δεκαπενθήμερη εφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος

δεκαπενθήμερηεφημερίδα του Κ.Ο. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (μαρξιστικού-λενινιστικού) www.kkeml.grΣάββατο13 Φλεβάρη 2010χρόνος28οςφ. 635 1.00€

Äéåõèýíåôáé áðü ÓõíôáêôéêÞ ÅðéôñïðÞ Åêäüôçò: Ãñ. Êùíóôáíôüðïõëïò Õðåýèõíïò Óýíôáîçò: Â. ÓáìáñÜò Åäñá: ÁèÞíá, Åìì. ÌðåíÜêç 43, Ô.Ê. 106 81, Ôçë.: (210) 33.03.639 Fax: (210) 38.15.597 simea@kkeml.gr Èåó/íßêç, Åãíáôßá 126 Ôçë.: (2310) 278.978 cpgmlthe@the.forthnet.gr www.kkeml.gr

Σχέδιο κατοχικής βοήθειας

Νέο σχέδιο Μάρσαλ προβλέπεται για τη χώρα.

Μετά την ΕΕ στο πανηγύρι μπαίνουν και οι ΗΠΑ. Στέλνουν την Ελλάδα στο ΔΝΤ. Πρόσθετη επιτήρηκή ανάμιξη και η υποταγή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Ä

το… ίσαμε και τα θυμαράκια.

Πριν από τριάντα μέρες ο ίδιος κυβερνητικός είχε αμολήσει τη φονική τορπίλη για το ένα εκατομμύριο ανέργους που το 2010 θα παραγάγει η Ελλάδα. Τι προσδοκά από τη ζωή ένας άνεργος, πόσο μάλλον ένα εκατομμύριο άνεργοι μαζεμένοι στη γωνιά τής απόγνωσης, οι Λοβέρδοι δεν είναι τώρα σε θέση να το αντιληφθούν. Η επίγνωση θα τους έρθει λίαν συντόμως και κατακέφαλα, όχι σαν επιφοίτηση, όχι σαν ρεγάλο από τον θεϊκό ουρανό των αφεντικών προς τους πιστούς βαλέδες, αλλά από τα κάτω, από τον σακατεμένο άνθρωπο, ως γνήσια οργή λαού. Μέλλον συνταρακτικό, κάθε άλλο παρά απροσδόκητο.

* Να φταίει ότι είναι… επικεφαλής (και ευλόγως δεν γνωρίζει τι ποιούν, ας πούμε, τα ποδάρια); Ή μήπως το ότι είναι απλώς Πράσινος (οικολόγος

–άλλης απόχρωσης από τον Λοβέρδο) αρκεί; Ο Κον Μπεντίτ απόρησε με την

* Κάθε άλλο παρά απροσδόκητο: η σοσιαλδημοκρατία είναι η καταλληλότερη φάρα για τόσο χοντρές εργολαβίες όπως είναι οι στρατηγικές κατεδαφίσεις στην εργασία και στην ασφάλιση. Το ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας καταπάνω στο σπίτι μας τις μπουλντόζες, με λάβαρο τη θρασεία και χυδαία ωμότητα της ευρωλησταρχίας

–δεν χορταίνει να καταβροχθίζει τις σάρκες τής φτώχειας–, μας ανακοίνωσε ότι θα μας ψοφήσει ως τα βαθιά γεράματα στη δουλειά και στο καταθλιπτικό κυνήγι για τον επιούσιο. (Που είναι ζήτημα αν θα μείνει άρτος και δεν θα γίνει κάνας μεταλλαγμένος σκάρτος καταπώς επείγονται στην Κομισιόν.)

Η φαγάνα μάς τρώει επειδή, λέει ο Λοβέρδος, έχει «ιδιαιτέρως αυξηθεί» το… «προσδόκιμο» της ζωής μας. Οπότε το προσδοκητό από κάθε μισθωτό σκλάβο σπάσιμο της αλυσίδας, έστω και με τη συνταξιοδότηση του τρεις κι εξήντα και του άντε πια στα τσακίδια καθάρματα, πάει περίπα-

Δύο βαλέδες

Κομισιόν που «αδρανεί και δεν βοηθάει την Ελλάδα η οποία το 4,3% του ΑΕΠ της το δίνει στην άμυνα» αφού «το πρόβλημα είναι η Κύπρος και οι σχέσεις με την Τουρκία». Και σφυροκόπησε το σόι του: «Πού είναι η πρωτοβουλία για να λυθεί το Κυπριακό ώστε να ελαφρυνθεί το ελληνικό ΑΕΠ από το βάρος αυτής της ηλίθιας και βλακώδους εμπλοκής;».

Οι συγγενείς του στην Ευρωβουλή, αιφνιδιασμένοι από την παταγώδη πρόκληση, αδράνησαν ομοίως και δεν του εξήγησαν ότι η Ελλάς υπερηφάνως ψωνίζει φρεγάτες και αεροπλάνα ευρωπαϊκά. «Από τους εταίρους της, καλέ, από εμάς αγοράζουνε, μη στεναχωριέσαι…»

–δεν του το σφύριξαν οι άτιμοι, τον άφησαν τον Κον Μπεντίτ να κλαίει. (Διότι οι Ευρωπαίοι είναι έμποροι βαρβάτοι και γι' αυτό κάπως σκληροί με τα παιδιά όταν τα Χριστούγεννα έχουν περάσει.)

Πράκτορες των εργοδοτών οι μετανάστες

Πρόβλημα η μεγάλη εισροή μεταναστών! Ρίχνουν τα μεροκάματα! Μας παίρνουν τις δουλειές! Ή, πιο... ριζοσπαστικά και «αριστερά», ευθύνονται για τη διάλυση της συνοχής του εργατικού κινήματος! Εμποδίζουν το αξιόμαχο της εργατικής τάξης! Αφοπλίζοντας εργαζόμενους, διαλύουν τις εργατικές σχέσεις και κατακτήσεις! Φταίνε, και αυτοί, για την ανεργία! Ισως και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα λόγω κρίσης!

Ας μη κρύβονται οι αριστεροί υπερπατριώτες που δεν παραλείπουν να υποκλίνονται στους υπερατλαντικούς... αλλοδαπούς ή τους υψηλούς «ξένους προσκεκλημένους» της ΕΕ. Που θέλουν να είναι και αριστεροί και να τα βάζουν με τους μετανάστες, να φουσκώνουν από εθνική περηφάνια και αντιμετωπίζουν με δέος τις δυνάμεις της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Ολα τα παραπάνω αποτελούν την «σοσιαλεθνικιστική» ανάλυση της υποτέλειας και του κοινωνικού προβλήματος που προκαλεί η ύπαρξη των ίδιων και των αφεντικών τους.

Καραπαπανδρέου

Λίγο ακόμη να μιλούσε ο Παπανδρέου στη συνεδρίαση της Βουλής για την ιθαγένεια και θα γινόταν Καρατζαφέρης...

Πράγματι, έτσι είναι. Το επεσήμανε κι ο ίδιος ο Καρατζαφέρης που παρατήρησε ότι προς το τέλος της ομιλίας του ο πρωθυπουργός ήρθε κοντά στις θέσεις του ΛΑΟΣ. Ηταν η μόνη σωστή κουβέντα που ακούστηκε σε όλη τη συζήτηση.

Κ

ι ενώ στην Αμφισσα δεν έγιναν «εκτεταμένα επεισόδια, που θα κατέστρεφαν την πόλη», η δίκη των δολοφόνων του Αλέξη Γρηγορόπουλου διακόπηκε, στις 3/2, πριν καλά καλά ξεκινήσει και αφού «πρόλαβε» μόνο να εξεταστεί η μητέρα του 15χρονου Αλέξη, Τζίνα Τσαλικιάν, σχετικά με τη… συμπεριφορά του γιου της.

Η διακοπή της δίκης, λόγω σοβαρού προσωπικού προβλήματος της εισαγγελέα, συνοδεύτηκε κι από τη μεταφορά του δολοφόνου Κορκονέα στο Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού, με διάγνωση «κατάθλιψης», ενώ ο δικηγόρος του Κούγιας εξουσιοδοτήθηκε να τον εκπροσωπεί στη δίκη. Ο Κορκονέας επιτέθηκε σε σωφρονιστικούς υπαλλήλους των φυλακών Μαλανδρίνου, όπου κρατούνταν, και επέδειξε μια συμπεριφορά που χαρακτηρίστηκε ως ψυχικά «αλλοπρόσαλλη», σε αντίθεση με την, μέχρι τότε, παρουσία του στο δικαστήριο. Μήπως πρόκειται για ένα προφανές θέατρο, για να προετοιμάσει από τώρα μια… επιεική έκβαση λόγω «ψυχικών προβλημάτων»;

Κι ενώ ο χρόνος μέχρι την παρέλευση του ανώτερου ορίου προφυλάκισης (18μηνο) περνά -ολοκληρώνεται στις 6 του Ιούνη- πιθανολογείται η επανεκκίνηση της δίκης στις 17/2, επίσης στο Μικτό Ορκωτό της Αμφισσας, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις της οικογένειας του Αλέξη να μεταφερθεί η δίκη στην Αθήνα, μ’ όλες τις δυσκολίες στην προσέλευση των μαρτύρων (ιδιαίτερα των μαθητών), με κλήρωση νέων ενόρκων και εξαρχής νέα κατάθεση της μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Αν, από τη μια, οφείλει να παραμείνει άσβεστη και επίμονη η απαίτηση για την καταδίκη των δολοφόνων ειδικών φρουρών Κορκονέα και Σαραλιώτη, ενάντια στο κλίμα αποσιώπησης και υποβάθμισης της δίκης, απέναντι σε οποιεσδήποτε αναβολές και τερτίπια, από την άλλη η πολιτική καταδίκη, καταγγελία και η καθημερινή αντίσταση από πλευράς λαού και νεολαίας της πολιτικής του συστήματος και των κυβερνήσεών του, πολιτική που οπλίζει το χέρι του κάθε δολοφόνου, με θύματα μαθητές, εργαζόμενους, μετανάστες, λαϊκούς αγωνιστές, και η ανάγκη για μαζική αντίσταση στην πολιτική της έντασης και της αναβάθμισης της κρατικής τρομοκρατίας απέναντι στο λαό παραμένουν κυρίαρχα και σοβαρά μέτωπα.

Προσαγωγές μελών της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

∆ιακόπηκε η δίκη Κορκονέα – Σαραλιώτη

γιατί πραγματοποιούσαν παρέμβαση για την απεργία της 10 Φλεβάρη!

Σάββατο 6/2 το πρωί και μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. πραγματοποιούσαν παρέμβαση με τραπεζάκι στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, καλώντας σε συμμετοχή στην απεργία της 10 του Φλεβάρη. Με τον ισχυρισμό ότι το τραπεζάκι, διαστάσεων 30x60 εκατοστών, που είχαν τοποθετήσει σε πεζόδρομο 50 μέτρων πλάτους, με τα διάφορα έντυπα της παρέμβασής τους, ήταν… παράνομο (!!!) και συνιστούσε «κατάληψη του οδοστρώματος», βάσει διάταξης του Κ.Ο.Κ. που αφορά τα μηχανάκια (!!!), ένστολοι αστυνομικοί τούς ζήτησαν να σταματήσουν την παρέμβασή τους. Στην άρνησή τους, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στη διακίνηση των ιδεών, οι αστυνομικοί έφυγαν, για να επιστρέψουν λίγο αργότερα δριμύτεροι και να τους ζητήσουν ταυτότητες. Οταν ζήτησαν το λόγο, προσήχθησαν 2 μέλη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ο δικηγόρος Κώστας Τορπουζίδης και ο φοιτητής Στέλιος Γιαννούλης, που μεταφέρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα, όπου τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «απείθεια» και «απειλή» -επειδή «απείλησαν πως θα κάνουν μήνυση»- καθώς και διοικητικό πρόστιμο για «κατάληψη οδοστρώματος». Οι προσαχθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι μόνο ύστερα από παρέμβαση κόσμου (συνδικαλιστών, εκπροσώπων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., του ∆ικηγορικού Συλλόγου, βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κ.ο.κ.) στο αστυνομικό τμήμα και δεδομένου ότι για τον έναν δεν ισχύει η διαδικασία του αυτόφωρου γιατί είναι δικηγόρος.

Πρόκειται για μια σαφή και θρασύτατη επίθεση

–με γελοίες αιτιολογίες– στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών αλλά και στο κάλεσμα για μαζική συμμετοχή σε απεργιακή κινητοποίηση την εποχή του… «Προγράμματος Σταθερότητας».

Μετανάστης χαρακτηρίζεται «δουλέμπορος» γιατί βοήθησε τον… αδελφό του

Ο 28χρονος Αστρίτ από την Αλβανία ζούσε νόμιμα στη χώρα μας, στον Εύοσμο της Θεσσαλονίκης, για δέκα χρόνια. Ο αδελφός του, Φατμίρ, που ζούσε στην Αλβανία, έχοντας πολύ καιρό να τον δει, περνά «παράνομα» τα σύνορα και φτάνει στο σπίτι του αδελφού του για τις μέρες των γιορτών. Τις επόμενες ημέρες τα δύο αδέλφια συλλαμβάνονται απ’ την αστυνομία μετά από έλεγχο στο σταθμό του ΟΣΕ. Καθώς δεν διέθετε τα «νόμιμα χαρτιά», ο Φατμίρ απελαύνεται. Ομως, λόγω του γεγονότος ότι ο Αστρίτ φιλοξένησε τον αδελφό του χαρακτηρίστηκε ως «σκληρός διακινητής λαθρομεταναστών, επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια»!!! Και του ασκήθηκε ποινική δίωξη για «διευκόλυνση μεταφοράς λαθρομετανάστη σε βαθμό κακουργήματος». Κρατείται και κινδυνεύει με απέλαση! «Παράλογα» (;) ανελαστικό το αστικό κράτος, με τους, μόνιμα στο στόχαστρο, μετανάστες.

Η.Π.Α.

«Μυστικές φυλακές» για εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες

186 «μυστικά» κέντρα κράτησης της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων των Η.Π.Α. (ICE), υπό την εποπτεία του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, στα οποία κρατούνται 415.000 «λαθρο»μετανάστες από το Μεξικό, τη Γουατεμάλα, το Σαλβαδόρ, τις Φιλιππίνες και την Κίνα βρίσκονται διάσπαρτα σε χώρους υπογείων, δημόσιων και άλλων κτηρίων, σύμφωνα με καταγγελίες της ∆ιεθνούς Αμνηστίας που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «The Nation». Οι απεργίες πείνας αλλά και οι αυτοκτονίες των κολασμένων αυτών, που βρέθηκαν στη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού, αναφέρονται επίσης ουκ ολίγες. Το Μάρτη του 2009 οι κάτοικοι της Μεσοχώρας Τρικάλων κινητοποιήθηκαν ενάντια στην προσπάθεια κτηματογράφησης του χωριού τους που πραγματοποιούνταν στο πλαίσιο του σχεδίου δημιουργίας φράγματος της ∆ΕΗ, καταγγέλλοντας τις προσπάθειες ξεσπιτώματός τους. Την Κυριακή 31/1 εμφανίστηκε στο χωριό περιπολικό της αστυνομίας. Αφού περίμεναν να… τελειώσει η λειτουργία (sic!), οι δύο ένστολοι που επέβαιναν σ’ αυτό κάλεσαν κατοίκους, από μια λίστα ονομάτων που είχαν στα χέρια τους, να παρουσιαστούν στο καφενείο, όπου και πραγματοποίησαν ανακρίσεις σε ηλικιωμένους -κύρια– παρουσία των θαμώνων και τους κάλεσαν να απολογηθούν δημόσια. Σε αυτεπάγγελτη δίωξη δεκάδων κατοίκων για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» προχώρησε η αστυνομία. Οταν πρόκειται να αντιμετωπίσει αγώνες κι αντιστάσεις, η κρατική τρομοκρατία ούτε ηλικίες υπολογίζει ούτε προσχήματα τηρεί.

Σ

ε ακόμη πιο αντιδραστική κατεύθυνση προσαρμόστηκε το νομοσχέδιο για την ιθαγέ- νεια μετά τη «δημόσια διαβούλευση», με την κυβέρνηση να δηλώνει ρητά πως κανένας μετανάστης που βρίσκεται σήμερα στη χώρα χωρίς νόμιμη παραμονή ή θα έλθει αύριο «παράνομα» δ εν ν ομιμο ποιείται μ

ε ο ποιονδήποτε τ

ρόπο. Η απόδοση ιθαγένειας αφορά μόνον όσους έχουν μόνιμους και οριστικούς τίτλους διαμονής και όχι προσωρινούς, με την προϋπόθεση της 7ετούς πλέον μόνιμης και νόμιμης διαμονής στη χώρα. Για τη δεύτερη γενιά απαιτείται και οι δύο γονείς (και όχι τουλάχιστον ο ένας) να διαμένουν νόμιμα και μόνιμα για μια 5ετία και επιπλέον η εξαετής επιτυχής παρακολούθηση του σχολείου. Από εκεί και πέρα, για την απόκτηση της ιθαγένειας απαιτούνται τρεις συστατικές επιστολές από έλληνες πολίτες, γραπτή εξέταση σε ειδικά τεστ γλώσσας, πολιτικής αγωγής και ιστορίας και, τέλος, παράβολο των 100 ευρώ. Ακόμη, περά από τα κωλύματα που είχαν αναφερθεί και στην αρχική εκδοχή του νομοσχεδίου για τη μη απόδοση της ιθαγένειας προστίθεται το να μη συντρέχει λόγος δημόσιας ή εθνικής ασφάλειας. Είναι φανερό πως η κυβέρνηση μεταναστών, παραχωρεί αυτονόητα

και το σύστημα συνολικά επιλέγει μια σκληρή πολιτική και στο μέτωπο των δικαιώματα σε μια ελάχιστη μειοψηφία, ενώ για το μεγάλο κομμάτι των μεταναστών συντηρεί το καθεστώς ημιπαρανομίας, ομηρίας, μαύρης και ανασφάλιστης εργασίας, ζωής χωρίς δικαιώματα. Την ίδια στιγμή αξίζει να αναφέρουμε ότι συνυπογράφει την ενίσχυση της παρουσίας της FRONTEX στη χώρα, αφού πλέον το πρώτο πανευρωπαϊκό παράρτημά της θα βρίσκεται στον Πειραιά στις πρώην εγκαταστάσεις του ΥΕΝΑΝΠ. Υλοποιεί επομένως με αποφασιστικό τρόπο το δόγμα της μηδενικής ανοχής στους πρόσφυγες, αφού ενισχύει και με τον πιο επίσημο τρόπο την επιτήρηση των συνόρων, αλλά και παραχωρεί στη FRONTEX την επιχειρησιακή αρμοδιότητα να προωθεί και να συντονίζει τις απελάσεις των προσφύγων που βρίσκονται φυλακισμένοι μέσα στα Κέντρα Κράτησης.

Το πολιτικό σύστημα συνολικά εμφανίζεται συντεταγμένο απέναντι στην απόφαση να μην αναγνωρίσει κανένα δικαίωμα στους μετανάστες, να ενισχύσει την ξενοφοβία και το ρατσισμό στο πλαίσιο του λαού, να αποτρέψει τη συμπόρευση των ξένων εργατών με την ντόπια εργατική τάξη για κοινά δικαιώματα. Νομιμοποιεί και υποθάλπει με αυτόν τον τρόπο τις ακραίες εθνικιστικές-φασιστικές κραυγές τόσο του ΛΑΟΣ όσο και μικρότερων ακροδεξιών ομάδων που βρίσκουν πρόσφορο το έδαφος για να κάνουν προπαγάνδα μίσους. Κρίνεται ότι εξυπηρετεί σε αυτή τη φάση ή ακόμη και με ακραίο τρόπο υπόθαλψη διχόνοιας στο πλαίσιο του λαού, η επιβολή διακρίσεων σε ντόπιους και ξένους, αλλά και παραπέρα σε νόμιμους και παράνομους.

Για την Αριστερά προβάλλεται επιτακτικά η ανάγκη να καταγγείλει το νομοσχέδιο, να αποκαλύψει ότι όχι απλώς δεν αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των μεταναστών αλλά κλείνει οριστικά τη δυνατότητα να ελπίζουν σε μια μελλοντική νομιμοποίηση. Αποτελεί στην πραγματικότητα ταφόπλακα στην αναγνώριση δικαιωμάτων στους μετανάστες, ενώ την ίδια στιγμή εξασφαλίζει στο κεφάλαιο την πιο ξέφρενη, λυσσαλέα και ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση αυτού του δυναμικού. Αφήνει ορθάνοιχτο το δρόμο σε νέες Μανωλάδες, σε επέκταση της επισφαλούς εργασίας, στο σύγχρονο δουλεμπόριο. Επαναλαμβάνουμε πως το μοναδικό αίτημα που μπορεί να συμπυκνώσει τις πραγματικές ανάγκες των μεταναστών συνολικά είναι το αίτημα για Π ΛΗΡ

Η

∆ ΙΚ ΑΙΩΜ ΑΤΑ Κ ΑΙ Ν ΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ Ο ΛΩΝ Τ ΩΝ Μ ΕΤΑΝΑΣΤΩΝ Χ ΩΡΙΣ Ο ΡΟΥΣ Κ ΑΙ Π ΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ. Πως μόνο η ανάδειξη του ζητήματος σε ταξική βάση μπορεί να σπάσει το κλίμα ξενοφοβίας και ρατσισμού.

Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου

8/02/2009

Κυνήγι μεταναστών στην Βολισσό της Χίου

Σ

ύμφωνα με αναφορές το προηγούμενο Σάββατο γύρω στις 3 μ.μ. τρία υπηρεσιακά αυτοκίνητα (2 citroen xsara και 1 τζιπ terrano) του τμήματος ασφάλειας Χίου απέκλισαν τους κεντρικούς δρόμους της Βολισσού Χίου. Στη συνέχεια οι άνδρες της ασφάλειας χωρίς να δώσουν τα στοιχεία τους ως όφειλαν, «μάζεψαν» όσους μετανάστες εργάζονταν στην περιοχή, με άγριο τρόπο και απειλές, τους φόρεσαν χειροπέδες και τους οδήγησαν πισθάγκωνα σιδηροδέσμιους, αρχικά στον αστυνομικό σταθμό Βολισσού και στην συνέχεια γύρω στις 8.30 το βράδυ στην πόλη της Χίου. Παρά το γεγονός ότι οι μετανάστες έκαναν γνωστό από την πρώτη στιγμή στους άνδρες της ασφάλειας ότι κατέχουν όλα τα νομιμοποιητικά έγγραφα τα οποία βρίσκονταν είτε στα αυτοκίνητα τους είτε στα σπίτια τους , δεν τους επέτρεψαν να τα προσκομίσουν ενώ ακόμη και τα δύο άτομα που δεν είχαν άδεια παραμονής εξ αρχής το δήλωσαν στους αστυνομικούς. Επίσης, σύμφωνα και πάλι με τις αναφορές, οι αστυνομικοί αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την άδεια παραμονής έγγαμου μετανάστη ο οποίος διαμένει στην πόλη της Χίου και την οποία έστειλε η σύζυγος του από το φαξ της αστυνομίας Χίου στον αστυνομικό σταθμό Βαλισσού. Οι μετανάστες που ζουν και εργάζονται χρόνια τώρα με τις οικογένειες τους στην Βολισσό ζήτησαν να μην τους φορέσουν χειροπέδες ώστε να μην ταπεινωθούν στα μάτια των παιδιών τους και των συγχωριανών τους διασχίζοντας την κεντρική πλατεία του χωριού ως εγκληματίες, δηλώνοντας εξ αρχής πρόθυμοι να τους ακολουθήσουν στο αστυνομικό σταθμό Βολισσού. Οι άνδρες της ασφάλειας όχι μόνο δεν σεβάστηκαν αυτό αλλά αντίθετα τους απείλησαν ότι αν τολμήσουν να διαφύγουν θα έχει ο καθένας τους από μία σφαίρα στην πλάτη. Οι μετανάστες κρατήθηκαν με τις χειροπέδες στον αστυνομικό σταθμό Βολισσού για αρκετές ώρες, διάστημα κατά το οποίο δεν προχώρησαν σε κανέναν έλεγχο των στοιχείων τους, παρότι γνωστοί οι περισσότεροι από αυτούς στην εκεί αστυνομική δύναμη και σε κάθε περίπτωση ήταν εύκολη η διασταύρωση των στοιχείων τους. Τις 3 και πλέον ώρες που βρίσκονταν στον αστυνομικό σταθμό παρέμεναν πισθάγκωνα δεμένοι με χειροπέ- δες. Οι αστυνομικοί αρνήθηκαν να τους δώσουν φαγητό ή νερό που ζήτησαν με δικά τους έξοδα, ενώ όση ώρα παρέμεναν σιδεροδέ- σμιοι στον αστυνομικό σταθμό Βολισσού, σύμφωνα πάντοτε με καταγγελίες, οι άνδρες της ασφάλειας μετακινήθηκαν στα Λημνιά για φαγητό σε τοπική ταβέρνα. Αργά το απόγευμα 8 με 8.30 τους μετέφεραν δεμένους με χειροπέδες σε 3 οχήματα της ασφάλειας στην Χίο, όπου έπειτα από περίπου μία ώρα και μετά τον σχετικό έλεγχο τους άφησαν ελεύθερους να επιστρέψουν στα σπίτια τους στη Βολισσό (40 km μακρυά). Να σημειώσουμε και πάλι ότι όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι, πλην δύο ατόμων οι οποίοι άλλωστε από την πρώτη στιγμή αποδέχθηκαν ότι δεν διαθέτουν έγγραφα νόμιμης παραμονής.

Καταγγέλλουμε: Την πολιτική μηδενικής ανοχής η οποία κυνηγά εργάτες μετανάστες, που αγωνίζονται για την επιβίωση τους. Τις επιχειρήσεις σκούπα εναντίων των μεταναστών που έχουν ως μοναδικό κριτήριο την «εμφάνιση» ή την καταγωγή τους. Την συμπεριφορά των αστυνομικών υπαλλήλων που όπως φαίνεται επιδεικνύουν υπέρ του δέοντoς πυγμή σε αδύναμους, συμπεριφερόμενοι ως ρατσιστές, εξευτελίζοντας και ταλαιπωρώντας ανθρώπους στον τόπο κατοικίας τους κατά παράβαση κάθε ηθικής και νόμου.

Σε ακόμη πιο αντιδραστική κατεύθυνση το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια

«

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ!

Π

ρ οστασία τ ου Α

καδημαϊκ ού Α

σύλου»έχει ως τίτλο η επιστολή της υπουργού Παιδείας προς τους πρυτάνεις στις 28/01/2010 και η ειρωνεία θα ήταν κωμική, αν η συντονισμένη επίθεση που συνεχίζεται απέναντι στο άσυλο δεν ήταν τόσο σημαντική. Με ισχυρό πάτημα το νέο ν όμοπ λαίσιο,η ∆ιαμαντοπούλου ανοίγει και επίσημα το ζήτημα της κ ατάργ ησης τ ου α

σύλουκαι ζητά την εφαρμογή ακόμα μίας από τις διατάξεις του νόμου. Η ύπαρξη του νέου νόμου-Πλαίσιο δίνει τέτοια άνεση στον καινούριο κύκλο επίθεσης της κυβέρνησης, που, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην επιστολή, αρκεί η εφαρμογή των προβλέψεων του νόμου. Αντίστοιχη άνεση προσφέρει και η απόλυτη δ ιάθεση σ υνεργ ασίας τ ων π

ρυτάνεωνστο θέμα, πράγμα που «υπενθυμίζεται» ήδη από την πρώτη πρόταση του κειμέ-

νεις σε διάλογο με συγκεκριμένα δεδομένα: ότι κάθε πανεπιστήμιο πρέπει να ορίσει ε πακριβώςτους χώρους που προβλέπονται για έρευνα και εκπαίδευση (δηλαδή τα σημεία στα οποία θα ισχύει το άσυλο) και ότι πρέπει να διασφαλιστεί η επικοινωνία με όλους τους αρμόδιους ώστε να αντιμετωπίζονται τα «περιστατικά» σ ε π ραγματικό χ ρόνο. Επιπλέον, βάζει θέμα πλή-ρους καταγραφής των χώρων που τελούν υπό μακροχρόνια κατάληψη και λήψης διαρκών μέτρων περιφρούρησης των πανεπιστημίων. Για να μην υπάρχει καμιά παρεξήγηση περί των προθέ- σεων της κυβέρνησης, η επιστολή αναφέρει ότι γενικός στόχος είναι «η προστασία της ελεύθερης έκφρασης όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, της αδιάλειπτης λειτουργίας της εκπαίδευσης και της έρευνας στα ιδρύματα και της δημόσιας περιουσίας».

Η επίθεση στο άσυλο ως κ ατακτ ημένο δ ικαίωμα τ ου κ ινήματος δεν σταμάτησε ποτέ. Από τη συκοφάντηση των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν∆ και των φοιτητικών τους παρατάξεων, των πρυτανικών αρχών και των ΜΜΕ, μέχρι τη νομική κατοχύρωση και τις εισβολές της αστυνομίας. Η επιστολή καλεί στην κάλυψη των όποιων «κενών» έχουν μείνει για την π λήρη ι σοπέδωσητου λαϊκού δικαιώματος του ασύλου. Του εργαλείου εκείνου που έχει βοηθήσει στην ανάπτυξη των φοιτητικών και λαϊκών αγώνων, του δικαιώματος του κινήματος να συναντηθεί, να συζητήσει και να οργανώσει τους αγώνες του χωρίς την κρατική καταστολή.

Πρέπει να γίνει καθαρό ότι το χτύπημα του ασύλου αποτελεί κομμάτι της επίθεσης που δέχεται συνολικά ο λαός απέναντι στα δημοκρατικά του δικαιώματα, σε μια προσπάθεια να αγωνίζεται με χειρότερους όρους. Ειδικά τώρα που η επίθεση γίνεται σε τέτοιο εύρος και βάθος, η οχύρωση του συστήματος απέναντι στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες γίνεται πιο επιτακτική. Στην προσπάθειά του αυτή, το σύστημα δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμα και τα πιο ακραία παρακρατικά του όργανα, με πρόσφατο παράδειγμα την προσπάθεια των νεοναζί να συγκεντρωθούν στα Προπύλαια το Σάββατο 6/2. Η χυδαιότητα της κίνησης αυτής ανέδειξε και τις σημαντικές ευθύνες της Αριστεράς που αδυνατεί να απαντήσει ουσιαστικά σε αντίστοιχες ενέργειες, ανοίγοντας το ζήτημα μαζικά στον κόσμο, αλλά αφήνει την απάντηση να δοθεί από αναρχικές ομάδες στη συνήθη λογική και πρακτική του κυνηγητού φασιστών από «μασκοφόρους εκδικητές». Πρέπει να γίνει σαφές ότι τ ο φ οιτητικό κ αι λ αϊκό κ ίνημα ε ίναι ο ι μόνοι υπεύθυνοι για τη διασφάλιση

κούς, κατασταλτικούς και ιδεολογικούς. Το άσυλο αποτελεί κ ατάκτηση του κινήματος, ενώ η όποια νομική του κατοχύρωση ως τώρα συνοδεύεται πάντα με όρους για την άρση του.

∆εν υπάρχει κανένας «εκπρόσωπος» φοιτητών, κανένας πρύτανης και καμία σύγκλητος που να έχει «αρμοδιότητα» να αποφασίζει για τα λαϊκά δικαιώματα. Το κίνημα στο σύνολό του και η Αριστερά που αναφέρεται σε αυτό π ρέπει κ αι μ πορούν με τους αγώνες τους να υπερασπιστούν το δικαίωμα του ασύλου τόσο από τη συκοφάντησή του ως «ακαδημαϊκό» ή ως αιτία για την εγκληματικότητα που το ίδιο το σύστημα γεννάει όσο και από τις επιθέσεις της κυβέρνησης και των κατασταλτικών μηχανισμών - κρατικών και παρακρατικών.

Βόλος

Οι απλήρωτοι εργάτες του ΚΑΝΑΚΗ κατέλαβαντοεργοστάσιο

σχεση εργασίας από τον Αύγουστο του 2009 μετά από συνέ- λευση στο Εργατικό Κέντρο Βόλου την Τρίτη 2 Φλεβάρη, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων από πρωτοβάθμια σωματεία, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ΚΑΤΑΛΗΨΗ του εργοστασίου από την Τετάρτη 3 Φλεβάρη. Σε συνέλευση που πραγματοποιήθηκε την πρώτη μέρα της κατάληψης αποφασίστηκε να βγει ο αγώνας τους προς τα έξω με την κατάληψη του ΟΑΕΔ την Παρασκευή 5/2, με παρέμβαση στη Νομαρχία την Κυριακή στις 7/2 με αφορμή την επίσκεψη της Λ. Κατσέλη στο Βόλο και με μία συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης την Τρίτη 9/2 στο κέντρο του Βόλου.

Η εργοδοσία όλους αυτούς τους μήνες προσπαθεί να εξαντλήσει τους εργαζόμενους με την πλήρη αδιαφορία της για την τύχη τους, ενώ από την άλλη προσέφυγε στα δικαστήρια και πέτυχε να μπει στη διαδικασία του άρθρου 99 του πτωχευτικού κώδικα έτσι ώστε να κερδίσει και άλλο χρόνο στην κατεύθυνση από τη μία να πετύχει ρυθμίσεις με τους πιστωτές (προμηθευτές, τράπεζες) και από την άλλη να χειρισθεί τους εργαζόμενους και τα δεδουλευμένα τους με βάση τα νέα «σχέδια αναδιοργάνωσης» της επιχείρησης.

Οι εργαζόμενοι, μέλη όλοι του Συνδικάτου Μετάλλου Μαγνησίας «Μήτσος Παπαρήγας», όλο αυτό το διάστημα αποκλεισμένοι στο χώρο του εργοστασίου έβλεπαν το χρόνο να περνά χωρίς καμία σοβαρή κινητοποίηση και πίεση προς την κυβέρνηση και την εργοδοσία για να δοθεί λύση στο πρόβλημά τους. Αν εξαιρέσεις μία συγκέντρωση και πορεία το Σεπτέμβρη του 2009 και επισκέ- ψεις αντιπροσωπειών του σωματείου σε δημάρχους, νομάρχη καθώς και συναντήσεις με τον υφ. Εργασίας Κουτρουμάνη μαζί με τοπικούς βουλευτές και μέλη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Βόλου, η υπόθεση των εργατών του ΚΑΝΑΚΗ δεν ανοιγόταν στην κοινωνία με ευθύνη των δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Η απόφαση για κατάληψη πάρθηκε κάτω από την αγανάκτηση των εργαζόμενων για την κατάστασή τους, με διαφωνία του ΠΑΜΕ που φρόντισε να την κλείσει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, την Τετάρτη 10/2. Παρ' όλα αυτά, τόσο η κατάληψη της διεύθυνσης του ΟΑΕΔ όσο και η πορεία αλληλεγγύης συγκέντρωσαν αρκετό κόσμο, εργαζόμενους από εργοστάσια και άλλους εργασιακούς χώρους και φανέρωσαν τη δυναμική που θα μπορούσε να υπάρξει αν η υπόθεση δεν κρατιόταν για να μην «ξεφύγει».

Η Ταξική Πορεία και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων & Ανέργων πήραν δραστήρια μέρος στη στήριξη του αγώνα των εργατών, βγήκαν καλέσματα και ανακοινώσεις στον τοπικό Τύπο, υπήρχε παρουσία στο εργοστάσιο και μαζική συμμετοχή στη συγκέ- ντρωση

και πορεία της Τρίτης 9/2. Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης έβγαλε αφίσα που κολλήθηκε στα εργοστάσια και στο κέντρο του Βόλου και συμμετείχε με δικό της

μαζικό μπλοκ και πανό. Στους εργαζόμενους

έκανε συγκεκριμένη πρόταση για τη συνέχιση του αγώνα με την κατάληψη του εργοστασίου, να μπει θέμα στο Εργατικό Κέντρο για παμβολιώτικη απεργία και να διοργανωθεί συναυλία αλληλεγγύης.

Οι εκπρόσωποι, όμως, του ΠΑΜΕ από το σωματείο και την εργοστασιακή επιτροπή απέρριψαν όλες τις προτάσεις σε μια άμαζη διαδικασία, αφού ήδη είχαν πάρει απόφαση να λήξουν την κατάληψη. Οι προσπάθειες της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης να κρατηθεί ανοιχτό το ζήτημα των απλήρωτων εργατών του ΚΑΝΑΚΗ θα συνεχιστούν, με μεγαλύτερες και πιο αποφασιστικές προσπάθειες στην κατεύθυνση αυτή, κόντρα στις επιλογές της ηγεσίας του ΠΑΜΕ αλλά κα των εργατοπατέρων της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Βόλου.

από την κατάληψη στον ΟΑΕΔ Βόλου

Δέκα μήνες απλήρωτοι 32 εργάτες στη μεταλλουργία ΚΑΝΑΚΗΣ και σε επίσχεση εργασίας από τον Αύγουστο του 2009 μετά από συνέλευση στο Εργατικό Κέντρο Βόλου την Τρίτη 2 Φλεβάρη, με τη συμμετοχή και εκπροσώπων από πρωτοβάθμια σωματεία,

Ο εφιάλτης της ανεργίας όλο και πιο επικίνδυνος

Ηανεργία στη χώρα έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και όλα τα στοιχεία δείχνουν πως το επόμενο διάστημα τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Αλλά και σήμερα, αν δούμε την ήδη υπάρχουσα ανεργία στις συνθήκες φτώχειας και ανέχειας που μαστίζει την εργατική τάξη και όλο τον κόσμο της δουλειάς, τότε μπορούμε να εκτιμήσουμε πόσο δραματικές είναι οι συνθήκες διαβίωσης των ανέργων και των οικογενειών τους. Και ακόμα χειρότερα μετά την επιβολή του Προγράμματος Σταθερότητας και όλο το τσουνάμι των μέτρων που το συνοδεύουν σε βάρος των εργαζόμενων. Μπορούμε, επίσης, να φανταστούμε το μέγεθος της ανεργίας που θα υπάρξει την επόμενη περίοδο, όταν οι απολύσεις είναι καθημερινές και όταν οι 9 στις 10 επιχειρήσεις δηλώνουν ότι θα προχωρήσουν σε απολύσεις.

Αν θέλαμε να περιγράψουμε την κατάσταση που ζουν οι άνεργοι με δυο λέξεις, αυτές θα ήταν δραματικήγια το σήμερα και εφιαλτικήγια το αύριο.

Πριν λίγες μέρες, ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος, μιλώντας σε δημοσιογράφους, δήλωσε πως μέσα στο 2010 η ανεργία στη χώρα θα εκτιναχθεί στο 20%. Θέλοντας με αυτό τον τρόπο να στείλει μήνυμα στους εργαζόμενους πως ένα μεγάλο κομμάτι βρίσκεται σε χειρότερη θέση από εσάς που έχετε τη δουλειά σας και ας μην αντιδράτε για τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση. Βέβαια, επισήμως η ανεργία που ανακοινώνεται είναι πολύ μικρότερη από αυτή που εκτιμάει ο υπουργός Εργασίας. Πάντα οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να αποκρύπτουν το πραγματικό μέγεθος της ανεργίας, τόσο για πολιτικούς, όσο και για οικονομικούς λόγους. Γνωστό είναι, επίσης, πως όταν έχουμε αλλαγή του κυβερνητικού πολιτικού προσωπικού η νέα κυβέρνηση φορτώνει στην προηγούμενη όλα τα κακά και ανάποδα, ανάμεσα σε αυτά και αυτό της ανεργίας. Ετσι, στο πλαίσιο αυτό, την ανεβοκατεβάζουν, αλλά πάντοτε τα νούμερα απέχουν από αυτά που στην πραγματικότητα βρίσκεται η ανεργία.

Στην τελευταία μέτρηση που έγινε το τελευταίο τρίμηνο του 2009, δηλαδή πριν 4 μήνες, ανακοινώθηκε επισήμως ότι οι άνεργοι είναι 465.100, ποσοστό 9,7% του εργατικού δυναμικού. Βέβαια, η πραγματική ανεργία ενδέχεται να είναι διπλάσια από αυτή που εμφανίζεται επισήμως. Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, στην προσπάθειά τους να καλωπίσουν το καπιταλιστικό σύστημα αλλά και την πολιτική που εφαρμόζουν απέναντι στον εργαζόμενο λαό, έχουν συμφέ- ρον να αποκρύπτουν το μέγεθος της ανεργίας και αυτό το πετυχαίνουν με την μεθοδολογία και τα κριτήρια που χρησιμοποιούν για το ποιος θεωρείται άνεργος. Ετσι, στο πλαίσιο της ΕΕ, τα τελευταία 7-8 χρόνια χρησιμοποιείται η ίδια μέθοδος. Ας δούμε κάποια πράγματα πιο συγκεκριμένα: Ανεργος ορίζεται όποιος δεν έχει δουλειά και έχει στην πράξη αναζητήσει δουλειά τον προηγούμενο μήνα. Αυτό σημαίνει για την έρευνα πως αν ο άνεργος σταμάτησε για 4 εβδομάδες να αναζητάει δουλειά είτε απογοητεύτηκε είτε προσωρινά σταμάτησε την αναζήτηση προσδοκώντας άλλους τρόπους ή κάπου να ενταχθεί προσωρινά, αυτός δεν θεωρείται άνεργος κι έτσι η στατιστική υπηρεσία δεν περιλαμβάνει 104.000 άτομα τα οποία δηλώνουν ότι θέλουν δουλειά αλλά σταμάτησαν να την αναζητούν. Επίσης, δεν θεωρείται άνεργος ακόμα και αυτός που την προηγούμενη εβδομάδα της έρευνας εργάστηκε έστω και μια ώρα, ώς μισθωτός ή ώς αυτοαπασχολούμενος.

Θα πρέπει να σημειώσουμε, επίσης, πως το μεγαλύτερο μέρος των εργαζόμενων εργάζεται στον τριτογενή τομέα. Επόμενο είναι στον τομέα αυτό να αναζητούν εργασία οι άνεργοι, είτε περιστασιακά (σε διανομές, γκαρσόνια, μοίρασμα φυλλαδίων) είτε σε φιλικά πρόσωπα για να κερδίσουν ένα μεροκάματο ή ακόμα δοκιμάζονται για μια δουλειά χωρίς όμως να προσλαμβάνονται. Αυτά τα άτομα δεν θεωρούνται άνεργοι. Σύμφωνα με την έρευνα, μέχρι 12 ώρες εργάστηκαν ως μισθωτοί την εβδομάδα πριν τη σχετική έρευνα 57.890 άτομα, τα οποία, με βάση τη μεθοδολογία της έρευνας, δεν θεωρούνται άνεργοι.

Επίσης δεν θεωρούνται άνεργοι όσοι εργάζονται μόνο τα Σαββατοκύριακα ή κάνουν τα ρεπό κάποιων εργαζόμενων και αυτοί ανέρχονται σε πολλές δεκάδες χιλιάδες.

Να σημειώσουμε, επίσης, πως ένα μεγάλο μέρος των ανέργων, απογοητευμένοι που δεν βρίσκουν δουλειά, απασχολήθηκαν προσωρινά στη φύλαξη παιδιών και ηλικιωμένων για λίγες ώρες την εβδομάδα. Ούτε αυτοί θεωρούνται άνεργοι. Στο χώρο αυτό, είτε προσωρινά είτε μόνιμα, εργάζονται κοντά στις 130.000 εργαζόμενοι και οι περισσότεροι λίγες ώρες την εβδομάδα, αλλά και όσοι εργάζονται 8ωρο, όλοι τους σχεδόν ανασφάλιστοι.

Από την λίστα ανέργων απουσιάζουν και όσοι εργάζονται ως βοηθοί, ακόμα και λίγες μέρες ή ώρες την εβδομάδα, σε οικογενειακή επιχείρηση. Ακόμα και μία ώρα την εβδομάδα αν εργαστεί κάποιος δεν θεωρείται άνεργος. Σε τέτοιες οικογενειακές επιχειρήσεις απασχολούνται 250.000 άτομα.

Πέρα από τις παραπάνω περιπτώσεις που αναφέρθηκαν πως δεν θεωρούνται από τις κρατικές στατιστικές υπηρεσίες άνεργοι, υπάρχουν ακόμα και δεκάδες άλλες περιπτώσεις, όπου η κάθε μία από αυτές αντιπροσωπεύει κάποιες χιλιάδες κόσμο.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, είναι βέβαιο πως η πραγματική ανεργία στη χώρα είναι διπλάσια από αυτή που ανακοινώνεται επισήμως. Είναι, επίσης, βέβαιο πως η ανεργία στο αμέ- σως επόμενο διάστημα θα εκτιναχθεί ακόμα πιο ψηλά, ήδη σε πολλούς κλάδους οι απολύσεις κατά δεκάδες και εκατοντάδες γίνονται όλο και συχνές. Πρόκειται για μια μόνιμη και μαζική ανεργία που ταλανίζει εδώ και μια 25ετία το μεγαλύτερο μέρος της εργατικής τάξης, αφού για ένα διάστημα και μάλιστα καθόλου μικρό, έχει βρεθεί στην ανεργία, αφού επί 25 χρόνια η ετήσια ανεργία ξεπερνούσε τις 400.000 ανέργους. Και είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο τόσο τα δύο τελευταία χρόνια, όσο και αυτά που έρχονται, ότι η ανεργία στη χώρα σε ετήσια βάση θα είναι διπλάσια από αυτή των προηγούμενων 25 χρόνων. Πρόκειται για μια τραγική και εφιαλτική κατάσταση στην οποία ζει ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης. Να, λοιπόν, γιατί έχει τεράστια σημασία το αίτημα να επιδοτούνται οι άνεργοι για όλο το διάστημα της ανεργίας τους και χωρίς προϋποθέσεις.

Βέβαια, οι κυβερνήσεις της αστικής τάξης αντί να επιδοτούν τους ανέργους, επιδοτούν τις επιχειρήσεις για να προσλαμβάνουν ανέργους, κάποιους δηλαδή από αυτούς που οι ίδιοι απέλυσαν. Εδώ, όπως είναι φανερό, το κεφάλαιο δεν αρκείται στο να αξιοποιεί την ανεργία (που το ίδιο δημιουργεί) για να βρίσκει φτηνή εργατική δύναμη και ταυτόχρονα να εκβιάζει τους εργαζόμενους για να κρατάει το μεροκάματο και τον μισθό σε χαμηλά επίπεδα, θέλει επιπλέον ένα μέρος των ανέργων να το αξιοποιεί για ένα διάστημα χωρίς να πληρώνει τίποτα.

φορομπηξία:

εισόδημα;

πραγματικότητα έχουμε μια ανομολόγητη κατάργηση του 13ου μισθού. Πρόκειται για ένα μέτρο που επεδίωκε η ΕΕ και σιπωηλά εφάρμοσε η κυβέρνσηη. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα συγκεκριμέ- να μέτρα αφορούν τον πρώτο χρόνο εφαρμογής του 3ετούς Προγράμματος Σταθερότητας (να δεις τι σου ‘χω για μετά...), που ενδέ- χεται να παραταθεί ως το ...άπει-

ρο.Το σοβαρότερο, πάντως, στοιχείο αφορά τη μονιμότητα του χαρακτήρα των μέτρων που παίρνονται και που θα βυθίσουν την εργατική οικογένεια στην ανέχεια και τη φτώχεια.

Ετσι, εισοδηματική πολιτική και φορολογικό διαμορφώνουν ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης. Ισως γι’ αυτό η κυβέρνηση νιώθει την «άνεση» να θέτει θέμα νέου μισθολογίου στο Δημόσιο, θεωρώντας

ανακληθεί η απόλυση του συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη

Σ

υνεχίζονται οι κινητοποιήσεις για την ανάκληση της απόλυσης του συνδικαλιστή Ντίνου Παλαιστίδη από τις Εκδόσεις Άγρα. Μετά από τις δύο πρώτες πετυχημένες απεργίες στην επιχείρηση στις 3 και 5 Φλεβάρη, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Αθήνας καλεί σε νέα απεργία την Παρασκευή 11/2 και συγκέντρωση έξω από την επιχείρηση, καθώς και:

- Το Σάββατο 13/2, διαμαρτυρία έξω από το βιβλιοπωλείο ALBATROS όπου γίνεται η χονδρική πώληση των βιβλίων των εκδόσεων ΑΓΡΑ (Σόλωνος 111) στις 11.00

π.μ. - Την Τρίτη 16/2, συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Εργασίας (Πειραιώς 40) στις 12 το μεσημέρι, όπου θα γίνει τριμερής συνάντηση με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου.

- Την Πέμπτη 18/2, συγκέντρωση στην Επιθεώρηση Εργασίας (Σταδίου 29, 2ος όροφος) στις 10.30 π.μ. όπου θα γίνει τριμερής συνάντηση.

Για περισσότερη ενημέρωση και δηλώσεις διαμαρτυρίας: apolysiagra. wordpress.com και www.bookworker.gr

Επίσης τοπαρακάτωκείμενο αλληλεγγύης κυκλοφόρησαν εργαζόμενοι στο χώρο των εκδόσεων:

Μία απόλυση στο χώρο του βιβλίου δεν μπορεί παρά να αφορά όλους όσοι εργάζονται στο χώρο, είτε ως μισθωτοί είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες.

Η απόλυση του Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις Άγρα μας βρίσκει αλληλέγγυους στον αγώνα του για ανάκληση της απόφασης του εκδότη Στ. Πετσόπουλου. Η επί ένα χρόνο προσπάθεια του συναδέλφου να έρθει σε συνεννόηση με τον εργοδότη, προκειμένου να ικανοποιηθεί το αίτημά του για αλλαγή της σύμβασης εργασίας του, αν μη τι άλλο θα έπρεπε να προκαλέσει το ενδιαφέρον κ. Πετσόπουλου και όχι την απόλυση του εργαζόμενου. Η θετική γνωμοδότηση της Επιθεώρησης Εργασίας υπέρ του Ντίνου Παλαιστίδη είναι μία επιπλέον ένδειξη της δίκαιης απαίτησής του.

Οι εργαζόμενοι στο χώρο των εκδόσεων, στο πλαίσιο της δράσης μας για την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων και για την προώθηση και προστασία εργασιακών συνθηκών σεβασμού και αξιοπρέπειας, εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στον απολυμένο και τασσόμαστε υπέρ της επαναπρόσληψής του με σύμβαση αντίστοιχη των καθηκό-

ντων του.Ακολουθούν 29 υπογραφές.

υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Κατά τον υπουργό: «Είναι ένα νομοσχέδιο, το οποίο μειώνει τα βάρη στα χαμηλά και στα μεσαία εισοδήματα και τα μετατοπίζει στα υψηλότερα εισοδήματα και στη μεγάλη περιουσία. Ταυτόχρονα, είναι ένα νομοσχέδιο, το οποίο, (…) κάνει το ελληνικό φορολογικό σύστημα πιο δίκαιο. Διευρύνει τη φορολογική βάση, καταπολεμά τη φοροδιαφυγή και δημιουργεί την αίσθηση δικαίου. Εμπεδώνει την εμπιστοσύνη ανάμεσα στον Eλληνα πολίτη, στο φορολογούμενο και στην Πολιτεία».

Αντίστοιχες ήταν και οι δηλώσεις του Αλογοσκούφη πριν μερικά χρόνια, όταν παρουσίαζε το φορολογικό νομοσχέδιο της ΝΔ, το οποίο επιβάρυνε τα χαμηλά εισοδήματα, δε χτύπησε τη φοροδιαφυγή και, προφανώς, δεν έκανε και πολύ καλό στην οικονομία της χώρας, εφόσον το έλλειμμα έφτασε εκεί που έφτασε.

Αυτά, βέβαια, αν δεχτούμε τη λογιστική προσέγγιση των κυβερνήσεων, αν δεχτούμε ότι λεφτά δεν υπάρχουν και πρέ- πει να βάλουμε όλοι το χέρι στην τσέπη, αν δεχτούμε ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε «φορολογική συνείδηση» (τι όρος κι αυτός!) και όλα αυτά με τα οποία μας πιπιλίζουν το κεφάλι τόσους μήνες.

Επειδή, όμως, αυτά δεν τα δεχόμαστε, αυτό που βασικά βλέπουμε κι εμείς και όλος ο λαός είναι ότι την κρίση, τα ελλείμματα, το …μαύρο χάλι της οικονομίας καλείται να το πληρώσει ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος. Αυτός που και να θέλει δεν μπορεί να φοροδιαφύγει, το εύκολο θύμα όλων των φορολογικών μεταρρυθμίσεων. Αυτός που θα ξεζουμιστεί ακόμα περισσότερο, που θα χρεωθεί για γενιές ολόκληρες με τα αποικιοκρατικού τύπου δάνεια που πήρε (και θα ξαναπάρει) η κυβέρνηση.

Νέα φορολογική κλίμακα και αποδείξεις

Οι βασικοί άξονες του φορολογικού νομοσχεδίου που ανακοινώθηκαν είναι σαφείς ως προς το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο. Η αλλαγή της φορολογικής κλίμακας με την επαναφορά των ενδιάμεσων συντελεστών που είχε καταργήσει η ΝΔ ελαφρύνει τη φορολογία στα εισοδήματα μέχρι 40.000 ευρώ.

Το αντιστάθμισμα, όμως, είναι το περίφημο κυνήγι των αποδείξεων και η σύνδεσή τους με το αφορολόγητο όριο. Εδώ προκύπτουν δυο κύρια ζητήματα: Πρώτον το κατά πόσον είναι δυνατό να συγκεντρωθούν οι απαιτούμενες αποδείξεις, που πρέπει να είναι ίσες με το 10% του εισοδήματος, για εισόδημα μέχρι 12.000 και 30% του εισοδήματος από εκεί και πάνω.

Με δεδομένο ότι από τον υπολογισμό εξαιρούνται βασικά έξοδα ενός οικογενειακού προϋπολογισμού (δάνεια, ενοίκιο, ΔΕΚΟ, κινητή τηλεφωνία, ιατρικά έξοδα), όπως και τα τεκμήρια διαβίωσης (αγορά σπιτιού, αυτοκινήτου, ιδιωτικά σχολεία), τα βασικά έξοδα από τα οποία θα μπορεί ο κόσμος να μαζεύει αποδείξεις είναι το σούπερ μάρκετ, τα ρούχα και η βενζίνη. Θα φτάνουν αυτά να καλύψουν τα όρια που τίθενται; Είναι σίγουρο πως όχι. Πράγμα που σημαίνει ότι θα υπάρχει πρόσθετη φορολογία, η οποία θα εξανεμίσει, ουσιαστικά, το όποιο όφελος από τους ενδιάμεσους φορολογικούς συντελεστές. Στην πράξη, ο εργαζόμενος θα υποστεί ένα πρόστιμο ή όπως αποκαλείται «νέο κρυφό φόρο» για το ποσό που δεν μπόρεσε να καλύψει.

Η κατάσταση χειροτερεύει αν λάβουμε υπόψη την ίδια την κρίση και την ακρίβεια, η οποία έχει ήδη χτυπήσει την αγορά και έχει ρίξει την κατανάλωση κατακόρυφα. Οταν οι μισθοί είναι παγωμένοι και οι τιμές ανεβαίνουν, πώς θα μπορέσει ο κόσμος να καταναλώσει ώστε να μαζέψει αποδείξεις;

Ενδεχομένως, για κάποιον κόσμο το μέτρο να μη φέρει μεγάλη διαφορά στο φόρο που τελικά θα πληρώσει. Αυτό σημαίνει, βέβαια, ότι θα διατηρηθεί το ισχύον καθεστώς φορομπηξίας, δηλαδή ο λαός ήταν και θα παραμείνει κάτω από ένα δυσβάσταχτο καθεστώς άμεσης φορολογίας.

Το δεύτερο ζήτημα, που θεωρούμε και μάλλον σημαντικότερο, είναι περισσότερο πολιτικό παρά οικονομικό. Η κυβέρνηση βάζει τον κόσμο να κυνηγά αποδείξεις, μεταθέτοντας σε αυτόν, ουσιαστικά, το κυνήγι της φοροδιαφυγής και προσπαθώντας να περάσει τη λογική της κοινής προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση. Και, βέβαια, όλο το σύστημα είναι, έτσι κι αλλιώς, τόσο ληστρικό που είναι ερώτημα το πόσα πραγματικά λεφτά θα μαζέψει η κυβέρνηση.

Για παράδειγμα, μεγάλη κουβέντα γίνεται για τις αποδείξεις που θα πρέπει να κόβουν οι γιατροί. Μα όταν τα ταμεία δικαιολογούν 20 ευρώ στην επίσκεψη, είναι προφανές ότι ενδέχεται η έκπτωση που θα προσφέρει ο γιατρός για να μην κόψει απόδειξη να είναι μεγαλύτερη και άρα ο ασθενής να μην την απαιτήσει!

Επίσης, όλος ο ντόρος γίνεται για να υποχρεώνονται όλοι να κόβουν αποδείξεις και να μη φοροδιαφεύγουν. Τι θα κερδίσει το κράτος από τις αποδείξεις των σούπερ μάρκετ, τα οποία τις κόβουν έτσι κι αλλιώς και οι οποίες φαίνεται ότι θα είναι βασικό τμήμα του συνολικού ποσού των αποδείξεων; Αρα από το κομμάτι της άμεσης φορολογίας η κυβέρνηση περιμένει λιγότερο να μαζέψει κάποια λεφτά και περισσότερο τα πολιτικά οφέλη από ένα λαό που αποδέχεται ότι πρέπει να συμβάλλει στη λύση του προβλήματος, αντί να διαπιστώνει ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η επίθεση που του γίνεται και η αντίστασή του σε αυτή.

Επιπλέον, η κατάργηση του αφορολόγητου ορίου χωρίς προϋποθέσεις, ενός ορίου που είχε τη λογική της απαλλαγής από τους φόρους των χαμηλών εισοδημάτων, είναι, ουσιαστικά, συνολική αμφισβήτησή του και παρακαταθήκη ακόμα και για ολοκληρωτική του κατάργηση, αν χρειαστεί.

Οι παράπλευρες, αλλά σημαντικές, απώλειες

Στις υπόλοιπες ρυθμίσεις που ανακοινώθηκαν, σημαντική είναι η τήρηση βιβλίων εσόδων-εξόδων από ορισμένες κατηγορίες ελευθέρων επαγγελμάτων (ταξί, φορτηγά Δ.Χ., μηχανικοί, λιανοπωλητές, βενζινάδικα, περίπτερα κ.α.) και η φορολόγησή τους με βάση αυτά. Η ρύθμιση αυτή σε πολύ κόσμο ακούγεται ως δίκαιη, με την έννοια ότι κάθε ειδική μεταχείριση θεωρείται άδικη.

Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, βέβαια, δεδομένου ότι τον πολύ ηχηρό τίτλο του ελεύθερου επαγγελματία φέρουν, πλέον, χιλιάδες εργαζόμενοι που είναι, ουσιαστικά, μισθωτοί υπάλληλοι χωρίς πρόσληψη, χωρίς δικαιώματα και χωρίς την παραμικρή εξασφάλιση. Σε αυτούς το φορολογικό κόστος θα αυξηθεί πολύ, τη στιγμή που ήδη κάθε άλλο παρά προνομιούχοι ήταν.

Επιπλέον, δε θα πρέπει να αποκλείσουμε και να αποτελέσει αυτό μια αφορμή για αυξήσεις τιμών στις αντίστοιχες υπηρεσίες, οι οποίες θα μετακυλιστούν, τελικά, στον ίδιο τον κόσμο.

Το άλλο μεγάλο θέμα έχει να κάνει με τη φορολογία των ακινήτων. Επανέρχεται ο Φόρος Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, με κλιμακωτούς συντελεστές για ακίνητα αντικειμενικής αξίας 400.000 ευρώ και πάνω. Το ζήτημα εδώ φαίνεται να ευνοεί τους μικροϊδιοκτήτες (ειδικά με την κατάργηση του Ενιαίου Τέλους Ακίνητης Περιουσίας που το πλήρωναν όλοι), όμως η παγίδα βρίσκεται στις αντικειμενικές αξίες, οι οποίες θα αυξηθούν ώστε να φτάσουν τις εμπορικές. Αυτό θα έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις σε μια σειρά άλλους φόρους και έξοδα, τα οποία θα απομακρύνουν ακόμα περισσότερο το ενδεχόμενο αγοράς σπιτιού για όσους μπορούσαν ακόμα να βλέπουν μια τέτοια προοπτική. Την ίδια στιγμή, τα κέρδη των επιχειρήσεων χωρίζονται σε διανεμόμενα και μη, με τα πρώτα να φορολογούνται με 40% και τα δεύτερα με 20% (σήμερα ισχύει ενιαίος συντελεστής 25%). Η λογική, υποτίθεται, ότι είναι να δίνονται κίνητρα στις επιχειρήσεις να επανεπενδύουν τα κέρδη τους και να δημιουργούν θέσεις εργασίας. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι δε θα βρουν τρόπο να παρουσιάζουν όλα τα κέρδη ως μη διανεμόμενα ώστε να φορολογούνται λιγότερο; Η ουσία της φορομπηχτικής πολιτικής, απαλλαγές στο κεφάλαιο-ξεζούμισμα των εργαζόμενων, παραμένει ακέραια και επεκτείνεται.

Αυτή ακριβώς η ουσία είναι που διατρέχει τα φορολογικά μέτρα που ανακοινώθηκαν. Με την κυβέρνηση να προσπαθεί να «στρογγυλέψει τις γωνίες», αλλά να παραμένει σταθερή στις βασικές της επιλογές. Επιλογές τις οποίες ο λαός θα πρέπει να ανατρέψει με την πάλη του, για να μη βρεθεί σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.

εύκολο θύμα όλων των φορολογικών μεταρρυθμίσεων. Αυτός που θα ξεζουμιστεί ακόμα περισσότερο, που θα χρεωθεί για γενιές ολόκληρες με τα αποικιοκρατικού τύπου δάνεια που πήρε (και θα ξαναπάρει) η κυβέρνηση.

Μ

αζική και με παλμό η πρώτη απεργιακή απάντηση των εργαζομένων στο «Πρόγραμμα Σταθερότητας» και στη σαρωτική επίθεση που εξήγγειλε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Τόσο η συμμετοχή στην απεργία όσο και οι απεργιακές συγκεντρώσεις απέδειξαν ότι οι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν συναινούν στα νέα βάρη που θέλει να τους φορτώσει το κεφάλαιο αλλά είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους. Παρά τις απανωτές δημοσκοπήσεις που ανακοινώνονται με στόχο να μας πείσουν ότι υπάρχει ευρύτερη λαϊκή συναίνεση στον ορυμαγδό των νέων μέτρων, η απεργία στις 10 του Φλεβάρη απέδειξε το ακριβώς αντίθετο.

Και, μάλιστα, με δεδομένη την καθυστερημένη αντίδραση της συνδικαλιστικής ηγεσίας, η οποία μέχρι την τελευταία στιγμή αναζητούσε (και εξακολουθεί να αναζητά) «πεδίο συνεννόησης» με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στην αστική τρομοκρατική προπαγάνδα να ξεδιπλωθεί. Και με δεδομένη επίσης την ξεδιάντροπη στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ η οποία αρνήθηκε πεισματικά τη συνδιοργάνωση της απεργίας.

Οι εργαζόμενοι απάντησαν στην πρόκληση της κυβέρνησης που επέλεξε την προηγούμενη ακριβώς ημέρα από την απεργία για να ανακοινώσει τις προθέσεις της για ασφαλιστικό, φορολογικό και εισοδηματική πολιτική! Μία κυβέρνηση που είναι βέβαιο ότι θα αποθρασυνθεί ακόμη περισσότερο τώρα που σχεδόν «καθάρισε» και με το μέτωπο των αγροτών.

Ήταν η αγανάκτηση των εργαζομένων και η μαζική τους κινητοποίηση που ανάγκασαν την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ να αποφασίσει για νέα απεργία στο Δημόσιο στις 24 Φλεβάρη, μαζί με την απεργία της ΓΣΕΕ. Και σίγουρα μέτρησε και η γενική κατακραυγή του προέδρου της ΓΣΕΕ, του Παναγόπουλου, και της παράταξής του, της ΠΑΣΚΕ, στο να πιεστεί η ΑΔΕΔΥ σε αυτήν την απόφαση. Μάλιστα, ήταν ήδη δρομολογημένο από διάφορα σωματεία του Δημοσίου το αίτημα προς την ΑΔΕΔΥ για απεργία στις 24 Φλεβάρη. Αναμενόμενη η δυσκολία στον ιδιωτικό τομέα. Ο φόβος της απόλυσης, η καθημερινή τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς και, βέβαια, το κάλεσμα της ΓΣΕΕ για νέα απεργία στις 24 Φλεβάρη λειτούργησαν καταλυτικά. Είναι και αυτό ένα από τα ζητήματα που πρέπει να προβληματίσει όσους ανέξοδα διακηρύσσουν «το τέλος της ΓΣΕΕ», μέσα στην αδυναμία τους να κατανοήσουν ότι αυτό που μπορεί να κάνει τη διαφορά, αυτό που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς, είναι η σύγκρουση με την πολιτική αντίληψη αυτής της ηγεσίας.

10 ΦΛΕΒΑΡΗ

Η πρώτη μαζική απεργιακή

6 Φλεβάρη-Αθήνα:

Πικετοφορία προπαγάνδισης της απεργίας της 10 Φλεβάρη

Μετά από κοινή σύσκεψη το ΚΚΕ(μ-λ) και η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α διοργάνωσαν το πρωί του Σαββάτου 6 Φλεβάρη κοινή πορεία – πικετοφορία στο κέντρο της Αθήνας για να καταγγελθεί το «Πρόγραμμα Σταθερότητας» και τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα που το συνοδεύουν αλλά και για να προπαγανδιστεί πλατιά η απεργία της 10 Φλεβάρη.

Στην κοινή τους ανακοίνωση, οι οργανώσεις αναφέρουν ότι «αποφάσισαν να εντείνουν τις προσπάθειές τους για μετωπική κοινή δράση, για τη νικηφόρα αντίσταση και την ανατροπή του ΠΣΑ και της αντιλαϊκής πολιτικής. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εργαστούν για την ευρύτερη δυνατή κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και των εργαζόμενων στο μαζικό κίνημα.»

Ακόμα καταγγέλλουν πως «η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι μια ‘ένωση των λαών’, όχι μόνο δεν ‘συγκράτησε την κρίση’ όπως λένε, αλλά αποδείχτηκε παράγοντας όξυνσης της κρίσης και δύναμη κρούσης για να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζόμενων».

Τέλος, δηλώνουν ότι «αποφασίστηκε η συνέχιση και κλιμάκωση της κοινής δράσης των παραπάνω οργανώσεων με ενιαία παρέμβαση εν’ όψει της συζήτησης του ΠΣΑ στο ECOFIN στις 16 του Φλεβάρη, αλλά και τη συνέχεια του αγώνα για την ανατροπή του». Στην πορεία φωνάχτηκαν συνθήγία, στην ΕΕ και συνθήματα καλέ-

ματα ενάντια στο Πρόγραμμα Σταθερότητας, στη λιτότητα και την ανερσματος στην απεργία αλλά και σε κλιμάκωση του αγώνα.

Η πορεία ξεκίνησε από την Ομόνοια, πέρασε την Αθηνάς και ανέβηκε από την Ερμού στο Σύνταγμα, από εκεί στη Βουλή και κατέληξε στα Προπύλαια όπου ήταν συγκεντρωμέ- νοι περίπου χίλιοι πεντακόσιοι διαδηλωτές (στην πλειοψηφία τους από το χώρο της αναρχίας – αντιεξουσίας) ενάντια σε προγραμματισμένη συγκέ- ντρωση της ακροδεξιάς.

Η πρωτοβουλία αυτή –παρά τη λειψή στήριξη από κάποιες οργανώσεις- αποτέλεσε ένα θετικό βήμα κοινής δράσης οργανώσεων που παρά τις διαφορές τους προσπαθούν να συνεννοηθούν έμπρακτα στη βάση των κοινών τους επιδιώξεων και των αναγκών του κινήματος. Ένα βήμα που θα πρέπει να έχει τη συνέχεια του άμεσα τις επόμενες μέρες αλλά και συνολικά την ερχόμενη περίοδο.

ΧΑΝΙΑ

Είναι γεγονός ότι οι εργατοπατέ- ρες της ΑΔΕΔΥ προκήρυξαν την απεργιακή κινητοποίηση στις 10 Φλεβάρη για να φύγουν από την υποχρέ- ωση και όχι γιατί θέλουν πραγματικά να δημιουργήσουν κίνημα αντίστασης στα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση. Ετσι κι αλλιώς, η μη συμμετοχή της ΓΣΕΕ σ’ αυτή την απεργία λειτουργούσε υπονομευτικά. Κοντά σε όλα αυτά, οι συνδικαλιστές του τοπικού παραρτήματος της ΑΔΕΔΥ και των σωματείων των εργαζομένων στο δημόσιο φρόντισαν με τη στάση τους να υποβαθμίσουν παραπέρα την κινητοποίηση. Οι μαζικές διαδικασίες, οι μαζικές συνελεύσεις είναι για αυτούς πολυτέλεια. Η υποτακτικότητά τους και η γραμμή του συμβιβασμού και της κατανόησης των δυσκολιών της κυβέρνησης εκφράστηκαν και μέσα από τις ομιλίες τους, που έγιναν στη συγκέντρωση στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς. Παρόλα αυτά, η συμμετοχή των ντρωση ήταν αξιόλο-

εργαζομένων στην απεργιακή συγκέ- γη (περίπου 450 άτομα) και, φυσικά, πολύ μεγαλύτερη ήταν η συμμετοχή στην απεργία. Το ΠΑΜΕ φρόντισε να κάνει τη δική του ξεχωριστή συγκέ- ντρωση, όπως μας συνηθίζει τα τελευταία χρόνια, χρησιμοποιώντας και τις σφραγίδες των σωματείων που ελέγχει, γιατί οι εργαζόμενοι σ’ αυτά ούτε ενημερώνονται ούτε συμμετέχουν. Ούτε, ασφαλώς, γνωρίζουν τους υψηλούς στόχους διεκδικήσεων της ομοσπονδίας οικοδόμων: 6ωρο-30ωρο Δευτέρα–Παρασκευή!

Η οργάνωσή μας κινήθηκε δραστήρια για την απεργία μοιράζοντας εκατοντάδες προκηρύξεις στο κέντρο της πόλης και σε εργασιακούς χώρους. Η Ταξική Πορεία και οι Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών έδωσαν στις 5 Φλεβάρη κοινή συνέ- ντευξη τύπου, ενώ στις 8 Φλεβάρη διοργάνωσαν ανοιχτή συζήτηση στο Εργατικό Κέντρο για το Πρόγραμμα Σταθερότητας και την ανάγκη να μαζικοποιηθούν οι αγώνες για την ανατροπή του.

Τη ημέρα της απεργίας η Ταξική Πορεία με προσυγκέντρωση από το δημαρχείο έκανε πορεία μέχρι την πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, όπου ήταν η κεντρική συγκέντρωση, και στην συνέχεια συμμετείχε στην διαδήλωση που έγινε στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με δικό της μπλοκ και δικά της συνθήματα.

Ίσως δεν είναι και πολύ μακριά από την πραγματικότητα η σκέψη να αποδοθεί στην ηγεσία της ΓΣΕΕ ο τίτλος του επίτιμου κυβερνητικού στελέ- χους! Είναι τόσο εξόφθαλμη πια η φιλοκυβερνητική στάση αυτής της υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας!

«Οι κυβερνητικές προτάσεις για το Ασφαλιστικό έχουν πολύ μεγάλες ασάφειες και ελλείψεις, όπως για παράδειγμα για την χρηματοδότηση της βασικής σύνταξης και πως αυτό θα επιτευχθεί. Περιέχουν ζητήματα τα οποία για μας είναι απαγορευτικά και δεν τα συζητάμε, όπως η αύξηση των ορίων ηλικίας. Υπάρχουν όμως και προβλέψεις όπως η κατάργηση των εθελουσίων εξόδων, για τις οποίες εμείς έχουμε τοποθετηθεί θετικά. Επισημαίνω πάντως ένα σοβαρό έλλειμμα, που είναι το θέμα της χρηματοδότησης και των πρόσθετων πόρων.

Όταν η Κυβέρνηση αναλάβει την τελική νομοθετική πρωτοβουλία εμείς πλέον δεν θα συζητήσουμε, αλλά θα διαπραγματευτούμε και εφόσον χρειαστεί θα κάνουμε αγώνα για να πετύχουμε λύσεις, που θα είναι συμβατές με την ανάγκη ενός δίκαιου, βιώσιμου και ταυτόχρονα κοινωνικά αποτελεσματικού κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος.»

Αυτά βρήκε να δηλώσει ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, ο «αγωνιστής» Παναγόπουλος για τα εφιαλτικά μέτρα που ανακοίνωσε το Υπουργείο Εργασίας για το ασφαλιστικό. «Ασάφειες και ελλείψεις» αλλά και «θετικές» προβλέψεις (ζυγισμένα πράγματα!) είναι οι παρατηρήσεις του, την ώρα που ετοιμάζεται η πλήρης ανατροπή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αφήνει βέβαια και ανοιχτό το ενδεχόμενο του αγώνα «εφόσον χρειαστεί» (γιατί μπορεί και να μην χρειαστεί και να λυθούν όλα με «διαπραγμάτευση» και «συζήτηση», όπως «λύθηκαν» μέχρι σήμερα όλα τα προβλήματα των εργαζομένων: από τη συρρίκνωση των μισθών μέχρι τις απανωτές αυξήσεις των ορίων συνταξιοδότησης και τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων).

Είναι ο ίδιος που ήθελε χρόνο για την «καλύτερη προετοιμασία» της απεργίας της ΓΣΕΕ και γι’ αυτό δεν την έκανε από κοινού με την ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη αλλά δύο βδομάδες μετά, στις 24. Είναι ο ίδιος που με κάθε ευκαιρία αναζητά ένα «διαφορετικό μίγμα οικονομικής πολιτικής», έναν «ισορροπημένο» και «δίκαιο»... καπιταλισμό!

Και είναι ένα ζήτημα να εξηγηθεί η αντίφαση μεταξύ της παραπάνω, έως και απολογητικής, δήλωσης του Παναγόπουλου και του κειμένου των αποφάσεων της ΓΣΕΕ πέντε μέρες νωρίτερα (4 Φλεβάρη) με το οποίο ανακοίνωνε την απεργία στις 24 Φλεβάρη και στο οποίο αναφερόταν: «Η εξαγγελία για αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης αποτελεί εμπράκτως την κατάργηση του όποιου διαλόγου, την αναίρεση συμφωνιών και κυρίως σε ότι αφορά τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, ένα μέτρο άδικο και αναποτελεσματικό που δεν ενισχύει την βιωσιμότητα και την κοινωνική αποτελεσματικότητα του Ασφαλιστικού συστήματος. Τα όρια ηλικίας αποτελούσαν μια από τις κόκκινες γραμμές, που είχαν συμφωνηθεί με την ΓΣΕΕ, γι’ αυτό αποφασίζεται η αποχώρηση των επιστημονικών εκπροσώπων μας από την αρμόδια επιτροπή.»

Ωστόσο, το πιο σημαντικό ζήτημα είναι να κατανοήσουν οι εργαζόμενοι ότι αυτή η ηγεσία αποτελεί πραγματικό βαρίδι για την προσπάθεια συγκρότησης του απαραίτητου αγωνιστικού μετώπου που θα συγκρουστεί με την αντεργατική λαίλαπα που υπαγορεύει η ΕΕ και προωθεί η κυβέρνηση.

Και μπορεί προσωρινά να θίχτηκε από το «άδειασμα» που της έκαναν κυβέρνηση και ΣΕΒ και να κήρυξε απεργία για τις 24 Φλεβάρη, αλλά το βέβαιο είναι ότι σύντομα θα ξαναβρεί τις ισορροπίες της μαζί τους, σε ακόμη πιο αντεργατική κατεύθυνση.

Γι’ αυτό και οι εργαζόμενοι πρέπει να πάρουν την υπόθεση του αγώνα στα δικά τους χέρια. Με πρωτοβουλίες στα σωματεία και τους χώρους δουλειάς που θα επιδιώκουν την πλατύτερη αγωνιστική συμμετοχή. Με στόχο την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής και σε σύγκρουση με αυτούς που την προωθούν και τη στηρίζουν. Ενάντια στη συνδιαχείριση, τη συνδιαλλαγή και τη συναίνεση. Με προτάσεις προς το κίνημα και όχι προς το σύστημα.

Μόνο έτσι θα αλλάξουν οι συσχετισμοί στο εργατικό κίνημα. Μόνο έτσι θα απομονωθεί αυτή η ξεπουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία. Μόνο έτσι θα δυναμώσουν οι εργατικοί αγώνες.

Γι’ αυτό και η υπόθεση της απεργίας στις 24 Φλεβάρη δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια αυτής της ηγεσίας, αλλά πρέπει να αποτελέσει υπόθεση όλων των εργαζομένων. Ενάντια στο «Πρόγραμμα Σταθερότητας». Ενάντια στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ. Για την υπεράσπιση των ασφαλιστικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Για πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα ανεργίας.

Στα θετικά και η προσπάθεια συντονισμού -σε αγωνιστική κατεύθυνση- πρωτοβάθμιων σωματείων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Προσπάθεια που, όμως, θα πρέπει να θέσει ως στόχο την παραπέρα ενίσχυσής της από συνδικαλιστές και αγωνιστές εργαζόμενους ώστε να αποτελέ- σει ένα ευρύτερο εργαλείο κοινής δράσης και συμμετοχής αγωνιστικών τμημάτων των εργαζομένων.

Προφανώς και η απεργία αυτή δεν είναι αρκετή για να ανατρέψει τη δρομολογημένη κυβερνητική πολιτική. Ωστόσο, η επιτυχία της δείχνει ότι οι διαθέσεις για τη συγκρότηση μετώπου εργαζομένων για την ανατροπή του «Προγράμματος Σταθερότητας» και των νέων μέτρων υπάρχουν. Και στις 24 Φλεβάρη θα εκφραστούν ξανά και πιο μαζικά.

Καθήκον των αγωνιστικών δυνάμεων στο εργατικό κίνημα είναι να δώσουν όλες τους τις δυνάμεις ώστε οι διαθέσεις αυτές να συγκροτηθούν πολιτικά και ιδεολογικά. Να πιέσουν πραγματικά το σύστημα. Να γίνουν αποτελεσματικές. Να μπορέσουν να ξεπεράσουν τις «τρικλοποδιές» που θα βάλουν τόσο η κυβέρνηση όσο και η συνδικαλιστική ηγεσία.

Και δεν αρκούν οι βερμπαλισμοί και τα μεγάλα λόγια. Δεν αρκεί να βαφτίζεις μία -αναμφισβήτητα σημαντικήαπεργία ως «απεργία-σταθμό» ή διάφορα άλλα ηχηρά (και λαθεμένα πολιτικά), ελπίζοντας στο να εμπνεύσεις τις εργαζόμενες μάζες. Αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη οι μάζες είναι να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. Να πειστούν ότι μπορούν να ανατρέψουν αυτήν την πολιτική. Να πειστούν ότι έχουν συμφέρον να την ανατρέψουν. Να πειστούν ότι η υποταγή δεν είναι διέξοδος.

Και για να γίνουν αυτά χρειάζεται ουσιαστική αντιπαράθεση με την αστική ιδεολογική και πολιτική προπαγάνδα. Χρειάζεται η πλατιά συμμετοχή των εργαζομένων, κόντρα στη λογική της ανάθεσης και των «πεφωτισμέ- νων» εκπροσώπων. Είναι αυτή που θα δυναμώσει και θα θωρακίσει το εργατικό κίνημα. Είναι αυτή που θα βάλει τις βάσεις για την αλλαγή των συσχετισμών.

Και σε αυτό μπορούν και πρέπει να συμβάλουν όλοι οι αριστεροί, προοδευτικοί αγωνιστές. Και κυρίως οι κομμουνιστές. Με τη μεγαλύτερη δραστηριοποίησή τους. Παίρνοντας πρωτοβουλίες στα σωματεία τους και στους χώρους δουλειάς τους. Προωθώντας την πλατιά κοινή δράση για την ανατροπή της αντιλαϊκής επίθεσης.

Και η απεργία στις 24 Φλεβάρη είναι μια καλή ευκαιρία.

ΑΘΗΝΑ

απάντηση αναζητά τη συνέχειά της

Από τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στις απεργιακές κινητοποιήσεις χαρακτηρίστηκε η απεργία της 10ης Φλεβάρη στην Αθήνα. Με δύο απεργιακές συγκεντρώσεις (της ΑΔΕΔΥ στην Πλ. Κλαυθμώνος και του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα) και δύο προσυγκεντρώσεις (της ΠΟΕ-ΟΤΑ στην Πλ. Καραϊσκάκη και πρωτοβάθμιων σωματείων του ιδιωτικού τομέα στα Προπύλαια) οι εργαζόμενοι διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στα κυβερνητικά μέτρα και το «Πρόγραμμα Σταθερότητας» δίνοντας μία πρώτη μαχητική απάντηση.

Η πιο μαζική συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ εδώ και χρόνια δεν αποδείκνυε παρά την αγανάκτηση των δημοσίων υπαλλήλων για την ανελέητη κυβερνητική επίθεση στο σύνολο των δικαιωμάτων τους. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να διασπάσει τους δημόσιους υπαλλήλους με τις θεωρίες περί «ρετιρέ» και «προνομιούχων» οι εργαζόμενοι μαζικοποίησαν με εντυπωσιακό τρόπο την απεργιακή συγκέντρωση. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η θεωρία υιοθετήθηκε πλήρως και από τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ (πρόσκειται στην ΠΑΣΚΕ) σε πρόσφατη σύσκεψη των ΔΣ των σωματείων της ΠΕΟΔΗΝ!!!

Αλλά ούτε και η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ «πήγε πίσω» σε φιλοκυβερνητισμό, παρά την κήρυξη της απεργίας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο φυλλάδιο-κάλεσμα που έβγαλε για την απεργία δεν αναφέρονταν πουθενά οι λέξεις «κυβέρνηση», «ΠΑΣΟΚ», «ΕΕ». Ως υπαίτιοι για την επίθεση εμφανίζονταν γενικώς οι «αγορές».

Παρ’ όλα αυτά, οι εργαζόμενοι απήργησαν γνωρίζοντας πολύ καλά τόσο το φορέα όσο και τους αποδέκτες της επίθεσης αυτής. Και αυτό φάνηκε και από τον παλμό της διαδήλωσης που ακολούθησε μέχρι τη Βουλή (όπου οι εργατοπατέρες «εγκατέλειψαν») και τα γραφεία της ΕΕ. Εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στην Υγεία, στα διάφορα υπουργεία και στους ΟΤΑ έδωσαν μαζικά το «παρών» στην απεργιακή συγκέντρωση, ανανεώνοντας το απεργιακό ραντεβού για τις 24 Φλεβάρη μαζί με την απεργία της ΓΣΕΕ, μετά τη σχετική ανακοίνωση του προέδρου της ΑΔΕΔΥ, Παπασπύρου.

Ιδιαίτερα μαζικό και με παλμό ήταν και το μπλοκ της Ταξικής Πορείας το οποίο συσπείρωσε δεκάδες εργαζόμενου του δημόσιου -κυρίως- αλλά και του ιδιωτικού τομέα, ενώ μοιράστηκαν και εκατοντάδες προκηρύξεις. Είναι σαφές ότι τόσο η κινητοποίηση των αγωνιστών της Ταξικής Πορείας στους χώρους δουλειάς, όσο και η συζήτηση που έγινε στο Εργατικό Κέντρο τις προηγούμενες ημέρες, βοήθησαν στη μαζικοποίηση αυτή.

Φυσικά, στην απεργία δεν συμμετείχαν οι... δυνάμεις των ΜΑΤ που την ημέρα εκείνη ανέλαβαν να χτυπήσουν το μπλοκ των εργαζομένων στους ΟΤΑ, το οποίο ανέβαινε την οδό Αγ. Κωνσταντίνου με σκοπό να ενωθεί με την κεντρική απεργιακή συγκέντρωση! Αιτία-πρόσχημα το ότι στην κεφαλή του μπλοκ βρισκόταν ένα απορριμματοφόρο! Τρεις επιθέσεις με κλομπ και χημικά δέχτηκαν οι απεργοί-διαδηλωτές, ενώ για αρκετή ώρα τους απαγορευόταν να συνεχίσουν, μέχρι να αναγκαστούν να ανοίξουν τον κλοιό και να καταφέρει το μπλοκ των απεργών να ενωθεί με τη συγκέντρωση στην Κλαυθμώνος. Στο Σύνταγμα, το ΠΑΜΕ δεν πρέπει να έμεινε και πολύ ικανοποιημένο από τη μαζικότητα, αφού οι συγκεντρωμένοι ήταν οι μισοί σχεδόν από την απεργία της 17ης Δεκέμβρη και παρά το ότι υπήρχε απεργία της ΑΔΕΔΥ. Φαίνεται ότι η κηρυγμένη απεργία της ΓΣΕΕ για τις 24 Φλεβάρη δεν μπορούσε να ξεπεραστεί από την ηγεσία του ΚΚΕ, πράγμα που φάνηκε και από την άτονη -σε σχέση με τις 17 Δεκέμβρη- προπαγάνδιση αυτής της απεργίας. Και για μια ακόμη φορά η διαδήλωση του ΠΑΜΕ δεν «καταδέχτηκε» να συναντηθεί με αυτήν της ΑΔΕΔΥ και των πρωτοβάθμιων σωματείων.

Με την απεργιακή συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ συναντήθηκαν και τα πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού τομέα που είχαν προσυγκέντρωση στα Προπύλαια.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Μια πρώτη απάντηση στη λαίλαπα των αντιλαϊκών μέτρων που εξαπολύει, με πρωτοφανή ταχύτητα και απίστευτη ωμότητα, η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα επιχείρησαν να δώσουν με την 24ωρη απεργία που πραγματοποίησαν στις 10 Φεβρουαρίου οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα και κάποιων σωματείων του ιδιωτικού και στη Θεσσαλονίκη.

Παρά την αρχική παγωμάρα των εργαζομένων μπροστά στη βαρβαρότητα της επίθεσης, παρά το κλίμα πανικού που επιδίωξαν να καλλιεργήσουν οι διάφοροι «υπεύθυνοι» και τα ΜΜΕ («τα μέτρα είναι αναγκαία, γιατί αλλιώς χανόμαστε»), η απεργία κυμάνθηκε σε αρκετά υψηλά επίπεδα σε σχολεία, νοσοκομεία, δημόσιες υπηρεσίες. Παρά τις παραινέσεις ακόμα και του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ανθιμου, ο οποίος έκατσε και υπολόγισε ότι αν δώσει κάθε οικογένεια 1.000 ευρώ (δεν μας είπε όμως πού θα τα βρει) θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση, οι εργαζόμενοι δεν φαίνεται να πιστεύουν ότι θα πρέπει να πληρώσουν αυτοί, για άλλη μια φορά, την κρίση της πλουτοκρατίας. Γι' αυτό και βγήκαν στους δρόμους.

Ενάντια στις πραγματικά αντίξοες καιρικές συνθήκες (έβρεχε σταθερά όλη τη μέρα), δεκάδες εργαζόμενοι και νεολαίοι πήραν μέρος στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Οι οποίες, δυστυχώς, για άλλη μια φορά ήταν κατακερματισμένες. Η ΕΔΟΘ (τοπικό παράρτημα της ΑΔΕΔΥ) καλούσε σε συγκέντρωση στις 11 η ώρα στην πλατεία της Αγ. Σοφίας, ενώ το ΠΑΜΕ στις 10 στο άγαλμα Βενιζέλου. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες για άλλη μια φορά δεν μπόρεσαν ή μάλλον δεν θέλησαν να δουν την αναγκαιότητα κοινής δράσης μπροστά στην κρισιμότητα της επίθεσης που έχει εξαπολύσει το σύστημα εναντίον των εργαζομένων. Ετσι, ακόμα και δυνάμεις που θα ήθελαν να θεωρούνται αριστερές (βλ. ΠΑΜΕ και ΣΥΡΙΖΑ) συμβάλλουν στην απογοήτευση και παραίτηση του κόσμου. Αξιος ο μισθός τους!

Η πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα προσπάθησε να βάλει μια άλλη λογική. Οι μικρές δυνάμεις της δεν της επέτρεψαν να παίξει καταλυτικό ρόλο, ωστόσο η ζωντάνια και ο παλμός που τη διέκριναν έδωσαν ένα ιδιαίτερο στίγμα στην πόλη. Πραγματοποίησε προσυγκέ- ντρωση μπροστά στα γραφεία του ΙΚΑ, όπου και αναρτήθηκε μεγάλο πανό από τον τρίτο όροφο. Στη συνέχεια ξεκίνησε πορεία η οποία πέρασε από τη συγκέ- ντρωση του ΠΑΜΕ, ενώθηκε με τους συγκεντρωμένους της ΕΔΟΘ και πορεύτηκε μέσα από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, στο πρώην υπουργείο Βόρειας Ελλάδας.

Για τις δυνάμεις της Ταξικής Πορείας και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών η μάχη της απεργίας της 10 Φεβρουαρίου υπήρξε πρώτη προτεραιότητα το τελευταίο διάστημα. Η Ταξική Πορεία με πικέτες και προκηρύξεις συμμετείχε στο συλλαλητήριο που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου από την Πρωτοβουλία Σωματείων στο εμπορικό κέντρο της πόλης με σκοπό να προπαγανδίσει την απεργία και να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους. Παράλληλα, πραγματοποίησε εξορμήσεις στο ΙΚΑ Αριστοτέλους και στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια διανομής των εισιτηρίων κοινωνικού τουρισμού. Εξορμήσεις πραγματοποιήθηκαν ακόμα στα εργοτάξια των ΟΤΑ στους Αμπελόκηπους και στον Εύοσμο, σε παιδικούς σταθμούς και σε σχολεία. Παρέμβαση έγινε τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου το πρωί και στις αφετηρίες των αστικών λεωφορείων στον ΟΣΕ και στο ΙΚΕΑ, όπου διανεμήθηκαν προκηρύξεις που καλούσαν τους εργαζόμενους σε συμμετοχή στην απεργία. Τέλος, μοίρασμα προκήρυξης και αφισοκόλληση έγινε και στα νοσοκομεία ΑΧΕΠΑ και Παπανικολάου.

Μέλη και συναγωνιστές του ΚΚΕ (μ-λ) οργάνωσαν παρεμβάσεις στην Καμάρα (Τρίτη 2 Φεβρουαρίου) και στην πλατεία Αμπελοκήπων (Σάββατο 6 Φεβρουαρίου). Με τις προκηρύξεις τους και την εφημερίδα της οργάνωσης καλούσαν τον κόσμο να αντισταθεί στην επίθεση με πρώτο βήμα τη συμμετοχή στην απεργία.

ΒΟΛΟΣ

Σε αρκετά ικανοποιητικά ποσοστά πραγματοποιήθηκε η απεργία της ΑΔΕΔΥ στο Βόλο. Η έκκληση της κυβέρνησης για νέο πατριωτισμό φαίνεται πως βρήκε απήχηση, αλλά… από την ανάποδη! Αν και απήργησαν αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι, η απεργιακή κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ ήταν πολύ φτωχή. Την κύρια ευθύνη γι’ αυτό φέρει κυρίως το νομαρχιακό τμήμα της ΑΔΕΔΥ, το οποίο ουσιαστικά σαμπόταρε κάθε προσπάθεια για οργάνωση, προπαγάνδιση και κινητοποίηση των πρωτοβάθμιων σωματείων και των εργαζομένων. Δεν είναι τυχαίο που όρισε μια «συγκέντρωση» στις 9:00 μέσα στο εργατικό κέντρο Βόλου (!) και αμέσως ο πρόεδρος εξαφανίστηκε για να παραδώσει το ψήφισμα στο Νομάρχη…

Μπροστά και κόντρα στην κατάσταση αυτή διάλυσης κάθε έννοιας κινητοποίησης, η τοπική ΕΛΜΕ, η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης εργαζομένων και ανέργων, απεργοί και άλλοι αγωνιστές, αποφάσισαν την πραγματοποίηση πορείας στους δρόμους του Βόλου. Η πορεία αυτή είχε διπλή σημασία: Ήταν η πρώτη πορεία (αν εξαιρέσει κάποιος τις πορείες των εκπαιδευτικών) που πραγματοποιήθηκε ποτέ στους δρόμους του Βόλου στο πλαίσιο απεργίας ΑΔΕΔΥ!

Επίσης, -το σημαντικότερο- έδειξε σε πολλούς πως μια σειρά από σωματεία, δυνάμεις και αγωνιστές έχουν διάθεση να αγωνιστούν, να διαδηλώσουν, να πορευτούν στους δρόμους του Βόλου. Και το σπουδαιότερο: Έχουν τη διάθεση να συνεχίσουν τον αγώνα και με άλλες, πολύμορφες κινήσεις στο άμεσο μέλλον. Την ίδια μέρα επίσης το ΠΑΜΕ πραγματοποίησε την, καθιερωμένα ξεχωριστή, συγκέντρωσή του στην Πλατεία Ελευθερίας, στο πλαίσιο της απεργίας που οργάνωσε. Ίσως, κάποια στιγμή πάψουν οι εργαζόμενοι να είναι ξένοι στην ίδια πόλη…

Ενα φριχτό, απάνθρωπο μέλλον προετοιμάζει το σύστημα και η τωρινή του κυβέρνηση στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου. Πιο προκλητικοί και θρασείς από ποτέ, οι κυβερνητικοί επιτελείς έχουν ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για το οριστικό ξερίζωμα του δικαιώματος στην ασφάλιση. Και, καθόλου τυχαία, μια μέρα πριν την απεργία της ΑΔΕΔΥ, Λοβέρδος, Κουτρουμάνης και Στεργίου (το στέλεχος, ο συνδικαλιστής και ο... σοφός) ανακοίνωσαν τις κυβερνητικές «προτάσεις» για τη διάλυση του ασφαλιστικού. Ουσιαστικά επαλήθευσαν (προς το χειρότερο) αυτά που μεθοδικά «διέρρεαν» κάθε τόσο στον Τύπο, προαναγγέλλοντας ταυτόχρονα και την κατάθεση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου.

«Είναι βέβαιο, πως όλο και περισσότεροι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι το ασφαλιστικό σύστημα, δηλαδή η μεγαλύτερη κοινωνική κατάκτηση των εργαζομένων, απειλείται με κατάρρευση και πως η κυβέρνηση πρέπει να το διασώσει, παίρνοντας αποφάσεις με χαρακτήρα εξυγιαντικό, ορθολογικό, αναλογικό και κοινωνικώς δίκαιο». Αυτά είπε ο Υπουργός Εργασίας, Α. Λοβέρδος, προσπαθώντας να πείσει τους εργαζόμενους να συναινέσουν. Πώς άραγε βεβαιώθηκε ο κ. Λοβέρδος ότι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται την επαπειλούμενη «κατάρρευση» του ασφαλιστικού συστήματος; Μήπως επειδή ο ίδιος, η κυβέρνησή του και όλοι οι προγενέστεροί τους φρόντιζαν και φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με τα συγκεκριμένα τρομοκρατικά σενάρια σε καθημερινή βάση και με όλους τους δυνατούς τρόπους; Μήπως επειδή αυτός και οι όμοιοί του φρόντιζαν και φροντίζουν να διαστρεβλώνουν την πραγματική αλήθεια γύρω από το ασφαλιστικό που δεν είναι άλλη από την πρόθεση του κεφάλαιου να ξεμπερδεύει οριστικά και από αυτό το «έξοδο» προκειμένου να αποθησαυρίζει ακόμη περισσότερη υπεραξία;

Ας δούμε, όμως, πώς επιχειρεί να «διασώσει» η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το ασφαλιστικό. Ή, σωστότερα, ας δούμε τι περιμένει τους εργαζόμενους, εάν περάσουν τα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα:

- Αλλάζει εντελώς ο χαρακτήρας της ασφάλισης και της συνταξιοδότησης. Η μόνη δέσμευση που αναλαμβάνει πλέον το κράτος αφορά στη χορήγηση μίας χαμηλότατης σύνταξης, της λεγόμενης «κοινωνικής σύνταξης», (στην ουσία, ενός επιδόματος) της τάξης των 360 ευρώ σε όσους συμπληρώνουν το 65ο έτος ηλικίας και έχουν 35 χρόνια δουλειάς (για την ακρίβεια, 10.500 ένσημα). Όσοι φτάσουν σε αυτήν την ηλικία και έχουν λιγότερα ένσημα θα παίρνουν ακόμη λιγότερα χρήματα, όσα αντιστοιχούν στα ένσημα αυτά. Για παράδειγμα, με 7.000 ένσημα η «κοινωνική σύνταξη» θα είναι 240 ευρώ.

Σε αυτό το ποσό θα προστίθεται το δεύτερο κομμάτι της σύνταξης, η λεγόμενη «ανταποδοτική σύνταξη» η οποία θα υπολογίζεται με βάση το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών του εργαζόμενου και των ενσήμων που έχει κολλή-

σει.- Αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια, αφού στόχος της κυβέρνησης είναι η αύξηση του μέσου όρου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 61 έτη που είναι σήμερα στα 63. «Επιμήκυνση του εργασιακού βίου» προτιμά να το λέει η κυβέρνηση. Ωστόσο, όσο κομψά και να το αποκαλεί δεν είναι παρά ένας ωμός εκβιασμός. Έτσι κανένας εργαζόμενος δεν θα μπορεί να παίρνει πλήρη σύνταξη με 35 ή 37 χρόνια δουλειάς (10.500 ή 11.100 ένσημα αντίστοιχα), εάν δεν έχει συμπληρώσει ένα συγκεκριμένο όριο ηλικίας (το οποίο δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί). Τυπικά, βέβαια, δεν θα του απαγορεύεται να συνταξιοδοτηθεί, αλλά η σύνταξη που θα παίρνει θα είναι πραγματικά κουτσουρεμένη.

- Και το πόσο κουτσουρεμένη θα είναι προκύπτει από κάποιες ακόμη «διαρροές» στον Τύπο που αφορούν στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της «ανταποδοτικής σύνταξης». Συγκεκριμένα, για τον υπολογισμό της θα υπολογίζεται το σύνολο του εργάσιμου βίου και όχι την τελευταία πενταετία ή τα καλύτερα πέντε χρόνια της τελευταίας δεκαετίας, όπως ισχύει μέχρι σήμερα. Και μάλιστα, ο εργασιακός βίος θα χωρίζεται σε ηλικιακές ζώνες με διαφορετικό συντελεστή βαρύτητας (ποσοστό αναπλήρωσης) η καθεμία. Έτσι, ενώ σήμερα το ποσοστό αναπλήρωσης για κάθε χρόνο είναι ενιαίο στο 2% (έτσι ώστε στην 35ετία να έχουμε συνολικό ποσοστό αναπλήρωσης 70%) με το νέο σύστημα υπολογισμού τα πρώτα χρόνια του εργάσιμου βίου θα είναι με χαμηλό ποσοστό αναπλήρωσης, ενώ τα τελευταία χρόνια θα είναι με υψηλότερο ποσοστό. Ένα σενάριο που αποδίδεται στον... σοφό Στεργίου (τον πρόεδρο της επιτροπής για το ασφαλιστικό) προβλέπει 1,5% για την ηλικία από 18 έως 52 έτη, 1,9% για την ηλικία από 53 έως 62 και 4,5% για την ηλικία από 63 έως 68 έτη! Δηλαδή, εάν ένας εργαζόμενος πιάσει δουλειά στα 18 του, δουλέψει 37 συνεχόμενα χρόνια (δηλαδή μέχρι τα 55) και θελήσει να βγει στη σύνταξη, θα πάρει μόλις το 58,2% της σύνταξης!!! Και όλα αυτά με ανοιχτό το ενδεχόμενο οι τελικές διατάξεις του νομοσχεδίου να είναι ακόμη χειρότερες, όπως μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το εφιαλτικό τοπίο που διαμορφώνεται για τους εργαζόμενους. Με τα ποσοστά της ανεργίας να έχουν εκτιναχτεί στα ύψη, στέλνοντας μεγάλα τμήματα των εργαζομένων για μήνες ή και για χρόνια στην ανεργία, με την ελαστική εργασία και τη μερική απασχόληση να επεκτείνονται ραγδαία, με τη μαύρη, ανασφάλιστη εργασία να αποτελεί διέξοδο επιβίωσης για χιλιάδες εργαζόμενους, είναι ξεκάθαρο ότι η συμπλήρωση των απαραίτητων προϋποθέσεων συνταξιοδότησης είναι από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Πόσο μάλλον το να επιδιώκει ένας εργαζόμενος να παραμείνει στη δουλειά σε ηλικίες πάνω από τα 55-60.

Και ας φανταστεί κανείς τι επιπτώσεις θα έχει το κυνήγι της παραμονής στην εργασία σε τόσο μεγάλες ηλικίες για τις συλλογικές συμβάσεις. Πόσο εύκολα θα μπορεί να απαιτήσει ένας εργαζόμενος σε αυτήν την ηλικία την αμοιβή που προβλέπεται από την προϋπηρεσία του και την αντίστοιχη μισθολογική ωρίμανση; Τι είδους υποχωρήσεις θα κάνει σε αυτό το επίπεδο ένας εργαζόμενος προκειμένου να «ανταγωνιστεί» νεότερους και αποδοτικότερους εργαζόμενους;

Η απάντηση, κατά τη γνώμη μας, είναι απλή: Όσες υποχωρήσεις και να κάνει δεν θα μπορέσει να επιβιώσει στον ανταγωνισμό με έναν νεότερο, αποδοτικότερο και φτηνότερο εργαζόμενο. Οπότε αυτό που θα του απομένει θα είναι να περιμένει μέχρι τα 65 του προκειμένου να πάρει τα ψίχουλα της «κοινωνικής σύνταξης» και ό,τι θα του αναλογεί από το «ανταποδοτικό» κομμάτι. Το πώς θα ζει μέχρι να φτάσει στα 65 του είναι κάτι που δεν απασχολεί την κυβέρνηση. Εξάλλου, όπως αναφέ- ραμε στην αρχή, η κυβέρνηση δεσμεύεται μόνο για την ελεημοσύνη της «κοινωνικής σύνταξης». Για όλα τα υπόλοιπα, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του.

Εκεί θέλει να οδηγήσει τα πράγματα το κεφάλαιο. Έτσι θα διασώσει το ασφαλιστικό σύστημα το ΠΑΣΟΚ. Με το να καταργήσει το δικαίωμα στην ασφάλιση. Με το να αφήσει τον εργαζόμενο στο έλεος του κεφάλαιου και του κάθε λογής εργοδότη.

Είναι στο χέρι μας να πάρουν άλλο δρόμο τα πράγματα. Να μπει φραγμός στα νέα αντιασφαλιστικά μέτρα. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην ασφάλιση ως συλλογικό, καθολικό δικαίωμα της εργατικής τάξης. Αυτής που παράγει τον πλούτο αυτής της κοινωνίας. Αυτής που έχτισε και χτίζει αυτόν τον κόσμο. Και της μόνης που μπορεί να τον αλλάξει.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΙΣΗ!

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ!

στάσεις και φέρνει τα πάνω κάτω. Το Πρόγραμμα Σταθερότητας και όλα τα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που το συνοδεύουν αποτελούν μια βάρβαρη επίθεση για κάθε εργαζόμενο και πραγματικό εφιάλτη για κάθε εργατική και λαϊκή οικογένεια. Αυτό απαιτούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, ξένου και ντόπιου, καθώς και των ιμπεριαλιστών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Με αυτά τα συμφέροντα ευθυγραμμίζεται η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και αυτά υπηρετεί με τον πιο ξεδιάντροπο και δουλικό τρόπο.

Σε αυτή την κατεύθυνση έχει την πλήρη στήριξη του

κόμματος της ΝΔ και του ΛΑΟΣ και βεβαίως του συνόλου του αστικού κόσμου. Εχει, την ίδια στιγμή, τις υπηρεσίες των ΜΜΕ, που αναλαμβάνουν την προβολή των εκβιαστικών και τρομοκρατικών διλημμάτων της κυβέρνησης, με στόχο να σπείρουν τον τρόμο στους εργαζόμενους, ώστε να αποδεχτούν τα μέτρα ως –όπως λένεαναγκαίο κακό. Δεν χάνουν επίσης την ευκαιρία να αποσιωπούν τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, ακόμα και την απεργία στις 10 Φλεβάρη ο φιλοκυβερνητικός τύπος την πέρασε στα ψιλά, ενώ ΤΑ ΝΕΑ του συγκροτήματος Λαμπράκη την αποσιώπησαν εντελώς. Είναι και αυτό έκφραση της γενικότερης υποτέλειας της άρχουσας τάξης απέναντι στους ιμπεριαλιστές και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτών της ΕΕ.

Τα σαρωτικά και καταιγιστικά μέτρα που ανακοίνωσε το κυβερνητικό επιτελείο τις τελευταίες μέρες για το ασφαλιστικό, τις συντάξεις, τους μισθούς και το φορολογικό δεν θα είναι τα τελευταία, αλλά ένα μέρος της συνολικής αντεργατικής και αντιλαϊκής λαίλαπας που προωθείται. Το δήλωσε, άλλωστε, ο Γ. Παπανδρέου ανοιχτά και με κυνικό τρόπο

τη μέρα της απεργίας και λίγο πριν συναντηθεί με τους Ευρωπαίους αφεντάδες, ότι θα πάρει και άλλα μέτρα σε βάρος του εργαζόμενου λαού, τόσα όσα χρειαστούν και απαιτήσουν τα διεθνή μονοπώλια και οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, η ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο..

Οι υποδείξεις των εκπροσώπων της ΕΕ προς τον πρωθυπουργό της χώρας και το κυβερνητικό επιτελείο είναι να πάρουν ρά μέτρα. άμεση συμμ μάλιστα με λής και ύφ δούλους. Ν κατάντησε κατά τα λ Σημίτη, από χώρας στην και, όπως ισ πρώτη ταχύ της ευρωζώ Τόσο ισχ λεγόμενα αρχηγού το ρα να κινδ πία, λες και ματική επιχ ένταξη της και στο ευ επέβαλλε σ λαό μια σκ ταμένη λιτό

αποτέλεσμα μείωση των ζομένων κα γκρέμισμα δικαιωμάτω την ένταξη ζώνη του ε όνομα της δ την αποφυγ προωθεί η ΠΑΣΟΚ μι κτήρα επίθ προηγούμεν Ολοφάν

όλο και πιο σκληΑπαιτούν την μόρφωσή τους και χαρακτήρα εντοφος αφέντη προς Να, λοιπόν, πού η ισχυρή Ελλάδα, λεγόμενα του Κ. ό τη συμμετοχή της ΟΝΕ και το ευρώ σχυρίζονταν, στην ύτητα των χωρών νης. χυρή που, κατά τα του σημερινού ου ΠΑΣΟΚ, σήμευνεύει με χρεοκοι είναι μια προβληείρηση. Και τότε η χώρας στην ΟΝΕ υρώ απαίτησε και στον εργαζόμενο κληρή και παρατεότητα, που είχε ως

α τη δραματική μισθών των εργααι ταυτόχρονα το κατακτήσεων και ων τους. Τότε, για η της χώρας στη ευρώ, σήμερα στο διατήρησής της και γή της χρεοκοπίας, κυβέρνηση του ια τέτοιου χαραθεση που δεν έχει νο. ερα, αυτές οι εξελίξεις, όπως διαμορφώνονται ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες βδομάδες και μέρες, αυτά που ενισχύουν είναι τα δεσμά της χώρας με την ΕΕ, καθώς και την πολιτική της υποτέλειας του αστικού πολιτικού προσωπικού.

Η επιδρομή στο ασφαλιστικό δεν έχει καμία σχέση με αυτές που έχουν προηγηθεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Πρόκειται για την ολοκληρωτική ανατροπή του χαρακτήρα αυτού που λέγεται κοινωνική ασφάλιση. Ετσι, καθιερώνεται ένα σύστημα ανταποδοτικό αντί του αναδιανεμητικού, που απαλλάσσει το κράτος από κάθε ευθύνη και τη μεταθέτει ατομικά, ως υπόθεση του κάθε εργαζόμενου χωριστά. Σε αυτό το πλαίσιο, η κρατι-

κή στήριξη των συντάξεων από 24% που είναι σήμερα πέφτει στο 8%, που σημαίνει σημαντικό περιορισμό της συμμετοχής του κράτους στο 1/3. Ετσι, το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο προβλέπει ως βασική σύνταξη τα 350 ευρώ. Από εκεί και πέρα, ο τρόπος αναλογικού υπολογισμού της υπόλοιπης συμπληρωματικής σύνταξης, όπως έχει δημοσιευτεί στον Τύπο, υποχρεώνει αναγκαστικά τους εργαζόμενους να δουλέ- ψουν περισσότερα χρόνια πέρα των 65, για να πάρουν κάποια ικανοποιητική σύνταξη, αν, τελικά, μπορέσουν κάποτε να την πάρουν.

Η βασική σύνταξη των 350 ευρώ, που θα καταβάλλεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα καταβάλλεται μόνο στην περίπτωση παραμονής στην εργασία επί 35 χρόνια. Η ανταποδοτική σύνταξη, που θα αποτελεί και το κύριο μέρος της σύνταξης, θα καθορίζεται ανάλογα με τα χρόνια παραμονής στο σύστημα και τον τρόπο που θα γίνεται ο υπολογισμός. Πιο συγκεκριμέ- να, όπως δήλωσε ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος στο ραδιοσταθμό Σκάι, τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση «δεν αυξάνουν, τυπικά, κανέ-

να όριο ηλικίας πάνω από τα 65, αλλά στα 37 χρόνια δεν παίρνει ο άλλος την ανώτατη σύνταξη, θα έχει κι άλλο». Φανερές οι προθέσεις του υπουργού και, πολύ περισσότερο, αυτό που διέρρευσε σε ορισμένες εφημερίδες, ότι το βασικό μέρος της σύνταξης θα πριμοδοτείται με 1,5% από τα 18 μέχρι τα 52, με 1,9% από τα 53 μέχρι τα 62 και με 4,5% από τα 63 μέχρι τα 68. Η πριμοδότηση, ουσιαστικά, των τελευταίων χρόνων θα αναγκάζει τους εργαζόμενους να παραμείνουν στην εργασία όσο περισσότερο αντέχουν για να αποκτήσουν μια στοιχειώδη σύνταξη, που, σε κάθε περίπτωση, θα είναι, με τα σημερινά δεδομένα, δραματικά χαμηλότερη από τη σημερινή.

Τέλος, όσον αφορά τον τρόπο υπολογισμού της τελικής σύνταξης, ο υπουργός Εργασίας επισημαίνει: «Υπάρχουν διάφοροι τρόποι υπολογισμού της σύνταξης. Υπάρχει η τελευταία πενταετία ή τα καλύτερα 5 χρόνια της τελευταίας 10ετίας. Ενας άλλος τρόπος είναι να πεις προσμετρώ, υπολογίζω τα ¾ του εργασιακού βίου. Κι ένας άλλος είναι να πεις ότι εκτιμώ όλο τον εργασιακό βίο. Η δική μου άποψη, ας πούμε,

του υπουργού Εργασίας, είναι η τέταρτη μέθοδος».

Με δυο λόγια, αυτό που επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση με το νέο νομοσχέδιο είναι η δραστική μείωση του ύψους των συντάξεων και η ανώτερη δυνατή αύξηση του εργασιακού βίου.

Τρομακτική είναι, επίσης, η επίθεση στους μισθούς των εργαζομένων στο Δημόσιο, αφού μειώνονται όχι μόνο οι πραγματικοί μισθοί, αλλά, ταυτόχρονα, και οι ονομαστικοί. Εχουμε, έτσι, τη μείωση του μισθού από το πάγωμά του, όσο είναι το ύψος του πληθωρισμού. Εχουμε, στην ουσία, όχι πάγωμα των μισθών, αλλά μείωσή τους. Ενώ με τη φορολογία των επιδομάτων κατά 10% μειώνεται, κατά μέσο όρο, ο πραγματικός μισθός γύρω στο 5% και, αν συνυπολογίσουμε και την έμμεση φορολογία που αυτή ισχύει για κάθε εργαζόμενο, τότε μπορούμε να μιλάμε για μια τεράστια ληστεία που πραγματοποιείται σε βάρος πολλών εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και κατάργηση στην πραγματικότητα του 13ου μισθού. Και μόνο η αύξηση αυτών των έμμεσων φόρων σε ποτά, τσιγάρα και καύσιμα συνιστά άγρια επίθε-

ση στο εισόδημά τους.

Στον ιδιωτικό τομέα, ο ΣΕΒ, αποθρασυσμένος από τα αντεργατικά μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση, απαιτεί ανάλογου χαρακτήρα μέτρα. Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες επιχειρήσεις υποχρεώνουν τους εργαζόμενους να αποδεχτούν ακόμη και μείωση του μισθού τους. Χωρίς αμφιβολία, η εργατική τάξη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη επίθεση και η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, που σημαίνει πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα απ’ ότι φαίνονται αυτή τη στιγμή. Με τα μέχρι σήμερα δεδομένα οι εργαζόμενοι έχουν απώλειες από τη φορολογία των επιδομάτων, απώλειες από το πάγωμα των μισθών, απώλειες από την άμεση και έμμεση φορολογία.

Η επίθεση στον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου και οι αρνητικές συνέπειες που θα προκύψουν από τη σαρωτική και ξέφρενη επιδρομή που δέχεται πάνω στο σύνολο των ζητημάτων που αφορούν την ίδια τους τη ζωή και την οικογένειά τους, θα σημαδέψουν για χρόνια όλο τους το βίο. Ετσι, αυτό που μπαίνει επιτακτικά και στην πρώτη γραμμή είναι ηανάπτυξη του μαζικού αγώνα για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας, για την ανατροπή συνολικά της επίθεσης.

Αυτός ο στόχος της ανατροπής αποτελεί προϋπόθεση για να ανοίξει ο δρόμος για την υπεράσπιση όσων κατακτήσεων μας έχουν απομείνει και την κατάκτηση νέων που να καλύπτουν τις στοιχειώδεις ανάγκες μας.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 10 Φλεβάρη και αυτές που θα γίνουν στις 24 Φλεβάρη με την απεργία που κήρυξαν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ, θα πρέπει να αποτελέσουν το ξεκίνημα των αγώνων της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων της χώρας και αυτό το μήνυμα πρέπει να δοθεί στους αγώνες που έρχονται.

Οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ υποχρεώθηκαν να κηρύξουν τόσο την απεργία στις 24 Φλεβάρη όσο και αυτή της ΑΔΕΔΥ στις 10 Φλεβάρη, στη βάση του οξυμμένου χαρακτήρα της επίθεσης και της οργισμένης στάσης

του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας. Και είναι βέβαιο πως θα κάνουν όλες αυτές οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, όσο τους είναι δυνατόν, το κάθε τι για την αφαίρεση κάθε δυνατότητας των εργαζόμενων να αντισταθούν και να αντιπαλέψουν την επίθεση που δέχονται.

Σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες για την πάλη της εργατικής τάξης και του λαού, απαιτείται από τις πραγματικές αριστερές δυνάμεις, από όλες τις ταξικές πολιτικές οργανώσεις και από κάθε λαϊκό αγωνιστή που κατανοεί τη σπουδαία σημασία που έχει η συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων, να μπουν στην πρώτη γραμμή για να συντονίσουν τη δράση τους.

Η απεργία στις 24 Φλεβάρη είναι δυνατόν να πάρει συγκλονιστικό χαρακτήρα και να θέσει το ζήτημα της πάλης και της αντίστασης σε μια νέα βάση. Να ανατρέψει παλιά δεδομένα και να δώσει και να διαμορφώσει καινούριες καταστάσεις, που θα δίνουν δύναμη και κουράγιο για το δυνάμωμα της πάλης. Να γιατί έχει τεράστια σημασία η επιτυχία της απεργίας που έρχεται, να γιατί την οργάνωσή της και την προβολή της πρέπει να την κάνουμε καθημερινή υπόθεση.

Μαζική συμμετοχή στην απεργία, μαζική συμμετοχή στις συγκεντρώσεις, για να δείξει η εργατική τάξη την πραγματική της δύναμη. Να, λοιπόν, ποιο είναι το καθήκον αυτών των ημερών.

ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Την ώρα που στις Βρυξέλλες οι ηγέτες του σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα ανακοίνωναν τη συμφωνία για τη διάσωση με επιτροπεία της Ελλάδας, ύστερα από ένα ολονύκτιο μαλλιοτράβηγμα στα προεόρτια της Συνόδου Κορυφής, η μεγάλη κανονιά ήρθε από το Στρασβούργο το μεσημέρι της περασμένης Πέμπτης. Το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αυτό το άντρο της αντίδρασης, του αντικομουνισμού και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, έκανε εγκαίνια του δικαιώματος του βέτο (στην πραγματικότητα μόνο αναπομπής) που του παρέχει η συνθήκη της Λισαβόνας με μια άκρως συμβολική και γεμάτη μηνύματα απόφαση, σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία. Με συντριπτική πλειοψηφία απέρριψε τη λεγόμενη συμφωνία Σουίφτ μεταξύ Ε.Ε. και ΗΠΑ, που επιτρέπει την πρόσβαση στους Αμερικανούς σε πληροφορίες του διατραπεζικού δικτύου και σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα Ευρωπαίων στις τραπεζικές συναλλαγές, η οποία υπογράφηκε πέρυσι και επικυρώθηκε από τους υπουργούς Εσωτερικών της ΕΕ το Νοέμβρη. Είχε προηγηθεί ένα έντονο παρασκήνιο ωμών πιέσεων και παρεμβάσεων από τις αμερικάνικες διπλωματικές αποστολές στις Βρυξέλλες και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που δεν απέ- δωσαν γι' αυτό, και η πρώτη αντίδραση των Αμερικανών λίγες ώρες μετά μιλά για μεγάλη απογοήτευση.

Θα ήταν αφέλεια να πιστεύει κανείς πως αυτή η απόφαση είναι άσχετη με τις σκληρές κόντρες ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού που αναπτύσσονται ραγδαία, τον τελευταίο ιδίως καιρό, στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο. Και θα ήταν το ίδιο αφελής κανείς να πιστέψει πως οι ευρωβουλευτές αποφάσισαν να αυτονομηθούν από τις κυβερνήσεις τους και να ασκήσουν το θεσμικό ρόλο τους ανεξάρτητα και κατά συνείδηση. Κάθε άλλο. Στην πραγματικότητα η κίνηση αυτή εντάσσεται πλήρως στις τρέχουσες αντιθέσεις που έχουν οξυνθεί σε πολλά επίπεδα. Είχε προηγηθεί η δήλωση του Λευκού Οίκου πως ο πρόεδρος Ομπάμα δεν σχεδιάζει να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής ΗΠΑ-ΕΕ στην Ισπανία τον ερχόμενο Μάιο, τα καυστικά σχόλια στις αγγλικές εφημερίδες για… τους πολλούς προέδρους στην Ευρωπαϊκή Ενωση, η απόφαση των Γάλλων να πουλήσουν πολεμικά πλοία υψηλής τεχνολογίας στους Ρώσους και προπαντός η επίθεση στο ευρώ που συνεχίζεται από τις –εν πολλοίς- καθοδηγούμενες αγορές χρήματος από το Λονδρέζικο Σίτι και τη Νέα Υόρκη. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία πως τα επόμενα επεισόδια αυτής της κόντρας θα είναι πιο άγρια, σε μια περίοδο που η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση υπαγορεύει στα ιμπεριαλιστικά κέντρα να προσπαθούν να ρίξουν το ένα στο άλλο τις συνέπειες και το κόστος της.

Το ευρωκοινοβούλιο ξύπνησε;

Νεπάλ, μιας χώρας που ήταν βουτηγμένη στα σκοτάδια της φεουδαρχίας πριν από λίγα χρόνια, βαδίζει προς την τελική μάχη με την αντίδραση. Μετά από δέκα χρόνια λαϊκού πολέ- μου με ηγετική δύναμη το νυν ΕΚΚΝ(Μ), ο μονάρχης γκρεμίστηκε και εγκαθιδρύθηκε η ομοσπονδιακή δημοκρατία, με μία συμφωνία των ανταρτών με τα 12 αστικά και ρεφορμιστικά κόμματα. Η ειρηνευτική συμφωνία προκάλεσε εύλογα ερωτηματικά στους κομμουνιστές όλου του κόσμου, ακόμα και σε μαοϊκά κόμματα, με σοβαρές έως και ανυπόστατες κριτικές (μια συζητήσιμη κριτική έχει γίνει από το ινδικό κόμμα).

Προκάλεσε όμως και μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μέχρι τότε «άφαντους» Νεπαλέζους από το σύνολο του εξωκοινοβουλευτικού χώρου. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες του έβγαλαν το άχτι τους γι' αυτήν την ενοχλητική κόκκινη κουκίδα, μας διαβεβαίωναν ότι υπεγράφη η Βάρκιζα του Νεπάλ και ότι η υπόθεση έληξε. Καμία αυτοκριτική για την έλλειψη διεθνούς αλληλεγγύης. Βέβαια οι εξελίξεις συνέχισαν να υπάρχουν. Αντί για τη «γωνιασμένη» εξέλιξη που είχαν προετοιμάσει πολλοί, το ΕΚΚΝ(Μ) βγαίνει πρώτο στις εκλογές και ηγείται κυβέρνησης συνασπισμού. Και αυτό όμως δεν αρκεί στους ινστρούχτορες του εξωκοινοβουλίου. Μιλάνε για την καθαρότητα της επανάστασης, για τη θεωρία των σταδίων, για τις σχέσεις με την Κίνα και τον ΟΗΕ και ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους. Χαρακτηριστικό το άρθρο τροτσκιστικής γκρούπας με τίτλο «Οι μαοϊκοί στης εξουσία, ο καπιταλισμός στο Νεπάλ!». Κι ας είχε επανειλημμένα τονίσει αυτό το κόμμα ότι δεν θεωρούσε αυτή την κυβέρνηση εξουσία και ότι έχει διδαχτεί από το παράδειγμα της Χιλής και της Ελλάδας. Και ας διαβεβαίωνε ότι ούτε τα όπλα είχε παραδώσει ούτε την επιδίωξη της λαϊκής δημοκρατίας.

Κι όμως η Ιστορία συνεχίζει να μας ξαφνιάζει. Οι μαοϊκοί παραιτούνται από την κυβέρνηση, γιατί ο πρόεδρος της δημοκρατίας δεν ξηλώνει τον αντιδραστικό-φιλοβασιλικό αρχηγό του στρατού. Το φθινόπωρο ξεσπούν μεγάλες διαδηλώσεις και απεργίες, βίαιες συγκρούσεις, με νεκρούς. Από τις 25 Γενάρη ο 4ος κύκλος κινητοποιήσεων προβλέπει γενική επ' αόριστον απεργία. 13 περιοχές έχουν κηρυχθεί αυτόνομες, τα όργανα λαϊκής εξουσίας ανασυγκροτήθηκαν (ουσιαστικά δεν είχαν πάψει ποτέ να λειτουργούν). Η χώρα μπαίνει σε πολύ κρίσιμο σημείο, καθώς η ειρηνευτική συμφωνία προβλέπει τη συγγραφή συντάγματος μέχρι την άνοιξη. Οι μαοϊκοί απειλούν ότι θα γράψουν το λαϊκό σύνταγμα από το δρόμο αν δεν αποκατασταθεί η λαϊκή κυριαρχία και αν δεν πέσει η κυβέρνηση-μαριονέτα.

Οι αντιδραστικοί φανερά ζητούν την επέμβαση της Ινδίας και των ΗΠΑ και το πραξικόπημα είναι πολύ πιθανή εξέλιξη. Ηδη νότιες περιοχές έχουν καταληφθεί από τον ινδικό στρατό και το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας της χώρας τίθεται ανοιχτά. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά τα εντυπωσιακά, κάποιοι ασχολούνται με... την ιρανική εξέ- γερση (εκεί δεν εγείρουν ερωτήματα καθαρότητας;). Για το «Ριζοσπάστη» ό,τι και να πούμε περισσεύει. Τα διεθνή του άρθρα υιοθετούν συχνά την προπαγάνδα περί «μαοϊκής βίας» και στηρίζουν σάπια κόμματα που βρίσκονται στις κυβερνήσεις του Νεπάλ και επαρχιών της Ινδίας και ντροπιάζουν το όνομα του κομμουνιστικού κινήματος με την ύπαρξή τους. Ανεξάρτητα από το αν θα αντεπεξέλθει το ΕΚΚΝ(Μ) στο ιστορικό του καθήκον, η αλληλεγγύη στον επαναστατημένο νεπαλέζικο λαό είναι υποχρέωση όλων των προοδευτικών ανθρώπων, ειδικά στο κρίσιμο στάδιο που έχει εισέλθει.

Και μόνο αυτό το γεγονός, ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα στάθηκε ικανό να ηγηθεί της ταξικής πάλης σε μια περίοδο όπου όλοι διακήρυσσαν ότι «ο σοσιαλισμός πέθανε» είναι από μόνο του μία νίκη. Η κόκκινη σημαία, που τόσο βεβηλώθηκε στα χέρια των ρεβιζιονιστών, υψώθηκε ξανά ψηλά. Σε μια εποχή που ο καπιταλισμός θεωρείται μονόδρομος και ο σοσιαλισμός αποτυχημένος, ο αγώνας του νεπαλέζικου λαού είναι μια εικόνα από το μέλλον. Η επίθεση του συστήματος, η κρίση του καπιταλισμού και το ξαναμοίρασμα του κόσμου δημιουργούν ξανά τις συνθήκες για τη σοσιαλιστική επανάσταση. Οι λαοί του κόσμου βγαίνουν ξανά στο προσκήνιο και μερικοί από αυτούς δεν συμφωνούν καθόλου με το σενάριο που τους έχουν γράψει! Θεωρίες επί θεωριών για το μάταιο της κομμουνιστικής ιδεολογίας και την ανάγκη «νέων θεωριών και υποκειμένων» αποδεικνύονται φούμαρα. Οχι μόνο αυτό, αλλά μια σειρά χώρες δείχνουν να έχουν στραμμένη την προσοχή τους εκεί. Από τις Φιλιππίνες όπου μαίνεται ο λαϊκός πόλεμος, το Μπουτάν όπου οι μαοϊκοί αρχίζουν να συγκροτούν ένοπλα τμήματα ως το «Φωτεινό Μονοπάτι» (Κ.Κ. Περού) που αναγεννιέται από τις τέφρες του και εξαπλώνει ξανά την επιρροή του!

Κι όμως. Η σημαντικότερη μάχη ίσως δίνεται στην Ινδία, μια χώρα στην οποία οι ναξαλίτες-μαοϊκοί 40 χρόνια τώρα διεξάγουν το λαϊκό πόλεμο. Εχοντας σαν έμπνευση τη μακρά αγωνιστική παράδοση των φυλών της ινδικής ζούγκλας αλλά και αναφορά στη ματωμέ- νη εξέγερση του Ναξαλμπάρι και της Δ. Βεγγάλης το '60. Η ένωση των δύο μεγαλύτερων μαοϊκών ομάδων στο ΚΚΙ(Μαοϊκό) το 2004 έδωσε μεγάλη ώθηση στην επανάσταση. Η πρόσφατη εξέγερση στο Λαλγκάρ τρομοκράτησε το ινδικό κράτος. Η κυβέρνηση ιεράρχησε σαν νο1 κίνδυνο τους ναξαλίτες, το ΚΚΙ(Μ) βγήκε παράνομο και εξαπολύθηκε η δολοφονική επιχείρηση Πράσινο Κυνήγι, με εκατοντάδες χιλιάδες στρατού και παραστρατιωτικών φασιστών να μετατρέπουν σε Βιετνάμ την ίδια τους τη χώρα. Πράγματι, εκτιμάται ότι η περιοχή που επηρεάζουν οι μαοϊκοί, ο Κόκκινος Διάδρομος από το Νεπάλ ως την άλλη άκρη της χερσονήσου, είναι το 1/3 της χώρας! Ταυτόχρονα, η Ινδία μπαίνει, όπως και ο καπιταλισμός παγκόσμια, στην περίοδο των ισχνών αγελάδων

– ιερό ζώο για τους Ινδούς! Σε μια χώρα όπου η κρίση στην οικονομία θα είναι βαθιά και όπου υπάρχουν εκρηκτικές ταξικές αντιθέσεις, άλυτα εθνικά, εδαφικά, θρησκευτικά και φυλετικά ζητήματα, έρχεται μια εξέγερση που ίσως συνταράξει συθέμελα τον κόσμο, επαναθεμελιώνοντας τη σοσιαλιστική προοπτική και δημιουργώντας ένα νέο παγκόσμιο επαναστατικό κέντρο. Η διεθνής πολιτική σημασία μιας τέτοιας εξέλιξης μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις κυρίως στον Τρίτο Κόσμο αλλά και στην Ευρώπη ή την Κίνα. Μπροστά στις μεγαλειώδεις αυτές εξελίξεις τηρείται σιγή ιχθύος μέχρι και από οργανώσεις που θέλουν να αναφέρονται στο μ-λ κίνημα! Η μικροαστική έπαρση αλλά και ο αντικομμουνισμός έχουν θάψει στην Ελλάδα το ζήτημα αυτό. Με τη χαρακτηριστική άνεση που τους διακρίνει, πολλοί απαιτούν από τα κινήματα αυτά να τους αποδείξουν την «τελειότητά» τους, λες και αυτό προαπαιτείται της στήριξης και της αλληλεγγύης. Τι υποκρισία! Τη στιγμή που το ελληνικό κίνημα δεν έχει λύσει στοιχειώδη ζητήματα. Μήπως θα περιμένουν να δουν και τον καθαρότητα του σοσιαλισμού που θα οικοδομηθεί, για να κάνουν έστω και μια συμβολική κίνηση υποστήριξης, κόντρα στο ματοκύλισμα των λαών αυτών; Την ίδια στιγμή η νεολαία διψά (και καλά κάνει) να ακούει για την εξέγερση της Οαχάκα και τον περήφανο αγώνα που δίνουν οι Ζαπατίστας (τόσο κοντά στις ΗΠΑ και τόσο μακριά από το θεό).

Είναι αναγκαίο να πρωτοστατήσουμε στην τολμηρή ανάδειξη των κινημάτων αυτών και της πολιτικής τους σημασίας ειδικά στη νεολαία. Πρέπει να πάρουμε πρωτοβουλίες κοινής δράσης και αλληλεγγύης, χωρίς ιδεολογικά προαπαιτούμενα, ενάντια στην καταστολή τους. Ισως και με σχηματισμό (αν σταθεί δυνατόν) μιας επιτροπής αλληλεγγύης με όσο το δυνατόν πλατύτερη σύνθεση και απεύθυνση.

Η διεθνής σημασία της επανάστασης στη Νότια Ασία και η εκκωφαντική ελληνική σιωπή

Νεπάλ

Το Σοναπούρ είναι μια από τις πολλές εκείνες αθέατες τοποθεσίες στον πλανήτη που πληροί απόλυτα την έννοια του οξύμωρου. Σοναπούρ θα πει «ηλιόλουστο μέρος» στα ινδικά, αλλά κανένας επίσημος χάρτης ή τουριστικός οδηγός στο Ντουμπάι δεν το αναφέρει. Περίπου ενενήντα λεπτά με το αυτοκίνητο από το κέντρο της πόλης, κρυμμένο μέσα στους αμμόλοφους στο δρόμο για το εμιράτο Sarjah, το Σοναπούρ είναι ένα τεράστιο γκέτο με κτήρια-κοιτώνες στους οποίους στριμώχνονται έως και πεντακόσιες χιλιάδες ψυχές σε άθλιες συνθήκες. Για να βρεις το Σοναπούρ, ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να ακολουθήσεις τα λεωφορεία που πηγαινοφέρνουν καθημερινά τους χιλιάδες μετανάστες εργάτες στα εργοτάξια του εμιράτου και όταν φτάσεις εκεί θα συναντήσεις το πιο βρόμικο μυστικό του λεγόμενου οικονομικού θαύματος του Ντουμπάι. Ανάμεσα στα στενά χωμάτινα σοκάκια, στους ανοικτούς προχειροφτιαγμένους υπονόμους, στα βουνά από σκουπίδια και στα άθλια κτήρια, χιλιάδες νέοι άνδρες από την Ινδία, το Πακιστάν, το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές και άλλες ασια-

τικές και αφρικανικές χώρες ζουν για να δουλεύουν ολημερίς στα φαραωνικά τεχνικά έργα και τις οικοδομικές κατασκευές.

Σχεδόν όλοι έφτασαν στο Ντουμπάι σταδιακά εδώ και πάνω από δεκαπέντε χρόνια, στρατολογημένοι από γραφεία εργασίας στις χώρες τους, πληρώνοντας τουλάχιστον δύο χιλιάδες δολάρια και αναγκασμένοι με τους πρώτους μισθούς πείνας να ξεπληρώσουν τους ατζέντηδες και τους δανειστές τους. Στα περισσότερα συμβόλαια που υπέγραφαν με κλειστά μάτια, παρακινημένοι από την πείνα και την ανέχεια, δεχόντουσαν να δουλεύουν σαν σκλάβοι, με ωράρια ογδόντα ωρών τουλάχιστον τη βδομάδα, μέρα και νύχτα, για οκτώ με δέκα δολάρια ημερήσια αμοιβή και αναγκασμένοι να μείνουν στον ίδιο εργοδότη το λιγότερο δύο χρόνια από την πρόσληψή τους. Χωρίς το δικό τους αίμα και τον ιδρώτα, στις σκαλωσιές των θεόρατων κτηρίων και κάτω από θερμοκρασίες πενήντα βαθμών Κελσίου, με τρομερή συχνότητα εργατικών θανάτων, τραυματισμών και ασθενειών, τίποτε δεν θα μπορούσε να χτιστεί στο εμιράτο που φιλοδοξούσε να γίνει παγκόσμιο κέντρο ακριβού τουρισμού και υπηρεσιών στην περιοχή του Κόλπου.

Το 2006 και το 2007 ήταν οι χρονιές που οι λιγοστές ειδήσεις των διεθνών ΜΜΕ από το εμιράτο άρχισαν να δείχνουν πως οι σιωπηλοί αυτοί σκλάβοι είχαν αρχίσει να οργίζονται και να αντιδρούν. Η διάψευση του ονείρου για μια αξιοπρεπή και καλά πληρωμένη δουλειά σε συνδυασμό με την πτώση του δολαρίου παρακίνησε αρκετούς να ξεσηκωθούν. Σε διάφορα εργοτάξια καταγράφηκαν απεργίες και συγκρούσεις, με κορυφαίες τις συγκρούσεις στη ζώνη του λιμανιού Jebel Ali τον Οκτώβρη του 2007 και τη μεγάλη απεργία σαράντα χιλιάδων εργατών, μαζί με αυτούς που έχτιζαν τον ουρανοξύστη Barj Dubai στα τέλη του ίδιου χρόνου. Σε απάντηση, δικαστήριο του εμιράτου αποφάσισε να απελάσει τους περισσότερους από τους πρωτεργάτες και να σκληρύνει τους ελέγχους και την αστυνομική καταπίεση στα έργα και γύρω από τους κοιτώνες στο Σοναπούρ.

Στις αρχές του Γενάρη εγκαινιάστηκε από τον σεϊχη Μοχάμαντ μπεν Ραχίντ αλ Μακτούμ ο ψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο, με επισημότητα και οργανωμένους πανηγυρισμούς. Πήρε το όνομα «Μπουρζ Χαλίφα», προς τιμήν του αρχηγού των Ενω-

μένων Εμιράτων, σεϊχη Χαλίφα μπεν Ζαγιέντ αλΝαχιάν, και αποτελεί πλέον το αρχιτεκτονικό καμάρι του εμιράτου. Χιλιάδες φωτογραφίες και βίντεο ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο με εικόνες του κτηρίου από το έδαφος αλλά και άλλες, με τη θέα που κόβει την ανάσα από το ύψος των οκτακοσίων και πλέον μέτρων που υψώνεται. Καμία όμως από τις κάμερες και τις φωτογραφικές μηχανές δεν αναζήτησε να αποτυπώσει το ταπεινό Σοναπούρ και τους νέους άνδρες εργάτες που έχτισαν με τα χέρια τους αυτή τη σύγχρονη πυραμίδα.

* Η στήλη επανήλθε σε ένα θέμα που είχε παρουσιάσει τον Απρίλιο του 2006, παρακινημένη από ένα κείμενο του Αρη Χατζηστεφάνου στο ένθετο κυριακάτικο περιοδικό της «Καθημερινής» στις 13 του περασμένου Δεκέμβρη όπου, εκτός των άλλων, περιέγραφε την απόγνωση των χιλιάδων εργατών που –ύστερα από το πρόσφατο οικονομικό κραχ στο εμιράτο- απολύονται μαζικά και αναγκάζονται να γυρίσουν στις πατρίδες τους. Για αυτήν τη σκοτεινή πλευρά του εμιράτου, εκπληκτικές είναι οι φωτογραφίες της Matilde Gattoni στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.matildegattoni.com/flash/lager/ sonapur.html.

Το βρώμικο μυστικό

Πρόεδρος ο Γιανουκόβιτς - οι πρωτοβουλίες στα χέρια

Με καταμετρημένο το

99,2% των ψηφοδελτίων, ο Γιανουκόβιτς και μαζί του η Ρωσία παίρνουν τη ρεβάνς, συγκεντρώνοντας το 48,76%, έναντι 45,66% της Τιμοσένκο. Ενα ποσοστό γύρω στο 5% έχει καταψηφίσει και τους δύο υποψήφιους. Το γεγονός αυτό πρακτικά σημαίνει πως ανοίγεται ένα νέο κεφάλαιο όχι μόνο για την Ουκρανία αλλά και για τις σχέσεις Ρωσίας–Δύσης.

Η κεντρική εκλογική επιτροπή αλλά και οι διεθνείς παρατηρητές έδωσαν το πράσινο φως. Ασήμαντες οι παρατυπίες, έγκυρο το αποτέλεσμα! Κάτι που δεν είχε γίνει παραδεκτό, ως γνωστόν, το 2005 και είχαμε τα γνωστά επακόλουθα με την «πορτοκαλί επανάσταση». Η Τιμοσένκο δείχνει να αμφισβητεί και πάλι το αποτέλεσμα, αλλά αυτή τη φορά φαίνεται να είναι απελπιστικά μόνη. Οι απειλές της για μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και δικαστική αμφισβήτηση του αποτελέσματος δεν φαίνεται να βρίσκουν αντίκρισμα ούτε στους οπαδούς και τα στελέχη του κόμματός της, με κίνδυνο να οδηγηθεί η ίδια σε ακόμη μεγαλύτερη πολιτική απομόνωση.

Η Τιμοσένκο φέρεται να έχει ήδη δώσει εντολή στους δικηγόρους της να προετοιμαστούν προκειμένου να προσβάλουν δικαστικώς το αποτέλεσμα των εκλογών, προτείνει μάλιστα και τρίτο γύρο ψηφοφορίας για την ανάδειξη του προέδρου της χώρας. Ομως, σύμφωνα με όσα αναφέρονται και από τον φιλικό προς αυτήν Τύπο, υποστηρικτές της Τιμοσένκο διαφωνούν μαζί της και της ζητούν να αναγνωρίσει την ήττα της, να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία της χώρας και να κινηθεί στην αντιπολίτευση.

Από την άλλη, ο νέος πρόεδρος της Ουκρανίας εμφανίζεται ενωτικός, όπως άλλωστε είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, και δήλωσε ότι προς το παρόν η Τιμοσένκο παραμένει πρωθυπουργός της χώρας, γεγονός που ενεργοποίησε σενάρια για παρασκηνιακές συνεννοήσεις οι οποίες θα επέτρεπαν ομαλή μετάβαση σε νέες βουλευτικές εκλογές και αποτροπή περαιτέρω όξυνσης της κατάστασης. Αλλωστε και προεκλογικά είχε προαναγγείλει το ενδεχόμενο συνεργασίας του με άλλους συνυποψηφίους του.

Εσωτερικά και εξωτερικά ορατά στοιχεία στήριξης της Τιμοσένκο δεν φαίνεται να υπάρχουν. Μάλλον το αντίθετο! Οι παρατηρητές από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) χαρακτήρισαν «εντυπωσιακή επίδειξη της δημοκρατίας» την εκλογική διαδικασία και κάλεσαν τους πολίτες της χώρας να διασφαλίσουν την ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας. Η ΕΕ εξέφρασε ικανοποίηση για τη θετική εκτίμηση του ΟΑΣΕ ως προς τη διεξαγωγή των εκλογών και τόνισε πως είναι έτοιμη να συνεργαστεί με το νέο πρόεδρο της Ουκρανίας. Οι πιέσεις να αναγνωρίσει την ήττα της η πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Γιούλια Τιμοσένκο, είναι δεδομένες πλέον. Οι Αμερικάνοι δεν μίλησαν ακόμα και εκκρεμεί και η δική τους τοποθέ- τηση για τις εξελίξεις αυτές!

Το ερώτημα ωστόσο είναι απλό: Θέλει πραγματικά η Τιμοσένκο να αμφισβητήσει τη νίκη του Γιανουκόβιτς, εξωθώντας τα πράγματα σε νέο κύκλο όξυνσης, ή απλώς διαμορφώνει κλίμα για να το αξιοποιήσει μελλοντικά και, ανάλογα με τις συνθήκες, στο νέο πολιτικό τοπίο που φαίνεται να διαμορφώνουν οι εξελίξεις στην Ουκρανία; Ο παλιός σύμμαχος της Τιμοσένκο και νυν άσπονδος εχθρός της, ο Γιούσενκο, είναι πολιτικά νεκρός και η Δύση στη φάση αυτή δεν φαίνεται να έχει την κατάλληλη απάντηση. Οπως φάνηκε ότι δεν είχε ουσιαστική απάντηση και στην αντεπίθεση διαρκείας που εξαπολύει η Ρωσία από τη στιγμή που η Δύση συνολικά επιχειρεί την ανατροπή του στάτους σε αυτή τη σημαντική, από στρατηγικής άποψης, χώρα της πρώην Σ.Ε.

Βέβαια το αποτέλεσμα ως ποσοστό δεν διαμορφώνει σαρωτική ήττα για την Τιμοσένκο (και εδώ ωστόσο δεν λείπουν οι κατηγορίες από την πλευρά του Γιανουκόβιτς για νοθεία στις δυτικές επαρχίες όπου είναι μεγάλη η επιρροή της Τιμοσένκο). Μπορεί, όπως παρατηρείται από κάποιες πλευρές, άνετα να αναφέρεται ότι εκφράζει σχεδόν τον μισό πληθυσμό της χώρας. Το κρίσιμο ζήτημα ωστόσο αφορά το από ποια σκοπιά και με τι στόχους θα το κάνει. Το ότι θα επιδιώξει να παραμείνει δυναμικά παρούσα στο νέο πολιτικό σκηνικό είναι βέβαιο, και μάλιστα έδειχνε να έχει προετοιμαστεί γι' αυτό, έχοντας μεταλλάξει πολλές από τις θέσεις της προς μια κατεύθυνση περισσότερο πραγματιστική όσο και φιλωρωσική. Αλλά και οι εμπειρίες των τελευταίων χρόνων (και ο τρόπος που κινήθηκε στα ταμπλό της εξουσίας το τελευταίο διάστημα) πρέπει να της δείχνουν με τρόπο αρκετά σαφή το πλαίσιο που μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί ως πολιτικά (αλλά και οικονομικά) ενεργός παράγοντας στη χώρα της. Και αυτό το πλαίσιο έχει άμεση σχέση με τα βασικά και στρατηγικά συμφέροντα της Ρωσίας. Μέχρι πού θα τραβήξει το σκοινί ή και ενδεχομένως μέχρι πού θα την εξωθήσουν οι αντίπαλοί της να το τραβήξει είναι ένα ζήτημα που μάλλον σύντομα θα φανεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, η αναζήτηση εξωτερικών ερεισμάτων και στη Δύση ίσως έχει στις σημερινές συνθήκες τον προφανή δρόμο της εξόδου από τη χώρα.

Οι Δυτικοί, ένα μέρος ή και οι όλοι μαζί, δεν είναι εύκολο πλέον να πάρουν πρωτοβουλίες χωρίς να σταθμίσουν με πολύ περισσότερη προσοχή τα νέα δεδομένα. Η ήττα, που σήμερα μπορεί να εκτιμάται σε σημεία, ενδέχεται κάτω από βεβιασμένες κινήσεις να μετατραπεί και σε... νοκ άουτ. Το ζήτημα δεν είναι ότι χάνουν την Ουκρανία, είναι ότι την ξανακερδίζει η Ρωσία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλες σχεδόν τις δημοκρατίες της πρώην ΣΕ! Και για ό,τι αυτό συνεπάγεται σε σχέση με την επανάκαμψη της Ρωσίας στο διεθνές επίπεδο με αξιώσεις αντίστοιχες της πάλαι ποτέ Σ.Ε.

Με ποιον ή ποιους τρόπους είναι κάτι που θα τεθεί στο άμεσο μέλλον. Ενδεχομένως με μια «νέα» κοινοπολιτεία. Για την οποία άρχισε ήδη να γίνεται λόγος - και προεκλογικά στην Ουκρανία είχε θιασώτες και υποψήφιους όπως ο Σεργκέι Τιγκίπκο. Οχι όμως καρικατούρα όπως η προηγούμενη. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ουκρανία φύσει και θέσει θα έχει, λογικά, σημαντικό ρόλο.

Ουκρανία

της Ρωσίας

συμμαχίες

νεται, είναι αποφασισμένο να αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γενικότερο κλίμα που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή. Η παραίτηση Λαφοντέν γίνεται αφορμή για μια σαρωτική αλλαγή στις ηγετικές θέσεις. Ακόμα και τη θέση του προέδρου θα τη μοιραστούν δύο νέα πρόσωπα. Η Ανατολικογερμανίδα Γκεζίνε Λετς και ο Δυτικογερμανός Κλάους Ερνστ. Ολα αυτά θα επικυρωθούν στο έκτακτο συνέδριο τον προσεχή Μάιο. Κάποιοι όμως πάνε και πιο μακριά. Μιλούν ακόμα και για τη συγχώνευση των δύο κομμάτων ή καλύτερα την επανάκαμψη της «κλασικής αριστεράς» στη «μητέρα σοσιαλδημοκρατία» έναν αιώνα σχεδόν μετά την αιματηρή διάσπαση του 1918! Αυτό βέβαια είναι κάτι που απ' όλους σχεδόν τους θιασώτες του θεωρείται μεγάλο και ανεκπλήρωτο όνειρο. Ακόμη και ο Λαφοντέν, που ήταν και είναι από τους βασικούς τροφοδότες αυτού του ονείρου, εκτιμά ότι «μάλλον δεν θα προλάβει να το ζήσει»! Ελπίζει, όμως, όπως και αρκετοί από τους συνερ-

Πολλά είναι τα παράδοξα, αντιφατικά και «ανεξήγητα» μιας πιθανής ελληνικής «χρεοκοπίας». Αντιφατικό είναι, για παράδειγμα, ότι σχετικά εύκολα οι μέχρι πρότινος «δύσκολες» αγορές δάνεισαν τη χώρα και μάλιστα «προσφέρθηκαν» με περισσή προθυμία να δανείσουν και άλλα 25 δισ. πέραν των 8 που αρχικά έδωσαν για τα επόμενα πέντε χρόνια, σε μια οικονομία που θα κατέρρεε τους επόμενους μήνες!

Ερωτηματικά πολλά γεννά, στο απόγειο των εκτιμήσεων για την «ελληνική χρεοκοπία», το όχι και τόσο μεγάλο επιτόκιο των ασφάλιστρων έναντι κινδύνου για τα ελληνικά ομόλογα, που κυμάνθηκε στο 6,1%, αυξήθηκε δηλαδή κάτι λιγότερο από 1% σε σχέση με τον αντίστοιχο περυσινό δανεισμό. Υποτίθεται τότε ακόμα δεν είχε «αποκαλυφθεί» το... μέγεθος του ελλείμματος.

Επίσης εύλογες απορίες δημιουργούνται όταν, σύμφωνα με δημοσιεύματα (όχι πάντως της «Π.Σ.»!), ο διαγκωνισμός των χρηματαγορών για τη δανειοδότηση της χώρας αλλά και το τεράστιο ράλι γύρω από τα περιθώρια διακύμανσης των επιτοκίων (spread) αφορά μόνο το 2% του εξωτερικού χρέους σε μια οικονομία που δεν καταλαμβάνει καλά καλά ούτε το 3% της ευρωζώνης!!! Το υπόλοιπο 98% πόσα... κιλά αέρας είναι; Εν κατακλείδι, πού να εντάξουμε τη δήλωση του υπεύθυνου σύνταξης του βρετανικού «Economist» ο οποίος, ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωσε ότι το πραγματικό πρόβλημα για την οικονομική συνοχή της ευρωζώνης είναι η Ισπανία η οποία ως πρώην αποικιοκρατική δύναμη και ως γέφυρα προς τη Λατινική Αμερική δεν είναι τόσο υπάκουη στις υποδείξεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου όσο η Ελλάδα;

Εξάλλου, μεγαλύτερη απορία σε σχέση με τα παραπάνω προκαλεί η ευθυγράμμιση εξωτερικών και εσωτερικών αναλυτών ή «αναλυτών» στην κατεύθυνση ότι τώρα το πρόβλημα της ευρωζώνης δεν είναι μόνο η Ελλάδα ή είναι πολύ λίγο η Ελλάδα. «Αναλυτών», βέβαια, και δημοσιογράφων που πριν από μια βδομάδα έλεγαν τα εντελώς αντίθετα. Δεν ξέρει συνεπώς κανείς τι να πιστέψει και ποιον.

Ηταν ή δεν ήταν πιθανή η περίπτωση μιας ελληνικής χρεοκοπίας και σε ποιο βαθμό; Και πόσο ευσταθεί στο ορατό μέλλον μια τέτοια απειλή; Η στήλη προχωρεί στη συμπύκνωση όσων έχουν αναφερθεί στα δύο τελευταία φύλλα για το ζήτημα του παγκόσμιου (κυβερνητικού) χρέους.

Αρθρον πρώτο, συνυπογράφει τις δηλώσεις του Στίγκλιτς ότι «στις περισσότερες περιπτώσεις οι εθνικές κυβερνήσεις, όπως στις ΗΠΑ, αύξησαν το χρέος τους για να σώσουν τις τράπεζες» και αυτό θα το πληρώσει ο συντελεστής της πραγματικής οικονομίας που μπορεί να παράγει αξία. Δηλαδή οι εργαζόμενοι. Σε όλες τις χώρες και όλα τα μήκη.

Αρθρον δεύτερο, εκδηλώνεται ένας παγκόσμιος ανταγωνισμός για το πώς θα εξασφαλιστεί η ροή κεφαλαίων. Αυτός είναι ο όρος κλειδί που μας οδηγεί σε κάποιες εξηγήσεις και διασαφήσεις.

Δηλαδή ποιος θα πληρωθεί πιο γρήγορα, ανάμεσα στ' άλλα, από τους «χρεώστες» που ανήκουν σε σφαίρες επιρροής και οικονομικές ζώνες κάθε είδους.

Ο διαγκωνισμός αυτός προφανώς αφορά και «περνά» στα νομίσματα και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Το δολάριο «καλείται» να καλύψει με πραγματική αξία τις τεράστιες νομισματοκοπίες στις οποίες προέβη η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ερχεται συνεπώς σε αντιπαράθεση με το ευρώ το οποίο αντίστοιχα «καλείται» να θυσιάσει λίγη από την τεράστια αξιακή αποθεματικότητα που έχει κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια της συνεχούς πτώσης του δολαρίου. Πολύ περισσότερο αφού δεν αποτελεί νόμισμα στην κυριολεξία και δεν έχουν τυπωθεί μαζικά πληθωριστικά ευρώ, όπως έκανε η (ενιαία εθνικά) Αμερική του Ομπάμα.

Οπωσδήποτε οι χρηματαγορές έχουν

–κατά πλειοψηφία- υπερατλαντική ιθαγένεια και υποβοηθούν τη διαδικασία ροής κεφαλαίων προς την Αμερική (αντίστοιχη «πίεση» εξασκείται, π.χ., και στην κινέζικη πλευρά για πιο ευέλικτες συναλλαγματικές ισοτιμίες). Κάτι τέτοιο όμως απέχει αρκετά ακόμη από τα σενάρια που γράφονται για «μαζική επίθεση στο ευρώ και την ευρωζώνη» με στόχο την κατάρρευσή της. Ακόμα και τώρα η αντιστοιχία ευρώ-δολαρίου είναι αρκετά υψηλή (κοντά στο 1,3).

Σίγουρα οι νομισματικές αντιπαραθέ- σεις εντάσσονται (σχεδόν... αυτόματα) στον οικονομικό πόλεμο ΗΠΑ-ΕΕ. Πόλεμο που τροφοδοτείται από το πολιτικό μπλοκάρισμα και την όξυνση που παρατηρείται τελευταία μεταξύ τους και ανάμεσα σε όλους τους ιμπεριαλιστές (άρνηση Ευρωπαίων να στείλουν στρατιώτες στο Αφγανιστάν, μη παρουσία Ομπάμα στη συνάντηση ΗΠΑ-ΕΕ, εξοπλισμός της Ταϊβάν, απειλές της Κίνας για τα στενά του Ορμούζ κ.λπ.). Ομως τον τόνο στις απειλές χρεοκοπίας τον δίνουν βασικά οι κινήσεις των... κερδοσκοπικών κεφαλαίων και όχι η πολιτική και γεωστρατηγική αντιπαράθεση.

Με χτυπητή εξαίρεση ίσως τη Βρετανία, τον λεγόμενο αγγλοσαξονικό άξονα που αντιπροσωπεύει συναλλαγματικά ως ζώνη εννέα κράτη και έχει τις δικές της ιδιαίτερες στοχεύσεις εντός και εκτός της ευρωζώνης. Διόλου τυχαία δεν είναι η ιδιαίτερα λυσσασμένη –και εναντίον της χώρας μας- επίθεση του βρετανικού Τύπου και των βρετανικών οίκων αξιολόγησης στην ευρωζώνη και στο ευρώ ακόμα και όταν αμερικάνικων συμφερόντων χρηματοπιστωτικοί οίκοι δεν είχαν ενιαία γραμμή απέναντι στην πιθανότητα «ελληνικής χρεοκοπίας». Εξάλλου οι ίδιες οι ΗΠΑ ως εθνικός ιμπεριαλιστικός σχηματισμός δεν υποφέρουν λιγότερο

από τους κερδοσκόπους. Ηδη ο συλλογικός καπιταλιστής, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, διά στόματος Ομπάμα, επιχειρεί τις πρώτες σοβαρές προσπάθειες να θέσει κανόνες, περιορισμούς και επιστροφές οικονομικής βοήθειας στα αποχαλινωμένα χρηματοπιστωτικά funds και στις τράπεζες.

Ιδιαίτερη επίπτωση στα σενάρια ελληνικής χρεοκοπίας έπαιξε η στάση της ΕΕ και ιδιαίτερα των Γερμανών. Η Γερμανία, βασικός πιστωτής της χώρας μαζί με τη Γαλλία, έπαιξε τον πιο σημαντικό αρνητικό ρόλο προκειμένου να αποτραπεί μια ενιαία επιχείρηση στήριξης της Ελλάδας εντός της ΕΕ.

Δεν πρόκειται για το ύψος της «διάσωσης». Οπως έγραψε ο Δελαστίκ στο «Εθνος», «οι γερμανικές τράπεζες έχουν δανείσει στην Ευρώπη 2,2 τρισεκατομμύρια ευρώ συνολικά. Από αυτά, μόλις 37 δισεκατομμύρια στην Ελλάδα, ποσοστό... 1,8%, ενώ έχουν δανείσει 183 δισ. στην Ιρλανδία, 237 δισ. στην Ισπανία, 202 δισ. στην Ιταλία κ.λπ. Καθόλου δύσκολο δεν θα τους ήταν λοιπόν να δώσουν άλλα 46 δισ. στην υποτιθέμενα "απειλούμενη με χρεοκοπία" Ελλάδα για να σώσουν και αυτήν και το ευρώ».

Ομως εκεί η Γερμανία είχε συγκεκριμένα συμφέροντα, όπως και στην περίπτωση της «διάσωσης» της Λετονίας, χώρας που θέλει να εντάξει στην ιδιαίτερη γερμανική οικονομική ζώνη επέ- κτασης. Πρόκειται για τους όρους της όποιας διάσωσης όταν και όπως αυτή εκδηλωθεί. Που, απ' ότι δείχνουν τα πράγματα, αρχίζει να εκδηλώνεται καθώς απειλείται η ίδια η συνοχή και υπόσταση της ευρωζώνης, άρα και του ηγεμονικού ρόλου της Γερμανίας μέσα στην ΕΕ.

Και εδώ απαντάμε και στο ερώτημα πόσο υπαρκτός είναι ο κίνδυνος μιας αδυναμίας άντλησης δανεισμού, κρίσης ρευστότητας και μη εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, δηλαδή χρεοκοπίας, για τη χώρα; Το ότι τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, μαχόμενα να εξασφαλίσουν όλο και πιο έντονη ροή κεφαλαίων, έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να «παίζουν» με τα νομίσματα, διατηρώντας τη βασική σπεκουλαδόρικη αρχή «αγοράζω φτηνά, πουλώ ακριβά» ή «πουλάω σήμερα φτηνά για να αγοράσω μεθαύριο ακριβά και να ξαναπουλήσω», είναι κάτι που δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Επίσης είναι σίγουρο ότι τροφοδοτούν και ανατροφοδοτούν τις καταστροφολογικές υπερβολές.

Σ' αυτόν τον κυκεώνα, όπου ακόμη και η... Μέκκα του καπιταλισμού αδυνατεί ακόμα να θέσει κάποιους όρους ή μόλις τώρα δειλά το επιχειρεί, είναι πολύ πιθανοί οι εκτροχιασμοί. Θυμίζουμε την

περίπτωση της εκτόξευσης της αγγλικής λίρας από το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα το 1992, το ρόλο του Σόρος κ.λπ.

Η μέριμνα για να μην εξαντληθούν εντελώς τα... υποζύγια ώστε να μπορούν να τα φορτώνουν και να τ' αρμέ- γουν υπάρχει πιθανότητα να υπερκεραστεί από την τάση για αυξημένη κερδοφορία κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Για γρήγορες «αρπαχτές», επί το λαϊκότερο. Πολύ περισσότερο όταν η τάση αυτή συνδυάζεται με υπαρκτές διαπιστώσεις και φοβικά σύνδρομα για μια πιθανή κατάρρευση της αγοράς ομολόγων. Και τότε τα υποζύγια είναι δυνατό να καταρρεύσουν από την πίεση, ειδικά όταν βρίσκονται στον αδύναμο κρίκο. Ηδη η αυτοκαταστροφική μανία για υπερκέρδη και τα παιχνίδια με τα νομίσματα έχουν βουλιάξει τα χρηματιστήρια.

Σε αυτή τη μέγγενη είναι περισσότερο πρεσαρισμένη και υποθηκευμένη η χώρα και λιγότερο σε μια αντιπαράθεση και πολιτική στόχευση για την υπονόμευση του ευρώ και διάλυση της ευρωζώνης, που εκφράζεται με κινήσεις στη σφαίρα της οικονομίας. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε κινήσεις «άλλου» - λιγότερου οικονομικού- χαρακτήρα που εύκολα θα γίνονταν «αντιληπτές». Και φυσικά οδύνες πολύ μεγαλύτερες για το λαό της από την -ήδη επώδυνη- εξαθλίωση στο όνομα της κρίσης και της χρεοκοπίας.

Οχι βέβαια πως η πίεση αυτή δεν μπορεί να αξιοποιηθεί στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό και στην αντιπαράθεση. Ακόμα και ως «τεστάρισμα» αντιδράσεων. Ετσι κι αλλιώς, η αναδιάταξη δυνάμεων δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν φτάσουν κάποιες αντιπαραθέσεις στα άκρα. Οι κερδοσκόποι δεν είναι όμως το κατάλληλο (και το πλέον) ελεγχόμενο όργανο για μια τέτοια «δουλειά».

Σημείωση: ΟΟΙΚΟΝΟΚΟΣΜΟΣ ασχολείται βέβαια με τα θέματα παγκόσμιας οικονομίας όμως κάνει στο παρόν φύλλο μια εξαίρεση αφού το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα και χρέος έχουν ...αναβαθμιστεί σε θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Κάτι τέτοιο επηρεάζει και το σύνηθες μέγεθος της στήλης.

Οι Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις που δραστηριοποιούνται στις γειτονιές της Αθήνας, σε μια προσπάθεια να ανοίξει η συζήτηση για το σχέδιο «Καλλικράτης», να κατατεθούν απόψεις και προβληματισμοί και να αρχίσουν να εξετάζονται τρόποι αντίδρασης από τη μεριά του λαού, ήδη συμμετέχουν, αλλά και θα επιδιώξουν και να προωθήσουν αντίστοιχες ανοιχτές συσκέψεις και συζητήσεις.

Με βασική αιχμή την εναντίωση στο σχέδιο και την προσπάθεια για ανάπτυξη λαϊκών αντιστάσεων για την ανατροπή του, κινούνται πάνω στους άξονες του πλαισίου που δημοσιεύουμε.

Πλαίσιο των Λαϊκών Αγωνιστικών Κινήσεων για το σχέδιο «Καλλικράτης»

Προβληματισμοί ενόψει της 7ης Συνδιάσκεψης

Τ

ο κείμενο αυτό αποτελεί προϊόν σκέψεων ατάκτως ερριμμένων και δεν αποτελεί ολοκληρωμένη τοποθέτηση πάνω σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα και γι’ αυτό είναι και λίγο μπερδεμένο. Απολογούμαι, αλλά δε γίνεται (ή έστω δε μπορώ) να κάνω διαφορετικά. Περιέχει τους προβληματισμούς και τα κενά μου ως προς την αριστερά, κενά τα οποία θεωρώ πως είναι σημαντικά, πως αφορούν κι άλλους εντός κι εκτός και πως οφείλουμε να τα απαντήσουμε στο βαθμό που μας αναλογεί.

Μέσα Μαρτίου κλείνει ο κύκλος προς την 7η Συνδιάσκεψη. Άνοιξε όμως αυτός ο κύκλος για να κλείσει; Το ζήτημα της Αριστεράς από μόνο του είναι τόσο μεγάλο που όχι το ΚΚΕ(μ-λ) ούτε το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα δεν πιστεύω πως μπορεί να το πιάσει ολόπλευρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην επικεντρώνουν τα κείμενα σε μια αναλυτική παρουσίαση κάποιων πτυχών έστω. Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα ανεπάρκειας σε σχέση π.χ. με τα κείμενα της προηγούμενης συνδιάσκεψης, όπου πιάστηκαν, όσο αναλυτικά μας επέτρεπαν οι δυνατότητές μας η εσωτερική και η διεθνής κατάσταση π.χ. Το θέμα της Αριστεράς, όπως μπήκε, ήταν εντέλει πολύ μεγάλο για να το πιάσουμε. Το θέμα του διαλόγου είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτικό απ’ ό,τι στην προηγούμενη συνδιάσκεψη. Αυτό προσωπικά μου γεννάει ένα μεγάλο ερωτηματικό. Οι σύντροφοι δεν νοιώθουν την ανάγκη να πουν τίποτα; Η δράση τους είναι ικανοποιητική; Παράγει αποτελέσματα; Ή, ακόμη κι αν παράγει, σε αντίθεση με άλλους τομείς δράσης της οργάνωσης, δεν θέλουν να μοιραστούν το γιατί; Δεν υπάρχει προβληματισμός για το πού και πώς (θα) πάμε (μπροστά); Για το στιλ δουλειάς μας, για την ανταπόκριση ή μη του κόσμου στη δράση μας; Δεν βλέπει κανείς π.χ. ότι οι εισηγήσεις σε εκδηλώσεις που κρατάνε μια ώρα (και λίγο λέω) κουράζουν τον κόσμο και την κάνει για το φουαγέ, πως τα υλικά μας είναι απωθητικά πολλές φορές για τη νεολαία; Και μιλάω για τα υλικά που προορίζονται για τη νεολαία. Πως πολλές φορές δεν εξειδικεύουμε τη γραμμή και γενικολογούμε, και άλλα πολλά;

Τι είναι αυτή η ρημάδα η Αριστερά και γιατί να την πιστέψει κάποιος σήμερα; Όταν ήμουν μικρός νόμιζα πως κομμουνισμός ήταν η ΕΣΣΔ και κομμουνιστής ο Γκορμπατσόφ. Και καλά εγώ, ήμουν μικρός, αλλά αυτό ήταν το όραμα κάποιων, αυτό ήταν το όραμα που παρουσίαζε ο ρεβιζιονισμός. Σήμερα κι αυτό ακόμη έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ποιο είναι το όραμά μας; Για τι αγωνιζόμαστε; Για να μην γίνουν τα πράγματα χειρότερα; Για να γίνουν καλύτερα; Για να χτίσουμε μια κοινωνία άλλη; Γιατί δεν το προτάσσουμε αυτό; Και δε εννοώ με αηδίες προγράμματα του τύπου πώς θα είναι το αποχετευτικό σύστημα στο σοσιαλισμό. Ορθά φωνάζουμε ολοένα και περισσότερο «το μέλλον μας είναι η επανάσταση και ο σοσιαλισμός», αλλά πρέπει να προβάλλουμε περισσότερο το ζήτημα της διεξόδου κι αυτό δεν θα γίνει, αν δεν δούμε το ζήτημα της ιστορίας του κινήματός μας ακόμη πιο σοβαρά.

Το ζήτημα της Αριστεράς είναι επίσης ζήτημα αναμέ- τρησης και με το παρελθόν. Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση (κυρίως), το ζήτημα της αντιρεβιζιονιστικής πάλης, τα όρια που την οδήγησαν στο τέλμα τη δεκαετία του ’80 (και λίγο νωρίτερα). Η ευκολία που κάποιοι ξυπνούσαν τη μια μέρα με το πορτρέτο του Μάο για να το αποκαθηλώσουν μαζί και την Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση και να κρατήσουν μόνο τον Χότζα. Μαρξισμός-λενινισμός ή μαοϊσμός και γιατί; Μας αποκαλούν σταλινικούς, μαοϊκούς, χοτζικούς, ζαχαριαδικούς και γενικά –ικούς και πολλές φορές κάποια απ’ αυτά τα αποδεχόμαστε. Είναι όμως έτσι; Και αν όχι, γιατί δεν είναι; Η αποτίμηση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας, της γραμμής και της τακτικής του ΚΚΕ, και πριν το 1956, πρέπει να γίνει με βάση και τα νέα δεδομένα που έχουμε σήμερα και που δεν υπήρχαν, όταν γράφτηκαν αντίστοιχα κείμενα πριν 20 και 30 χρόνια.

Όλα αυτά είναι θέματα που πιάστηκαν παρεμπιπτόντως ή σε κάποιον βαθμό τόσο από το τωρινό όσο και από το παλιό ΚΚΕ(μ-λ). Ακόμη, βέβαια, και πτυχές τους που πιάστηκαν, απουσία αρχείου της οργάνωσης (θέμα για το οποίο υπήρξε τοποθέτηση στο διάλογο ενόψει 6ης Συνδιάσκεψης η οποία πρέπει να υλοποιηθεί) και άρα συγκέντρωσής του, τα καθιστά άγνωστα για την πλειοψηφία της οργάνωσης και, προσθέτως, δυσχεραίνουν το έργο συντρόφων. Π.χ., τα κείμενα του 9ου συνεδρίου του ΚΚ Κίνας - που τόσο έψαξε ο σύντροφος Β. Σαμαράς, όταν έγραφε την Αριστερά, σύμφωνα με σημείωσή του στο βιβλίοείχαν εκδοθεί το 1969 από τις εκδόσεις Λαϊκός Δρόμος και υπάρχουν σε... προσωπικά αρχεία συντρόφων. Αυτά δεν είναι ζητήματα ιστορικού και μόνο ενδιαφέροντος. Το γιατί πρέπει να δούμε αυτά τα θέματα είναι τουλάχιστον αυτονόητο. ‘Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει’, λέει και ο τίτλος ενός βιβλίου των εκδόσεων Προλεταριακή Σημαία. Το γεγονός πως δεν τα είδαμε ενόψει συνδιάσκεψης (κάποια σημεία έπιασε, βέβαια, το κείμενο του σ. Γρηγόρη Κωνσταντόπουλου, Αντίθεση τ. 3) είναι μείον μας. Αυτά είναι κάποια από τα ζητήματα που θεωρώ πως πρέπει να θίξει η οργάνωση, στο βαθμό που της αναλογεί. Σύντροφοι, η συζήτηση για το ζήτημα της Αριστεράς δεν κλείνει, ακόμη δεν έχει ανοίξει.

Χρίστος Μάης Ουτρέχτη

διάλογος...διάλογος...διάλογος...διάλογος...διάλογος...διάλογος...διάλογος...διάλογος...

Φτωχομεσαίοι αγρότες:

Ο αγώνας συνεχίζει να είναι μονόδρομος

Σχεδόν έναν ολόκληρο μήνα έκλεισαν οι κινητοποιήσεις της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Οταν θα κυκλοφορεί αυτό το φύλλο της ΠΣ αναμένεται να έχουν αποσυρθεί και τα τελευταία αγροτικά μπλόκα. Στον έναν αυτό μήνα οι αγρότες έδωσαν ένα δίκαιο αλλά και άνισο αγώνα.

Ηταν δίκαιος ο αγώνας τους γιατί γινόταν για την επιβίωσή τους, για να ‘χουν μέλλον αυτοί και τα παιδιά τους στα χωριά τους και στα χωράφια τους. Ηταν αγώνας ενάντια στο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Αγώνας που, αντικειμενικά, στρέφονταν ενάντια στην ΚΑΠ και στην ΕΕ.

Ηταν όμως και ένας αγώνας άνισος. Γιατί οι αγρότες δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο την αδιαλλαξία της κυβέρνησης. Είχαν να αντιμετωπίσουν τη μαύρη προπαγάνδα των ΜΜΕ, τους εισαγγελείς του Χρυσοχοΐδη, τις βρισιές του Πάγκαλου και της Μπατζελή, τις μηνύσεις του Μίχαλου και του Μάνου, τις απειλές του Μπαρόζο και του Μπορίσοφ. Και, κυρίως, είχαν να αντιμετωπίσουν τη «δημοσιονομική τρομοκρατία», την τρομοκρατία του «χρέους», των «ελλειμμάτων», των «spread», της «πτώχευσης»… Μια ιδεολογική τρομοκρατία που κορυφώθηκε με το διάγγελμα Παπανδρέου και στην οποία «βασιλικότεροι του βασιλέ- ως» συναινούσαν και σιγοντάριζαν και ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέ- ρης. Ολα, λοιπόν, τα κέντρα του συστήματος, αυτοί που στηρίζουν την πολιτική της υποτέλειας, την πολιτική της εξάρτησης από την ΕΕ, την πολιτική που εκποιεί το λαό και τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα βρέθηκαν απέναντι στους αγρότες.

Ηταν άνισος, όμως, ο αγώνας και με βάση το επίπεδο συγκρότησης του αγροτικού και γενικότερα του λαϊκού κινήματος. Αυτό που μέτρησε, δηλαδή, πρώτο και πάνω απ’ όλα, ήταν οι ίδιες οι αδυναμίες του κινήματος. Το αγροτικό μέτωπο παρουσιάστηκε διασπασμένο, με διαφορετικά αιτήματα, με τρία και τέσσερα «συντονιστικά», με διαλυμένα τα συνδικαλιστικά-διεκδικητικά του όργανα (αγροτικοί σύλλογοι), χωρίς μαζικές διαδικασίες, με ξεπουλημένες τις τριτοβάθμιες ηγεσίες

(ΠΑΣΕΓΕΣ-ΓΕΣΑΣΕΣΥΔΑΣΕ), με γνωστούς αγροτοπατέρες να ‘χουν το πάνω χέρι… Μόνοι τους, λοιπόν, οι αγρότες, με αρνητικούς συσχετισμούς, χωρίς να ανοιχτεί το ζήτημα πλατιά στα αστικά κέντρα και χωρίς να εκφραστεί έμπρακτα και μαζικά η λαϊκή συμπαράσταση, έδωσαν τον αγώνα τους. Και φάνηκε καθαρά αυτό το μήνα ότι ο αγώνας της αγροτιάς αφορούσε όλους τους εργαζόμενους, δίνονταν για λογαριασμό όλου του λαού.

Τα αγροτικά μπλόκα ξεπέρασαν τα πλαίσια μιας στενής, αγροτικής και μόνο, κινητοποίησης. Ηταν μια αντιπαράθεση συνολικά με την πολιτική ΕΕ και κυβέρνησης και ειδικότερα με το αντιλαϊκό «Πρόγραμμα Σταθερότητας». Μια υποχώρηση της κυβέρνησης στο βασικό οικονομικό αίτημα των αγροτών (αναπλήρωση εισοδήματος) θα τίναζε στον αέρα την πολιτική της, θα σήμανε τη συνολικότερη ανατροπή του «Προγράμματος Σταθερότητας». Γι’ αυτό και η κυβέρνηση δήλωνε ότι «δεν συζητάει» τα οικονομικά αιτήματα. Γι’ αυτό και από τα «πράσινα» μπλόκα προτάσσονταν τα «θεσμικά» αιτήματα. Γι’ αυτό και οι αγρότες δέχτηκαν το μένος όλων των κέντρων του συστήματος. Γι’ αυτό και οι αγρότες είχαν την πλατιά

υποστήριξη των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων.

Ασχετα από την κατάληξη των κινητοποιήσεων, το μέγα πρόβλημα για το σύστημα και την κυβέρνησή του ήταν -και είναι- ότι μόλις 3 μήνες μετά τις εκλογές είχαμε μια από τις μεγαλύτερες αγροτικές κινητοποιήσεις των τελευταίων χρόνων. Μια κινητοποίηση που αγκάλιασε όλη την Ελλάδα και όχι π.χ. μόνο τη Θεσσαλία όπως παλιότερα. Μια κινητοποίηση στην οποία, σε μεγάλο μέρος, συμμετείχαν και ψηφοφόροι και στελέχη του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο της αντιπολίτευσης. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις ράγισαν το κλίμα της συναίνεσης και της «εθνικής ομοψυχίας» που –εν μέσω κρίσης– προσπαθεί να επιβάλει το σύστημα και η κυβέρνησή του. Ανέδειξαν τη μικρή συναίνεση που έχει η νέα κυβέρνηση. Ανέδειξαν ότι στους αγρότες (όπως και γενικότερα στο λαό) υπάρχουν οι λιγότερες αυταπάτες από ποτέ για το ΠΑΣΟΚ. Ανέδειξαν ότι ο ελληνικός λαός, αν και ψήφισε ΠΑΣΟΚ (περισσότερο ως αντίδραση στην προεκλογική τρομοκρατία των μέτρων Καραμανλή και λιγότερο επειδή πείστηκε από τις προεκλογικές υποσχέσεις του Παπανδρέ- ου) δεν έχει αυταπάτες, ούτε έδωσε λευκή επιταγή στη νέα κυβέρνηση. Αυτό ήταν το σημαντικότερο πολιτικό μήνυμα των αγροτικών μπλόκων. Και σ’ αυτό το επίπεδο μπορούμε ήδη να μιλάμε για την πρώτη ήττα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Η αριστερά έδειξε να υποτιμά τις αγροτικές κινητοποιήσεις, να τις υποβαθμίζει, να μην τις βλέπει ως δική της υπόθεση. Βγήκαν, βέβαια, οι εθιμοτυπικές ανακοινώσεις των κομμάτων, Παπαρήγα και Τσίπρας επισκέφτηκαν τα μπλόκα, έγιναν δηλώσεις συμπαράστασης προς τα ΜΜΕ, γράφτηκαν άρθρα στα κομματικά έντυπα, το αγροτικό συζητήθηκε και στη Βουλή… ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ θα νιώθουν ικανοποιημέ- νοι ότι έπραξαν το καθήκον τους. Εχουμε τη γνώμη ότι αυτοί που δεν

είναι καθόλου ικανοποιημένοι από τη στάση της αριστεράς είναι οι αγρότες. Και αναφερόμαστε στο σύνολο της αριστεράς, «επίσημης» και «ανεπίσημης», «κοινοβουλευτικής» και «εξωκοινοβουλευτικής», «συστημικής» και «ριζοσπαστικής». Η αριστερά δεν ανέδειξε όπως θα

‘πρεπε και όπως θα μπορούσε την πολιτική διάσταση των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δεν σύνδεσε τον αγροτικό ξεσηκωμό με την πάλη ενάντια στο «Πρόγραμμα Σταθερότητας». Δεν άνοιξε πλατιά στο λαό το ζήτημα της αλληλεγγύης στα μπλόκα των αγροτών. Εδωσε, έτσι, περιθώρια κινήσεων στην κυβέρνηση και άνοιξε έδαφος στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Η κυβέρνηση δεν ικανοποίησε κανένα από τα βασικά αιτήματα της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Είναι, όμως, λάθος να συμπεράνουμε ότι ξεμπέρδεψε με τους αγρότες. Τα προβλήματα που έβγαλαν τα τρακτέρ στα μπλόκα και συνεχίζουν να υπάρχουν και περισσότερα θα γίνουν και παραπέρα θα οξυνθούν στο επόμενο διάστημα. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης, με την ολομέ- τωπη επίθεση του συστήματος σε εισόδημα και δικαιώματα λαού και εργαζόμενων. Η οργή και η αγανάκτηση που συσσωρεύεται στον αγροτόκοσμο πολύ γρήγορα θα ξεσπάσει ξανά. Ο δρόμος του αγώνα εξακολουθεί να είναι μονόδρομος για τη φτωχομεσαία αγροτιά.

ρούς» κύκλους μετά τις εκλογές του 2007, τώρα, μετά τις εκλογές του 2009 και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, το κλίμα φαίνεται πολύ διαφορετικό. Τόσο στους χώρους και στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ όσο και στους χώρους της μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ κυριαρχούσαν αυταπάτες και φαντασιώσεις για το ότι η ώρα της Αριστεράς, επιτέλους, ερχόταν. Με όχημα διάφορα «ενωτικά» εγχειρήματα, κόντρα στους «μοναχικούς δρόμους» και την «κομματοκεντρική» ανάπτυξη, τόσο οι χώροι του ΣΥΡΙΖΑ όσο και αυτοί της μετέπειτα ΑΝΤΑΡΣΥΑ «έταζαν» προς κάθε κατεύθυνση ότι υπάρχει «σχέδιο» αντιμετώπισης των αδιεξόδων και της χρεοκοπίας της Αριστεράς. Κυρίως οι χώροι του ΣΥΡΙΖΑ, κυριολεκτικά απογειωμένοι με τον Τσίπρα στο τιμόνι και τον Αλαβάνο στην πυξίδα, έφτασαν να ονειρεύονται μέχρι και κυβερνητικές ευθύνες με κινηματική στήριξη!

Οι πρώτες σφαλιάρες ήρθαν ένα χρόνο μετά, το Δεκέμβρη του 2008, για να έρθει το «τέλος» των αυταπατών το φθινόπωρο του 2009, όπου το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ κινδύνεψε και κινδυνεύει να τιναχθεί κυριολεκτικά στον αέρα. Με τις διαφορετικότητες, βέβαια, το εγχείρημα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που υποτίθεται θα αντλούσε τη δυναμική που χρειαζόταν μετά το Δεκέμβρη του 2008, και παρά το αξιοπρεπές εκλογικό της αποτέλεσμα, δεν πείθει πρώτα και κύρια τις ίδιες της τις συνιστώσες, πόσω μάλλον τους γύρω.

Ακολουθεί και αυτή, παρά τα κατά καιρούς παχιά λόγια, μια πορεία αδυναμίας παρέμβασης στις εξελίξεις και στο κίνημα και η προσμονή νέων εκλογικών καταγραφών δεν σαγηνεύει πια τόσο όσο παλιότερα, ούτε προβάλλει σαν η διέξοδος που, υποτίθεται, θα συσπειρώσει αγωνιστές και θα δώσει την πολυπόθητη δυναμική.

Οι πρόσφατες εξελίξεις, η σκλήρυνση της επίθεσης, η συσπείρωση (έστω προσωρινή, υπό τον μανδύα της συναίνεσης) των βασικών μερίδων της μεγαλοαστικής τάξης απέναντι στα καινούρια δεδομένα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πιέσεων, η φαινομενική «παντοδυναμία» του ΠΑΣΟΚ τροποποίησαν δεδομένα και κυρίως ανέδειξαν για πολλοστή φορά και ίσως πιο έντονα τα πολλά αδιέξοδα που βιώνει η Αριστερά. Ανέδειξαν ξανά μια γενικευμένη αδυναμία και βαθιά δομική ανεπάρκεια της υπαρκτής Αριστεράς σ’ όλες της τις τάσεις.

Κυρίως ανέδειξαν σαφή σημάδια χρεοκοπίας των τάσεων εκείνων που επένδυσαν πολλά σε λογικές «πόλων» και «ενότητας» σαν το φάρμακο διά πάσαν νόσον, χωρίς φυσικά και σε καμία περίπτωση να είναι σε θέση να γεμίσουν τα κενά οι λογικές και πρακτικές τύπου ΚΚΕ ή τύπου ΠΑΜΕ, το οποίο βέβαια ωφελήθηκε προσωρινά από το ξεφούσκωμα των εγχειρημάτων τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς λοιπόν μπορεί να χαρακτηριστεί μια τέτοια εξέλιξη που σηματοδοτεί έτσι κι αλλιώς ένα μεγάλο στρίμωγμα για την Αριστερά και όχι μόνο την κυρίαρχη; Είναι αρκετά σύνθετη η κατάσταση για να χαρακτηριστεί με μια μονοκοντυλιά. Από μια άποψη, είναι αρνητικό να διαψεύδονται ελπίδες και προσδοκίες, άσχετα αν με πιο ψύχραιμες εκτιμήσεις δεν θα ήταν και τόσο δικαιολογημένες.

Από μια άλλη πλευρά, μια τέτοια εξέ- λιξη έχει θετικά χαρακτηριστικά διότι, έστω και με αρνητικούς συσχετισμούς, φέρνει τους αγωνιστές στην ανάγκη να αναζητήσουν λύσεις και προοπτικές έξω από την ευκολία, στη βάση του προβλήματος, που δεν είναι άλλο από την εξέλιξη και τη συμμετοχή στην ταξική πάλη που θα δώσει τις απαντήσεις και τη διέ- ξοδο.

Ο προσανατολισμός της σύνδεσης με το κίνημα, της συμμετοχής στην ταξική πάλη, της αναζήτησης δεσμών με τις μάζες που καταπιέζονται και εξαθλιώνονται, της διαμόρφωσης σχημάτων και πρωτοβουλιών που θα ενώνουν τις μάζες στη βάση κοινών στόχων, με άμεσους αυτούς που θα καταφέρουν να ανατρέψουν πλευρές της επίθεσης, αναδεικνύεται έστω και λίγο θολά σαν τη μόνη προοπτική. Το αρνητικό, βέβαια, που δεν είναι φυσικά καινούριο, βρίσκεται στο ότι οι μάζες, που κυριολεκτικά στενάζουν κάτω από το βάρος της επίθεσης και στέκονται αμήχανα μπροστά στην υποτιθέμενη παντοδυναμία του συστήματος, δεν μπορούν να περιμένουν τους αριστερούς, τους κομμουνιστές, τους πρωτοπόρους αγωνιστές να βγάλουν επιτέλους σωστά συμπεράσματα, να απαλλαγούν από τους παραμορφωτικούς φακούς, να αποτινάξουν από πάνω τους τη σκουριά που έφερε η ήττα, να στέκονται με ταξικά κριτήρια απέναντι στις εξελίξεις. Γι' αυτό και σε φάσεις σαν τις σημερινές μεγαλώνουν οι κίνδυνοι να «ακούσουν» οι μάζες αυτούς που κάνουν περισσότερο θόρυβο. Να θαμπωθούν από «λύσεις» που τους πλασάρει καλυμμένα το σύστημα μέσω καλοθελητών. Να μουδιάσουν μπροστά στους κινδύνους και τις απειλές. Φυσικά, αυτό που αποτελεί ζήτημα ουσίας στην τωρινή φάση για να γίνουν οι προσπάθειες συγκρότησης ταξικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος πιο αποτελεσματικές, είναι τα συμπεράσματα που έβγαλαν ή δεν έβγαλαν οι τάσεις μέσα στην Αριστερά έστω και από τις πιο πρόσφατες εξελίξεις. Δεν θα αποφύγουμε να κάνουμε και τη δική μας απολογιστική εκτίμηση για το πώς σταθήκαμε απέναντι στις εξελίξεις τα τελευταία χρόνια. Αλλωστε έχουμε φροντίσει μια πρώτη προσέγγιση σ’ αυτή την κατεύθυνση να την πραγματοποιήσουμε στο πλαίσιο της 7ης Συνδιάσκεψης. Θα ξεκινήσουμε όμως με την εκίμησή μας για τη στάση-αποτίμηση των άλλων προσπαθειών που αναφέ- ρονται στην Αριστερά, με πρώτους τους χώρους του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ.

Κάνουμε την «τιμή» να ξεκινήσουμε απ’ αυτούς γιατί από την πτώση των αυταπατών στους χώρους αυτούς ακούστηκε ο περισσότερος θόρυβος. Πέρα όμως απ’ αυτό, ξεκινάμε απ’ αυτούς γιατί, σύμφωνα πάντα με τους ίδιους, στους χώρους αυτούς χρειάζεται μια ουσιαστική συζήτηση και προσέγγιση των αιτίων της άσχημης κατάστασης στην Αριστερά. Οι χώροι αυτοί όπου σταθούν και όπου βρεθούν εξαγγέλλουν εσωτερικές και περιφερειακές ζυμώσεις και ζωντανές διαδικασίες προκειμένου να αναζωογονηθούν οι ελπίδες και η προοπτική. Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί μέσα απ’ αυτούς τους χώρους που απαξιώνουν όλη αυτή τη ζυμωσολογία, χαρακτηρίζοντάς την «κλείσιμο στο καβούκι» και «εσωστρέ- φεια» που απλώς μεγαλώνει τις αποστάσεις του εγχειρήματος από τις μάζες και που το καταδικάζει σε στατικό μαρασμό. Εδώ και μήνες λοιπόν διεξάγεται στο πλαίσιο των χώρων του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ μια ολόκληρη συζήτηση με όλες τις δυνατές διασταυρώσεις. Ολοι εναντίον όλων, όλοι φταίνε για όλους, πρώην σύμμαχοι γίνονται αντίπαλοι και ορκισμένοι πρώην εχθροί συνεργάζονται. Στο φόντο, η παταγώδης αποτυχία του όλου εγχειρήματος να καταφέρει την πολυπόθητη «σύγκλιση» ανάμεσα στις διάφορες τάσεις, όπως αυτάρεσκα δήλωναν όλες οι τάσεις παλιότερα. Το πιο ενδεικτικό των αδιεξόδων αυτών των χώρων είναι ότι όποιοι δεν βρίσκονται σ’ αυτούς τους χώρους και προσπαθούν να καταλάβουν γιατί όλοι αυτοί τσακώνονται ή και «ενώνονται» άκρη δεν βγάζουν. Και αυτό γιατί εδώ και μήνες η όλη αντιπαράθεση γίνεται μακριά από την πολιτική ουσία, με μπόλικα κρυμμένα χαρτιά και με πάμπολλες κρυμμένες επιδιώξεις και φιλοδοξίες, που δεν ομολογούνται στο προσκήνιο αλλά είναι γνωστές σε όλους στο παρασκήνιο.

Ούτε σύγκλιση λοιπόν αλλά ούτε και ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση. Και όλες οι τάσεις και όλοι οι χώροι έχουν ένα κρυφό χαρτί, έναν άσσο στο μανίκι. Χωρίς βέβαια να μπορεί κανείς με σαφήνεια να πει τι ελπίδες και τι προοπτική έχει η «καινούρια» λύση, η «καινούρια προοπτική». Σε άλλες στήλες της εφημερίδας ασχολούμαστε πιο αναλυτικά με τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΣΥΝ, αλλά και με την κίνηση Αλαβάνου μαζί με συνιστώσες

Δεν θα μένουμε αμέτοχοι και πολιτικά απαθείς απέναντι στις εξελίξεις. Εκτιμάμε ότι η κοινή δράση μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί κυρίως και πρώτα στα πεδία όπου εκδηλώνεται η επίθεση. Ηδη γίνονται προσπάθειες, οι οποίες όμως πρέπει να εξελιχθούν, να μελετηθούν και να στηριχτούν πολιτικά και βασικά όσον αφορά τους στόχους πάνω στους οποίους θα πατήσει αυτή η κοινή δράση. Δεν είμαστε υπερβολικοί, αλλά η πραγματική κοινή δράση, που θέλει να συνδέσει τους αγωνιστές με το κίνημα και την ταξική πάλη, είναι «πολιτικά ορφανή» -και αυτό κόστισε.

του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ, το μόνο που θα θέσουμε είναι ότι οι άγριες εξελίξεις στην επίθεση του συστήματος έχουν προκαλέσει και θα προκαλέσουν τριγμούς και ανακατάταξη σ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, από τους κυρίαρχους μέχρι την Αριστερά. Οι πιέσεις των καιρών είναι μεγάλες, η κυριαρχία του συστήματος σε συνδυασμό με την αδυναμία του κινήματος προκαλεί εκ των πραγμάτων αναζητήσεις λύσεων, διεξόδων, προοπτικών. Θέτουν και ξαναθέτουν το ζήτημα τι Αριστερά έχουμε και τι Αριστερά θέλουμε, γιατί καθυστερεί η συγκρότηση του ταξικού εργατικού κινήματος, πόσο η κοινή δράση μπορεί ή όχι να υπηρετήσει τις ανάγκες του κινήματος και σε ποια πολιτική βάση και με ποια προοπτική.

Πώς τοποθετείται η κίνηση Αλαβάνου απέναντι σ’ αυτά; Γιατί ξαναεμφανίζονται, παρά την προηγούμενη αποτυχία; Διδάχτηκε και τι απ’ όλα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν, ώστε να επανέρχεται «εντός, εκτός και επί τα αυτά» με μια «καινούρια» πρόταση που φραστικά προσπαθεί να απαλλαγεί από τα αρνητικά φορτία της πρότασης του «αντινεοφιλελεύθερου μετώπου», από τις αρνητικές κληρονομιές του κυβερνητικού «κινηματισμού», από... από...

Σαφώς και στο ΚΚΕ(μ-λ) δεν έχουμε καμία αυταπάτη σε σχέση με τις δυνατότητες και τις προοπτικές που μπορεί να έχουν τέτοιες κινήσεις να συμβάλουν ουσιαστικά στην οικοδόμηση επαναστατικού κινήματος, τουλάχιστον έτσι όπως το οραματιζόμαστε. Σαφώς, με κινήσεις σαν κι αυτές, μας χωρίζουν πολλά σε σχέση με τις εκτιμήσεις τους και τους στόχους που βάζουν για να προωθηθείη λαϊκή πάλη. Ωστόσο, δεν μας άφηναν ούτε μας αφήνουν αδιάφορους. Κυρίως για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί θέλουμε να μελετάμε σοβαρά προτάσεις που αναφέ- ρονται σε ανάγκες κοινής δράσης, τουλάχιστον όπως παρουσιάζονται. Και, δεύτερον, γιατί αν δεν έχουν στην πραγματικότητα στόχους διευκόλυνσης της παρέμβασης και συντονισμού δυνάμεων μέσα στο κίνημα, μπορούν να λειτουργήσουν σαν διαδικασία ενσωμάτωσης αγωνιστών και τάσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στο ρεφορμισμό και την υποταγή.

Χωρίς να κάνουμε τους προπέτες, η εμπειρία που έχουμε αποκομίσει από ανάλογα εγχειρήματα δείχνει ότι οι «οβιδιακές μεταμορφώσεις», οι «αυτοκριτικές», οι «συγνώμες», οι «αριστερές διαβεβαιώσεις» κρατάνε όσο καιρό χρειάζονται τέτοια εγχειρήματα να ξαναποκτήσουν «λάμψη», όσο χρειάζονται οι ξαναζεσταμένες σούπες να σερβιριστούν. Αν και μας απασχολεί για το πώς θα το αντιμετωπίσουμε, δεν είναι μόνο το ότι με όσα συμβαίνουν και αναπαράγονται στους χώρους που αναφέραμε δυσφημείται για πολλοστή φορά η Αριστερά και παρουσιάζονται στα μάτια των ανθρώπων του λαού σαν ένα συνονθύλευμα οπορτουνιστών που τα «βρίσκουν» και τα «χαλάνε» με κύριο γνώμονα το αν καταφέρνουν ή όχι να πλασάρονται στο αστικό παιχνίδι. Μας απασχολεί και το ότι μ’ αυτές τις πρακτικές που ακολουθούν αυτοί οι χώροι δυσφημείται και η κοινή δράση πάνω σε στόχους που υπηρετούν το κίνημα και οικοδομούν όρους αντίστασης. Απαξιώνονται οι δυνατότητες που παρέμβουν στην ταξική πάλη και όχι για

κρύβει η κοινή δράση, ιδιαίτερα στο να συνενώνει δυνάμεις προκειμένου να να διεκδικούν οφίτσια, κοινοβουλευτικές έδρες, κρατικές επιχορηγήσεις και άλλα ανάλογα. Απαξιώνονται και ευτελίζονται όσα κατάφερε η κοινή δράση στο να δημιουργεί γεγονότα, να κοντράρει κεντρικές επιλογές του συστήματος, να βοηθά δυνάμεις να παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους, προσπερνώντας τους ρεφορμιστές. Απαξιώνονται οι μορφές συνεργασίας και κοινής δράσης σε εποχές που το συνδικαλιστικό κίνημα παρουσιάζει τεράστια κενά στην οργάνωση των μαζών και της πάλης τους.

Το ειρωνικό είναι ότι όταν οι χώροι ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που, σημειωτέον, χλεύαζαν τη Μαχόμενη Αριστερά στη δεκαετία του '90, πήραν αυτή την πρωτοβουλία, έριχναν αναθέματα στο «μοναχικό δρόμο» και στην υποτιθέμενη «καθαρότητα». Είναι αυτοί που σήμερα έχουν ρίξει το περισσότερο νερό στο μύλο της «καθαρότητας» και του δρόμου που εκπροσωπεί το ΚΚΕ. Το οποίο (τρομάρα του) θεωρεί τον πολιτικό χώρο του «ευνοημένο» από τις εξελίξεις στους χώρους του ΣΥΝΣΥΡΙΖΑ αλλά και την ανεπάρκεια της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Θεωρεί η ηγεσία του ΚΚΕ ότι τώρα που «οχυρώθηκε» και προς τα «δεξιά» και προς τα «αριστερά» δεν κινδυνεύει να αμφισβητηθεί η πρωτοκαθεδρία της στους χώρους της Αριστεράς στην Ελλάδα. Δεν θα κάνουμε τους προφήτες, αλλά το ΚΚΕ θα περάσει μεγάλες δοκιμασίες και φουρτούνες και λογαριάζει χωρίς πολλούς ξενοδόχους, κάνοντας αυτές τις αυτάρεσκες εκτιμήσεις.

Το ΚΚΕ, λοιπόν, με τις τεράστιες ευθύνες προβοκαρίσματος του κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος, με την απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι σε γνήσια κινήματα που δεν ελέγχει, με τη χαφιεδολογία και την πρακτορολογία σαν μοναδικό μέσο απάντησης που έχει απέναντι σε διαφορετικές πολιτικές απόψεις, με την απαράδεκτη νοοτροπία να ταυτίζει το κίνημα με το κόμμα και να θεωρεί το κίνημα απλό υπηρέτη των κομματικών επιδιώξεων, είναι μακριά νυχτωμένο αν νομίζει ότι ξεμπέρδεψε. Αν νομίζει ότι μπορεί να καμαρώνει ότι «έλυσε» το πρόβλημα του κομμουνιστικού κινήματος, ότι απάντησε το πρόβλημα του εργατικού κινήματος, θα είναι έτοιμο να «αντεπιτεθεί» και το μόνο που μένει είναι να το ακολουθήσουν οι μάζες.

Μπορεί λοιπόν το ΚΚΕ μέσα σ’ όλα τα εμπόδια που βάζει να λειτουργεί σε βάρος της κοινής δράσης. Μπορεί να οχυρώνεται, δεν θα καταφέρει όμως να ξεφύγει από τη ζωή και τις πιέσεις. Δεν θα τη βγάλει με λίγες απώλειες σε φάσεις σαν τις κινητοποιήσεις για το νόμο-πλαίσιο, σαν τις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη (έρχονται κοινωνικές εκρήξεις και κάποιοι σαν το ΚΚΕ θα πληρώσουν βαρύ το τίμημα και θα υποχρεωθούν όχι μόνο να συρθούν σε κοινές δράσεις αλλά και με τέτοιον τρόπο που θα τους κοστίζει).

Το κίνημα, όπως έγινε και στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, επέβαλε την κοινή δράση στους αγώνες και θα την πάει βήματα αρκετά πιο μπροστά. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά όταν το σύστημα, με το Πρόγραμμα Σταθερότητας, με τις περικοπές μισθών και επιδομάτων, με την επίθεση στις συντάξεις, με τον «Καλλικράτη», με την αγαστή σύμπνοια και «στήριξη» των ιμπεριαλιστών απειλεί να μην αφήσει τίποτε όρθιο. Το κενό από την έλλειψή της όχι μόνο δεν το κάλυψε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά το διεύρυνε. Δεν είναι παράξενο αυτό γιατί, από μια άποψη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφάνισε παθογένειες που εμφάνισε και ο χώρος ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αρκετές διαφορές ανάμεσά τους. Το κοινό γνώρισμα είναι ότι και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ούτε τη σύγκλιση βοήθησε ούτε την πολιτική αντιπαράθεση ουσίας πάνω στα μεγάλα προβλήματα και τις μεγάλες προκλήσεις. Και βέβαια κατάντησε την κοινή δράση ακόμη πιο αναποτελεσματική. Και όλα αυτά, φυσικά, δεν φάνηκαν από τα εκλογικά αποτελέσματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά από την πραγματική εικόνακαι την πραγματική δυνατότηταπαρέμβασης του χώρου αυτού στο κίνημα. Και αυτό που φάνηκε είναι η πλήρης αναντιστοιχία ανάμεσα στο εύρος αυτών που «συνασπίστηκαν» και την αναποτελεσματικότητά τους στο κίνημα. Η πλήρης αναντιστοιχία ανάμεσα στην «ευκολία» συνεννόησης ενόψει εκλογών και την πλήρη δυστοκία -μέχρι παράλυσης- ενόψει πρωτοβουλιών και αποφάσεων κοινής δράσης.

Πόσο «ενωμένοι» εμφανίζονται στα χαρτιά και πόσο διασπασμένοι μέσα στις κινητοποιήσεις. Πόσο «χαμογελαστοί» και «αγαπημένοι» στο προσκήνιο και πόσο διχασμένοι στο παρασκήνιο. Σημεία των καιρών, θα πείτε! Ναι, με δεδομένο όμως ότι «οι καιροί ου μενετοί», θα πρέπει και το ΚΚΕ(μ-λ) να συμβάλει με τις πολιτικές του προτάσεις και πρωτοβουλίες στη συζήτηση, στην αντιπαράθεση και κυρίως στη δράση με συστηματική απεύθυνση και κεντρικά και περιφερειακά προς όσους συμφωνούν για την πάλη. Κατά τα λοιπά, οι μεγάλες προκλήσεις είναι μπροστά. Θα επανέλθουμε σίγουρα!

Είναι εύλογο για μας πως οι δραματικές εξελίξεις στη χώρα μας και παγκόσμια στο επίπεδο της οικονομίας κάθε άλλο παρά παγώνουν τις πολιτικοστρατιωτικές κινήσεις των ιμπεριαλιστών στην παγκόσμια σκακιέρα. Ισα ίσα, η παράταση και το βάθεμα της κρίσης του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος εντείνει ανταγωνισμούς, επιταχύνει εξελίξεις και μπορεί να φέρει στην ημερήσια διάταξη ανά πάσα στιγμή καταστάσεις ιδιαίτερα επικίνδυνες για τους λαούς.

Η ψυχροπολεμική κατάσταση στις σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ, ο εμπλουτισμός ουρανίου από το Ιράν και οι σχετικές απειλές της Δύσης, η ανατροπή στην Ουκρανία, οι τεράστιας κλίμακας πολεμικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, η αναθέρμανση της κόντρας ΗΠΑ-Ρωσίας για την αντιπυραυλική ασπίδα είναι εκφράσεις του οξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που δεν μένει και δεν μπορεί να μείνει μόνο στο νομισματικό πόλεμο. Απ’ αυτή την άποψη, αν δει κανείς την κινητικότητα των αμερικανο-νατοϊκών για τα ζητήματα της περιοχής δικαιολογημένα θ’ ανησυχήσει. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την εκφρασμένη δουλικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου και το στρίμωγμά της στο οικονομικό επίπεδο, δεν πρέπει να εκπλαγούμε από εξελίξεις που θα υποθηκεύουν την ειρήνη και την ανεξαρτησία της χώρας μας και θα επιτρέπουν το σφίξιμο των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων.

Η υπογραφή από τη νέα κυβέρνηση της ετήσιας ανανέωσης της συμφωνίας για παραπέρα παραμονή των βάσεων δεν είναι καν είδηση πλέον και πέρασε στα ψιλά, όπως στα ψιλά περνάει και η συστηματική επέκταση και της δραστηριότητας και της εδαφικής επέκτασης της βάσης της Σούδας, που μεθοδεύει τελευταία ακόμη και σβήσιμο από το χάρτη με ουσιαστική εκδίωξη των κατοίκων των γύρω χωριών (δες περιφερειακό δρόμο της βάσης που εγκλωβίζει το χωριό Μουζουράς κ.λπ.).

Το ταξίδι Δρούτσα στις ΗΠΑ, η έκθεση της RAND και οι επιθυμίες των ΗΠΑ

Αν η Χίλαρι Κλίντον διέθεσε μόλις 15 λεπτά στον αναπληρωτή ΥΠΕΞ Δ. Δρούτσα και αν ο έλληνας διπλωμάτης δεν πήρε καν την πολύτιμη ημερομηνία επίσκεψης, στη Μέκκα, του Γ. Παπανδρέου, αυτό δεν σημαίνει πως η επίσκεψή του στις ΗΠΑ δεν είχε περιεχόμενο. Και αν οι αμερικάνοι ιθύνοντες δεν υπέγραψαν καν τη συμφωνία για τη βίζα, ωστόσο στον Δ. Δρούτσα τέθηκαν πολλά και σημαντικά ζητήματα σε επίπεδο απαιτήσεων από τα μεγάλα αφεντικά.

Ζήτησαν ευθέως οι ΗΠΑ την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων της Ελλάδας στο Αφγανιστάν και την υποστήριξηυπηρέτηση των στρατιωτικοπολιτικών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην περιοχή της Μεσογείου. Είναι αποκαλυπτική η έκθεση της χρηματοδοτούμενης από το Πεντάγωνο εταιρείας RAND, που σχολιάζεται σε άρθρο του Δ.Π. Δήμα στην «Ελευθεροτυπία» (10/2) με τίτλο «Νατοϊκός μανδύας για λύση στο Αιγαίο». «Σε μια περίοδο που το ΝΑΤΟ αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις στη συνοχή του και στην αποστολή του στο Αφγανιστάν και στο μετασοβιετικό χώρο, το τελευταίο πράγμα που χρειάζονται οι ΗΠΑ είναι μια διχάζουσα κρίση στο Αιγαίο».

Και βέβαια μη φανταστεί κανείς πως επιθυμία των ΗΠΑ–ΝΑΤΟ είναι η ειρήνευση στο Αιγαίο ή στην Κύπρο (όπως πρόσφατα ψυχοπονιάστηκε και ο ευρωπαίος πράσινος Κον Μπεντίντ) και η συμβολή των ιμπεριαλιστών στην επικράτηση δίκαιης και μόνιμης λύσης. Κάτι τέτοιο είναι έξω και ενάντια στη φύση των ιμπεριαλιστών που διαφεντεύουν τον κόσμο με την τρομοκρατία, την καταλήστευση των αδύναμων χωρών, το εμπόριο όπλων και την παλιά τακτική του διαίρει και βασίλευε. Αρκεί να βρίσκουν πρόθυμες τις άρχουσες τάξεις των χωρών που, προκειμένου να εκμεταλλεύονται τους λαούς, τ’ ακουμπάνε στους ισχυρούς τη μια για οράματα, μεγάλες ιδέες και εθνικούς στόχους, την άλλη για δάνεια και σωτηρίες, την άλλη για ρόλους στην περιοχή και πάει λέγοντας.

«Η γενομένη, δε, συνάρτηση επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο με τα αμερικανο-νατοϊκά συμφέ- ροντα παραπέμπει εμμέσως πλην σαφώς σε υπό νατοϊκό μανδύα εξεύρεση λύσης στο Αιγαίο, κάτι που κατά πληροφορίες

της "Ελευθεροτυπίας" έχει μετ’ επιτάσεως εισηγηθεί η αμερικανονατοϊκή πολιτική ηγεσία στην Αθήνα», αναφέρει στο σχετικό άρθρο ο Δ.Π. Δήμας και παρακάτω υπενθυμίζει τις επιθυμίες που έχει εκφράσει ο υφυπουργός Αμυνας των ΗΠΑ Βερσμπάου από το Νοέμβρη στην Αθήνα.

Ελεγε λοιπόν ο Βερσμπάου πως θα ήταν επιθυμητό για το «καλό της συμμαχίας» να βρεθεί διευθέτηση νατοϊκή για το Αιγαίο, να μπουν οι ασκήσεις στο Αιγαίο υπό νατοϊκό μανδύα και η συμμαχία να αποκτήσει ντε φάκτο ρόλο μεσολαβητή. Και είναι τέτοια η δουλικότητα μα και η επικινδυνότητα της πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου, που ο Δρούτσας μετά τις συναντήσεις του στις ΗΠΑ και παρά την απαξίωση απ’ τη Χίλαρι που αναφέραμε δήλωνε: «Εχουμε ρόλο στα Βαλκάνια, έχουμε ρόλο να διαδραματίσουμε και να προσφέρουμε στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και στον αραβικό κόσμο». Ελλάς το μεγαλείο σου! θα μπορούσαμε να αντιτείνουμε σ’ όλους αυτούς τους εκφραστές της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό, αν τα πράγματα δεν ήταν εξόχως επικίνδυνα για το λαό μας και για όλους τους λαούς της περιοχής. Ανάλογη κινητικότητα μα και παρατράγουδα διακρίνονται και στο Κυπριακό όπου η κίνηση Χριστόφια ουσιαστικά πάνω στο ιμπεριαλιστικό και απορριφθέν από το λαό της Κύπρου σχέδιο Ανάν φέρνει τον ίδιο και την κυβέρνησή του στη δύσκολη θέση να ισορροπήσει ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές πιέσεις και τη λαϊκή απαίτηση για σταθερότητα και δίκαιη λύση έξω από ιμπεριαλιστική επιβολή.

Να δυναμώσει η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση της πάλης

Οι αστικές τάξεις τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας και της Τουρκίας εντός ή εκτός της Ε.Ε. έχουν τις μωροφιλοδοξίες τους, μα τ’ ακουμπάνε μονίμως τελικά στους ιμπεριαλιστές και συνεχώς περιπλέκουν τα πράγματα σε βάρος των χωρών και των λαών τους. Αντίστοιχα πράττουν και όλες οι αστικές τάξεις και

οι πολιτικές ηγεσίες που έχουν επικρατήσει στις μέρες μας σ’ όλα τα Βαλκάνια. Η επιλογή της διπλής εξάρτησης από τη χώρα μας και η «υπερήφανη» πολιτική της ισχυρής Ελλάδας εντός του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. οδηγεί σήμερα την ίδια την αστική τάξη σε αδιέξοδο, που για άλλη μια φορά επιδιώκει να το φορτώσει στο λαό, ξεπουλώντας τον όπως και τη χώρα ολάκερη στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και στην αιμοβόρα επιτήρηση είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είτε του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου του οποίου ηγούνται οι ΗΠΑ.

Οι κατά καιρούς μωροφιλοδοξίες της αστικής τάξης, οι τυχοδιωκτισμοί σε συνδυασμό με την πάντα παρούσα υποτέλεια και πολιτική υπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων, με τις όποιες κωλοτούμπες που όλα αυτά επιτάσσουν, έχουν δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις και εχθρούς σ’ όλο το μήκος των συνόρων και έχουν μετατρέψει τη χώρα, όπως κυνικά ομολογείται, στον καλύτερο πελάτη του εμπορίου όπλων των ιμπεριαλιστών. Αντίθετα, η υπόθεση της αντιιμπεριαλιστικής ενότητας των λαών των Βαλκανίων, που είναι υπόθεση των κινημάτων κάθε χώρας, έχει μείνει πίσω. Ομως σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζει ο λαός μας και όλοι οι γύρω λαοί, μονάχα μια προοπτική υπάρχει και είναι κοινή για όλους τους λαούς. Η πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση από το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο να δεθεί με τον αγώνα για το ξωπέταγμα των ιμπεριαλιστών από τα Βαλκάνια. Οι ιμπεριαλιστές δεν θα σώσουν τη χώρα μας και καμιά εξαρτημένη χώρα, ούτε οικονομικά ούτε από καμιά άποψη. Αντίθετα, θέλουν να εδραιώσουν τη θέση τους για την καταλήστευσή της και τη χρησιμοποίησή της στα ευρύτερα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια.

Η ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης στο λαϊκό κίνημα και το δυνάμωμα του αγώνα ενάντια σε κάθε είδους ιμπεριαλιστικές αλυσίδες είναι όρος για να υπερασπιστεί ο λαός μας τα δίκια του απέναντι σε κάθε λογής εκμεταλλευτές του, όρος για να υπερασπιστεί τη ζωή και το μέλλον του.

Σφίγγουν τα δεσμά της αμερικανονατοϊκής εξάρτησης

Aν λάβουμε υπόψη την εκφρασμένη δουλικότητα της κυβέρνησης Παπανδρέου και το στρίμωγμά της στο οικονομικό επίπεδο, δεν πρέ- πει να εκπλαγούμε από εξελίξεις που θα υποθηκεύουν την ειρήνη και την ανεξαρτησία της χώρας μας και θα επιτρέπουν το σφίξιμο των ιμπεριαλιστικών αλυσίδων.