ γιά τέτοιου εἴδους θέματα. Νά εἶστε δέ σίγουρος, πώς κι ἄν ἀκόμα μεταθέσετε τή Θ.Λειτουργία κατά τίς ἀπογευματινές ὧρες, οὐδείς ἐξ ὅσων δέν ἐκκλησιάζονται, πρόκειται νά θυσιάσει τόν ἀπογευματινό του καφέ, γιά νά... κατακλύσει τούς Ἱερούς Ναούς τῆς πόλεως. Ἁπλούστατα, διότι τά αἴτια τῆς ἀποχῆς τῆς νεολαίας ἀπό τά ἐκκλησιαστικά δρώμενα, δέν εἶναι τόσο ρηχά, ὅσο ἐσεῖς θέλετε (;) νά πιστεύετε. Μέ ἐκπτώσεις ὅπως οἱ ἀνωτέρω, ἀλλά καί ὅπως ἡ περιβόητη μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ποσῶς ἀσχολεῖται ἡ ἄθρησκη σημερινή νεολαία. Ἀντί νά ἀναδείξετε Σεβασμιώτατε τό μεγάλο ὅπλο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἤτοι τόν ἀστείρευτο πλοῦτο τῆς Παραδόσεως, ἐσεῖς προσπαθεῖτε νά ἀντιπαρατάξετε στό κοσμικό «φάστ φούντ» τῆς σύγχρονης ζωῆς, ὄχι μιά ἄλλη πρόταση ζωῆς, πού θά «τραβήξει» τούς νέους ἀπό τό ὑπαρξιακό ἀδιέξοδο, στό ὁποῖο ἤδη βρίσκονται, ἀλλά ἕνα ἐκκλησιαστικό «φάστ φούντ», ἐμπνευσμένο προφανῶς ἀπό τήν πλήρως ἀποχριστιανοποιημένη καί ἄρα αἱρετική Δύση. Οἱ νέοι σήμερα ἀδιαφοροῦν γιά τήν Ἐκκλησία ἀκριβῶς γιά αὐτόν τόν λόγο: διότι βλέπουν μιά Ἐκκλησία νά συμπλέει μέ τόν Κόσμο καί –τό χειρότερο– μέ τά συμφέροντα αὐτοῦ. Ἄρα βλέπει ἡ νεολαία μιά Ἐκκλησία, πού δέν τοῦ προσφέρει κάτι τό διαφορετικό καί γιʼ αὐτό τοῦ εἶναι παγερά ἀδιάφορη. Εἶναι ἐπίσης γνωστό Σεβασμιώτατε, πώς εἶσθε ἕνας ἐκ τῶν θερμοτέρων ὑποστηρικτῶν τῆς λεγομένης «λειτουργικῆς ἀνανέωσης», δηλαδή ὑπέρ τῆς μεταφράσεως λειτουργικῶν κειμένων καί εὐχῶν ἀπό τό πρωτότυπο στήν δημοτική. Καί τό ἀποδεικνύετε μάλιστα στήν πράξη, καθότι ἔχετε καθιερώσει σέ ὁρισμένες περιπτώσεις νά διαβάζονται, ἀκόμη καί ἀπό ἐσᾶς τόν ἴδιο εὐχές τοῦ γάμου π.χ. στήν δημοτική, παραβιάζοντας σχετική ὁδηγία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει τήν μετάφραση ὁποιασδήποτε λειτουργικῆς ἤ ἄλλης πράξεως. Σᾶς τό λέμε λοιπόν ρητά καί κατηγορηματικά, προτοῦ ἀκόμη προχωρήσουμε σέ περαιτέρω ἀνάλυση γιά τό θέμα, πώς ἄν συνεχίσετε νά ἀναγινώσκετε ἐσεῖς ἤ ἄλλος ἱερεύς τῆς Μητροπόλεως, εὐχές ἤ λειτουργικά κείμενα στήν δημοτική, θά ἀποχωροῦμε εὐθύς ἀμέσως ἀπό τούς Ἱ. Ναούς, εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας. Τό θέμα δέν εἶναι τόσο ἡ παραβίαση μιᾶς ἀποφάσεως (τήν ἀπό 14/4/2010) τῆς Συνόδου (πού

Β) Λειτουργική ἀνανέωση (ἤ ἀναγέννηση)

2. Δέν εἶναι διένεξη προσώπων, ἀλλά ὑπεράσπιση τῆς πίστεως

Οἱ δυσάρεστες ὅμως ἐκπλήξεις ἀπό μέρους σας δέν σταματοῦν ἐδῶ Σεβασμιώτατε, καθότι τήν πιό μεγάλη πίκρα, μᾶς τήν προσφέρατε στίς ἀρχές αὐτοῦ τοῦ καλοκαιριοῦ, σέ μιά περίοδο πού τά βλέμματα τῶν περισσοτέρων Ὀρθοδόξων ἦταν στραμμένα εἰς τήν Κύπρο καί στόν Πάπα, πού ἁλώνιζε στό μαρτυρικό νησί, ὅταν καί φιλοξενήσατε στό «καμάρι» σας, στήν «Ἀκαδημία», τετραήμερο συνέδριο μέ θέμα «νεοπατερική σύνθεση ἤ μεταπατερική θεολογία;». Ἕνα συνέδριο πού Πανορθοδόξως ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων καί στό ὁποῖο μόνο τυχαῖο δέν ἦταν τό γεγονός ὅτι ἐξέλειπαν παντελῶς παραδοσιακές φωνές, ἀλλʼ ἀντιθέτως συμμετεῖχαν κυριολεκτικά οἱ «πυρηνικές» κεφαλές τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ὅπως χαρακτήρισε τήν οἰκουμενική κίνηση ὁ προσφάτως ἀνακηρυχθείς Ἅγιος ἀπό τή Σερβική Ἐκκλησία, π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς), πού ἐκπροσωποῦν τήν Ὀρθοδοξία σέ διάφορα διαχριστιανικά καί διαθρησκειακά φόρουμ καί ἐκδηλώσεις. Ἀπό τόν «πολύ» Μητροπολίτη Περγάμου, κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα (τακτικό θαμώνα τῆς «Ἀκαδημίας»), ὁ ὁποῖος συντονίζει «πανορθοδόξως» τήν οἰκουμενιστική ὀρχήστρα, ὡς τόν Νο2 τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί «ὑπουργό ἐξωτερικῶν» τοῦ νέου Πατριάχη Μόσχας Κυρίλλου, τόν Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, Ἱλαρίωνα (πού ὑπῆρξε ὁ μεγάλος ἀπόντας τοῦ συνεδρίου, καί τοῦ ὁποίου ἡ εἰσήγηση ἁπλά ἀναγνώσθηκε). Οἱ δέ εἰσηγήσεις τῶν ἐκλεκτῶν σας προσκεκλημένων, ἄφησαν ἄφωνους ὅσους παρακολουθοῦσαν διαδυκτιακά τό συνέδριο, καί ὡς εἴθισται σέ αὐτές τίς περιπτώσεις, κατά τά νεοταξικά εἰωθότα, διατυπώνονταν «πονηρά», εἴτε μέ τή μορφή (καταφατικῶν) ἐρωτήσεων, εἴτε μέ τή μορφή «ἁπλῶν προτάσεων». Ἔτσι λοιπόν γίναμε μάρτυρες εἰσηγήσεων τοῦ στίλ «πρός μιά ὀρθόδοξη θεολογία τῶν θρησκειῶν» (!) κάποιου π. Ἐμμανουήλ Κλάψη (βλ. http://www.amen. gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2570), ἀναπτύσσοντας τό κλασσικό πλέον εἰς τούς οἰκουμενιστικούς κύκλους δίλημμα, «ἐάν ἡ σωτηριώδης χάρις τοῦ Θεοῦ περιορίζεται μόνο ἐντός τῶν κανονικῶν ὁρίων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἤ (σσ. ἄκουσον–ἄκουσον) ἐκτείνεται σέ... διαφορετικό βαθμό καί πρότυπο σέ ἄλλες χριστιανικές ἐκκλησίες, σέ κοινότητες ἄλλων... ζωντανῶν πίστεων, σέ ἀγνωστικιστές ἤ ἀκόμη καί σέ ἄθεους(!)». Ἤ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Pavel L. Gravrilyuk μέ θέμα «ὁ χριστιανικός ἑλληνισμός τοῦ Φλωρόφσκυ. Μιά κριτική ἀξιολόγηση» (βλ. http://www. amen.gr/index.php?mod=news& op=article&aid=2549), ὅπου ὁ ὁμιλητής κατέληξε στό πρωτοφανές συμπέρασμα (τό ὁποῖο καί ἀμέσως υἱοθετήθηκε καί ἔγινε παντιέρα τῶν Οἰκουμενιστῶν) ὅτι: «...ἡ ἐξιδανίκευση ἀπό τόν Φλωρόφσκυ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ φαίνεται νά ἔχει εὐνοήσει τήν ἐμφάνιση, αὐτοῦ πού θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ, ὡς “πατερικός φονταμενταλισμός”, “ἐκκλησιαστική θριαμβολογία”, μιά στάση πνευματικῆς ὑπεροχῆς ἔναντι τοῦ “ἄλλου” τῆς Δύσης, ἕνας πνευματικός ἀπομονωτισμός, καί μιά ἑλληνοκεντρικότητα, πού ἀγγίζει τήν εἰδωλολατρεία...» (!). Σέ ἄλλη εἰσήγηση ἡ κα Ἑλένη Κασσελούρη–Χατζηβασιλειάδη (βλ. http:// www.amen.gr/index. php?mod=news&op=article&aid=

Γ) «Μεταπατερική» θεολογία

Σεβασμιώτατε, Μέ τήν παροῦσα ἐπιστολή δέν ἔχουμε στόχο νά ἔρθουμε σέ ρήξη μαζί σας. Ὅμως πρέπει νά συνειδητοποιήσετε πώς δέν πάει ἄλλο αὐτή ἡ κατάσταση στή Μητρόπολή μας. Λέτε συνεχῶς πώς θέλετε νά κάνετε τούς νέους νά πλησιάσουν στήν Ἐκκλησία. Γιατί δέν τό πράττετε μέ τόν παραδοσιακό τρόπο; Γιατί νά δίνετε τήν ἐντύπωση πώς ὑποτάσσεστε σέ νεοταξικά κέντρα γιά νά κερδίζει ἡ Ἐκκλησία «οὔτε τά ψιχία» ἀπʼ αὐτές τίς συνεργασίες; Γιατί νά ὁδηγεῖτε τήν Ἐκκλησία σέ δοκιμασίες καί περιπέτειες; Ξεχνᾶτε τό «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλʼ οὐ πάντα συμφέρει» (Α΄ Κορ. στ΄ 12); Θά πρέπει νά γνωρίζετε ὅτι σέ χώρους βαρυσήμαντους γιά τήν Ὀρθοδοξία (π.χ. τό Ἅγιον Ὄρος) σχολιάζεστε μέ ἰδιαίτερα μελανά καί καυστικά σχόλια ὡς πρός τήν (μέχρι στιγμῆς) δράση σας. Καί εἰλικρινά πολλοί ἐξ ἡμῶν, πού ἐπισκεπτόμαστε τέτοιους χώρους, ντρεπόμαστε νά δηλώσουμε σέ ποιά Μητρόπολη ἀνήκουμε. Ἡ δέ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» ἔχει πανελλαδικῶς ἀναγνωριστεῖ, ὅπως προαναφέραμε, ὡς νεοεποχίτικο ἄντρο καί ὡς νεοταξικό σχεδιαστήριο, τό ὁποῖον ἔχει ἀναλάβει ἐργολαβικῶς νά «ἐκτελέσει ἐν ψυχρῷ» τήν Ὀρθόδοξη καί Ἀμώμητη Πίστη μας. Σεῖς βέβαια, τήν ἀποκαλεῖτε «ἐργαστήρι θεολογίας καί ὄχι ἐκκλησιαστικό ἄμβωνα» (βλ. http:// www.amen.gr/index.php?mod=news& op=article&aid=3687), δικαιολογώντας κατʼ αὐτόν τόν τρόπο τή λειτουργία τῆς «Ἀκαδημίας». Ἔτσι ὅμως, μέ τή μέθοδο αὐτή, ἡ ὁποία ὁμοιάζει μέ ἕνα θρησκευτικό «think tank» (=δεξαμενή σκέψης), εἰσάγετε εἰς τόν Ὀρθόδοξο χῶρο ἕνα εἶδος «νεοβαρλααμισμοῦ». Κι αὐτό διότι ἡ ἀνωτέρω θέση σας, συμπίπτει πλήρως μέ τούς φιλοσοφικούς στοχασμούς καί τήν ἐρευνητική (διά τοῦ ὀρθολογισμοῦ) μανία τοῦ αἱρετικοῦ, ἐκ τῆς δύσεως, Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ, ἀφοῦ οὐσιαστικῶς παραδέχεστε καί ἐσεῖς, πώς στό συγκεκριμένο «ἐργαστήριο», τοποθετεῖτε τήν θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων εἰς τό μικροσκόπιον τῆς ἔρευνας, ἀμφισβητώντας την ὡς ἀτελῆ καί ἀνεπαρκῆ νά διακονήσει τόν σύγχρονο ἄνθρωπο. Κατά συνέπεια καί ἐπιπροσθέτως δέ, λησμονεῖτε μέ τόν πλέον τραγικό τρόπο τό χωρίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς, πού ἀναφέρει ὅτι, «οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετά παρατηρήσεως» (Λουκ. ιζ΄ 20). Ἑπομένως ὡς νέοι ἄνθρωποι πού εἴμαστε, βλέποντας καί συνειδητοποιώντας γύρω μας πώς «τό μυστήριον τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται» (Β΄ Θεσ. β΄ 7), σᾶς παρακαλοῦμε υἱκῶς νά εἰσακούσετε τήν κραυγή ἀγωνίας πού σᾶς ἀπευθύνουμε καί νά ἀγωνιστεῖτε γιά τό καλό τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί τῶν παιδιῶν

Ἀνακεφαλαίωση–Ἐπίλογος

3. ᾿Αποκήρυξε τήν πλάνη ὁ Μεσσηνίας δημοσίως;

4. Γιατί νά δώσει ἐξηγήσεις ὁ Κυθήρων; Γιά τήν ᾿Ορθοδοξία του;

5. Συγκρητιστικό οἰκουμενιστικό ὑπόβαθρο 

Σελὶς 8η

ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΙΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΕΚ ΚΑΛΑΜΟΥ
Ἀρχιεπίσκοπος: Χρειάζεται ἀλλαγή τοῦ τρόπου ζωῆς
Συμφώνως μέ τό Ἐκκλησιαστικόν Πρακτορεῖον Εἰδήσεων «Romfea» ὑπό ἡμερομηνίαν 23η Ὀκτωβρίου:
«Μέ λαμπρότητα καί μεγαλοπρέπεια τελέστηκε σήμερα Σάββατο, 23 Ὀκτωβρίου 2010 πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Καλάμου ἐπί τῇ συμπληρώσει 500 χρόνων ἀπό τήν γέννηση τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου (ὁ ἐκ Καλάμου Ἀττικῆς Ἀρχιεπίσκοπος Εὐρίπου καί Κτήτορας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πεντέλης). Τῆς πολυαρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας προεξῆρχε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος Β΄, συμπαραστατούμενος ἀπό τούς Μητροπολίτες Ζακύνθου Χρυσόστομο, Σύρου Δωρόθεο, Χαλκίδος Χρυσόστομος, Ἰλίου Ἀθηναγόρα, Θερμοπυλῶν Ἰωάννη καί τόν οἰκεῖο Μητροπολίτης Κηφισίας Κύριλλο. Νά σημειωθεῖ, ὅτι στήν Θεία Λειτουργία παρέστησαν ὁ Νομάρχης Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς Λεωνίδας Κουρῆς, ὁ Δήμαρχος Καλάμου Παναγιώτης Λίτσας, Βουλευτές καθώς καί οἱ στρατιωτικές ἀρχές τοῦ Τόπου. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισίας κ. Κύριλλος ἀπευθυνόμενος πρός τό Ἐκκλησίασμα ἀφοῦ ἀναφέρθηκε στήν ζωή τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου τόνισε, ὅτι “πρώτη φορά ἔρχεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος στόν Κάλαμο μετά τήν ἐκλογή του στόν Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο”. Ἀπό τήν πλευρά του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, μίλησε γιά τόν βίο τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου καί ἐν συνεχεία ὑπογράμμισε ὅτι “κρίση δέν ὑπάρχει μόνο σήμερα, ὑπῆρξαν μεγάλες κρίσεις καί στό παρελθόν, ἀλλά καί θά ξανάρθουν καί ἄλλες στό μέλλον. Ἡ σημερινή κρίση στόν τόπο μας δέν εἶναι οἰκονομική, εἶναι πνευματική καί ἠθική κρίση, ἡ ὁποία ἐγέννησε καί τίς ἄλλες κρίσεις”. “Εἶναι σκληρότερη ἡ σημερινή κρίση, ἀπό τήν κρίση, τήν ὁποία ἔζησε τότε στήν ἐποχή ἐκείνη ὁ Ἅγιος Τιμόθεος; Ἀσφαλῶς ὄχι! Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ἔζησε τόν Τουρκικό ζυγό, ἔζησε μέσα στήν σκλαβιά…”, πρόσ Τήν Κυριακή 31 Ὀκτωβρίου 2010 στίς 5 μ.μ. στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Νικαίας θά ὁμιλήσει ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος π. Σαράντης Σαράντος μέ θέμα: «Ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη». Μοναστηριακὴ ἐγκατάστασις ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ζητεῖται πρὸς ἀγοράν. Πληροφορίες τηλ. 6976.965859.

Ὁ Ἅγιος εἶναι Ἀρχιεπ. Εὐρίπου καί Κτήτωρ τῆς Ἱ. Μ. Πεντέλης

ΜΕΤΑΝΟΗΤΟΙ οἱ οἰκουμενιστές προωθοῦν ὅλο καί περισσότερο τή διαχριστιανική καί διαθρησκειακή ἐπικοινωνία. Στίς σχετικές συναντήσεις μετέχουν συνήθως καί ἐπίσκοποι ἐκπροσωπώντας ἄλλοτε τίς τοπικές Ἐκκλησίες στίς ὁποῖες ἀνήκουν καί ἄλλοτε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Τήν ἴδια στιγμή ἀναπτύσσονται «ἐπιστημονικές» σχέσεις Ὀρθοδόξων μέ αἱρετικούς Παπικούς, Προτεστάντες ἀλλά καί ἀλλόθρησκους (Βουδιστές, Ἰνδουιστές, Μουσουλμάνους κ.ἄ.) σέ συνέδρια στήν Ἑλλάδα καί τό ἐξωτερικό. Μέ ὅλες αὐτές τίς δράσεις οἱ Οἰκουμενιστές προωθοῦν τήν πανθρησκεία. Δέν ὑπάρχουν πλέον αἱρέσεις καί Ἀλήθεια. Δέν ὑπάρχει οὔτε στίς καρδιές, οὔτε στό νοῦ, οὔτε στό λόγο τῶν Οἰκουμενιστῶν Ὀρθοδοξία μέ πατερικό περιεχόμενο. Ὁ μεγάλος ἀπών ἀπό τίς δράσεις καί τούς λόγους τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι Αὐτός ὁ Κύριος Ἰησοῦς. Ἄν εἶχαν τήν ἐλάχιστη πνευματική εὐαισθησία, ἄν οἱ πνευματικοί τους ὀφθαλμοί δέν εἶχαν νοσήσει ἀπό οἰκουμενιστική μυωπία θά μποροῦσαν νά διακρίνουν τήν πλάνη τῶν αἱρετικῶν ἀπό τήν Ἀλήθεια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Τυφλοί ὅμως καί τυφλωμένοι ἀπό τή δόξα, τήν καλοπέραση, τήν ἐκκοσμίκευση ὁδηγοῦνται σέ συγκρητιστικές πράξεις σκανδαλίζοντας τούς πιστούς καί στερώντας ἀπό τούς αἱρετικούς τήν «καλή ἀνησυχία» γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ἂς μή λησμονοῦν ὅμως τό λόγο τοῦ Κυρίου «Οὐαί τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνω, δί οὗ τό σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. ιη΄, 8). Ἄν οἱ οἰκουμενιστές συνεχίσουν νά κωφεύουν μπροστά στίς ἀγωνιώδεις φωνές τῶν παραδοσιακῶν κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν θά πρέπει νά γνωρίζουν πώς αὐτομάτως μόνοι τους ὁδηγοῦνται μακράν τῆς Ἀληθείας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, σέ ὁδούς αἱρέσεως καί κακοδοξίας, παρασύροντας μαζί τους καί πολλά «ὑπάκουα» πνευματικά τέκνα τους. Ἡ εὐθύνη τους γιά τό τέλος αὐτοῦ τοῦ δρόμου εἶναι πολύ μεγάλη. Ὁ πειρασμός τῆς ἀκατάπαυστης οἰκουμενιστικῆς δράσης ἐπισκόπων, κληρικῶν καί λαϊκῶν ἀντιμετωπίζεται ἀπό τούς ὀρθοδόξους κληρικούς καί πιστούς μέ προσευχή καί πολλή προσοχή καί διάκριση. Οἱ κινήσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν παρακολουθοῦνται στενά καί ἡ σταδιακή ἀπομάκρυνσή τους ἀπό τήν Ὀρθοδοξία δέν γίνεται ὄχι μόνο ἀποδεκτή ἀλλά οὔτε κἄν ἀνεκτή. Ὁ φιλοπαπικός βηματισμός κάποιων οἰκουμενιστῶν τούς ὁδήγησε ἤδη στήν μετάληψη τῆς παπικῆς ὄστιας, τή στιγμή πού οἱ συμπροσευχές ἀποτελοῦν πλέον καθημερινό φαινόμενο, ὅπως φανερώνουν ἀποκαλυπτικές φωτογραφίες καί βίντεο στό διαδίκτυο. Καθώς ἀπομακρύνονται ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ οἱ οἰκουμενιστές, ὅπως οἱ αἱρετικοί κάθε ἐποχῆς, εἶναι βέβαιο πώς θά προκόψουν ἐπί τά χείρω πλανῶντες καί πλανώμενοι. Ἡ αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἐξυπηρετεῖ ἄλλωστε καί τά σχέδια τῶν πολιτικῶν κυβερνήσεων τῆς Νέας Ἐποχῆς. Τοῦτο ὁδηγεῖ σέ ἐπαφές καί κοινές δράσεις τῶν οἰκουμενιστῶν μέ πολιτικούς ἀρχηγούς δῆθεν γιά τήν καταπολέμηση τῆς φτώχειας, τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος ἤ τήν ἐπικράτηση τῆς παγκόσμιας εἰρήνης, ὁ ἀληθινός ὅμως στόχος εἶναι ἡ κατάργηση τῶν θρησκειῶν καί ἡ ἐπικράτηση τῆς πανθρησκείας, πού ἀποτελεῖ ἕνα συνονθύλευμα θρησκειῶν, μέσα στό ὁποῖο πλάνη καί ἀλήθεια ἀναμειγνύονται καί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ συγχέεται μέ τό σκότος αἱρέσεων καί πλανῶν. Ὅσοι ἀκολουθοῦν ὅμως τήν ἀσφαλῆ ὁδό τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀρνοῦνται τήν ὑποταγή στήν πανθρησκεία, δείχνουν ἀνυπακοή στούς οἰκουμενιστές ἀκόμη κι ἄν αὐτοί κατέχουν θέσεις ἐπισκοπικές ἤ πατριαρχικές καί ἐμπιστεύονται ἑαυτούς στίς συμβουλές πνευματικῶν Πατέρων μέ ἐγνωσμένη πατερική διδασκαλία καί βιωτή. Αὐτοί οἱ πνευματικοί Πατέρες, ἀκόμη κι ἄν δέν κατέχουν ὑψηλές θέσεις στή διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, φρουροῦν ἀκοίμητοι τό ποίμνιο καί δέν θά ἐπιτρέψουν οὔτε τήν ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου αἰσθητηρίου τῶν πιστῶν οὔτε τήν προσχώρησή του σέ ὁμάδες ἀκραίου ζηλωτισμοῦ.

Α

Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος πρός τούς Βατοπαιδινούς: Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΣ ΜΗ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙΣΘΕ ΕΑΝ ΣΑΣ ΚΥΝΗΓΟΥΝ Τοῦ κ. Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου ΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΣΚΗΤΕΣ ΣΑΣ «ΚΤΥΠΑΕΙ»ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ
G Γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε, ἵνα μή τι χεῖρον γένηται… Ὁ διάβολος πάντοτε καραδοκεῖ. Μή χάνετε τή ρότα σας. Αἱ Ἱεραί Μοναί σας εἶναι: «ὄντως οἰκία πένθους, ἔνθα σάκκος καί σποδός…». Ρίζα πάντων ἀγαθῶν ἐστιν ἡ ὑπομονή
Εἰς μίαν φάσιν κατά τήν ὁποίαν «φούντωνε» τό δῆθεν «σκάνδαλο τοῦ Βατοπαιδίου», τά ΜΜΕ ἔρριπτον χολήν ἐναντίον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καί εἰς τήν βουλήν τά κόμματα ἐξέδιδον πορίσματα διά τό «σκάνδαλον» καί παρέπεμπον εἰς εἰδικόν δικαστικόν συμβούλιον πέντε πρώην ὑπουργούς τῆς ΝΔ, εἰς τό Ἅγιον Ὄρος καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Βατοπαιδίου ἑωρτάζετο ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Εὐδοκίμου τοῦ Βατοπαιδινοῦ, προεξάρχοντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μύρων κ. Χρυσοστόμου καί τήν συμμετοχήν ἑξακοσίων καί πλέον πιστῶν. Εἰς αὐτάς τάς ἑορταστικάς ἐκδηλώσεις εἴχομεν ἐκτός τῶν ἄλλων καί τό κήρυγμα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου, τό ὁποῖον εἶναι πολύ χρήσιμον ὡς πνευματική τροφή, διατί ἀναδεικνύει τήν πνευματικήν καρποφορίαν ἐντός τῶν Ἱ. Μονῶν. Ὁ Σεβ. Μύρων, ὁ ὁποῖος ἐπεσκέφθη καί τήν κανονικήν Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου (τήν πολιορκημένην καί ἀποκλεισμένην), μέ τήν ἐπίσκεψίν του εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Βατοπαιδίου, οὐσιαστικῶς, ἀποστέλλει τό μήνυμα ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἔχει ὑπό τήν σκέπην του τήν Ἱεράν Μονήν. Θά παραθέσωμεν ὅλο τό ρεπορτάζ ἀπό τήν Ἱεράν Μονήν ὡς τό κατέγραψε τό Ἐκκλησιαστικόν Πρακτορεῖον Εἰδήσεων «Ρομφαία», ὑπό ἡμερομηνίαν 18 Ὀκτωβρίου:
παρεβρέθηκε ὁ Γέροντας Μωϋσῆς καί ὁ π. Γεράσιμος Ἁγιοπαυλίτης. Ἀξίζει νά σημειωθεῖ, ὅτι στό Μεγάλο Συνοδικό τῆς Ἱ. Μονῆς μίλησαν ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Μύρων, ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Γέροντας Ἐφραίμ καί ὁ γέροντας Μωϋσῆς Ἁγιορείτης γιά τήν προσωπικότητα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ Ἁγίου Εὐδόκιμου τοῦ Νεοφανοῦς καί Θαυματουργοῦ, τήν προσφορά τοῦ μοναχισμοῦ σέ συνάρτηση μέ τόν πειρασμό, στόν ὁποῖο ἐδῶ καί δύο χρόνια ὑπόκειται ἡ Ἱ. Μονή τοῦ Βατοπαιδίου. Κατά τή διάρκεια τῆς Πανηγυρικῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος ἔκανε τήν εἰς πρεσβύτερον χειροτονία τοῦ π. Θεοφάνους Βατοπαιδινοῦ, ὁ ὁποῖος καί προσφώνησε τόν ὑποψήφιο ὡς ἑξῆς: “π. Θεοφάνη! Ἄν καί δέν ἐπιτρέπει ὁ χῶρος καί ὁ χρόνος φιλοσοφίες καί διαλογισμούς, ἐπιθυμῶ παρά ταῦτα, μέ πολύ λίγα λόγια, νά σοῦ ὑπενθυμίσω χρυσορρημονικῶς τά ἀκόλουθα: ῾..., ὁ Θεός οὐκ ἀγγέλους ἔδωκεν ἡμῖν διδασκάλους, οὐδέ τόν Γαβριήλ ἄνωθεν κατενέγκων ἐπέστησεν αὐτοῦ ταῖς ἀγέλαις, ἀλλ᾽ ἀπ' αὐτοῦ τοῦ ποιμνίου ἀναλαμβάνων ποιεῖ ποιμένας, ἀπ' αὐτῶν τῶν προβάτων τόν ἀγελάρχην, ἵνα συγγνωμικός ἡ τοῖς ἀρχομένοις, καί τήν οἰκείαν ἐννοῶν, μή ἐπαίρηται κατά τῶν ποιμαινομένων, ἀλλ' ἔχη χαλινόν καί ταπεινοφροσύνης ὑπόθεσιν τοῦ οἰκείου συνειδότος τήν ἀνάγκην᾽. Καί παρακάτω συνεχίζει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: ῾Οὐκ ἄγγελοι οὐδέ ἀρχάγγελοι, ἀλλ' ἄνθρωποι ταῖς Ἐκκλησίαις ἐφεστήκασιν, ἵνα δύνωνται συναλγεῖν τοῖς ὁμογενέσι, τό τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων συνειδός μέγιστον διδασκάλιον ταπεινοφροσύνης ἔχοντος᾽. Αὐτά καί μόνο αὐτά χωρίς κανένα σχόλιο ἔχω νά σοῦ ὑπενθυμίσω πατέρα Θεοφάνη αὕτη τήν ἱερή στιγμή πρίν εἰσέλθεις εἰς τά ἐνδότερά τοῦ Θυσιαστηρίου. Ἐάν δέ εἶσαι σύμφωνος, δέν μπορεῖ ἄλλωστε νά γίνει διαφορετικά, εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου!”. Κατά τή διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας καί πρίν ἀπό τή διανομή τοῦ ἀντιδώρου ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μύρων καί πάλι, χειροθέτησε τόν ἑορτάζοντα ἱερομόναχο Εὐδόκιμο Βατοπαιδινό σέ πνευματικό, τόν ὁποῖο καί προσφώνησε μέ πολύ σύντομο ἀλλά συνάμα καί πολύ πνευματικό λόγο. Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ἀκολούθησε τράπεζα κατά τή διάρκεια τῆς ὁποίας ἀφοῦ μετέφερε τίς εὐχές καί εὐλογίες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, μίλησε ὁ Σεβασμιώτατος λέγοντας τά ἑξῆς: “Πανοσιολογιώτατε ἅγιε Καθηγούμενε, Ἀγαπητοί Βατοπαιδινοί πατέρες καί ἀδελφοί, Φιλέορτος συνάθροισης! Τράπεζα ἄνευ λόγου, φάτνη ἀλόγων! λέγει ἕνα γνωμικό. Γι' αὐτό καί τά διάφορα ἀναγνώσματα στίς μοναστηριακές τράπεζες. Ἐξ αὐτῆς τῆς ἀφορμῆς καί ὁ ὁμιλῶν λαμβάνει τό λόγο γιά νά σᾶς ἀπευθύνει σκέψεις τινάς, ἴσως χρησίμους γιά τήν περίπτωση. ῾Τράπεζα γάρ ἀπό εὐχῆς ἀρχομένη, καί εἰς εὐχήν καταλήγουσα, οὐδέποτε ὑστερηθήσεται, ἀλλά πηγῆς δαψιλέστερον ἅπαντα ἡμῖν οἴσει τά ἀγαθά᾽. Καί πρίν ἀπ΄ ὅλα εὐχαριστοῦμε ὅλοι οἱ σύν ἐμοί συνοδίτες γιά τή φιλοξενία καί τή δοχή ἐξ ἀφορμῆς τῆς γιορτῆς τοῦ Ἁγίου μας Εὐδόκιμου. ῾Οὐδείς ἄχθεται ἐν ἑορταῖς, εἰ μή ὁ ἀγνοῶν τήν δύναμιν τῶν ἑορτῶν᾽. Τί μᾶς φέρνει λοιπόν στό νοῦ καί τό διαλογισμό ἡ σημερινή Βατοπαιδινή γιορτή! Εὐδοκία πνευματική καί τελείωση. Ὡς πνευματικοί ἄνθρωποι ἐπιχειροῦμε βεβαίως νά εὐδοκιμοῦμε, ἄλλα πολλές φορές οἱ ἀνθρώπινες ἀδυναμίες δέν μᾶς τό ἐπιτρέπουν πάντοτε καί ἀστοχοῦμε. Αὐτό ὅμως δέν πρέπει νά μᾶς ἀποπαίρνει καί νά ἀπελπιζόμαστε. Γι' αὐτό ἄλλωστε χρειάζεται ἡ συνεχής προσευχή, καί πάλιν καί πολλάκις, μέ τήν δυνατότητα αὐτή προσπαθοῦμε νά φτάσουμε στό ὕψος τῆς τελείωσης! ῾Μή δή θορυβώμεθα, οἵτινες σκανδαλίζονται, ἀλλά καί ὑπέρ τούτων εὐχαριστοῦμεν τῷ Θεῶ, ὅτι εὐδοκιμοτέρους ἡμᾶς ποεῖ᾽. Γι' αὐτό μή στεναχωρεῖστε ἀδελφοί μου, ἄν σᾶς κυνηγοῦν οἱ συνάδελφοι καί συνασκητές σας συνταυτίζαμε νοΐ μέ τό πολύ ἐν παντελεῖ ἀγνοίᾳ διατελοῦν κοινόν! Εἶναι πολύ φυσικό νά πετροβολοῦνται τά καρποφόρα δένδρα, ἐνῶ τά ἄγρια δέν τά πειράζει κανείς! ῾Οὐ γάρ δή αἱ θλίψεις μόνον, ἀλλά καί αὐτοί οἱ πειρασμοί λαμπρότερους ἠμᾶς ἐργάζονται᾽ (αὐτόθι). Ἐσεῖς μή ἀπαντᾶτε μέ ἀντίπραξη. ῾Ρίζα γάρ πάντων ἀγαθῶν ἐστιν ἡ ὑπομονή, μήτηρ εὐσεβείας, κλάδος εὐφροσύνης, καρπός ἀμάραντος, πύργος ἀκαταμάχητος, λιμήν ἀχείμαστος᾽. ῾Ὥσπερ οὐδέν ὄφελος οἰκίας, οὐ πόλεως, οὐ θυρῶν, ἐάν μή ὦσιν οἱ φυλάσσοντες, καί εἰδότες πότε μή κλείειν, πότε δέ ἀνοίγειν· οὕτως οὐδέ μοναχῶν τῶν ἄλλων κατορθωμάτων ὄφελος, ἄν μή λογισμός ἡ θυρωρός τῶν αὐτοῦ βουλευμάτων, τήν κλείσιν καί τήν ἄνοιξιν τῆς καρδίας μετά ἀκριβείας καί πολλῆς ἐπιστήμης ἐπιτετραμμένος, καί εἰδῶς τινά μέν ἐκφέρειν δεῖ, τινά δέ εἰσάγειν῾. Σάν νά ἤξερε ὁ Ἱερός Χρυσόστομος αὐτά, πού θά συνέβαιναν ἀδελφοί μου Βατοπαιδινοί. Παρά ταῦτα γρηγορεῖτε καί προσεύχεσθε ἵνα μή τί χεῖρον γένηται... Ὁ διάβολος πάντοτε καραδοκεῖ. Πολύ περισσότερο στό Ἅγιον Ὄρος, ὅπου αἰσθάνεται ἀδικοβληθείς καί προσπαθεῖ νά βγάλει τό ἄχτι του ἐκμεταλευόμενος ἀνθρώπινες ἀδυναμίες... Ἄς μή λησμονοῦμε βέβαια καί αὐτό τό χαρακτηριστικό πού λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γιά τήν περίπτωση: ῾οὔχ ὁ διάβολος τήν ἀρχήν ἐντίθησιν, ἀλλ΄ ἡμεῖς αὐτόν δεχόμεθα καί καλοῦμεν᾽. Ὅμως, πλήν ὅμως, τά ἱερά καθιδρύματα ἐδῶ πάνω εἶναι θεοΐδρυτα καί γι΄ αὐτό δέν πρόκειται νά καταφέρει τίποτε τό ἀξιόλογο, μόνο πρόσκαιρους πειρασμούς, οἱ ὅποιοι ὅμως καί βεβαίως πειράζουν τό στομάχι καί δημιουργοῦν στομαχικές διαταράξεις! Ἐσεῖς ἁπλῶς μή χάνετε τή ρότα σας γιατί τά μοναστήρια σας, σύμφωνα πάντοτε μέ τόν Ἅγιο Πατέρα Χρυσόστομο: «Ὄντως οἰκία πένθους, ἔνθα σάκκος καί σποδός, ἔνθα μόνωσις, ἔνθα γέλως οὐδείς, ἔνθα βιωτικῶν πραγμάτων ὄχλος, ἔνθα νηστεία, ἔνθα χαμευνία, πάντα καθαρά κνίσσας, αἱμάτων, θορύβων, ταραχῆς, πολυοχλίας.» (Ι. Χρυσοστόμου PG 62,575 γ'). Ἄς ἐπανέλθουμε ὅμως στήν περίπτωσή σας γιά νά ἀναφωνήσουμε μετά τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου: «Ὤ ἡσυχία, προκοπή τῶν μοναζόντων· ὤ ἡσυχία, κλίμαξ οὐράνιος· ὤ ἡσυχία, ὁδός βασιλείας οὐρανῶν, ὤ ἡσυχία, κατανύξεως μήτηρ, ὤ ἡσυχία, ἔσοπτρον ἁμαρτημάτων, ἡ δεικνύουσα ἀνθρώπῳ τά πλημμελήματα αὐτοῦ· ὤ ἡσυχία, ἡ δάκρυα μή ἐμποδίζουσα· ὤ ἡσυχία, πραότητος γεννήτρια· ὤ ἡσυχία, ταπεινοφροσύνης σύστεινε· ὤ ἡσυχία, φόβῳ Θεοῦ συνεζευγμένη, διανοίας φωταγωγέ· ὤ ἡσυχία, λογισμῶν κατάσκοπε, καί διακρίσεως σύμπνοια· ὤ ἡσυχία γεννήτρια παντός ἀγαθοῦ, νηστείας ἑδραίωμα, καί γαστριμαργίας ἐμπόδιον· ὤ ἡσυχία, σχόλασις προσευχῆς καί ἀναγνώσεως· ὤ ἡσυχία, γαλήνη λογισμῶν, καί λιμήν εὔδιος· ὤ ἡσυχία, ἀμεριμνία ψυχῆς· ὤ ἡσυχία, ζυγός χρηστός καί φορτίον ἐλαφρόν, ἀναπαύουσα καί βαστάζουσα τόν βασταζόμενόν σε· ὤ ἡσυχία, εὐφροσύνη ψυχῆς καί καρδίας· ὤ ἡσυχία, ὀφθαλμῶν καί ἀκοῆς καί γλώσσης χαλινός· ὤ ἡσυχία περπερότητος ἀναίρεσις, καί ἀναίδειας ἐχθρός· ὤ ἡσυχία, δεσμωτήριον παθῶν· ὤ ἡσυχία, πάσης ἀρετῆς συνεργέ, ἀκτημοσύνης πρόξενος, χωρίον Θεοῦ καρποφορεῖν καρπός ἀγαθός· ὤ ἡσυχία, τεῖχος καί ὀχύρωμα τῶν βουλομένων ἀγωνίσασθαι τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν.» (PG 63, 941). Ἔτη πολλά καί εὐδόκιμα καί τοῦ χρόνου πολύ καλύτερα!».

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010

Τήν ἔντονον ἀντίθεσίν των εἰς τήν ἀντισυνταγματικήν ἀποδυνάμωσιν τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς εἰς τά Λύκεια ἐκφράζουν οἱ θεολόγοι καθηγηταί τῆς Περιφερείας Ἠπείρου, Κερκύρας καί Λευκάδος, εἰς ψήφισμα, τό ὁποῖον ἐξέδωσαν μετά ἀπό ἐπιμορφωτικήν Ἡμερίδα, τήν ὁποίαν ἐπραγματοποίησαν τήν 23ην Ὀκτωβρίου εἰς τήν Ἡγουμενίτσαν. Εἰς τό ψήφισμα διαπιστώνουν ὅτι ἐπιχειρεῖται ὁ Ἐθνικός ἀποχρωματισμός τῶν μαθητῶν ὡς καί συστηματική ἀποβολή τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μέ ἀποτέλεσμα τήν μή ἐπαρκῆ γνῶσιν τῆς παραδόσεως καί τοῦ πολιτισμοῦ. Τό πλῆρες κείμενον τοῦ ψηφίσματος ἔχει ὡς ἀκολούθως:

εθεσε ὁ Μακαριώτατος. Ἐπίσης, τόνισε: “Τό μυστικό εἶναι πῶς θά μάθουμε νά ξεπερνᾶμε αὐτές τίς κρίσεις, καί αὐτές οἱ προσπάθειες πού γίνονται σήμερα εἶναι σέ λανθασμένο δρόμο. Διότι ἐάν δέν γίνει ἡ διάγνωση σέ ἕναν ἄρρωστο σωστή, καί δέν βρεθεῖ τό κατάλληλο φάρμακο δέν ἔχουμε θεραπεία, ἔχουμε μπάλωμα”. “Ἔτσι λοιπόν καί ἡ σημερινή κρίσις, ὅπως καί νά ἀντιμετωπιστεῖ μέ ὁποιονδήποτε τρόπο μακριά ἀπό τόν τρόπο τῆς ἐνδυναμώσεως τῆς ψυχῆς μας, τῆς καλλιέργειας τοῦ ἀνθρώπου ὥστε νά δεῖ τόν ἑαυτό του καί νά ζήσει τήν μετάνοια, δέν γίνεται τίποτα”, σημείωσε ἐπίσης ὁ κ. Ἱερώνυμος. Τέλος, τόνισε χαρακτηριστικά: “Χρειάζεται ὁ τόπος νά κάνει ἀλλαγή νοοτροπίας, ὁ ἄνθρωπος νά κάνει ἀλλαγή τρόπου ζωῆς, διότι ἄν δέν γίνουν αὐτά, τότε ἡ κρίση μπορεῖ νά ξεπεραστεῖ γιά λίγο καί μετά νά ξανάρθει”. Ἐν συνεχεία ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος, προσέφερε στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κηφισίας κ. Κύριλλο, μιά λύκινθο, πού περιεῖχε ἁγίασμα καί χῶμα ἀπό τό σπήλαιο τοῦ Ἁγίου στή νῆσο Κέα. Ὁ Μητροπολίτης Δωρόθεος ἀνέφερε χαρακτηριστικά ἕνα θαυμαστό γεγονός, πού γίνεται στό σπήλαιο τῆς Κέας, πού τό χειμώνα ὅταν ὑπάρχουν ἄφθονα νερά τό ἁγίασμα δέν ἔχει νερό, ἐνῶ τό καλοκαίρι μέ τήν ξηρασία τό ἁγίασμα ρέει ἄφθονο. Τέλος, τήν Παρασκευή, 22 Ὀκτωβρίου ἔγινε ἡ ὑποδοχή τῆς τιμίας Κάρας τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου στήν πλατεία τοῦ Καλάμου, τήν ὁποία μετέφερε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Θερμοπυλῶν κ. Ἰωάννης, Καθηγούμενος τῆς Ἱερά Μονῆς Πεντέλης. Ἐν συνεχεία τελέστηκε Μέγας Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός, παρουσία πλήθους πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἔσπευσαν νά ἀσπαστοῦν καί νά λάβουν τήν εὐλογία τῆς τιμίας κάρας τοῦ Ἁγίου Τιμοθέου».

«Μέ κατάνυξη καί βυζαντινή μεγαλοπρέπεια ἑορτάστηκε σήμερα ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου Εὐδόκιμου τοῦ Βατοπαιδινοῦ στήν Ἱερά Μονή Βατοπαιδίου, παρουσία 600 πιστῶν ἀπό ὅλη τήν Ἑλλάδα καί ἄλλες χῶρες. Τό ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου, 16 Ὀκτωβρίου 2010 ἔφτασε στίς 4μ.μ. στήν Ἱερά Μονή ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος προσκεκλημένος τῆς Ἱ. Μονῆς γιά νά προεξάρχει τῶν ἑορτασμῶν. Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 17 Ὀκτωβρίου 2010 ἄρχισε ἡ πανηγυρική ἀγρυπνία. Στό δεξιό χορό ἔψαλλε ἡ χορωδία τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Καρακάλλου καί ὁ ἱερομόναχος Ἀντύπας ἀπό τό παρά τίς Καρυές Ἰβηρητικό Ἱερό Κελλί τῆς Ἁγίας Ἄννης, ἐνῶ στόν ἀριστερό χορό ἔψαλλαν οἱ πατέρες ἀπό τό κελλί τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου· τοῦ Ἱερομ. Γρηγορίου καί ὁ π. Ἰωσήφ ἀπό τή Βίγλα καθώς ἐπίσης καί οἱ πατέρες τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπαιδίου. Ἐφημέριος ἦταν ὁ π. Χρυσόστομος (τοῦ Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου τῆς Ἱ. Μονῆς Κουτλουμουσίου) ἐπίσης

«1. Κοινή διαπίστωση εἶναι πώς τό Λύκειο μέ τόν τρόπο, πού λειτουργεῖ, μέ τά ὑφιστάμενα ἀναλυτικά προγράμματα σπουδῶν καί τήν σύνδεσή του μέ τήν προετοιμασία τῶν μαθητῶν γιά τήν εἰσαγωγή στήν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση, ἔχει χάσει στήν οὐσία τή μορφωτική αὐτοτέλειά του. Ἐπίσης μέ τήν ἐξειδίκευση καί ἀνάπτυξη δεξιοτήτων, πού προσφέρει, ἔχει χάσει τόν κύριο σκοπό του, αὐτόν τῆς προσφορᾶς γενικῆς παιδείας καί ὁλόπλευρης μόρφωσης. 2. Μέ τίς προτάσεις πού διέρρευσαν στόν τύπο γιά τό νέο Λύκειο παρατηροῦμε πώς δέν λύνονται τά παραπάνω προβλήματα. Ἐπιπρόσθετα οἱ μαθητές θά μείνουν ἐθνικά ἀποχρωματισμένοι καί θρησκευτικά ἀμόρφωτοι χωρίς ἐπαρκῆ γνώση τῆς παράδοσής τους καί τοῦ πολιτισμοῦ τους, χωρίς ἠθικά ἐρείσματα, ἄρα χωρίς ρίζες, ἀδύναμοι νά κατανοήσουν καί νά ἑρμηνεύσουν σύγχρονα πολύπλοκα προβλήματα, συμπεριφορές καί καταστάσεις στό παγκόσμιο γίγνεσθαι, πού ἔχουν νά κάνουν μέ τό θρησκευτικό φαινόμενο, ἀφοῦ θά ἀναγκασθοῦν ἐκ τῶν πραγμάτων νά ἔχουν μονόπλευρη μόρφωση. 3. Θεωροῦμε ἀδιανόητο νά παραβλέπεται τό Σύνταγμα καί οἱ Νόμοι τοῦ κράτους, πού ὁρίζουν σαφέστατα πώς “ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασική ἀποστολή τοῦ κράτους καί ἔχει ὡς σκοπό τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες” (Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδας), πώς “σκοπός τῆς πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης εἶναι νά συμβάλλει στήν ὁλόπλευρη, ἁρμονική καί ἰσόρροπη ἀνάπτυξη τῶν διανοητικῶν καί ψυχοσωματικῶν δυνάμεων τῶν μαθητῶν, ὥστε, ἀνεξάρτητα ἀπό φύλο καί καταγωγή, νά ἔχουν τή δυνατότητα νά ἐξελιχθοῦν σέ ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες καί νά ζήσουν δημιουργικά” καί πώς πρέπει “...νά γίνουν οἱ μαθητές

ἐλεύθεροι καί δημοκρατικοί πολίτες, νά ὑπερασπίζονται τή δημοκρατία καί νά διακατέχονται ἀπό πίστη στήν πατρίδα καί πρός τά γνήσια στοιχεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παράδοσης” (Νόμος 1566/85). 4. Ἡ περαιτέρω ὑποβάθμιση, γιά διαφόρους λόγους, τοῦ ΜτΘ καί τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς γενικότερα στήν Β/θμια ἐκπ/ση θά ἔχει στήν οὐσία ὡς ἀποτέλεσμα καί τήν παύση τῶν διορισμῶν, ὁδηγώντας στήν ἀνεργία καί τήν ἐξαθλίωση πολλούς συναδέλφους. Ἡ πρόταση πού καί παλαιότερα εἶχε κατατεθεῖ γιά διορισμό Θεολόγων καί στήν Α/θμια ἐκπαίδευση λόγω τῶν πολλῶν ἰδιαιτεροτήτων τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς, ἐκτιμοῦμε πώς πρέπει νά ἐπανεξετασθεῖ. 5. Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους δηλώνουμε τήν ἀντίθεσή μας στήν ἐπιπλέον διαφαινόμενη ἀποδυνάμωση τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς στά Λύκεια τῆς χώρας μας, ἀφοῦ οὐσιαστικά μέ τό σχέδιο, πού δημοσιεύθηκε λιγότεροι ἀπό τό ἕνα τρίτο τῶν μαθητῶν, πιθανόν νά ἐπιλέξουν τό ΜτΘ. Ἡ διατήρηση τοῦ ὑποχρεωτικοῦ χαρακτήρα του σέ ὅλο τό Λύκειο καί ἡ ἔνταξή του σέ ἕνα ὑποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδῶν, πού θά ἐξασφαλίζει τήν ὁλόπλευρη μόρφωση τῶν μαθητῶν μέ προσφορά γενικῶν γνώσεων γιά ὅλους, ὅπως περιγράφονται στό Σύνταγμα καί τούς νόμους τοῦ Κράτους ἀλλά καί τίς συστάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, θά καταστήσει κεντρικό τό ρόλο του, ὑπηρετώντας ἔτσι καί τήν μορφωτική αὐτοτέλειά του, συμβάλλοντας ταυτόχρονα στή διατήρηση τῆς ἱστορικῆς μας συνέχειας καί κοινωνικῆς συνοχῆς. 6. Ἀπαιτοῦμε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σέ συνεργασία μέ τήν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖ τόν κλάδο μας καί τήν στηρίζουμε, νά συζητήσουν τό θέμα καί νά δώσουν τήν ἐνδεδειγμένη λύση. Δέν εἶναι δυνατόν ὅταν προτείνονται ἀλλαγές τέτοιου βεληνεκοῦς καί συγκροτοῦνται ἐπιτροπές γιά τήν σύνταξη νέων ἀναλυτικῶν προγραμμάτων σπουδῶν καί τή συγγραφή νέων βιβλίων, νά παραγκωνίζονται οἱ φυσικοί φορεῖς, πού ἐκπροσωποῦν τούς κλάδους τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅπως εἶναι οἱ ἐπιστημονικές τους Ἑνώσεις, τό Π.Ι. καί οἱ Θεολογικές Σχολές. Θεωροῦμε δέ ἀξιοπερίεργη τήν ἀναγγελία νέων ἀναλυτικῶν προγραμμάτων σπουδῶν γιά τήν ὑποχρεωτική ἐκπαίδευση καί ἀδιανόητη τήν διάθεση κονδυλίων γιʼ αὐτό τό σκοπό σέ δύσκολους οἰκονομικά καιρούς, τήν στιγμή πού πολύ πρόσφατα (2006-2007) ἀπέκτησε ἡ ὑποχρεωτική ἐκπαίδευση νέα βιβλία γιά ὅλα τά μαθήματα, τά ὁποῖα ἀκόμη δέν ἔχουν τελικά ἀξιολογηθεῖ ἀπό τούς διδάσκοντες, ὅπως προβλέπονταν». ἁμαρτίας καί τοῦ στενοῦ ἀτομικοῦ ἐγωιστικοῦ συμφέροντος. Ἔχουν φαίνεται συνηθίσει νά ὀσφραίνονται τή δυσοσμία καί τή βρώμα ἀπό τή λάσπη τῶν χοίρων. Δέν ἦταν ἄξιοι νά ἐπωφεληθοῦν ἀπό τή παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τοῦ ζητοῦν νά φύγει. Μήπως ἡ ἴδια ἱστορία συμβαίνει καί στή δική μας ζωή; Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς ἀγάπη, τιμιότητα, εἰλικρίνεια, ταπείνωση, ὑπομονή, ἠρεμία, γαλήνη, κάθε ἀρετή, θυσία καί προσφορά βοηθείας πρός ὅσους μᾶς ἔχουν ἀνάγκη. Ἐμεῖς τί προσφέρουμε; Προσφέρουμε ὅτι μᾶς ζητεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός; Σήμερα ὑπάρχει μιά τάση πολλοί ἄνθρωποι νά ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Κι ὅμως κανείς δέν γίνεται ἄθεος, ἐκτός ἀπό ἐκείνους, πού ἔχουν λόγους νά μή ὑπάρχει ὁ Θεός, γιά νά κάνουν ὅ,τι θέλουν χωρίς κανένα ἠθικό φραγμό. Πολλοί ἄνθρωποι ὀλίγον διαφέρουν ἀπό τούς Γαδαρηνούς, πού ἔδιωξαν τόν Ἰησοῦ Χριστό, γιατί πολλοί ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς μας ἀπό τό πάθος τοῦ ὑλικοῦ κέρδους δυσκολεύονται νά ἀντιληφθοῦν ὅτι πέρα καί πάνω ἀπό τό παράνομο ἤ νομικό ὑλικό κέρδος ὑπάρχει καί προβάλλει τό αἰώνιο κέρδος τῆς ψυχῆς, ἡ ἐν Χριστῷ αἰώνιος σωτηρία μας. Ἔτσι πολλοί ἀπό τούς σημερινούς ἀνθρώπους, ὡς ἄλλοι Γαδαρηνοί τονίζουν μέ θράσος καί αὐθάδεια ὅτι μιά συνεπής Χριστιανική ζωή εἶναι ζημιά. Ἔτσι ἀντί νά ἀγωνίζονται γιά νά σωθοῦν, νά ζήσουν σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐπιδιώκουν νά κερδίσουν τόν κόσμο ὅλο, μέ ζημία τή πορεία τους πρός τόν αἰώνιο θάνατο, δηλαδή πρός τή κόλαση. Στή ζωή μας ὁ Θεός μᾶς δίνει εὐκαιρίες γιά νά ζήσουμε ἐν μετανοίᾳ, γιά νά σωθοῦμε. Αὐτές οἱ εὐκαιρίες ἐκφράζονται μέ τή βίωση κάποιου θαύματος, πού συμβαίνει σέ μᾶς προσωπικά, ἤ μέσα στό περιβάλλον πού ζοῦμε. Ὁ Θεός μᾶς παρακινεῖ συνέχεια νά ὁδηγοῦμε τόν ἑαυτό μας στή σωτηρία, πού μᾶς προσφέρει ὁ Χριστός, προσπαθώντας στή ζωή μας νά ζήσουμε σύμφωνα μέ τίς θεῖες Του ἐντολές. Ἐκεῖνος ὁ δαιμονισμένος, ὁ θεωρούμενος ἀπό τούς Γαδαρηνούς τρελός, καταξιώθηκε νά γίνει μάρτυρας τοῦ Θεοῦ, καταξιώθηκε νά ἔχει προσωπική ἐπικοινωνία μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, καταξιώθηκε νά διδάξει τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, κατάφερε νά σωθεῖ.

Ὁ Σύρου

Μέ ἀφορμήν τήν πολεμικήν, τήν ὁποίαν ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, ὑπό ἐφημερίδων καί Μέσων Ἐνημερώσεως, διά τήν ἀπόφασίν της νά διακηρύξη πρός τήν Κυβέρνησιν ὅτι εἶναι Συνταγματικό Δικαίωμα τῆς Ἐκκλησίας νά ἐλέγχη τό περιέχομενον τῶν Θρησκευτικῶν βιβλίων, ὁ Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος ἔδωσε διά τῶν στηλῶν τῆς ἐφημερίδος «ΤΟ ΒΗΜΑ» (24η Ὀκτωβρίου) δυναμικάς ἀπαντήσεις. Ὑπερασπιζόμενος τήν Ὀρθοδοξίαν ἀνέσυρε μίαν ὁμιλίαν τοῦ μακαρίτου ὑπουργοῦ Παιδείας ᾽Αντωνίου Τρίτση, ὁ ὁποῖος ἀπευθυνόμενος εἰς τό Στ´ Πανελλήνιον Θεολογικόν Συνέδριον εἶχε τονίσει ὅτι ὁ Ἑλληνισμός εἶναι ταυτισμένος μέ τήν Ὀρθοδοξίαν. Παραθέτομεν τά ὅσα κατέθεσεν ὁ Μητροπολίτης. Αὐτά ἔχουν ὡς ἀκολούθως:

Ο ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ, ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΗΝ ΤΡΙΤΣΗΝ
σκοτοῦρες, πού ἔχει ὁ λαός μας. Κατέφυγα στόν μακαρίτη Ἀντώνη Τρίτση. Μή νομίσει κανείς πώς δέν ἔχω ἄλλες πηγές. Διάλεξα τόν Τρίτση ἐπειδή ἔφυγε μέ τό στίγμα τοῦ “αἱρετικοῦ”. Ὁ Ἀντώνης Τρίτσης λοιπόν, ἀπευθυνόμενος στό Στ΄ Πανελλήνιο Θεολογικό Συνέδριο στήν Ἀθήνα, τήν 5η Σεπτεμβρίου 1986, μεταξύ ἄλλων τόνισε μέ ἔμφαση τά ἑξῆς: “Ἡ παρουσία μου στό συνέδριό σας δέν στοχεύει ἁπλῶς σέ ἕνα τυπικό χαιρετισμό. Στοχεύει ἀντίθετα σέ κάτι πιστεύω οὐσιαστικότερο, νά σᾶς ὑπενθυμίσω, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς πολιτείας, ὅτι ἔχετε ἕνα σημαντικό ρόλο στό γενικότερο ἐθνικό γίγνεσθαι, καί ὅτι εἶναι ἐπιτακτική πλέον ἡ ἀνάγκη νά ἀναλάβετε αὐτόν τόν ρόλο στήν ὁλότητά του χωρίς ὀλιγωρίες. Στό σημερινό ἐθνικό γίγνεσθαι δέν ἐπαρκεῖ πλέον ἡ διαμαρτυρία, γιατί ἰσοδυναμεῖ μέ ἀποποίηση εὐθυνῶν καί αὐτοκατάργηση. Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε ὅλοι ὅτι ζοῦμε ὅλο καί περισσότερο σέ καθεστώς συνευθύνης, ὅπως αὐτό διαγράφεται ἀπό τούς νέους δημοκρατικούς συμμετοχικούς θεσμούς, πού διαμορφώνονται συνεχῶς στόν τόπο μας ἀπό τό 1974 καί πού στενεύουν –οἱ θεσμοί αὐτοί– τά περιθώρια γιά ρόλους ἀπόμακρων τιμητῶν τοῦ γενικότερου γίγνεσθαι. Ἰδιαίτερα ἰσχύει αὐτό στόν χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης. Εἶναι πλέον χῶρος συνευθύνης”. “Θεωρῶ ὑποχρέωσή μου νά σᾶς ὑπενθυμίσω καί κάτι ἄλλο, ἐξίσου σημαντικό: Ἔχετε χρέος, ἐσεῖς εἰδικά, νά εἶστε αἰσιόδοξοι, ἀνεξάρτητα ἀπό τήν κρίση τῶν καιρῶν. Καί τοῦτο, γιατί ἀποτελεῖτε ἐσεῖς τούς ἄμεσους λειτουργούς καί ἐκφραστές τοῦ πρώτου καί ἰσχυρότερου μηνύματος αἰσιοδοξίας, πού ἄκουσε ἡ οἰκουμένη, τοῦ μηνύματος τῆς Ὀρθοδοξίας... Εἶναι ἕνα μήνυμα αὐτό τῆς Ὀρθοδοξίας ἀνθρώπινο, ἀέναα ἀσυμβίβαστο καί ἀέναα ἐπαναστατικό. Γιατί δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τό μεγάλο αὐτό μήνυμα ὑψώθηκε τολμηρό ἐνάντια στήν τότε μεγάλη ἰμπεριαλιστική δύναμη, τή Ρώμη, ὅταν ἀκόμα αὐτή φαινόταν παντοδύναμη...”. “Ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τή γόνιμη στιγμή τῆς συνάντησης –θά ἔλεγα τῆς κατακλυσμικῆς συνάντησης– τοῦ Χριστιανισμοῦ μέ τόν Ἑλληνισμό... Δέν ὑπάρχουν δύο πρότυπα! Ὁμιλοῦμε γιά τό ἴδιο πρότυπο, ἐνδεχομένως ἰδωμένο ἀπό διαφορετικές σκοπιές. Ἡ συνύφανση Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ μέσα ἀπό τήν Ὀρθοδοξία καί ἡ μοναδική ἱστορική συνέχεια καί τῶν δύο εἶναι τέτοια, πού δέν ἐπιτρέπουν διάσταση προτύπου. Ἄλλωστε οὔτε καί ἡ σημερινή πολιτεία τό ἐπιτρέπει: Μέ τόν νόμο 1566, πού ψηφίστηκε τόν περασμένο χρόνο καί ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στή δομή καί στή λειτουργία τῆς Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης, καθορίζεται (γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία τῆς ἐκπαίδευσής μας) ἡ συνταγματικά κατοχυρωμένη ῾ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης᾽ (ἄρθρο 16, παρ. 2)

Ἠ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ τήν γόνιμον συνάντησιν τοῦ Χριστιανισμοῦ μέ τόν Ἑλληνισμόν

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ… ΓΑΔΑΡΗΝΟΙ
Ὁ Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε καὶ Ἀγκόλας κ. Σεραφεὶμ ἐδημοσιοποίησε τὴν Κυριακὴν 24ην Ὀκτωβρίου τὸ κήρυγμά του διὰ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ δαιμονισμένου τῶν Γαδαρηνῶν. Τὸ κήρυγμα τὸ προσαρμόζει εἰς τὴν σύγχρονον κοινωνίαν. Παραθέτομεν ἕν ἀπόσπασμα, ἐκ τοῦ κηρύγματος, τὸ ὁποῖον ἐδημοσιοποίησεν διὰ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Πρακτορείου «amean». Αὐτὸ ἔχει ὡς ἑξῆς:

Ὁμιλία Αἰδ. Σ. Σαράντου

ΖΗΤΕΙΤΑΙ

Στό πλαίσιο τῆς σειρᾶς διαλέξεων διά θέματα παιδείας… μέ γνώση καί ὅραμα, πού ὀργανώνει ὁ Σύνδεσμος Ἐπιστημόνων Πειραιῶς θά ὁ μιλήσει στήν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου Ἁγ. Τριάδος Πειραι ῶς ὀ πολιτικός ἐπιστήμονας – συγγραφέας κ. Κων/νος Χολέβας τὴν Κυριακή 31 Ὀκτωβρίου, 7.00 μ.μ. ΘΕΜΑ: «Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παι δεία καί ἡ πολυδιάστατη κρίση τῆς ἐποχῆς μας».

«Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία…»

«Στήν Ἱεραρχία τοῦ πρώτου δεκαημέρου τοῦ Ὀκτώβρη κατατέθηκαν προβληματισμοί, πού συχνά– πυκνά σέ παρόμοιες Συνάξεις ἀκούγονται. Κυρίαρχη θέση στήν ἀγωνία ἀρκετῶν Ἱεραρχῶν ἔχει ἡ διαφαινόμενη προσπάθεια ἀπομάκρυνσης τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπό διάφορους χώρους (νοσοκομεῖα, δικαστήρια, σχολεῖα κτλ.) καί κυρίως ἡ δικαιολογημένη καχυποψία γύρω ἀπό τή διδασκαλία τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό τήν ἐκπαίδευση. Ἡ Ἱεραρχία ἄκουσε, διαλέχθηκε καί ἀποφάσισε: Ἡ Συνοδική Ἐπιτροπή τῆς Παιδείας, διευρυνόμενη μέ εἰδικούς, νά μελετήσει τά ὅσα στοιχεῖα κατατέθηκαν καί νά ἀσχοληθεῖ ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος, προκειμένου νά ἐπικοινωνήσει μέ τούς ἁρμόδιους, ἐάν καί ἐφ΄ ὅσον προκύψει πραγματικός λόγος ἀνησυχίας. Καί μόνο αὐτή ἡ νουνεχής τακτική τῆς Διοικούσας Ἐκκλησίας ξεσήκωσε θύελλα ἐμπρηστικῶν τίτλων ὅπως “Ἱερά Ἐξέταση”, “Ποῦ ἀντλεῖ τό δικαίωμα ἡ Ἐκκλησία (κατά πολλούς τό παπαδαριό) νά ἐλέγχει τά βιβλία” καί ἄλλα πολλά. Σκέφτηκα ὅτι ἐκτός ἀπό κάποιες ραδιοφωνικές ἁψιμαχίες μοῦ ἐπιβάλλεται νά ἀποτυπώσω τίς σκέψεις μου ἐπάνω στό καυτό θέμα, πού ἔρχεται (;), μέσα στίς πολλές

Ὡς ἀνταλλάγματα διά τήν ἐπαναλειτουργίαν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἡ Τουρκία ζητεῖ: 1ον) τήν ἐπαναλειτουργίαν ὅλων τῶν κλειστῶν τζαμιῶν, τά ὁποῖα ὑπάρχουν εἰς τήν Ἑλλάδα ἀπό τήν ἐποχήν τῆς Τουρκοκρατίας. 2ον) Τήν ἐπιτάχυνσιν τῶν διαδικασιῶν διά τήν ἀνέγερσιν τοῦ Τεμένους εἰς τό Βοτανικόν. 3ον) τήν Λειτουργίαν τοῦ τζαμιοῦ, τό ὁποῖον ὑπάρχει εἰς τό Μοναστηράκιον Ἀθηνῶν ὡς Πολιτιστικόν Μουσεῖον καί 4ον) ἔναρξιν διαλόγου

Ἡ Τουρκία ζητεῖ ἀνταλλάγματα διά τήν Θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης

διά τά δικαιώματα τῆς Τουρκικῆς μειονότητος εἰς τήν Θράκην, ὡς ἀποκαλεῖ τήν Μουσουλμανικήν μειονότητα. Τά ἀνταλλάγματα ἔθεσε μέ πλάγιον τρόπον ὁ ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, ἀμέσως μετά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Τούρκου Πρωθυπουργοῦ κ. Ἐρντογάν εἰς τάς Ἁθήνας καί τάς ἐπαφάς, τάς ὁποίας εἶχεν ὁ ἴδιος μέ τόν Ἐπίτροπον τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, ἁρμόδιον διά τήν διεύρυνσιν τῆς Ε.Ε κ. Στέφαν Φοῦλε.

νά γίνεται σύμφωνα μέ τή θεολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας μας. Γιά αὐτόν τόν σκοπό γίνεται ἰδιαίτερη ἀναφορά στήν ῾Ὀρθόδοξη χριστιανική παράδοση᾽ (ἄρθρο 1, παρ. 1α) καί στό ῾Ὀρθόδοξο χριστιανικό ἦθος᾽ (ἄρθρο 6, παρ. 2β). Δηλαδή ἡ χριστιανική ἀγωγή συμπνευματίζεται μέ τήν ὅλη αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑλληνισμοῦ καί ἐκφράζει τούς πόθους καί τά ὁράματα τοῦ λαοῦ μας, πού εἶναι πόθοι καί ὁράματα ἐλευθερίας σ΄ ὅλες της τίς διαστάσεις, τήν ἐθνική, τήν ἠθικοθρησκευτική, τήν πολιτική, τήν οἰκονομική, τήν κοινωνική, τήν πολιτισμική”. “... Ἄς μή παραγνωρίζουμε καί μιά ἄλλη αἰτία τῆς σημερινῆς κρίσης, πού αἰσθανόμαστε σήμερα στήν Ἑλλάδα. Εἶναι πρώτη φορά στή σύγχρονη ἐποχή, πού καλούμεθα οἱ Ἕλληνες νά συγκροτήσουμε ἕνα συνεκτικό κοινωνικό σύστημα ζωῆς, ἀπό τό ἐπίπεδο τῆς οἰκογένειας ὡς τό ἐπίπεδο τοῦ Ἔθνους, πού νά μή βασίζεται στήν καταπίεση καί στόν αὐταρχισμό τῆς ὅποιας κορυφῆς, ἀλλά στήν ἐλεύθερη βούληση καί ἐπιλογή. Τί πιό κοντά στό ἰδανικό τῆς Ὀρθοδοξίας!..”. “... Γιά τήν ἐσωτερική ἄμυνα τοῦ Ἔθνους καί γιά τήν καλλιέργεια τῆς δύναμης ἀφομοίωσης ἀποφασιστικός εἶναι ὁ ρόλος τῆς Παιδείας, τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παιδείας τοῦ Ἔθνους...”. Ἐπειδή ὅμως κάποιοι ἐνδεχομένως νά ἐπιμείνουν στήν ἄποψή τους, παρά τά ὅσα μεταφέραμε ἀπό τή θέση, πού ἔλαβε ὁ Τρίτσης, θέτω τό ἐρώτημα: Ὡς πολίτης, ποιός θά μοῦ ἀφαιρέσει τό δικαίωμα νά ἔχω τή δική μου ἄποψη; Γιατί ἐγώ πού δίνω Διαβεβαίωση ἐνώπιον τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας νά φυλάττω τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους, δέν μπορῶ νά καταθέσω τή γνώμη μου; Δέν ἐπιθυμῶ καί δέν δύναμαι νά τήν ἐπιβάλω. Μπορῶ ὅμως νά τή διατυμπανίζω καί ὅποιος θέλει ἄς τήν ἀκούσει. Μήπως ὑπάρχει ἀλήθεια κάποιος πού παρασύρθηκε καί πιστεύει ὅτι ἕνας Ἱεράρχης, πού ξεπέρασε τά πενῆντα χρόνια στήν ὑπηρεσία τοῦ Λαοῦ, εἶναι δεύτερης κατηγορίας πολίτης; Λέω, μήπως!».

«Ἔτσι τό σημεῖο ἐκεῖνο πού μᾶς προκαλεῖ ἔκπληξη στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή δέν εἶναι τόσο ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονισμένου, ὅσο ἡ συμπεριφορά τῶν συμπολιτῶν του ἀπέναντι στόν Ἰησοῦ Χριστό. Θά περίμενε κανείς νά τόν πλησιάσουν γεμάτοι εὐγνωμοσύνη, νά τόν εὐχαριστήσουν, νά τόν κρατήσουν κοντά τους, νά τοῦ φέρουν καί τούς ἄλλους ἀρρώστους τους, νά ἀφήσουν μπροστά του τούς πόνους καί τίς ἁμαρτίες τους καί νά νοιώσουν τή παρουσία Του ἀνάμεσά τους, ὡς εὐλογία, ὡς πρόσκληση γιά νά ἀκολουθήσουν τό δρόμο τῆς σωτηρίας. Ἀντίθετα δέν κάνουν τίποτα ἀπʼ ὅλα αὐτά. Κάνουν μάλιστα τό χειρότερο. Ζητοῦν νά ἀπομακρυνθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀπό κοντά τους, τοῦ ζητοῦν νά φύγει ὅσο πιό γρήγορα γίνεται, τοῦ ζητοῦν νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τά σύνορα τῆς Χώρας τους. Γιατί ἆραγε αὐτή ἡ κακία ἐκ μέρους τῶν Γαδαρηνῶν; Ἴσως γιατί βλέπουν τόν Ἰησοῦ ὡς ἐμπόδιον στά ἁμαρτωλά συμφέροντά τους, πού ἀποβλέπουν στό παράνομο κέρδος, δηλαδή στήν ἐκμετάλλευση τοῦ ἄλλου μέ ἀθέμιτα μέσα. Μάλιστα πρίν ἀπό λίγο ὁ Ἰησοῦς Χριστός θεραπεύοντας τόν δαιμονισμένο καταδίκασε μαζί καί τό παράνομο κέδρος, ὁδηγώντας στό γκρεμό τό κοπάδι τῶν χοίρων, πού τελικά πνίγηκαν στήν θάλασσα. Εἶναι ἄλλωστε γνωστόν ἀπό τή Παλαιά Διαθήκη ὅτι, μέ σαφήνεια, ὁ Νόμος τοῦ Μωϋσέως, γιά νά προστατεύσει τούς συμπολίτες του ἀπό βλαβερές ἀσθένειες, ἀπαγόρευε ρητά στούς Ἑβραίους νά τρῶνε χοιρινό κρέας καί νά τρέφουν χοίρους. Οἱ Γαδαρηνοί φαίνεται νά φοβοῦνται τόν Χριστόν. Ἔτσι τόν φοβοῦνται κι οἱ παράνομοι κι οἱ ἁμαρτωλοί. Ὅμως ὁ φόβος τους δέν τούς ὁδηγεῖ σέ μετάνοια. Ἀντί νά διορθωθοῦν, προτιμοῦν νά διώξουν μακρυά Ἐκεῖνον, πού ἀφυπνίζει τή συνείδησή τους, τόν Ἰησοῦ Χριστόν. Θέλουν ἀνενόχλητοι νά βαδίζουν τό δρόμο τῆς ὕλης καί τῆς