(του Κλεάνθη Γρίβα)
1
Με την κατάρρευση του µπολσεβικισού, η ιστορία πήρε την εκδίκησή της και από τον τρίτο από τους ολοκληρωτισµούς που την εκπόρνευσαν στη διάρκεια του 20ου αιώνα.
Αλλά, από µια τραγική συγκυρία, οι τέως κοµµατικοί παλαιοµαφιόζοι µεταλάχθηκαν σε νεο-µαφιόζους, και µεταµορφώθηκαν εν µια νυκτί σε νέα κυρίαρχη τάξη, χάρη στις εξελίξεις που δροµολογήθηκαν από µια ατέλειωτη στρατιά τέως κοµµουνιστών (ξεκινώντας από τον «µοιραίο» Γκορµπατσόφ και καταλήγοντας στον αλκοολικό Μπορίς Γιέλτσιν). Πρώτο χρέος των θυµάτων του ολοκληρωτισµού είναι να καθιστούν σαφές το τι είναι ο ολοκληρωτισµός και έσχατη υποχρέωση των υποστηρικτών του είναι η συγγνώµη και η σιωπή (εάν, φυσικά, µπορούν να νοιώσουν ντροπή ή ενοχή γιά τη συµµετοχή τους στην οικοδόµηση και τη στήριξη των -όπου γης- αποτρόπαιων, εγκληµατικών και ανθρωποβόρων καθεστώτων που µατώνουν την ιστορία του ανθρώπινου είδους). Η ιστορία του ολοκληρωτισµού, ανεξαρτήτως χρώµατος, είναι η ιστορία της αλληλοδιαδοχής των πυρών της Ιερής Εξέτασης, των Αουσβιτς και των Γκουλάγκ που στήνονται από επιτήδειες και ανενδοίστες µαφίες στο όνοµα της υπεράσπισης της µόνης «αληθινής πίστης» σε κάποιους ανύπαρκτους «µόνους αληθινούς νόµους» του θεού, της φυλής ή της ιστορίας, που τους κατέχουν και τους διαχειρίζονται µονοπωλιακά οι επίλεκτοι απαράτσικ της Εκκλησίας, του Ναζισµού και του Κοµµουνισµού, κραδαίνοντας το σταυρό, τη σβάστικα ή το σφυροδρέπανο. Αλλά όταν ανατρέπεται ο µηχανισµός και κονιορτοποιείται η µυθολογία του, οι «διανοούµενοι» υπηρέτες του ιερατείου του µάταια πασχίζουν να περισώσουν κάποια ψήγµατα από τον πυρήνα της θλιβερής τους ύπαρξης, κάνοντας ένα «ποιοτικό άλµα» από τα αηδιαστικά ουρανοµήκη Gloria προς τον εκάστοτε πατερούλη-αφέντη τους στα εµετικά κακότεχνα
2
«κριτικά» Requiem, σύµφωνα µε όλους τους αρµονικούς και αντιστικτικούς κανόνες της µονότονης και κουραστικά επαναλαµβανόµενης «συµφωνίας» της έσχατης αθλιότητας και της αναξιοπρέπειας των υµνωδών του ολοκληρωτισµού.
3
εξανάγκασαν τον Λένιν να προτείνει «διεύρυνση της κυβέρνησης µε συµµετοχή των Εσέρων και των Μενσεβίκων» (δηλαδή. συνιστούσε ένα τακτικό ελιγµό που απέβλεπε στην αποδυνάµωση των αντιδράσεων των πολιτικών τους αντιπάλων: Οι κοµµουνιστές θα απαλείψουν τον όρο «προσωρινή» από κάθε επίσηµη ή ανεπίσηµη αναφορά στην κυβέρνησή τους. υπουργό εξωτερικών τον Τρότσκι και υπουργό εθνοτήτων τον Στάλιν. Στις 11 Νοεµβρίου 1917. οι διογκούµενες αντιδράσεις των άλλων κοµµάτων στο πραξικόπηµα των µπολσεβίκων. παρά το γεγονός ότι αποτελούσαν µιά ασήµαντη µειοψηφία σε σχέση µε τα άλλα κόµµατα που λειτουργούσαν στο πολιτικό περιβάλλον που διαµόρφωσε η Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917.1. ευθύς µόλις σταθεροποιηθούν στην εξουσία µε την τροµοκρατία. Ο χαρακτηρισµός της κυβέρνησης των µπολσεβίκων ως «προσωρινής». Μονοκοµµατικό κράτος και Τροµοκρατία Στις 25 Οκτωβρίου 1917 (7 Νοεµβρίου 1917). τη «διεύρυνση» της κυβέρνησης ενός µειοψηφούντος κόµµατος µε τη µε τη «συµµετοχή» των κοµµάτων που έχουν την εµπιστοσύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκλογέων). αποσαφηνίζοντας έτσι την απόφαση των µπολσεβίκων να 4 . οι µπολσεβίκοι κατέλαβαν πραξικοπηµατικά την εξουσία και σχηµάτισαν αµιγώς µπολσεβίκικη «προσωρινή» κυβέρνηση µε πρόεδρο τον Λένιν.
∆εν µπορούµε και δεν θέλουµε να τους ακολουθήσουµε. Ρίκοφ.µονοπωλήσουν την εξουσία και να εκµηδενίσουν µε κάθε δυνατό τρόπο όλους τους πολιτικούς τους αντιπάλους.000 εκλογείς ανέδειξαν 707 αντιπροσώπους.[1] Στις 12 (25) Νοεµβρίου 1917 διενεργήθηκαν εκλογές γιά Συντακτική Συνέλευση: 36.000. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται το Σόβιετ των Επιτρόπων του Λαού. ψήφοι Σοσιαλδηµοκράτες (Μενσεβίκοι) Συνταγµατικοί ∆ηµοκράτες (Καντέ) % Εδρες 58 410 4 5 16 17 5 . και κονιορτοποίησαν το µύθο της κοµµουνιστικής προπαγάνδας ότι δήθεν το µπολσεβίκικο κόµµα «υποστηριζόταν από την πλειοψηφία του λαού». Εχουµε επίγνωση ότι αυτό οδηγεί στην εγκαθίδρυση ενός ανεύθυνου κράτους και στη συντριβή της επανάστασης και της χώρας». τέσσερις κοµµουνιστές υπουργοί (Ναγκίν. Μιλιούπιν και Θεοδώροβιτς) υποβάλλουν την παραίτησή τους στην οποία σηµειώνουν ότι: «Η σοσιαλιστική κυβέρνηση είναι απαραίτητο να σχηµατισθεί µε τη συµµετοχή όλων των σοβιετικών κοµµάτων… Θεωρούµε πως εκτός απ’ αυτό το δρόµο. προστίθενται και οι αντιθέσεις που αναφύονται στο εσωτερικό του µηχανισµού της νεότευκτης εξουσίας: Στις 4 (14) ∆εκεµβρίου 1917. τα αντιµπολσεβίκικα κόµµατα συγκέντρωσαν το 75% των ψήφων και οι κοµµουνιστές µόνο το 25%. Κόµµατα Σοσιαλεπαναστάτες (Εσέροι) 21 εκατ. Σύµφωνα µε τα αποτελέσµατα που ανακοίνωσαν οι Μπολσεβίκοι. Στις αντιδράσεις των άλλων πολιτικών δυνάµεων στα δικτατορικά σχέδια του Λένιν. δεν υπάρχει παρά µιά µονάχα διέξοδος: η διατήρηση µιάς κυβέρνησης καθαρά µπολσεβίκικης µε µέσο την πολιτική τροµοκρατία.
µιά αντεπανάσταση µέσα στην αντεπανάστασή του: • Θέτει εκτός νόµου το κόµµα των Συνταγµατικών ∆ηµοκρατών (Καντέ) και εξαπολύει ένα πρωτοφανές κύµα συλλήψεων των µελών και των στελεχών του. • Καταργεί την ελευθεροτυπία γιά όλα τα κόµµατα πλήν του δικού του. ταξικής συνείδησης. και ανοίγει έτσι το δρόµο γιά την εγκαθίδρυση του µονοκοµµατικού του κράτους. • Καταγγέλει τις αστικές ελευθερίες ως «τυπικές» και τον κοινοβουλευτικό θεσµό ως «απάτη». που όµοιό του δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ από το προηγούµενο τσαρικό καθεστώς. • ∆ιαλύει τη Συντακτική Συνέλευση.άλλοι αντιµπολσεβίκικοι πολιτικοί σχηµατισµοί Κοµµουνιστές (Μπολσεβίκοι) 12 25 84 175 (Η άθροιση των ποσοστών δίνει 102%.[3] Σύµφωνα µε τη εξουσιοφρενική λογική του Λενινισµού. οι µπολσεβίκοι δεν είχαν ακόµη ασκηθεί στην εκλογική µαγειρική) Αντιµέτωπος µε την πλήρη άρνηση του εκλογικού σώµατος να επικυρώσει τη δικτατορία του. 6 . τα πράγµατα είναι υπέρ του δέοντος απλά. ο Λένιν (που δεν ήταν διατεθειµένος να παραχωρήσει την εξουσία που µόλις πριν λίγο κατέλαβε πραξικοπηµατικά) επιχείρησε ένα δεύτερο πραξικόπηµα. πέρα από τις όποιες ψευτοθεωρητικές ανησυχίες των κοµµουνιστών «διανοουµένων» περί ταξικής πάλης. Κι όλα αυτά σε απόλυτη συνέπεια µε τις διακηρυγµένες απόψεις του ότι «ο κοινοβουλευτισµός πνίγει την αυτόνοµη πολιτική ζωή των µαζών»[2] γιατί «µοναδικός σκοπός του κοινοβουλίου είναι η εξαπάτηση του λαού». Προφανώς.
130. Γιατί τάχα 240.000 µεγαλογαιοκτήµονες κυβερνούσαν τη Ρωσία.000 µπολσεβίκοι δεν µπορούν να κυβερνήσουν γιά τα συµφέροντα των φτωχών.ταξικής πρωτοπορίας. Ο Λένιν τα αντιπαρέρχεται όλα αυτά µε περιφρόνηση.[4] 7 .». αποφαινόµενος ότι: «Mετά την επανάσταση του 1905. κλπ.
στόν οποίο ανατέθηκε «η παρακολούθηση. GPU. για ποιό λόγο δεν µπορούν οι 240. Η πολιτική αστυνοµία (που µετονοµάζεται αλληλοδιαδόχως σε Τσε-Κα. και αναθέτουν την οργάνωσή της στον περιβόητο Φελίξ Ντερζίνσκι.Ετσι. η σύλληψη. ο Λένιν και οι συνεργάτες του συγκροτούν το σηµαντικότερο αντιστήριγµα της δικτατορίας τους: Ανακοινώνουν την ίδρυση της πολιτικής αστυνοµίας τους. σύµφωνα µόνο µε τα εκάστοτε συµφέροντα και τις σκοπιµότητες του µπολσεβίκικου κόµµατος που διακατείχε µονοπωλιακά την εξουσία. η δίκη. Για έναν «ρεαλιστή» κοµµουνιστή ηγέτη δεν έχει καµιά σηµασία το «πώς». η καταδίκη και η εκτέλεση» οποιουδήποτε πολίτη. της διαβόητης Τσε-Κα (Εκτακτη Πανρωσική Επιτροπή Προστασίας της Επανάστασης κατά της Αντεπανάστασης και της Υπονόµευσης). Ηταν.000 µπορούσαν. Η δικαιολόγησή του αφήνεται στον εσµό των διανοούµενων-κοµµατικών υπαλλήλων που δουλειά τους είναι η παραγωγή νεφελωδών απολογητικών ιεδολογηµάτων. η Τσε-Κα έµελλε να αποδειχθεί το πιό αποτελεσµατικό από τα πολιτικά εργαλεία του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού. Προορισµένη να χρησιµοποιηθεί ως «τιµωρό ξίφος της επανάστασης». επιπλέον και ο 8 . η ανάκριση. NKVD. Στις 20 ∆εκεµβρίου 1917. η Τσε-Κα αναγορεύθηκε ευθύς εξαρχής σε θεσµό απονοµής µιας απεριόριστα αυθαίρετης «εξωδικαστικής δικαιοσύνης». χωρίς τους περιορισµούς και τις εγγυήσεις της δικαστικής διαδικασίας (που είχε θεσπιστεί και ήταν σεβαστή από το προηγούµενο τσαρικό καθεστώς). αδίστακτο θιασώτη της «κοµµατικής βιοµηχανίας» του εγκλήµατος και της τροµοκρατίας.000. KGB) δεν ήταν µόνο το κυριότερο στήριγµα της κοµµουνιστικής δικτατορίας. Προάγγελος της Γκεστάπο. µε βάση τη διαλεκτική της ολοκληρωτικής παράνοιας. η οργάνωση της κοινωνίας ανάγεται σε ζήτηµα απλής αριθµητικής: Εάν οι 130.
µεγαλύτερος επιχειρηµατίας αυτού του καθεστώτος. η πολιτική αστυνοµία του κοµµουνιστικού καθεστώτος διαχειριζόταν: (α) το απέραντο δίκτυο των στρατοπεδων καταναγκαστικής εργασίας και θανάτου που λειτουργούσε υπό τον έλεγχο της υπηρεσίας GULAG (Κεντρική ∆ιεύθυνση Στρατοπέδων). επικυρώθηκε και θεσµοποιήθηκε ο ειδικός λενινιστικός τρόπος άσκησης 9 . που σφραγίστηκε από δύο σηµαντικά γεγονότα. το 1941. • Συνήλθε το 10ο Συνέδριο του Κοµµουνιστικού Κόµµατος στο οποίο διαµορφώθηκε. οι µπολσεβίκοι. Οπως προκύπτει από επίσηµες πηγές. κατά την οποία η χώρα αντιµετώπισε ένα διετή εµφύλιο πόλεµο. από την έναρξη του εµφυλίου πολέµου και µετά. ένα συνεχώς ανανεούµενο και άνευ κόστους. οι οποίοι ήταν έγκλειστοι στα στρατόπεδα. τους Αναρχικούς και κάθε πολιτικό σχηµατισµό που θα µπορούσε να τους εναντιωθεί. (β) το 14% του κεφαλαίου που επενδυόταν στην σοβιετική Ρωσία. τους Μενσεβίκους. (!) Στην περίοδο 1917-1921. συγχρόνως. ανθρώπινο δυναµικό που ξεπερνούσε τους 20 εκατοµµύρια ανθρώπους. θέτοντας εκτός νόµου τους Σοσιαλεπαναστάτες (Εσέρους). Το 1921 ήταν µια πολύ κρίσιµη χρονιά για το µπολσεβίκικο ολοκληρωτισµό. επέβαλαν το µονοπώλιό της στην πολιτική σκηνή. παραβιάζοντας βάναυσα κάθε συνταγµατική δέσµευση. Στις αρχές αυτού του χρόνου: • Εκδηλώθηκε η τελευταία από τις γνωστές µαζικές αντιστάσεις των Ρώσων εργαζοµένων στο καθεστώς των Μπολσεβίκων και.
το τελευταίο «φωτεινό διάλλειµµα» ενός ετοιµοθάνατου κοινωνικού οργανισµού. εκδηλώθηκε εξέγερση των ναυτών και των εργατών της Κροστάνδης. εν συνεχεία.της εξουσίας που αργότερα θα πολιτογραφηθεί ως «σταλινισµός». προτάθηκαν ή ψηφίστηκαν από τον Λένιν και τον Τρότσκι. τις οποίες οι κοµµουνιστές προσπάθησαν να καταστείλουν κηρύσσοντας την πόλη σε «κατάσταση πολιορκίας». οι πραγµατικοί µισθοί των εργατών είχαν µειωθεί στα 8. στην Πετρούπολη (όπου. Στις 7-18 Μαρτίου 1921.9% των µισθών του 1913) ξέσπασαν µαζικές απεργίες. ο Στάλιν. Στις 23-28 Φεβρουαρίου 1921. ο πλέον αυθεντικός και συνεπής εκφραστής της λενινισµού στις τρείς δεκαετίες που θ’ ακολουθήσουν. έπαιξε έναν εντελώς δευτερεύοντα ρόλο σ’ αυτό: Ολες οι αποφάσεις του 10ου Συνεδρίου που εγκαθίδρυσαν το πλέγµα των θεσµών οι οποίοι συνθέτουν αυτό που. που οι µπολσεβίκοι µετέτρεψαν σε επιθανάτιο ρόγχο µε τη δύναµη των όπλων και της τροµοκρατίας. αποκλήθηκε σταλινισµός. Οπως προκύπτει από τα πρακτικά του Συνεδρίου. σύµφωνα µε τις επίσηµες στατιστικές. 10 .
[5] • Ο Λέον Τρότσκι (κατά κόσµον. οι πραιτωριανοί της Τσε-Κα και των τµηµάτων του «Κόκκινου Στρατού» που είναι πιστά στο καθεστώς. 110 από τους 195 στρατηγούς µονάδων και χιλιάδες κατώτεροι αξιωµατικοί). Απ’ αυτούς: • O Νικολάι Λένιν (κατά κόσµον. από τον πράκτορα της NKVD (KGB) Ραµόν Μερκαντέρ που του συνέτριψε το κεφάλι µ’ ένα τσεκούρι (και θα αµειφθεί από τον πάτρωνά του µε το παράσηµο του «ήρωα της σοσιαλιστικής εργασίας» και ισόβια σύνταξη). Βλαντιµίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ) θα καταλήξει τον Ιανουάριο 1924 από εγκεφαλικό.Από µιά τραγική ειρωνεία. καθοδηγούµενοι από εκείνους που αυτοπροβάλλονται ως «κληρονόµοι της Κοµµούνας». Λέβ Νταβιντοβιτς Μπρονσταιν) θα δολοφονηθεί στις 21-8-1940 στο Μεξικό. ενώ βρίσκεται σε καθεστώς επιτήρησης από τον Στάλιν. καλύφθηκε πολιτικά από τον Τρότσκι και διευθύνθηκε από τον Τουχατσέφκι. κατά το γιορτασµό της 50ης επετείου της Παρισινής Κοµµούνας (1871). 57 από τους 85 διοικητές σωµάτων στρατού. αρχηγός του ρωσικού επιτελείου στρατού θα εκτελεστεί από τον Στάλιν το 1937 ως «συνεργάτης των Γερµανών» (µέσα σε λίγους µήνες. συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν ως «συνεργάτες των Γερµανών» 3 από τους 5 στρατάρχες του ρωσικού στρατού. αποδύθηκαν σε µιά θηριώδη καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης. 13 από τους 15 αρχηγούς στρατιάς. Η εξέγερση των εργαζόµενων κατά της κοµµουνιστικής δικτατορίας και οι εργασίες του 10ου Συνεδρίου του Κοµµουνιστικού Κόµµατος Ρωσίας σηµατοδότησαν την ενηλικίωση του µπολσεβικισµού ως ειδικού τρόπου άσκησης 11 . • O στρατάρχης Τουχατσέφσκι. στο πλαίσιο µιας στρατιωτικής επιχείρησης που αποφασίστηκε και σχεδιάστηκε από τον Λένιν.
αστυνόµευσης και φακελλώµατος). µε την ολοκληρωτική υποδούλωση της κοινωνίας σε µιά µονοκοµµατική. Κι όπως είναι ευνόητο. αυτός ο «σταλινισµός» δεν δηµιουργήθηκε από τον Στάλιν: Η θεωρητική. ο Στάλιν διορίζεται γενικός γραµµατέας του κόµµατος. οι επιτροπές εσωκοµµατικού χαφιεδισµού. Γιατί. ο οποίος κακώς αποδόθηκε αργότερα ως σταλινισµός. • Τον Μάιο 1922. πρωτοστατούντος του Λένιν καταψηφίζεται (µε ψήφους 223 κατά και 89 υπέρ) η πρόταση να καταργηθούν οι περιοώνυµες Επιτροπές Ελέγχου (δηλαδή. µε σύµφωνη γνώµη του Λένιν.της εξουσίας. θεσπίζεται ένας ιδιότυπος τροµοκρατικός Ποινικός Κώδικας που αντιµετωπίζει την απεργία και την παραβίαση των κανόνων της εργατικής πειθαρχίας ως 12 . µονολιθική και απεριόριστα ανεξέλεγκτη και αυθαίρετη κρατική εξουσία. εάν µε τον όρο «σταλινισµός» υποδηλώνεται η θεωρία και η πρακτική µιάς γραφειοκρατίας που πραγµατοποίησε την πιό τροµακτική συγκέντρωση. τότε είναι ολοφάνερο ότι αυτός ο «σταλινισµός» αποτελεί την πεµπτουσία του κοµµουνισµού και είναι συνώνυµος του Λενινισµού από θεωρητική και πρακτική. Το 1922 συνήλθε το 11ο Συνέδριο του Κοµµουνιστικού Κόµµατος Ρωσίας στο οποίο. πολύ πριν τον επωµισθεί ο «πατερούλης των λαών» Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τσουχατσβίλι (Στάλιν). την πιό τροµοκρατική διαχείριση και το πιό ολοκληρωτικό µονοπώλιο της εξουσίας στη γνωστή ιστορία του ανθρώπινου είδους. οργανωτική και πολιτική πατρότητά του ανήκει στον Λένιν και βασικό εκτελεστικό του όργανο ήταν ο Τρότσκι. ιδεολογική και οργανωτική. µε πρωτοβουλία του Λένιν και πάλι. πολιτική και ιστορική άποψη. • Στις 3 Απριλίου 1922.
• Η απόλυση του εργαζόµενου για απουσία µιας µέρας από την εργασία του. Αλλά.9. κ. • Η καθιέρωση του εσωτερικού διαβατηρίου (Νοέµβριος 1932). και καθιερώνει βαρύτατες ποινές γιά την κλοπή εµπορευµάτων. πράγµα που συνεπάγεται απώλεια της κατοικίας και των δελτίων τροφίµων (Νοέµβριος 1932).α.000 εργάσιµων ηµερών». όπως: • Η κατάργηση των επιδοµάτων ανεργίας (23.1930). • Καθιερώνει ποινές από 10 χρόνια µέχρι θάνατο γιά τις παραβιάσεις των κανόνων της εργασιακής πειθαρχίας. • Η κατάργηση του δικαιώµατος αλλαγής δουλειάς (∆εκέµβριος 1930). Στη συνέχεια. • Αναγορεύει την απεργία σε «έγκληµα εσχάτης προδοσίας» που τιµωρείται µε θάνατο (7 Αυγούστου 1932).σοβαρότατα ποινικά αδικήµατα.000 εργαζόµενοι συµµετέχουν σε 500 απεργίες µε αποτέλεσµα την απώλεια 322. θα ολοκληρώσει την πλήρη καθυπόταξη των εργαζοµένων στη θέληση της κυρίαρχης γραφειοκρατίας. εκδηλώνεται ενεργητική αντίσταση εναντίον της κοµµουνιστικής δικτατορίας και «µεταξύ των ετών 1922 και 1923. µε µιά σειρά από διοικητικά µέτρα. µεταξύ 1930 και 1932 απλώς θα αναθεωρήσει επί το αυστηρότερον τις προβλεπόµενες σχετικές κυρώσεις: • Θεσπίζει την ποινή του θανάτου για το αδίκηµα της κλοπής εµπορευµάτων. παρά την τροµοκρατία. Ο Στάλιν ακολουθώντας το δρόµο του προκατόχου του.[6] 13 . 150.
7 εκατοµµύρια το 1924 (ποσοστό αύξησης 170%) έναντι 1. µελών του «κόµµατος της εργατικής ταξης» αυξάνεται από 23.000 το 1924 (δηλαδή. και ενώ η χώρα µαστίζεται από την υποπαραγωγικότητα και την ανέχεια.000 το Φεβρουάριο του 1917 σε 485. Απ’ αυτούς περίπου 40% είναι υπάλληλοι και 30% αγρότες. τα Συνδικάτα καθιερώνονται οριστικά ως απλοί ιµάντες µεταβίβασης των διαταγών του κοµµατικού κέντρου στους εργάτες.[8] 14 .6 εκατοµµυρίων βιοµηχανικών εργατών. Σίγουρα κανείς δεν µπορεί να ψέξει τον Λένιν ότι απέκρυψε τους σκοπούς του. Αυτό είναι απολύτως φυσικό για ένα καθεστώς που οργάνωσε και επέβαλε την αγριότερη εκµετάλλευση που γνώρισε η εργατική τάξη στην ιστορία της: • Μεταξύ 1917 και 1924. επαναβεβαίωνε τη µονοµανιακή εµµονή του στο «εργοστασιακό µοντέλο» και σκιαγραφούσε συνοπτικά.Το 1923 (12ο Συνέδριο ΚΚΡ). περιεκτικά και µε σαφήνεια την κοινωνία που οραµατιζόταν. σ’ εφαρµογή της διακήρυξης του Λένιν ότι «τα σόβιετ είναι απλά µέσα εξυπηρέτησης των σκοπών του κόµµατος». το παρασιτικό στρώµα των κρατικών υπαλλήλων αυξάνεται από 1 εκατοµµύριο το 1917 σε 2.280% µέσα σε 7 χρόνια). • Παράλληλα. διακηρύσσοντας ότι «η κοινωνία του µέλλοντος θα είναι ένα γραφείο και ένα εργοστάσιο». τη στιγµή που ήδη από το 1902 επέµενε ότι «το Κόµµα είναι ένα τεράστιο εργοστάσιο µ’ επικεφαλής έναν διευθυντή. την Κεντρική Επιτροπή… Χάρη σ’ αυτή τη σχολή του εργοστασίου. επί της βασιλείας του Λένιν.[7] ενώ στις παραµονές του Οκτωβριανού Πραξικοπήµατος του 1917. την ιδια περίοδο ο αριθµός των προνοµιούχων. αυξάνεται κατά 2. η πειθαρχία και η οργάνωση είναι αφοµοιώσιµη πολύ πιό εύκολα από το προλεταριάτο παρά από τους διανοούµενους».
όπως προκύπτει από την εισήγηση του αρχηγού της πολιτικής αστυνοµίας Φελίξ Ντερζίνσκι στην Κεντρική Επιτροπή του κόµµατος. θα δηµιουργήσουν ένα τεράστιο δίκτυο στρατοπέδων συγκέντρωσης.000 το 1922 και στα 6. οι Κοµµουνιστές.000. αλητών. αντεπαναστατών και άλλων προσώπων. των ατόµων χωρίς σταθερή απασχόληση. λόγω της Επανάστασης. Το Λενινιστικό Γκουλάγκ Το ίδιο ραγδαία µε την υπαλληλοποίηση αναπτύσσεται και η γκουλακοποίηση: Πολύ πιο µεθοδικοί και ανενδοίαστοι από τους Τσάρους. Τα στρατόπεδα του θανάτου εγκαθιδρύθηκαν από τον Λένιν το 1918 και τέθηκαν ευθύς εξαρχής υπό τον έλεγχο της Τσε-Κα. καταναγκαστικής εργασίας και θανάτου (που θα περάσει στην ιστορία µε τον αποτρόπαιο όρο GULAG. γιατί µοναδικός γενικός σκοπός είναι η εκκαθάριση της ρωσικής γής από 15 .000 το 1935 (σύµφωνα πάντοτε µε τα επίσηµα στοιχεία. αµέσως µετά την κατάληψη της εξουσίας.000 το 1905 (χρονιά που. Κι ο Λένιν τον συµπλήρωνε υποστηρίζοντας ότι «πρέπει να πατάσσεται αµείλικτα κάθε απόπειρα αναρχίας από µέρους των µέθυσων. τον Φεβρουάριο του 1919: «Προτείνω τη διατήρηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης και τη χρησιµοποίηση της εργασίας των κρατουµένων.καθώς και όσων αδυνατούν να εργαστούν χωρίς καταναγκασµό». από τον επίσηµο τίτλο της υπηρεσίας «Κεντρική ∆ιεύθυνση Στρατοπέδων») και θα εκτινάξουν σε απρόσµενα ύψη τον αριθµό των εξορίστων οι οποίοι από 15. χαρακτηρίζεται από µιά ιδιαίτερη αύξηση των διώξεων που υφίστανται οι αντιπολιτευόµενοι στον τσαρισµό).000. θα φτάσουν σταδιακά στο 1. γιατί µε βάση ανεπίσηµες πηγές ο αριθµός ήταν τουλάχιστον τριπλάσιος).2.
[9] Για να εξασφαλίσει την εφαρµογή αυτών των διακηρύξεών του.». Αλλά αυτός ο αριθµός των στρατοπέδων συγκέντρωσης και θανάτου πολύ γρήγορα αποδείχθηκε ανεπαρκής. σε ποιό χωριό δεν υπάρχουν σαµποτέρ… που παριστάνουν τους διανοούµενους. Από το 1922. ώστε η µπολσεβίκικη δικτατορία αναγκάζεται ν’ αρχίσει τη σταδιακή µεταφορά τους από τις πόλεις σε ακατοίκητες περιοχές της αχανούς Ρωσίας. η κοµµουνιστική οργάνωση της «βιοµηχανίας του θανάτου» αυξάνει τόσο δραµατικά τον αριθµό και τον όγκο των στρατοπέδων.κάθε βλαβερό έντοµο… Σε ποιά συνοικία µεγάλης πόλης. Το απέραντο δίκτυο απ’ αυτά τα απειράριθµα «ευαγή ιδρύµατα» που κάλυψε ολόκληρη τη χώρα και πέρασε στην ιστορία µε το όνοµα GULAG. ταυτίστηκε απολύτως µε τον κοµµουνιστικό ολοκληρωτισµό ως «πρώτου διδάξαντος» και ο εφιάλτης του αποτελεί τη µόνη κληρονοµιά του λενινισµού στην ανθρωπότητα. σε ποιό εργοστάσιο. υπογράφοντας το 1919 ένα διάταγµα µε το οποίο ιδρυόταν από ένα στρατόπεδο για 2 έως 3 χιλιάδες κρατούµενους σε όλες τις πρωτεύουσες των νοµών. Ετσι το 1923. 16 . Και πρότεινε «να τους δίνουν κίτρινες ταυτότητες µετά την έκτιση της ποινής τους… να τουφεκίζουν τους χαραµοφάηδες… (και να τους επιβάλουν) φυλακή ή τιµωρία σε καταναγκαστικά έργα βαρύτατης µορφής». ο πρωτεργάτης του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού Νικολάι Λένιν οργάνωσε τη σχετική «άµιλλα». ένα χρόνο πριν από το θάνατο του Λένιν. δεδοµένου ότι µετά από ένα χρόνο πολλά απ’ αυτά τα στρατόπεδα έφτασαν να «φιλοξενούν» πάνω από 100 χιλιάδες κρατούµενους το καθένα. στο πρώτο «εργατο-αγροτικό» κράτος του κόσµου καταµετρώνται 355 στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και 105 φυλακές.
όπου ζουν και πεθαίνουν καθηµερινά πάνω από 1 εκατοµµύριο άνθρωποι.1% του πληθυσµού.000. 17 . οι ποινικοί κρατούµενοι ήταν 150.000 (δηλαδή στο 10% του συνολικού πληθυσµού. δηλαδή το 0. ενώ τον ίδιο χρόνο στις ΗΠΑ (που είχαν προσβληθεί από «καλπάζουσα καπιταλιστική φθίση»). στη Ρωσία (που ακτινοβολούσε από «κοµµουνιστική υγεία»). οι χαρακτηρισµένοι ως «ποινικοί» κρατούµενοι ανέρχονταν σε 15.000. Το 1941.
Μοναδικό κριτήριο της λειτουργίας αυτής της «δικαστικής κρεατοµηχανής» των κοµµουνιστών είναι η αντίληψη της «επαναστατικής σκοπιµότητας» που διακατείχε τους ανενδοίαστους εξουσιοφρενείς του Μπολσεβίκικου επιτελείου. 10. µε την ενεργητική παρότρυνση. 5. ∆ίκες (αλλεπάλληλες και µαζικές) Εσέρων (1921-1922). 4. ∆ίκη τριών ανακριτών του «Επαναστατικού ∆ικαστηρίου» της Μόσχας (Απρίλιος 1918). 9. ∆ίκη της εφηµερίδας «Ρωσικά Χρονικά» (Μάρτιος 1918). πραγµατοποιήθηκαν χιλιάδες δίκες σκοπιµότητας χωρίς να υπάρχει εν ισχύ οποιοσδήποτε Ποινικός Κώδικας (ο οποίος πρωτοθεσπίστηκε το Μάιο του 1922). 7. 3. ∆ίκη γιά την αυτοκτονία του Ολιτενµπόργκερ (Φεβρουράριος1922) 8. 6.3. κάλυψη και ανοχή των Λένιν και Τρότσκι. 18 . ∆ίκη οµάδας ιερωµένων (Απρίλιος 1922). ∆ίκη του Κόσιρεφ (15-2-1919). είναι οι εξής: 1. ∆ίκη των µηχανικών της «∆ιεύθυνσης Καυσίµων» (Μάιος 1921). 2. ∆ίκες Σκοπιµότητας (1917-1922) Μεταξύ 1917 και 1922. ∆ίκη του «Τακτικού Κέντρου» (16 έως 20-8-1920). Μερικές µόνο από τις αµέτρητες ανθρωποβόρες δίκες σκοπιµότητας που διεξήχθησαν επί Λένιν και αποτέλεσαν το µαζικό πρότυπο των τροµοκρατικών δικών της σταλινικής περιόδου. ∆ίκη της ηγεσίας των Σοσιαλεπαναστατών (ΙούνιοςΑύγουστος 1922). 11. ∆ίκη «εκκλησιαστικών παραγόντων» (11 έως 16-1-1920). ∆ίκη των «εκκλησιαστικών παραγόντων» της Πετρούπολης (Ιούνιος 1922).
που. του κόµµατος που στις εκλογές για τη Συντακτική (1918) συγκέντρωσε το 58% του συνόλου του εκλογικού σώµατος. «επαναστατικώ δικαίω». Το 1922 οι Εσέροι ήταν η µόνη οργανωµένη πολιτική δύναµη που θα µπορούσε να ανακόψει τον καλπασµό των κοµµουνιστών προς τον ολοκληρωτισµό. διεξάγονται χωρίς συνηγόρους.Στην τελευταία απ’ αυτές τις δίκες. 19 . στο εδώλιο του κατηγορούµενου προσάγονται και καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης όλα τα µέλη της Κεντρικής Επιτροπής των Σοσιαλεπαναστατών (Εσέρων). Και συνεπώς έπρεπε να εξοντωθεί.
30 εκατ. το καλοκαίρι του 1918 που άρχισε ο εµφύλιος πόλεµος και «για περισσότερο από δύοµισι χρόνια στη χώρα υπήρχαν µια σειρά από ανταγωνιστικές ανάµεσά τους κυβερνήσεις». Λευκορώσοι). Ουκρανοί και 4. άρχισαν µια συστηµατική προσπάθεια να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στην Ουκρανία και τη Σιβηρία που πρόβαλλαν σθεναρή άµυνα. Ετσι.5 εκατ. Το 1987. Ο κοµµουνιστικός ιµπεριαλισµός Αµέσως µετά το Οκτωβριανό Πραξικόπηµα. Ρώσοι. ο αριθµός των λαών και των φυλών είχε υποδιπλασιαστεί: Στη σοβιετική αυτοκρατορία υπήρχαν µόνο 100 διαφορετικοί λαοί µε 100 διαφορετικές γλώσσες. πρώτη ενέργεια του Λένιν µόλις κατέλαβε πραξικοπηµατικά την εξουσία ήταν να διορίσει τον Στάλιν ως «λαικό επίτροπο (υπουργό) των Εθνοτήτων» και να του αναθέσει να οργανώσει τη δράση της µπολσεβίκικης δικτατορίας: 20 . οι µπολσεβίκοι.[10] Το 1917.4. Σε σχέση µε το εθνικό ζήτηµα. Οι υπόλοιποι εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης και την ιστορία. θύµατα της εξοντωτικής πολιτικής του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού που είχε αναγάγει την ισοπέδωση και την οµοιοµορφία σε όρο επιβίωσής του. στο έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατοικούσαν «200 περίπου διαφορετικοί λαοί µε 200 διαφορετικές γλώσσες» ανάµεσα στους οποίους κυριαρχική θέση κατείχαν τρεις σλαβικές εθνότητες που αριθµούσαν 110 εκατοµµύρια σε συνολικό πληθυσµό 140 εκατοµµυρίων (75 εκατ. που η εξουσία τους περιοριζόταν σε δυό-τρεις µεγάλες πόλεις της Ρωσίας.
η Πολωνία (που διέφυγαν προσωρινά την υποδούλωσή τους στο µπολσεβικισµό). το κοµµουνιστικό καθεστώς αφού σταθεροποιήθηκε στη Ρωσία µε τη βία των όπλων και την τροµοκρατία. το 1920. Λεττονία και Λιθουανία): Οι µπολσεβίκοι τις προσάρτησαν µε δυναµική επέµβαση το χειµώνα του 1918-1919 και τις αναγνώρισαν ως «ανεξάρτητες σοβιετικές δηµοκρατίες». Αλλά δυό χρόνια αργότερα.[11] επιδιδόµενο σε µια συστηµατική προσπάθεια βίαιης επαναπροσάρτησης όλων των χωρών και των λαών που κατείχε η τσαρική αυτοκρατορία. η Φινλανδία.• Aρχικά. για την προσάρτηση των λαών που ήταν υποτελείς στον τσάρο. όπως οι Βαλτικές Χώρες. η Γεωργία και οι περιοχές του Κάτω Βόλγα και της Κεντρικής Ασίας. η Ουκρανία. Ετσι. χάρη στην αντίσταση των λαών τους και την αντίθετη στάση της Βρετανίας. • Βαλτικές Χώρες (Εσθονία. απέδειξε πώς εννοεί τις προπαγανδιστικές του διακηρύξεις περί «του αναφαίρετου δικαιώµατος της αυτοδιάθεσης των λαών» και «της χωρίς όρους αναγνώρισης του δικαιώµατος της αποχώρησης από την Οµοσπονδία Σοσιαλιστικών ∆ηµοκρατιών». για την αποτροπή της ανεξαρτοποίησης της Πολωνίας και της Φινλανδία (τις µόνες περιοχές της τσαρικής αυτοκρατορίας που διεκδίκησαν επίσηµα την ανεξαρτησία τους µετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 στη Ρωσία) και • Στη συνέχεια. οι εισβολείς εξαναγκάστηκαν να αναδιπλωθούν και να τις αναγνωρίσουν ως «ανεξάρτητες αστικές δηµοκρατίες» (πράγµα που εξασφάλισε στις βαλτικές χώρες 20 χρόνια κοινοβουλευτικής ζωής µέχρι το 1939 που οι µπολσεβίκοι τις ξανακατέλαβαν στρατιωτικά ύστερα από συµφωνία τους µε τον Χίτλερ). • Φινλανδία: Τα σχέδια των µπολσεβίκων για τη βίαιη προσάρτηση της Φινλανδίας µε το συνδυασµό της 21 .
καλλιεργώντας και προβάλλοντας µε κάθε τρόπο το µύθο της «ενθουσιώδους εθελοντικής προσχώρησης» των 22 .απόπειρας των Φινλανδών κοµµουνιστών να καταλάβουν πραξικοπηµατικά την εξουσία και της.[12] • Ουκρανία: Η προσάρτησή της Ουκρανίας στην. ύστερα από δύο στρατιωτικές επεµβάσεις (µία το 1919 και µία το 1920) και ένα πραξικόπηµα. ανατράπηκαν ολοσχερώς από τη στάση της κυβέρνησης και του στρατού της Φινλανδίας που βοηθήθηκε από τη Γερµανία. µε την επίσηµη δικαιολογία ότι «η επέµβαση αυτή αποτελούσε την τελική πράξη της σοβιετοποίησης της Υπερκαυκασίας». υπό διαµόρφωση.[13] • ∆ιάφορες περιοχές του Κάτω Βόλγα και της Κεντρικής Ασίας: Κατακτήθηκαν µε δυναµικές επεµβάσεις µε επίσηµη δικαιολογία την «ανάγκη να επιβληθεί η τάξη». Ετσι παρόλο που δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία ότι «ποτέ δεν θε είχαν εγκαθιδρυθεί µπολσεβίκικα καθεστώτα στην Ουκρανία ή τη Λευκορωσία ή τις Βαλτικές Χώρες χωρίς την άµεση επέµβαση της Μόσχας». • Γεωργία: Οι µπολσεβίκοι το 1920 την αναγνώρισαν ως ανεξάρτητη αστική δηµοκρατία και το 1921 την προσάρτησαν κατόπιν δυναµικής επεµβάσεως ως «σοβιετική δηµοκρατία». µε την επίσηµη δικαιολογία ότι αυτό ήταν «ένα µέτρο νόµιµης άµυνας του σοβιετικού καθεστώτος απέναντι σε µια κυβέρνηση που είχε ζητήσει τη βοήθεια των ξένων». υποστήριξής τους από τα σοβιετικά στρατεύµατα (Ιανουάριος 1918).[14] οι κατά τόπους απολογητές του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού προσβάλαν βαύνασα τη νοηµοσύνη των πάντων. κοµµουνιστική αυτοκρατορία έγινε δυνατή το 1920. ταυτόχρονης.
υποστηρίζοντας ότι «το κόµµα πρέπει να πάρει υπό τον έλεγχό του όλες ανεξαίρετα τις πλευρές και τις µορφές της κοινωνικής δραστηριότητας».[16] • Υποσχόταν την «απελευθέρωση» της εργασίας µέσω της… υποδούλωσής της.[17] και ότι είναι ανάγκη «να στρατιωτικοποιηθεί πλήρως η εργασία». διασαλπίζοντας την κοινωνική και διανοητική υπολειµµατικότητα 23 . Ο Λένιν: • Το 1917 αποφαινόταν ότι «ο κρατικός καπιταλισµός είναι η παροξυσµική µορφή της τερατώδους καταπίεσης των εργαζόµενων µαζών από το κράτος». διακηρύσσοντας ότι «πρέπει να κηρυχθούµε υπέρ της πλήρους υποταγής των εργαζοµένων στους διευθυντές της παραγωγής… πρέπει να υποταχθεί η θέληση των µυριάδων στη θέληση του ηγέτη (της επιχείρησης)… πρέπει να συζευχθεί η εργασία µε µια σιδερένια πειθαρχία και µιά απόλυτη υποταγή». του Βλαδιµίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ που καταχωρήθηκε στην κοµµουνιστική αγιογραφία µε το «επαναστατικό» ψευδώνυµο Λένιν.[18] • ∆ιαβεβαίωνε ότι αγωνιζόταν για την «απελευθέρωση» της κοινωνίας µέσω της υποοδούλωσής της στο Κόµµα.κατακτηµένων λαών στη µπολσεβίκικη αυτοκρατορία µε τη µορφή των «οµόσπονδων δηµοκρατιών» της.[19] • Υπόσχονταν την καταξίωση του «πρωτοπόρου ιστορικού» ρόλου της εργατικής τάξης. 5.[15] ενώ το 1918 διακήρυττε ότι «ο κρατικός καπιταλισµός είναι ο προθάλαµος του σοσιαλισµού». Η κοµµουνιστική σχιζοφρένεια Αναµφίβολα υπάρχει ένα πρόβληµα διανοητικής ισορροπίας ή ανενδοίαστου τυχοδιωκτισµού για τον γενάρχη του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού.
αυτής της τάξης. όταν ο Λένιν εγκολπώνεται τον Μαρξ διαστρέφοντάς τον. δεν µπορεί να φτάσει παρά µόνο σε µιά στενά σωµατειακή (τρειντ-γιουνιονιστική) συνείδηση… Η σοσιαλιστική συνείδηση δεν µπορεί να της δοθεί παρά µόνο απ’ έξω. επαγγελµατικά προπαρασκευασµένων και διαπαιδαγωγηµένων από µιά µακροχρόνια πρακτική εξάσκηση». Γιά να δώσουν στους εργάτες την πολιτική γνώση. δοκιµασµένων. πρέπει να στείλουν αποσπάσµατα του στρατού τους σε όλες τις κοινωνικές τάξεις». γράφοντας ότι «η σύγχρονη σοσιαλιστική συνείδηση δεν µπορεί να θεµελιωθεί παρά µόνο πάνω σε µιά βαθειά επιστηµονική γνώση… φορείς αυτής της γνώσης δεν είναι οι προλετάριοι αλλά οι αστοί διανοούµενοι… η σοσιαλιστική συνείδηση είναι κάτι που έχει εισαχθεί απ’ έξω στον προλεταριακό ταξικό αγώνα και όχι κάτι που βγήκε αυθόρµητα µέσα του». επαγγελµατικά προπαρασκευασµένων και διαπαιδαγωγηµένων από µιά µακροχρόνια πρακτική εξάσκηση».[20] ότι «καµιά τάξη της σηµερινής κοινωνίας δεν µπορεί να φέρει σε πέρας τον αγώνα της αν δεν καθοδηγείται από µιά µικρή οµάδα προικισµένων. • Η άποψη του Λένιν ότι «καµιά τάξη της σηµερινής κοινωνίας δεν µπορεί να φέρει σε πέρας τον αγώνα της εάν δεν καθοδηγείται από µιά µικρή οµάδα προικισµένων. Γιατί βέβαια.[23] βρίσκεται σε ριζική αντίθεση µε την άποψη των Μαρξ και Ενγκελς που υποστήριζαν ότι «η απελευθέρωση 24 . δοκιµασµένων. κακοποιώντας την πνευµατική κληρονοµιά που διεκδικεί.[22] Αυτό το πρόβληµα εµφανίζεται ακόµη οξύτερο. οι σοσιαλδηµοκράτες πρέπει να πάνε σε όλες τις τάξεις του πληθυσµού.[21] και ότι «η εργατική τάξη εάν αφεθεί στις ίδιες της τις δυνάµεις. και όταν αυτοπροβάλλεται ως ο αυθεντικότερος διερµηνευτής του µαρξισµού.
[26] • Η δήλωση του Λένιν ότι «πρέπει να κηρυχθούµε υπέρ της πλήρους υποταγής των εργαζοµένων στους διευθυντές της παραγωγής… πρέπει να υποταχθεί η θέληση των µυριάδων στη θέληση του ηγέτη (της επιχείρησης)… πρέπει να συζευχθεί η εργασία µε µια σιδερένια πειθαρχία και µιά απόλυτη υποταγή».[28] • Η απόλυτη πίστη του Λένιν στο γεγονός ότι «η ελευθερία της κριτικής είναι η ελευθερία του οππορτουνισµού να φέρει µέσα στο σοσιαλισµό αστικές ιδέες και αστικά στοιχεία»[29] και ότι η µόνη δυνατή απάντηση στην κριτική είναι «η γραφειοκρατία απέναντι στη δηµοκρατία.[24] • Η εξουσιοµανιακή διακήρυξη του Λένιν ότι «η υποταγή στο κόµµα πρέπει να είναι το µόνο κριτήριο γιά την επιλογή των στελεχών όχι µόνο στα συνδικάτα αλλά σε όλους τους τοµείς της κοινωνικής δραστηριότητας». ο συγκεντρωτισµός απέναντι στην αυτονοµία.[25] είναι σαφής άρνηση της κατηγορηµατικής διαβεβαίωσης του Μαρξ ότι «τα συνδικάτα δεν πρέπει ποτέ να δεθούν µε µιά πολιτική οργάνωση και να βρεθούν κάτω από την κυριαρχία της: αυτό θα ήταν ο θάνατός τους». Ο εργοδότης είναι ο µοναδικός και απόλυτος νοµοθέτης.[27] φτύνει ευθέως την άποψη του Ενγκελς ότι «η δουλεία στην οποία η αστική τάξη έχει καταδικάσει το προλεταριάτο γίνεται ολοφάνερη στο καθεστώς που επικρατεί στα εργοστάσια. σύµφωνα µε την κυρίαρχη θέλησή του…». είναι η οργανωτική αρχή του 25 .των εργαζοµένων είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζοµένων… οι κοµµουνιστές δεν αποτελούν ένα ξεχωριστό κόµµα που αντιτίθεται στα άλλα εργατικά κόµµατα».
Ο κύβος έχει ριχθεί στο πεδίο του συσχετισµού των δυνάµεων µε τρόπο που ευνόησε τους πρωτεργάτες του κοµµουνιστικού πραξικοπήµατος του Οκτώβρη: Το Κόµµα είναι µοναδικός και απόλυτος κάτοχος του κράτους. µέχρι τότε παραπαίουσα.[32] Το 1922 ο Λένιν έχει σταθεροποιήσει την. αποφαινόµενος ότι: «Ο Μαρξ δεν µιλούσε γιά τη Ρωσία. απλώς επαναλαµβάνει το ιστορικό προηγούµενο του Ιβαν του Τροµερού και του Μεγάλου Πέτρου που επιχείρησαν να συγκροτήσουν µιά ενοποιηµένη και ισχυρή κρατική εξουσία µέσω της οποίας «δηµιούργησαν» τη ρωσική κοινωνία. εξουσία του και δεν έχει σοβαρή ανάγκη από τον Μαρξ και την κληρονοµιά του. αναλαµβάνει να πλάσει την κοινωνία κατ’ εικόνα και οµοίωσή του. Μιλούσε για… Αυτά που έλεγε ήταν σωστά επί 600 χρόνια αλλά δεν ήταν σωστά προκειµένου γιά τη σηµερινή Ρωσία». Εχοντας αναδειχθεί χαλίφης στη θέση του χαλίφη. ανάγκασε τον Λένιν να «διορθώσει» τον Μαρξ. τον άνθρωπο που προσπάθησε να πρόβαλει ως πνευµατικό του πατέρα.[30] συνιστά ολοσχερή άρνηση της άποψης των Μαρξ και Ενγκελς ότι «η ελευθερία του κράτους είναι συνάρτηση της ανελευθερίας της κοινωνίας». 26 .[31] Η απόδειξη της παντελούς ανεπάρκειας των κοµµουνιστών µπροστά σε µια αδυσώπητη πραγµατικότητα που τους διαψεύδει ολοσχερώς.επαναστατικού κόµµατος απέναντι στην οργανωτική αρχή των οππορτουνιστών».
διαρκώς αναλώσιµο και αντικαταστάσιµο. Αν είναι σωστή η άποψη του Μarx ότι «η δηµοκρατία είναι η λύση του αινίγµατος του κράτους… η άρνηση της πολιτικής αυτοαποξένωσης του ανθρώπου µέσα στην ίδια της τη σφαίρα… (και) µέσα στην αληθινή δηµοκρατία το πολιτικό κράτος εξαφανίζεται».6. Η ώρα της τιµωρίας Σύµφωνα µε το ευχολόγιο των Μαρξ και Ενγκελς. οικοδόµησε στ’ όνοµά τους ένα καθεστώς στο οποίο κάθε άτοµο µετατράπηκε σε «πράγµα». τίποτα πάνω από το κράτος». «Οποιος θελήσει να µπεί στο σοσιαλισµό ακολουθώντας έναν άλλο δρόµο από το δρόµο της πολιτικής δηµοκρατίας.[34] τότε. προειδοποιούσε ό Λένιν πριν καταλάβει την εξουσία. αυτοπροβαλλόµενος ως ο καλύτερος µαθητής των Μαρξ και Ενγκελς («ο λενινισµός είναι ο µαρξισµός στην εποχή του ιµπεριαλισµού» κατά την σχετική κοµµουνιστική ανεκδοτολογία). η επιβεβαίωση της πολιτικής αυτοαποξένωσης του ανθρώπου µέσα στην ίδια του τη σφαίρα. που δεν µπορούσε να υπάρξει ανεξάρτητα από τον εξουσιαστικό µηχανισµό. σκοπός του κοµµουνισµού. είναι «να κάνει αδύνατη την ύπαρξη κάθε πράγµατος που υφίσταται ανεξάρτητα από το άτοµο». Ο κοµµουνισµός του Λένιν είναι η έµπρακτη εξ’ αντιστροφής απόδειξη της ορθότητας αυτής της διαπίστωσης του Μarx. σύµφωνα µε τη «µαρξιστική διαλεκτική» θα πρέπει να ισχύει το ίδιο και αντιστρόφως: Το κράτος είναι η λύση του αινίγµατος της δηµοκρατίας. θα καταλήξει µοιραία σε αντιδραστικές και παράλογες συνέπειες τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονοµικό πεδίο». που παραπέµπει ευθέως στη διακήρυξη του Μουσολίνι «Τίποτα έξω από το κράτος.[35] Αλλά 27 .[33] Και ο Λένιν. Μέσα στο πολιτικό κράτος η αληθινή δηµοκρατία εξαφανίζεται.
Αυτή ακριβώς η σχιζοφρενική αντίθεση ανάµεσα στις θεωρητικές διακηρύξεις της πίστης του στην «πολιτική δηµοκρατία» και της µονοµανιακής προσκόλησής του στις πλέον αποκρουστικές µορφές της «πολιτικής δικτατορίας». «ψυχασθενής» ή «απροσάρµοστος» µπορεί να νοιώθει δυστυχής στον «παράδεισο». Γιατί. 28 .[36] Και µόλις ικανοποίησε αυτή την απαίτηση. όποιος δεν συµµερίζεται την άποψή του. «Χωρίς επαναστατική θεωρία δεν υπάρχει επαναστατική πράξη». ποτέ τον εαυτό του. Γι’ αυτό και είναι καταδικασµένος να προσφέρει στους άλλους την κόλαση. γιατί µόνο ένας «αιρετικός». όλοι οι πριν από τον Λένιν αγώνες ανάµεσα στους εξουσιαστές και τους εξουσιαζόµενους. ο ψυχωτικός (πρότυπο του οποίου είναι ο εξουσιοφρενής) το αγνοεί εντελώς. προσπαθούσε να πείσει τον κόσµο ότι επί ολόκληρους αιώνες η ανθρωπότητα περίµενε αυτόν τον «µεγαλοφυέστερο επαναστάτη όλων των εποχών» γιά να της διδάξει την… επαναστατική πράξη. πιστεύοντας ακράδαντα ότι τους δωρίζει τον παράδεισο. µέσω της οποίας οικοδοµήθηκε µιά πρωτόγνωρη. άλλαξε πραγµατικά την όψη της Ρωσίας. σ’ αντίθεση µε τον νευρωτικό που έχει συνείδηση του λάθους αλλά δεν µπορεί να το αποφύγει. φυσικά. «ψυχασθενής» ή «απροσάρµοστος».[37] Και αυτοδιαφηµιζόµενος ως ο µόνος αυθεντικός κάτοχος της «επαναστατικής θεωρίας». Και. επαναλάµβανε ο Λένιν. ήταν απλά ιντερλούδια στη «µεγαλειώδη» λενινιστική θεωρία και πρακτική. ωθούσε τον Λένιν να απαιτεί µε κάθε τρόπο την ικανοποίηση της πιο ουσιαστικής εξουσιοφρενικής του ανάγκης: «∆ώστε µου µιά οργάνωση επαγγελµατιών επαναστατών και θ’ αλλάξω την όψη της Ρωσίας». Σύµφωνα µ’αυτή την αντίληψη. καθιστώντας την ένα απέραντο στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων και θανάτου. είναι «αιρετικός».οι προειδοποιήσεις ενός εξουσιοφρενούς αφορούν πάντα τους άλλους.
γεννούσαν την ελπίδα µιας. ανίκανες να ελέγξουν τις εξελίξεις. λύθηκε «άπαξ διά παντός» το προαιώνιο άλυτο αίνιγµα της εξουσίας. Τα µοναδικά ερείσµατα του µπολσεβίκου καθεστώτος (κόµµα. Στο χώρο επικυριαρχίας του κοµµουνιστικού ολοκληρωτισµού επιτελούνταν µια κοσµογονία και οι συνθήκες που διαµορφώνονταν στην τέως «Σοβιετική Ενωση».άκρως εκµεταλλευτική. ο κοµµουνιστικός ολοκληρωτισµός κατέρευσε ως χάρτινος πύργος. συνοδευόµενος από τις κατάρες των εκατοµµυρίων θυµάτων του. ∆ιαµορφώνονταν η ελπίδα: • ότι το αποτρόπαιο «µαυσωλείο» της Μόσχας θα ξερνούσε την αηδιαστική µούµια του Λένιν που φιλοξενεί. Οι εξεγερµένοι πολίτες των τέως κατεχόµενων χωρών ποδοπάτησαν τα σύµβολά του µπολσεβικισµού και εκβαράθρωσαν τα αγάλµατα των πρωτεργατών του. υπηρεσίες ασφάλειας) αποδείχθηκαν απλές καρικατούρες του προηγούµενου εαυτού τους. Κι έτσι κατά την κοµµουνιστική ταλµουδική. εκ των υστέρων. Οµως εβδοµήντα χρόνια αργότερα. 29 . δικαίωσης για τα εκατοµµύρια των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν από τους εκάστοτε κατά τόπους ανιστόρητους «ηγέτες» του Κοµµουνιστικού Κόµµατος και τους άθλιους κοµµατάνθρωπους (που κάλυπταν και καλύπτουν την διανοητική υπολειµµατικότητα και ανικανότητα κάτω από την ιδιότητα του «επαγγελµατικού στελέχους». Οι κοµµουνιστές πανικόβλητοι έσχιζαν µαζικά τις κοµµατικές τους ταυτότητες και πρόβαραν βιαστικά το νέο «δηµοκρατικό» τους προσωπείο. προσπαθώντας µαταίως να υποκαταστήσουν τον ανέφικτο οργασµικό τους σπασµό µε τον επιθανάτιο σπασµό των θυµάτων τους). Τα κοµµουνιστικά κόµµατα αποκήρυσσαν τον εαυτό τους και αυτοδιαλύονταν ή άλλαζαν τον τίτλο τους. στρατός. κοινωνία απ’την οποία εξοβελίστηκε κάθε δυνατότητα αντιπαράθεσης εκµεταλλευτών και εκµεταλλευόµενων.
χάρη στις εξελίξεις που δροµολογήθηκαν από µια ατέλειωτη στρατιά τέως κοµµουνιστών (ξεκινώντας από τον «µοιραίο» Γκορµπατσόφ και καταλήγοντας στον αλκοολικό Μπορίς Γιέλτσιν). Η ιστορία πήρε την εκδίκησή της και τον τρίτο από τους ολοκληρωτισµούς που την εκπόρνευσαν στη διάρκεια του 20ου αιώνα. για τον πλέον φρικαλέο. • ότι η ρωσική κοινωνία θα µπορούσε να µπει σε µια τροχιά δηµοκρατικής εξέλιξης. ∆υστυχώς. Και µαζί µ’ αυτόν. η ελπίδα διαψεύστηκε παταγωδώς. Αλλά.πόλεµος (τους) εναντίον των συνανθρώπων τους. Για αυτούς. σ’ ένα ψυχωσικό παραλήρηµα µε κοινωνιοβιολογικό περιεχόµενο. Τώρα πιά. ανθρωποβόρο και διαρκέστερο ολοκληρωτισµό που γνώρισε και πλήρωσε ολόκληρη η ανθρωπότητα. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ. 30 . τέλειωσε και η σχέση τους µε τη ζωή που τόσο πολύ µίσησαν. που εν µια νυκτί µεταµορφώθηκαν σε τυπικούς νεοµαφιόζους (ξεκινώντας από τον «µοιραίο» Γκορµπατσόφ και καταλήγοντας στον αλκοολικό Μπορίς Γιέλτσιν). τέλειωσε πραγµατικά ο -χωρίς αρχές. οι τέως κοµµατικοί παλαιο-µαφιόζοι µεταλάχθηκαν στους νυν τυπικούς νεο-µαφιόζους. αφαιρώντας ζωές. κατά το προηγούµενο της «Νυρεµβέργης του Ναζισµού». µε πρωτοβουλία των πρωτεργατών της τέως κοµµατικής µαφίας. από µια τραγική . Είναι άξιοι καταφρόνιας οι κάθε είδους αριστεροί κοµµατικοί «διανοούµενοι» που δικαιολογούσαν όλα τα εγκλήµατα του Μηχανισµού ως «φυσιολογικές αµυντικές αντιδρασεις ενός υγιούς οργανισµού». οι οποίοι µεταµορφώθηκαν εν µια νυκτί σε νέα κυρίαρχη τάξη.• ότι θα µπορούσε να υπάρξει µια «Νυρεµβέργη του Κοµµουνισµού». οι κάλαµοί τους µπορούν να στάζουν ύβρεις αλλά όχι αίµα: Τα «καλάµια» τους δεν µπορούν πια να πυροβολούν.
όλα καλά» εάν δεν υπήρχαν τα εκατοµµύρια των αδικοχαµένων ανθρώπινων υπάρξεων που προσφέρθηκαν θυσία στον κοµµουνιστικό Μινώταυρο. [1] Οι µπολσεβίκοι στην Οκτωβριανή Επανάσταση (Αθήνα. Οπως µένουν και οι αποφάσεις των «κοµµατικών οργάνων» και των «λαικών δικαστηρίων» της κοµµατικής σκοπιµότητας και βαρβαρότητας και. Κι επειδή. ιδού και η δηµοσίευση. Θεµέλιο 1976) [6] Maurice Dobb: Soviet Economic Development Since 1917 (London. πολύ περισσότερο. θα ίσχυε και σ’ αυτή την περίπτωση το «τέλος καλό.1.∆εν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος αντιδικίας µε νεκρές ψυχές που αποπνέουν πτωµαϊνη. 1972) [7] Λένιν: Ενα βήµα µπρος. Ιδού η Ρόδος. τα έργα των εκτελεστικών τους αποβρασµάτων και αποσπασµάτων. αλλά τα γραπτά µένουν. δυό βήµατα πίσω (1904) [8] Λένιν: Κράτος και Επανάσταση (1917) [9] Λένιν: Πώς να οργανώσουµε την άµιλλα (7. δεν έχουν παρά να τις διαψεύσουν. 1975) [2] Λένιν: Τα καθήκοντα του προλεταριάτου (1917) [3] Λένιν: Κράτος και επανάσταση (1917) [4] Λένιν: Θα κρατήσουν οι µπολσεβίκοι την εξουσία. Routledge & Kegan Paul. Γιατί µπορεί τα έπεα να είναι πτερόεντα. Υποδοµή. «τα στερνά κρίνουν τα πρώτα». Καρρ: Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης (Αθήνα.1918) [10] Ε. 1977) 31 . Αν θεωρούν λανθασµένες τις όποιες αποτιµήσεις µου για το άτοµο και τον κοινωνικό τους ρόλο. Εξάντας. (1917) [5] Ζαν Ελλενστάιν: Η ιστορία του σταλινικού φαινοµένου (Αθήνα. µε τα οποία δηλητηρίαζαν τη ζωή κατά την περίοδο της κοµµατικής παντοδυναµίας τους. αναδηµοσιεύοντας οποιαδήποτε από τις αιµατοβαµένα και πυορροούντα «άρθρα» τους. κατά την προσφιλή έκφραση ενός ηµιαναλφάβητου κοµµουνιστή ηγέτη.
π. Engels: Κριτική του προγράµµατος της Γκόττα (1875) [32] Λένιν: Πολιτική εισήγηση στο 11ο Συνέδριο του ΚΚΡ (1922) [33] K.[11] Λενιν: Για το ζήτηµα των εθνοτήτων [12] Ε. Marx: Γράµµα στον J. δεύτερο στην ιεραρχία της κοµµουνιστικής εξουσιοφρένειας. Marx & F. [19] Λένιν: Αριστερισµός. Marx & F. [14] Ε.π. παιδική αρρώστια του κοµµουνισµού (1920) [20] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) [21] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) [22] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) [23] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) [24] K. [15] Λένιν: Κράτος και Επανάσταση (1917) [16] Λένιν: Η επικείµενη καταστροφή (1918) [17] Λενιν: Τα άµεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας (1918) [18] Τη θέση αυτή υποστήριξε κατά τη συζήτηση για το ρόλο των συνδικάτων (από το Μάρτιο 1920 έως το Μάρτιο 1921) από κοινού µε τον Τρότσκι. Καρρ: ο. Εngels: Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία (1845) [29] Λένιν: Τί να κάνουµε (1902) [30] Λένιν: Ενα βήµα µπρός. Marx: Κριτική της Χεγγελιανής φιλοσοφίας του δικαίου (1843) [35] Λένιν: Οι δυό τακτικές της σοσιαλδηµοκρατίας (1905) [36] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) [37] Λένιν: Τι να κάνουµε (1902) 32 . Hamann (1869) [27] Λενιν: Τα άµεσα καθήκοντα της σοβιετικής εξουσίας (1918) [28] F. Engels: Κοµµουνιστικό Μανιφέστο (1948) [25] Λένιν: Για τις θέσεις του Μπουχάριν [26] K. Καρρ: ο.π. [13] Ε. δυό βήµατα πίσω (1904) [31] K. Engels: Γερµανική Ιδεολογία (1846) [34] K. Καρρ: ο. Marx & F.
