Μετάφραση και ηλεκτρονική έκδοση Ειρήνης Βούλγαρη
Το Πανδοχείο του Τκι ΚΑΡΟΛΟΣ ΝΤΙΚΕΝΣ Eξώφυλλο: Πορτραίτο του Κάρολου Ντίκενς από τον William Powell Frith (1859).org/wiki/File:Charles_Dickens_by_Frith_1859. από την ιστοσελίδα http://en.wikipedia.jpg .
Τίτλος πρωτότυπου έργου: The Holly-Tree Inn Συγγραφέας πρωτότυπου: Charles Dickens . Ειρήνη Βούλγαρη. 2009 Τα δικαιώματα του έργου αυτού ανήκουν αποκλειστικά στην Ειρήνη Βούλγαρη.© Μετάφρασης και ηλεκτρονικής έκδοσης. Απαγορεύεται η εμπορική αναπαραγωγή του παρόντος έργου σε οποιοδήποτε μέσον.
.
και τα σηκώναμε. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. Τα άλογά μας κατηφόριζαν κι έπεφταν σε μοναχικά μέρη. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. κι αυτή ήταν η πιο ευχάριστη αλλαγή για μένα. “ . το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. αφήνοντας τα χνάρια τους στο χιόνι. με δυο μεγάλους άσπρους κάδους που ήταν στην άκρη. κι εξακολουθούσε να χιονίζει. Η μοναχική μέρα κυλούσε. και ποτέ δεν σταμάτησε το χιόνι να πέφτει. πού άρχισα να τους συγχέω. και πίνοντας τόση πολλή παρηγοριά. πράγματι. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. καθώς άρχιζε ξανά να σκοτεινιάζει. ιδιαίτερα μετά το βραδινό. Και χιόνιζε. γιατί με ζέσταινε. ο φύλακας κι ο αμαξάς βάδιζαν με δυσκολία πάνω-κάτω στον δρόμο. Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. χωρίς να χειροτερεύουν καθόλου απ’ αυτήν. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. Ενώ αλλάζαμε άλογα.“Μετά. και χιόνιζε. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό.
Το διέθετε δε σε ευτελή τιμή γιατί ήθελε να είναι προσιτό κι από τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα ώστε να ασκεί ευρύτερα τον ηθικοπλαστικό του ρόλο. Σε εκείνη τη πρώτη δημοσίευση το μυθιστόρημα αυτό ήταν χωρισμένο σε τρεις ενότητες: "The Guest". O Nτίκενς εξέδιδε το εβδομαδιαίο περιοδικό "Ηοusehold Words" στο οποίο δημοσίευε σε συνέχειες ορισμένα έργα του αλλά και συνεργασίες συγχρόνων του πεζογράφων. Σε αυτό πρωτοεμφανίστηκε και το “Πανδοχείο του Γκι”.Πρόλογος «Το Πανδοχείο του Γκι» (1855) είναι ένα μικρό έργο της ώριμης συγγραφικής περιόδου του Ντίκενς το οποίο ανήκει στον πρώτο κύκλο των Χριστουγεννιάτικων διηγημάτων του. που έγραψε μεταξύ του 1852 και του 1858 (Christmas Numbers in Household Words). Σε μεταγενέστερη έκδοση ο συγγραφέας άλλαξε τους τίτλους σε: "First Branch:Myself". και "Τhe Bill". "The Boots". Ο Ντίκενς έγραψε την ιστορία αυτή πιθανόν κατά το διάστημα που βρισκόταν στο Παρίσι κι ίσως μετά από μια πολύ πετυχημένη εκδήλωση του κόσμου των γραμμάτων και των τεχνών προς τιμήν του κατά τη διάρκεια της οποίας διάβασε ο ίδιος το πασίγνωστο έργο του "Τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα" πλημμυρίζοντας το πολυπληθές ακροατήριό του με πρωτόγνωρη συγκίνηση. Φαίνεται ότι τη δημοσίευσε στο χριστουγεννιάτικο τεύχος του "Ηοusehold Words" που κυκλοφόρησε με ημερομηνία 15 Δεκέμβρη 1855 με τίτλο "The Holly Tree Inn" στο οποίο ο Dickens δημοσίευσε την ιστορία που μετέφρασα και τα υπόλοιπα διηγήματα ο Collins. Είναι ένα χαριτωμένο ψυχογραφικό έργο στο οποίο . "Second Branch:The Boots" και "Third Branch:The Bill".
αποτελεί μια ακόμα ένδειξη της προσωπικής του αποκάλυψης. τον Τσάρλυ. είχε αδυναμία στις τρομακτικές περιπέτειες που κυκλοφορούσαν τότε στο εβδομαδιαίο δεκαεξασέλιδο “Terrible Register” το οποίο διάβαζε ανελλιπώς. ξεκινά από την εποχή που είναι πολύ μικρός. είναι γνωστό ότι όταν αργότερα ο μικρός Κάρολος Ντίκενς άρχισε να διαβάζει. κατά την διάρκεια του ταξιδιού του προς το λιμάνι. και μάλιστα διανθισμένες με κάποιες από τις ιστορίες που είχε διαβάσει μικρός στο «Terrible Register”. αποκλείσθηκε από τα χιόνια για μια εβδομάδα στο Πανδοχείο του Γκι. έτσι και στο συγκεκριμένο. Παρακολουθούμε τις προσπάθειές του να ξεπεράσει την αναπάντεχη ερωτική του απογοήτευση και το αίσθημα της προδοσίας από τον πιο στενό του φίλο. την συστολή του. εξομολογητικό τόνο το μεγάλο του ελάττωμα. είναι εμφανές το αυτοβιογραφικό στοιχείο. όταν ο κεντρικός ήρωας μας περιγράφει τις αναμνήσεις του από διάφορα πανδοχεία. Γνωρίζουμε ότι ο ίδιος ο Ντίκενς είχε νταντά την Mary Weller η οποία όντως είχε αυτήν την συνήθεια. Όσο για τα αλλόκοτα περιστατικά των πανδοχείων. το γεγονός ότι. το ίδιο το όνομα του ήρωα (Τσάρλυ) είναι υποκοριστικό του ονόματος του συγγραφέα. μεταναστεύοντας στην Αμερική. Για παράδειγμα. Τέλος. Όπως και στα περισσότερα έργα του Ντίκενς. κι επιστρατεύοντας τις αναμνήσεις του για να διασκεδάσει τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς του. και τις κωμικοτραγικές περιπέτειες στις οποίες τον οδήγησε. ίσως κι εδώ να έχουμε πραγματικές εμπειρίες του συγγραφέα. να μας αποκαλύπτει σε πολύ προσωπικό. Το 1855.παρακολουθούμε τον κεντρικό ήρωα. Επιπλέον. ο . τις μέρες των Χριστουγέννων. όταν. πάνω στα γόνατα μιας γυναίκας που του διηγείται μακάβριες ιστορίες. την χρονιά δηλαδή που έγραψε αυτό το διήγημα.
όπως τα “Oliver Twist” και “David Copperfield” αλλά και με τα μικρότερα Χριστουγεννιάτικα διηγήματά του. κατά γενική ομολογία. Επίσης. κι έτσι μας έχει δώσει πολύ ζωντανές περιγραφές τους στο «Πανδοχείο του Γκι». στις ΗΠΑ. στην Ελβετία και στην Γαλλία κι ήταν συνεπώς εξοικειωμένος με τα πανδοχεία των χωρών αυτών. στην Βρετανία τουλάχιστον. . τα οποία. στην Ιταλία. Αμαλιάδα 2009. Ειρήνη Βούλγαρη.Ντίκενς είχε ήδη ταξιδέψει σε ολόκληρη την Βρετανία. στον Καναδά. είχε ήδη γνωρίσει την διεθνή αναγνώριση τόσο του κόσμου των γραμμάτων και της τέχνης όσο και του απλού αναγνωστικού κοινού με μεγάλα έργα του. αναβίωσαν το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων.
Κανείς δεν θα μπορούσε να το υποθέσει. ποτέ ως τώρα. απλώς και μόνο επειδή είμαι. Αυτό είναι το μυστικό που. όπου κάποτε αποκλείσθηκα από τα χιόνια. άτομο με συστολή. τους αμέτρητους τρόπους αποφυγής των κοινωνικών εκδηλώσεων για τους οποίους νοιώθω ενοχές.ΤO ΠΡΩΤΟ ΚΛΑΔΙ – Ο εαυτός μου Έχω κρατήσει ένα μυστικό στην πορεία της ζωής μου. Αυτό το θέμα είναι να αφηγηθώ με απλά λόγια τα ταξίδια μου και τις ανακαλύψεις μου στο Πανδοχείο του Γκι. αλλά είμαι εκ φύσεως ντροπαλό άτομο. δεν είχα αποκαλύψει. Συνέβη την αξέχαστη χρονιά όταν αποχωρίσθηκα για πάντα από . κανείς δεν το υποθέτει ποτέ. Θα μπορούσα ίσως να συγκινήσω ιδιαίτερα τον αναγνώστη αφηγούμενος τους αμέτρητους τόπους στους οποίους δεν έχω πάει. κανείς ποτέ δεν το υπέθεσε. Αλλά θα αφήσω τον αναγνώστη ασυγκίνητο. τους αμέτρητους ανθρώπους που δεν έχω επισκεφθεί ή δεχθεί στο σπίτι μου. για να καταπιασθώ με το θέμα που έχω μπροστά μου. στο μέρος της καλής ψυχαγωγίας έλλογων κι άλογων όντων. εξ αρχικής ιδιοσυγκρασίας και χαρακτήρα. Είμαι ντροπαλός.
και παρηγορώντας τον εαυτό μου. όταν ανακάλυψα ότι προτιμούσε τον επιστήθιο φίλο μου. αλλά με την απόφαση να γράψω στον καθένα τους από ένα συγκινητικό γράμμα. Και. και ξεκίνησα για το απελπισμένο ταξίδι που . στις 5 η ώρα το πρωί. όταν εγώ ο ίδιος θα ήμουν καθ' οδόν προς τον Νέο Κόσμο. ότι ο Έντουιν ήταν κατά πολύ ανώτερός μου. πολύ μακριά από τις αναμνήσεις. Από τα σχολικά μας χρόνια παραδεχόμουν αβίαστα μέσα μου. και υπό τέτοιες συνθήκες. λέω. ούτε στον Έντουιν. τα οποία θα μετέφερε η βάρκα από το ατμόπλοιο στο ταχυδρομείο στην ακτή. και με διακατείχε εκείνη η ανυπόφορη αίσθηση ότι είχα σηκωθεί για να πάω για κρέμασμα. με την προοπτική της μεγαλόψυχης συμπεριφοράς μου. φυσικά.την Άντζελα Λήιθ. που αποφάσισα να πάω στην Αμερική – στην πορεία μου προς τον διάβολο. άφησα όλα όσα θεωρούσα αγαπημένα. κι έκανε τσουχτερό κρύο. Είχα ξυριστεί με το φώς του κεριού. προανέφερα. μολονότι η καρδιά μου πληγώθηκε κατάβαθα. κάτω από αυτές τις συνθήκες. την οποία συνήθως δεν μπορούσα να αποχωρισθώ όταν σηκωνόμουν νωρίτερα από το κανονικό. ένοιωσα ότι η προτίμηση ήταν κάτι το φυσικό. H μελαγχολική νέκρα του χειμώνα είχε απλωθεί παντού όταν εγκατέλειψα το διαμέρισμά μου για πάντα. διαβιβάζοντάς τους τις ευχές μου και την συγγνώμη μου. κλειδώνοντας την θλίψη μου βαθιά μέσα στο στήθος μου. Χωρίς να κοινοποιήσω την ανακάλυψή μου ούτε στην Άντζελα. την οποία επρόκειτο σύντομα να παντρευτώ. και προσπάθησα να τους συγχωρήσω και τους δύο. όπως μπορούσα. Ήταν.
Η ατμόσφαιρα ήταν κατάφορτη από την πάχνη αυτή κι ο αέρας την είχε κιόλας χώσει μέσα σε κάθε χαραμάδα. την πρώτη του επόμενου μήνα. κρυσταλλιασμένη πάχνη που μου ράπιζε το πρόσωπο σαν ατσαλένιο μαστίγιο. τα χιονοσκέπαστα που σπίτια. του καιρού επιτρέποντος. το φιλόξενο φως και την ζεστασιά των λιγοστών καφενείων και των μπαρ. στεγνή.Εικόνα 1: To ατμόπλοιο SS Pacific Πόσο καλά θυμάμαι την θλιβερή όψη της οδού Φλήιτ όταν βγήκα από το Τεμπλ![1] Τα φανάρια του δρόμου τρεμόσβηναν από τον δυνατό βορειοανατολικό άνεμο. την σκληρή. . τους ανθρώπους της αγοράς και τους άλλους πρωϊνούς βιοπαλαιστές. και είχα το διάστημα που μεσολαβούσε διαθέσιμο. έτρεχαν μισοπαγωμένο τους αίμα να κυκλοφορήσει ξανά στις φλέβες τους. κι η χρονιά. Το ταχυδρομικό πακέτο για τις Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να φύγει από το Λίβερπουλ. Ήθελε εννέα μέρες για να τελειώσει ο μήνας. που ήταν ανοιχτά για τέτοιους πελάτες. για τον να σκυθρωπό κάνουν το αστροφώτιστο ουρανό. σαν το αέριο να παραμορφωνόταν από το κρύο.
κι η δουλειά μου στην οδό Φλήιτ ήταν να μπω σε ένα μόνιππο με τo πορτμαντώ[2] μου. και αντί αυτού υπήρχαν άμαξες δημόσιας χρήσης τόσο για την μετακίνηση των επιβατών όσο και για την μεταφορά της αλληλογραφίας. Το είχα αγαπήσει. με τον συνηθισμένο μου τρόπο. κι είχα αποφασίσει να κάνω μια επίσκεψη σε ένα συγκεκριμένο μέρος (το οποίο δεν χρειάζεται να κατονομάσω) στα πιο μακρινά σύνορα του Γιόρκσαϊρ. είχα γράψει στην Άντζελα την νύχτα.Το είχα λάβει αυτό υπόψη μου. Οφείλω να εξηγήσω. έτσι ώστε να πάω όσο το δυνατόν γρηγορότερα στο Άλινγκτον. Δεν υπήρχε ο Βόρειος Σιδηρόδρομος εκείνη την εποχή. κι η μελαγχολία μου ικανοποιήθηκε με την ιδέα του χειμωνιάτικου αποχαιρετισμού του. ο οποίος μετέφερε το πορτμαντό μου στην οδό Φλήιτ για να με βοηθήσει. άρχισα να αναρωτιέμαι. για μια βδομάδα ή δέκα μέρες. ότι. δεν ήμουνα και τόσο απελπισμένος ώστε να θέλω να πεθάνω . όπως κάνουν και πολλοί άλλοι. αλλά που όλοι τότε φοβόμασταν. με το να μπει σε πλήρη εφαρμογή. Τις οποίες. πριν από τον εκπατρισμό μου. κι ότι έκανε ένα περίπατο από τους κήπους του Τεμπλ μέχρι την ακτή Σάρεϋ. για να αποφύγω να με αναζητήσουν προτού η απόφασή μου γίνει αμετάκλητη. επειδή σ' εκείνο το μέρος είχα πρωτοδεί την Άντζελα. πιάνω τον εαυτό μου να προσποιείται ότι τις θεωρεί τώρα αξιοθρήνητες. εάν και κατά πόσο η θέση μου δίπλα στον αμαξά δεν θάταν πιθανόν να θέσει ένα ξαφνικό και παγωμένο τέλος στην συμφορά μου. Είχα εξασφαλίσει θέση δίπλα στον αμαξά στην πιο γρήγορη από αυτές. προφασιζόμενος πως μια επείγουσα εργασία – τις λεπτομέρειες της οποίας θα της εξέθετα με πρώτη ευκαιρία – με έπαιρνε απροσδόκητα μακριά της. Αλλά όταν ένας από τους φύλακες του Τεμπλ μας. Ήμουνα πράγματι συντετριμμένος. αλλά παρ' όλα αυτά. κι ότι το είχαν αποκλείσει την νύχτα. σαν νάταν πολύ μεγάλο βάσανο. μου είπε για τα τεράστια κομμάτια πάγου που επέπλεαν τις τελευταίες μέρες στο ποτάμι. όπου θα έμπαινα σε εκείνη την άμαξα.
τα χλωμά. κάθισα. ξεκίνησα το ταξίδι μου. Και καλπάζαμε προς την Πύλη Χάϊγκεϊτ πάνω στο πιο κακοτράχαλο έδαφος στο οποίο έχω ποτέ ακούσει ποδοβολητό αλόγων. έχοντας επίγνωση της μάλλον γελοίας μου εμφάνισης.από την παγωνιά. Όμως. Για κάμποση ώρα. Ήταν ακόμα σκοτάδι όταν φύγαμε από το Πήϊκοκ. ήπια κι εγώ λίγο περλ (το οποίο διαπίστωσα Όταν πως ήταν ασυνήθιστα καλό). ρώτησα εάν υπήρχε κάποια ελεύθερη εσωτερική θέση. Όταν ξύπνησα στο Πήϊκοκ. δεδομένου του ότι εκείνη η άμαξα πάντα πήγαινε καλά φορτωμένη. παγωμένη μέρα. όπου ανακάλυψα ότι όλοι έπιναν καυτό πέρλ[3] για να επιβιώσουν. και μπήκα στην άμαξα. Ο καπνός ανέβαινε ψηλά στον αραιωμένο αέρα. Τότε ανακάλυψα πως. . μαύρη. ακαθόριστα φαντάσματα των σπιτιών και των δέντρων εμφανίζονταν και χάνονταν. τα πάντα φαίνονταν γκριζωπά και γερασμένα. εγώ ήμουν ο μοναδικός επιβάτης. με κάλυψαν με άχυρα μέχρι την μέση. και. Αυτό μου παρουσίασε μια πιο γλαφυρή εικόνα της φοβερής δριμύτητας του ψύχους. τόσο μέσα στην άμαξα όσο κι απέξω. και μετά ήρθε η άγρια. Καθώς μπαίναμε στην εξοχή. Οι νοικοκύρηδες άναβαν τα τζάκια τους.
Εικόνα 2: To xιονισμένο τοπίο .
. οι αχυρένιες σκεπές των μικρών χωριάτικων σπιτιών και των αγροικιών. οι θημωνιές στις αυλές των γεωργών. τα δέντρα. οι πόρτες ήταν ερμητικά κλειστές. και φαίνεται ότι τα φροντίζουν) έτριβαν τον πάγο στα μικρά Εικόνα 3: Ta παιδιά κουβαλούν ξύλα για τη σόμπα. οι μικροί οικίσκοι για την είσπραξη των φόρων είχαν φουντώσει τη φωτιά στα τζάκια τους. Οι εξωτερικές εργασίες είχαν εγκαταλειφθεί. οι ποτίστρες των αλόγων στα πανδοχεία που ήταν στις άκρες των δρόμων είχαν παγώσει τελείως. και τα παιδιά (ακόμα κι οι άνθρωποι των οικίσκων αυτών έχουν παιδιά. κανένας αλήτης δεν γύριζε έξω.Οι δρόμοι.
πράγματι. όταν άκουσα τον φύλακα να παρατηρεί: «Εκείνη η γριούλα ψηλά στον ουρανό πολύ δύσκολα θα μάζευε τις χήνες της σήμερα. με μια ακρίβεια που με στενοχωρούσε θανάσιμα. όπως κάνουν οι μοναχικοί ταξιδιώτες.τζαμόφυλλα με τα παχουλά τους χεράκια. κι ήμουν συνεχώς περισσότερο ή λιγότερο “χαμένος”. Αλλά ξέρω ότι κάπου αλλάζαμε άλογα. . Δεν ξέρω πότε άρχισε να το στρώνει το χιόνι. Είχα τελείως αποπροσανατολιστεί όσον αφορά την ώρα και το μέρος. κορυφώνοντάς την σε κρεσέντο στην αρχή του ρεφραίν. Η άμαξα και τα άλογα μου φάνηκαν ότι έπαιζαν εν χορώ το «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος”. την μοναχική άμαξα που περνούσε από εκεί. ιδιαίτερα μετά το βραδινό. το οποίο όλες τις άλλες φορές ήταν θλιβερό και κρύο. Η μοναχική μέρα κυλούσε.» Μετά. για να προλάβουν να δουν με τα λαμπερά τους μάτια. είδα το λευκό χιόνι να πέφτει πυκνό και γρήγορα. έστω και για λίγο. Κρατούσαν τον χρόνο και την μελωδία με την μεγαλύτερη ακρίβεια. Ήμουνα ζεστός κι οπλισμένος με κουράγιο μετά το φαγητό και το ποτό. χωρίς ούτε ενός λεπτού διακοπή. κι εγώ λαγοκοιμήθηκα.
