1. Να κλιθούν και στους 2 αριθμούς τα ουσιαστικά: fili, Aeneae,
deo, spes, scopulum, corpus, domus, loci, fonti, magistratui, castrorum, vim, milites, maria, pater.
2. Να γραφεί η γενική ενικού αρσενικού και η αιτιατική
πληθυντικού θηλυκού των αντωνυμιών:quis, nihil, heac, utrum, is, ego, illud, iste,ipsa, vester.
3. Να γίνει παραθετική αντικατάσταση στη αιτιατική
πληθυντικού του θηλυκού γένους καθώς και να αντικατασταθούν παραθετικά και τα παραγόμενα, εξ αυτών των επιθέτων, επιρρήματα: pavidus, tristis, liberalis, similes,magnus, posterus, infestus, parvus, gravis, malus.
4. Ποιο συντακτικό φαινόμενο στα Λατινικά ονομάζεται
«λατινισμός»;
5.
Πως εκφέρεται ο σκοπός και η σύγκριση στα Λατινικά;
6. Πως εκφέρεται το ποιητικό αίτιο; Ποια η εκφορά εσωτερικού του εξωτερικού αναγκαστικού αιτίου;
7. 8. Πως δηλώνεται η απαγόρευση;
9. Πως εκφέρεται η αυτοπάθεια;
10.
Πως δηλώνεται η καταγωγή; Τι είναι η αλληλοπάθεια;
1
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 1. filius filii filii-i filiorum filio filiis filium filios fili filii filio filiis spes spes spei — spei — spem spes spes spes spes — Aeneas Aeneae Aeneae Aenean Aenea Aenea scopulus scopuli scopulo scopulum scopule scopulo dei-dii-di dei deorum-deum deo deis-diis-dis deum deos dive-deus dei-dii-di deo deis-diis-dis corpus corporis corpori corpus corpus corpore corpora corporum corporibus corpora corpora corporibus deus scopuli scopulorum scopulis scopulos scopuli scopulis domus domus-domi domui domum domus domo fons fontis fonti fontem fons fonte domus domuum-domorum domibus domos domus domibus magistratus magistratus magistratui magistratum magistratus magistratu locus loci+loca(τόποι) loci locorum loco locis locum locos+loca loce loci+loca loco locis magistratus magistratuum magistratibus magistratus magistratus magistratibus fontes fontium fontibus fontes fontes fontibus castrum(φρούριο) castra(στρατόπεδο) vis vires castri castrorum — virium castro castris — viribus castrum castra vim vires castrum castra — vires castro castris vi viribus 2 .
miles militis militi militem miles milite 2. ΘΕΤΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ pavidas pavide tristes triste liberales liberaliter similes similiter magnas magnopere posteras postea infestas infeste ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ Σ ΒΑΘΜΟΣ pavidiores pavidius tristiores tristius liberaliores liberealius similiores similius maiores maius posteriores posterius infestiores infestius 3 ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ pavidissimas pavidissime tristissimas tristissime liberalissimas liberalissime simillimas simillime maximas maxime postremas+postumas postremum+postremo infestissimas infestissime . milites militum militibus milites milites militibus mare maris mari mare mare mari maria marium maribus maria maria maribus pater patris patri patrem pater patre patres patrum patribus patres patres patribus Γενική Ενικού Αρσενικού Γένους cuius nulius huius utrius eius mei illius istius ipsius vestri Αιτιατική Πληθυντικού Θηλυκού Γένους quas nullas has utras eas nos illas istas ipsas vestras 3.
parvas non multum+paulum graves graviter malas male 4. multo minor erat Accius=Ο Άκκιος ήταν κάπως νεώτερος. Τα επιρρήματα αυτά μεταφράζονται με το «κάπως» ή το «μάλλον». venio. Τότε η χρονική αυτή πρόταση δηλώνει μια συνεχιζόμενη πράξη.χ. ΑΠΛΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ: στην απλή σύγκριση υπάρχουν δύο όροι σύγκρισης (α΄και β΄όρος). 4 . Ο δεύτερος όρος σύγκρισης εκφέρεται ή quam + πτώση του πρώτου όρου σύγκρισης ή με απλή αφαιρετική. Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ στα λατινικά εκφράζεται με δύο τρόπους : 1. Το ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ εκφράζεται με δύο τρόπους : Όταν αναφερόμαστε σε άψυχα αντικείμενα το ποιητικό αίτιο εκφέρεται με απλή αφαιρετική. minores minus graviores gravius peiores peius minimas minime gravissimas gravissime pessimas pessime ΛΑΤΙΝΙΣΜΟΣ είναι το συντακτικό εκείνο φαινόμενο κατά το οποίο μια χρονική πρόταση εισάγεται με το χρονικό σύνδεσμο dum αλλά εκφέρεται με οριστική ιστορικού ενεστώτα. 5. utilis) Αιτιατική σουπίνο με ρήματα κίνησης(eo. 2. Αυτή η ταυτόχρονη πράξη δηλώνεται με την κύρια πρόταση. που στη διάρκεια της οποίας λαμβάνει χώρα και μια άλλη πράξη. ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ:στην απόλυτη σύγκριση δεν υπάρχει δεύτερος όρος σύγκρισης αλλά υπάρχει κάποιο επίθετο συγκριτικού βαθμού και κάποιο επίρρημα (συνήθως το: multo ή paulo) που ενισχύει την έννοια του συγκριτικού επιθέτου π. Ο ΣΚΟΠΟΣ στα λατινικά εκφέρεται με: • • • • Αιτιατική γερουνδίου εμπρόθετη (ad. gratia) 6. mitto) Γενική γερουνδίου εμπρόθετη( causa. idoneus. in +αιτιατική γερουνδίου) Δοτική γερουνδίου με επίθετα καταλληλότητας( aptus.
inter se amant. Η ΑΛΛΗΛΟΠΑΘΕΙΑ . • γενική της αιτίας. ex+αφαιρετική (άμεση καταγωγή). propter+αιτιατική. • αιτιατική ουδετέρου αντωνυμίας. ne spectaveris. ΕΠΕΙΔΉ ΣΤΑ Λατινικά λείπει η αλληλοπαθής αντωνυμία. inter vos amatis. Έτσι. Το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟμπορεί να εκφραστεί με: • απλή αφαιρετική σε ρήματα και επίθετα που δηλώνουν ψυχικό πάθος. • την αιτιατική ενικού και πληθυντικού αριθμού της προσωπικής αντωνυμίας γ΄ προσώπου (se).χ. η ΑΥΤΟΠΑΘΕΙΑ δηλώνεται με: • τις πλάγιες πτώσεις της προσωπικής αντωνυμίας του α΄ και β΄ προσώπου. ex+αφαιρετική. ab+ αφαιρετική (έμμεση καταγωγή).per. o o 10. • εμπρόθετα με: prae+αιτιατική.Όταν αναφερόμαστε σε έμψυχα τότε το ποιητικό αίτιο εκφράζεται με a(b) + αφαιρετική. Το ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟεκφέρεται εμπρόθετα με ob. Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ στα λατινικά εκφράζεται με δύο τρόπους : Noli/nolite +απαρέμφατο ενεστώτα π. Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ στα Λατινικά εκφράζεται με: απλή αφαιρετική. inter vos.χ. Ne/ numquam/nemo + υποτακτική παρακειμένου π. 9. 7. Στα Λατινικά δεν υπάρχει αυτοπαθής αντωνυμία. • την κτητική αντωνυμία: suus-a-um. 8. 5 . noli spectare. causa ή gratia+γενική. εκφράζεται με τις φράσεις: inter nos. inter se +τα τρία πρόσωπα του πληθυντικού του ρήματος⇒ inter nos amamus.
