Μετάφραση και ηλεκτρονική έκδοση Ειρήνης Βούλγαρη
Το Πανδοχείο του Τκι ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ Eξώφυλλο: Πορτραίτο του Κάρολου Ντίκενς από τον William Powell Frith (1859). από την ιστοσελίδα http://en.org/wiki/File:Charles_Dickens_by_Frith_1859.jpg .wikipedia.
Τίτλος πρωτότυπου έργου: The Holly-Tree Inn Συγγραφέας πρωτότυπου: Charles Dickens . Ειρήνη Βούλγαρη. 2009 Τα δικαιώματα του έργου αυτού ανήκουν αποκλειστικά στην Ειρήνη Βούλγαρη.© Μετάφρασης και ηλεκτρονικής έκδοσης. Απαγορεύεται η εμπορική αναπαραγωγή του παρόντος έργου σε οποιοδήποτε μέσον.
.
πράγματι. πού άρχισα να τους συγχέω. το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα.“Μετά. με δυο μεγάλους άσπρους κάδους που ήταν στην άκρη. και πίνοντας τόση πολλή παρηγοριά. κι αυτή ήταν η πιο ευχάριστη αλλαγή για μένα. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό. ο φύλακας κι ο αμαξάς βάδιζαν με δυσκολία πάνω-κάτω στον δρόμο. και τα σηκώναμε. και ποτέ δεν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει. Τα άλογά μας κατηφόριζαν κι έπεφταν σε μοναχικά μέρη. αφήνοντας τα χνάρια τους στο χιόνι. ιδιαίτερα μετά το βραδινό. Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. και χιόνιζε. Και χιόνιζε. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. κι εξακολουθούσε να χιονίζει. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα. γιατί με ζέσταινε. καθώς άρχιζε ξανά να σκοτεινιάζει. Ενώ αλλάζαμε άλογα. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. Η μοναχική μέρα κυλούσε. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. “ . χωρίς να χειροτερεύουν καθόλου απ’ αυτήν.
Πρόλογος «Το Πανδοχείο του Γκι» (1855) είναι ένα μικρό έργο της ώριμης συγγραφικής περιόδου του Ντίκενς το οποίο ανήκει στον πρώτο κύκλο των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. Φαίνεται ότι τη δημοσίευσε στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του "Ηοusehold Words" που κυκλοφόρησε με ημερομηνία 15 Δεκέμβρη 1855 με τίτλο "The Holly Tree Inn" στο οποίο ο Dickens δημοσίευσε την ιστορία που μετέφρασα και τα υπόλοιπα διηγήματα ο Collins. O Nτίκενς εξέδιδε το εβδομαδιαίο περιοδικό "Ηοusehold Words" στο οποίο δημοσίευε σε συνέχειες ορισμένα έργα του αλλά και συνεργασίες συγχρόνων του πεζογράφων. "The Boots". και "Τhe Bill". "Second Branch:The Boots" και "Third Branch:The Bill". Το διέθετε δε σε ευτελή τιμή γιατί ήθελε να είναι προσιτό κι από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα ώστε να ασκεί ευρύτερα τον ηθικοπλαστικό του ρόλο. Σε αυτό πρωτοεμφανίστηκε και το “Πανδοχείο του Γκι”. που έγραψε μεταξύ του 1852 και του 1858 (Christmas Numbers in Household Words). Σε μεταγενέστερη έκδοση ο συγγραφέας άλλαξε τους τίτλους σε: "First Branch:Myself". Είναι ένα χαριτωμένο ψυχογραφικό έργο στο οποίο . Σε εκείνη τη πρώτη δημοσίευση το μυθιστόρημα αυτό ήταν χωρισμένο σε τρεις ενότητες: "The Guest". Ο Ντίκενς έγραψε την ιστορία αυτή πιθανόν κατά το διάστημα που βρισκόταν στο Παρίσι κι ίσως μετά από μια πολύ πετυχημένη εκδήλωση του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών προς τιμήν του κατά τη διάρκεια της οποίας διάβασε ο ίδιος το πασίγνωστο έργο του "Τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα" πλημμυρίζοντας το πολυπληθές ακροατήριό του με πρωτόγνωρη συγκίνηση.
το γεγονός ότι. ξεκινά από την εποχή που είναι πολύ μικρός. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές του να ξεπεράσει την αναπάντεχη ερωτική του απογοήτευση και το αίσθημα της προδοσίας από τον πιο στενό του φίλο. όταν. Επιπλέον. ο . τις μέρες των Χριστουγέννων. αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της προσωπικής του αποκάλυψης. Όπως και στα περισσότερα έργα του Ντίκενς. Τέλος.παρακολουθούμε τον κεντρικό ήρωα. πάνω στα γόνατα μιας γυναίκας που του διηγείται μακάβριες ιστορίες. Γνωρίζουμε ότι ο ίδιος ο Ντίκενς είχε νταντά την Mary Weller η οποία όντως είχε αυτήν την συνήθεια. κατά την διάρκεια του ταξιδιού του προς το λιμάνι. είναι γνωστό ότι όταν αργότερα ο μικρός Κάρολος Ντίκενς άρχισε να διαβάζει. και μάλιστα διανθισμένες με κάποιες από τις ιστορίες που είχε διαβάσει μικρός στο «Terrible Register”. την χρονιά δηλαδή που έγραψε αυτό το διήγημα. είχε αδυναμία στις τρομακτικές περιπέτειες που κυκλοφορούσαν τότε στο εβδομαδιαίο δεκαεξασέλιδο “Terrible Register” το οποίο διάβαζε ανελλιπώς. την συστολή του. μεταναστεύοντας στην Αμερική. αποκλείσθηκε από τα χιόνια για μια εβδομάδα στο Πανδοχείο του Γκι. εξομολογητικό τόνο το μεγάλο του ελάττωμα. Το 1855. να μας αποκαλύπτει σε πολύ προσωπικό. είναι εμφανές το αυτοβιογραφικό στοιχείο. και τις κωμικοτραγικές περιπέτειες στις οποίες τον οδήγησε. όταν ο κεντρικός ήρωας μας περιγράφει τις αναμνήσεις του από διάφορα πανδοχεία. Για παράδειγμα. ίσως κι εδώ να έχουμε πραγματικές εμπειρίες του συγγραφέα. κι επιστρατεύοντας τις αναμνήσεις του για να διασκεδάσει τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς του. τον Τσάρλυ. το ίδιο το όνομα του ήρωα (Τσάρλυ) είναι υποκοριστικό του ονόματος του συγγραφέα. Όσο για τα αλλόκοτα περιστατικά των πανδοχείων. έτσι και στο συγκεκριμένο.
στην Βρετανία τουλάχιστον. . αναβίωσαν το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων. κι έτσι μας έχει δώσει πολύ ζωντανές περιγραφές τους στο «Πανδοχείο του Γκι». τα οποία. στον Καναδά. Ειρήνη Βούλγαρη. είχε ήδη γνωρίσει την διεθνή αναγνώριση τόσο του κόσμου των γραμμάτων και της τέχνης όσο και του απλού αναγνωστικού κοινού με μεγάλα έργα του. στις ΗΠΑ. κατά γενική ομολογία. όπως τα “Oliver Twist” και “David Copperfield” αλλά και με τα μικρότερα Χριστουγεννιάτικα διηγήματά του. Επίσης.Ντίκενς είχε ήδη ταξιδέψει σε ολόκληρη την Βρετανία. στην Ιταλία. στην Ελβετία και στην Γαλλία κι ήταν συνεπώς εξοικειωμένος με τα πανδοχεία των χωρών αυτών. Αμαλιάδα 2009.
Συνέβη την αξέχαστη χρονιά όταν αποχωρίσθηκα για πάντα από . τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχω επισκεφθεί ή δεχθεί στο σπίτι μου. κανείς ποτέ δεν το υπέθεσε. τους αμέτρητους τρόπους αποφυγής των κοινωνικών εκδηλώσεων για τους οποίους νοιώθω ενοχές. ποτέ ως τώρα. για να καταπιασθώ με το θέμα που έχω μπροστά μου. Θα μπορούσα ίσως να συγκινήσω ιδιαίτερα τον αναγνώστη αφηγούμενος τους αμέτρητους τόπους στους οποίους δεν έχω πάει. εξ αρχικής ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα. αλλά είμαι εκ φύσεως ντροπαλό άτομο. Κανείς δεν θα μπορούσε να το υποθέσει. στο μέρος της καλής ψυχαγωγίας έλλογων κι άλογων όντων. δεν είχα αποκαλύψει. Αλλά θα αφήσω τον αναγνώστη ασυγκίνητο. όπου κάποτε αποκλείσθηκα από τα χιόνια. κανείς δεν το υποθέτει ποτέ. απλώς και μόνο επειδή είμαι. Αυτό είναι το μυστικό που.ΤO ΠΡΩΤΟ ΚΛΑΔΙ – Ο εαυτός μου Έχω κρατήσει ένα μυστικό στην πορεία της ζωής μου. Είμαι ντροπαλός. Αυτό το θέμα είναι να αφηγηθώ με απλά λόγια τα ταξίδια μου και τις ανακαλύψεις μου στο Πανδοχείο του Γκι. άτομο με συστολή.
Είχα ξυριστεί με το φώς του κεριού. στις 5 η ώρα το πρωί. με την προοπτική της μεγαλόψυχης συμπεριφοράς μου. Και. κι έκανε τσουχτερό κρύο.την Άντζελα Λήιθ. όταν εγώ ο ίδιος θα ήμουν καθ' οδόν προς τον Νέο Κόσμο. Χωρίς να κοινοποιήσω την ανακάλυψή μου ούτε στην Άντζελα. ότι ο Έντουιν ήταν κατά πολύ ανώτερός μου. άφησα όλα όσα θεωρούσα αγαπημένα. τα οποία θα μετέφερε η βάρκα από το ατμόπλοιο στο ταχυδρομείο στην ακτή. όταν ανακάλυψα ότι προτιμούσε τον επιστήθιο φίλο μου. Από τα σχολικά μας χρόνια παραδεχόμουν αβίαστα μέσα μου. και ξεκίνησα για το απελπισμένο ταξίδι που . την οποία συνήθως δεν μπορούσα να αποχωρισθώ όταν σηκωνόμουν νωρίτερα από το κανονικό. κάτω από αυτές τις συνθήκες. την οποία επρόκειτο σύντομα να παντρευτώ. φυσικά. ούτε στον Έντουιν. αλλά με την απόφαση να γράψω στον καθένα τους από ένα συγκινητικό γράμμα. ένοιωσα ότι η προτίμηση ήταν κάτι το φυσικό. Ήταν. διαβιβάζοντάς τους τις ευχές μου και την συγγνώμη μου. κλειδώνοντας την θλίψη μου βαθιά μέσα στο στήθος μου. και με διακατείχε εκείνη η ανυπόφορη αίσθηση ότι είχα σηκωθεί για να πάω για κρέμασμα. προανέφερα. που αποφάσισα να πάω στην Αμερική – στην πορεία μου προς τον διάβολο. όπως μπορούσα. και παρηγορώντας τον εαυτό μου. μολονότι η καρδιά μου πληγώθηκε κατάβαθα. και υπό τέτοιες συνθήκες. πολύ μακριά από τις αναμνήσεις. λέω. και προσπάθησα να τους συγχωρήσω και τους δύο. H μελαγχολική νέκρα του χειμώνα είχε απλωθεί παντού όταν εγκατέλειψα το διαμέρισμά μου για πάντα.
Εικόνα 1: To ατμόπλοιο SS Pacific Πόσο καλά θυμάμαι την θλιβερή όψη της οδού Φλήιτ όταν βγήκα από το Τεμπλ![1] Τα φανάρια του δρόμου τρεμόσβηναν από τον δυνατό βορειοανατολικό άνεμο. στεγνή. την σκληρή. την πρώτη του επόμενου μήνα. που ήταν ανοιχτά για τέτοιους πελάτες. Η ατμόσφαιρα ήταν κατάφορτη από την πάχνη αυτή κι ο αέρας την είχε κιόλας χώσει μέσα σε κάθε χαραμάδα. Το ταχυδρομικό πακέτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να φύγει από το Λίβερπουλ. σαν το αέριο να παραμορφωνόταν από το κρύο. τους ανθρώπους της αγοράς και τους άλλους πρωϊνούς βιοπαλαιστές. για τον να σκυθρωπό κάνουν το αστροφώτιστο ουρανό. τα χιονοσκέπαστα που σπίτια. κι η χρονιά. κρυσταλλιασμένη πάχνη που μου ράπιζε το πρόσωπο σαν ατσαλένιο μαστίγιο. το φιλόξενο φως και την ζεστασιά των λιγοστών καφενείων και των μπαρ. Ήθελε εννέα μέρες για να τελειώσει ο μήνας. . και είχα το διάστημα που μεσολαβούσε διαθέσιμο. έτρεχαν μισοπαγωμένο τους αίμα να κυκλοφορήσει ξανά στις φλέβες τους. του καιρού επιτρέποντος.
πιάνω τον εαυτό μου να προσποιείται ότι τις θεωρεί τώρα αξιοθρήνητες. προφασιζόμενος πως μια επείγουσα εργασία – τις λεπτομέρειες της οποίας θα της εξέθετα με πρώτη ευκαιρία – με έπαιρνε απροσδόκητα μακριά της. Τις οποίες. κι ότι έκανε ένα περίπατο από τους κήπους του Τεμπλ μέχρι την ακτή Σάρεϋ. επειδή σ' εκείνο το μέρος είχα πρωτοδεί την Άντζελα. Οφείλω να εξηγήσω. Δεν υπήρχε ο Βόρειος Σιδηρόδρομος εκείνη την εποχή. δεν ήμουνα και τόσο απελπισμένος ώστε να θέλω να πεθάνω . πριν από τον εκπατρισμό μου. άρχισα να αναρωτιέμαι. Το είχα αγαπήσει. με τον συνηθισμένο μου τρόπο. μου είπε για τα τεράστια κομμάτια πάγου που επέπλεαν τις τελευταίες μέρες στο ποτάμι. κι ότι το είχαν αποκλείσει την νύχτα. αλλά που όλοι τότε φοβόμασταν. ο οποίος μετέφερε το πορτμαντό μου στην οδό Φλήιτ για να με βοηθήσει. έτσι ώστε να πάω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο Άλινγκτον. αλλά παρ' όλα αυτά. είχα γράψει στην Άντζελα την νύχτα. Αλλά όταν ένας από τους φύλακες του Τεμπλ μας. εάν και κατά πόσο η θέση μου δίπλα στον αμαξά δεν θάταν πιθανόν να θέσει ένα ξαφνικό και παγωμένο τέλος στην συμφορά μου. όπου θα έμπαινα σε εκείνη την άμαξα. Είχα εξασφαλίσει θέση δίπλα στον αμαξά στην πιο γρήγορη από αυτές.Το είχα λάβει αυτό υπόψη μου. όπως κάνουν και πολλοί άλλοι. Ήμουνα πράγματι συντετριμμένος. σαν νάταν πολύ μεγάλο βάσανο. κι είχα αποφασίσει να κάνω μια επίσκεψη σε ένα συγκεκριμένο μέρος (το οποίο δεν χρειάζεται να κατονομάσω) στα πιο μακρινά σύνορα του Γιόρκσαϊρ. για να αποφύγω να με αναζητήσουν προτού η απόφασή μου γίνει αμετάκλητη. κι η δουλειά μου στην οδό Φλήιτ ήταν να μπω σε ένα μόνιππο με τo πορτμαντώ[2] μου. και αντί αυτού υπήρχαν άμαξες δημόσιας χρήσης τόσο για την μετακίνηση των επιβατών όσο και για την μεταφορά της αλληλογραφίας. με το να μπει σε πλήρη εφαρμογή. κι η μελαγχολία μου ικανοποιήθηκε με την ιδέα του χειμωνιάτικου αποχαιρετισμού του. ότι. για μια βδομάδα ή δέκα μέρες.
Τότε ανακάλυψα πως. παγωμένη μέρα. τα πάντα φαίνονταν γκριζωπά και γερασμένα. . όπου ανακάλυψα ότι όλοι έπιναν καυτό πέρλ[3] για να επιβιώσουν. μαύρη. εγώ ήμουν ο μοναδικός επιβάτης. Όταν ξύπνησα στο Πήϊκοκ. και μπήκα στην άμαξα. με κάλυψαν με άχυρα μέχρι την μέση. και μετά ήρθε η άγρια. ρώτησα εάν υπήρχε κάποια ελεύθερη εσωτερική θέση. τόσο μέσα στην άμαξα όσο κι απέξω. Καθώς μπαίναμε στην εξοχή. Οι νοικοκύρηδες άναβαν τα τζάκια τους. ακαθόριστα φαντάσματα των σπιτιών και των δέντρων εμφανίζονταν και χάνονταν.από την παγωνιά. έχοντας επίγνωση της μάλλον γελοίας μου εμφάνισης. Ο καπνός ανέβαινε ψηλά στον αραιωμένο αέρα. Για κάμποση ώρα. δεδομένου του ότι εκείνη η άμαξα πάντα πήγαινε καλά φορτωμένη. Όμως. Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν φύγαμε από το Πήϊκοκ. κάθισα. Αυτό μου παρουσίασε μια πιο γλαφυρή εικόνα της φοβερής δριμύτητας του ψύχους. ξεκίνησα το ταξίδι μου. ήπια κι εγώ λίγο περλ (το οποίο διαπίστωσα Όταν πως ήταν ασυνήθιστα καλό). Και καλπάζαμε προς την Πύλη Χάϊγκεϊτ πάνω στο πιο κακοτράχαλο έδαφος στο οποίο έχω ποτέ ακούσει ποδοβολητό αλόγων. και. τα χλωμά.
Εικόνα 2: To xιονισμένο τοπίο .
τα δέντρα. και τα παιδιά (ακόμα κι οι άνθρωποι των οικίσκων αυτών έχουν παιδιά. οι μικροί οικίσκοι για την είσπραξη των φόρων είχαν φουντώσει τη φωτιά στα τζάκια τους. οι ποτίστρες των αλόγων στα πανδοχεία που ήταν στις άκρες των δρόμων είχαν παγώσει τελείως. οι αχυρένιες σκεπές των μικρών χωριάτικων σπιτιών και των αγροικιών. και φαίνεται ότι τα φροντίζουν) έτριβαν τον πάγο στα μικρά Εικόνα 3: Ta παιδιά κουβαλούν ξύλα για τη σόμπα. οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές.Οι δρόμοι. οι θημωνιές στις αυλές των γεωργών. Οι εξωτερικές εργασίες είχαν εγκαταλειφθεί. κανένας αλήτης δεν γύριζε έξω. .
ιδιαίτερα μετά το βραδινό. Η μοναχική μέρα κυλούσε. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό.τζαμόφυλλα με τα παχουλά τους χεράκια. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. πράγματι. την μοναχική άμαξα που περνούσε από εκεί. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. . Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. έστω και για λίγο. όταν άκουσα τον φύλακα να παρατηρεί: «Εκείνη η γριούλα ψηλά στον ουρανό πολύ δύσκολα θα μάζευε τις χήνες της σήμερα.» Μετά. Δεν ξέρω πότε άρχισε να το στρώνει το χιόνι. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα. Αλλά ξέρω ότι κάπου αλλάζαμε άλογα. για να προλάβουν να δουν με τα λαμπερά τους μάτια.
