ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ 2011 ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΚΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΡΙΚ

Σεβασμιότατε,Σεβαστοί πατέρες, Κε εκπρόσωπε της κυβέρνησης. Κοι Βουλευτές, Κε Αντιπεριφερειάρχη, Κε Δήμαρχε, Κοι εκπρόσωποι των Πολιτικών, Στρατιωτικών, Αστυνομικών Δικαστικών και Εκπαιδευτικών Αρχών. Κες και Κοι

Αυτή τη διπλή γιορτή συγκεντρωθήκαμε σήμερα να συνεορτάσουμε και να αποδώσουμε ελάχιστον φόρο τιμής.

Πως όμως αποδίδουμε τις τιμές, σ’ αυτούς που σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης, με το σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος» παίρνοντας στην πλάτη τους την ιστορία μιας ολόκληρης

φυλής;Φτάνουν άραγε οι παρελάσεις, οι ομιλίες, τα ποιήματα, και όλα αυτά με τα οποία πάντα λαμπρύνουμε τη σημερινή μέρα;

Όταν μου ανατέθηκε ο πανηγυρικός προβληματίστηκα αρκετά για το περιεχόμενο της ομιλίας. Μου έκανε όμως εντύπωση ο λόγος ενός εκπαιδευτικού και θεώρησα καλό να σας μεταφέρω κάποια αποσπάσματα από την ομιλία του προς τους μαθητές. Είπε λοιπόν ο εκλεκτός συνάδελφος. «Αγαπητά μου παιδιά. Σκέφτηκα να σας μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το μυαλό σας θα πάει στο γήπεδο. Σκέφτηκα να σας μιλήσω για το ’21, αλλά ο νους σας θα πάει στην Ορίτζιναλ. Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σας ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο. Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σας; Σε σας που βιάζεστε να φύγετε, να πάτε βόλτα, για καφέ ή για κάτι άλλο…

Αν όμως θέλετε µια συμβουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάβει τότε, πως η μόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη.

Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έμαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του βίου του, και προ παντός την ιστορία της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από τον νόθο, Γιώργο Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, αλλά ήταν πάνω απ´ όλα μπεσαλής.

Αυτό θα ’θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα και μπέσα. Ν’ αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία. Και συνέχισε ο εκπαιδευτικός: Η αγάπη για τον τόπο του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του γνωστού μας Νικηταρά. Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος κι εγκαταλειμμένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα.

Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυβέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, λέγοντας ψέματα, για να µην προσβάλει την πατρίδα του. Και έκλεισε την ομιλία του ο συνάδελφος λέγοντας μεταξύ άλλων τα εξής: Είναι δύσκολο, το παράδειγμα του Νικηταρά. Ξέρω, πως σας προτείνω µια διαδρομή ζωής απαιτητική, όταν μάλιστα δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.

Να ’μαστε λοιπόν αυτή τη στιγμή εδώ εμείς οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι πολιτικοί για να αποδώσουμε τις τιμές που πρέπει σ’ όλους αυτούς που θυσιάστηκαν για μας.

Και όντας και ο ίδιος γονιός και δάσκαλος και πολίτης αυτού του τόπου θα μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς που προβάλουν αμείλικτοι.

Απόδοση τιμής στους ήρωες του ’21 σημαίνει πως, μαθαίνω για τις πράξεις τους, εμπνέομαι από αυτές και τις υιοθετώ σαν στάση και σαν αξία ζωής.

Πόσο όμως παραδειγματιστήκαμε από τον Νικηταρά, που το μοναδικό του λάφυρο από τον αγώνα ήταν ένα Δαμασκηνό σπαθί, που πείστηκε να πάρει από τα πλούσια λάφυρα μετά τη μάχη στα Δερβενάκια; Αλλά, κι αυτό το προσέφερε σ' έναν έρανο της προσωρινής κυβέρνησης στην Ύδρα, για να μπορέσει να αρματωθεί ο ελληνικός στόλος και να ανεφοδιαστεί το Μεσολόγγι.

Πόσο μας αγγίζουν σήμερα τα λόγια του Μάρκου Μπότσαρη όταν έσκισε το διοριστήριο του στρατηγού λέγοντας:

«Όποιος είναι άξιος παίρνει, το δίπλωμα του στρατηγού απ’ των εχθρών το χέρι», για να μην κακοκαρδίσει τους άλλους αγωνιστές, και προ παντός να μην θεωρηθεί ότι κατέκτησε θέση την οποία δεν άξιζε;

Και πόση απόκριση έχει στις μέρες μας η βαθιά πίστη του Κολοκοτρώνη όπως αποτυπώνεται από τον ίδιο στα απομνημονεύματά του;

«Παιδιά μου», έλεγε, «πρέπει να φυλάξετε την πίστιν σας και να την στερεώσετε, διότι όταν επιάσαμεν τα άρματα, είπαμεν πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος».

Και πόσο μας εμπνέει ο ξύλινος σταυρός που τοποθέτησε ο Ανδρέα Μιαούλης στο πολεμικό του πλοίο και πάνω στον οποίο έγραφε: «Σταυρός πιστών στήριγμα»;

Από την άλλη πλευρά, απόδοση τιμής είναι και η βαθιά κατανόηση όλων των λαθών που έγιναν ακόμα κι απ’ τους μεγαλύτερους ήρωες, γιατί κι αυτοί ήταν άνθρωποι σαν και μας.

Και είναι εξ ίσου μεγάλη απόδοση τιμής όταν μαθαίνεις από τα λάθη του παρελθόντος και τα αποφεύγεις στο παρόν και στο μέλλον. Εξ άλλου το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Πόσο μάλλον το τρις ή και το … δεκατρείς εξαμαρτείν.

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι από τη διχόνοια παραλίγο να σβήσει άδοξα η επανάσταση. Εξανάγκασε μάλιστα τον Διονύσιο Σολωμό να γράψει:

«Η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή Καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ»

Το αν διδαχτήκαμε δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Αρκεί να ανατρέξουμε σε οποιοδήποτε τηλεοπτικό παράθυρο και να καμαρώσουμε πως αλληλοσπαρασσόμαστε προσβλέποντας σχεδόν άπαντες πρώτα στα κάθε είδους μικροσυμφέροντα και μετά στην εθνική μας προκοπή.

Τέλος πόσο επίκαιροι προβάλουν σήμερα εν μέσω κρίσης οι στίχοι του παραπάνω

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλή.»

Για να συμπληρώσει θα λέγαμε ο μεγάλος φιλέλληνας Λόρδος Μπάιρον όταν γράφει:

«Απ΄ τους άπιστους Φράγκους λευτεριά μη ζητάτε! Εκεί ζουν ηγεμόνες που πουλούν και αγοράζουν. Με δικό σας τουφέκι και σπαθί πολεμάτε!»

Δε έχουν τελειωμό τα παραδείγματα στα οποία θα μπορούσαμε να καταφύγουμε και τα διδάγματα που θα αντλούσαμε.

Γι αυτό ας σεβαστούμε την ιερότητα της ιστορικής τούτης στιγμής τιμώντας τους ήρωές μας με πράξεις κι όχι με λόγια.

Και αυτό γίνεται με δύο τρόπους: Αναπαράγοντας τις αρετές τους και αναπληρώνοντας τις ελλείψεις τους. Ας ξαναθυμηθούμε τα λόγια του Μακρυγιάννη:

"Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί. Είμαστε εις το "εμείς" κι όχι εις το "εγώ". Κες και Κοι Σήμερα, που η ιστορία φαίνεται ότι γράφεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς στην περιοχή

ιστορίας μας.

Σήμερα ακριβώς, είναι περισσότερο επιτακτική η ανάγκη να έχουμε στο μυαλό μας τη ρήση που αποδίδεται στον Γουίνστον Τσώρτσιλλ.