Μετάφραση και ηλεκτρονική έκδοση Ειρήνης Βούλγαρη
από την ιστοσελίδα http://en.jpg .org/wiki/File:Charles_Dickens_by_Frith_1859.wikipedia.Το Πανδοχείο του Τκι ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ Eξώφυλλο: Πορτραίτο του Κάρολου Ντίκενς από τον William Powell Frith (1859).
Απαγορεύεται η εμπορική αναπαραγωγή του παρόντος έργου σε οποιοδήποτε μέσον.© Μετάφρασης και ηλεκτρονικής έκδοσης. Ειρήνη Βούλγαρη. 2009 Τα δικαιώματα του έργου αυτού ανήκουν αποκλειστικά στην Ειρήνη Βούλγαρη. Τίτλος πρωτότυπου έργου: The Holly-Tree Inn Συγγραφέας πρωτότυπου: Charles Dickens .
.
και τα σηκώναμε. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. Και χιόνιζε. χωρίς να χειροτερεύουν καθόλου απ’ αυτήν. κι εξακολουθούσε να χιονίζει. με δυο μεγάλους άσπρους κάδους που ήταν στην άκρη. γιατί με ζέσταινε. Τα άλογά μας κατηφόριζαν κι έπεφταν σε μοναχικά μέρη.“Μετά. και πίνοντας τόση πολλή παρηγοριά. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. πού άρχισα να τους συγχέω. το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. ιδιαίτερα μετά το βραδινό. “ . αφήνοντας τα χνάρια τους στο χιόνι. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. Ενώ αλλάζαμε άλογα. ο φύλακας κι ο αμαξάς βάδιζαν με δυσκολία πάνω-κάτω στον δρόμο. και ποτέ δεν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. Η μοναχική μέρα κυλούσε. πράγματι. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. καθώς άρχιζε ξανά να σκοτεινιάζει. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό. κι αυτή ήταν η πιο ευχάριστη αλλαγή για μένα. Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. και χιόνιζε. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”.
που έγραψε μεταξύ του 1852 και του 1858 (Christmas Numbers in Household Words). Σε εκείνη τη πρώτη δημοσίευση το μυθιστόρημα αυτό ήταν χωρισμένο σε τρεις ενότητες: "The Guest". και "Τhe Bill".Πρόλογος «Το Πανδοχείο του Γκι» (1855) είναι ένα μικρό έργο της ώριμης συγγραφικής περιόδου του Ντίκενς το οποίο ανήκει στον πρώτο κύκλο των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. "The Boots". Σε αυτό πρωτοεμφανίστηκε και το “Πανδοχείο του Γκι”. O Nτίκενς εξέδιδε το εβδομαδιαίο περιοδικό "Ηοusehold Words" στο οποίο δημοσίευε σε συνέχειες ορισμένα έργα του αλλά και συνεργασίες συγχρόνων του πεζογράφων. Ο Ντίκενς έγραψε την ιστορία αυτή πιθανόν κατά το διάστημα που βρισκόταν στο Παρίσι κι ίσως μετά από μια πολύ πετυχημένη εκδήλωση του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών προς τιμήν του κατά τη διάρκεια της οποίας διάβασε ο ίδιος το πασίγνωστο έργο του "Τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα" πλημμυρίζοντας το πολυπληθές ακροατήριό του με πρωτόγνωρη συγκίνηση. Σε μεταγενέστερη έκδοση ο συγγραφέας άλλαξε τους τίτλους σε: "First Branch:Myself". Το διέθετε δε σε ευτελή τιμή γιατί ήθελε να είναι προσιτό κι από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα ώστε να ασκεί ευρύτερα τον ηθικοπλαστικό του ρόλο. "Second Branch:The Boots" και "Third Branch:The Bill". Φαίνεται ότι τη δημοσίευσε στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του "Ηοusehold Words" που κυκλοφόρησε με ημερομηνία 15 Δεκέμβρη 1855 με τίτλο "The Holly Tree Inn" στο οποίο ο Dickens δημοσίευσε την ιστορία που μετέφρασα και τα υπόλοιπα διηγήματα ο Collins. Είναι ένα χαριτωμένο ψυχογραφικό έργο στο οποίο .
αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της προσωπικής του αποκάλυψης. όταν. και μάλιστα διανθισμένες με κάποιες από τις ιστορίες που είχε διαβάσει μικρός στο «Terrible Register”. πάνω στα γόνατα μιας γυναίκας που του διηγείται μακάβριες ιστορίες. το ίδιο το όνομα του ήρωα (Τσάρλυ) είναι υποκοριστικό του ονόματος του συγγραφέα. Όσο για τα αλλόκοτα περιστατικά των πανδοχείων. όταν ο κεντρικός ήρωας μας περιγράφει τις αναμνήσεις του από διάφορα πανδοχεία. έτσι και στο συγκεκριμένο. και τις κωμικοτραγικές περιπέτειες στις οποίες τον οδήγησε. να μας αποκαλύπτει σε πολύ προσωπικό. μεταναστεύοντας στην Αμερική. τον Τσάρλυ. την χρονιά δηλαδή που έγραψε αυτό το διήγημα.παρακολουθούμε τον κεντρικό ήρωα. Γνωρίζουμε ότι ο ίδιος ο Ντίκενς είχε νταντά την Mary Weller η οποία όντως είχε αυτήν την συνήθεια. Για παράδειγμα. Επιπλέον. κατά την διάρκεια του ταξιδιού του προς το λιμάνι. αποκλείσθηκε από τα χιόνια για μια εβδομάδα στο Πανδοχείο του Γκι. Τέλος. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές του να ξεπεράσει την αναπάντεχη ερωτική του απογοήτευση και το αίσθημα της προδοσίας από τον πιο στενό του φίλο. είχε αδυναμία στις τρομακτικές περιπέτειες που κυκλοφορούσαν τότε στο εβδομαδιαίο δεκαεξασέλιδο “Terrible Register” το οποίο διάβαζε ανελλιπώς. το γεγονός ότι. ίσως κι εδώ να έχουμε πραγματικές εμπειρίες του συγγραφέα. την συστολή του. τις μέρες των Χριστουγέννων. ξεκινά από την εποχή που είναι πολύ μικρός. είναι γνωστό ότι όταν αργότερα ο μικρός Κάρολος Ντίκενς άρχισε να διαβάζει. Όπως και στα περισσότερα έργα του Ντίκενς. ο . Το 1855. κι επιστρατεύοντας τις αναμνήσεις του για να διασκεδάσει τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς του. είναι εμφανές το αυτοβιογραφικό στοιχείο. εξομολογητικό τόνο το μεγάλο του ελάττωμα.
στην Ιταλία. Επίσης. κι έτσι μας έχει δώσει πολύ ζωντανές περιγραφές τους στο «Πανδοχείο του Γκι». . κατά γενική ομολογία. στον Καναδά. αναβίωσαν το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. τα οποία.Ντίκενς είχε ήδη ταξιδέψει σε ολόκληρη την Βρετανία. Ειρήνη Βούλγαρη. όπως τα “Oliver Twist” και “David Copperfield” αλλά και με τα μικρότερα Χριστουγεννιάτικα διηγήματά του. Αμαλιάδα 2009. είχε ήδη γνωρίσει την διεθνή αναγνώριση τόσο του κόσμου των γραμμάτων και της τέχνης όσο και του απλού αναγνωστικού κοινού με μεγάλα έργα του. στις ΗΠΑ. στην Βρετανία τουλάχιστον. στην Ελβετία και στην Γαλλία κι ήταν συνεπώς εξοικειωμένος με τα πανδοχεία των χωρών αυτών.
κανείς δεν το υποθέτει ποτέ. στο μέρος της καλής ψυχαγωγίας έλλογων κι άλογων όντων. δεν είχα αποκαλύψει. εξ αρχικής ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα. άτομο με συστολή. κανείς ποτέ δεν το υπέθεσε. Κανείς δεν θα μπορούσε να το υποθέσει. αλλά είμαι εκ φύσεως ντροπαλό άτομο. Θα μπορούσα ίσως να συγκινήσω ιδιαίτερα τον αναγνώστη αφηγούμενος τους αμέτρητους τόπους στους οποίους δεν έχω πάει. ποτέ ως τώρα. Είμαι ντροπαλός. απλώς και μόνο επειδή είμαι. όπου κάποτε αποκλείσθηκα από τα χιόνια. Αυτό το θέμα είναι να αφηγηθώ με απλά λόγια τα ταξίδια μου και τις ανακαλύψεις μου στο Πανδοχείο του Γκι. Συνέβη την αξέχαστη χρονιά όταν αποχωρίσθηκα για πάντα από . τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχω επισκεφθεί ή δεχθεί στο σπίτι μου. Αλλά θα αφήσω τον αναγνώστη ασυγκίνητο. για να καταπιασθώ με το θέμα που έχω μπροστά μου. Αυτό είναι το μυστικό που. τους αμέτρητους τρόπους αποφυγής των κοινωνικών εκδηλώσεων για τους οποίους νοιώθω ενοχές.ΤO ΠΡΩΤΟ ΚΛΑΔΙ – Ο εαυτός μου Έχω κρατήσει ένα μυστικό στην πορεία της ζωής μου.
και με διακατείχε εκείνη η ανυπόφορη αίσθηση ότι είχα σηκωθεί για να πάω για κρέμασμα. διαβιβάζοντάς τους τις ευχές μου και την συγγνώμη μου. Από τα σχολικά μας χρόνια παραδεχόμουν αβίαστα μέσα μου. που αποφάσισα να πάω στην Αμερική – στην πορεία μου προς τον διάβολο. κλειδώνοντας την θλίψη μου βαθιά μέσα στο στήθος μου. ούτε στον Έντουιν. και προσπάθησα να τους συγχωρήσω και τους δύο. όταν ανακάλυψα ότι προτιμούσε τον επιστήθιο φίλο μου. H μελαγχολική νέκρα του χειμώνα είχε απλωθεί παντού όταν εγκατέλειψα το διαμέρισμά μου για πάντα. τα οποία θα μετέφερε η βάρκα από το ατμόπλοιο στο ταχυδρομείο στην ακτή. την οποία συνήθως δεν μπορούσα να αποχωρισθώ όταν σηκωνόμουν νωρίτερα από το κανονικό. και παρηγορώντας τον εαυτό μου. Ήταν. με την προοπτική της μεγαλόψυχης συμπεριφοράς μου.την Άντζελα Λήιθ. άφησα όλα όσα θεωρούσα αγαπημένα. λέω. μολονότι η καρδιά μου πληγώθηκε κατάβαθα. την οποία επρόκειτο σύντομα να παντρευτώ. φυσικά. Και. όταν εγώ ο ίδιος θα ήμουν καθ' οδόν προς τον Νέο Κόσμο. κάτω από αυτές τις συνθήκες. Χωρίς να κοινοποιήσω την ανακάλυψή μου ούτε στην Άντζελα. κι έκανε τσουχτερό κρύο. όπως μπορούσα. αλλά με την απόφαση να γράψω στον καθένα τους από ένα συγκινητικό γράμμα. και υπό τέτοιες συνθήκες. ότι ο Έντουιν ήταν κατά πολύ ανώτερός μου. ένοιωσα ότι η προτίμηση ήταν κάτι το φυσικό. πολύ μακριά από τις αναμνήσεις. στις 5 η ώρα το πρωί. και ξεκίνησα για το απελπισμένο ταξίδι που . Είχα ξυριστεί με το φώς του κεριού. προανέφερα.
σαν το αέριο να παραμορφωνόταν από το κρύο. . για τον να σκυθρωπό κάνουν το αστροφώτιστο ουρανό. Το ταχυδρομικό πακέτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να φύγει από το Λίβερπουλ. το φιλόξενο φως και την ζεστασιά των λιγοστών καφενείων και των μπαρ. την σκληρή. στεγνή. Ήθελε εννέα μέρες για να τελειώσει ο μήνας. που ήταν ανοιχτά για τέτοιους πελάτες. την πρώτη του επόμενου μήνα. τους ανθρώπους της αγοράς και τους άλλους πρωϊνούς βιοπαλαιστές. τα χιονοσκέπαστα που σπίτια. κρυσταλλιασμένη πάχνη που μου ράπιζε το πρόσωπο σαν ατσαλένιο μαστίγιο.Εικόνα 1: To ατμόπλοιο SS Pacific Πόσο καλά θυμάμαι την θλιβερή όψη της οδού Φλήιτ όταν βγήκα από το Τεμπλ![1] Τα φανάρια του δρόμου τρεμόσβηναν από τον δυνατό βορειοανατολικό άνεμο. του καιρού επιτρέποντος. κι η χρονιά. Η ατμόσφαιρα ήταν κατάφορτη από την πάχνη αυτή κι ο αέρας την είχε κιόλας χώσει μέσα σε κάθε χαραμάδα. και είχα το διάστημα που μεσολαβούσε διαθέσιμο. έτρεχαν μισοπαγωμένο τους αίμα να κυκλοφορήσει ξανά στις φλέβες τους.
κι ότι έκανε ένα περίπατο από τους κήπους του Τεμπλ μέχρι την ακτή Σάρεϋ. με τον συνηθισμένο μου τρόπο. έτσι ώστε να πάω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο Άλινγκτον. προφασιζόμενος πως μια επείγουσα εργασία – τις λεπτομέρειες της οποίας θα της εξέθετα με πρώτη ευκαιρία – με έπαιρνε απροσδόκητα μακριά της. Είχα εξασφαλίσει θέση δίπλα στον αμαξά στην πιο γρήγορη από αυτές. εάν και κατά πόσο η θέση μου δίπλα στον αμαξά δεν θάταν πιθανόν να θέσει ένα ξαφνικό και παγωμένο τέλος στην συμφορά μου. Οφείλω να εξηγήσω. όπου θα έμπαινα σε εκείνη την άμαξα. κι η δουλειά μου στην οδό Φλήιτ ήταν να μπω σε ένα μόνιππο με τo πορτμαντώ[2] μου. Το είχα αγαπήσει. όπως κάνουν και πολλοί άλλοι. Ήμουνα πράγματι συντετριμμένος. σαν νάταν πολύ μεγάλο βάσανο. κι ότι το είχαν αποκλείσει την νύχτα. αλλά που όλοι τότε φοβόμασταν. αλλά παρ' όλα αυτά. ότι. ο οποίος μετέφερε το πορτμαντό μου στην οδό Φλήιτ για να με βοηθήσει. Τις οποίες. μου είπε για τα τεράστια κομμάτια πάγου που επέπλεαν τις τελευταίες μέρες στο ποτάμι. πριν από τον εκπατρισμό μου. κι είχα αποφασίσει να κάνω μια επίσκεψη σε ένα συγκεκριμένο μέρος (το οποίο δεν χρειάζεται να κατονομάσω) στα πιο μακρινά σύνορα του Γιόρκσαϊρ. πιάνω τον εαυτό μου να προσποιείται ότι τις θεωρεί τώρα αξιοθρήνητες. δεν ήμουνα και τόσο απελπισμένος ώστε να θέλω να πεθάνω . για μια βδομάδα ή δέκα μέρες. Αλλά όταν ένας από τους φύλακες του Τεμπλ μας. επειδή σ' εκείνο το μέρος είχα πρωτοδεί την Άντζελα. είχα γράψει στην Άντζελα την νύχτα. Δεν υπήρχε ο Βόρειος Σιδηρόδρομος εκείνη την εποχή. και αντί αυτού υπήρχαν άμαξες δημόσιας χρήσης τόσο για την μετακίνηση των επιβατών όσο και για την μεταφορά της αλληλογραφίας. κι η μελαγχολία μου ικανοποιήθηκε με την ιδέα του χειμωνιάτικου αποχαιρετισμού του. για να αποφύγω να με αναζητήσουν προτού η απόφασή μου γίνει αμετάκλητη.Το είχα λάβει αυτό υπόψη μου. με το να μπει σε πλήρη εφαρμογή. άρχισα να αναρωτιέμαι.
. Οι νοικοκύρηδες άναβαν τα τζάκια τους. Τότε ανακάλυψα πως. τα πάντα φαίνονταν γκριζωπά και γερασμένα. και. εγώ ήμουν ο μοναδικός επιβάτης. όπου ανακάλυψα ότι όλοι έπιναν καυτό πέρλ[3] για να επιβιώσουν. Καθώς μπαίναμε στην εξοχή.από την παγωνιά. μαύρη. Όμως. Και καλπάζαμε προς την Πύλη Χάϊγκεϊτ πάνω στο πιο κακοτράχαλο έδαφος στο οποίο έχω ποτέ ακούσει ποδοβολητό αλόγων. τόσο μέσα στην άμαξα όσο κι απέξω. ήπια κι εγώ λίγο περλ (το οποίο διαπίστωσα Όταν πως ήταν ασυνήθιστα καλό). ρώτησα εάν υπήρχε κάποια ελεύθερη εσωτερική θέση. Όταν ξύπνησα στο Πήϊκοκ. έχοντας επίγνωση της μάλλον γελοίας μου εμφάνισης. Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν φύγαμε από το Πήϊκοκ. με κάλυψαν με άχυρα μέχρι την μέση. ξεκίνησα το ταξίδι μου. κάθισα. δεδομένου του ότι εκείνη η άμαξα πάντα πήγαινε καλά φορτωμένη. Ο καπνός ανέβαινε ψηλά στον αραιωμένο αέρα. Αυτό μου παρουσίασε μια πιο γλαφυρή εικόνα της φοβερής δριμύτητας του ψύχους. και μετά ήρθε η άγρια. ακαθόριστα φαντάσματα των σπιτιών και των δέντρων εμφανίζονταν και χάνονταν. τα χλωμά. παγωμένη μέρα. Για κάμποση ώρα. και μπήκα στην άμαξα.
Εικόνα 2: To xιονισμένο τοπίο .
οι μικροί οικίσκοι για την είσπραξη των φόρων είχαν φουντώσει τη φωτιά στα τζάκια τους. οι αχυρένιες σκεπές των μικρών χωριάτικων σπιτιών και των αγροικιών. οι θημωνιές στις αυλές των γεωργών. και τα παιδιά (ακόμα κι οι άνθρωποι των οικίσκων αυτών έχουν παιδιά. κανένας αλήτης δεν γύριζε έξω. τα δέντρα. οι ποτίστρες των αλόγων στα πανδοχεία που ήταν στις άκρες των δρόμων είχαν παγώσει τελείως. Οι εξωτερικές εργασίες είχαν εγκαταλειφθεί.Οι δρόμοι. και φαίνεται ότι τα φροντίζουν) έτριβαν τον πάγο στα μικρά Εικόνα 3: Ta παιδιά κουβαλούν ξύλα για τη σόμπα. οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές. .
Δεν ξέρω πότε άρχισε να το στρώνει το χιόνι. πράγματι. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. Η μοναχική μέρα κυλούσε. Αλλά ξέρω ότι κάπου αλλάζαμε άλογα. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. . ιδιαίτερα μετά το βραδινό. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. την μοναχική άμαξα που περνούσε από εκεί. το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο.τζαμόφυλλα με τα παχουλά τους χεράκια. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. όταν άκουσα τον φύλακα να παρατηρεί: «Εκείνη η γριούλα ψηλά στον ουρανό πολύ δύσκολα θα μάζευε τις χήνες της σήμερα. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. έστω και για λίγο. για να προλάβουν να δουν με τα λαμπερά τους μάτια. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα.» Μετά. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό.
