λόγο και ανεπανάληπτο σηµείο’’ στην γενική παιδεία, ακόµη και την θεολογική, αναγκαιούν λίγες ακόµη.
Κεφάλαιο πρώτο
Αν από διάφορες αιτίες η θεολογία κλίνει και µελετά και διαδίδει ‘’µόνο’’ το ‘’γράµµα’’ του νόµου, τότε αφού υπερτιµάται µόνο το ένα σκέλος της Μεταµορφώσεως (αυτό της του Μωϋσέως καθέδρας) εκπίπτει σε θρησκολογική, µε γνωστές επικίνδυνες (για την ολοκλήρωσή µας) συνέπειες, αντίστοιχες µε τις χωρίς Θεό, ενασχολήσεις ‘’µονοδιάστατα - επιστηµονικά’’ µε τα της φύσεως. Συγχωρέστε µε που φαντάζει η παραπάνω πρόταση τροµακτική και τροµοκρατική. Από την άλλη βέβαια, ποιµαντορικά και λογικά, το ανεπανάληπτο σηµείο, δεν µπορεί να ενταχθεί ‘’εύκολα’’ στα καταληπτά της ιεραποστολικά εφόδια. Τα αφήνει να συµβαίνουν και δεν τα εξηγεί. Αφήνει µόνα τους να προσδώσουν στους παρατηρητές και µελετητές την σώζουσα (ολοκληρώνουσα) πίστη χωρίς να τα επισηµοποιεί. Ίσως γιαυτό η αλεξανδρινή θεολογική σχολή διακριτικά εσιώπησε...
28
∆ιακρίνοντας αφενός την ανάγκη του µυστικού βιώµατος που έχει ο άνθρωπος για να προχωρήσει, το οποίο εντέχνως αποκρύπτεται ωθώντας σε άλλους ατραπούς (εξωορθόδοξους) τους ανθρώπους (όπως παρατηρεί ο Παναγιώτης Νέλλας στο ‘’ζώον θεούµενον’’ και από την άλλη την προκαλούµενη (από φοβία) πνευµατική ανισσοροπία που προκαλείται µε την µονοδιάσταση µέριµνα, που καταντά τελικά άρνηση υποδοχής βιωµάτων της του Φωτός ελεύσεως (Θαβώρ), τολµώ (παρά το θρησκευτικό κόστος, που συνεπάγεται την ταραχή των λιµναζόντων καθωσπρέπει υδάτων) δι ευχών του αγίου γέροντός µου, να καταθέσω κάποια ‘’σηµεία’’, ευχόµενος για το πραγµατικά ωφέλιµο του εγχειρήµατος.
Σχέση (αναλογία) σχήµατος – µορφής και εµπεριεχόµενης ουσίας
Αν ένας άνθρωπος, βρίσκεται σε µεγάλη απόσταση, τέτοια, που να µην µπορούµε να αναγνωρίσουµε το πρόσωπό του, ή θα τον βλέπουµε σαν κουκίδα (αµελητέα ποσότητα – πολύ µακρυά) ή θα βλέπουµε το σχήµα του (πλησιέστερα). Η µεγάλη και µέση απόσταση από τον άνθρωπο, επισκιάζονται από το απρόσωπο. Η λογική διαβάθµιση από οπτικής απόψεως, είναι άµορφο (µεγάλη απόσταση) µορφή (α29
πρόσωπο σχήµα – µέση απόσταση) και µορφή – πρόσωπο (στην εγγύτητά του).
Πνευµατικά, όταν αναφερόµαστε σε Θεό, πολλοί πιστεύουν απλά σε µια ανώτερη δύναµη, ή στην φύση, άλλοι στην αγάπη, άλλοι στο φως και τη γνώση… αναπτύσσοντας µια απρόσωπη σχέση µε το όλον, δλδ ανυπαρξία Προσώπου Λόγου στους (παραπάνω) λόγους – ιδεατές (ή αφηρηµένες) έννοιες. Ο χριστιανός όµως που εµβαθύνει, αναγνωρίζει και διακρίνει στην αρχή θεωρητικά και αργότερα βιωµατικά και συγκεκριµµένα, πως το Φως, ο ∆ρόµος, η Ζωή, η Αλήθεια, η Ανάσταση, είναι Πρόσωπο. Ο Ιησούς Χριστός, ταυτόσηµα µε το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, η δε Αγάπη, φύση Αυτής. Από εκείνη την πνευµατική χρονική στιγµή και πέρα, αναπτύσσεται πλέον σχέση προσώπου προς Πρόσωπον. Αναφέροντας το: ‘’∆εύτε προσκυνήσωµεν και προσπέσωµεν τω βασιλεί ηµών Θεώ, (1), δεύτε προσκυνήσωµεν και προσπέσωµεν Χριστώ τω βασιλεί ηµών Θεώ, (2), δεύτε προσκυνήσωµεν και προσπέσωµεν Αυτώ, Χριστώ τω βασιλεί και Θεώ ηµών’’, (3), προσπαθούµε να περπατήσουµε τον δρόµο µεταξύ του απρόσωπου και γενικού, [κατάσταση (1)] και στην προσέγγιση του θείου και Ενός Προσώπου, [κατά30
σταση (2) σχηµατική αλλά µε Πρόσωπο και κατάσταση (3) πρόσωπο προς Πρόσωπο).
Οι παραπάνω αποστάσεις του ανθρώπου από τον συνάνθρωπο, (σαν οριζόντια, επί γης διάσταση) αντανακλούν την απόσταση του ανθρώπου (εµάς) από τον Άνθρωπο (Χριστό) (σαν κάθετη διάσταση, σαν επί της κλίµακος, σχηµατίζοντας τελικά, οι διαπροσωπικές σχέσεις Θεού και ανθρώπου και ανθρώπων µεταξύ τους, το σηµείο του σταυρού, την ευλογηµένη (παρότι επίπονο) κοινωνία των προσώπων, λόγοι µέσα στον Εσταυρωµένο και Αναστηµένο Λόγο Χριστό).
Μέσα στον κόσµο, µε την πληθώρα φιλοσοφικών στάσεων και δράσεων από τον άνθρωπο προς τον συνάνθρωπο, που συνθέτουν και την ‘’τραγική κατάσταση του κόσµου’’ µπορούµε να διακρίνουµε την πραγµατική αιτία, που είναι η ‘’πνευµατικοσωµατική’’ απόσταση του κάθε ανθρώπου (ξεχωριστά) από Τον Άνθρωπο. Το Ευαγγέλιο της Κυριακής της Κρίσεως (τρίτη Κυριακή τριωδίου) φυσικά και δεν είναι ένας αποκοµµένος λόγος ανάµεσα στους πολλούς του Ευαγγελίου, αλλά ο προτεινόµενος από Τον Κύριο κυριότερος άξονας ‘’καθηµερινών βιωµάτων και στάσης ζωής’’. Κι είναι λογικό... αν ένας άνθρωπος αδιαφο31
ρεί για τον πονεµένο συνάνθρωπό του και τον βλέπει µε υψηλοφροσύνη και αδιαφορία, ανεξάρτητα της φυσικής απόστασης που τους χωρίζει, τον βλέπει σαν αµελητέα ποσότητα. Τόση αναλογική απόσταση, ‘’πνευµατική’’ αυτήν την φορά, διαχωρίζει αυτόν τον άνθρωπο από Τον Άνθρωπο.
Επειδή όλες µας οι σχέσεις διέπονται από το πνεύµα, καθώς η ύλη από µόνη της, χωρίς ενέργεια, θα ήταν νεκρή, (όπως το σώµα είναι νεκρό, χωρίς το ζωοποιούν πνεύµα) καταλαβαίνουµε πως δεν έχει σηµασία πόσο κοντά είµαστε ο ένας στον άλλον, ακόµη και κολλητοί, αλλά πόσο πνευµατικά κοντά και αγαπητικά (εν Χριστώ και δια Χριστού) είµαστε. Σε αυτό το σηµείο, υπεισέρχεται µία δυάδα ισόρροπων ενεργειών, που στην αρχή είναι εν δυνάµει στον καθένα µας και µε την χάρι του Θεού, εκδηλώνονται κατά την καθαρότητα και τέλεση των εντολών, από εν δυνάµει, σε ενέργεια. ∆εν αρκεί συναισθηµατικά να αισθανόµαστε αγάπη, (κάτι σαν τον αγαπισµό των αιρετικών που αδιαφορούν ή πολεµούν την Αλήθεια) αλλά να βάζουµε µέτρο σύγκρισης της δικής µας (εµ-πνέουσας) αγάπης, µε τον κατά Θεόν ορισµό της Αγάπης. Ο Κύριος είναι συγχρόνως και Αγάπη (ως Φύση Θεός) και Αλήθεια. ∆ύο ενέργειες, που δεν αυτοα-
32
ναιρούνται. Μερικοί, µε πρόσχηµα την ανωτερότητα της αγάπης, υποτιµούν την Αλήθεια και άλλοι, µε πρόσχηµα την τήρηση της θεοπαράδοτης Αλήθειας, αναστέλλουν την εκδηλούµενη αγάπη. Αγάπη και Αλήθεια όµως, είναι βίωµα. Ισόρροπη θεωρία και πράξη. Οι συνιστώσες αληθείας της Αγάπης, αναλύονται µε ακρίβεια στον ύµνο της, του Απ. Παύλου (Α’ Κορ. ιγ’), ώστε να έχουµε µέτρο σύγκρισης και κρίσης προόδου. Η αδιαφορία (πολύ περισσότερο η κακία) του ενός προς τον άλλον, σηµατοδοτεί και την µεγάλη φυσικοπνευµατική απόσταση που ισχύει. Η έλλειψη αγάπης, ενδιαφέροντος, ανθρωπιάς και συµπόνοιας για τον πάσχοντα συνάνθρωπο, αποδεικνύει και την απόσταση από τον Χριστό. (Όπως διευκρινίζεται η σχέση στο Ευαγγέλιο της Κυριακής της Κρίσεως). (Ματθ. κε’ 31). Θα ήταν παράλογο να αφαιρεθεί η µέση απόσταση και από αµελητέα ποσότητα, καταργώντας τον άνθρωπο ως σχήµα και µορφή, να επιθυµούµε απευθείας να δούµε το πρόσωπο. Θεωρώντας ότι έχουµε πολύ δρόµο να βαδίσουµε για να συναντήσουµε το Πρόσωπο του καλού Θεού, ας αρχίσουµε µε την ελληνική αλφαβήτα, την συµβολική και µεστή σηµειολογικά φιλόθεη προπαιδεία.
33
Το φως του ήλιου, δεν καταργεί κανένα ετερόφωτο σώµα. Όσα µάλιστα επιδέχονται αντανάκλαση, φωτίζει έµµεσα, δια αυτών. Έτσι και στα πνευµατικά, µε αναλογικό τρόπο σκέψης, µπορούµε να δούµε την ευσπλαχνία του Ενός Τρισηλίου Φωτός, να φωτίζει έµµεσα, αυτούς που εξ αγνοίας ή αδιαφορίας ή ακόµη και εκ πεποιθήσεων, δεν φωτίζονται ευθέως. Μετά την αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, που είναι ασθένεια προερχόµενη από το σκιώδες ατοµικιστικό ‘’εγώ’’, έχουµε να περπατήσουµε τον δρόµο από το κακό, έως το καλό, ή καλύτερα από την έλλειψη του καλού, έως την πληρότητα του Καλού. Από την σκοτεινιά της νύχτας και του έµµεσου φωτισµού, στην άµεση φωτεινότητα του νοητού ήλιου και το ολόλαµπρο της ηµέρας. Από το Ο ΘΕΟΣ (354) στο ΤΡΙΑ∆ΙΚΟΣ ΘΕΟΣ (999). Αν από κουκίδα, (αδιαφορία) πλησιάσουµε, δηλαδή έρθουµε πιο κοντά στον συνάνθρωπό µας, (µέση απόσταση) στο οπτικό µας πεδίο, διαγράφεται ένα σχήµα, που δεν διαφέρει κατά πολύ από το Ι (ορθίου ανδρός). Ο Άγιος Μάξιµος Οµολογητής, µε την παρατήρησή του περί οπτικής γωνίας, µας πείθει να προσεγγίσουµε το ανθρώπινο πρόσωπο, αγαπητικά. Αναφέ34
Ελληνική αλφαβήτα
ρει σχετικά, πως όπως βλέπουµε τους συνανθρώπους µας, σε εκείνην την κατάσταση βρισκόµαστε. Τους βλέπουµε σαν αγίους, άγιοι είµαστε. Τους βλέπουµε όλους πονηρούς και κακούς, δαιµόνια παντού; εκεί κοντά είµαστε! Είναι θέµα κάτι σαν συχνότητα, µε εµάς να προσπαθούµε να αναβαθµίσουµε και να λεπτύνουµε τα αισθητήρια, πνευµατικοποιούµενοι σε πράξη και θεωρία, παραµέτρους ισόρροπους της όλης µας ζωής. Ο άνθρωπος σε κάθε εποχή ακολουθούσε την πηγαία του κλήση, την αναζήτηση του φωτός, που θα τον καθοδηγούσε στην πρόοδό του και αυτό γιατί χωρίς αυτό, δεν λειτουργεί. Όλες οι δραστηριότητές του περιστρέφονται γύρω από το φως, µε ότι αυτός θεωρεί ότι αξίζει. Τα φώτα της επιστήµης, ή άλλα φώτα… κατά την διάκρισή του µε την έννοια του θησαυρού. Αυτή είναι και η αιτία πίσω από κάθε κίνησή µας. Η καρδιά προηγείται και ακολουθούν όλα τα υπόλοιπα κατά το αγιογραφικό, όπου ο θησαυρός εκεί και η καρδιά. Στον δρόµο ανόδου διάκρισης από την υποκειµενική ΓΝ ΜΗ στην αντικειµενική ΓΝ ΣΗ, ο άνθρωπος περνάει δια της µετανοίας (µεταστροφής του νου στο Νου και την αλλαγή προσανατολισµού από σαρκικά σε πνευµατικά (από Μ Σ), από τα χωρίς τάξη, φώτα της πόλης στα προσανατολισµένα, αλλά
35
αχνά φώτα του έναστρου ουρανού (κατά τη νύχτα). Το τέρµα της πορείας ανεύρεσης, του λαµπρού φωτός του ήλιου την ηµέρα, ως προτύπωση του ανέσπερου ιλαρού Φωτός του Κυρίου…
Επειδή το άκτιστο φως είναι ασύλληπτο και θα ήταν τόλµη, επ’ αυτού να θεολογήσουµε, περιοριζόµαστε µέσα στον κόσµο, σαν κοσµογνωσία, οντογνωσία και αυτογνωσία ικανή εκ της γνώσης των αποτυπωµάτων, των σηµαδιών, του δηµιουργήµατος, να αναχθούµε στον ∆ηµιουργό. Θα µπορούσαµε λοιπόν µέσα στον κόσµο να διακρίνουµε γενικά το φως που υποπίπτει αντικειµενικά στα αισθητήριά µας, το ευθές και το φως το διαστρεβλωµένο. Η ακολούθηση του ενός, µας φέρνει στο στόχο, η ακολούθηση του άλλου µας παραπλανά, αποµακρύνοντάς µας από τον στόχο. Μοιάζει µε τους αντικατοπτρισµούς στην έρηµο. Σαν διψασµένοι για νερό, οδοιπόροι, ηλιοκαµένοι και κουρασµένοι, βλέπουµε την όαση ως σωτηρία µας και για το παρεχόµενο νερό, αλλά και την σκιά ως ανακούφισή µας από το καύµα του ήλιου και ξεκινάµε προς τα εκεί. Αν το φως που µας φωτίζει είναι αληθινό, ευθές, τότε, έστω και µε κόπο, πετυχαίνουµε τον στόχο µας. Αν όµως ο φωτισµός προέρχεται από αντικατοπτρισµό, άδικα περιπλανιώµαστε, άδικα πλανιόµαστε (εαυτούς και αλλήλους). Η χειρότερη
36
(και απευφκτέα) κατάληξη, είναι να µην προλάβουµε να φτάσουµε στην αληθινή όαση, λόγω σπατάλης πολύτιµης δύναµης και χρόνου. Αν διακρίνουµε πως αυτές προέρχονται όµως από την λάθος πίστη και εµµονή και ακολούθηση και προσανατολισµό προς το ‘’άλλο’’ φως, είναι καιρός να αλλάξουµε. Καιρός µετανοίας. Το φως της (υποκειµενικής και χωρίς µετάνοια) γνώΜης αντί της (αντικειµενικής) γνώΣης.
Μιας που µιλάµε όµως για κατάληξη, για λήγουσα, κοιτάξτε πόσο σοφά αποτυπώθηκε στην ελληνική γλώσσα, το µίσος και το µισός. Αν σε κάποια καρδιά κυριαρχεί µίσος, αυτός θα καταλήξει µισός (µε τονισµό στη λήγουσα). ΜΟΝΟ η αγάπη ολοκληρώνει και ενώ είναι τόσο αυτονόητο δεν λειτουργούµε µε Αυτήν. Έτσι, αναφερόµενοι στο φως, καλό είναι να µην ακολουθούµε κάθε φως… αλλά µόνο αυτό που προσθέτει – συµ-πνέει µε την Αγάπη. Εργαλείο αντίληψης και διάκρισης του σωστού από το πλάνο φως, είναι η ταπεινή και γεµάτη αγάπη καρδιά, σε αντίθεση µε την γεµάτη µίσος εγωιστική καρδιά ή καλύτερα κενή των πρώτων θέσεων. Όσο απέχουµε από αυτόν τον τρόπο εργασίας, οι προβολές στο νου, σαν σκιές, θα µας µπερδεύουν. Λογικά λοιπόν διανοητικά, αδυνατούµε να διακρίνουµε το σωστό από το λάθος. Όσο η λογική αναβαθµίζεται
37
σε εγκατάσταση Του Λόγου, στην καρδιά, όσο επιζητούµε την κατά Θεόν, ωφέλιµη εκπαίδευση, µόνο τότε µπορούµε να διακρίνουµε ποιο φως πρέπει να ακολουθούµε και ποιο να απορρίπτουµε. Και αφού καταθέσουµε την λογική διάκριση, ως σύνδεση του υπέρλογου αόρατου, αλλά ψηλαφητού Φωτός στον θεοειδή νου (που µετανοεί), µε την Αγάπη και ουράνια Βασιλεία Του, Αυτή φωτίζει τα βήµατά µας για την οικείωσή Του και αντικειµενική πρόοδό µας µέσα σε Αυτήν. Ας πάρουµε όµως το φως, από την αρχή.
Ενώ στον παράδεισο, ο όφις ήταν όρθιος, το σοφότερο των πλασµάτων, µετά την πλάνη που οδήγησε τον Αδάµ και την Εύα στην πτώση και το προπατορικό αµάρτηµα, επιτιµείται από το Θεό και σέρνεται εφεξής στη γη. Από όρθιος και κάθετος µέσα στον παράδεισο, γίνεται οριζόντιος και έρπων επί της γης.
38
Έρχεται στη γη, σαν αστραπή και ως ‘’εωσφόρος’’, ως κοσµοκράτορας, πλανά τον, χωρίς το αληθινό και ευθές φως, άνθρωπο. Μετά από χρόνια πλάνης, εξέρχεται το Φως εκ του Φωτός, ο Υιός της υπακοής, ο Ιησούς Χριστός, όχι έρπων επί της γης, όπως ο προηγούµενος, αλλά όρθιος, όπως ήταν και είναι και θα είναι ( ς ο Ήν, ο ν και ο Ερχόµενος).
Άνθρωπος σηµαίνει ο έχων την όψη του ανδρός, όπου άνδρας σηµαίνει σοφός. Στην αρχή οι άνθρωποι, προσανατολισµένοι στους δαίµονες (θεούς) αλλοιωνόταν η όψις τους, από σκοτεινή σε σκοτεινότερη. Μη όντας η µοίρα και ο σκοπός της δηµιουργίας του ανθρώπου ο πόνος, αλλά η χαρά, κατά την θεία ευσπλαγχνία οικονοµήθηκε, να προστεθεί στον κόσµο εκείνο το Χ, που θα µετέστρεφε την αρά (κατάρα) σε χαρά. Ευδοκεί, ο καλός Θεός και έρχεται Εκείνη η υπερευλογηµένη ύπαρξη, η Κεχαριτωµένη Θεοτόκος, Την οποία χαιρετούµε: χαίρε δι ής η χαρά εκλάµψει, χαίρε δι ής η αρά εκλείψει… Έτσι, µόνο µε την έλευση του Ανθρώπου (εννοιολογικά) Χριστού, του Ίδιου του Αρχέτυπου ∆ηµιουργού, τελείου Θεού, ενσαρκωθέντος ως τέλειος Άνθρωπος, µπορούµε να έχουµε δια του φωτός Του την επιθυµητή αρµόζουσα αυτογνωσία και την µεταστροφή της αράς σε χαρά. Η πρόσθεση του φωτός
39
Του, δηλαδή της παρουσίας Του στην ζωή µας, αναγνωρίζουµε, το τι σηµαίνει πλασµένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ωµοίωσή Του Ανθρώπου, καθώς έχοντες την όψη του ανδρός, (του σοφού), αναγόµαστε δια της χάριτός Του, από το φως το εσπερινό, στο φως το ανέσπερο.
Στην Παλαιά ∆ιαθήκη, όταν δηλητηριώδη φίδια θανάτωναν στην έρηµο τους Ισραηλίτες, ο Μωυσής λύνει το πρόβληµα, κατ’ εντολή του Θεού, κρεµώντας στο ψηλότερο λόφο πάνω στο ραβδί του έναν χάλκινο όφι. Όποιος δηλητηριαζόταν, ατενίζοντας τον κρεµασµένο όρθιο όφι, ξέφευγε του θανάτου. Ήταν προτύπωση και σκιά (ίχνος) αυτών που θα συνέβαιναν στην Καινή ∆ιαθήκη. Ήταν η απτή και χειροπιαστή (σε σύµβολο και σχήµα, ως άγγελος προ-ηγούµενος του Βασιλέως) αποτύπωση της αόρατης ‘’λειτουργίας’’ του Φωτός στον κόσµο µας. Ο Κύριος, ως άλλος όφις, εξέρχεται της Ουσίας Του Πατρός, Φως εκ Φωτός, κρεµάται επί Ξύλου (όρθιος) ως αµνός, ο αίρων την αµαρτία όλου του κόσµου και λύνει µε το Αίµα Του και τη σταυρική Του θυσία (ασύλληπτη µακροθυµία Σου Κύριε!!!), το δηλητήριο του θανάτου. «…Θανάτω θάνατον πατήσας…».
40
ς υιός υπακοής, «δεν στασίασε». Οπότε όρθιος, όπως και στον Παράδεισο, «ΑΝΘΡ ΠΟΣ» αναµάρτητος, οικονοµεί την σωτηρία µας, δηλαδή την επάνοδό µας µέσα στο Φως, εκπληρώνοντας όλα τα προλεγόµενα, που ο ίδιος φώτισε τους προαπεσταλµένους Του, προφήτες της παλαιάς ∆ιαθήκης και σοφούς της Ελλάδος και εθνών, ως προετοιµαστές της Έλευσής Του και του κοσµοσωτηριακού Του έργου. Ο πρώτος Αδάµ µετά την 6ήµερη πλάση του, στασίασε την έβδοµη. Ο δεύτερος Αδάµ (Χριστός) µετά την 6ήµερη ανάπλαση (Εβδοµάδα των Παθών), την έβδοµη ηµέρα Αναστήθηκε, ανασταίνοντας τον πεσµένο άνθρωπο και όλη τη Φύση, για να τους εισαγάγει πάλι στον Παράδεισο. Μετά από όλην αυτήν την οικονοµία, ο φωτισµός της όψης µας (το πρόσωπό µας) εξαρτάται από τον ακολουθούµενο όφι. Όσο ακολουθούµε τον έρποντα όφι, τον ανυπάκουο εωσφόρο, τα είδωλα (αντικατοπτρισµοί του θείου, 666 Ιαπετός) η όψις µας θα είναι σκοτεινή, ακολουθώντας την πλάνη, αποµακρυνόµε41
νοι από την Αλήθεια. Αν αντιθέτως, ακολουθούµε τον όρθιο κρεµασθέντα στον Σταυρό όφι, τον υπάκουο Υιό Θεού, τον φέροντα το Φως το ευθές (999), η όψις µας θα είναι φωτεινή, ακολουθώντας την Αλήθεια.
Ο Σταυρός Του Χριστού, σηµατοδοτεί την διαφορά µεταξύ της ελευθερίας και ειρήνης ως δωρεά του Θεού του Παντοκράτορα, στους ανθρώπους, σε σχέση µε την ψευδεπίγραφη ελευθερία και ειρήνη που προσφέρει ο κοσµοκράτορας. Ο Κύριος σταυρώθηκε, εν µέσω δύο ληστών. Η τύχη των δύο ληστών (και όλου του κόσµου)… αναφέρεται στην Θ’ ώρα.
42
∆ιακρίνεται αριστερά το νεοεµφανισθέν σύµβολο της ειρήνης… Θυµίζει (µε απλές σχηµατικές γραµµές ή ορώµενος από µέση απόσταση) τα χέρια του Μωυσή, όταν ο Ιησούς του Ναυή πολεµούσε τους Αµαληκίτες. Όσο τα χέρια του Μωυσή, ήταν οριζόντια, νικούσε ο Ιησούς. Όταν τα χέρια έπεφταν από το βάρος, νικούσε ο Αµαλήκ. Έως ότου, ο Ααρών από τη µία και ο Ωρ από την άλλη, στήριξαν τα χέρια του Μωυσή για να σχηµατίσουν ορθά, το σηµείο του σταυρού, µε επόµενο τη νίκη, που φέρνει ειρήνη και ελευθερία. Σκέφτεστε αν τα χέρια του Μωυσή έµεναν στο σύµβολο ειρήνης της «χίπικης» φιλοσοφίας (επαναστατών του κατεστηµένου) ; πάλι θα είχαµε ειρήνη, ειρήνη όµως, αλλά χωρίς ελευθερία! Γιαυτό καταγράφεται ο Σταυρός ως σύµβολον ειρήνης και αήττητον τρόπαιον. Βλέποντας το σηµείο του Σταυρού (σχηµατική παράσταση του Μωυσή), µε το Α και από κάτω, να στηρίζει τα χέρια, νοείται η βοήθεια Του Κυρίου (ως Α και , εκ του: εγώ ειµί το Α και το ) σε κάθε αγωνιστή της ειρήνης µε ελευθερία
43
αφού δεν απαλλάσσει τον εαυτό του από την προσπάθεια τήρησης των εντολών (νοούµενος από τη µία ο αγώνας µε φιλότιµο και από την άλλη η επερχόµενη χάρη).
Επειδή, ο Θεός πυρ τυγχάνει, αλλά και ο πειρασµός είναι φωτιά, Ο Σταυρός Του Κυρίου διαχωρίζει αυτές τις δύο φωτιές… και δίνει νόηµα στην αποκτούµενη γνώση, δύναµη και όλες τις προσεγγιζόµενες έννοιες αγάπης, ελευθερίας, ειρήνης κλπ.
Η φωτιά του κόσµου, ο κοσµοκράτορας στην ελληνική γλώσσα, έχει αριθµητικό σύνολο τα 3, 6άρια, στο σύνολό τους, 18 (3Χ6=18). ∆εν είναι σύµπτωση πως το γράµµα Sin στα εβραϊκά συµβολίζει την φωτιά. Και Ο Κύριος, ήλθε να προσθέσει το πυρ της αγάπης και της γνώσεως. ∆εν είναι σύµπτωση πως ο Ηρακλής λύνει το πολλαπλασιαζόµενο πρόβληµα του κακού (Λερναία Ύδρα, που κόβοντας το ένα κεφάλι, φύτρωναν δύο), µε την φωτιά… Επειδή κατηγορείται, λόγω αδιακρισίας από τους αρχαιοελληνιστές, ο ∆ρόµος Χριστός, ακόµη και µε τα εβραϊκά δεδοµένα (που όποιος ψάχνει για την ουσία πρέπει να τα εντάξει, υπερσκελίζοντας τα σχήµατα) έχουµε ότι ο πρώην δρόµος µε το οφθαλµόν έναντι οφθαλµού (νοοτροπία αποκοπής κεφαλιών µε σπαθί) συµπληρώνεται µε το πυρ της αγάπης (αν σε ραπίσει
44
τις, στρέψε και την άλλη παρειά… ή µη αντίστητε τω πονηρώ…). Έτσι Ο Κύριος προσθέτει στον δρόµο το πυρ, το Sin, και από Ιε-χωβ-ά, γίνεται Ιε-σσου-ά. ∆ηλαδή µετάβαση στον Θεό (ο ν), αληθώς και ΜΟΝΟ δια του Ιησού. (ΙΗΣΟΥΣ = 888, ως Μεσσίας, µεταξύ ΤΡΙΑ∆ΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999 και χξστ’ = 666). 999 – ΤΡΙΑ∆ΙΚΟΣ ΘΕΟΣ Χ (888 – ΙΗΣΟΥΣ) 666 – χξστ’
Είναι εµφανής (µαθηµατικά - συµµετρικά) η κατοπτρική αποτύπωση της Ουσίας και Αλήθειας στο φαινόµενο και στα του κόσµου. Αν όµως ο καθένας ανάλογα µε τον προσανατολισµό του τα βλέπει ‘’αλλιώς’’ τα πράµατα, τελικά, έχει δίκαιο και ο ένας και ο άλλος, γιατί όσο το 9 είναι για κάποιον 6 (αν τα βλέπει ανάποδα), άλλο τόσο το 6 το θεωρεί ως 9 και το προσκυνά, αδιαφορώντας µάλιστα για την ύπαρξη του ενδιάµεσου 8, που είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι 8 [αδιαφορώντας για έναν.... εβραίο θεό (κατά τη γνώµη των αρχαιοελληνιστών)]. Εδώ υπεισέρχεται η προ (Χριστού) παιδεία του Νόµου και της Φύσης. Το 7. Κι αν αυτό το ‘’σχήµα και µορφή’’ κατανοηθεί, τότε αυτά τα ίδια µας δίνουν τουλάχιστον ενδεικτικά την διάκριση του τι εί45
ναι ευθές και τι αντικατοπτρισµός, µε από εκεί και πέρα την ελεύθερη αλλά µε επίγνωση ακολούθησης του επιλεγέντος στόχου. 9 8 7 6
Ας µην φανούν ασύνδετα τα όσα παρατίθενται. Είναι µέρη ενός παζλ, που συντιθέµενα, βοηθούν στην κατανόηση της ολοκληρωµένης θεωρίας. Έχοντας ορθή φυσική και µεταφυσική (συµβολική) θεωρία, προχωράµε µε σωστή πυξίδα, προς τέλεση ορθών πράξεων, καθώς δεν θα µας σώσει η γνώση, αλλά η πίστη και η ορθοπραξία.
(Στον Κάθετο Πνευµατικό Κύκλο, δόθηκαν κάποια στοιχεία γραµµατολογίας στην προσπάθεια καταγραφής της θεόσδοτης συνέχειας της ελληνικής και ορθόδοξης παιδείας).
Η ελληνική αλφαβήτα, ως σχήµατα, είναι µια ‘’λογική’’ δυναµικοποιηµένη καταγραφή, που παρεµβάλλεται µεταξύ του απρόσωπου ανθρώπου (ήτοι συµπεριφορά από άνθρωπο σε άνθρωπο µε άκρατο εγωισµό, ως αµελητέας ποσότητας, παράλογη και απάνθρωπη συµπεριφορά) και της τελείας ορθόδοξης θεωρίας και πράξεως (άκρα ταπείνωση, υπέρλογη αγάπη, προσφορά, θυσία για τον συνάνθρωπο) που
46
ταυτίζεται µε το πρόσωπο προς Πρόσωπο Του Ανθρώπου (Χριστού).
Συγγνώµη που το επαναλαµβάνω. Σκεφτείτε έναν άνθρωπο σε αρκετά µεγάλη απόσταση. Στο οπτικό µας πεδίο, φαντάζει σαν µια κουκίδα, τον θεωρούµε σα µια αµελητέα ποσότητα, όποιος και να είναι. Όσο µας προσεγγίζει, τόσο αρχίζει να µορφοποιείται. Πριν όµως φτάσει σε ικανή απόσταση ώστε να αρχίσουµε να διακρίνουµε τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά, τον βλέπουµε σχηµατικά. Σκεφτείτε τον άνθρωπο, σε µια µέση απόσταση, µε ανοιγµένα χέρια, όχι να ακινητεί όρθιος όπως το Ι, αλλά προσεγγίζοντάς µας αγαπητικά. Μοιάζει µε Τ. Είναι ο άνθρωπος, που έφυγε (εξήλθε) από την παραφυσική φωτιά του κόσµου και αρχίζει να λειτουργεί φυσικά. Ξέφυγε από το 18 και είναι στη θέση 19, (το 19ο γράµµα, το Τ). Έφυγε από το Σ (18=3Χ6) που ήταν υπόδουλος µε χαµηλωµένα χέρια (σαν τον Μωυσή χωρίς το Α και το ) και προχωρά. Μετά το Τ, επιθυµώντας τα άνω, σηκώνει ψηλά τα χέρια του, σχηµατίζοντας το Υ (20ό γράµµα).
47
(ανάταση – ανάσταση) (αγαπητική σταύρωση)
….
Υ (20ό γράµµα) Τ (19ο γράµµα) Σ (18ο γράµµα) 3Χ6=18 Φωτιά του κόσµου
υπόδουλος µέσα σε αυτήν, άνθρωπος Η όλη σχηµατική µε την ελληνική αλφάβητο, αναπαράσταση των καταστάσεων του ανθρώπου, (κάτω από το Σ, το Τ, Υ, κλπ) είναι αράλληλη εννοιολογικά των προσώπων που απεικονίζονται στην Πεντηκοστή. Μία παράλληλη ακόµη απεικόνιση προσώπων και σχήµατος, µπορούµε να διακρίνουµε στα γράµµατα λ και χ. Στην Ορθοδοξία σε αντίθεση µε άλλες προσεγγίσεις, το πρόσωπο δεν χάνεται, σαν µια σταγόνα στον ωκεανό. Ο λόγος του ανθρώπου που φέρει
48
Χριστό, στην κυριολεξία χαριτώνεται και όχι µόνο αποκαλείται πλέον χριστοφόρος, αλλά είναι χάριτι χριστοφόρος.
…περνώντας τους ανθρώπους από την µία πλευρά του ποταµού, στην άλλη. Την επέκεινα, όπως προτυπώθηκε στον συνονόµατο µε το χάρισµα, άγιό µας. Εκτιµώ πως οι δύο παραπάνω παρατεθείσες συστοιχίες σχηµάτων – προσώπων, ως ευλογηµένα σχήµατα – µορφές (ελληνικά) µε τα χαριτωµένα πρόσωπα (ορθόδοξα), κατανοούνται ως οµόρροπες δυνάµεις που εξάγουν τον άνθρωπο από το παράλογο δια του λογικού στο Υπέρλογο. Σε κεφάλαιο (του βιβλίου ΚΠΚ – οδοιπορικό της σοφίας του ανθρώπου) αναφέραµε τις θέσεις των στ, Μ και Σ, στις αντίστοιχες έννοιες των 6, 12 και 18 (τρία 6άρια) µέσα στην ελληνική αλφαβήτα. Όπως
49
τα νοµίσµατα, έχουν δύο όψεις, την φωτεινή και τη σκοτεινή, έτσι καλό είναι να δούµε την άνω όψη, χωρίς όµως να υποτιµούµε την άλλη όψη του νοµίσµατος. Η θεία επέµβαση ξεκινά από την επιθυµία (στ – 6η θέση) της Αλήθειας. Αν δεν εκφράζουµε απλά λόγια, (έτσι για να λέγονται) αλλά πραγµατικά το θέλουµε, συνεχίζει την δράση της, εγχύοντας και εγκαθιστώντας στη συνείδηση το θεµέλιο της πνευµατικής οικοδοµής, τη µετάνοια (Μ – 12η θέση). Τέλος, όσο ο άνθρωπος µετανοεί, τόσο µετέχει της φωτιάς του Θεού (Σ – 18η θέση), (εκ του Ιεσσουά) προσεγγίζοντας βιωµατικά πλέον και όχι θεωρητικά, Τον Παντοκράτορα Χριστό, Αρχηγό (Α) και τελειωτή ( ) της πίστεως. Και πάλι σχηµατικά, εκτιµώντας πως αυτό βοηθά, φαίνεται η όλη πορεία της ζωής µας επάνω στην 24γράµµατη ευλογηµένη (µη τυχαία) ελληνική αλφαβήτα.
50
Επειδή πολλοί µπερδεύονται, ξεσηκώνοντας για λόγους στείρας φιλοπατρίας τους απαίδευτους έλληνες κατά του ∆ηµιουργού των πάντων (που ευλόγησε την Ελλάδα), πρέπει να προβληµατίσει και τους δασκάλους και τους φερόµενους παθητικά ως µάζα, υποχείριούς τους, (τουλάχιστον όσους έχουν καλή διάθεση) γιατί έχουµε αριθµολογικά το: ΤΡΙΑ∆ΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999; γιατί το αντίχριστος, (χριστός ξένου σταυρού) χξστ’ = 666. Είναι σύµπτωση ότι ΙΗΣΟΥΣ = 888; ΟΧΙ!!! όλη η ελληνική παιδεία αποδεικνύει ή τουλάχιστον (για τους καχύποπτους σκεπτικιστές) ενδεικνύει ότι ο Κύριος ηµών Ιησούς Χριστός παρεµβάλλεται και είναι ο µοναδικός δρόµος από τη γη στον ουρανό, κατά το «…Εγώ ειµί η Οδός…». Η προσπάθεια του αρνητικού (κάτω όψις) σαν δεύτερο σκέλος, (6+6=12) είναι η µη µετάνοια, αλλά απλά η ανώφελη µεταµέλεια (απουσιάζοντας το Μυστήριο της Εξοµολογήσεως) και στο τέλος, το τρίτο 6άρι, στην θέση 18, όπου εντοπίζεται η όλη του ενέργεια, η φωτιά του κόσµου, ήτοι, του κοσµικού φρονήµατος. Γιαυτό Ο Κύριος παραινεί νικήστε τον κόσµο, νικήστε τον διάβολο… Μέχρι το Σ, η φωτιά του κόσµου, ο εγωισµός, προσπαθεί να καταλύσει την έννοια του προσώπου,
51
εργαζόµενος µε άτοµα µεν, αλλά µε τη νοοτροπία της µάζας, χειραγωγώντας τους υπόδουλους, στο δικό του σχέδιο. Ο Κύριος, επιθυµώντας να µην καταλύεται η έννοια του προσώπου, µικραίνει την απόσταση µε την φιλοξενία (αρχή του Ευαγγελίου) και την τελεία αγάπη, ώστε από εκεί και πέρα να αρχίζει να σχηµατίζεται – µορφοποιείται ο άνθρωπος ξεφεύγοντας από το άµορφο.
Ο Απόστολος Παύλος λέει στην προς Γαλάτας επιστολή, πως θα µείνει µαζί µε τους πιστούς, έως ότου µορφωθεί Ο Χριστός µέσα τους.
Η ελληνική γλώσσα µε τα θεία νοούµενα, αναλαµβάνει τη σκυτάλη, (ή καλύτερα προ-ηγείται) µε τη φυσική µόρφωση και υγιή λογική παιδεία για να µετατρέψει την άµορφη και αµελητέα κουκίδα δια ζωηφόρων σχηµάτων σε πρόσωπο. Έτσι, αφού ξεφεύγουµε από την άµορφη και παραφυσική φωτιά, το Σ, βλέπουµε τον φυσικό άνθρωπο, σαν σχήµα, να απλώνει τα χέρια του στην φύση, εκεί που ετάχθηκε να ζει και να εκµεταλλεύεται τους καρπούς της, δείχνοντας πραγµατική αγάπη και µέριµνα (αγιογραφική εργασία εν παραδείσω), σχηµατίζοντας το γράµµα
Τ. Προστατεύοντας τη φύση, τη δηµιουργία, εργα-
ζόµενος στον φυσικό κήπο που πρωτοδηµιουργήθηκε, χαίρεται τα εγκόσµια αγαθά και πληθύνεται και
52
τα χέρια του. Γίνεται Υ. Γίνεται δοχείο. Γίνεται χωνί, αίτησης όχι πια φωτισµού, από τον κοσµικό ετερόφωτο και αληθοφανή εωσφόρο, αλλά από τον αυτόφωτο Φωτοδότη αναζητώντας την πραγµατική Αλήθεια, επιθυµώντας να περάσει από την έµµεση φωταγωγία (νύχτα) στην άµεση εκ του ηλίου (ηµέρα). Οι τοις άστροις λατρεύοντες υπό αστέρος εδιδάσκοντο... Από το κατέναντι, στο απέναντι και από εκεί, αν είναι δυνατόν στο µέσα, ως δρόµο επιστροφής από την έξοδο. Από το 2 - (κατοπτρική έκπτωση στο απέναντι) – ως προς ευθεία 5 . (κατοπτρική έκπτωση στο κατέναντι) – ως προς σηµείο ς
αυξάνεται σε αρετές (πιάνοντας τόπο η σχετική Του Θεού εν τω παραδείσω, ευχή). Με τον πόθο των υπερκοσµίων αγαθών, αιτείται το θείο έλεος. Σηκώνει
(όπως προαπεικονίστηκε λίγο νωρίτερα και για ευκολία αντίληψης παρατίθεται και στην επόµενη σελίδα).
... κι ο Συµεών, ο θεοδόχος, ο υπέργηρως Συµεών, 256 ετών, δέχεται στις αγκάλες του, Τον Ιησούν Χριστόν. Αυτή η υποδοχή, αυτή η υπαπαντή σκια53
γραφεί και την ενσωµάτωση προς πλήρωσιν µέσα στον κόσµο του Θεού και Λόγου του όλου παραδείσου (2 - 2ου Προσώπου της Αγίας Τριάδος - Λόγου) των αγιογραφικών απέναντι της Εδέµ (5) και κατέναντι (ς). Θάταν απλή ιστορική – εξωτερική θρησκευτική καταγραφή και αναφορά, αν δεν εντοπίζαµε τον έσω λόγο (αναλογία) στην προσπάθεια βιώµατος Του Λόγου. ...είθε και στον δικό µας παλαιό κόσµο (τύπο Συµεών που ανέµενε υποµονετικά Τον προσµενόµενο) να προσαχθεί δια της Θεοτόκου, να πληρώσει καρδιά και νου και σώµα, και να µας αναγάγει στην προ της πτώσεως, µακαρία τάξη... όχι γενικά και αόριστα ή απλά µε θρησκευτική αξία (δλδ εξωτερικά) αλλά εντός ηµών, όπου και η Βασιλεία του Τριαδικού Θεού... γενόµενο βίωµα το άγιο θέληµά Του: ''θέλει τους πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν...'' Αµήν!!!
54
Ζητά Φως για να γίνει φωτισµένος, φωτεινός, Φ επιθυµώντας η φύση του, (η ολότητά του Ο ) να διαπερνάται από ακτίνα Ι του θείου Φωτός και αυτό να είναι το κέντρο άξονα κίνησής του. (διακρίνεται ευκρινώς η
σύνθεση του Ο + Ι σε µία βιούµενη µονάδα Φ).
Μόνο έτσι το πρώην θεωρητικό σκέλος της ανάτασης των χειρών (Υ) βιώνεται, µε τον άνθρωπο να λαµβάνει Φως µορφοποιηµένο, όσο ο Θεός – Χριστός, µορφούται εν ηµίν.
Γνωρίζουµε όµως πως κινητικά, η δεξιά πλευρά του εγκεφάλου, ελέγχει – κινεί την αριστερή πλευρά του σώµατος και αντίστοιχα η αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ελέγχει – κινεί την δεξιά του σώµατος. Έτσι ένας απλός, συναισθηµατικός φωτισµός (που ισχύει ευθέως), χωρίς την αντίστοιχη κινητικότητα που χαρακτηρίζει τη ζωή, ο "φωτισµένος" θα έµενε στάσιµος. Προχωρά λοιπόν ο φιλόθεος άνθρωπος, θέλοντας να γίνει Φωτοκίνητος, Θεοκίνητος, Χριστοκίνητος, Χ. Ο Θεός πυρ τυγχάνει και µε την εκπαίδευση [πνευµατική (8) και φυσική (7)], οικειώνει τους ανθρώπους, µε τη Φύση Του. Αρκεί ο άνθρωπος να διαπνέεται από διάθεση για σχετική πρόοδο, ελεύθερη επιλογή, οµοθυµία.
55
Κατά τον Απ. Παύλο, µε αυτήν την στάση ζωής, θεωρίας και πράξης, µε το κυνήγι των αρετών και της καθαρότητος (αποφυγής παντός µολυσµού), είναι ένα έσοπτρο θείας δόξης, ένας αντανακλαστήρας – αγωγός του θείου, µέσα στον κόσµο αυτό. Μία λογική επέκταση του Λόγου στον κόσµο. Ένας άγιος στου οποίου καρδιά, νου και χου ενοικεί Ο Άγιος Θεός, που όσο ο άνθρωπος είναι ναός, τόσο είναι και του αληθινού Θεού, λαός.
ριµότητα, το Ω, την ολοκλήρωσή του. Το γράµµα Ψ, (αρχαιοελληνικά, Ψ), συµβολίζει σχηµατικά το δοχείο που είναι ανοικτό στον θείο φωτισµό, ορθά και µόνιµα προσανατολισµένο προς τα άνω.
Από άγουρος (άωρος) δια του
Ψ, τείνει προς ω-
Το , συντιθέµενο από τα δύο Ο, δηλώνει την χάριτι καταξίωση του ανθρώπου να συν-εργάζεται µε το Θεό, την συµπόρευση του Ο µε το Ο, την άρρηκτη ένωση αυτών των δύο Ο, (Ο+Ο) σε , την Χριστοποίηση, εργαζοµένου Του Κυρίου, (χωρίς εµού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν...) που αυτοαποκαλείται το Α και το . Έτσι λαµβάνουµε (θεωρητικά καταληφθησόµενο, αµήν και πρακτικά) την υιοθεσία από την άπειρη αγάπη του Τριαδικού Θεού και τη συµµετοχή στη Ζωή και το έργο της Αγίας Τριάδος.
56
Νοµίζω πως αβίαστα συµπεραίνουµε ότι δια της διακριτικής ελληνικής - ελληνορθόδοξης θεόσδοτης παιδείας, ο άνθρωπος περνάει σχηµατικά δια των Τ,Υ,Φ,Χ,Ψ,Ω, (των τελευταίων 6 γραµµάτων της αλφαβήτου) από το απρόσωπο και παραφυσικό στο πρόσωπο και υπερφυσικό. Από το 18 στο 24. Από τα 3 6άρια = 18, στα 3 8άρια = 24. [Από το 666, αριθµό και ουσία αντιχρίστου, ή καλύτερα απουσία Χριστού, δια της ελληνορθόδοξης παιδείας (7-8) του Μεσσία Ιησού Χριστού 888, στον Τριαδικό Θεό. Επανερχόµενος στην αλεξανδρινή θεολογική σχολή, όχι τυχαία ή έτσι για να ‘’παίζει’’ (όπως άκουσα από κάποιον χριστιανό, που αισθανόταν σοβαρός µελετητής) αναφέρει δια του Αββά ∆ωροθέου, ότι ο αριθµός Του Χριστού, είναι 888 όσο και συµπτωµατικά ελληνικά, η λεξαριθµική ισότητα ΙΗΣΟΥΣ = 888)]. Τότε, όλη η γνώση, δύναµη που αποκτούµε δεν είναι καρπός εγωιστικός, αλλά θείος και παραδείσιος. ∆εν είναι αποτέλεσµα ή έκφανση σκιών εκ του έκπτωτου εγώ, καθώς η κοινωνία αυτή είναι άµεση και χαριτωµένη, δια του πληρούµενου µε Χριστό, ‘’εαυτού’’. Ο προρρηθείς δρόµος έχει δύο στοιχεία. Τα σχήµατα και την ουσία. Το µέσο και την ουσία. Η υπε-
57
ραπασχόληση µε την ελληνική γραµµατολογία - αριθµολογία, µπορεί να αποβεί σε αλλοτρίωση των εµπεριεχοµένων αξιών, σαν να σπουδάζουµε το γράµµα του νόµου και να χάνουµε το νόηµα. Μην τύχει από την εµφανισθείσα θεία και αγγελική γλώσσα, την ελληνική, συντονιστούµε στο περιβόλαιον σχήµα (ως αδιάκριτοι φιλοπάτριδες) και χάσουµε την ουσία. Ο υποκριτικός φαρισαϊσµός, δεν είναι µακρυά. Θέλει προσοχή στην χρησιµοποίηση αυτής της γνώσης. Χωρίς την ουσία που είναι η κατά Θεόν, αγάπη, όλες οι γνώσεις και τα σηµάδια, σπαταλούνται, γιατί δεν δόθηκαν για αυτό το σκοπό. ∆εν δόθηκαν για να λατρεύουµε τις ταµπέλες που δείχνουν την έξοδο, αλλά να ακολουθούµε τα ‘’σηµεία’’ εξόδου. Να ακολουθούµε την ορθόδοξη ανάσταση, από το χώρο της στάσης, δια της ελληνικής ανόρθωσης ανάτασης.
Για να επιβεβαιωθεί, ότι η ελληνική γλώσσα έχει θεοκεντρικό, φωτεινό και όχι γήινο σύστηµα αναφοράς (απλών συµφωνιών ή παραδοχών που ως Έλληνες φαντάζει, να ευλογούµε τα γένια µας…), ας δούµε δυο ενδείξεις, πριν περάσουµε στο επόµενο κεφάλαιο, την ορθόδοξη αλφαβήτα. Ακούµε σε επιστολή του Αποστόλου Παύλου για "αργές" γαστέρες. Το συνθετικό όµως του αργός,
58
στη λέξη λαίµαργος, γαστρίµαργος... σηµαίνει γρήγορος. Έτσι, στο σύστηµα αναφοράς, το γρήγορο για τον κόσµο, λαιµαργία, είναι αργό ως προς το φως, καθώς όσο πιο γρήγορα, δηλαδή λαίµαργα, τρώει κάποιος, τόσο πάθος έχει για το φαγητό, τόσο εξαρτηµένος από τα γήινα είναι, τόσο βαρύς, τόσο ασθενής, άρα απέχει από το φως σαν ταχύτητα, άρα είναι αργός. Οι αργοναύτες, καθόλου αργοί δεν ήταν, απεναντίας φηµιζόντουσαν για την ταχύτητά τους. Ο Ιάσων, διεισδύει και ξεπερνά τις συµπληγάδες πέτρες, την ύλη, θέλοντας να διεισδύσει και ευστοχήσει στα επέκεινα, πέραν των φυσικών ορωµένων. Όχι στην θεραπεία του σώµατος, αλλά του πνεύµατος. Σκεφτείτε τον τυχοδιώκτη. Ποια είναι η ακριβής µετάφραση; επιδιώκει την τύχη του; ή διώχνει την τύχη του; Εάν κάτι είναι σύµφωνο µε το θέληµά µας, το λέµε τύχη, ενώ αν είναι αντίθετο, ατυχία. Σίγουρα µπορούµε να µηδενίσουµε την έννοια του τυχαίου, καθώς κάθε παρελθούσα και παρούσα επιλογή µας, στηρίζει και προδιαγράφει το µέλλον µας. Η επιλογή της συµπόρευσης και ταύτισης του ΣΟΦΟΥ θελήµατος Του Θεού µε αυτό που αυτεξούσια ονοµάζουµε δικό µας θέληµα (όχι πάντοτε σωστό), είναι η σηµασία του τυχοδιωκτισµού ως προσέγγιση της τύχης, της µοίρας, του σκοπού, αλλιώς το αποκοµµένο
59
και µη θεοκεντρικό θέληµα, γίνεται αποστασιοποίηση και ο τυχοδιώκτης, πραγµατικά διώκτης, εκτός εαυτού και θείας προοπτικής.
Τα γράµµατα Μ και Σ, έχουν κάθετη σχέση µεταξύ τους, όπως ξαναδόθηκε κάποιο σχετικό δεδοµένο στο ΓΝ ΜΗ - ΓΝ ΣΗ. Η ΘΕΤΙΣ στον χώρο του λογικού, πάνω από τον παράλογο κόσµο, όπως εντοπίζεται το Τ, πάνω από το Σ. Η ΘΕΜΙΣ επιβάλλοντας δικαιοσύνη δια των οργάνων της, επαναφέρει τον άνθρωπο στην πρέπουσα για την κοινωνία θέση. ΘΕΣΙΣ. ∆ιακρίνεται η αλλαγή κατευθύνσεως του Μ και του Σ. Κατ’ ανάλογο τρόπο, είναι διευθετηµένα τα γράµµατα Ζ και Ν. Κάθετα και οριζόντια. ∆εν είναι συµπτωµατικό πως το Ζ είναι το 6ο στην σειρά γραµµάτων, και συγχρόνως 7ο αριθµητικά, εκ του α=1, β=2,…στ=6, ζ=7…. εννοώντας, πως η καλώς λίαν, σαν ουσία Ζωή (αριθµητική αξία, 7, αξίζοντας σεβασµό σε αυτήν, επτά - σεπτά), βρίσκεται στον χώρο των γραµµάτων στη θέση του 6, στον κόσµο. Το Ν πάλι, είναι 13ο σαν γράµµα της αλφαβήτας και έχει αριθµητική αξία, 50.
Μερικοί, ακούγοντας τις εξηγήσεις για τους αριθµούς και τα γράµµατα, τους έρχονται στο µυαλό γραφικοί τύποι ή χειρότερα, ανόητες ευκολόπιστες φλυτζανούδες, που δεν πρέπει να δίδουν σηµασία και
60
αξία, οπότε λογικά είναι καχύποπτοι. Για τους ερευνητές όµως, για αυτούς που ξέρουν, ή θα ήθελαν να γνωρίσουν, πραγµατικά τη σχέση σχήµατος και εµπεριεχόµενης ουσίας, αλλάζοντας κατεύθυνση, όρασης και δράσης, σχηµατίζοντας έτσι το σηµείο του σταυρού, (από οριζόντια σε κάθετα) η πορεία µας, η ζωή µας αλλάζει από Ζ=6 (έρπουσες βιολογικές δεσµευτικές επιλογές), επιτυγχάνοντας την αναγέννηση (Ν=13).
(Για τους ασχολούµενους µε την έξοδο από τον χρόνο, όπως καταγράφεται στους 12 άθλους του Ηρακλή, το σύµβολο του Ζυγού, παληό καράβι, µόνο δια της φωτιάς του σκορπιού, περνάει στον Τοξότη, που είναι κάθετο σύµβολο σε σχέση µε το προηγούµενο του Ζυγού.
Η φωτιά, συνδυάζεται µε την Λερναία Ύδρα, που όσο το κακό καταπολεµείται µε το κακό, αυτό πολλαπλασιάζεται, καθώς κόβοντας το ένα κεφάλι, φυτρώνουν δύο. ΜΟΝΟ η φωτιά δίνει τη λύση. Η έξοδος από την φθορά και τον χρόνο, είναι η ποθητή λύση. Προσεγγιζόµενη στον χώρο της ανοµίας, ο Ηρακλής, ‘’εξέρχεται’’, µε την γνωστή απόρριψη της σάρκας του. Στον χώρο του Νόµου, ο Ιωσήφ ‘’εξέρχεται’’ αφήνοντας το χιτώνα του στα χέρια της Αιγυπτίας και στο χώρο της Χάριτος, Ο Κύριος ‘’εξέρχεται’’ της νοητής Αιγύπτου (του κόσµου), ολόσωµος, Αναστηµένος. Και µάλιστα, όχι εξερχόµενος µόνος και εξατοµικευµένα, αλλά συµπαρασύροντας µε το Αναστηµένο Σώµα
Ζυγός (παληό καράβι)
Σκορπιός (φωτιά)
Τοξότης
61
Του, όσους εντάσσονται µυστικά και µυστηριακά Σε Αυτό (Ορθόδοξη Εκκλησία). Έτσι, µην µπερδευτούµε, µε τις αναφορές της φωτιάς, η λύση είναι η φωτιά του Θεού, ο ίδιος Ο Θεός, που πυρ τυγχάνει. Είναι το πυρ της αγάπης και της γνώσεως, που εγκατέστησε Ο Κύριος. Είναι ο πόθος για την έξοδο, για την Ανάστασή µας και την απόκτηση της αναφαίρετης αιώνιας Ζωής. Ο τρόπος αυτής της επίτευξης, παρατέθηκε µε σαφήνεια και ευκρίνεια µόλις προηγουµένως. Η αστοχία, (ενασχόληση µόνο µε το Νόµο, ή χωρίς Χριστό, νεοεποχίτικα, είναι µεν επιλογή µας, αλλά όταν έχουµε όλα τα δεδοµένα, πόσο µπορεί να είναι δικαιολογηµένη; ή πλήρης; ).
Ένας πνευµατικός µου φίλος, διάβαζε ένα θεολογικό βιβλίο. Όταν κουράστηκε και αποφάσισε να σταµατήσει το διάβασµα και έκλεισε το βιβλίο, ‘’έτυχε’’ σε εκείνο το ‘’σηµείο’’ που έγραφε: εµείς οι άνθρω οι, σκώληκες εσµέν. Μετά από λίγο, στον ύπνο του, (ήταν νύχτα όταν τέλειωσε το διάβασµα) είδε ένα όνειρο. Έψαχνε έναν αγαπητό του φίλο σε ένα σπίτι, στον τελευταίο, τέταρτο όροφο. Τον βρήκε όµως, στον δεύτερο. (Ήταν µια εποχή, που έψαχνε για υψηλά νοήµατα. Παρατηρήθηκε συµβολικά, µέσω του ονείρου, ότι η ουσία βρίσκεται στην αγάπη, στο 2, στο δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος). Εκεί που µιλούσαν, βλέπει (αυτός που διάβαζε) στο σπίτι του φίλου του, ένα παράσηµο, έναν σταυρό του 5ου – 6ου αιώνα. Με θαυµασµό τον ρωτά, πως το απέκτησες; που το βρήκες;!
62
Σίγουρα τα χαρίσµατα, η εσωτερική ζωή του καθενός, η κατασκευή του Ναού του Θεού µέσα µας, δεν µπορεί να επιτευχθεί µε εξωτερικές και επιδερµικές, φιλοϋλικές, χοϊκές µέριµνες και νοοτροπίες. Στην ίδια φιλοσοφία κινείται το αγιογραφικό, αν εθάνεις ριν εθάνεις, δεν θα εθάνεις όταν θα εθάνεις. Ο αριθµός 13, για άλλους θεωρείται τύχη και για άλλους ατυχία. Γενικά σηµαίνει τον θάνατο. Μερικοί µιλούν για αυτό το πέρασµα, µε τα καλύτερα λόγια, προσπαθώντας να δώσουν µια αισιόδοξη πλευρά στο θέµα, επιµένοντας πως, αυτό που η κάµπια ονοµάζει θάνατο, ο Θεός το ονοµάζει πεταλούδα… Ας παρατηρήσουµε όµως πόσα σκουλήκια πέθαναν, χωρίς να γίνουν πεταλούδες, και ας µην βγάζουµε γρήγορα
63
Κι εκείνος, µε χαµόγελο του λέει: κοίτα προσεκτικά! κοίτα! πράγµατι, σιγά - σιγά, το ανοιχτό βιβλίο που ήταν επάνω καρφιτσωµένο το παράσηµο, αρχίζει και φουσκώνει, κλείνοντας και καλύπτοντας στο εσωτερικό του το παράσηµο, ενώ παράλληλα, απέξω φαινόντουσαν κάτι σαν ραβδώσεις σκουληκιού. Μετά από αυτό το θέαµα, του λέει: είδες;! εµείς οι άνθρωποι, σκώληκες εσµέν, και όσο φθίνουµε το εξωτερικό, τόσο αναδιπλώνονται και αποκαλύπτονται τα εσωτερικά παράσηµα. Όσο φθίνουµε την σάρκα και το σαρκικό φρόνηµα, εκδηλώνεται από µέσα µας ο θείος µαργαρίτης.
συµπεράσµατα, που δεν µας υποκινούν σε ορθοπραξία και πολύ περισσότερο, µην κρίνουµε ως ασόφους ή αφιλόσοφους, όσους έχουν µνήµη θανάτου. Μια µνήµη, που δεν είναι πηγή απελπισίας, αλλά αφού µας ωθεί να εργαζόµαστε απλά, κατά το κραταιούσθε, γρηγορείτε, προσεύχεσθε και σύµφωνα µε τις εντολές του Θεού, µε αγάπη, αυτή θα µας γεµίζει ελπίδα, και θα βάλλει έξω τον φόβο. Άλλωστε ό,τι σπείρουµε, αυτό και θα θερίσουµε. Μην είµαστε ευκολόπιστοι σε αυτούς που αναφέρουν εξωφυσικές εµπειρίες, ότι πέθαναν και ξαναήλθαν βλέποντας όλοι τους (καλοί – κακοί, χύµα ισοπέδωση), τούνελ που στο βάθος είχε φως, ωραία µουσική και δεν ήθελαν να επιστρέψουν… Αν είναι έτσι γιατί όλες οι παραδόσεις αναφέρουν για τα 40; τα σαράντα του νεκρού, τα σαράντα του νεογέννητου; γιατί η σχέση σώµα – χώµα; µνήµα (θανάτου) για να µην έχουµε µνήµη θανάτου; Ας µου επιτραπεί µια λιτή σχετική αναφορά. Από το µηδέν (0) ερχόµαστε στον τετραδιάστατο (4) χωροχρόνο. Πάλι από τον χωροχρόνο, (4) όταν αυτός κλείσει, επιστρέφουµε στο 0, χους εις χουν και πνεύµα εις Πνεύµα απελεύσει. Εξ ού και το πέρασµα των 40 ηµερών. Σκοπός της ζωής µας, του περάσµατός µας από αυτήν την κοιλάδα, είναι να βρούµε την πεµπτουσία, την κρυµµένη µέσα στα σχήµατα και τα
64
φαινόµενα του κόσµου τούτου, θεία ουσία. Την Μονάδα.
Η κατασκευή του ναού, δοµείται την Πεντηκοστή. (Ν=50). Έτσι ευδόκησε Ο Κύριος και κατέδειξε στην Θεία Του οικονοµία και µε αυτά τα θεία και φωτεινά σηµεία – οδοδείκτες, προχωράµε.
Ένα σπουδαίο θείο γεγονός, που δεν πρέπει να µας διαφεύγει, αφορά την χρονική στιγµή, δηλαδή του πότε, το καταπέτασµα του ναού εσχίσθη. Ο Κύριος αναφέρει πως, εσείς θα γκρεµίσετε το ναό του Σολοµώντα και εγώ θα τον ανεγείρω σε τρεις ηµέρες. Ο κόσµος νόµιζε ότι µιλούσε για τον εξωτερικά γνωριζόµενο ναό, και υπερασπίζοντας αυτό που κατάλαβαν (λάθος) το θεώρησαν ως µεγίστη βλασφηµία και µάλιστα, µία από τις αιτίες σταύρωσης, ενώ Ο Κύριος αναφερόταν για το Σώµα Του, που έµελλε να ταφεί και σε τρεις ηµέρες να αναστηθεί.
Ο κόσµος συνηθίζει να κοιτάζει ακόµη και αυτά τα θεία, εξωστρεφώς, συναισθηµατικώς, παρά εσωτερικά και πνευµατικά, την στιγµή που η Ορθοδοξία, αναφέρει πως, η Βασιλεία του Θεού, είναι µέσα µας. Το σώµα µας, είναι εν δυνάµει (και υπό προϋποθέσεις) ναός, οικητήριο της Αγίας Τριάδος (µονή παρ’αυτώ
65
ποιήσωµεν…).
Και έρχεται η ώρα, που θυµόµαστε, πως το καταπέτασµα του ναού… εσχίσθη. Ενώ όµως αυτό συνέβη άπαξ, όπως συµβαίνει µε όλα τα θεία γεγονότα, και αυτό, παρατείνεται στους αιώνες, για να µην υστερήσουµε στο βίωµά του… (Ένα αναλογικό παράδειγµα, ρούσαµε να πούµε, πως ΚΑΙ σήµερα (κατά την ετοιµότητά µας και διάκριση) µέσα σε αυτήν την ‘’χωροχρονική λίµνη’’ το καταπέτασµα του ναού σχίζεται….
που ενδεικνύει την παραπάνω θέση της διαχρονικότητος, είναι αυτό µε την πέτρα που πέφτοντας στη λίµνη, κάνει οµόκεντρους κύκλους µέχρι τα όρια της). Έτσι θα µπο-
∆ιαχωρίζεται το γράµµα του Νόµου, από το Πνεύµα. ∆ιίστανται οι έννοιες ναός (κατά θρησκευτική προσέγγιση και Νόµο) και ναός (κατά την Ορθοδοξία και Χάρι). Κι όλα αυτά, εκτιµώ πως συµπυκνώνονται σε δυο βιούµενες προτάσεις, που η διαφορά τους, είναι ένα και µόνο ένα, γράµµα. Το Ν. Το Ν του Νόµου και το Ν του Ναού. Τι σου έκαναν Χριστέ µου…. και τι σου έκανα Χριστέ µου…
Ιστορικά, εξωστρεφώς, συναισθηµατικά, ακούµε και
66
Μπορεί να δακρύζουµε, µπορεί να συµπονάµε συναισθηµατικά… κατάσταση που φυσικά δεν απαγορεύεται, (ενδεικνύοντας την ευαισθησία της ψυχής), αλλά όταν τους το χρεώνουµε, εµείς, οι εκ του ασφαλούς, (οι εκτός σταυρού), µάλλον φαίνεται να απέχουµε από την αντίδραση Του ανεξίκακου Κυρίου, που αναφέρει επί του σταυρού, άφες αυτοίς… ου γαρ οίδασι τι ποιούσι… Απέχουµε, όσο αισθανόµαστε ότι ο Κύριος, ο ‘’αίρων τις αµαρτίες του κόσµου’’ που σταυρώθηκε τότε… δεν έχει διαχρονική ισχύ, ζωντανά και δεν αναφέρεται σε µας προσωπικά, αλλά για τους ‘’άλλους’’. Εκεί ακριβώς έγκειται η διαφορά µε το … τι σου έκαναν Χριστέ µου, ως απλό συναισθηµατικό επίχρισµα στα τοιχεία του νου και της καρδιάς (τοιχεία του νου και της καρδιάς – δεσµός thread προς την acrobase...), συναισθηµατικό επίχρισµα που γρήγορα θα ξεφτίσει, σε σχέση µε το ανεξίτηλο ‘’ζωντανό – ρευστό’’ πνευµα67
βλέπουµε νοερά, τι Του έκαναν οι άλλοι. Οι φαρισσαίοι, οι ρωµαίοι... Τα τότε υπαρκτά (βιολογικώς ζώντα) πρόσωπα. Η σπείρα, ο Πιλάτος που δίκαζε την Αλήθεια και ένιπτε τας χείρας του, αιτούµενος την ανακάλυψη του τι είναι αλήθεια αλλά µη δεχόµενος την αποκάλυψη του τις είναι η Αλήθεια... τότε δλδ που ο Κύριος... εσιώπα.
Θυµηθείτε τους Έλληνες και τους Κινέζους που διεκδικούσαν την σοφία (καταγράφτηκε στο Άνθρωπος θρησκεία και Θράκη (υπέρβαση από τα φαινόµενα στο Φως). Οι Έλληνες γυάλιζαν τους τοίχους ενώ οι κινέζοι ζωγράφιζαν. Μετάνοια, δεν είναι µόνο η απαλλαγή από τους ρύπους και τα πάθη, (αυτή είναι η πρώτη φάση εξυγίανσης) αλλά και η αποµάκρυνση των επιθεµάτων – ζωγραφιών που απαγορεύουν το Φως να αντανακλαστεί µέσα από αυτά (νου και καρδιά) και είναι το δεύτερο απαραίτητο σκέλος πορείας προς και µε Τον Κύριο, όπου επιτελείται το πέρασµα από τη θρησκεία στην Ορθοδοξία. Με την πτώση του καταπετάσµατος του εξωτερικού Ναού (εσχίσθη) και Νόµου, στην έναρξη δόµησης του χαριτωµένου εσωτερικού. Έτσι περνάµε από τη µία θέση του συσταυρούµε68
τικό βίωµα του …τι σου έκανα Χριστέ µου (λαµβάνοντας µε την µετάνοια την εξουσιοδότηση, το χρίσµα της αληθινής σοφίας, κατά το µεταννοείτε, ήγγικεν γαρ η Βασιλεία). Αν το καλοσκεφτούµε, κάθε τοποθέτηση (επί-θεση) στοιχείων (συναισθηµάτων, σκέψεων που ορίζουν την ψυχοσύνθεση της θρησκευτικής επιφάνειας) επί των τοιχείων νου και καρδιάς, αυτά τα ίδια τα ασφυκτιούν και τα απαγορεύουν να ‘’ζήσει πραγµατικά’’ τα θεία γεγονότα.
Κι ο δρόµος είναι, όλο και περισσότερο ευκρινής. Μετά την αδιαφορία, για τα πάθη του Θεανθρώπου, στήνεται µέσα στον άνθρωπο, ένας ναός ευσεβισµού. Αυτός, του εξωστρεφούς και συναισθηµατικού πιστού, σαν πρώτο οικοδόµηµα. Αυτό το καταπέτασµα σπάει. Αυτός ο ναός γκρεµίζεται. Φεύγει το (ν) του έκαναν… (οι άλλοι) και ανοίγεται ένας δρόµος προσωπικής µετοχής. Ζωντανής σχέσης προσώπου προς πρόσωπο. Στην αρχή, δια της µετανοίας µε την ενθύµηση των δικών µας ύβρεων, των δικών µας κολλαφισµών στο πρόσωπό Του, µαστιγώσεων, ήλων, ακάνθινου στεφάνου στην Τιµία Του Κεφαλή… που από αστοχία (αµαρτία) και έλλειψη πραγµατικής υικής αγάπης τελέσαµε και τελούµε. Και στην συνέχεια δια της ευχαριστίας, µε την δωρεά της χάριτός Του. …έχει καταγραφεί στον Συναξαριστή εκείνο το συµβάν µε τον βασιληά και τους 3 γιούς, που επειδή αποχώρησε απότοµα, την λύση της κληρονοµίας, την έδωσε ο φίλος του πατέρα τους, σκύθης βασιληάς. Σε αυτόν απευθύνθηκαν οι 3 γιοί, για να µην
69
νου ληστή του υβριστή, στην θέση του ευγνώµονα, που ψελλίζει … µνήσθητί µου Κύριε, όταν έλθεις εν τη Βασιλεία Σου, ανοίγοντας την θύρα του παραδείσου…
γίνουν αδελφοκτόνοι…. (πως; Έστησε το σκήνωµα του
πατέρα τους σε ικανή απόσταση, και τους προέτρεψε να σηµαδέψουν και να ρίξουν βέλη µε τόξο. Τους υποσχέθηκε ότι, όποιος έριχνε την καλύτερη βολή, θα τύχαινε και µεγαλύτερης ή όλης της κληρονοµιάς. Σηκώνει το τόξο του ο πρώτος και τον πετυχαίνει στο πόδι. Η βολή του δευτέρου, τον πετυχαίνει στο χέρι. Ο τρίτος, σηκώνει το τόξο, σηµαδεύει, αλλά το ξανακατεβάζει λέγοντας: δεν µπορώ να στοχεύσω και ρίξω στον πατέρα µου. Ας πάρει την κληρονοµιά, κάποιος άλλος. Τότε, γυρνάει ο σκύθης βασιληάς και λέει στους άλλους δύο. Αυτός αγαπά περισσότερο τον πατέρα, αυτός θα διαχειριστεί και σοφότερα την περιουσία. Αυτόν να ακούτε. Και οι άλλοι δύο, ντροπιασµένοι συµφώνησαν και δέχτηκαν την κρίση του φίλου του πατέρα τους. Και συνεχίζει ο συναξαριστής, εξηγώντας το όλο γενόµενο. Ο Κύριος έφυγε, χωρίς να αφήσει γραπτώς την εκάστου κληρονοµιά. Κι έρχεται ο διαβολέας πείθοντάς µας, πως όσο πιο εύστοχη βολή ρίξουµε στο θανατωµένο για την σωτηρία µας Εσταυρωµένο Σώµα Χριστού, τόσο και µεγάλη κληρονοµιά (επί γης ή ακόµη και στον ουρανό, θα πάρουµε). Και άλλος µε την έπαρση τραυµατίζει Τον Κύριο στην κεφαλή. Κι ο κλέφτης στα χέρια. Κι ο βαδίζων σε άνοµα µονοπάτια, στα πόδια... Είναι η διαχρονική αντίληψη και ισχύς του λόγου: ‘’ο αίρων τις αµαρτίες του κόσµου’’ και όχι χωρικά ή χρονικά στο τότε και για εκείνους. Κάθε δικής µας ύβρεως, είναι κολλαφισµός στο πρόσωπό Του, µαστιγώσεις, ήλοι, ακάνθινος στέφανος στην Τιµία Του Κεφαλή… που από αστοχία (αµαρτία) και έλλειψη πραγµατικής υικής αγάπης τελέσαµε και τελούµε, ώστε µε την ενθύµηση και ΠΡΟΣΟΧΗ µας, 70
ΠΡΟΣΕΥΧΗ και ΧΑΡΙ ΤΟΥ, το καταπέτασµα του ναού να σχισθεί. Να γκρεµιστεί ο (φαρισσαϊκός) ναός του ευσεβισµού αλλά µη µετοχής και µη πραγµατικής µεταννοίας, ώστε µετά από αυτό να εγερθεί βιωµατικά εν ηµίν ο έσω Ναός. Το αναστηµένο Σώµα Χριστού, περνώντας µας από το κατ’ όνοµα ορθόδοξος, στο κατά χάριν. Μήπως κάθε πράξη και σκέψη ως σχέση αδελφών, συνανθρώπων και ΑΓΑΠΗΣ, δεν αντανακλά Στον Πατέρα µας και Κύριο; Άστοχη ή εύστοχη; θεωρώ ‘’σηµείο ευκρινές’’ την µεταστροφή της ζωής Ζ σε Ν (ναό) µε την αλλαγή προσανατολισµού δια της µετανοίας (µεταστροφής του νου) προκειµένου οδηγηθούµε σε βαθειά αυτογνωσία και ακριβή θεογνωσία.
Έκαστον µέλος της αγίας σου σαρκός ατιµίαν δι ηµάς υ έµεινε. τας ακάνθας η κεφαλή, η όψις τα εµ τύσµατα, αι σιαγόνες τα ρα ίσµατα, το στόµα την εν όξει κερασθείσαν χολήν τη γεύσει. τα ώτα τας δυσσεβείς βλασφηµίας, ο νώτος την φραγγέλωσιν και η χειρ τον κάλαµον. αι του όλου σώµατος εκτάσεις εν τω Σταυρώ. τα άρθρα τους ήλους και η λευρά την λόγχην. Ο αθών υ έρ ηµών και αθών ελευθερώσας ηµάς, ο συγκαταβάς ηµίν φιλανθρω ία και ανυψώσας ηµάς, Παντοδύναµε Σωτήρ, ελέησον ηµάς.
71
Κι όλη η θεία οικονοµία, για να φτάσουµε πάλι σε εκείνο το σηµείο του ετήσιου κύκλου, της Μ. Παρασκευής... και των 33 ωρών κάτω α ό τη γη, ως φυσική συνέχεια των 33 χρόνων ε ί της γης, συλλογιζόµενοι και ποθούντες την υ έργεια συνέχεια... …Ω των θαυµάτων των καινών! ω αγαθότητος! ω αφράστου ανοχής! εκών γαρ υ ό γην σφραγίζεται ο εν υψίστοις οικών και λάνος Θεός συκοφαντείται… Ανάστα Κύριε! Ανάστα προσωπικά. Γκρέµισε τον έναν ναό και δόµησε τον άλλον µέσα µας! ροσκυνούµεν Σου τα Πάθη Χριστέ, δείξον ηµίν και την ένδοξόν Σου Ανάστασιν…
Με αυτά τα λίγα προηγούµενα, της υπερβατικότητας και της φωτεινής προέλευσης και αναφοράς, της ελληνικής γλώσσας, (της µε θεία εποπτεία και επίβλεψη, δόµησής της) ας περάσουµε στο απλό θρησκευτικό µήνυµα της ουσίας της κιβωτού. Μετά το ελληνικό σχήµα (που κατέχει στο όλο ελληνορθόδοξο οικοδόµηµα το φυσικό σώµα), να περάσουµε στην ορθόδοξη σωτήρια αλφαβήτα, που είναι και η ουσία της Ζωής, Στην οποία, αν δεν προσχωρήσουµε, αν δεν τολµήσουµε να γίνουµε παρανάλωµα Αυτής, ως φωτιά από αυτήν την ζωή, θα επαιρόµαστε ότι κατέχουµε κιβωτό, αλλά δυστυχώς, χωρίς θησαυρό. Καράβι, αλλά χωρίς καπετάνιο µέσα στα
72
τρικυµισµένα ύδατα. Προσωπείο και ενδύµατα λαµπρά, αλλά χωρίς το ενοικούν Πρόσωπο του Βασιλέως, χωρίς Τον λαµπρύνοντα αυτά, (όπως στο όρος Θαβώρ) ∆εσπότη Χριστό!
Ας µην ακούσουµε Θεέ µου την γεννήσασα την Ζωή, Παναγία, την Υπερµάχο Στρατηγό του έθνους µας, να µας παρατηρεί: …χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα, χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα… αλλά, αξιώσέ µας, όλοι µαζί, σύσσωµη η Ελλάδα (περί ής ο λόγος), να αναφωνεί: Χαίρε η ολκάς των θελόντων σωθήναι… ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ, ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ!!!
73
