ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΡΑ΄Ι΄Σ, ΜΑΡΙΝΑ, ΟΛΥΜΠΙΑ, ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ, ΠΕΛΑΓΙΑ η Τηνία

ΑΓΙΑ ΡΑ΄Ι΄Σ
Η δωδεκάχρονη Παρθενομάρτυς.
Η μνήμη της εορτάζεται την 23ην Σεπτεμβρίυ
Μικρός ο βίος της, που διεσώθη. Μικρή η ηλικία της, αλλά
μεγάλος ο άθλος και η δόξα της ανήλικης Αγίας Ραΐδος, που
θυσιάστηκε για την αγάπη του Χριστού στα δώδεκά της
χρόνια! Άλλα κορίτσια στην ηλικία της παίζουν με τα

παιχνίδια τους και τις κούκλες ή ονειρεύονται το κοσμικό τους μέλλον και τις χαρές του μάταιου κόσμου. Αντίθετα η μικρή Ραΐδα όλα τα είχε πρεριφρονήσει απο μικρή και δεν αγαπούσε

και δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο απο τον Κύριο μας Ιησού
Χριστό, τον Δημιουργό και Σωτήρα του σύμπαντός και τον πιό
μεγάλο, τον πιό αληθινό και ασύγκριτο φίλο και προστάτη των
παιδίων. Κι όπως αναφέρι ο Συναξαριστής στα «Μηναία»
(μήνας Σπτέμβριος ΚΓ΄):
«Ποθουσα κάλλος η Ραΐς Θεού βλέπεις
Σαρκός το κάλλος εκδίδωσι τω ξίφει».
Και σε σημερινή απόδοσι:
«Η Ραΐς ποθώντας να δή την ομορφιά του Θεού
θυσίασε με το ξίδος την ομορφιά της σάρκας».
Δεν είναι η πρώτη και δεν είναι η μόνη ανήλικη Αγία, που
εμαρτύρησε για τον Χριστό. Αμέτρητα είναι τα αγόρια και τα
κορίτσια, που εθυσίασαν την ζωή τους και τις χαρές του
κόσμου τούτου για τον Κύριο. Στρατιές απο, μικρούς

ένσαρκους αγγέλους, που χαίρονται τώρα στην Βασιλεία των Ουρανών. Εκείνο, που ξεχωρίζει την Ραΐδα απο όλες τις άλλες μορφές των παιδίων , που αγίασαν με το μαρτύριο, είναι ότι δόθηκε μόνη της, εθελοντικά στο μαρτύριο, χωρίς κανείς να την βιάσει σε κάτι τέτοιο. Αντίθετα μάλιστα προσπάθησε και αγωνίστηκε να φτάσει ως το μαρτύριο και να ξεπεράσει τα εμπόδια που συναντούσε.Είναι μια απο τις σπάνιες, αλλά και τόσο ωραίες και μεγάλες κορυφώσεις εθελοθυσίας απο αγάπη. Κι όλα αυτά τα μαρτύρια και ο αποκεφαλισμός,οι σκληρές και άγριες ώρες, που λυγίζουν ακόμη και τους μεγάλους, να γίνονται σένα κοριτσάκι δώδεκα χρονών και το κοριτσάκι αυτό αντίνα λιποψυχή και να αποφεύγει τον πόνη , να ζητά μόνο του , απο αγάπη και μόνο, τα βάσανα και τον θάνατο για την αγάπη και την δόξα του Θεού! Ω, Κύριε των Δυνάμεων , πόσο θαυμαστά ξέρεις να μας διδάκσεις και να μας δίνεις οδηγούς

για την ζωή μας κι ας είμαστε εμείς τόσο ράθυμοι και
σκληρόκαρδοι και εγωϊστές και ανάξιοι για κάιθε ευεργεσία.
Πάντα το έλεος σου είναι μεγαλύτερο απο κάθε σκέψι και απο
κάθε φαντασία της αμαρτωλής καρδιάς μας!..

Ας σταθούμε όμως μέσα στις λίγες αράδες, που διέσωσαν για την Ραΐδα οι Συναξαριστές, μέσα στις μυριάδες των Αγίων και των Μαρτύρων , που μετριουνται σε πολλά εκατομύρια.

Γράφει λοιπόν το Συναξάρι της θαυματουργής Αγίας ότι γεννήθηκε στην πόλι Τάμμαν της Αιγύπτου. Δεν αναφέρεται όμως η ακριβής ημερομηνία της γενήσεώς της. Πάντως υπολογίζεται ότι γεννήθηκε στο τέλος περίπου του τρίτου αιώνος. Ήταν κό΄ρη ενός Χριστιανού ιερέως, που τον έλεγαν Πέτρο και είχε φροντίσει απο νωρίς να της δώση χριστιανική ανατροφή και να της εμπνεύση απεριόριστη πίστι και αγάπη για τον Χριστό. Μέρα και νύχτα η μιρκη Ραΐδα βρισκόταν μαζί με τον πατέρα της και ζούσε απο κοντα την λατρευτική ζωή της

Εκκλησίας. Κι όταν εξέφρασε την επιθυμία της να γίνη
μοναχή, ο καλός πατέρας δέχτηκε μετά χαράς κι όχι όπως
κάνουν σήμερα πολλοί γονείς, ποθ αρνουνται και αντιδρούν
και αναστατώνουν τον κόσμο, εάν τα παιδία τους αποφασίσουν
να αφιερωθούν στο Χριστό.
Ευλόγησε λοιπόν ο ιερεύς Πέτρος την δωδεκάχρονη κόρη του,
της έδωσε την ευχή του και τις καλές του πατρικές συμβουλές
και ύστερα της παρέδωσε στο γυναικείο μοναστήρι της
Τάμμαν. Εκεί φόρεσε το σχήμα της δόκιμης μοναχής , μέχρι
να φθάση στην νόμιμη ηλικία για να γίνη μοναχή.
Μια μέρα , που πήγαινε μαζί με τις άλλες μοναχές στην πηγή
για να κουβαλήση νερό, είδε ένα πλήθος απο μοναχόυς,

μοναχές, κληρικούς και λαϊκούς , που τους είχε συλλάβει ο σκληρός ηγεμόνως της περιοχής Λουκιανός. Όταν έμαθε ότι τους είχαν δέσει γιατί ήταν Χριστιανοί και θα τους θανάτωναν , εάν δεν αρνιόταν την πίστι τους, έτρεξε σαν μικρό ελαφάκι για να ενωθή μαζί τους και να ομολογήση τον Χριστν Κύριον και

Θεός και Σωτήρα του κόσμου. Ο κομενταρίσιος (
δεσμοφύλακας) την λυπήθηκε, καθώς την είδε τόσο μικρή, με
το μαύρο ράσο της και την σταμάτησε με καλό τρόπο:

-Που πας κοριτσάκι μου, εσύ με τους άλλους; Αυτούς θα τους σκοτώσουν αν επιμείνουν στην θρησκεία τους. Εσύ όμως γιατί να πεθάνης πρίν απο την ώρα σου; Κι ούτε κανένας σε βιάζει

να κάνης κάτι τέτοιο. Είσαι μικρή ακόμα και δεν ξέρεις τι
κάνεις.
-Ξέρω τι πιστεύω και τι κάνω, κομενταρίσιε, είπε, θαρρετά η
μικρή Ραΐς. Κι ούτε με νοιάζει πότε θα πεθάνω, τώρα ή
αργότερα. Είμαι Χριστιανή και θέλω να ομομλογήσω και να
δικηρύξω την πίστι μου!
-Ξανασκέψου το , την συμβούλεψε ο δεσμοφύλακας. Είσαι
τόσο μικρούλα. Κρίμα να χαθείς απο τώρα, πρίν γνωρίσεις την
χωή και τον κόσμο.
-Για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιό σπουδαίο απο τον Χριστό κι
όποιος θυσιάζεται για τον Κύριο δεν πεθαίνει ποτέ του.
Κατάλαβες; Μη στενοχωριέσαι λοιπόν για μένα και πες μου
που είναι ο ηγεμόνας;
Της έδειξε την άμαξα του κι εκείνη χωρίς δισταγμό πλησίασε
και είπε στον σκληρό Λουκιανό:
-Άρχοντά Λουκιανέ, είμαι Χριστιανή κι έτοιμη αν χρειασθή να
πεθάνω για τον Χριστό και Θεό μου, που τον αγαπώ και τον
λατρεύω πάνω απο όλα και απο την ίδια την ζωή!
-Μπα, μπα και τους δικόυς μας θεούς δεν τους προσκυνάς,
λοιπόν μικρή μου;
-Ούτε τους προσκυνώ , ούτε τους θεωρώ θεούς, αλλά ψεύτικα
είδωλα και τους περιφρωνώ με όλη την καρδιά μου!

Ο Λουκιανός κάγχασε και μίλησε με ασέβεια για την πίστι των Χριστιανών. Η Ραΐς αντί να του απαντήση με λόγια, έκανε ένα βήμα πιό κοντά στον ηγεμόνα και τον έφτυσε στο πρόσωπο. Εκείνος ξαφνιάστηκε στην αρχή με το τόλμημα της Ραΐδος και

πήρε στις βλασφημίες του κατά του αληθινού Θεού.
-Βασάνιστε της! Σκοτώστε την! Κομματιάστε την!
ύστερα ούρλιαξε απο τον θυμό του , για την απάντηση, που
Η μικρή Αγία όταν άκουσε τις φωνές του ηγεμόνα δεν

ταράχτηκε ούτε φοβήθηκε. Η καρδιά της χαιρόταν , που θα υπέφερε για τον Κύριο, όπως κι Εκείνος είχε υποφέρει πάνω στον σταυρό για την σωτηρία των ανθρώπων. Χαιρόταν ,για΄τι έφτυσε έναν εχθρό του Χρισοτυ, όπως κι Εκείνος είχε δεχθή «Εμπτυσμούς» απο τους βασανιστές του πρίν σταυρωθή. Κι ακόμα έχαιρε, γιατί ο θάατος της θ τη έφερνε ολοκάθαρη και πιό γρήγορα μπροστά στον θρόνο του Θεού και θα μπορούσε

να δη τις ομορφιές και τα μεγαλεία της Βασιλείας των
Ουρανών.
Οι δήμιοι άρπαξαν την μικρή Ραΐδα και κατά διαταγήν του
Λουκιανού, την βασάνισαν πολύ ,πρίν την αποκεφαλίσουν με
ξίφος.
«Ποθούσα κάλλος η Ραΐς Θεού βλέπειν...»
Έτσι μόλις έπεσε στην γη το κομμένο κεφάλι της Αγίας η
ψυχή της πέταξε ψηλά στα ουράνια και τότε ο πόθος της να δη
την ομορφιά του Θεου- μακάρι όλοι να την δούμε μιά μέραέγινε πραγματικότητα. Ο ίδιος ο Κύριος , που στεφανώνει
όλους τους Μάρτυρες, στεφάνωσε και την δωδεκάχρονη Ραΐδα
με την αιώνια δόξα του Μαρτυρίου υπέρ Χριστού και χαίρεται
τώρα την «ανεκλάλητη χαρά» στους κόλπους του Αβραάμ.

Αλλά κιέδώ στη γη, η Αγία Παρθενομάρτυς Ραΐς, θα λάμπη μέσα στο στερέωμα της μνήμης της Εκκλησίας, για να θυμίζει ότι η δωδεκάχρονη Αγία εθυσίασε εθελοντικά την ζωή της για τον Κύριο και μας δείχνει πόσο πρέπει να αγαπούμε τον Χριστό και τίποτε να μη μας χωρίζη απο Εκείνον, στον οποίο ανήκει , μαζί με τον Θεόν Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα, η δόξα

, η δύναμις και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων . Αμήν.

ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΙΝΑ

(17 Ιουλίου)
Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
Η μνήμη ενός Αγίου αποτελεί σημαντικό γεγονός για την
Εκκλησία και ιδιαίτερα για την Ενορία, η οποία πανηγυρίζει
και δέχεται την τιμή από τον Άγιο, στο όνομα του οποίου

εγκαινιάσθηκε ο Ιερός Ναός της, αλλά και αφορμή χαράς, και επικοινωνίας μεταξύ των μελών της. Όπως είναι γνωστόν, ως ημέρα εορτής των αγίων επελέγη από την Εκκλησία η ημέρα της εξόδου τους από τον μάταιο αυτόν κόσμο, επειδή είναι η ημέρα κατά την οποία «γεννώνται» στην αιώνια θεία ζωή, την οποίαν άλλωστε βιώνουν από το ενταύθα. Αυτό δείχνει ότι οι Άγιοι, όπως όλοι οι άνθρωποι, εξακολουθούν να ζουν και μετά την έξοδο της ψυχής τους από το σώμα και αυτό αποδεικνύεται από τα άφθαρτα λείψανά τους, τα οποία ευωδιάζουν και θαυματουργούν. Σε όλη την επίγεια ζωή τους αγωνίσθηκαν να αποκτήσουν υπαρξιακή κοινωνία με τον Άγιο Τριαδικό Θεό και γι’ αυτό νικούν τον διάβολο και διαλύουν τις

«μηχανές του» με την δύναμη της Χάριτος του Θεού που
ενοικεί μέσα τους. Η αγία Μαρίνα σε κάποιες αγιογραφίες
εικονίζεται να κρατά τον διάβολο από τα κέρατα, να τον
εμπαίζη και να τον καταισχύνη. Αυτό φανερώνει ότι ο
διάβολος είναι ανίσχυρος, αφού μπορούν με την δύναμη του
Χριστού να τον νικήσουν και να τον εξευτελίσουν άνθρωποι
φαινομενικά αδύναμοι, καθώς και μικρά παιδιά.
Η αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας στα
χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β (270 μ. Χ.). Η
μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετά την γέννησή της και ο
πατέρας της, που ήταν ιερέας των ειδώλων, ανέθεσε την

ανατροφή της σε μία εξαιρετική γυναίκα χωρίς, βέβαια, να γνωρίζη ότι ήταν Χριστιανή. Έτσι η αγία Μαρίνα διδάχθηκε την αλήθεια του Ευαγγελίου από τα μικρά της χρόνια, και σε ηλικία δεκαπέντε ετών απεκάλυψε στον πατέρα της ότι είναι Χριστιανή. Εκείνος στην αρχή δοκίμασε έκπληξη και στην συνέχεια θυμό και αγανάκτηση και έπαψε να την θεωρή παιδί του. Ο έπαρχος Ολύμβριος δεν άργησε να πληροφορηθή το γεγονός και διέταξε να την συλλάβουν. Όταν όμως την είδε,

θαμπώθηκε από την ομορφιά της και της ζήτησε να γίνη
σύζυγός του, αφού πρώτα αρνηθή τον Χριστό. Εκείνη
αντέδρασε έντονα και σε κάθε προσπάθειά του να την πείση να
αποκηρύξη την πίστη της και να λατρεύση τα είδωλα,

απαντούσε θαρραλέα «είμαι Χριστιανή». Τότε διέταξε και την βασάνισαν σκληρά. Της καταξέσχισαν σάρκες με ραβδιά, την κρέμμασαν και την φυλάκισαν και επειδή εξακολουθούσε να παραμένη σταθερή στην πίστη της την έκαψαν με αναμμένες

λαμπάδες. Οι πληγές της όμως γιατρεύθηκαν αμέσως, με
αποτέλεσμα πολλοί από τους παρευρισκομένους που είδαν το
θαύμα να πιστεύσουν στον Χριστό. Τότε ο έπαρχος,
τυφλωμένος από το μίσος, διέταξε να την αποκεφαλίσουν και
με αυτόν τον τρόπο ετελειώθη και έλαβε τον στέφανο του
μαρτυρίου.
Ο βίος και η πολιτεία της αγίας Μαρίνας μας δίνουν την
αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα.

Τα δημιουργήματα του Θεού είναι όλα «καλά λίαν». Το κακό που υπάρχει στον κόσμο δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά αποτέλεσμα της αμαρτίας, της παρακοής του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού και της αποστασίας του εκ της αιωνίου θείας ζωής.

Οι δαίμονες ήσαν φωτεινοί άγγελοι (το αγγελικό τάγμα του Εωσφόρου), αλλά εξέπεσαν από την Χάρη του Θεού και σκοτίσθηκαν εξ αιτίας της υπερηφανίας τους. Προσπαθούν δε με διάφορους τρόπους και ποικίλα τεχνάσμα να παρασύρουν και τους ανθρώπους μακριά από τον Θεό. Δεν μπορούν όμως να βλάψουν κανέναν, εάν φυσικά δεν παραδοθή σε αυτούς με την θέλησή του, ούτε να αποκτήσουν εξουσία επάνω σε εκείνον ο οποίος αγωνίζεται να ζη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Βεβαίως, ο Θεός παραχωρεί κατά καιρούς στον διάβολο την

εξουσία να πειράζη τους πιστούς, γιατί έτσι δοκιμάζεται η
ελευθερία τους, δυναμώνει η πίστη τους, ισχυροποείται η
θέλησή τους και επιδίδονται με μεγαλύτερο ζήλο στον
πνευματικό αγώνα. Αλλά και μαθαίνουν να προσεύχονται,
επειδή στους πειρασμούς ο άνθρωπος συνηθίζει να καταφεύγη
στον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους και να ζητά την
δύναμή τους και την προστασία τους. Δηλαδή ο διάβολος,
άθελά του, γίνεται διδάσκαλος προσευχής.
Στις μέρες μας, δυστυχώς, παρατηρείται το λυπηρό φαινόμενο
της ενασχόλησης νέων ανθρώπων, ακόμη και παιδιών, με την
σατανολατρεία και όλα όσα σχετίζονται με αυτήν, με την
μουσική που εξυμνεί τον διάβολο η μεταμφιέζονται σε
δαίμονες κ.λ.π. Αλλά και αρκετοί πιστοί, καθώς και Κληρικοί,
προτιμούν, όπως αποδεικνύεται από τον γραπτό και τον
προφορικό τους λόγο, να ασχολούνται περισσότερο με τον
διάβολο και τον αντίχριστο, παρά με τον Χριστό, με
αποτέλεσμα να δημιουργήται σύγχυση μεταξύ των ανθρώπων,
αλλά και φόβος στα παιδιά και στους ασθενεστέρους στην
πίστη.
Το κήρυγμα της Εκκλησίας πρέπει να είναι θετικό,

Χριστοκεντρικό, που σημαίνει ότι θα πρέπη να προβάλλη το πρόσωπο του Χριστού, να τονίζη το τι είναι ο Χριστός, αλλά και το πως μπορεί κανείς να αποκτήση υπαρξιακή κοινωνία μαζί Του. Ότι, δηλαδή, δεν είναι απλώς ένας καλός άνθρωπος,

η ένας διδάσκαλος η ένας κοινωνικός επαναστάτης, όπως
ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά ότι είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος, το
Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που ενώ είναι τέλειος
Θεός, σαρκώθηκε και έγινε και τέλειος άνθρωπος, για να
καταργήση τα έργα του διαβόλου και να λυτρώση τον άνθρωπο
από την τυραννία της αμαρτίας, του διαβόλου και του
θανάτου. Η κοινωνία με τον Χριστό κατορθώνεται μέσα στην
Εκκλησία με την υπακοή, την μυστηριακή ζωή και την
άσκηση.

Η υπερηφάνια απομακρύνει τον άνθρωπο από την Εκκλησία και την αληθινή λατρεία του Θεού και τον σπρώχνει στο να λατρεύη συνειδητά η ασυνείδητα τον διάβολο. Αντίθετα, δια της ταπεινώσεως επιτυγχάνεται «η κατά των δαιμόνων νίκη»

και η σωτηρία.
Μαρίνης μεγαλομάρτυρος (17 Ἰουλίου)
Τοῦ ἐχθροῦ τὰς ἐνέδρας ῥώμῃ διέφυγες, καὶ αὐτῷ
προσπλακεῖσα ὑπερηκόντισας, καὶ ἐκ Θεοῦ τὴν δαψιλῆ χάριν
ἀπείληφας, ἀποσοβεῖν ἐκ τῶν πιστῶν νόσους τὰς λυμαινώδεις,
διὸ πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ὑπὲρ ἡμῶν, Μαρίνα ἔνδοξε.
Ἁγίας Μαρίνης (17 Ἰουλίου Προστάτις τῶν παιδίων)
Ἀνδρείαν καὶ φρόνησιν σὺ κεκτημένη σεμνή, ἀνδρείως
κατεπάτησας ὄφιν ἀρχέκακον, Μαρίνα πανεύφημε, ᾔσχυνας
Ὀλυμβρίου τὰς πικρὰς τιμωρίας, εὔφρανας ἀσωμάτων τὰς
χορείας ἀθλοῦσα, διὸ ἀπαύστως πρέσβευε Χριστῷ, εἰς τὸ
σωθῆναι ἡμᾶς.
Μαρίνης μεγαλομάρτυρος (17 Ἰουλίου)
Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ, Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν
σχέσιν πᾶσαν κατέλειπες καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς
καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς
ὀφθέντα σοι ἀθληφόρε. καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν
ἰαμάτων τὰ δωρίματα.
Η ΟΣΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ ΚΑΙ Η ΟΣΙΑ
ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ
Ο βίος και το μαρτύριο των δύο τούτων αγίων γυναικών
που ακολουθούν έγιναν γνωστά κατά το έτος 1959, όταν
βρέθηκαν τα σεπτά λείψανα των αγίων της Θερμής
Μυτιλήνης (στις Καρυές) Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
ενώ ή ιστορία τους, όπως και οι τάφοι με τα σεπτά
λείψανα τους έγιναν γνωστά με θείες αποκαλύψεις απο
τα είκοσι καρφιά με τα όποια την είχαν καρφώσει.

την ίδια την Αγία Ολυμπία σε ευλαβείς κατοίκους του χωριού. Στον τάφο της αγίας "Ολυμπίας βρέθηκαν και

Ή όσια Ολυμπία και ή όσια Ευφροσύνη έζησαν τον ΙΓ' αιώνα και παρέδωσαν την ψυχή τους με μαρτυρικό θάνατο στις 1 Μαΐου

του 1235. Ή Ολυμπία γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς πού
καταγότανε από την Κωνσταντινούπολη. Ό πατέρας της ήταν
Ιερεύς και ή μητέρα της κόρη Ιερέως. Από την
Κωνσταντινούπολη, άγνωστο για ποιο λόγο, έφυγαν και
κατοίκησαν στην Πελοπόννησο. Σέ ηλικία δέκα ετών ή Ολυμπία
έχασε τους γονείς της και οι συγγενείς της την έστειλαν στο
μοναστήρι των Καρυών της Θερμής, τη σημερινή Ιερά Μονή του
Αγ. Ραφαήλ, όπου ή τότε ηγουμένη Δωροθέα ήταν θεία της
Ολυμπίας. Σε ηλικία 19 ετών έγινε ή Ολυμπία μοναχή και σε

ηλικία 25 ετών, όταν απέθανε ή θεία της, έγινε ηγουμένη. Έπειτα από δέκα χρόνια, στις 1 Μαΐου του 1235, πειρατές ήλθαν στη Μυτιλήνη, πήγαν στο μοναστήρι, διασκόρπισαν τις τριάντα μοναχές και όσες δεν πρόλαβαν να φύγουν, τις κακοποίησαν. Την ηγουμένη και μια γερόντισσα Ευφροσύνη τις βασάνισαν φοβερά. Την Ευφροσύνη, αφού την κρέμασαν σε δένδρο, την έκαψαν. Την Ολυμπία την έκαυσαν σ' όλο το σώμα με λαμπάδες και έπειτα πέρασαν πυρωμένη σιδηρόβεργα στα αυτιά της και τέλος κάρφωσαν το βασανισμένο σώμα της με

είκοσι καρφιά σε μια σανίδα και έτσι με τη σανίδα το
ενταφίασαν μετά την αναχώρηση των πειρατών.
Απολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Όσίως μονάσασα των Καρυών τη Μονή εν ταύτη ένήθλησας,
των πειρατών τη χειρί κτανθείσα, θεόληπτε όθεν άρτι
γνωσθείσα, επινεύσει τη θεία, έδειξας Ολυμπία, την σήν
άθλησιν πάσι, διό σε όσιομάρτυς Χριστού μακαρίζομεν.
Η ΟΣΙΑ ΠΕΛΑΓΙΑ ή Τηνία

Ή Πελαγία ήταν κόρη του παπά Νικηφόρου Νεγρεπόντη. Ή μητέρα της ήταν από τον Τριπόταμο της Τήνου και άνηκε στην οικογένεια Φραγκούλη. Γεννήθηκε το 1752 στο χωριό Κάμπο

της Τήνου και το κοσμικό της όνομα ήταν Λούκια. Από
διάφορα έγγραφα φαίνεται ότι είχε ακόμα τρεις αδελφές. Ή
οικογένεια της διακρινόταν για την αγνή πίστη και την
προσήλωση στα θρησκευτικά ιδεώδη.
Λίγα χρόνια μετά τη γέννηση της Λουκίας ό πατέρας της

πέθανε. Ήταν τότε 12 χρονών και έδειχνε σημάδια έντονης επιθυμίας να αφιερωθεί και να υπηρετήσει το θέλημα του Θεού. ΟΙ δυσκολίες της ζωής έκαναν την μητέρα της να τη στείλει στον Τριπόταμο, στην κάπως πιο ευκατάστατη αδελφή της. Εκεί ή Λούκια έμεινε τρία χρόνια και συχνά επισκεπτόταν την άλλη θεία της, πού ήταν μοναχή στη Μονή Κεχροβουνίου.

Ένοιωσε τότε επιτακτική την ανάγκη ν' ακολουθήσει τον
μοναχικό βίο και σε ηλικία 15 χρονών μπήκε στο Μονστήρι
σαν δόκιμη, υπό την επίβλεψη της θείας της μοναχής
Πελαγίας.
Όταν ήλθε ή ώρα έγινε και ή ίδια μοναχή με το όνομα
Πελαγία. Ως μοναχή αφοσιώθηκε με ψυχή και σώμα στην
λατρεία του Θεού και στην ανακούφιση των πασχόντων. Ή
αγνότητα της ψυχής της, ή όσιότητα της ζωής της, ή
αυταπάρνηση της, ή μυστική ζωή της κι ό πόθος της για
λύτρωση συντέλεσαν ώστε ή μοναχή Πελαγία να γίνει το

"σκεύος εκλογής" για ν' αποκαλυφθεί σ' αυτήν ή Παναγία για την εύρεση της Αγίας εικόνας της στον αγρό του Δοξαρά στην πόλη της Τήνου (30 Ιανουαρίου 1823), γεγονός πού έμελλε να κάμει την Τήνο ιερό νησί και να κατατάξει την Πελαγία μεταξύ των Αγίων. Το γεγονός δε αυτό συνέβη όταν ή Όσια ήταν 73 χρόνων και αρχιερέας Τήνου ήταν ό Γαβριήλ. Ή Όσια Πελαγία έκανε, με τις πρεσβείες της Παναγίας και τη χάρη του Θεού, αρκετά θαύματα πριν και μετά τον θάνατο της, ό όποιος ήλθε στις 28 Απριλίου 1834 και τάφηκε στο ναό των Ταξιαρχών του μοναστηριού. Το 1973 όμως, κτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στο όνομα της, όπου φυλάσσεται και προσκυνείται ή αγία κάρα της σήμερα. Ανακηρύχτηκε αγία με Συνοδική Πατριαρχική Πράξη στις 1 Σεπτεμβρίου 1970 και ή μνήμη της ορίστηκε να τιμάται στις 23 Ιουλίου, την ήμερα

δηλ. του οράματος της.
Άπολυτίκιον. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε
Άμέμτπως έβίωσας εν εγκράτεια πολλή και πόνοις
ασκήσεως και εν αγάπη θερμή, Πελαγία Θεόληπτε. Όθεν
την Θεοτόκον έπαλλήλως κατείδες, μηνύουσάν σοι
Εικόνος την άνεύρεσιν ταύτης. Ην πρέσβευε, Αγία
Μήτερ, υπέρ των τιμώντων σε.
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ
Η εύρεση της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας, έγινε
ύστερα από όραμα της Αγίας Πελαγίας. .
Την Κυριακή 9/7/1822 βλέπει στον ύπνο της μία

μεγαλοπρεπή κυρία με φωτοστέφανο, η οποία της εξηγεί πόσο υπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω από το χώμα. Της ζήτησε όταν ξημερώσει να επισκεφθεί τον επίτροπο εσωτερικών υποθέσεων της Μονής και να του ανακοινώσει την επιθυμία της να αποκαλυφθεί το ερειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στον αγρό του Αντ. Δωξαρά.

Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι η κυρία ήταν η Θεοτόκος και ότι το μέγαρο ήταν προφανώς ο Ναός Της. Της γεννήθηκαν όμως αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να συμβαίνει

σε εκείνη την άσημη ταπεινή και το πώς θα έπρεπε να
υποφέρει τους χλευασμούς και τις κοροϊδίες του δύσπιστου
κόσμου. Έτσι αποφάσισε να μην αναφέρει τίποτα.

Την επόμενη Κυριακή 16/7/1822, εμφανίζεται και πάλι στον ύπνο της η ίδια Κυρία δίνοντας και πάλι την ίδια παραγγελία. Η Πελαγία δεν είχε πλέον καμία αμφιβολία ότι ήταν η εκλεκτή από την Θεοτόκο, αλλά και πάλι την απέτρεψαν οι αμφιβολίες.

Όταν και την τρίτη Κυριακή 23/7/1822 εμφανίζεται στον ύπνο της με στεναχωρημένο, αλλά αυστηρό ύφος ζητώντας εξηγήσεις για την αγνόηση της παραγγελίας της, η Πελαγία αποφασίζει πλέον να προχωρήσει χωρίς να ολιγωρήσει.

Την ίδια μέρα η Πελαγία κατέφυγε στην Ηγουμένη η οποία γνωρίζοντας τον ενάρετο βίο της την πίστεψε και επισκέφθηκε τον επίτροπο. Ο επίτροπος με την σειρά του ειδοποίησε με την συνοδεία της Πελαγίας τον Μητροπολίτη της Τήνου ο οποίος προσκαλεί τον λαό της Τήνου στον Μητροπολιτικό ναό των

Ταξιαρχών, παρακαλώντας τον να συνδράμουν για τον σκοπό
αυτό σε χρήμα ή και σε εργασία.
Ο λαός πρόθυμα άρχισε τις ανασκαφές στις αρχές
Σεπτεμβρίου 1822 από τις οποίες αποκαλύφθηκαν ο αρχαίος
ναός του Διονύσου και ο ναός του Αγίου Ιωάννου του
Προδρόμου. Ωστόσο δεν βρέθηκε κανένα ίχνος εικόνας
πράγμα που επισκίασε το θετικό κλίμα και οδήγησε τον κόσμο
σιγά, σιγά στην εγκατάλειψη του εγχειρήματος. Η Πανώλη
θέριζε εκείνη την εποχή, πράγμα που ο επίτροπος το θεώρησε
θεία τιμωρία.
Σε συνεργασία πάλι με τον Μητροπολίτη Τήνου συγκαλούν και

πάλι τον λαό της Τήνου με την ίδια έκκληση ορίζοντας επιπλέον και μια επιτροπή ελέγχου του έργου. Όσο οι εργασίες δεν έφερναν αποτέλεσμα, ο λαός χλεύαζε και

κατηγορούσε την Πελαγία ως ονειροπόλα.
Με δάκρια στα μάτια η Πελαγία ζητά την βοήθεια της
Παναγίας, η οποία της αποκαλύπτει πλέον το ακριβές σημείο
στο οποίο ήταν θαμμένη η εικόνα Της.
Στις 30/1/1823, μετά από την υπόδειξη της εν λόγω θέσης, η
αξίνα του Δημ. Βλάσση προσκρούει στο θαυματουργό
εικόνισμα.

_ Ο Κύριος εβασίλευσεν, ευπρέπειαν ενεδύσατο.

ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ

Το όραμα της Αγίας Πελαγίας:

Η νεαρή μοναχή Πελαγία είχε ήδη ονειρευτεί τη μορφή της Παναγίας που την καλούσε να αναζητήσει την εικόνα με το ομοίωμά της. Έτσι η θεία μορφή της παρουσιάστηκε και πάλι στον ύπνο της, την Κυριακή 23 Ιουλίου 1822, για να την επιπλήξει που δεν είχε κάνει το καθήκον της. Η Πελαγία ξύπνησε έντρομη και διέκρινε στο αμυδρό φως των καντηλιών, την ίδια φιγούρα να της ζητά να εκτελέσει τη συγκεκριμένη εντολή. Η λάμψη γύρω από αυτήν ήταν ιδιαίτερα έντονη και παρέμεινε στο κελί της για λίγο. Το ξημέρωμα, η μοναχή προσευχήθηκε και στη συνέχεια αποκάλυψε το όραμά της στην ηγουμένη, η οποία με τη σειρά της ενημέρωσε τον επίσκοπο Γαβριήλ. Ο τελευταίος, με την ομόφωνη γνώμη του δημογέροντα, συγκάλεσε τους Τήνιους στο Μητροπολιτικό ναό των Ταξιαρχών και τους πρότεινε να βοηθήσουν στις ανασκαφές. Οι ντόπιοι δέχθηκαν με προθυμία. Έτσι οι εργασίες ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του

1822. Ωστόσο, στο σημείο που είχε υποδειχθεί, το μοναδικά ευρήματα ήταν τα ερείπια ενός βυζαντινού ναού και ένα αποξηραμένο πηγάδι. Με την πάροδο των ημερών, το ζήλο των εργατών διαδέχθηκε η απογοήτευση και έτσι οι ανασκαφές εγκαταλείφθηκαν. Σύντομα το νησί χτυπήθηκε από επιδημία πανούκλας. Εντούτοις, η μεγάλη ημέρα πλησίαζε.

Το βράδυ της 28 ης προς την 29 η Ιανουαρίου 1823, η Παναγία εμφανίστηκε και πάλι στον ύπνο της Πελαγίας, δίνοντάς της σαφείς οδηγίες για τον τόπο όπου βρίσκονταν το εικόνισμα. Η μοναχή δημοσιοποίησε αμέσως το όνειρό της και οι κάτοικοι του Μουντάδου, των οποίων ήταν η σειρά να αναλάβουν τις ανασκαφές, ξεκίνησαν το σκάψιμο. Όμως στο τέλος της ημέρας δεν υπήρχε αποτέλεσμα και έτσι κυριεύθηκαν πάλι από την απόγνωση. Στις 30 Ιανουαρίου 1823, σειρά για να λάβουν μέρος στις ανασκαφές είχαν οι κάτοικοι του Φαλατάδου. Ο Δημήτριος Βλάσσης, που ηγούνταν των εργασιών, παρότρυνε τους συντοπίτες του να σκάβουν με πίστη. Γύρω στις 14:00, η σκαπάνη του ιδίου χτύπησε πάνω σε ξύλο. Έσκυψε, καθάρισε με τα χέρια του τα χώματα και ανασήκωσε ένα μέρος του ομοιώματος. Με τις κραυγές του, συγκεντρώθηκαν όλοι τριγύρω του. Μερικά λεπτά αργότερα, ο Ζαν Βιδάλης ανακάλυψε και το δεύτερο κομμάτι, κάνοντας τις καμπάνες ολόκληρου του νησιού να ηχούν χαρμόσυνα.

Στις 1 Σεπτεμβρίου του 1971, η μοναχή Πελαγία ανακηρύσσεται επισήμως από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ως Αγία. Ωστόσο, στη συνείδηση των πιστών, το γεγονός αυτό είχε συμβεί από τη στιγμή της ευρέσεως της θαυματουργής εικόνας.

Η ιστορία της εικόνας της μεγαλόχαρης της Τήνου αρχίζει πάνω σε άγρια βράχια τυλιγμένα από παγερά, πικρά σύννεφα, που τα θερίζουν δριμείς βοριάδες. Στο μοναστήρι της Κυρίας των Αγγέλων, στο Κεχροβούνι.

Εκεί, το 1822, η μοναχή Πελαγία οραματίστηκε τη Θεοτόκο να της υποδεικνύει το σημείο όπου ήταν θαμμένη η εικόνα της. Μετά από αμφιβολίες και εμπόδια, πήγαν, έσκαψαν και τη βρήκαν. Στον αγρό του Δοξαρά.

Ήταν 30 Ιανουαρίου του 1823. Ο ελληνικός λαός πάλευε μεταξύ αναγέννησης και χαμού. Η εύρεση της εικόνας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου μέσα στη γη της Τήνου, προαιώνια κατοικία του Αίολου έπνευσε σαν ούριος άνεμος πάνω στην ταραχή της Επανάστασης. Σε καιρούς δύσκολους. Όταν, στον ξεσηκωμό του ’21, οι Τηνιακοί, με επικεφαλής ελληνορθόδοξο κληρικό απάντησαν χωρίς δισταγμούς στο κάλεσμα του Τομπάζη. Όταν οι καθολικοί, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού του νησιού τότε, αποτραβήχτηκαν στα ενδότερα, στην περιοχή της Ξυνάρας, όπου βρισκόταν ο Τούρκος αγάς.