Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑ∆ΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟ∆ΟΞΙΑ

John N. Kallianiotis 5 Fawnwood Drive Scranton, PA 18504 U.S.A. Scranton τη 2α/15η Αὐγούστου 2011 Ἀγαπητέ καὶ σεβαστὲ Γέροντα Ἀκάκιε, εὐλογεῖτε, Ἐδιάβασα τὸ βιβλιαράκι σας διὰ τὴν ὀρθὴν ἀπεικόνισιν τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τὸ εὑρῆκα πολὺ καλὸ καὶ µάλιστα πολὺ καλὰ τεκµηριωµένο. Καλὸ θὰ ἦτο νὰ δηµοσιευθῆ, ὥστε νὰ γνωρίζουν οἱ Ὀρθόδοξοι τὴν ὀρθότητα τῶν δογµάτων µας. Ὑπὸ ∆ρος Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου Καθηγητοῦ Πανεπιστηµίου του Scranton Scranton, PA, USA 

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου (Πρᾶξις ΣΤ΄, σελ. 336, Τόµος Γ΄)

Ἐπιφάνιος ∆ιάκονος ἀνέγνω.
«Οἱ δὲ ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁµολογοῦσιν υἱὸν καὶ Χριστὸν καὶ κύριον, καὶ ἀναζωγραφοῦντες εἰκόνα καθὸ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡµῖν, ἤγουν ἄνθρωπος τέλειος, λίαν ὀρθῶς ποιοῦσι. Περιεγράφη γὰρ ὁ Θεὸς Λόγος σαρκὶ εἰς ἡµᾶς ἐπιδηµήσας· (Ἰωαν. 1) οὐ µὴν δὲ τὴν θεότητα αὐτοῦ διενοήθη τις ἀναζωγραφαφῆσαι. Θεὸν γάρ, φησίν, οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε. Ἀπερίγραπτος γὰρ καὶ ἀόρατος καὶ ἀκατάληπτος, ἀλλὰ περιγραπτὸς κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐκ δύο γὰρ φύσεων ἴσµεν τὸν Χριστόν, καὶ ἐν δύο φύσεσιν ἀδιαιρέτως, ἤγουν θείᾳ καὶ ἀνθρωπίνῃ. Ἡ µία οὖν ἀπερίγραπτος, καὶ ἡ µία περιγεγραµµένη ἐν τῷ ἑνὶ Χριστῷ θεωρεῖται. Καὶ ἡ εἰκὼν οὐ κατὰ τὴν οὐσίαν τῷ πρωτοτύπῳ ἔοικεν, ἢ µόνον κατὰ τὸ ὄνοµα καὶ κατὰ τὴν θέσιν τῶν χαρακτηριζοµένων µελῶν». Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου (Πρᾶξις ∆΄, σελ. 297, Τόµος Γ)

Ἐπιστολὴ Γερµανοῦ τοῦ µακαριωτάτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως πρὸς Ἰωάννην ἐπίσκοπον Συνάδων.

γενοµένου

«Οὐδὲ γὰρ τῆς ἀοράτου θεότητος εἰκόνα, ἢ ὁµοίωµα, ἢ σχῆµα, ἢ µορφήν τινα ἀποτυποῦµεν· ἣν οὐδὲ αὐτῶν τῶν ἁγίων ἀγγέλων αἱ ὑπερέχουσαι τάξεις οὔτε κατανοεῖν, οὔτε ἐξιχνιάσαι ὅλως ἰσχύουσιν. Ἀλλ΄ ἐπείπερ ὁ µονογενὴς υἱός, ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἀνακαλούµενος τὸ ἴδιον πλάσµα ἐκ τῆς τοῦ θανάτου κατακρίσεως, εὐδοκία τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ ἁγίου πνεύµατος, ἄνθρωπος γενέσθαι ἠξίωσε, παραπλησίως ἡµῖν µετασχὼν αἵµατος καὶ σαρκός, ὡς ὁ µέγας ἔφη ἀπόστολος (Ἑβρ. 2), κατὰ πάντα ὅµοιος ἡµῖν γενόµενος χωρὶς ἁµαρτίας, τοῦ ἀνθρωπείου αὐτοῦ χαρακτῆρος, καὶ τῆς κατὰ σάρκα αὐτοῦ ἀνθρωπίνης ἰδέας τὴν εἰκόνα τυποῦντες, καὶ οὐ τῆς ἀκαταλήπτου αὐτοῦ καὶ ἀθεάτου θεότητος. Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπε. Ὁ πατὴρ ἡµῶν ὁ ἅγιος Γερµανὸς συµφωνεῖ τοῖς πρὸ αὐτοῦ ἁγιωτάτοις πατράσιν. Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπεν· ἀληθῶς δέσποτα ἐν πᾶσι συµφωνεῖ». 

Κατὰ Ἰωάννην, κεφ. στ’ 46. «Οὐχ ὅτι τὸν πατέρα τις ἑώρακεν, εἰ µὴ ὁ ὢν παρὰ τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἑώρακε τὸν πατέρα»

Βεβαίως τὸν Πατέρα κανεὶς δὲν τὸν ἔχει δεῖ, εἰ µὴ µόνον ἐκεῖνος, ποὺ εἶναι σταλµένος ἀπὸ τὸν Θεόν, αὐτὸς µόνος εἶδε τὸν Πατέρα.
Αὐτά τὰ λέγει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός στό ἱερό εὐαγγέλιό του. Ὁ αἱρετικός πάπας ὅµως λέγει στήν ψευτοσύνοδο τοῦ 1870 τό ἄκρως ἀντίθετο τοῦ Χριστοῦ, ὅτι τόν εἶδε τόν Ἄναρχο Πατέρα καί γι’ αὐτό γέµισε ὅλα τά χριστιανικά κράτη ἀπό εἰκόνες µέ τόν Ἄναρχο Πατέρα τήν λεγοµένη «Ἁγία Τριάδα». Νά τί λέγει στήν ψευτοσυνοδό του. «Ἄν ὁ πάπας ἀποφθέγγετο ἀπόφαση ἐνάντια στήν κρίση τοῦ Θεοῦ, τότε ἡ κρίση, τοῦ Θεοῦ πρέπει νά διορθωθεῖ καί νά µεταβληθῆ» ὅσοι εἶπαν ὅτι µέ αὐτά ὅπου λέγει εἶναι ὁ πεσῶν ἑωσφόρος, ὁ Ἀντίχριστος ἔχουν δίκαιο. «Ἡ ἐξουσία τοῦ πάπα εἶναι πάνω στοὺς αγγέλους, στούς ἀνθρώπους, στή γῆ καί πάνω στούς δαίµονας στήν κόλαση», (ἅρπαξε τήν ἐξουσία τοῦ Θεοῦ) «ὁ πάπας εἶναι πιό ψηλά ἀπό τόν ἀπόστολο Παῦλο». Γιατί ὅµως τά λέγει αὐτά, καί «διαφωνεῖ µέ τίς ἐπιστολές τοῦ ἀπόστολου τῶν ἐθνῶν καί νά δίνει ἐντολές ἀντίθετες µέ τίς ἐπιστολές ἐκείνου»; ∆ιότι, ὡς εἶναι γνωστόν, οἱ παπικοί τά θανάσιµα ἁµαρτήµατα πού στηλητεύει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πορνεία, µοιχεία ἀρσενοκοιτία, τά ἔχουν ὡς φυσικά. ∆ι’ αὐτό φυσικά, δέν τά ἔχουν καί κωλυτικά τῆς ἱερωσύνης. Βλέποµε καί διαβάζοµεν ὅτι ὁ πάπας ζητᾶ συγνώµη ἀπό τούς γονεῖς πού οἱ καρδινάλιοι καί ἱερεῖς παπικοί ἔχουν διαφθείρει τά παιδιά τους. Πληρώνει ἀβέρτα τό Βατικανό. Τό ὅτι ὅµως ἡ παπική ἐκκλησία τά ἁµαρτήµατα αὐτά, ὡς εἴπαµε, δέν τά ἔχει ὡς κωλυτικά τῆς ἱερωσύνης, διά τοῦτο τούς καρδιναλίους καί ἱερεῖς πού διαφθείρουν χιλιάδες παιδιά, δέν τούς καθαιρεῖ ὁ πάπας, ἀλλά τούς µεταθέτει εἰς ἄλλας πόλεις. Αὐτά εἶναι τα χάλια τῶν φραγκολατίνων καί νά τά δοῦν οἱ ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς φιλοπαπικοί οἰκουµενιστές. Ἐδῶ ἐπαληθεύουν τά σοφά λόγια του θείου Χρυσοστόµου: «ὁ πονηρός βίος γεννᾶ καί δόγµατα πονηρά». 

Ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Τιµόθεον Α’, κεφ. στ’, στιχ. 15-16. «...ἣν καιροῖς ἰδίοις δείξει ὁ µακάριος καὶ µόνος δυνάστης, ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων»

Τὴν ἔνδοξον δὲ ταύτην ἐπιφάνειαν τοῦ Κυρίου εἰς καιρούς, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ὥρισε καὶ γνωρίζει, θὰ δείξη ὁ µακάριος καὶ ὁ µόνος ἐξουσιαστής, ὁ βασιλεὺς αὐτῶν ποὺ βασιλεύουν ἐπὶ γῆς καὶ ὁ κύριος αὐτῶν ποὺ κυριαρχοῦν επὶ γῆς.
«ὁ µόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὃν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων οὐδὲ ἰδεῖν δύναται· ᾧ τιµὴ καὶ κράτος αἰώνιον· ἀµήν».

Ὁ ὁποῖος µόνος ἔχει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του ζωὴν ἀθάνατον καὶ ἀΐδιον, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς φῶς, εἰς τὸ ὁποῖον δὲν ἠµπορεῖ κανεὶς νὰ πλησιάση, τὸν ὁποῖον δὲν εἶδε κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, οὔτε δύναται νὰ τὸν δῆ· εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει τιµὴ καὶ κράτος παντοτινὸν καὶ αἰώνιον. Ἀµήν.
Ὁ ἀπόστολος Παύλος ἀνέβει ἕως τρίτου οὐρανοῦ καὶ δὲν εἶδε τὸν Ἄναρχο Πατέρα· καὶ τὸν εἶδε ὁ προφήτης ∆ανιήλ; Ἀναιροῦµε τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιον ποὺ λέγει «Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται»; (Α΄ Ἰωάν. δ΄ 12)· καὶ «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε»; (Ἰωάν. α΄18). Ἀπό τό βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἄγ. Βλασίου Ἰεροθέου ΕΜΠΕΙΡΙΚΗ ∆ΟΓΜΑΤΙΚΗ τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατά τίς προφορικές παραδόσεις τοῦ καθηγητοῦ τῆς δογµατικῆς του πανεπιστηµίου τῆς Θεσσαλονίκης π. Ἰωάννου Ρωµανίδη Τόµος β’ Κεφάλαιο Α’ Ἡ θεολόγια περί τῆς Ἁγίας Τριάδος σέλ. 67-68 << Ἐκεῖνο πού θέλω νά τονίσω εἶναι ὅτι, ὅταν οἱ Πατέρες κάνουν ἑρµηνευτική της Παλαιᾶς ∆ιαθήκης καί µιλᾶνε γιά τόν Ἄγγελο τῆς δόξης, τόν Ἄγγελο Κυρίου κλπ., γιατί µιλᾶνε; Γιά τούς Πατέρες, αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία περί Ἁγίας Τριάδος στήν Παλαιά ∆ιαθήκη καί στήν Καινή ∆ιαθήκη. Μιλώντας γιά τόν Ἄγγελο Κυρίου, γιά τίς θεοφάνειες τοῦ Ἀγγέλου τῆς δόξης, γιά τήν ἐµπειρία τῆς θεώσεως στήν Παλαιά ∆ιαθήκη καί στήν Καινή ∆ιαθήκη, γιατί µιλᾶνε; Μιλᾶνε γιά τήν Ἁγία Τριάδα. Αὐτή εἶναι ἡ διδασκαλία περί Ἁγίας Τριάδος. ∆έν ἦταν ἀνάγκη νά µιλᾶνε γιά µία οὐσία καί τρεῖς ὑποστάσεις οὔτε γιά τό ὁµοούσιο. ∆έν τούς ἀπασχολοῦσαν αὐτά τά θέµατα. Ἐκεῖνο πού τούς ἀπασχολοῦσε, εἶναι ὅτι ἐφ’ ὅσον ὁ Ἄγγελος αὐτός εἶναι εἰκών τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, ὁ Θεός κτιστή εἰκόνα δέν µπορεῖ νά ἔχει, γι’ αὐτό καί ἀπαγορεύεται νά ζωγραφίζεται ὁ Θεός. ∆έν µπορεῖ νά ἔχη ὁ ἄκτιστος Θεός εἰκόνα. Καί αὐτή εἶναι διδασκαλία καί τῆς Ζ΄Οἰκουµενικῆς Συνόδου. Γι’ αὐτό δέν εἰκονογραφεῖται ὁ Πατέρας. Εἰκονίζουµε τόν Χριστό πού εἶναι εἰκών τοῦ Πατρός καί σαρκώθηκε>>. 

Ἀπείρως εὐχαριστοῦµεν δύο ὀσιολογιωτάτους ζηλωτάς µοναχούς Ἁγιορείτας καί ἕναν καθηγητή οἱ ὁποῖοι ἐπιµελήθησαν τοῦ βιβλίου τοῦτου καί ἀπό βαθεία ταπείνωσιν ἠθέλησαν νά ἐργαστοῦν ἀνωνύµως. Ἡ Παναγία Τριάς ὁ Θεός νά τούς ἀξιώση τῆς οὐρανίου βασιλείας Του.

Τό µικρό αὐτό βιβλίο ἀφιερώνω εἰς τόν ἀείµνηστων π. Ἀρτέµιον, πνευµατικό µου τέκνο, καθώς ἦταν καί ἡ ἐπιθυµία του γιά τήν ἔκδοσή του.

Πρός ἐπικύρωσιν τῶν ἀναφεροµένων ὑπό τῶν ἁγίων πατέρων εἰς τό βιβλίον τοῦτο (Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου κ.λπ.) ἐπισυνάπτω στό τέλος τοῦ ἐπιλόγου καί δύο ἄλλα κείµενα α) τοῦ κ. Σηµάτη θεολόγου καί β) τοῦ καθηγητοῦ τῆς σχολῆς καλῶν τεχνῶν τοῦ πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης καί τέως καθηγητοῦ τῆς Ἀθωνιάδος σχολῆς κ. Ἰωάννου Βράνου. Στήν συνέχεια τοποθετοῦνται οἱ ὀρθόδοξες καί οἱ κακόδοξες αἱρετικές εἰκόνες. 

Εἰσαγωγή
Εἰς τήν µελέτην τοῦ βιβλίου τούτου περιέχεται ἡ ὀρθόδοξος ἀλήθεια καί καταδεικνύεται καὶ πολεµεῖται ἡ πλάνη καί ἡ αἵρεσης. Πρόκειται περί ζωῆς ἤ πνευµατικοῦ θανάτου. Μόνον µέ προσευχή καί προσοχή νά διαβασθεῖ. Ἡ περιφρόνησης εἰς τά γραφόµενα εἶναι βλασφηµία εἰς τό Ἅγιον Πνεῦµα καί εἰς τούς Ἁγίους Θεοφόρους Πατέρας τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου (360 τόν ἀριθµόν), εἰς τοὺς Ἁγίους Ἰωάννην ∆αµασκηνόν, Κύριλλον Ἀλεξανδρείας, Ἰουστῖνον τόν Φιλόσοφον καί µάρτυρα ἀποστολικόν πατέρα, Κύριλλον Ἱεροσολύµων, Νικόδηµον Ἁγιορείτην, Νεκτάριον Αἰγίνης τόν θαυµατουργόν, Ταράσιον τόν προεδρεύοντα εἰς τήν Ἁγίαν Σύνοδον, Γερµανοῦ, Νικηφόρου, Μεθοδίου Πατριαρχῶν Κων/λεως. Ἡ ἄγνοια καί ἡ ἀδιαφορία µέ τήν ἀµάθεια, ἔχουν ἐπιφέρει, ὡς λέγουν οἱ ἅγιοι πατέρες, τήν ἀκραία παραφροσύνη-τρέλα, τήν ἀσέβεια καί ἁµαρτία εἰς τόν λαό τοῦ Θεοῦ, περί τῶν εἰκόνων τῶν αἱρετικῶν τῶν ἀπό Φραγκολατίνους διασκορπιζόµενες εἰς ὅλον τόν κόσµον. ∆ιά τοῦτο ἡ Ἁγία 7η Οἰκουµενική Σύνοδος εἰς τούς ἀντιδρώντας καί ἐµµένοντας εἰς τήν πλάνην τοποθετεῖ τό αἰώνιο ἀνάθεµα. Γράφοντας εἰς τόν «Ὅρον πίστεως» τῆς 7ης πράξεως µόνον «τοῖς τε εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ, τῆς 

Παναγίας, Ἁγίων Ἀγγέλων καί Ὁσίων ἀνδρῶν…» ἐπιτρέπεται ὁ εἰκονισµός καί καταλήγει: «καί εἴ τις µή οὕτως ἔχει, ἀλλ’ ἀµφισβητεῖ καί νοσεῖ περί τήν τῶν σεπτῶν εἰκόνων προσκύνησιν, τοῦτον ἀναθεµατίζει ἡ Ἁγία Οἰκουµενική Σύνοδος … καί τό ἀνάθεµα οὐδέν ἕτερον ἐστίν ἤ χωρισµός ἀπό τοῦ Θεοῦ… οἱ µή πειθόµενοι εἰς κέντρα λακτίζουν». ∆ηλαδή µόνον αὐτές οἱ εἰκόνες πού ὁρίζει ὁ «Ὅρος πίστεως» εἰκονίζονται, τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, Ἀγγέλων καί Ὁσίων καί οὐχί τοῦ Ἀνάρχου Πατρός ὡς ἀσωµάτου, ἀΰλου, πνεύµατος, ἀοράτου καί ἀψηλαφήτου· µόνον τοῦ Χριστοῦ τοῦ λαβῶντος σάρκα ἀνθρωπίνην διά τήν ἡµῶν σωτηρίαν. Ἀµήν. Μετά ἀπό ὅσα διαβάσατε ἕως ἐδῶ, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, καί ἐν συνεχείᾳ θά δεῖτε µέχρι τέλους τοῦ µικροῦ αὐτοῦ, ἀλλά πατερικοῦ βιβλίου, γιά ὅσους ἀµφιβάλλουν, ἀντιδροῦν καί ἀπιστοῦν, βρίσκουν θέσιν τά ἐπιτιµητικά θεία λόγια του Χριστοῦ µας, πού εἶπε εἰς τούς δύο ἀποστόλους βαδίζοντες πρός τούς Ἐµµαούς καί ἀπιστοῦντες διά τήν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ: «Ὦ ἀνόητοι καί βραδεῖς τῇ καρδίᾳ τοῦ πιστεύειν ἐπί πᾶσιν οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται, οὐχί ταῦτα ἔδει παθεῖν τόν Χριστόν καί εἰσελθεῖν εἷς τήν δόξαν αὐτοῦ;» (Λουκ. 24, 25)· καί τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Ὦ ἀνόητοι Γαλᾶται, τίς ὑµᾶς ἐβάσκανε (ἐµάτιασε) τῇ ἀληθείᾳ µή πείθεσθαι, οἷς κατ’ ὀφθαλµούς Ἰησοῦς Χριστός προεγράφει ἐν ὑµῖν ἐσταυρωµένος; (Γαλ. 3, 1). Γι’ αὐτό ὅσοι δέν πιστεύουν διαβάζοντας τό βιβλίο τοῦτο, καί δέν πείθονται στούς Ἁγίους Πατέρες ἔχουν µεγάλη εὐθύνη καί διακινδυνεύουν τήν σωτηρία τους, διότι µέ πάθος προσκυνοῦν αἱρετικές παπικές εἰκόνες, καταδικασµένες ἀπό τήν ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικήν σύνοδο καί πληθώρα ἁγίων θεοφόρων πατέρων, ἀλλά καί τούς ὑποδεικνύοντας αὐτούς ἀπό ἀγάπη χριστιανική νά µήν προσκυνοῦν αὐτάς, νά ἀποκαλοῦν «εἰκονοµάχους», ἐνῶ αὐτοί µετατρέπονται εἰς ἁγιοµάχους, ἀντιβιβλικούς, ἀντιευαγγελικούς καί ἀντιπατερικούς. Εἴθε ἡ Παναγία καί Ὁµοούσιος Τριάς Πατήρ, Υἱός καί Ἅγιον πνεῦµα νά τούς φωτίση ἵνα µή ἀπολεσθοῦν. ∆ιότι «ἡ ἀσέβεια καί ἁµαρτία» τί ἄλλο εἶναι; Κόλασις. Μή γένοιτο. 

ΠΙΝΑΞ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
Κεφάλαιον Α΄. Τί λέγει τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον γιά τόν Ἄναρχο Πατέρα Θεόν, ἡ ἁγία Ἀποκάλυψις ἀποστόλου Ἰωάννου καί οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι; Ἡ πρός Α΄Τιµόθεον ἐπιστολή (στ΄ 15,16). Κεφάλαιον Β΄. Τί λέγουν τά Πρακτικά τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου (8 Πράξεις) καί ἡ προσφώνησις τοῦ Ἁγίου Ταρασίου Πατριάρχου Κων/πόλεως µετά τήν λῆξιν τῶν συνάξεων καί τῶν ὑπογραφῶν τῶν ἁγίων Πατέρων, πρός τούς εὐσεβεστάτους Βασιλεῖς, ὡς εὐχαριστία γιά τήν συµφωνία τῶν ὑπέρ ἁγίων εἰκόνων καί τῶν ἀναθεµάτων τῶν εἰκονοµάχων καί αὐτῶν πού δέν πιστεύουν τόν ὅρον ἀνάθεµα. Κεφάλαιον Γ΄. α) Τί λέγουν οἱ Ἱεροµάρτυρες καί Ὁσιοµάρτυρες ἐπί εἰκονοµαχίας, ποίας εἰκόνας προσκυνοῦσαν καί ἐζωγράφιζαν καί δι΄ αὐτές ἐµαρτυροῦσαν; β) Τί λέγουν οἱ ὑµνογράφοι ὅλων τῶν Ἱ. ἀκολουθιῶν τῶν Ἱεροµαρτύρων καί Ὁσιοµαρτύρων κ.λ.π. ποῖες εἰκόνες νά προσκυνοῦµεν; (Τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων ἀνδρῶν καί γυναικῶν). γ) Τί λέγουν οἱ ἀκολουθίες τῶν ∆εσποτικῶν καί Θεοµητορικῶν ἑορτῶν; 

Κεφάλαιον ∆΄. Τί λέγει ἡ ἀκολουθία τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου; (11 Ὀκτωβρίου). Τί λέγει ἀκολουθία τῆς Α΄Κυριακῆς τῶν νηστειῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς λιτανεύσεως τῶν ἁγίων εἰκόνων; Ἀναστήλωσις. Οὔτε λέξις ὅτι ζωγραφίζεται ὁ Ἄναρχος Πατέρας. Οἱ ἅγιοι ὑµνογράφοι συνέθεσαν τά Ἀπολυτίκια, Κοντάκια, Μεγαλυνάρια καί ἱερές ἀκολουθίες βάσει τοῦ Ὅρου Πίστεως τῆς 7ης πράξεως τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου καί µάλιστα τοῦ προέδρου τῆς Ἁγίας αὐτῆς Συνόδου Ἁγίου Ταρασίου, Ἀπολυτίκιο, Κοντάκιο, καί Μεγαλυνάριο, ὡς Οἰκουµενικός πρόεδρος τά λέγει ὅλα. ∆ιδάσκει ἀπό Συνόδου ποιές εἰκόνες νά ζωγραφίζονται εἰς ὅλην τήν Οἰκουµένην. Κεφάλαιον Ε’. Τό Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Πρωτοµάρτυρος Στεφάνου. Κεφάλαιον ΣΤ΄. Προτυπώσεις, ἀπεικονίσεις, προεικονίσεις. Κεφάλαιον Ζ΄. Περί τοῦ Προφήτου ∆ανιήλ, ὅτι εἶδε τόν Υἱόν καί ὄχι τόν Πατέρα. Κεφάλαιον Σινᾶ. Η΄. Περί τοῦ ποῖος ἔδωσε τόν Νόµον στόν Μωϋσῆ στό

Κεφάλαιον Θ΄. Ὁ Παλαιός τῶν ἡµερῶν εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός. Κεφάλαιον Ι΄. Τί λέγουν διάφοροι ἅγιοι πατέρες γιά τήν Φιλοξενία τοῦ Ἀβραάµ, γιά τόν Ἄναρχο Πατέρα κ.λ.π.

Κεφάλαιον ΙΑ΄. Τί λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός, πού ἔζησε ἐπί εἰκονοµαχίας (ὁ Μέγας ∆ογµατολόγος). Κεφάλαιον ΙΒ΄. Τί λέγει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος εἰς τά δύο βιβλία του: α) «Αἱ Οἰκουµενικαί Συνόδοι» β) «Ἱερά Κατήχησις». Κεφάλαιον ΙΓ΄. Ἀπό τό βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Χρυσοστόµου Σταµούλη. Κεφάλαιον Ι∆΄. Τί λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδηµος εἰς τό Ἑορτοδρόµιον, ἑρµηνεύοντας τροπάρια καί Καταβασίες. Κεφάλαιον ΙΕ΄. Ἐπισκόπου Κηρύκου. Ἡ διδασκαλία – δόγµα περί τῶν Ἁγ. Εἰκόνων. Ὑπό τό φῶς τῆς Ἁγίας Ζ’ Οἰκουµενικῆς συνόδου. Κεφάλαιον ΙΣΤ΄. δεξιῶν τοῦ Πατρός». Περί τοῦ «κατ’ εἰκόνα καί ὁµοίωσιν» καί τοῦ «ἐκ

Κεφάλαιον ΙΖ΄. Θεωρία Ἁγιογραφίας (Μοναχοῦ Ἰωάννου Βράνου, καθηγητοῦ πανεπιστηµίου Καλῶν Τεχνῶν) Κεφάλαιον ΙΗ’. Τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου καί µάρτυρος. 

Κεφάλαιον ΙΘ’. Τοῦ πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης Επίλογος

κ.

∆ηµητρίου

Τσελεγγίδη,

καθηγητοῦ

Κεφάλαιον Κ’. Ὀρθόδοξες καί κακόδοξες αἱρετικές εἰκόνες.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ἁγία 7η Οἰκουµενικὴ Σύνοδος ὅπου ἐπολέµησε καὶ κατίσχυνε καὶ διέλυσε καὶ ἀνεθεµάτισε τοὺς εἰκονοµάχους, ἔδωσε πλέον τέλος στὴν µανία τους καὶ στὴν ἀσέβεια. Εἶναι ἡ πλέον αὐθεντικὴ µὲ τοὺς 360 Ἁγίους Θεοφόρους Πατέρας ὅπου συνεκροτήθη δὶς εἰς τὴν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας µὲ προεξάρχοντα (πρόεδρον) τὸν Μέγα (καὶ Ἁγιώτατον) Πατριάρχην (Θεοφόρον) Ταράσιον. Ἔχουν πλέον λέγω, κῦρος καὶ ἀξιοπιστίαν οἱ 8 πράξεις τῶν πρακτικῶν τῆς Ἁγίας Συνόδου, περὶ ποίων εἰκόνων νὰ ζωγραφίζονται καὶ προσκυνοῦνται ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους Χριστιανούς, θέτοντες στὴν 7ην Πρᾶξιν τὸν ὅρον Πίστεως. Εἰς ὅλες τὶς 7 πράξεις συνεχῶς ἐπαναλαµβάνεται σχεδὸν ὁ ὅρος Πίστεως, καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι πατέρες τῆς ἱερᾶς Συνόδου συµφώνως ὁµιλοῦν ἐν ἑνὶ πνεύµατι καὶ µιᾷ καρδίᾳ ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ Θεὸς δὲν ζωγραφίζεται, ἀλλὰ µόνον ὁ

Ἡ 

ἐνανθρωπίσας Χριστός, ἡ Παναγία του Μητέρα Θεοτόκος, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ὡς ἐνεφανίσθησαν εἰς ἁγίους καὶ ἐναρέτους ἀνθρώπους, οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι οἱ ἔχοντες σάρκα. Ἀναφέρω ὀλίγους ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας· ἄλλοι παρόντες καὶ ἄλλοι δι΄ἐπιστολῆς των πρὸς τὴν Σύνοδον συνεφώνουν. 1. Ἅγιος Ταράσιος, Ἅγιος Γερµανός, Ἅγιος Νικηφόρος Πατριάρχαι Κων/πόλεως, Ἅγιος Θεόδωρος Πατριάρχης Ἱεροσολύµων, Ἅγιος Γρηγόριος Πάπας Ρώµης, Ἅγιος Σίλβεστρος Πάπας Ρώµης, Ἅγιος Ἀνδριανὸς Πάπας Ρώµης, Ἅγιος Συµεὼν ὁ Στυλίτης κλπ. Ἅγιοι Πατέρες. Ποῖος λοιπὸν Ἁγιογράφος ἢ ἐκδότης βιβλίων µπορεῖ νὰ µὴν πιστεύσῃ σὲ µιὰ τέτοια Ἁγία Σύνοδο µὲ τόσους Θεοφόρους Πατέρας; Ὅλοι µας οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πιστεύοµεν ὅτι εἰς κάθε Ἁγία Οἰκουµενικὴ καὶ τοπικὴ Σύνοδο ἐκεῖνο ὅπου τὸ Ἅγιον Πνεῦµα ὑπαγόρευε αὐτὰ ἔγραφαν, ἐπίστευαν καὶ ὡµολόγουν ἐξ΄οὗ καὶ Θεοφόροι Πατέρες. Ἐπὶ εἰκονοµαχίας, ὡς εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τὸ συναξάρι ὅτι ἔζησε καὶ ὁ Μέγας δογµατολόγος τῆς ἐκκλησίας µας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός. Ὁ Ἅγιος αὐτός, ὁ δεινὸς Θεολόγος (καὶ χρυσορρόας), ἐπολέµησε µὲ τοὺς σοφοὺς λόγους του, τοὺς εἰκονοµάχους ὥστε οἱ κακοῦργοι νὰ τοῦ κόψουν τὸ δεξιό του χέρι πού ἔγραφε κατ΄ αὐτῶν (ἀποδεικνύων τὴν ἀθεοφοβία τους), τὴν ἀσέβεια καὶ τὴν παραφροσύνη τῶν βλασφηµούντων τὰς ἁγίας εἰκόνας καὶ καταστρέφοντας αὐτάς. Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ θαυµατουργικῶς τοῦ ἔβαλε τὸ χέρι του πάλι στὴ θέση του, ἐξ΄οὗ καὶ ἡ ἁγία εἰκόνα ἡ Τριχεροῦσα. Ὁ Μέγας λοιπὸν αὐτὸς Ἅγιος διδάσκει, ποῖες εἰκόνες πρέπει νὰ προσκυνοῦν οἱ Χριστιανοί, ἡ δὲ ἁγία 7η Οἰκουµενικὴ Σύνοδος υἱοθέτησε ὅλα του τὰ βιβλία. Λέγει λοιπὸν ὁ ἅγιος Ἰωάννης «ὅταν ὁ ἀόρατος λαµβάνει δούλου µορφή ..... καὶ ἀποκτᾶ σῶµα καὶ σάρκα, τότε µπορεῖς νὰ ζωγραφίσῃς τὴν εἰκόνα του». «Ἂν προσπαθούσαµε νὰ κατασκευάσουµε εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, θὰ ἦταν πράγµατι ἁµαρτία. Ἂν κάποιος τολµήση νὰ φτιάξῃ εἰκόνα τῆς ἄϋλης, ἀσώµατης, ἀόρατης καὶ ἀσχηµάτιστης Θεότητας (δηλαδὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος), τὴν ἀπορρίπτουµε σὰν ψευδὴ καὶ νόθο»· «ποῖος µπορεῖ νὰ κατασκευάσῃ ὁµοίωµα τοῦ ἀοράτου, ἀσωµάτου, ἀπεριγράπτου καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ; Εἶναι ἀκραία παραφροσύνη καὶ ἀσέβεια νὰ δίδῃ κανεὶς σχῆµα στὸ Θεῖο»· ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἀναφέρει τὶς λέξεις «παραφροσύνη (δηλαδὴ τρέλα), ἀσέβεια καὶ ἁµαρτία». (Οὐδεὶς Ἅγιος Πατὴρ, ὄχι µόνον τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου, εἶπε ὅτι ζωγραφίζεται ὁ Πατὴρ ἀλλὰ καὶ καµία ἄλλη Σύνοδος ἀπὸ τὰς 6 Οἰκουµενικὰς εἶπε κάτι τέτοιο πράγµα. Ὅσοι ὅµως Ἁγιογράφοι παραβαίνουν εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοίᾳ τοὺς ἀνωτέρω ὅρους, περιπίπτουν εἰς τὴν αἵρεσιν τῶν Ἀνθρωποµορφιτῶν ὅπου ἀνεφάνη τὸ ἔτος 338 µ.Χ. καὶ κατεδικάσθη ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας. (Ἰδὲ βιβλίον Ἁγίου Νεκταρίου, «Ἡ Ἱερὰ Κατήχησις» σελ. 57). Γράφει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: Πόθεν ἔπλασεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον; Ἡ ἁγία γραφὴ λέγει, ὅτι ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γέν. β΄ 7). «Ποῦ ἀναφέρεται τὸ κατ’ εἰκόνα, καθ’ ὅ ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος εἰς τό σῶµα ἤ εἰς ψυχήν;». Εἰς τὴν ψυχήν(*)· διότι ὁ Θεός ἐστιν ἀσώµατος καὶ ἀπερίγραπτος. Ἡ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ἐνετυπώθη εἰς τὴν φύσιν αὐτῆς τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος ὅµοιος τῷ Θεῷ κατὰ τὸ νοερὸν καὶ αὐτεξούσιον. Σηµαίνει δὲ τὸ µὲν νοερὸν τὰς ἰδιότητας τῆς ψυχῆς γενοµένας 

σχετικὰς κατὰ τὰς τοῦ Θεοῦ ἰδιότητας, τὸ δὲ αὐτεξούσιον τὸ δυνατὸν τῇ ἀρετῇ ὁµοιωθῆναι τῷ Θεῷ· ἤτοι, ὡς ὁ Θεὸς ἐστι πνεῦµα λογικόν, οὕτως ἐπροίκισε καὶ τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ πνευµατικοῦ λόγου, σχετικοῦ ὅµως καὶ πεπερασµένου».
(*) Ὑποσηµ: «Ὄχι εἰς τὸ σῶµα, καθὼς ψευδῶς ἐπίστευον οἱ ἀνθρωποµορφῖται, οἱ ὁποῖοι καὶ Αὐδιανοὶ κατ΄ ἀρχὰς ἐκαλοῦντο ἀπὸ τοῦ αἱρεσιάρχου Αὐδίου, Σύρου τὸ γένος· ”οὗτος (καθὼς λέγει ὁ Θεοδώρητος, εἰς Ἐκκλ. ἱστορ.) ἀνθρωπόµορφον ἔφησε τὸν Θεὸν καὶ τὰ τοῦ σώµατος αὐτῷ περιτέθεικε µόρια, τὰ συγκαταβαττικῶς παρὰ τῆς Θείας εἰρηµένα Γραφῆς ἀνοήτως νενοηκώς“. Ἡ αἵρεσις αὕτη ἀνεφύη κατὰ τὸ 338 ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ· ἔλαβε δὲ τὸ ὄνοµα τῶν ἀνθρωποµορφιτῶν ἢ ἀνθρωποµορφιανῶν κατὰ τὸ 370».

Εἰς τὴν ἀκολουθία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας Α΄ Νηστειῶν (Γ΄ Τόµου Θεοτόκη, σελ. 333) βλέπουµε τὸν πολὺ αὐτὸν Ἱεράρχη νὰ λέγει: ”Λαµπρὰ πανήγυρις σήµερον, ὦ ἀδελφοί, καὶ ἔνδοξος καὶ σεβάσµιος ἡµέρα σήµερον εὐφραίνονται πάντες οἱ ὀρθόδοξοι, βλέποντες ἀναστηλωµένην τὴν Θεανδρικὴν εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς Παναγίας αὐτοῦ µητρός, καὶ πάντων τῶν ἁγίων. Ἐξ ἀποστολικῆς βεβαίως παραδόσεως ἐστόλιζον οἱ Χριστιανοὶ τὰς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ διὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων. (Οὐδεὶς λόγος περὶ τῆς ἀνυπάρκτου εἰκόνος τοῦ Ἀνάρχου Πατρός· τέτοια ἡµέρα, ἂν ὑπῆρχε εἰκόνα Του δὲν θὰ τὴν βαστοῦσαν οἱ Χριστιανοὶ στὴν Λιτάνευσιν; Τὴν ξέχασαν; ∆ὲν ὑπῆρχε;). Ὁ Θεοτόκης ὁµιλεῖ σύµφωνα µὲ τὸν ὅρον πίστεως τῆς 7ης πράξεως τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου «ὅτι µόνον τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων ζωγραφίζουµε». Τόσον εἰς τὴν ἀκολουθίαν τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅσον καὶ στὴν ἀκολουθίαν τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου (11 Ὀκτωβρίου), οὔτε ἕνα τροπάριον ἀναφέρει περὶ εἰκόνος τοῦ Ἀνάρχου Πατρὸς καὶ ἀσπροµάλλη. Ὅλα τὰ τροπάρια καὶ τῶν δύο ἀκολουθιῶν βάσει τοῦ ὅρου συνέταξαν οἱ ἅγιοι ὑµνογράφοι τὰ θαυµαστὰ αὐτὰ τροπάρια. (Τέλεια ἁρµονία). Ὅσοι ἁγιογράφοι καὶ ἐκδότες βιβλίων ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ζωγραφίζεται ἐπλανήθησαν, ὡς ἔχοµε γράψει, ἄλλοι ἐν γνώσει καὶ ἄλλοι ἐν ἀγνοίᾳ, καὶ δὴ ἀπὸ τὴν µοναχὴ Μαγδαληνή. Ἔπρεπε νὰ προσέξουν: 1) Τί λέγει τὸ Θεῖον καὶ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός. (Ἔχοµεν εἰδικὸ κεφάλαιο τὸ Α΄Κεφ.). 2) Οἱ παλαιοὶ ἁγιογράφοι ἐκτὸς τῶν Γραφικῶν Ρητῶν (Εὐαγγέλιον) ἔπρεπε νὰ µελετήσουν τὰ πρακτικὰ τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου τῶν 8 πράξεων καὶ δὴ τῆς 7ης πράξεως καὶ τότε νὰ ζωγραφίζουν (Κεφ.Β΄). 3) Οἱ µετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κων/πόλεως ἔπρεπε νὰ εἶναι πολὺ προσεκτικοί, διότι οἱ παπικοὶ ἁλώνιζαν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ νησιὰ µὰ καὶ ὅλα τὰ χριστιανικὰ κράτη, σπέρνοντες παπικὲς βλάσφηµες εἰκόνες, ὅπως καὶ τὸν Ἄναρχο Πατέρα, γέρο Ἀσπροµάλλη, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ στὴν ἀγκαλιά του, καὶ ἀπὸ τὴν γαστέρα τοῦ Χριστοῦ νὰ πετιέται τὸ περιστέρι. ∆ηλαδὴ τελεία ἀναπαράστασις τῆς αἱρέσεως τοῦ Φιλιόκβε. Ἀντιβιβλικὸ καὶ ἀντίθετο τοῦ Συµβόλου τῆς Πίστεώς µας. (Πιστεύω), (Κεφ. Ιγ΄ τῆς παρούσης ἐργασίας). 4) Ἐπὶ Ἁγίου Νικοδήµου πολλοὶ ἀπὸ τότε καὶ ἕως σήµερον πλανῶνται ἀπὸ τὶς ὑποσηµειώσεις εἰς τὸν πρόλογον τῆς 7ης Ἁγίας Συνόδου, ὅτι ὁ Προφήτης ∆ανιὴλ εἶδε τὸν Ἄναρχον Πατέρα. Πλάνη οἰκτρά. Ἐνοθεύθησαν οἱ ὑποσηµειώσεις ὑπὸ τῶν ἐκδοτῶν Παπικῶν καὶ φιλοπαπικῶν στὴν Βενετία. Ἦταν ἀδύνατον ὁ πολυγραφότατος καὶ σοφὸς Ἅγιος Νικόδηµος νὰ ἀγνοοῦσε 

τὴν ἀκολουθία τοῦ Προφήτη ∆ανιὴλ καὶ τῶν τριῶν παίδων 17 καὶ 18 ∆εκεµβρίου, ὅτι περὶ τοῦ Υἱοῦ λέγει ὅτι εἶδε. Ἐπίσης τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Φιλοσόφου, τὶ λέγει εἰς τὸν διάλογον µὲ τὸν Ἑβραῖο Τρύφωνα, ὅτι ὁ Προφήτης ∆ανιὴλ ὡς Υἱὸν ἀνθρώπου ἔβλεπε τὸν Χριστὸν ἐρχόµενον καὶ ὄχι τὸν Ἄναρχο Πατέρα. Ἐπίσης τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν ∆αµασκηνόν. (Αὐτὰ εἶναι διάφορα κεφάλαια τῆς ἐργασίας ταύτης). Κεφ. Θ΄. 5) Ὅλοι, παλαιοὶ καὶ νέοι ἁγιογράφοι, δὲν ἐπρόσεξαν τοὺς βίους τῶν ἱεροµαρτύρων καὶ ὁσιοµαρτύρων ἐπὶ εἰκονοµαχίας, ποίας εἰκόνας ἐβασανίζοντο καὶ ποίας εἰκόνας ὡµολόγουν ὅτι πρέπει νὰ προσκυνοῦσαν καὶ ἐζωγράφιζαν. (Κεφ. Γ΄. τῆς παρούσης ἐργασίας). 6) Ἀπὸ τὴν Ἁγίαν 7ην Σύνοδον καὶ ἕως σήµερον ἐπιπολαίως ἐδιάβαζαν καὶ διαβάζουν τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τῶν ὡς ἄνω Ἁγίων µὴ προσέχοντες εἰς τὰ τροπάρια πού οἱ ἱεροὶ ὑµνογράφοι, ὅλοι µὰ ὅλοι βάσει τοῦ ὅρου πίστεως τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου, ἐτόνισαν καὶ συνέθεσαν τὰ τροπάρια καὶ ἀπολυτίκια, κοντάκια καὶ µεγαλυνάρια σύµφωνα µὲ τὸν µαρτυρικὸν βίον τοῦ κάθε Ἁγίου καὶ τῆς ὁµολογίας του. (Εἰς εἰδικὸ Κεφάλαιο τῆς παρούσης ἐργασίας θὰ διαβάσετε Κεφ. Γ΄α,β,γ). 7) ∆ὲν ἐµελέτησαν τὰ βιβλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ ∆αµασκηνοῦ, σποραδικῶς περὶ τὶς 16 φορὲς διαµαρτύρεται λέγοντας ὅτι δὲν ζωγραφίζεται ὁ Ἄναρχος Πατήρ, ὡς ἔχοµε γράψει. (Κεφ. Ιδ΄). 8) Ὅτι οἱ σηµερινοὶ ἁγιογράφοι καὶ οἱ συγγράψαντες βιβλία ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ζωγραφίζεται, ἀψήφησαν καὶ κατεφρόνησαν τὰ δύο βιβλία τοῦ Θεοφόρου πατρὸς Ἁγίου Νεκταρίου α) ”Αἱ Οἰκουµενικαὶ Σύνοδοι“ β) Ἱερὰ Ὀρθόδοξος κατήχησις“ ὅπου λύει τελείως τὸ θέµα τῆς ἀπεικονίσεως τοῦ Ἀνάρχου Πατρός, τὶς ἐνοράσεις τὶς ἀπεικονίσεις κ.λ.π. βάσει τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν πρακτικῶν τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου καὶ Ἁγίων πατέρων ∆αµασκηνοῦ, Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύµων κ.λ.π. Ἁγίων.

Ἀπαγορευµένες Ἀπεικονίσεις /53
«Ἐπὶ δὲ τοὺς µύθους ἐκτραπήσονται»
Ἡ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ διατηρεῖ χωρὶς σύγχυση τὴν ἀποκαλυµµένη ἀλήθεια ὅτι «Πνεῦµα ὁ Θεός». Ἀλλὰ ποιὰ ἀποκάλυψη διατηρεῖται ἀπὸ τὴ λεγόµενη «εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος» καὶ τὴν καταπάτηση τῆς ὀρθόδοξης ἀλήθειας; Ἴσως οἱ ὀρθόδοξοι ποιµαίνοντες καὶ ποιµαινόµενοι, ποὺ γνωρίζουµε τὴ σωστὴ ὀρθόδοξη διδασκαλία, διστάζουµε µπροστὰ στὶς δυσκολίες ποὺ σηµαίνει ἡ µαρτυρία τῆς ἀλήθειας. Ἴσως νὰ ἡσυχάζουµε τὴ συνείδησή µας µὲ τὸ λογισµὸ πὼς εἶναι καλύτερα νὰ µὴν ταράζουµε τὰ νερά, καὶ νὰ διατηροῦµε µιὰ ψευδαίσθηση ἑνότητας καὶ εἰρήνης. Μήπως ὅµως δὲν εἶναι ὅλα αὐτὰ µιὰ προετοιµασία γιὰ τὸν ἐρχοµὸ τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἤδη βρισκόµαστε στὴν ἐποχὴ τῆς ἀποστασίας (Β΄Θεσ. β΄ 3). Τὸ πνεῦµα τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν ἦταν ποὺ γέννησε τὸν παπισµὸ µὲ ὅλες τὶς αἱρέσεις του γιὰ νὰ σκορπίσῃ τὸ ποίµνιο τοῦ Χριστοῦ; Γιατὶ λοιπὸν παραδεχόµαστε τὶς παπικὲς εἰκόνες ποὺ ἀντικατοπτρίζουν µὲ ἀκρίβεια τὶς παπικὲς αἱρέσεις; Στὴν ἐποχή µας τὸ πνεῦµα τοῦ Ἀντιχρίστου ἔχει συµφιλιώσει ἐπίσηµα ὅλους τοὺς πιστεύοντες καὶ µὴ πιστεύοντες, στὴν πανθρησκεία τοῦ 

οἰκουµενισµοῦ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ «γνήσιοι» ὀρθόδοξοι ὑποστηρικτὲς τῆς εἰκόνας τῆς Ἁγίας Τριάδος ποὺ ἐπιµένουν στὴν πλάνη αὐτὴ παρόλη τὴν καταδίκη τῆς Ἐκκλησίας, ἐπίσης ἐνεργοῦν ἀντίθετα στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καὶ οἱ δυὸ µεριές, ἐν γνώσει ἢ ἐν ἀγνοία, ἐξίσου ὑπηρετοῦν τὸ πνεῦµα τοῦ Ἀντιχρίστου. Τὸ νὰ ἐπιτρέπουµε τὸ σµίξιµο ὁποιασδήποτε κακοδοξίας µὲ τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι οἰκουµενισµός. Εἶναι διαστρέβλωση τῆς πίστης µας καὶ καταστροφικὸ γιὰ τὴ ψυχὴ καὶ γιὰ τὴν ὁµολογία τῆς ἀλήθειας ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ὀφείλει νὰ εἶναι σὲ ὅλα ὀρθόδοξος. Καὶ ἡ «ὀρθόδοξη ὁµολογία» δὲν περιορίζεται µόνο στὸ ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο καὶ στὴν καταδίκη τοῦ οἰκουµενισµοῦ τοῦ ∆ηµητρίου, τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἀθηναγόρα. Ἐξίσου καταδικασµένη ἀπὸ τοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ὁµολογία τῆς αἵρεσης τοῦ περιγραπτοῦ τῆς Θεότητας. Ἂν θέλουµε νὰ εἴµαστε συνεπεῖς πρέπει πρῶτα νὰ «ἐκβάλουµε τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλµοῦ» µας καὶ νὰ ἀποβάλλουµε αὐτὸ ποὺ καταδικάστηκε ἀπὸ τρεῖς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς µὴν ὑποτιµοῦν οἱ πνευµατικοὶ πατέρες καὶ ποιµένες τὸν ἀντίκτυπο ποὺ ἔχει αὐτὴ ἡ διεστραµµένη εἰκόνα στὰ πνευµατικὰ καὶ ψυχολογικὰ βάθη τῶν ψυχῶν µας, ὅπου ὑποθάλπει τὴν ἐγγενὴ τάση τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν εἰδωλολατρία. ∆ὲν ὑπάρχει ἀβλαβὴς χρήση αὐτῆς τῆς εἰκόνας. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος προειδοποιεῖ ὅτι στοὺς ἔσχατους καιρούς, ἀκόµα καὶ οἱ πιστοί «ἀπὸ µὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς µύθους ἐκτραπήσονται». (Β΄ Τιµ. δ΄ 4). Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ ρίξουµε µιὰ καθαρὴ καὶ τίµια µατιὰ στὴν πίστη µας, λαϊκοί, κληρικοὶ καὶ µοναχοί, καὶ ν΄ἀσπαστοῦµε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ σὰν τὴν µόνη δικιά Του εἰκόνα ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο. Κι ἂν ἔχουµε αὐτιὰ νὰ ἀκοῦµε ἂς διαπεράσουν τὴν καρδιά µας τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Χριστός µας στὸ Φίλιππο: “Τοσοῦτον χρόνον µεθ΄ ὑµῶν εἰµί, καὶ οὐκ ἔγνωκάς µε; Πῶς σὺ λέγεις, δεῖξον ἡµῖν τὸν πατέρα; οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρί καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐµοὶ ἐστί;” (Ἰω. ιδ΄ 9,10)». Ἔχοντες ἐµεῖς οἱ ὀρθόδοξοι τέτοιο πνευµατικὸ πλοῦτο χρονογραφίας τόσων ἁγίων ἱεροµονάχων καὶ µοναχῶν ὁµολογητῶν καὶ ὁδηγῶν, ποίας εἰκόνας νὰ προσκυνοῦµεν καὶ ἁγιογραφοῦµεν σύµφωνα µὲ τὸν ὅρο πίστεως τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου, καταφεύγοµε εἰς τὰς παπικὰς εἰκόνας. Γελοιοποιούµεθα ἀπὸ τοὺς παπικούς. Τοῦτο συµβαίνει γιατί: α) ∆ιαβάζουµε παπαγαλιστὶ καὶ ἐπὶ τροχάδην (ἢ τὶς παραλλείποµε) τὶς ἀκολουθίες τῶν ἁγίων. β) Ἐπειδὴ οἱ ἅγιοι ἑορτάζονται κατὰ διαστήµατα ὅλο τὸ ἔτος, δὲν δίνοµε προσοχὴ κατὰ βάθος στὴ ἔννοια τῶν τροπαρίων ἀφενός καί, δεύτερον, µία µία ἀκολουθία δὲν µᾶς προκαλεῖ τὸν φόβον καὶ τὴν εὐθύνην. γ) Ὅταν ὅµως, ὅπως ἐδῶ, συγκεντρωτικῶς διαβαστοῦν µᾶς γεµίζουν δέος, πίστην, εὐσέβεια, εὐθύνη, φόβον Θεοῦ καὶ ἀρχίζοµεν νὰ προβληµατιζόµεθα ποῦ βρισκόµαστε, καὶ ὅτι θὰ καταδικαστοῦµε ἀπὸ τὸν Θεὸν γιὰ τὴν ἀδιαφορία µας καὶ ἀπιστία µας. Οἱ ἅγιοι πατέρες ἔχυσαν τὸ αἷµα τους γιὰ νὰ ἀποδείξουν στοὺς εἰκονοµάχους ὅτι µόνον τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, ἁγίων Ἀγγέλων καὶ ἁγίων ἀνδρῶν νὰ ζωγραφοῦµεν καὶ προσκυνοῦµεν τιµητικῶς καὶ οὐχὶ λατρευτικῶς. Ὅλοι οἱ ἅγιοι ἱεροµάρτυρες καὶ ὁµολογητὲς καὶ οἱ θεόπνευστοι ὑµνογράφοι τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν, βάσει τοῦ ὅρου πίστεως 

ὡµολόγουν καὶ ἔγραφον, τῆς εἰκόνος Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, Ἀγγέλων καὶ ἁγίων ἀνδρῶν, ὡς προανέφερα.

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Α΄.
Τί λέγει τὸ Ἱ.Εὐαγγέλιον ἡ ἀποκάλυψις Ἀποστόλου Ἰωάννου καὶ οἱ Ἀπόστολοι περὶ τοῦ Ἀνάρχου Πατρὸς ὅτι οὐδεὶς εἶδεν ποτὲ αὐτόν.
”Πνεῦµα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας Αὐτὸν ἐν πνεύµατι καὶ ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν“ (Πρὸς Σαµαρείτιδα κεφ. ∆΄24 Ἰωάννου).
1.

”Οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἀκηκόατε πώποτε οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε“ (Ἰωάν. ε΄ 37).
2. 3. 4.

”Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε“ (Ἰωάν. α΄18).

”Οὐχ ὅτι τὸν Πατέρα τις ἑώρακε, εἰ µὴ ὁ ὤν παρὰ τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἑώρακε τὸν Πατέρα“ (Ἰωάν. στ΄ 46).
5.

”Οὔτε ἐµὲ οἴδατε οὔτε τὸν Πατέρα µου“ (Ἰωάν. η΄ 12). 

6. 7.

” Ὁ θεωρῶν ἐµὲ θεωρεῖ τὸν πεµψαντά µε“ (Ἰωαν. ιβ΄ 45). ”Εἰ ἐγνωκειτέ µε καὶ τὸν Πατέρα µου ἐγνώκειτε ἄν“ (Ἰωαν. ιδ΄ 7).

8. ”Ὁ µόνος ἔχων Ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὅν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων οὐδὲ ἰδεῖν δύναται“ (Α΄ Τιµοθ. στ΄ 16,17). 9.

”Ὁ Θεὸς φῶς ἐστὶ καὶ σκοτία ἐν αὐτῶν οὐκ ἐστιν οὐδεµία“ (Α΄ Ἰωάν. ”Θεὸν οὐδεὶς πώποτε τεθέαται“ (Α΄ Ἰωάν. δ΄ 12).

α΄ 5).
10. 11.

”Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἔτι, καὶ οὐ χρεία λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς“ (Ἀποκ. κβ΄ 5). προσωπόν µου οὐκ ὀφθήσεται σοι· οὐ γὰρ µὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ προσωπόν µου καὶ ζήσεται“ (Ὁ Κύριος πρός Μωϋσῆ, Ἐξόδ. λγ΄ 20).
12. ”Τὸ

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Β΄.
Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Α΄, Τόµος Γ΄, σελ. 229-230) «Ὡσαύτως καὶ τὰς σεπτὰς εἰκόνας τῆς τε οἰκονοµίας τοῦ κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὸ ἄνθρωπος γέγονε διὰ τὴν ἡµετέραν σωτηρίαν, καὶ τῆς ἀχράντου δεσποίνης ἡµῶν τῆς ἁγίας Θεοτόκου, τῶν τε θεοειδῶν ἀγγέλων, καὶ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, προφητῶν, µαρτύρων τε, καὶ πάντων τῶν ἁγίων, ἀσπάζοµαι καὶ περιπτύσσοµαι, καὶ τὴν κατὰ τιµὴν προσκύνησιν ἀπονέµω».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Β΄, Τόµος Γ΄, σελ. 244) 

«...ἀναστηλῶν ἐν αὐταῖς τὰς αὐτὰς σεβασµίας εἰκόνας, εἰς σέβας καὶ ἀνάµνησιν τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ πάντων τῶν ἁγίων».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
Πρᾶξις Β΄, Τόµος Γ΄) «...λέγοντες*· (*ἴσως λέγοντας) ζωγραφεῖ γὰρ ἡ πίστις τὸν ἐν µορφῇ τοῦ Θεοῦ ὑπάρχοντα Λόγον, ὡς καὶ ἡ τῆς ζωῆς ἡµῶν λύτρωσις προσηνέχθη τῷ Θεῷ, τὴν καθ΄ἡµᾶς ὁµοίωσιν ὑποδύς, καὶ γενόµενος ἄνθρωπος· Τῷ ἠγαπηµένῳ ἀδελφῷ Ταρασίῳ πατριάρχῃ, Ἀδριανὸς δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ» (σελ. 246). «...Ὡς ἂν οὖν τὸ τέλειον, καὶ ἐν ταῖς χρωµατουργίαις, ἐν ταῖς ἁπάντων ὄψεσιν ὑπογράφηται, τὸν τοῦ αἴροντος τὴν ἁµαρτίαν τοῦ κόσµου ἀµνοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡµῶν (Ἰωάν. 1) κατὰ τὸν ἀνθρώπινον χαρακτῆρα καὶ ἐν ταῖς εἰκόσιν ἀπὸ τοῦ νῦν ἀντὶ τοῦ παλαιοῦ ἀµνοῦ ἀναστηλοῦσθαι ὁρίζοµεν. Ὅθεν ἐπεὶ τὰς σεπτὰς εἰκόνας, τὸν τε κατὰ τὸν ἀνθρώπινον χαρακτῆρα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡµῶν, τοῦ καθ΄ἡµᾶς καὶ δι΄ἡµᾶς καὶ ὑπὲρ ἡµῶν σαρκωθέντος, καὶ τῆς ἁγίας ἀχράντου καὶ ἀληθῶς θεογεννήτορος» (σελ. 248).

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Β΄, Τόµος Γ΄, σελ. 249)

«Ἐπιστολὴ Ἁγίου Ἀδριανοῦ πάπα Ρώµης πρὸς Ταράσιον Ἁγιώτατον πατριάρχη Κων/λεως πρόεδρον τῆς Συνόδου.
Ἁρµόζει τὰς ἱερὰς καὶ σεπτὰς εἰκόνας τοῦ Κυρίου καὶ σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς ἁγίας αὐτοῦ γεννητρίας καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, καὶ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ πάντων τῶν ἁγίων προφητῶν τε καὶ µαρτύρων, ἅµα ὁµολογητῶν».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Β΄, Τόµος Γ΄, σελ. 250)

«Ἐπιστολὴ Ἁγίου Ἀδριανοῦ πάπα Ρώµης. Πρὸς τὸν Ἁγιώτατον πατριάρχην Ταράσιον πρόεδρον 7ης Συνόδου.
...οὕτως καὶ ὡµολογήσαµεν καὶ ὁµολογοῦµεν καὶ ὁµολογήσοµεν, καὶ στιχοῦµεν καὶ ἐµµένοµεν, καὶ βεβαιούµεθα τῇ τῶν ἀναγνωσθέντων γραµµάτων ἐµφάσει, τὰς εἰκονικὰς ἀναζωγραφήσεις ἀποδεχόµενοι κατὰ τὴν ἀρχαίαν τῶν ἁγίων πατέρων ἡµῶν παράδοσιν· καὶ ταύτας σχετικῷ πόθῳ προσκυνοῦµεν, ὡς εἰς ὄνοµα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀχράντου 

δεσποίνης ἡµῶν τῆς ἁγίας Θεοτόκου, τῶν τε ἁγίων ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν ἁγίων γεγονυῖας. Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε· πᾶσα ἡ ἱερὰ σύνοδος οὕτως δογµατίζει. Ἀδριανὸς ὁ ἁγιώτατος πάπας τῆς πρεσβυτέρας Ρώµης, καὶ Ταράσιος ὁ µακαριώτατος πατριάρχης τῆς βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ἕν φρονοῦντες καὶ ὁµολογοῦντες δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη κατεφίλησαν».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
Πρᾶξις Γ΄, Τόµος Γ΄, σελ. 266)

«Ἴσον συνοδικοῦ Θεοδώρου τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύµων (πολὺ Θαυµαστή).
Καὶ καλῶς ὁ ψαλµωδὸς ἐκελάδησε· θαυµαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. Καὶ αὖθις· τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυµάστωσεν ὁ κύριος πάντα τὰ θελήµατα αὐτοῦ ἐν αὐτοῖς. Σὺν τούτοις δὲ καὶ τὰς ἁγίας καὶ σεπτὰς εἰκόνας προσκυνοῦντες περιπτυσσόµεθα, τουτέστι τοῦ δι΄ ἡµᾶς ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου, κυρίου δὲ ἡµῶν καὶ σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ µορφὴν δούλου λαβόντος. Οὗ ἡ εἰκὼν καὶ τὸ ἐκτύπωµα οὐ τῆς θεότητος τῆς ἀδιασπάστως ἑνωθείσης τῇ ἀχράντῳ αὐτοῦ σαρκὶ φέρει τὸν χαρακτῆρα· ἀόρατος γὰρ καὶ ἀπερίγραπτος ἡ θεία φύσις, καὶ ἀσχηµάτιστος· θεὸν γὰρ οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε· αὐτὸς ὁ µονογενῆς ἐξηγήσατο· ἀλλὰ τῆς ἀνθρωπότητος αὐτοῦ χρωµατουργοῦντες τὴν εἰκόνα προσκυνοῦµεν. Ἐφάνη γὰρ Θεὸς ὤν καὶ ἀόρατος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ὡράθη τοῖς ἀνθρώποις συναναστραφείς, καὶ ἐκοπίασε, καὶ ἐπείνησε, καὶ ἐδίψησε, νόµῳ τῆς ἡµετέρας, ἥν ἠµπέσχετο φύσεως. Προσκυνοῦµεν Χριστοῦ τὴν εἰκόνα, τουτέστι τοῦ ὁραθέντος τοῖς ἀνθρώποις προσώπου, οὐ κεχωρισµένου τῆς ἀοράτου αὐτοῦ θεότητος ἄπαγε».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου.
(Πρᾶξις ∆΄, Τόµος Γ΄, σελ. 297)

«Ἐπιστολή Γερµανοῦ τοῦ µακαριωτάτου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως πρὸς Ἰωάννην ἐπίσκοπον Συνάδων.

γενοµένου

Οὐδὲ γὰρ τῆς ἀοράτου θεότητος εἰκόνα, ἢ ὁµοίωµα, ἢ σχῆµα, ἢ µορφήν τινα ἀποτυποῦµεν· ἣν οὐδὲ αὐτῶν τῶν ἁγίων ἀγγέλων αἱ ὑπερέχουσαι τάξεις οὔτε κατανοεῖν, οὔτε ἐξιχνιάσαι ὅλως ἰσχύουσιν. Ἀλλ΄ ἐπείπερ ὁ µονογενὴς υἱός, ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἀνακαλούµενος τὸ ἴδιον πλάσµα ἐκ τῆς τοῦ θανάτου κατακρίσεως, εὐδοκία τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ ἁγίου πνεύµατος, ἄνθρωπος γενέσθαι ἠξίωσε, παραπλησίως ἡµῖν µετασχὼν αἵµατος καὶ σαρκός, ὡς ὁ µέγας ἔφη ἀπόστολος (Ἑβρ. 4), κατὰ πάντα ὅµοιος ἡµῖν γενόµενος χωρὶς ἁµαρτίας, τοῦ ἀνθρωπείου αὐτοῦ χαρακτῆρος, καὶ τῆς κατὰ σάρκα αὐτοῦ ἀνθρωπίνης ἰδέας τὴν εἰκόνα τυποῦντες, καὶ οὐ τῆς ἀκαταλήπτου αὐτοῦ καὶ ἀθεάτου θεότητος. 

Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπε. Ὁ πατὴρ ἡµῶν ὁ ἅγιος Γερµανὸς συµφωνεῖ τοῖς πρὸ αὐτοῦ ἁγιωτάτοις πατράσιν. Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπεν· ἀληθῶς δέσποτα ἐν πᾶσι συµφωνεῖ».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις ∆΄ [Πάνυ θαυµαστή], Τόµος Γ΄, σελ. 306)

«Ἐπιστολὴ Β΄ Γερµανοῦ Ἀρχιεπ. Κων/πόλεως πρὸς Θωµᾶν ἐπίσκοπον Κλαυδουπόλεως.
Ἔτι γε µὴν ἀσπαζόµεθα καὶ τὸν τύπον τοῦ τιµίου καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ, καὶ τὰ ἅγια λείψανα τῶν ἁγίων, καὶ τὰς ἁγίας καὶ σεπτὰς εἰκόνας ἀποδεχόµεθα, καὶ ἀσπαζόµεθα, καὶ περιπτυσσόµεθα κατὰ τὴν ἀρχῆθεν παράδοσιν τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ καθολικῆς ἐκκλησίας, εἴτουν τῶν ἁγίων πατέρων ἡµῶν, τῶν ταύτας καὶ δεξαµένων καὶ κυρωσάντων εἶναι ἐν πάσαις ταῖς ἁγιωτάταις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ. Ταύτας δὲ τὰς τιµίας καὶ σεπτὰς εἰκόνας, καθὼς προείρηται, τιµῶµεν καὶ ἀσπαζόµεθα, καὶ τιµητικῶς προσκυνοῦµεν· τουτέστι τὴν τοῦ µεγάλου Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως εἰκόνα, καὶ τῆς ἀχράντου δεσποίνης ἡµῶν καὶ παναγίας Θεοτόκου, ἐξ ἧς αὐτὸς ηὐδόκησε σαρκωθῆναι καὶ σῶσαι, καὶ ἀπαλλάξαι ἡµᾶς πάσης δυσεβοῦς εἰδωλοµανίας. Τῶν τε ἁγίων καὶ ἀσωµάτων ἀγγέλων· ὡς ἄνθρωποι γὰρ τοῖς δικαίοις ἐνεφανίσθησαν. Ὁµοίως δὲ καὶ τῶν θείων καὶ πανευφήµων ἀποστόλων, τῶν θεηγόρων προφητῶν, καὶ ἀθλοφόρων µαρτύρων, καὶ ὁσίων ἀνδρῶν τὰς µορφὰς καὶ τὰ εἰκονίσµατα· ὡς διὰ τῆς αὐτῶν ἀναζωγραφήσεως εἰς ὑπόµνησιν καὶ µνήµην ἀνάγεσθαι δύνασθαι πρὸς τὸ πρωτότυπον».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Ε΄, Τόµος Γ΄, σελ. 314) «Τοῦ δὲ Θεοῦ εἰκόνας ποιοῦµεν, λέγω δὴ τοῦ κυρίου καὶ σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὼς ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη, τοῦτον γράφοντες, καὶ οὐχ ὡς νοεῖται φύσει Θεός. Ποία γὰρ ὁµοίωσις, ἢ ποῖον σχῆµα τοῦ ἀσωµάτου καὶ ἀσχηµατίστου λόγου τοῦ πατρός; Πνεῦµα γὰρ ὁ Θεός, ὡς γέγραπται, τουτέστιν ἡ τῆς ἁγίας καὶ ὁµοουσίου τριάδος φύσις. (Ἰωάν. 4.) Ἀλλ΄ ἐπεὶ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ καὶ υἱὸς καὶ πατρὸς κατελθὼν ὁ µονογενὴς αὐτοῦ καὶ Θεὸς λόγος ἐξ οὐρανῶν, ἐσαρκώθη διὰ τὴν ἡµῶν σωτηρίαν ἐκ πνεύµατος ἁγίου καὶ τῆς ἀχράντου παρθένου καὶ θεοτόκου Μαρίας, τὴν ἀνθρωπότητα αὐτοῦ γράφοµεν, οὐχὶ τὴν ἀσώµατον θεότητα. 

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Ε΄, Τόµος Γ΄, σελ. 315) «Τὴν δὲ τοῦ σωτῆρος εἰκόνα θεωροῦντες καὶ προσκυνοῦντες, πνευµατικοῖς ὀφθαλµοῖς καὶ καρδίας ὄµµασι Θεῷ τῷ τῶν ὅλων δεσπότῃ εὐχαριστοῦµεν, τῷ καταδεξαµένῳ ἐν µορφῇ δούλου τὸν ἄνθρωπον λαβεῖν, καὶ σῶσαι τὸν κόσµον, καὶ ὁµοιωθῆναι ἡµῖν χωρὶς πάσης ἁµαρτίας κατὰ πάντα».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Ε΄, Τόµος Γ΄, σελ. 321-323) «Ἀλλ΄ ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἠξίωσεν ἀτρέπτως γενέσθαι ἄνθρωπος, ποιοῦµεν αὐτοῦ τὴν εἰκόνα ὡς ἀνθρώπου, καί περ εἰδότες αὐτὸν φύσει Θεὸν ὄντα, οὐκ αὐτὴν οὖν Θεὸν τὴν εἰκόνα λέγοµεν, ἀλλὰ Θεὸν οἴδαµεν τὸν ἐν τῇ εἰκόνι γραφέντα, οὗ τὸ ὁµοίωµα ἔχει ἡ εἰκών· Ταράσιος ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης εἶπεν· ἤδη ἐκορέσθηµεν ἐκ τῶν πατρικῶν χρήσεων, καὶ ἐπέγνωµεν, ὅτι ἀρχαία παράδοσίς ἐστιν ἡ τῶν σεπτῶν εἰκόνων ἀναστήλωσις. Ἀκολουθοι οὖν ἐσµὲν ἁγίων πατέρων. Ἡ ἁγία σύνοδος εἶπε· ἀκόλουθοι καὶ σύµφωνοι».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις ΣΤ΄, Τόµος Γ΄, σΣελ. 336)

«Ἐπιφάνιος ∆ιάκονος ἀνέγνω.
Οἱ δὲ ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁµολογοῦσιν υἱὸν καὶ Χριστὸν καὶ κύριον, καὶ ἀναζωγραφοῦντες εἰκόνα καθὸ ὁ λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡµῖν, ἤγουν ἄνθρωπος τέλειος, λίαν ὀρθῶς ποιοῦσι. Περιεγράφη γὰρ ὁ Θεὸς Λόγος σαρκὶ εἰς ἡµᾶς ἐπιδηµήσας· (Ἰωαν. Ι.) οὐ µὴν δὲ τὴν θεότητα αὐτοῦ διενοήθη τις ἀναζωγραφῆσαι. Θεὸν γάρ, φησίν, οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε. Ἀπερίγραπτος γὰρ καὶ ἀόρατος καὶ ἀκατάληπτος, ἀλλὰ περιγραπτὸς κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐκ δύο γὰρ φύσεων ἴσµεν τὸν Χριστόν, καὶ ἐν δύο φύσεσιν ἀδιαιρέτως, ἤγουν θείᾳ καὶ ἀνθρωπίνῃ. Ἡ µία οὖν ἀπερίγραπτος, καὶ ἡ µία περιγεγραµµένη ἐν τῷ ἑνὶ Χριστῷ θεωρεῖται. Καὶ ἡ εἰκὼν οὐ κατὰ τὴν οὐσίαν τῷ πρωτοτύπῳ ἔοικεν, ἢ µόνον κατὰ τὸ ὄνοµα καὶ κατὰ τὴν θέσιν τῶν χαρακτηριζοµένων µελῶν».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Ζ΄, Τόµος Γ΄, σελ. 374) 

Παρακάτω παραθέτουµε 15 σειρὲς τῶν Πρακτικῶν τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου, ποὺ δέν ὑπάρχουν στὸ Ἱ. Πηδάλιον. Ἀφαιρέθησαν σκοπίµως; Ἀποκλείεται ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόδηµον, ἀλλὰ µᾶλλον ἀπὸ τοὺς φιλοπαπικοὺς ἐκδότας εἰς Βενετίαν. Εἶναι πρὸ τοῦ ὅρου πίστεως. ∆ιὰ νὰ µὴ φαίνεται ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων καὶ ἡ παράδοσις, ὅτι µόνον τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ζωγραφοῦµεν. Οἱ σειρὲς λοιπὸν ποὺ ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὸ Ι.Πηδάλιο εἶναι ἀπὸ τοῦ σηµείου κατὰ λέξιν ”καὶ συνελόντες φαµέν ...καὶ ἕως, εἶναι ταύτην γινώσκοµεν· .....“ τῆς παρούσης σελίδος. Μεγάλη ἀπάτη γιὰ τοὺς πιστεύοντας ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ζωγραφίζεται. Τὸ Ἱ. Πηδάλιο ἀρχίζει ἀπὸ τὴν λέξιν ”ὁρίζοµεν κ.λ.π.“ καὶ µετὰ τὸν ὅρο µπαίνει πάλιν στὶς σειρὲς τῶν Πρακτικῶν. (Πολὺ πονηρὰ πρᾶξις). «...καὶ συνελόντες φαµέν, ἁπάσας τὰς ἐκκλησιαστικὰς ἐγγράφως ἢ ἀγράφως τεθεσπισµένας ἡµῖν παραδόσεις ἀκαινοτοµήτως φυλάττοµεν· ὧν µία ἐστὶ καὶ ἡ τῆς εἰκονικῆς ἀναζωγραφήσεως ἐκτύπωσις, ὡς τῇ ἱστορίᾳ τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγµατος συνᾴδουσα, πρὸς πίστωσιν τῆς ἀληθινῆς καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐνανθρωπήσεως, καὶ εἰς ὁµοίαν λυσιτέλειαν ἡµῖν χρησιµεύουσα. Τὰ γὰρ ἀλλήλων δηλωτικά, ἀναµφιβόλως καὶ τὰ ἀλλήλων ἔχουσιν ἐµφάσεις. Τούτων οὕτως ἐχόντων, τὴν βασιλικὴν ὥσπερ ἐρχόµενοι τρίβον, ἐπακολουθοῦντες τῇ θεηγόρῳ διδασκαλίᾳ τῶν ἁγίων πατέρων ἡµῶν, καὶ τῇ παραδόσει τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας· τοῦ γὰρ ἐν αὐτῇ οἰκήσαντος ἁγίου πνεύµατος εἶναι ταύτην γινώσκοµεν· ὁρίζοµεν σὺν ἀκριβείᾳ πάσῃ καὶ ἐµµελείᾳ παραπλησίως τῷ τύπῳ τοῦ τιµίου καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ ἀνατίθεσθαι τὰς σεπτὰς καὶ ἁγίας εἰκόνας, τὰς ἐκ χρωµάτων καὶ ψηφῖδος καὶ ἑτέρας ὕλης ἐπιτηδείως ἐχούσης ἐν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις, ἐν ἱεροῖς σκεύεσι καὶ ἐσθῆσι, τοίχοις τε καὶ σανίσιν, οἴκοις τε καὶ ὁδοῖς» (Ὅρος πίστεως) «τῆς τε τοῦ κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰκόνος, καὶ τῆς ἀχράντου ∆εσποίνης ἡµῶν τῆς ἁγίας Θεοτόκου, τιµίων τε ἀγγέλων, καὶ πάντων ἁγίων καὶ ὁσίων ἀνδρῶν».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Η΄, Τόµος Γ΄, σελ. 402) «Ὁ δὲ Θεὸς ἀόρατος ὤν καὶ ἀκατάληπτος, ἀνεξιχνίαστός τε καὶ ἀπερίγραπτος, ἀπαθής, ἀθάνατος, µόνος βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων, καὶ κύριος τῶν κυριευόντων».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Η΄, Τόµος Γ΄ σελ. 403-404) «...τὴν δὲ εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡµῶν κατὰ τὰς ἀνέκαθεν ἀποστολικάς τε καὶ πατρικὰς παραδόσεις, καὶ τὰς τῶν ἱερῶν λογίων ἐκφαντορίας ἐπὶ τιµῇ καὶ σεβασµιότητι. Τοῦ εἰκονιζοµένου προσκυνεῖσθαι καὶ τιµᾶσθαι. 

Ἀλλ΄εἰς τὸν ἡµᾶς ἐνανθρωπήσαντα πλούτῳ φιλανθρωπίας ἀφάτῳ, καὶ τὸν ὑπὲρ ἡµῶν ἐπονείδιστον θάνατον ἑκουσίως ὑπενεγκόντα, ταύτην ἀναφέροµεν καὶ ἀνιστοροῦµεν».

Πρακτικὰ 7ης Ἁγίας Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(Πρᾶξις Η΄, Τόµος Γ΄, σελ. 413) «Ἀσπαζόµενος ἅµα τῇ τοῦ πάντων σωτῆρος Χριστοῦ σεβασµίᾳ εἰκόνι τῆς τε πανάγνου καὶ θεοµήτορος καὶ τοὺς σεπτοὺς καὶ ἁγίους αὐτῶν χαρακτῆρας, προσνέµων αὐτοῖς τὴν κατὰ τιµὴν προσκύνησιν».

Πρακτικὰ τῶν Ἁγίων καὶ Οἰκουµενικῶν Συνόδων
(Τόµος Γ΄, σελ. 210-211) ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟ∆ΩΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΠΑ ΡΩΜΗΣ

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ
ΠΡΟΣ ΛΕΟΝΤΑ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΟΝ ΙΣΑΥΡΟΝ

(Ὀρθόδοξος ὁµολογία)
Πρώτη ἐπιστολή. «...διὰ τί τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ οὐχ ἱστοροῦµεν καὶ ζωγραφοῦµεν; Ἐπειδὴ οὐκ οἴδαµεν, τίς ἐστιν, καὶ Θεοῦ φύσιν ἀδύνατον ἱστορῆσαι καὶ ζωγραφῆσαι. Καὶ εἰ ἐθεασάµεθα καὶ ἐγνωρίσαµεν, καθὼς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, κᾀκεῖνον ἂν εἴχοµεν ἱστορῆσαι καὶ ζωγραφῆσαι».

Ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου
(σελ. 379-381) Μετὰ τὸ τέλος τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου καὶ τῶν ὑπογραφῶν τῶν ἁγίων πατέρων, ὁ Ἁγιώτατος πρόεδρος της Ἁγίας Συνόδου προσεφώνησε τοὺς Βασιλεῖς καὶ τοὺς εὐχαρίστησε καὶ ἐγκωµίασε ὡς εὐσεβεῖς ὅτι συνηργάσθησαν· καὶ συνεφώνησαν καθ’ ὅλα διὰ τὸ ἀνάθεµα τῶν εἰκονοµάχων καὶ γιὰ τὸ σύµφωνον ποίας Ἁγίας εἰκόνας νὰ ζωγραφίζωµεν καὶ προσκυνοῦµεν σύµφωνα µὲ τὸν ὅρον Πίστεως τῆς 7ης πράξεως. ∆ηλαδὴ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, Ἁγίων Ἀγγέλων καὶ ἁγίων ἀνδρῶν, ὄχι Ἄναρχο Πατέρα. 

«...οὕτως παρὰ τοῦ πνεύµατος λαβόντες χάριν καὶ ἰσχύν, σύνδροµον ἔχοντες τοῦ κράτους ὑµῶν τὴν συµµαχίαν, τὴν εὐσέβειαν συµπεφωνήκαµεν, καὶ τὴν ἀλήθειαν ἐκηρύξαµεν· ὥστε κατὰ πάντα ἀποδέχεσθαι τὰς σεπτὰς εἰκόνας τοῦ Κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὸ τέλειος ἄνθρωπος γέγονε, καὶ ὅσα ἱστορικῶς κατὰ τὴν εὐαγγελικὴν διήγησιν διαγράφονται· τῆς τε ἀχράντου ∆εσποίνης ἡµῶν τῆς ἁγίας Θεοτόκου, ἁγίων τε ἀγγέλων. Ὡς ἄνθρωποι ἐνεφανίσθησαν τοῖς ἀξίοις γενοµένοις τῆς αὐτῶν ἐµφανείας· καὶ πάντων τῶν ἁγίων (Ὅρος Πίστεως τῆς 7ης πράξεως· ἰδὲ Γ. Τόµον 7ης Συνόδου, σελ. 374)· καὶ τοὺς ἀγωνιστικοὺς αὐτῶν ἄθλους ἐν τε σανίσι καὶ ἐν τοίχοις, ἱεροῖς τε σκεύεσι καὶ ἐσθῆσι, καθὼς ἐκ τῶν ἀνέκαθεν χρόνων ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ καθολικὴ ἐκκλησία παρέλαβε, ἐθεσµοθετήθη παρά τε τῶν ἁγίων πρωτάρχων τῆς ἡµῶν διδασκαλίας, καὶ τῶν αὐτῶν διαδόχων θεσπεσίων πατέρων ἡµῶν· καὶ ταύτας προσκυνεῖν, ἤτοι ἀσπάζεσθαι...» (σελ. 380). «...τούτων οὕτως ἀποδειχθέντων, ὁµολογουµένως καὶ ἀναµφισβητήτως ἀποδεκτὸν καὶ εὐάρεστον εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰκονικὰς ἀνατυπώσεις τῆς τε οἰκονοµίας τοῦ κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς ἀχράντου θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῶν τε τιµίων ἀγγέλων, καὶ πάντων τῶν ἁγίων, προσκυνεῖν καὶ ἀσπάζεσθαι. Καὶ εἴ τις µὴ οὕτως ἔχοι, ἀλλ΄ἀµφισβητοίη καὶ νοσοῖ περὶ τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων προσκύνησιν, τοῦτον ἀναθεµατίζει ἡ ἁγία καὶ οἰκουµενικὴ ἡµῶν σύνοδος, ὀχυρωθεῖσα τῇ τοῦ θείου Πνεύµατος ἐνεργείᾳ καὶ ταῖς πατρικαῖς καὶ ἐκκλησιαστικαῖς παραδόσεσι. Καὶ τὸ ἀνάθεµα οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν ἤ χωρισµὸς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Εἰ γάρ τινές εἰσι ζυγοµαχοῦντες πρὸς τὰ ὁρισθέντα καὶ µὴ πειθόµενοι εἰς κέντρα λακτίζουσι» (σελ. 381. Πάλιν ὅρος πίστεως, ἰδὲ σελ. 374). «Ἡ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος εἶναι τὸ στόµα τοῦ ἀλαθήτου τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ ὅµως καὶ τὸν ἀνώτατον καὶ αὐθεντικὸν κριτὴν καὶ ρυθµιστὴν τῶν ἀναφυοµένων ἑκάστοτε σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν θεµάτων, τῶν διαταρασσόντων τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἑνότητα τῆς ὅλης ἢ καὶ ἐπὶ µέρους Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπόφασις τῆς Οἰκουµενικῆς Συνόδου παραµένει ανέκκλητος, διότι δὲν ὑπάρχει κριτήριον ἀνώτερον τῆς Οἰκουµενικῆς Συνόδου. Εἰς τὴν Ρωµαϊκὴν Ἐκκλησία ὁ Πάπας ἀνεκηρύχθη ἀνώτατος κριτής, κρίνων καὶ αὐτὰς ἔτι τὰς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων» (Ἀρχιµ. Σπυρίδωνος Σπ. Μπιλάλη, Ὀρθοδοξία καὶ Παπισµός, τόµος Α´, Ἀθῆναι 1969, σελ.75). 

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ
1ος) Ὁ ἅγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κων/πόλεως, ἐκοιµήθη τὸ 806 µ.Χ. καί προήδευσε τῆς Ἁγίας Ἑβδόµης Οἰκουµενικῆς Συνόδου· ἂς ἀκούσοµε πρῶτα τὸ Ἀπολυτίκιόν του, ἦχος γ΄. (Ἰδὲ Ἐνιαύσιο Στέφανο καὶ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χρήστου ∆.Τσολακίδη, 25 Φεβρουαρίου): «Βίου ὀρθότητι, καλλωπιζόµενος, φωστὴρ ὑπέρλαµπρος, ὤφθης τοῦ πνεύµατος, καὶ τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, Συνόδῳ ἐν τῇ Ἑβδόµη, προσκυνεῖν ἐκήρυξας, ὀρθοδόξως µακάριε, στύλος καὶ ἑδραίωµα Ἐκκλησίας γενόµενος διὸ τοὺς σοὺς ἀγῶνας γεραίρει, πάτερ Ἱεράρχα Ταράσιε». Αὐτὴ εἶναι ἡ ὀρθὴ διδασκαλία περὶ τῶν ἁγίων Εἰκόνων. Ἀλλὰ ἂς διαβάσουµε καὶ τὸ Κοντάκιον τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ Μεγαλυνάριον: «Ὀρθοδόξοις δόγµασι τὴν Ἐκκλησίαν φαιδρύνας καὶ Χριστοῦ µακάριε, τὴν σεβασµίαν Εἰκόνα, σέβεσθαι καὶ προσκυνεῖσθαι πᾶσι ἐδίδαξας....». «Τύπον καλῶν ἔργων δι΄ ἀρετῆς, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, παραστήσας Πάτερ σεαυτόν, τοῦ Χριστοῦ τὸν Τύπον, ἐν ἱεραῖς Εἰκόσιν ἐδίδαξας τιµᾶσθαι ὀρθῶς Ταράσιε». Ὄχι πεπλανεµένες εἰκόνες. Ἀλλὰ ἂς παρακολουθήσοµε ἀπό τὴν ἀκολουθίαν τοῦ ἑσπερινοῦ, τό πρῶτον Τροπάριο, ἦχος α΄: «Ὑπὲρ τὸ ζῆσαι παµµάκαρ θανεῖν προθέµενος, τὴν τοῦ Χριστοῦ Εἰκόνα, προσκυνεῖσθαι προστάττεις, καὶ πάντων τῶν ἁγίων ...“. Ἄν ὑπῆρχε Εἰκόνα µὲ τὸν Ἄναρχον Πατέρα δὲν θὰ ἐδίδασκε νὰ τὴν προσκυνοῦµε;. 2ος) Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ ὁµολογητὴς συνασκητὴς τοῦ ἁγίου Προκοπίου (28 Φεβρουαρίου). Ἕνα τροπάριον τῆς ἀκολουθίας του (γ΄ ὠδή, 4ον τροπ.): «Τηρήσαντες εὐσεβῶς τὸ κατ΄εἰκόνα τῆς ψυχῆς ὅσιον τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἄχραντον Εἰκόνα σέβοντες ἠθλήσατε». Καὶ ζ΄ ὠδή, 3ον τροπάριον: «Νενευρωµένος, Θεία δυνάµει Πάτερ ἤλεγξας, πάντας τοὺς σεπτὸν Εἰκόνισµα Χριστοῦ, ἀθετοῦντας ὡς παράφρονας...». Ποῦ ἡ Εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρός; 3ος) Ὁ ἅγιος Γεώργιος Ἐπίσκοπος Μυτιλήνης ὁ ὁµολογητής (7 Ἀπριλίου, ἰδὲ Μηναῖον Σαλιβέρου). Ἀπό Ἑσπερινό, Στιχηρὰ, ἦχος α΄: «Πάτερ Γεώργιε Χριστοῦ τὴν σεπτὴν καὶ ἄχραντον, τιµητικῶς προσεκύνησας, Εἰκόνα πάνσοφε...». «Ἄχραντον τοῦ Σωτῆρος Εἰκόνα, πάτερ τιµήσας, παρ΄αὐτοῦ ἐτιµήθης» (Ὠδὴ β΄). 

Ἰδὲ ὠδὴ δ΄, 2ον τροπάριον: «Νεανικῶς συνέθλασας τῶν λεόντων παµµάκαρ τὰς µύλας, τὸν ἄχραντον καὶ σεβάσµιον χαρακτῆρα πανευσεβῶς προσκυνεῖν τε καὶ σέβειν, ἐκδιδάσκων εὐτόνως διέπρεψας ὅσιε». Ἰδὲ καὶ 3ον τροπάριον: «Σωµατωθεὶς ἐπέφανεν ὁ ἀσώµατος τὸ πρὶν ὡς Λόγος, οὗ πάνσοφε, τὸν σεβάσµιον χαρακτῆρα τιµητικῶς τοῦ Χριστοῦ προσεκύνησας τῶν ἁγίων τε πάντων Γεώργιε πάνσοφε». Σηµείωσις: Ὅταν ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος ἦταν ἀσώµατος τὸ πρίν, πῶς τὸν ἀσώµατον Οὐράνιον Πατέρα τὸν παρουσιάζουν οἱ ἄφρονες Λατίνοι σωµατικῶς; Ὅλες οἱ ἐµφανίσεις καὶ προτυπώσεις στὴν Παλαιὰ ∆ιαθήκη ἦσαν τοῦ Χριστοῦ ὅπου ἔµελε νὰ λάβη ἀνθρωπίνη σάρκα. Ἰδὲ καὶ στ΄ ὠδή, τροπάριον 2ον: «Μυσταγωγήσας ἐπιστήµη, Ἱερώτατε Γεώργιε, τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ὀρθοδόξῳ διετύπωσας Εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος σέβειν ἀεὶ τιµῶντας καὶ σχετικῶς προσκυνοῦντας». Ἰδὲ ζ΄ ὠδή, 3ον τροπάριον: «Σωµατωθέντος τοῦ Λόγου, τὸν Θεῖον χαρακτῆρα πάτερ, τιµήσας ἐµφρόνως ὡς µάρτυς ἐτιµήθης». Ἰδὲ θ΄ ὠδή, τροπάριον 1ον: «Μύστης χρηµατίσας, Θεόφρον, τῆς σεπτῆς ἐκκλησίας καθωδηγήσας αὐτὴν εἰς σωτηρίαν τὴν Εἰκόνα σέβειν Χριστοῦ ὑποθέµενος». Ἰδὲ καὶ Κοντάκιον ἁγίου εἰς τὸν Ἐνιαύσιον Στέφανον: «Ὡς εὐσεβείας γεωργὸς καὶ µύστης ἔνθεος καὶ τῆς Σοφίας θεοφύτευτον γεώργηµα φυτοκόµος ἐχρηµάτισας τῶν ἀρίστων· Τοῦ Χριστοῦ γὰρ Εἰκόνα σεβαζόµενος τῆς αἱρέσεως διήλεγξας τὸ φρόνηµα...». 4ος) Ὁ ἅγιος Κοσµᾶς ὁ ὁµολογητής, Ἐπίσκοπος Χαλκηδόνος (18 Ἀπριλίου, ἰδὲ Μηναῖο Σαλιβέρου, σύντοµη βιογραφία): «Τῶν τοῦ Χριστοῦ τὴν Θείαν Εἰκόνα ἀθετούντων τὴν ὀφρὺν κατέβαλε, καὶ ταύτην ἐτίµησεν, καὶ προσκυνεῖν ἐξεπαίδευσεν». 5ος) Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ψυχαΐτης ὁ ὁµολογητής (7 Μαΐου, ἰδὲ Μηναῖο Σαλιβέρου, συνοπτικὸ Συναξάρι): «...Τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁµοίωµα προσκυνῶν ὡς σεβάσµιον τῶν δὲ ἀσεβῶν τὰ βουλεύµατα καταστρεψάµενος ἠρίστευσεν...». Ἰδὲ καὶ Ἁγιολόγιον (Εὐστρατιάδου) σύντοµο συναξάρι: «Νενίκηκας τῶν Λεόντων τὸ θράσος ἀθετησάντων Χριστοῦ τὸν σεπτὸν χαρακτῆρα θεόφρον ἀξιοθαύµαστε...». 6ος) Ὁ ἅγιος Γερµανὸς Πατριάρχης Κων/πόλεως ὁ ὁµολογητής (12 Μαΐου, ἰδὲ Μηναῖο Σαλιβέρου). 1ον τροπάριον ἑσπερινοῦ: «Λεόντιον φρόνηµα στερρῶς Γερµανὲ κατέβαλες, τὸ δυσσεβείας ἀνάµεστον τὴν γὰρ προσκύνησιν, τῶν σεπτῶν εἰκόνων, τοῦ Χριστοῦ ὁ δείλαιος, καὶ πάντων τῶν ἁγίων ἠρνήσατο...». 2ον τροπάριον ἑσπερινοῦ: «Ὁ Λέων ὁ ἄθεος, ὁ θήρ, ὁ Θεῷ µισούµενος, τοῦ Ἀντιχρίστου ὁ πρόδροµος, ὁ τὴν προσκύνησιν, τῆς Χριστοῦ Εἰκόνος ἀθετήσας ὅσιε...». Ἰδὲ ὠδὴ δ΄, 2ον τροπάριον: «Ἀρνεῖσθαι τὸ πάνσεπτον Χριστοῦ ἐξεικόνισµα, ὁ δυσµενέστατος ἐχθρός...». 7ος) Ὁ ἅγιος Μιχαὴλ ὁ ὁµολογητής, Ἐπίσκοπος Συνάδων (23 Μαΐου, Μηναῖον Σαλιβέρου). 

1ον τροπάριον ἑσπερινοῦ: «Πάτερ Μιχαὴλ θεόπνευστε, τὸ κατ΄εἰκόνα Θεοῦ, διετήρησας ἄµεµπτον, καὶ Χριστοῦ τὸν ἄχραντον χαρακτῆρα ἐτίµησας ...». Γ΄ὠδή: «Αἱρετιζόντων στόµατα ἀπεφίµωσας, κατὰ Χριστοῦ τῆς Εἰκόνος, ἀνοιγόµενα...». Ζ΄ ὠδή: «...τοῦ Μάνεντος, τὴν βλάσφηµον ἀσέβειαν, Χριστοῦ τὴν Πανάχραντον πάτερ Εἰκόνα τρανῶς, καὶ τῆς Θεοµήτορος τιµῶν, καὶ τῶν ἁγίων Μιχαὴλ ὅσιε...» (πάλιν ὁ ὅρος τῆς 7ης Συνόδου). Η΄ ὠδή, 1ον τροπάριον: «Ἐπὶ τοῦ βήµατος ἑστώς, θεοκήρυξ, Μιχαὴλ οὐ κατεπλάγης ἀπειλὰς τῶν ἀνόµων, ἀλλ΄ ἐλευθέρα φωνή, ἐβόας Εἰκόνα τὴν Ἄχραντον σέβω τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων». Η΄ ὠδή, 2ον τροπάριο: «Ὡς δέον εἰκόνα τὴν Ἄχραντον, σέβειν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων». Η΄ ὠδή, 3ον τροπάριον: «...Ταῖς θεοπνεύστοις γραφαῖς, συνάδων τοὺς πάντας ἐδίδαξας σέβειν τὴν Εἰκόνα Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων». Ἀπολυτίκιόν του, ἦχος δ΄ εἰς Ἐνιαύσιον Στέφανον: «Θεῷ ἀνεθέµενος, τὴν σὴν ζωὴν ἐκ παιδός, ποιµὴν ἀνηγόρευσαι, καὶ ἱεράρχης σεπτός, Χριστοῦ ἱερώτατε· ὅθεν τὴν τοῦ ∆εσπότου, ὡς τιµήσας Εἰκόνα, θλίψεις ἐν ἐξορίαις, Μιχαὴλ καθυπέστης καὶ νῦν ἀναπηγάζεις ἡµῶν ρεῖθρα ἰάσεων». Καὶ µία θαυµαστὴ ὁµολογία του, ἰδὲ συνοπτικὸ Συναξάρι, Μηναῖο Σαλιβέρου: «Τὴν µὲν ἄχραντον καὶ θείαν Εἰκόνα σέβω καὶ προσκυνῶν τοῦ Σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς Ἁγίας Αὐτοῦ Μητρός, τὸ δὲ σὸν δόγµα καταπτύω καὶ εἰς οὐδὲν λογίζοµαι...». 8ος) Ὁ ἅγιος Νικήτας Χαλκηδόνος ὁ ὁµολογητής (28 Μαΐου, ἰδὲ συνοπτικὸ Συναξάρι εἰς Ἁγιολόγιον Εὐστρατιάδη): «...Λοιµώδους ἀποφαγὼν αἱρέσεως βόρβορον ἐν τῇ σεπτῇ προσκυνήσει τῆς Χριστοῦ Εἰκόνος τὸ κατ΄εἰκόνα διεσώσω Ἱεράρχα Νικήτα θεόληπτε». 9ος) Ὁ ἅγιος Νικηφόρος Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως (2 Ἰουνίου, ἰδὲ Μηναῖο Σαλιβέρου). Γ΄ ὠδή, τροπάριν 3ον: «Φιλοσοφία τῆς σοφίας τὸ βάθος ἠρεύνησας καὶ δογµάτων σου πλοκὰς τοὺς ἀθετοῦντας Εἰκόνα Χριστοῦ, τρανῶς ἀπηγχόνισας Ἀξιοθαύµαστε». ∆΄ ὠδή, τροπάριον 1ον: «Ρώµῃ τῇ Θείᾳ τὰς µύλας Ἱεροφάντα, τῶν ἀσεβῶν συνέθλασας, τῷ στερῷ σου λόγῳ, τούτους τροποσάµενος, καὶ σέβειν ἐδίδαξας, Θεῖον τοῦ Χριστοῦ Εἰκόνισµα». Ζ΄ ὠδή: «Αἱρετιζόντων, τὰς γλωσσαλγίας καταλέλυκας, πείθων τὴν Εἰκόνα σέβειν τὴν τοῦ Χριστοῦ, Νικηφόρε τοὺς κραυγάζοντας...». Ἀπολυτίκιον: «Νίκην ἤνεγκε τῇ ἐκκλησίᾳ, ἡ σὴ ἔνθεος ὁµολογία Νικηφόρε Ἱεράρχα Θεόληπτε· τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Λόγου σεβόµενος...». Ἰδὲ καὶ ἀνακοµιδὴ λειψάνου (13 Μαρτίου), 2ον τροπάριον τῆς γ΄ ὠδῆς Μηναῖον Σαλιβέρου. 10ος) Ὁ ἅγιος Μεθόδιος Ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, 14 Ἰουνίου (Μηναῖο Σαλιβέρου). 

Ἀπολυτίκιον: «Εὐσεβείας τὴν µέθοδον προβαλλόµενος, αἱρετικῶν διαλύεις τὰς ἐπινοίας στερρῶς, ὀρθοδόξων ἡ κρηπὶς πάτερ Μεθόδιε· τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ἀνεστήλωσας τιµᾶν, ὡς Θεῖος Ἱεροφάντωρ ...». Κοντάκιον: «Ὡς ἱερὸν ὁµολογίας πρόβολον, καὶ ἀραγὲς τῆς ἐκκλησίας ἔρεισµα, Ἱεράρχην σε περίδοξον, ὁ Ἰησοῦς προεχειρίσατο· τὴν τούτου γὰρ Εἰκόνα κατασπάζεσθαι, ἐν σχέσει ἀνεκήρυξας Μεθόδιε, παρέχων ἡµῖν πταισµάτων ἄφεσιν». 2ον Τροπάριον τοῦ Ἑσπερινοῦ: «Αὐτοκίνητον ὄργανον, ταῖς πνοαῖς ὑπηχούµενον, τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος ἐχρηµάτισας· τῇ περιφθόγγῳ γὰρ γλώττῃ σου, τὰ Θεῖα ἐβρόντησας· καὶ κατέφλεξας ἐχθρῶν δυσσεβῶν τὰ ζιζάνια, τῶν µὴ χρώµασιν, ὑλικοῖς προσκυνούντων τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡµῶν τὸ εἶδος καὶ τῆς Ἀχράντου Μητρὸς Αὐτοῦ». Ἰδὲ καὶ τὸ τοῦ Μηναίου Κοντάκιον αὐτοῦ: «Εὐσεβείας δόγµασι τὴν Ἐκκλησίαν, καταυγάσας ἤλασας, τὴν τῶν αἱρέσεων ἀχλύν, ἱεροφάντα Μεθόδιε, πᾶσι κηρύττων Χριστὸν Εἰκονίζεσθαι». Ε΄ὠδή, 3ον τροπάριον: «Σὺ τὸν χιτῶνα σοφέ, τῆς Ἐκκλησίας πρακτικῶς ὕφανας, ἐν ᾧ Χριστοῦ σεπτὸν χαρακτῆρα στηλώσας, τῇ πίστει, τῆς ὀρθοδοξίας ἐτράνωσας δόγµατα». 11ος) Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ Ἀρχιεπίσκοπος Θεσ/νίκης (14 Ἰουλίου, ἰδὲ Ἀπολυτίκιον του εἰς Ἐνιαύσιο Στέφανο): «Εἰκὼν πέλων ἔµψυχος, τῶν ἱερῶν ἀρετῶν, Εἰκόνα τὴν Ἄχραντον τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ, τιµῶν ἀνεκήρυξας...». 12ος) Ὁ ἅγιος Θεόφιλος ὁ ὁµολογητής, Ἐπίσκοπος Ἐφέσου (25 Σεπτεµβρίου, ἰδὲ Ἁγιολόγιον Εὐστρατιάδου σύντοµο συναξάριον): «Ἐλέγχων διὰ τῶν διδαχῶν αὐτοῦ, τοὺς φρενοβλαβῶς τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἀτιµάζοντας...». 13ος) Ὁ ἅγιος Θεοφάνης ὁ Γραπτός, (11 Ὀκτωβρίου, Μηναῖο Σαλιβέρου). Στ΄ ὠδή, τροπάριον 3ον: «Γραφεὶς τὴν πάνσεπτον καὶ σεβάσµιον Σοφέ, ὄψιν τυράννων γράµµασιν, ἐξαλείφεις τὰ τούτων Θεοστυγῆ καὶ ἄθεα δόγµατα, καταγγέλων, τιµᾶσθαι τὴν Εἰκόνα Χριστοῦ». Η΄ ὠδὴ 1ον τροπάριον: «Νόµων πατρώων παµµακάριστε, τῆς ἀληθείας φέρων τὸν ἐννοµώτατον, Βασιλεύοντος κατέπτυξας, προσταγῆς ἀλογίστου, τοῦ ἀναιροῦντος πάτερ τοῦ Κυρίου τὴν µορφήν, εὐσεβῶς κατασπάζεσθαι ἥν λαβὼν ἐν τῷ κόσµῳ ἐπέφανεν ἐκ Κόρης Παρθένου ὅν ὑπερυψοῦµεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας». Θ΄ ὠδή, 1ον τροπάριον: «Ὑπερµαχοῦντα ὑπὲρ τῆς Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ὁ βροτοκτόνος βλέπειν οὐκ ἰσχύων σε, πειρασµούς σοι ἐπεκτείνει· ὅµως ἀκλινὴς µεµένηκας, ἀνδρειοφρόνως πρὸς Βασιλεῖς σκαιούς, ἀνθιστάµενος καλῶς, πείθων προσκυνεῖν τὴν Εἰκόνα Χριστοῦ Θεόφανες». 14ος) Τὴν Ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικὴν Σύνοδον τῶν 360 ἁγίων Θεοφόρων πατέρων ὅπου κατεδίκασαν ὅλους τοὺς αἱρετικοὺς καὶ εἰκονοµάχους καὶ ἔθεσαν Ὅρον Πίστεως, ποίας εἰκόνας νὰ προσκυνοῦµεν οἱ ὀρθόδοξοι. Βάσει αὐτοῦ τοῦ ὅρου πίστεως ὅλοι αὐτοὶ οἱ προαναφερθέντες ἅγιοι ὁµολογητὲς πατέρες καὶ οἱ µετέπειτα ποὺ θὰ ἀναφέροµεν ἐν ἑνὶ στόµατι ὁµολογοῦν, ὅτι 

πρέπει νὰ προσκυνοῦµεν βάσει τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων. Οὐδαµοῦ ἐφάνη οὔτε µία λέξις περὶ Εἰκόνος Ἀνάρχου Πατρός. Αἰσχυνθήτωσαν οἱ θρησκόληπτοι προσκυνοῦντες Εἰκόνα παπικῆς η προελεύσεως. Σηµειωτέον ὅτι αὐτὴ ἡ Ἁγία 7 Οἰκουµ. Σύνοδος, ἐκείνους πού ἐπί δεκαετίες (ὅσες ἐκράτησε ὁ πόλεµος τῶν εἰκονοµάχων) πάλεψαν ἀνδρείως καὶ ὑπέστησαν φοβερὲς κακώσεις καὶ τροµερὰ µαρτύρια γιὰ τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, τοὺς κατατάσσει µετὰ τῶν Ἁγίων καὶ τοὺς ὀνοµάζει ὁµολογητάς. 3ον τροπάριον τῆς ἰδίας(; Ποίας) ὠδῆς: «Νεανικὴν ἔνστασιν ἐπιδεικνύµενος, καὶ τῷ Θείῳ ζήλῳ πυρπολούµενος, ὁ πατρικὸς δῆµος Ἠλιοῦ οἷα τῆς αἰσχύνης, τοὺς ἱερεῖς ἐθανάτωσε· διὸ σὺν παρρησία, τοῦ Χριστοῦ τὴν Εἰκόνα, σχετικῶς προσκυνεῖν ἐδογµάτισε». Ε΄ ὠδή, 1ον τροπάριον: «Ὑψηλῇ διανοίᾳ, συνδιασκεψάµενοι ἀναθεµάτισαν, τοὺς εἰκονοµάχους, ὡς ἀλλόκοτα τούτους φρονήσαντες, οἱ σεπτοὶ πατέρες· καὶ τὴν τιµὴν Χριστοῦ τῷ τύπῳ, ὡς εἰκὸς ἀπονέµειν ἐθέσπισαν». Κοντάκιον αὐτῶν: «Ὁ ἐκ Πατρὸς ἐκλάµψας ἀρρήτως, ἐκ γυναικὸς ἐτέχθη διπλοῦς τῇ φύσει· ὅν εἰδότες, οὐκ ἀρνούµεθα τῆς µορφῆς τὸ ἐκτύπωµα· αὐτὸ δὲ εὐσεβῶς ἀνιστοροῦντες, σέβοµεν πιστῶς· καὶ διὰ τοῦτο, τὴν ἀληθινὴν πίστιν κρατοῦσα ἡ Ἐκκλησία, ἀσπάζεται τὴν Εἰκόνα τῆς Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως». Ὅλος ὁ δογµατικὸς χαρακτῆρας τῶν Ἁγίων Εἰκόνων, φαίνεται σ΄ αὐτὸ τὸ Κοντάκιο. ∆ηλαδὴ οὔτε λόγος περὶ Τοῦ Ἀνάρχου Πατρὸς ὡς ἀγεννήτου, ἀΰλου Πνεύµατος, ἀοράτου, ἀπεριγράπτου καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ Πατρός. Οἶκος (συνέχεια): «Θέλων ὁ πανοικτίρµων Θεὸς ἡµᾶς διεγείρειν ἀεὶ πρὸς µνήµην τελείαν τῆς Αὐτοῦ ἐνανθρωπήσεως, τὴν ὑπόθεσιν ταύτην παρέδωκε τοῖς ἀνθρώποις, διὰ χρωµατουργίας τῶν εἰκόνων, τὴν σεβάσµιον ἀνατυποῦσθαι µορφήν· ὅπως ταύτην ἐπ΄ ὄψεσιν ὁρῶντες, πιστεύοµεν, ἅπερ λόγῳ ἀκηκόαµεν· γνωρίζοντες σαφῶς τὴν πρᾶξιν καὶ τὸ ὄνοµα, τὸ σχῆµα καὶ τοὺς ἄθλους τῶν ἁγίων ἀνδρῶν· καὶ Χριστὸν τὸν στεφοδότην στεφάνους παρεχόµενον τοῖς ἁγίοις ἀθληταῖς τε καὶ µάρτυσι· δι΄ ὧν ἄρτι τρανότερον τὴν ἀληθινὴ πίστιν κρατοῦσα ἡ Ἐκκλησία, ἀσπάζεται τὴν Εἰκόνα τῆς Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως “. Σφραγίζονται τὰ στόµατα τῶν προσκυνούντων τὴν παπικὴν Εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρός. Η΄ ὠδή, τροπάριον 1ον: «Νοµοθετεῖ µὲν ἄριστα, τῶν πατέρων ὁ σύλλογος, τοῖς Θεοσεβέσιν σχετικὴν προσκύνησιν, καὶ τὴν ἀναστήλωσιν, τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος Χριστοῦ· οἱ φιλοευσεβεῖς δέ, τὴν ἐτήσιον µνήµην, ὡς παῖδες ἐκτελοῦµεν, εὐπειθεῖς τὴν ἐκείνων, καὶ πόθῳ τὴν Εἰκόνα Χριστοῦ καταφιλοῦµεν». Σαφέστατα ὅτι περὶ Εἰκόνος Ἀνάρχου Πατρὸς οὔτε λόγος ὡς ἀνύπαρκτης. Θ΄ ὠδή, τροπάριον 2ον: «Μεγάλων ἠξιώθητε τῶν τιµῶν, ἐπὶ γῆς οὐρανόφρονες ἅγιοι ὅτι Χριστοῦ, τὸν τύπον ἐτιµήσατε σχετικῶς». 

15ος) Ὁ ἅγιος Νικήτας ὁ πατρίκιος καὶ ὁµολογητής (13 Ὀκτωβρίου, ἰδὲ Μηναῖο Σαλιβέρου, Συναξάρι): «...τὴν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ µου Εἰκόνα οὐ παύσοµαι ἀεὶ προσκυνῶν, κἄν ὑµεῖς ἀπαρέσκησθε ... λοιπὸν ἐξόριζε, σφάττε, ποίει ὅ βούλει...». 16ος) Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ ὁµολογητής, Ἐπίσκοπος Ἀλεξανδρείας (5 Νοεµβρίου, ἰδὲ συνοπτικὸ Συναξάρι εἰς Μηναῖον Σαλιβέρου): «Ὑπὲρ τῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ µου ἁγίας Εἰκόνος ἑτοίµως ἔχω µεληδὸν κατατµηθῆναι...». 17ος) Ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, Μέγας ὁµολογητής (11 Νοεµβρίου, ἰδὲ α΄ ὠδὴ 4ον τροπάριον): «Νενικηκὼς τὰ τῶν παθῶν σκιρτήµατα, τὰς τῶν τυράννων ὁρµάς, νεανικῶς µάκαρ, πάσας ἐξεφαύλισας, πεπαρρησιασµένῃ ψυχῇ, τοῦ Χριστοῦ τὴν Εἰκόνα, τιµᾷν διδάσκων Θεόδωρε, καὶ τὰ τῶν ἁγίων µορφώµατα». Αὐθεντικὴ διδασκαλία. Ζ΄ ὠδή, 2ον τροπάριον (Μηναῖο Σαλιβέρου): «Τὸ Θεῖον εἰκόνισµα, µορφῆς τρισµάκαρ τῆς ἀνθρωπίνης Χριστοῦ, προσκυνῶν διετέλεις, τοῖς Θεοµάχοις ἀντιταττόµενος, µέχρι θανάτου, καὶ ψάλλων Θεόδωρε· εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡµῶν». Η΄ ὠδή, 1ον τροπάριον: «Σεσοβηµένους ἔδειξας, Θεοφόρε Θεόδωρε, τοὺς ἐφευρετὰς τῶν δυσσεβῶν αἱρέσεων, διδάσκων τὴν ἄχραντον, τιµητικῶς εἰκόνα Χριστοῦ, σέβειν προσκυνεῖν τε, καὶ τιµᾷν Θεοφρόνως, καὶ µέλπειν τῷ ∆εσπότῃ...». 18ος) Ὁ ἅγιος Στέφανος ὁ Νέος καὶ ὁµολογητής (28 Νοεµβρίου, Μηναῖο Σαλιβέρου) 1ον τροπάριον ἑσπερινοῦ: «...τὸ ἄρρητον κάλλος, Χριστοῦ τοῦ Βασιλέως καὶ Θεοῦ, οὗ προσκυνῶν τὸ ὁµοίωµα». 19ος) Ὁ ἅγιος Γερµανὸς Πατριάρχης Κων/πόλεως (ἰδὲ Μέγα Συναξαριστήν, Κυριακὴ Α΄, τῆς Ὀρθοδοξίας), ὅτε διελέγετο µὲ τὸν εἰκονοµάχο Λέοντα τὸν Ἴσαυρο εἶπε: «Ἐὰν δὲν ἦτο πρέπον νὰ ζωγραφίζωµεν τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων, πῶς ἤθελε τυπώσει ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς µόνος Του τὸ πρόσωπόν Του εἰς τὸ Μανδήλιον ...» (σελ. 259. Ἰδὲ καὶ σελ. 260). Ὅταν δὲ ὁ Ἴσαυρος Λέων εἰκονοµάχος τοῦ ἔλεγε ὅτι προσκυνοῦµεν οἱ Χριστιανοὶ εἴδωλα, ὁ ἅγιος τοῦ ἀπήντησε: «Εἰκὼν δὲ εἶναι ἐκείνη τῆς ὁποίας τὰ µέλη δὲν χωρίζουν καὶ δὲν δύναται νὰ πιάσῃ τις ἰδιαιτέρως οὔτε χεῖρας οὔτε πόδας, οὔτε ἄλλο τι µέλος. ∆ιὰ τοῦτο καὶ ἡµεῖς, ἐὰν εἰς ὁµοίωµα τι τοῦ Χριστοῦ ἢ τῶν ἁγίων χωρίζουν τὰ µέλη του, δὲν τὸ προσκυνοῦµεν, ἐπειδὴ ἔχει τύπον εἰδώλου, ἀλλὰ εἴ τι ὁµοίωµα εἶναι ἐζωγραφισµένον ἀπὸ καλὸν τεχνίτην καὶ ἔχει ὁµοίωσιν τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας ἢ τῶν ἄλλων ἁγίων ἐκεῖνο τιµῶµεν καὶ προσκυνοῦµεν». 20ος) Εἰς τὸν ἴδιον Συναξαριστὴν διαβάζοµεν ὅτι ἡ Βασίλισσα Θεοδώρα εἶπε εἰς τοὺς ἁγίους Πατέρας µετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀνδρός της εἰκονοµάχου Θεοφίλου: «Σᾶς πληροφορῶ ὅτι καὶ ἐγὼ ἀπ΄ ἀρχῆς ἤµουν ὀρθόδοξος, προσκυνοῦσα εἰς τὸ κρυπτὸν τὰς ἁγίας Εἰκόνας, διὰ νὰ µὲ πιστεύσετε δέ, ἰδοὺ 

καὶ ἡ ἀπόδειξις· ταῦτα εἰποῦσα ἀνέσυρε παρευθὺς ἀπὸ τοῦ στήθους της ἐγκόλπιον Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ τὴν ἠσπάσθη λέγουσα: ” Εἴ τις δὲν προσκυνεῖ τὴν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας Θεοτόκου, καὶ Πάντων τῶν Ἁγίων, ἂς ἔχη τὸ ἀνάθεµα». Ἐὰν ὑπῆρχε Εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρὸς δὲν θὰ τὴν ἀνέφερε καὶ δὲν θὰ τὴν συνιστοῦσε νὰ τὴν προσκυνοῦν, ἀφοῦ ἐξεφώνησε τὸ ἀνάθεµα, µόνον γιὰ τὴν µὴ προσκύνησιν τῆς Εἰκόνος Τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ Πάντων τῶν Ἁγίων; –Ὅπως λέγει ὁ ὅρος Πίστεως 7ης Συνόδου. 21ος) Ὅπως προανέφερα στὴν ἀρχὴν ἐδῶ κατὰ τὴν τάξιν πρέπει νὰ ξανὰ ἀναφέρω τί εἶπε ὁ πολὺς Θεοτόκης Νικηφόρος στὸ Κυριακοδρόµιον του τὴν Κυριακὴν τῆς Ὀρθοδοξίας σελὶς 333: «Λαµπρὰ πανήγυρις σήµερον, ὦ ἀδελφοί, καὶ ἔνδοξος καὶ σεβάσµιος ἡµέρα· σήµερον εὐφραίνονται πάντες οἱ ὀρθόδοξοι, βλέποντες ἀναστηλωµένην τὴν Θεανδρικὴν Εἰκόνα τοῦ Σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς Παναγίας Αὐτοῦ Μητρὸς καὶ Πάντων τῶν Ἁγίων. Ἐξ Ἀποστολικῆς Παραδόσεως...». Καὶ πάλιν τὸν ὅρον τῆς Ἁγίας 7ης Συνόδου φέρει καὶ ὁ πολὺς Νικηφόρος Θεοτόκης. Σφραγίζεται στόµα ἀγροίκου καὶ φανατισµένου ποὺ κατηγορεῖ καὶ συκοφαντεῖ αὐτοὺς ποὺ δὲν προσκυνοῦν παπικὴ Εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρός, τελείως ἀνύπαρκτη, καὶ νὰ τοὺς καλεῖ εἰκονοµάχους· καὶ τὸ ποιὸ φοβερὸ ὅτι λέγουν: «∆ὲν προσκυνοῦν τὴν Ἁγία Τριάδα» οἱ ἀθεόφοβοι. Τροµεροὶ καὶ ἀδίστακτοι συκοφάντες! 22ος) Ὁ ἅγιος Νικηφόρος Πατριάρχης Κων/πόλεως ὁ ὁµολογητής. Αὐθεντικὴ µορφὴ ποὺ κατακεραύνωσε τοὺς εἰκονοµάχους· ἔλεγε: «Κατασκευάζουµε τὶς Εἰκόνες Του, ὄχι ὡς Θεὸ Λόγο, ἀλλοίµονο ἂν τὸ κάναµε, ἀφοῦ εἶναι ἀόρατος καὶ ἀπλησίαστος καὶ ἀσχηµάτιστος καὶ θὰ ἦταν µία πράξη ἀκροτάτης παραφροσύνης, ἀλλὰ σὰν ἄνθρωπο, ὅπως ἐµφανίστηκε ἀπὸ κάθε ἄποψη» (Ἰδὲ “Ἀπαγορευµένες Ἀπεικονίσεις”, Γεωργίου Γαβριήλ). 23ος) Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, Μέγας ὁµολογητής: «Ἡ Ἁγία Τριὰς µόνον δὲν ζωγραφίζεται σὲ Εἰκόνα, γιατὶ δὲν εἶναι δηµιούργηµα, ἀλλὰ ὁ ἀκατασκεύαστος Θεός» (Ἰδὲ “Ἀπαγορευµένες Ἀπεικονίσεις”, Γεωργίου Γαβριήλ). 24ος) Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ∆αµασκηνός, Μέγας Πατήρ: «Ὅταν ὁ Ἀόρατος παίρνει δούλου µορφή... καὶ ἀποκτᾶ σῶµα καὶ σάρκα, τότε µπορεῖς νὰ ζωγραφίσῃς τὴν Εἰκόνα Του». «Ἂν προσπαθούσαµε νὰ κατασκευάσουµε εἰκόνα τοῦ Ἀοράτου Θεοῦ, θὰ ἦταν πράγµατι ἁµαρτία. Ἂν κάποιος τολµήσῃ νὰ φτιάξῃ εἰκόνα τῆς ἄϋλης, ἀσώµατης, ἀόρατης, καὶ ἀσχηµάτιστης Θεότητας (δηλαδὴ τῆς Ἁγίας Τριάδος) τὴν ἀπορρίπτουµε σὰν ψευδῆ καὶ νόθα». «Ποιὸς µπορεῖ νὰ κατασκευάσῃ ὁµοίωµα τοῦ ἀοράτου, ἀσωµάτου, ἀπεριγράπτου καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ; Εἶναι ἀκραία παραφροσύνη καὶ ἀσέβεια νὰ δίνῃ κανεὶς σχῆµα στὸ Θεῖο» (Ἰδὲ “Ἀπαγορευµένες Ἀπεικονίσεις”, Γεωργίου Γαβριήλ). Παραφροσύνη καὶ τρέλα καὶ ἁµαρτία καὶ ἀσέβεια ἐν ἑνὶ στόµατι καὶ µιᾷ καρδίᾳ λέγουν οἱ Ἅγιοι ἀνωτέρω Μεγάλοι Θεοφόροι Πατέρες). 

∆υστυχῶς ὅπως στοὺς οἰκουµενιστὰς αἱρετικοὺς καὶ νεοεποχῖτες δὲν ἔχουν οὐδεµία ἀξία αἱ ἅγιες 7 Οἰκουµενικὲς Σύνοδοι καὶ οἱ ἱεροὶ κανόνες καὶ παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι καὶ σὲ µερικοὺς δῆθεν σοῦπερ ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς συµβαίνει νὰ µὴν παραδέχωνται τῶν Ἁγίων Πατέρων τὶς ὁµολογίες ποὺ προαναφέραµε, τὴν ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικὴ (τὸν ὅρον πίστεως).

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ∆΄. Εἰς τὴν ἀκολουθία Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. 1ον τροπάριον ἑσπερινοῦ: «∆εῦτε πάντες προσπέσωµεν, εὐσεβοφρόνως εἰκόνας Χριστοῦ σεπτάς, προσκυνοῦντες οἱ ὀρθόδοξοι». 4ον τροπάριον: «...τῆς σαρκός, γεγραφότες τὴν µίµησιν, τιµητικῶς προσκυνοῦµεν». 3ον τροπάριον: «...ἐπ΄ ἐσχάτων ∆έσποτα σαρκωθεὶς ἠξίωσας περιγράφεσθαι..., διὸ τὸ εἶδος σου ἐγράφοντες σχετικῶς ἀσπαζόµεθα». Εἰς τὸ 4ον τροπάριο ἀναφέρει γιὰ τὴν ἀναστήλωσιν τῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοµήτορος καὶ ἁγίων Πάντων. Ἂν ὑπῆρχε εἰκὼν ἀνάρχου Πατρὸς θὰ τὴν ξεχνοῦσαν, τότε ποὺ ὁ κίνδυνος τῶν εἰκονοµάχων εἶχε παρέλθει; Εἰς τὸ Κοντάκιον τῆς Ἑορτῆς ταύτης: «Ὁµολογοῦντες τὴν σωτηρίαν, ἔργῳ καὶ λόγῳ ταύτην ἀνιστοροῦµεν» (τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ). «Ἐκκλησίαι ἅπασαι βοήσουσι, στερηθεῖσαι τῆς µορφῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων Αὐτοῦ, τῶν ἱερῶν εἰκόνων»· «...Θεὸς ὑµνεῖται σαρκὶ µεµορφωµένος, ὁ ἀπερίγραπτος τῇ θεότητι...». «Κεκαλλώπισται ἡ Ἐκκλησία µόρφωσιν τοῦ ∆εσπότου τῶν ὅλων, τῆς σαρκώσεως...». «Ἐπτώχευσε καὶ ἐπείνασε καὶ ἐδίψησε σαρκὶ ὁ Λόγος, ταῦτα τῆς ἀνθρωπίνης οὐσίας ἰδιώµατα δι΄ὧν περιγράφεται...». «Σὺ παντελῶς καθελεῖν ἐνόµισας τῶν θείων τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων Πάντων». «...Χριστὸς ἐπέστη, ἐν παρρησίᾳ λέγειν τὴν συγκατάβασιν αὐτοῦ καὶ τὴν Σάρκωσιν βεβαίως ἐν εἰκόνι περιγράφεσθαι». «...Ἀνάθεµα ἔστωσαν, οἱ µὴ τιµῶντες τὸν χαρακτῆρα τῆς σῆς σωµατώσεως». 

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Ε΄.
τοῦ πρωτοµάρτυρος καὶ ἀρχιδιακόνου ἁγ. Στεφάνου ὅτι δὲν εἶδε τὸν Θεὸ Πατέρα, ἀλλὰ "∆όξαν Θεοῦ" (εἰς ἀκολουθία τοῦ ἁγίου 27 ∆εκεµβρίου): 8η ὠδή, γ΄τροπάριον: «ὤφθη σοι Χριστός, ἐν Πατρῴα δόξῃ...». Εἰς Αἴνους, α΄τροπάριον: «Θεωρῶ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐκ δεξιῶν ἑστῶτα τοῦ ἀοράτου Πατρός». Ὁ ἀόρατος δὲ ὁρᾶται, εἶδε λοιπὸν τὴν δόξαν τοῦ ἀοράτου Πατρὸς δηλ. το Χριστὸ µέσα στὸ ἄκτιστο Φῶς. Μεταµορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, 6η Αὐγούστου: «Τὸ εἶδος τῆς δόξης Κυρίου, ὡσεὶ πῦρ φλέγον ἐπὶ τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους Σινᾶ...». (Ἐξόδου ἀνάγνωσµα α΄, εἰς ἑσπερινόν). «Οὔ δυνήσῃ ἰδεῖν τὸ πρόσωπόν µου· οὐ γὰρ µὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν µου καὶ ζήσεται...». (Ἐξόδου ἀνάγνωσµα β΄, εἰς ἑσπερινόν). «...σήµερον ἐν Θαβώρ, µυστικῶς τῆς Τριάδος τὸν Τύπον ὑποδείκνυσι...» (γ΄τροπάριο τῆς Λιτῆς τῆς αὐτῆς ἑορτῆς). «... ἐποπτεύσωµεν νοῒ θεότητα ἄϋλον, Πατρὸς καὶ Πνεύµατος, ἐν Υἱῷ µονογενεῖ ἀπαστράπτουσαν» (Θ΄ ὠδή). [Ἡ παρουσία καὶ προσκύνηση τῆς καταδικασµένης εἰκόνος τῆς ”Ἁγίας Τριάδος“ εἶναι ἄµεση ἄρνηση τῶν ἰδίων τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, «τοὺς προσκυνοῦντας Αὐτόν, ἐν Πνεύµατι καὶ Ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν» (Ἰωάν. 4,24). Εἶναι ἄρνηση τῶν θεµελίων τοῦ Χριστιανισµοῦ. («Ἀπαγορευµένες Ἀπεικονίσεις, Γεωργίου Ε.Γαβριήλ)]. 26ης ∆εκεµβρίου, Ἑσπερινός, 3ον τροπάριο: «Ὁ ἀόρατος ὁρᾶται, ὁ ἀναφὴς ψηλαφᾶται, ὁ ἄναρχος ἄρχεται». Πῶς λοιπὸν ὁ ἀόροτος καὶ ἄσαρκος Πατὴρ ζωγραφίζεται; Εὐχὴ Α΄ ἐξορκισµῶν Μεγ. Βασιλείου, Εὐχολόγιο: «Ὁ Θεός... ὅν εἶδεν οὐδεὶς ἀνθρώπων, οὐδὲ ἰδεῖν δύναται». Ὁ ὅσ. Συµεὼν ὁ νέος Θεολόγος (+12 Μαρτίου) διηγεῖται µία µυστικὴ ὅραση ὅπου συνοµιλεῖ µὲ τὶς τρεῖς Ὑποστάσεις τῆς Ἁγ. Τριάδος, «ἡ δὲ οὐσία τοῦ Θεοῦ ἀόρατος, ἀπερίγραπτος, ἀψηλάφητος...» (Περιοδικὸ “Ἁγιος Κυπριανός”, Μάϊος 2002).

Περὶ 

Ὁ ὅσ. Θεόδωρος ὁ ἡγιασµένος (+16 Μαΐου) προσευχόµενος εἶδε «ὡς τρεῖς στύλους φωτὸς ἐξ ὅλων ἴσους» καὶ φωνὴ λέγουσα: «Μήτε τῇ διαστάσει τοῦ ὁρωµένου παραδείγµατος, µῆτε τῇ περιγραφῇ, ἀλλὰ µόνον τῇ ταυτότητι πρόσεχε· οὐκ ἐστι ἐν τῇ κτίσει ὑπόδειγµα, ὅ δύναται παραστῆσαι τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα» (Περιοδικὸ “Ἁγιος Κυπριανὸς”, Μάϊος 2002).

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Σ Τ΄.
προεικονίσεις καὶ θεοφάνειες µὲ µορφὴ ἀνθρώπου, προεικόνιζαν τὴν µελλοντικὴν σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου ὡς Υἱοῦ ἀνθρώπου. 1. Καταβασία γ΄ ἤχου: «Ὡς εἶδεν Ἡσαΐας συµβολικῶς, ἐν θρόνῳ ἐπηρµένῳ Θεόν, ὑπ᾽ Ἀγγέλων δόξης δορυφορούµενον, ὤ τάλας! ἐβόα, ἐγώ˙ πρὸ γὰρ εἶδον σωµατούµενον Θεόν, φωτὸς ἀνεσπέρου, καὶ εἰρήνης δεσπόζοντα». 2. Καταβασία δ΄ ἤχου: «Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καµίνῳ, ὀ τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο, τότε µὲν τυπούµενος, νῦν δὲ ἐνεργούµενος». 3. Θεοτοκίον ε΄ ὠδῆς, 23 Φεβρουαρίου: «Ὁ Παλαιὸς ἡµερῶν ἐπὶ τὴν σὴν γαστέρα κατῆλθε Πάναγνε...». ης 4. 6 Αὐγούστου γ΄ εἱρµός, τροπάριο τρίτον: «Ὁ ἐν ἐρήµῳ τὸν Ἰσραὴλ ἄγων, σήµερον ἐν τῷ ὄρει θαβὼρ Χριστὸς ἐξέλαµψε». ον 5. 4 τροπάριον, β΄ κανόνος, τῆς αὐτῆς ὠδῆς: «Ἡ σκιάζουσα δόξα ἐν τῇ σκηνῇ πρότερον, τύπος γεγένηται τῆς δόξης ἐν θαβὼρ σοῦ ∆έσποτα µεταµορφούµενος». ον 6. Στ΄ ὠδῆς β΄ κανών, 2 τροπάριον: «...ἐλήλυθε σαφῶς Χριστὸς ἡ Ἀλήθεια, Μωϋσῆς ἀνεβόησεν, ἐν τῷ θαβωρίῳ κατιδὼν σου τὴν θεότητα». ης 7. 4 Σεπτεµβρίου, γ΄ ὠδῆς Θεοτοκίον: «...ἐσχέθης φωνῇ Κυρίου τοῦ τεχθέντος ἐκ Παρθένου σαρκί». ον 8. Ε΄ ὠδῆς 3 τροπάριον, τῆς αὐτῆς ἑορτῆς: «Τῇ πέτρᾳ σκεπασθείς... τὴν σάρκωσιν ἔγνως, τοῦ Λόγου ὡς ὀπίσθια». 9. Θεοτοκίον ε΄ ὠδῆς, τῆς αὐτῆς ἑορτῆς: «...ἔµαθες, ὦ θεόπτα, ὡς µέλλει ἐκ Παρθένου, σαρκὶ τεχθήσεσθαι». ον 10. Μεσονυκτικὸ Κυριακὴ Σαµαρείτιδος, γ΄ ὠδή, 2 τροπάριον: «Τῷ Ἀβραὰµ ὤφθης ἐν σχήµατι ἀνδρικῷ τριττῇ µονάς...». 11. Θεοτοκίον δ΄ὠδῆς, µεσονυκτικοῦ τῆς αὐτῆς ἑορτῆς: «Ὀπτανόµενος πάλαι, τυπικῶς προκατήγγειλλε, τὴν ἐκ σοῦ Παρθένε, σάρκωσιν ὁ Λόγος...».

Προτυπώσεις, 

Στ΄ὠδῆς β΄ τροπάριον, Κυριακὴ Σαµαρείτιδος: «...Ἡσαΐας ὑψηλοῦ θρόνου καθήµενον εἶδεν, τὴν τριττὴν ἐπέγνω, τῆς µιᾶς θεαρχίας ὑπόστασιν». 13. Μεσονυκτικὸ Κυριακῆς τοῦ Τυφλοῦ γ΄ ὠδὴ Θεοτοκίον: «Ἐφάνης τῷ Μωϋσῆ ἐν Βάτῳ ὡς ἄγγελος τῆς µεγάλης Βουλῆς τοῦ Παντοκράτορος, τὴν σάρκωσιν Θεοῦ Λόγε προδηλῶν...». η ον 14. Μεσονυκτικὸ, Κυριακὴ Παραλύτου, 7 ὠδή, 3 τροπάριον: «Ἐφάνη τῷ Ἀβραάµ, Θεὸς τρισυπόστατος, ἐν τῇ δρυῒ Μαβρῆ...». ον 15. Ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, ὠδὴ α΄, 1 τροπάριον: «Τῷ Σωτῆρι Θεῷ τῷ ἐν θαλάσσῃ λαὸν ποσὶν ἀβρόχοις ὁδηγήσαντι καὶ Φαραὼ πανστρατιᾷ καταποντίσαντι...». ον 16. Κυριακὴ Πεντηκοστῆς, ὠδὴ δ΄, τροπάριον 2 : «Ὁ ἐν προφήταις λαλήσας ..., Θεὸς ἀληθὴς ὁ Παράκλητος, τοῖς τοῦ Λόγου ὑπηρέταις γνωρίζεται σήµερον». ον 17. Μεσονυκτικὸν Ἁγίων Πάντων, α΄ ὠδή, 3 τροπάριον: «...Ἀβραὰµ ...τὸν ποιητὴν πάντων, ὑπεδέξατο χαίρων...». η 18. 30 Ἰανουαρίου, ἁγίου Ἱππολύτου, η΄ ὠδή: «...τὸν ἐν µορφῇ ἀγγέλου ὁραθέντα, ἐν καµίνῳ πυρὸς τοῖς ὑµνολόγοις Χριστὸν τὸν Θεὸν ὑµνεῖτε...». η ον 19. 6 Αὐγούστου, γ΄ ὠδή, 3 τροπάριον: «...ὁ ἐν ἐρήµῳ τὸν Ἰσραὴλ ἄγων, ἐν Θαβὼρ σήµερον Χριστὸς ἐξέλαµψε...». η ον 20. 6 Αὐγούστου, γ΄ ὠδή, 4 τροπάριον: «Ἡ σκιάζουσα δόξα ἐν τῇ σκηνῇ... τύπος γεγένηται τῆς ἐν Θαβὼρ µεταµορφώσεως». ης 21. 6 Αὐγούστου, δ΄ ὠδή, 2ον τροπάριον: «Νόµον ἐν Σινᾷ, διατυπούµενος, Χριστὲ ὁ Θεός...». ης ον 22. 6 Αὐγούστου, δ΄ ὠδή, 3 τροπάρον: «Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ αὐτὸς ἐν νέφει τὴν ἐπίβασιν θείς, ἐν θαβὼρ ἐξέλαµψας». ης 23. 6 Αὐγούστου, δ΄ ὠδή, 2ον τροπάριον: «Ὁ τὴν βάτον φυλάξας ἀλώβητον, θεολαµποῦσα σάρκα ὑπέδειξας ἐν Θαβὼρ ∆έσποτα». η 24. Μεγαλυνάριον 17 ∆εκεµβρίου: «Τόκον τῆς Παρθένου προκατιδὼν ∆ανιήλ, ἐνέφραξας στόµα λεόντων...». 25. Τριώδιο, Α΄ Νηστειῶν, β΄ ὠδή: «Ἴδετε, ἴδετε ἐγώ εἰµι, ὁ ἐν θαλάσσῃ σώσας καὶ ἐν ἐρήµῳ κορέσας ... ἵνα τὸν πεπτωκότα τῇ φθορᾷ φορέσας, ἑλκύσω πρὸς ἑµαυτόν.“ η 26. 7 Καταβασία, γ΄ ἤχου: «Σὲ τὸν ἐν πυρὶ δροσίσαντα ...καὶ παρθένῳ ἀκηράτῳ ἐνοικήσαντα, Θεὸν Λόγον ὑµνοῦµεν». η 27. 3 Ἀπριλίου, Μηναῖο, ζ΄ ὠδή: «...τὴν φλόγα ἀνερρίπισε, Χριστὸς δὲ ἐφήπλωσε θεοσεβέσι παισί, δρόσον τοῦ πνεύµατος». η 28. 7 Ἀπριλίου, Μηναῖο, ὠδὴ ζ΄: «Ὁ τοὺς παῖδας δροσίσας ἐν καµίνῳ καὶ παρθένον µετὰ τόκον φυλάξας τὴν σὲ τεκοῦσαν...». ης 29. 8 Αὐγούστου, ∆όξα ...καὶ νῦν, ἑσπερινοῦ: «Ὁ πάλαι τῷ Μωσεῖ συλλαλήσας ἐπὶ τοῦ ὄρους Σινᾶ ...σήµερον ἐπὶ ὄρους Θαβὼρ µεταµορφωθείς». η 30. 17 ∆εκεµβρίου, Μηναῖο, ὠδὴ δ΄: «Ἐξ ὄρους κατασκίου Λόγε, ὁ προφήτης, τῆς µόνης Θεοτόκου, µέλλοντος σαρκοῦσθαι, θεοπτικῶς κατενόησε...». η 31. 17 ∆εκεµβρίου, ε΄ ὠδὴ, Θεοτοκίον: «Μυσταγωγεῖ τοὺς τύπους τῆς ἀπορρήτου σαρκώσεως Ἄχραντε, ∆ανιὴλ ὁ προφήτης ὁ ἔνδοξος».
12. 

17η ∆εκεµβρίου, ε΄ ὠδή, β΄τροπάριον: «Ἐπὶ νεφέλης ὡς Υἱόν σε ἀνθρώπου ἐρχόµενον, ...Κριτὴν καὶ βασιλέα, ἐθεώρει ὁ ∆ανιήλ». (Περὶ τοῦ Υἱοῦ προφητεύει καὶ ὄχι περὶ τοῦ Πατρός). η 33. 17 ∆εκεµβρίου, ε΄ ὠδή, Θεοτοκίον: «Ἰδοὺ ἡ Παρθένος ἐν µήτρᾳ ἐµφανῶς συλλαµβάνει Χριστὸν τὸν Θεόν, ἧς περ τὴν προτύπωσιν προεώρακε ∆ανιήλ». η ον 34. 17 ∆εκεµβρίου, ζ΄ ὠδή, 3 τροπάριον: «Τρεῖς ἐν καµίνῳ βεβληµένους ...τοῦ τετάρτου τὴν θέαν, Υἱὸν προηγόρευσε τοῦ Θεοῦ». η 35. 17 ∆εκεµβρίου ζ΄ὠδή, Θεοτοκίον: «∆ανιήλ, τῆς Παρθένου τὸν τόκον, σαφῶς προτεθέασαι, µυστικαῖς εἰκόσι µορφούµενον».
32.

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Ζ΄. Στὸ κεφάλαιο αὐτὸ ἀναφερόµεθα στὸ ὅραµα τοῦ ∆ανιήλ. Ὁ ∆ανιὴλ ἔβλεπε τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ πρωτυπωθέντα, ὁ Ὁποῖος ἐρχόµενος εἰς τὸν κόσµον καὶ λαβὼν ἀνθρωπίνην µορφὴν θὰ ἔκρινε τὸν κόσµον κατὰ τὴν δευτέραν Του παρουσίαν Αὐτός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοπῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ Ἄναρχος Πατήρ, σύµφωνα µὲ τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ «ὅτι ὁ Πατὴρ κρίνει οὐδένα, πᾶσα τὴν κρίσιν δέδωκε τῷ Υἱῷ».
1ον) Ἰδὲ Κυριακοδρόµιον Θεοτόκη Γ΄ τόµον Κυριακὴ τῶν Ἀπόκρεω (σελ. 323): «Ἐφανέρωσε δὲ ὁ θεάνθρωπος τὴν δόξαν, µὲ τὴν ὁποίαν πάλιν ἔρχεται, ἵνα µὴ νοµίσωµεν, ὅτι καὶ ἡ δευτέρα Αὐτοῦ Παρουσία θὰ εἶναι ταπεινὴ καὶ ἀγνώριµος, καθὼς καὶ ἡ πρώτη. Εἰς τὴν πρώτην ἐφάνη βρέφος ἐσπαργανωµένον, εἰς φάτνην τῶν ἀλόγων κείµενον· εἰς τὴν δευτέραν θὰ 

ἐµφανισθὴ ὡς Θεὸς πανυπερένδοξος, ἐπὶ θρόνου Κρίσεως καθήµενος. Τὴν δόξαν καὶ λαµπρότητα τῆς ∆ευτέρας Αὐτοῦ Παρουσίας περιγράφει πλατύτερον ὁ Ἅγιος Προφήτης ∆ανιήλ, µέγαν φόβον ἐνστάζων εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου. “Ἐθεώρουν, λέγει, ἕως ὅτου οἱ θρόνοι ἐτέθησαν, καὶ παλαιός ἡµερῶν ἐκάθητο καὶ τὸ ἔνδυµα Αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών, καὶ ἡ θρὶξ τῆς κεφαλῆς Αὐτοῦ ὡσεὶ ἔριον καθαρόν, ὁ θρόνος Αὐτοῦ φλὸξ πυρός, οἱ τροχοὶ Αὐτοῦ πῦρ φλέγον· ποταµὸς πυρὸς εἷλκεν ἔµπροσθεν Αὐτοῦ· Χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν Αὐτῷ καὶ µύριαι µυριάδες παρειστήκεισαν Αὐτῷ· Κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν”» (∆ανιὴλ Ζ΄9-10). Θαυµασία ἑρµηνεία τοῦ πολὺ Νικηφόρου Θεοτόκη, ὅτι ὅπως καθαρὰ τὸ λέγει καὶ ὁ Προφήτης, ὁ Παλαιὸς ἡµερῶν ἦτο ὁ Χριστὸς ποὺ θὰ κρίνει τὸν κόσµον καὶ ὄχι ὁ Ἄναρχος Πατήρ. 2ον) Ὁ Προφήτης ∆ανιὴλ ὁµιλεῖ γιὰ τὸν Παλαιὸ τῶν ἡµερῶν: «Χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν Αὐτῷ καὶ µύριαι µυριάδες παρειστήκεισαν Αὐτῷ». Ὁ δὲ Ἀπόστολος Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψιν γράφει. «Ἦν ὁ ἀριθµὸς αὐτῶν µυριάδες µυριάδων καὶ χιλιάδες χιλιάδων, λέγοντες φωνῆ µεγάλη ἄξιον ἐστὶ τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγµένον...» (Ἀποκ. ε΄11-12). ∆ηλαδὴ ὅ,τι εἶδε καὶ ὁ Προφήτης ∆ανιὴλ µὲ τὶς µύριες χιλιάδες κ.λ.π. Ἐδῶ φαίνεται ὁλοκάθαρα ὅτι ἐπρόκειτο περὶ τοῦ Ἰησοῦ. Τὸ ἄκακο ἀρνίον τοῦ οὐρανίου Πατρὸς ποὺ θὰ κρίνει τὰ σύµπαντα. (Σηµ: Ἰδὲ εἰς βιβλίον Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Φιλοσόφου, Ε.Π.Ε. Πατερικὲς Ἐκδόσεις, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 341-344, ἑρµηνεία). ∆ΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟ ΤΡΥΦΩΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ (Ἀπολογηταί, Ἰουστῖνος, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαµᾶς Σέλ.341-343, ἑρµηνεία). «Ἂν δὲ τόση δύναµις δεικνύεται ὅτι ἠκολούθησε καὶ ἀκολουθεῖ τὴν οἰκονοµίαν τοῦ πάθους Του, πόση θὰ εἶναι ἡ κατὰ τὴν µέλλουσαν ἔνδοξον παρουσίαν Του; ∆ιότι θὰ ἔλθη ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἐπάνω εἰς τὰς νεφέλας, καθὼς προεµήνυσεν ὁ ∆ανιήλ, συνοδευόµενος ἀπὸ ἀγγέλους. Εἶναι δὲ οἱ ἑξῆς λόγοι: “παρετήρουν ἕως ὅτου ἐτέθησαν θρόνοι καὶ ἐκάθησεν ὁ παλαιὸς τῶν ἡµερῶν, ἔχων περιβολὴν ὡς χιόνα λευκὴν καὶ τὸ τρίχωµα τῆς κεφαλῆς του ὡς ἔριον καθαρόν, ἐνῶ ὁ θρόνος του ἦτο ὡς φλόγα πυρός, οἱ τροχοί του ὡς πῦρ φλέγον. Ποταµὸς πυρὸς ἔρρεε πηγάζων ἀπὸ τὸ πρόσωπόν του χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν εἰς αὐτὸν καὶ µύριαι µυριάδες τὸν περιεστοίχιζον. Ἠνοίγησαν βίβλοι καὶ ἐκάθησε κριτήριον”. Τοῦ ἰδίου Ἁγίου Ἰουστίνου, σελ. 481. Ὅταν «ὁ ∆ανιὴλ λέγη ὡς υἱὸν ἀνθρώπου τὸν παραλαµβάνοντα τὴν αἰώνιον βασιλείαν», δὲν ὑπαινίσσεται τὸ ἴδιον ἀκριβῶς; Πράγµατι τὸ ὅτι εἶπεν: «ὡς υἱὸν ἀνθρώπου» δηλώνει φαινόµενον µὲν καὶ γενόµενον ἄνθρωπον, ἀλλὰ µὴ προερχόµενον ἀπὸ ἀνθρώπινον σπέρµα. Καὶ τὸ ὅτι εἶπε τοῦτον λίθον ἀποκοπέντα χωρὶς χείρας, ἔκραξε τὸ ἴδιον ἐν µυστηρίῳ διότι τὸ νὰ λέγη ὅτι ἐξετµήθη ἄνευ χειρῶν, ἐννοεῖ ὅτι δὲν εἶναι ἀνθρώπινον ἔργον, ἀλλ᾽ἔργον τῆς βουλῆς τοῦ προβάλλοντος αὐτὸν Πατρὸς τῶν ὅλων Θεοῦ». ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ «Καὶ τότε φανήσεται τὸ σηµεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου 

ἐρχόµενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ µετὰ δυνάµεως καὶ δόξης πολλῆς» (κεφ. κδ΄ 30). «Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι µετ᾽αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ καὶ συναχθήσονται ἔµπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη καὶ ἀφοριεῖ...» (κεφ. κε΄ 31). ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ «Καὶ τότε ὄψονται τὸ υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόµενον ἐν νεφέλῃ µετὰ δυνάµεως καὶ δόξης πολλῆς...» (κεφ. κα΄27). ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ «Καὶ τότε ὄψονται τὸ υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόµενον ἐν νεφέλαις µετὰ δυνάµεως πολλῆς καὶ δόξης» (κεφ. ιγ΄ 26, ιδ΄ 62). 3ον) Ἰδὲ 17ης ∆εκεµβρίου τοῦ Προφήτου ∆ανιὴλ καὶ τριῶν Παίδων. Στιχηρὰ Ἑσπερινοῦ, 3ον τροπάριον. (Νά, πῶς ἑρµηνεύουν τὴν προφητεία τοῦ προφήτου καὶ οἱ Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες καὶ ὑµνογράφοι καὶ βιογράφοι τῆς Ἐκκλησίας): «Ἐπὶ θρόνου καθήµενον, καὶ Ἀγγέλοις κυκλούµενον, τὸν ὑπὲρ κατάληψιν ἐθεώρησας, Κριτὴν ὑπάρχοντα δίκαιον, Προφῆτα θαυµάσιε· ἐκπλαγεὶς δὲ τὸ φρικτόν, τῆς ἐµφόβου ὁράσεως διεσήµανας, τοῖς µετέπειτα πᾶσιν ὑπογράψας, τὴν δευτέραν παρουσίαν, τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ ἡµῶν». (Ἀναπολόγητοι οἱ παρερµηνευτές). 4ον) Ἰδὲ ἀκολουθία τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, 1ον Κάθισµα ὄρθρου: «Προφητείας τὴν χάριν πεπλουτικώς, τῆς Πανάγνου τὸν τόκον σκιαγραφεῖς, καὶ λύεις ὀνείρατα, τῶν κρατούντων σαφέστατα...». 5ον) Ἰδὲ τῆς αὐτῆς ἀκολουθίας, Θεοτοκίον δ΄ ὠδῆς: «Μυσταγωγεῖ τοὺς τύπους, τῆς ἀπορρήτου σαρκώσεως Ἄχραντε, τῆς ἐκ σοῦ Ὑψίστου, ∆ανιὴλ ὁ Προφήτης ὁ Ἔνδοξος». 6ον) Ἰδὲ ε΄ ὠδὴ τῶν Ἁγίων Τριῶν Παίδων, 2ον τροπάριον: «Νοερῶς ἐµυεῖτο, ∆ανιὴλ φιλάνθρωπε, τὰ σὰ µυστήρια· ἐπὶ γὰρ νεφέλης, ὡς Υἱόν σε ἀνθρώπου ἐρχόµενον, τῶν Ἐθνῶν ἁπάντων οἷα Κριτὴν καὶ Βασιλέα, ἐθεώρει νοὸς καθαρότητι». (Θεόπνευστη ἑρµηνεία). 7ον) Ἰδὲ Θεοτοκίον τῆς στ΄ ὠδῆς: «Ἰδοὺ Παρθένος ἐν µήτρᾳ, ἐµφανῶς συλλαµβάνει Χριστὸν τὸν Θεὸν· ἧς περ τὴν προτύπωσιν, ἐλλαµφθεὶς τῷ Πνεύµατι, προεώρακε ∆ανιὴλ ὁ Ἔνδοξος». 8ον) 18ης ∆εκεµβρίου τῶν Πατέρων, ζ΄ ὠδή, 5ον τροπάριον: «Τῇ θεωρίᾳ ἐνατενίσας τοῦ Πνεύµατος, ὁ Προφήτης, πάλαι ∆ανιήλ, Χριστοῦ προτυποῖ, τὴν δευτέραν ἔλευσιν, καὶ τὰ ἐν ταύτῃ φρικτὰ προκαταγγέλει, ἐκβοῶν· ὁ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ». (Θεοπνεύστως οἱ Ἅγιοι ὑµνογράφοι ἑρµήνευσαν τὴν προφητείαν). 

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Η΄.
Περὶ τοῦ ποῖος ἔδωσε στὸν Μωϋσῆ τὸν νόµον εἰς Σινᾶ. 1 Φεβρ. προεόρτιον ἑσπερινοῦ: «Σήµερον Συµεών, τὸν Κύριον τῆς δόξης ὑποδέχεται ...ἐν τῷ ὄρει Σινᾷ πλάκας δόντα αὐτῷ». 1 Φεβρ. κανὼν προεόρτιος ὠδὴ α΄4ον τροπάριον: ” ...κατὰ νόµον ὑπείκεις Χριστέ, ὁ πρὶν ὑπαγορεύσας µοι τὸν Νόµον, ἐν τῷ ὄρει Σινᾶ. “ 1 Φεβρ. κάθισµα Ὄρθρου: «...ὁ δι΄ ἐµὲ νηπιάσας, ὑπὸ νόµον ἐγένου, ὁ πάλαι χαράξας τὸν Νόµον ἐν Σινᾶ...». 1 Φεβρ. θ΄ ὠδή, β΄ τροπάριον: «Ὁ πλαξὶν ἐγχαράξας τὸν τοῦ γράµµατος νόµον, χερσὶ πρεσβύτου ὡς νήπιον ἀγκαλίζεται...». 2 Φεβρ. Ἑσπερινοῦ β΄ τροπάριον: «∆έχου Συµεὼν ὅν Μωϋσῆς νοµοθετοῦντα προεώρα ἐν Σινᾷ, βρέφος γενόµενον». 2 Φεβρ. εἰς Λιτήν: «ὁ Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν, ὁ καὶ τὸν Νόµον ἐν Σινᾷ δοὺς τῷ Μωσεῖ, σήµερον βρέφος ὁρᾶται...». 2 Φεβρ. β΄ τροπάριον Λιτῆς: «Σήµερον, ὁ πάλαι τῷ Μωσεῖ ἐν Σινᾷ ἐπιδοὺς Νόµον, τοῖς νοµικοῖς ὑποκύπτει θεσµοῖς...». (Ἰδὲ καὶ Παρακλητική, ἦχος πλ. α΄, α΄ ὠδή). 2 Φεβρ. 4ον τροπάριον Λιτῆς: «Σήµερον Συµεών, τὸν Κύριον ὑποδέχεται ...ὅν ἐν τῷ Σινᾷ πλάκας δόντα τῷ Μωϋσῆ...». 2 Φεβρ. κάθισµα µετὰ τὴν γ΄ ὠδή: «Ἐν Σινᾷ πάλαι κατεῖδε Μωϋσῆς τὰ ὀπίσθα Θεοῦ ...νῦν Συµεὼν τὸν σαρκωθέντα Θεὸν ἐνηγκαλίσατο». 2 Φεβρ. Μεγαλυνάριο θ΄ ὠδῆς: «Ἀγκαλίζεται χερσίν, ὁ πρεσβύτης Συµεὼν τὸν τοῦ Νόµου ποιητὴν καὶ ∆εσπότην τοῦ παντός». 3 Φεβρ. “∆όξα” Ἀποστίχων: «Ὁ παλαιὸς ἡµερῶν, ὁ καὶ τὸν Νόµον πάλαι ἐν Σινᾷ δοὺς τῷ Μωσεῖ, σήµερον βρέφος ὁρᾶται». 4 Φεβρ. Ἑσπερινοῦ γ΄τροπάριον: «Ὁ ἐν Σιναίῳ ὄρει τὸν νόµον τάξας ποτέ, νῦν ἐν Σιὼν ...χερσὶ τῆς Θεοτόκου ὡς βρέφος Χριστέ». 4 Φεβρ. “∆όξα” Ἀποστίχων: «Σήµερον Συµεὼν τὸν Κύριον ὑποδέχεται, ὅν ἐν τῷ Σινᾷ πλάκας δόντα τῷ Μωσῇ, οὗτος ἐστὶν ὁ ἐν προφήταις λαλῶν». 30 Ἰανουαρίου εἰς Αἴνους: «Σήµερον ὁ Χριστὸς ἐν τῷ ναῷ προσφέρεται ὡς βρέφος, ὁ Μωσεῖ διδοὺς τὸν Νόµον». 6 Αὐγούστου 3ον τροπάριον Ἑσπερινοῦ: «...Συλλαλοῦντες Χριστῷ Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας ἐδείκνυον ὅτι ζώντων καὶ νεκρῶν κυριεύει καὶ ὁ πάλαι διὰ νόµου καὶ προφητῶν λαλήσας ὑπῆρχε Θεός...». 

Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, 4ον τροπάριον Ἑσπερινοῦ: «Ὄρος Σινᾶ ἐν ᾧ οἱ πόδες Σου ἔστησαν Κύριε, ἐπ΄ἐσχάτων ἐφανέρωσεν ἡ φρικτή Σου Μεταµόρφωσις». Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, 1ον τροπάριον Ἑσπερινοῦ: «Ὁ πάλαι τῷ Μωσεῖ συλλαλήσας, ἐπὶ τοῦ ὄρους Σινᾶ διὰ συµβόλων, Ἐγὼ εἰµὶ λέγων ὁ Ὤν, σήµερον ἐπ΄ὄρους Θαβὼρ µεταµορφωθείς...». Τῆς Ἀναλήψεως, Ὄρθρος, α΄ὠδή: «Τῷ ὀφθέντι Θεῷ ἐπὶ τοῦ Ὄρους Σινᾶ καὶ Νόµον δόντι τῷ θεόπτῃ Μωσεῖ...». 4 Σεπτεµβρίου, Ὄρθρος, ὠδὴ α΄: «Μωσῆς ὡς ἐνωπίῳ Θεῷ συνοµιλήσας πρῶτος ἐµφανῶς, ἐν προσώπῳ πρὸς πρόσωπον ...βλέψας Αὐτόν». Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, γ΄ ὠδή: «Ἤχθης τοῦ φρικτοῦ ὁράµατος πάνσοφε, ἀλλ΄ἐσχέθης φωνὴ Κυρίου, τοῦ τεχθέντος ἐκ Παρθένου σαρκί». Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, ε΄ ὠδή: «Τῇ πέτρᾳ σκεπασθεὶς θεόπτα, τὴν σάρκωσιν ἔγνως τοῦ Λόγου ὡς ὀπίσθια». Θεοτοκίον τῆς ἀνωτέρω ὠδῆς: «Εἰσέδυς αἰσθητῶς, τῷ γνόφῳ καὶ ἔµαθες τὰ ἄρρητα ὦ θεόπτα, ὡς µέλλει ἐκ Παρθένου, Θεὸς σαρκὶ τεχθήσεσθαι». Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, η΄ ὠδή: «...ἅπαντα ἔβλεψας τῆς Παρθένου τὰ ἰνδάλµατα, προδιαγράφοντα αὐτῆς τὴν θείαν γέννησιν, ἐν φλογὶ βάτον κατεῖδες µορφὴν τὴν ἀόρατον». Τῆς αὐτῆς ἑορτῆς, θ΄ ὠδή: «Γέγονας αὐτόπτης Κυρίου θεόπτα καὶ µετὰ θάνατον, οὐκ ὡς ἐν πέτρᾳ τὸ πρίν, ἀλλ΄ἀνθρωπίνῳ σώµατι, φῶς ἀπαστράπτοντα θεότητος». Μεσονυκτικὸ Κυριακῆς, πλ΄ α΄, γ΄ ὠδή: «Ἐφάνης τῷ Μωσῇ ἐν βάτῳ ὡς ἄγγελος βουλῆς Παντοκράτορος, σοῦ τὴν ἐκ Παρθένου προδηλῶν σάρκωσιν Θεοῦ Λόγε».

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Θ΄.
Ο ΠΑΛΑΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.
26. «Νηπιάζει δι΄ ἐµέ, ὁ Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν· καθαρσίων κοινωνεῖ, ὁ καθαρώτατος Θεός...» (Κάθισµα Ὄρθρου Ὑπαπαντῆς, 2 Φεβρ.). 27. «Ὁ Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν, ὁ καὶ τὸν νόµον πάλαι ἐν Σινᾷ δοὺς τῷ Μωσεῖ, σήµερον βρέφος ὁρᾶται· καὶ κατὰ νόµον, ὡς νόµου ποιητής, τὸν νόµον ἐκπληρῶν, ναῷ προσάγεται» (Στιχηρὸν Ἰδιόµελον Λιτῆς Ὑπαπαντῆς). 28. «Ὁ Παλαιὸς ἡµερῶν, ὡς ἐπὶ πόκον ὑετὸς Πάναγνε, ἐπὶ τὴν σὴν γαστέρα κατῆλθε τὴν ἡγιασµένην, καὶ νέος ἐφάνη Ἀδὰµ ὁ φιλάνθρωπος» (Θεοτοκίον ε΄ ὠδῆς, Ἀκολουθία ἁγ. Πολυκάρπου Σµύρνης, 23 Φεβρ.). 

29. «Νέον παιδίον ὑπὲρ λόγον τέτοκας, τὸν παλαιὸν ἡµερῶν, νέας ἐν γῇ τρίβους, ἀρετῆς δεικνύµενον· οὗ ὁ κλεινὸς θεράπων σου, Ἀθανάσιος κόρη, τῷ ἔρωτι τιτρωσκόµενος, τοῦτόν σοι τὸν οἶκον ἐδείµατο» (Θεοτοκίον α΄ ὠδῆς ἀκολουθίας Ὁσίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου, 5 Ἰουλ.). 30. «Νέον βρέφον ἡµῖν, τὸν Παλαιὸν ἡµερῶν, ἁγνὴ Παρθένε ἀπεκύησας, παλαιωθεῖσαν τὴν φύσιν ἀνακαινίσαντα, ἀνθρώπων Πανάµωµε, τῷ Θείῳ πάθει αὐτοῦ» (Παρακλητική, Θεοτοκίον α΄ ὠδῆς, πλ. α΄, Παρασκ. πρωΐ). 31. «Νέον ἡµῖν, βρέφος ἀπεκύησας, τὸν Παλαιὸν ἡµερῶν, νέας ἐπὶ γῆς, τρίβους ὑποδεικνῦντα, καὶ τὴν παλαιωθεῖσαν φύσιν καινουργοῦντα, Ἀνύµφευτε εὐλογηµένη» (Παρακλητική, Θεοτοκίον η΄ ὠδῆς πλ. β΄, Τρίτη πρωΐ). 32. «Νόµους τῆς φύσεως Κόρη, ὑπὲρ φύσιν λαθοῦσα, νέον παιδίον ἐπὶ γῆς, ἐκύησας ἁγνὴ Νοµοδότην ὄντα, καὶ Παλαιὸν ἡµερῶν, νοητὲ Οὐρανέ, τοῦ τῶν πάντων Ποιητοῦ· διὸ πίστει καὶ πόθῳ, σὲ µακαρίζοµεν» (Τριώδιον, Κυριακὴ ε΄ Νηστειῶν, Θεοτοκίον θ΄ὠδῆς). 33. «Ἀλλὰ τί εἴπω, ἢ τί λαλήσω; Ἐκπλήττει γὰρ µε τὸ θαῦµα. Ὁ Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν παιδίον γέγονεν, ὁ ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρµένου καθήµενος ἐν φάτνῃ τίθεται...» (Ἰωαν. Χρυσόστοµος, Λόγος εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος, PG.56,389, Συνταξ. Ιβ΄σελ.677). 34. «Πᾶσα ἡ γῆ προσκυνησάτω, πᾶσα γλῶσσα ἀσάτω, πᾶσα ψαλλέτω, πᾶσα δοξολογησάτω παιδίον Θεόν, τεσσαρακοθήµερον καὶ προαιώνιον, παιδίον µικρὸν καὶ παλαιὸν τῶν ἡµερῶν, παιδίον θηλάζον καὶ τῶν αἰώνων ποιητήν» (Κύριλλος Ἱεροσολύµων, Λόγος εἰς τὴν Ὑπαπαντήν, ∆΄ ΒΕΠ 39, 278.ε). 35. «Ἐπὶ τούτοις πᾶσι παρρησιασάµενος ὁ δίκαιος, καὶ τῇ προτροπῇ εἴξας τῆς διακονησαµένης Θεῷ πρὸς ἀνθρώπους Θεοµήτορος, ὑπεδέξατό µε ταῖς γηραλέαις ἀγκάλαις τὸν ἐν νηπιότητι παλαιὸν τῶν ἡµερῶν, εὐλόγησε δὲ τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· Νῦν ἀπολύεις...» (Μεθόδιος Ὀλύµπου, Εἰς τὸν Συµεῶνα καὶ εἰς τὴν Ἄνναν...,Η΄PG 18,365B). 36. «Ὁ Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν παιδίον γέγονεν» (Μ.Ἀθανάσιος, Εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ, 1 ΒΕΠ 36,225.20).

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Ι΄. 

∆ιαφόρων Ἁγίων µαρτυρίες γιὰ τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρός. (Ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου «Αἱ ἅγιαι οἰκουµενικαὶ Σύνοδοι», σελ. 183, Ἁγ. Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός) «Ἰωάννης ὁ ἐκ ∆αµασκοῦ τῆς Συρίας καταγόµενος, υἱὸς Σεργίου τοῦ µεγάλου Λογοθέτου, ἤτοι τοῦ ἐπὶ τῶν Οἰκονοµικῶν Ὑπουργοῦ παρὰ τῷ Χαλίφῃ τῶν Ἀράβων, ἐξεπαιδεύθη παρὰ τῷ ἐκ Καλαβρίας σοφωτάτῳ Μοναχῷ Κοσµᾷ, ἀποβὰς εἷς τῶν λογιωτέρων ἀνδρῶν τοῦ αἰῶνος ἐπονοµασθεὶς διὰ τὴν εὐγλωττίαν του Χρυσορρόας. Ἦν δὲ κατὰ τὸν ἐγκωµιαστὴν αὐτοῦ περὶ τὴν ἀριθµητικὴν ἄλλος Πυθαγόρας καὶ ∆ιόφαντος, περὶ δὲ τὴν Γεωµετρίαν νέος Εὐκλείδης, περὶ τὴν Ἠθικήν, ἄλλος Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων, δεινὸς περὶ τοὺς κανόνας τῆς Λογικῆς, µύστης τῆς Μουσικῆς ἄριστος, γνώστης ἀκριβὴς τῶν δυνάµεων τῆς φύσεως τῆς τ᾽ ἐπιγείου καὶ τῆς οὐρανίας, φιλόσοφος δὲ καὶ Θεολόγος οὐδενὸς δεύτερος, συντάξας µακρὰν ἐξήγησιν τῆς κατ᾽ Ἀριστοτέλη, Πορφύριον καὶ Ἀµµώνιον διαλεκτικῆς πρὸς χρῆσιν τῶν σχολείων. Γινόµενος δὲ µοναχὸς ἔγραψε τοὺς τρεῖς πρὸς τοὺς διαβάλλοντας τὰς ἁγίας Εἰκόνας ἀπολογητικοὺς λόγους, τὴν ὀρθότητα καὶ τὴν δύναµιν τῶν ἐπιχειρηµάτων τῶν ὁποίων ἀνωµολόγησαν καὶ αὐτοὶ δὴ οἱ ἀντίπαλοί του. Αὐτὰ λέγει καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐχαΐτων ἀποκαλεῖ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν ∆αµασκηνὸν Χελιδόνα λιγυρὰν καὶ ἀηδόνα µελιχρᾶν καὶ ἡδύλαλον καὶ τῶν ἀσµάτων λύραν παναρµόνιον πηγὴν νέκταρ βλύζουσαν ἄϋλον. Κρατῆρα χρυσόρρειθρον καὶ µουσικὸν τοῦ πνεύµατος ὄργανον». Εἰς τὸ βιβλίο: «Θεωρία τῆς ἁγιογραφίας» (Ἰωάν. Βράνου) ἀναφέρει ὅτι στὴ Βυζαντινὴ ἁγιογραφία ὁ πατὴρ δὲν εἰκονίζεται, ἀλλὰ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν Χριστὸ-Υἱὸ γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον γιατὶ ὁ Πατὴρ δὲν προσέλαβε σάρκα, ὅπως ὁ Υἱὸς µὲ τὴν ἐνανθρώπηση καὶ συνεπῶς κανεὶς δὲν ἔχει δεῖ τὸν Θεὸ-Πατέρα. ∆εύτερον, κάθε πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ὁλόκληρος ὁ Θεός. Ἡ φιλοξενία τοῦ Ἀβραὰµ εἶναι ἡ µόνη πλήρης δογµατικὴ εἰκόνα τῆς Ἁγ. Τριάδος ποὺ µᾶς ἄφησε κληρονοµιὰ ἡ Παράδοση. Ὁ ὅσιος Νεκτάριος τῆς Ὄπτινα τὸ 1916 ἐδέχθη τὴν Ναταλία Β. καὶ τὴν ἀδελφή της ποὺ ἤθελαν νὰ γίνουν µοναχές, ἀφοῦ τὶς ὡδήγησε µπροστὰ εἰς τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος (φιλοξενία τοῦ Ἀβραάµ) εἶπε: ” Σᾶς δέχοµαι ὅπως ὁ Ἀβραὰµ ὑποδέχθηκε τὴν Ἁγία Τριάδα». Εἰς τὸ βιβλίο: «Ἁγ. Κοσµᾶς ὁ Αἰτωλός» (Χαραλ. Βασιλοπούλου, σελ. 256). «... ὁ πανάγαθος Θεὸς ἐπῆγε εἰς τὸν Ἀβραὰµ ὡς τρεῖς ἄνθρωποι καὶ τοὺς ἐπῆρε εἰς τὴν καλύβα του καὶ τοὺς ἐφίλευσεν. Τότε ἐκατάλαβε πὼς ἦτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεὸν εἰς τύπον τῆς Ἁγίας Τριάδος». Εἰς τὸ βίου τοῦ ἁγίου Νήφωνος Κωνσταντιανῆς διαβάζοµε ὅτι ὁ ἅγιος εἶδε φοβερὴ ἀποκάλυψη: «Ὁ Πατέρας τοῦ µονογενοῦς Υἱοῦ, ὁ Γεννήτωρ, τὸ φῶς τὸ ἀπρόσιτο καὶ ἀκατάληπτο, ἀνέτειλε ξαφνικὰ λάµποντας πάνω ἀπὸ ἐκεῖνο τὸν ἀπέραντο θάλαµο, ἐπάνω ἀπὸ τὶς ἄχραντες δυνάµεις...». 

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΑ΄.
Ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ Ἁγ. Ἰωάννη τοῦ ∆αµασκηνοῦ, ὅτι ὁ ἄναρχος Πατὴρ δὲν ζωγραφίζεται: 1. «Τοῦ ἀοράτου καὶ ἀσωµάτου καὶ ἀπεριγράπτου καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ, τὶς δύναται ποιήσασθαι µίµηµα. Παραφροσύνης ἄκρας καὶ ἀσεβείας τὸ σχηµατίζειν τὸ Θεῖον» (PG, 94,1169C). 2. «Ἀδύνατον εἰκονίζεσθαι Θεὸν τὸν ἄποσον καὶ ἀπερίγραπτον καὶ ἀόρατον» (PG, 94,1237C). 3. «Πάλαι ὁ Θεὸς, ὁ ἀσώµατος οὐδαµῶς εἰκονίζετο. Νῦν σαρκὶ ὀφθέντος Θεοῦ, εἰκονίζω Θεοῦ τὸ ὁρώµενον» (PG, 94,1245A). 4. «...ὁ µονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀπερίγραπτός ἐστι» (PG, 96,1353C) 5. «Ὅταν ὁρατὸς σαρκὶ ὁ ἀόρατος γένηται, τότε εἰκονίσεις τὸ ὁµοίωµα τοῦ ὁραθέντος» (PG, 94,1240A). 6. «Οὐ τὴν ἀόρατον εἰκονίζω Θεότοτητα, ἀλλ΄εἰκονίζω Θεοῦ τὴν ὁραθεῖσαν σάρκα» (PG, 94,1236C). 7. «Εἰ δὲ θεότητος τῆς ἀΰλου καὶ ἀσωµάτου καὶ ἀοράτου εἰκόνα τις τολµήσει ποιῆσαι, ὡς ψευδῆ ἀποβαλλόµεθα» (PG, 94,1293D). 8. «Θεοῦ ἀσωµάτου, µήτε περιγραφήν, µήτε κατάληψιν ἔχοντος ἀδύνατον ποιεῖν εἰκόνα. Πῶς τὸ µὴ ὁραθὲν εἰκονισθήσεται;» (PG, 94,1289). 9. «∆ανιὴλ ὁµοίωµα ἀνθρώπου εἶδε, ὡς υἱὸν ἀνθρώπου ἐλθόντα ἐπὶ τὸν Παλαιὸν τῶν ἡµερῶν, εἶδε τὸν τύπον καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ µέλλοντος ἔσεσθαι. Ἔµελλε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὁ ἀόρατος, ἄνθρωπος γίνεσθαι, ἵνα ἑνωθῇ τῇ φύσει ἡµῶν» (PG, 94,1317-14-20). (Σηµ.: Ἐδῶ πάλι φαίνεται ὅτι οἱ ὑποσηµειώσεις τοῦ Ἱ. Πηδαλίου ἦσαν τῶν παπικῶν στὴν Βενετία). 10. «Ἔχοµε λάβει ἀπ΄ τὸν Θεὸν τὴν ἱκανότητα νὰ διακρίνοµε τί µποροῦµε νὰ ἀεικονίσουµε καὶ τί εἶναι ἀπερίγραπτο» (PG, 94,1237). 11. «Ἡ εἰκόνα εἶναι ὁµοίωµα ποὺ χαρακτηρίζει σ΄ὅλα τὸ πρωτότυπό της» (PG, 94,1240). 12. «Κατάλληλα γιὰ ἀπεικόνιση, εἶναι τὰ φυσικὰ πράγµατα ποὺ ἔχουν σχῆµα καὶ τὰ σώµατα ποὺ εἶναι περιγραπτὰ κι΄ἔχουν τὰ φυσικὰ χρώµατα» (PG, 94,1344). 13. «Ὅταν ὁ Λόγος ἀποκτᾶ σῶµα καὶ σάρκα τότε µπορεῖς νὰ ζωγραφίσῃς τὴν εἰκόνα Του» (PG, 94,1240). 14. «Ἂν προσπαθούσαµε νὰ κατασκευάσοµε εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, θὰ ἦταν πράγµατι ἁµαρτία, τέτοια εἰκόνα τῆς θεότητος (δηλ. Ἁγ. Τριάδος) τὴν ἀπορρίπτοµε ὡς ψευδῆ καὶ νόθα» (PG, 94,1293). 

«Ὅταν ὁρατὸς σαρκὶ ὁ ἀόρατος γένηται, τότε εἰκονίσῃς τὸ ὁµοίωµα τοῦ ὁραθέντος, ὁ ἐν µορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων µορφὴν δούλου λαβών, τότε ἐν πίναξι χάρατε καὶ ἀνατίθει πρὸς θεωρίαν τὸν ὁραθέντα καταδεξάµενον... χάρατε τὴν ἐκ Παρθένου γέννησιν, τὴν Βάπτισιν ἐν Ἰορδάνῃ τὴν Μεταµόρφωσιν, τὰ πάθη, τὸν θάνατον, τὰ θαύµατα, τὸν Σταυρὸν τὴν Ταφήν, τὴν Ἀνάστασιν, τὴν Ἀνάληψιν, πάντα γράφε καὶ λόγῳ καὶ χρώµασι... ἀπαγορεύεται µόνον ἡ τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ἐξεικόνησις» (Ἁγίου Νεκταρίου, “Αἱ Οἰκουµενικαὶ Σύνοδοι”, σελ. 184). 16. «Καὶ Ἀδὰµ εἶδε Θεόν, καὶ Ἰακὼβ καὶ Μωϋσῆς καὶ Ἡσαΐας καὶ ∆ανιὴλ προσεκύνησαν πάντες ἰδόντες τὸν τύπον καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ µέλλοντος» (PG, 94,1345C). 17. Τοῦ ὁσίου ἀββᾶ Ἰωάννου πρεσβυτέρου ∆αµασκηνοῦ “Ἔκδοσις ἀκριβής της ὀρθοδόξου πίστεως”. «Τό θεῖον εἶναι ἀκατάληπτο καί δέν πρέπει νά ζητοῦµε καί νά περιεργαζόµαστε ὅσα δέν µᾶς ἔχουν παραδοθεῖ ἀπό τούς ἁγίους προφῆτες καί ἀποστόλους καί εὐαγγελιστές. “Θεόν οὐδείς ἐώρακε πώποτε. Ὁ µονογενὴς Υἱός ὁ ὢν ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρός αὐτός ἐξηγήσατο”. Ἄρρητο εἶναι λοιπόν τό θεῖον καί ἀκατάληπτο. “Οὐδείς γάρ ἐπιγινώσκει τόν Πατέρα εἰ µή ὁ Υἱός, οὐδέ τόν Υἱόν εἰ µή ὁ Πατήρ”. Ἐπίσης καί τό Πνεῦµα τό Ἅγιο µέ τόν ἴδιο τρόπο γνωρίζει ὁτιδήποτε ἀφορᾶ τόν Θεό, ὅπως ἀκριβῶς τό πνεῦµα τοῦ ἀνθρώπου γνωρίζει ὁτιδήποτε ἀφορᾶ τόν ἄνθρωπο. Ὕστερα λοιπόν ἀπό τήν πρώτη καί µακάρια φύση κανείς ἄλλος δέν γνώρισε ποτέ τόν Θεό, ὄχι µόνο ἀπό τούς ἀνθρώπους ἀλλά καί ἀπό αὐτά ἀκόµη τά Χερουβίµ καί τά Σεραφίµ…» (σελ. 27). 18. «Ὅτι λοιπόν ὁ Θεός εἶναι ἄναρχος, ἀτελεύτητος, αἰώνιος καί ἀΐδιος, ἄκτιστος, ἄτρεπτος, ἀναλλοίωτος, ἁπλός, ἀσύνθετος, ἀσώµατος, ἀόρατος, ἀψηλάφητος, ἀπερίγραπτος, ἄπειρος, ἀπεριόριστος, ἀκατάληπτος, ἀσύλληπτος, ἀγαθός, δίκαιος, παντοδύναµος, δηµιουργός ὅλων τῶν κτισµάτων, παντοκράτορας, παντεπόπτης, προνοητὴς τῶν ὅλων, ἐξουσιαστής, κριτής, καί τό γνωρίζουµε καί τό ὁµολογοῦµε…» (σελ. 29). 19. «Γιά τό τί εἶναι ὁ Θεός. Τό ἀκατάληπτο αὐτοῦ. Ὅτι λοιπόν ὑπάρχει Θεός, εἶναι φανερό τί ὅµως εἶναι κατά τήν οὐσία καί τή φύση του, τοῦτο εἶναι ἐντελῶς ἀκατάληπτο καί ἄγνωστο. Ὅτι ἐξάλλου τό θεῖον εἶναι ἀσώµατο, κι αὐτό εἶναι φανερό. Πῶς µπορεῖ νά εἶναι σῶµα τό ἄπειρο, αὐτό πού δέν ἔχει ὅρια καί σχῆµα, καί τό ἀψηλάφητο καί τό ἀόρατο καί τί ἁπλό καί τό ἀσύνθετο…» (σελ. 37). 20. «Γιά τήν Ἁγία Τριάδα. Γι’ αὐτό λοιπόν πιστεύουµε σέ ἕνα Θεό, σέ µία ἀρχή ἄναρχη, ἄκτιστη, ἀγέννητη καί ἀνόλεθρη καί ἀθάνατη, αἰώνια, ἄπειρη, ἀπερίγραπτη, ἀπεριόριστη, ἀναλλοίωτη, ἀόρατη, πηγή ἀγαθότητος καί δικαιοσύνης, φῶς νοερό, ἀπρόσιτο, δύναµη, πού δέν γνωρίζεται µέ κανένα µέτρο ἀλλά µόνο µετριέται µέ τή συγγενῆ βούληση –γιατί τά πάντα µπορεῖ νά κάνει, ὅσα θέλει» (σελ. 47). 21. «Πιστεύουµε σέ ἕνα Πατέρα, τήν ἀρχή καί αἰτία ὅλων, πού δέν γεννήθηκε ἀπό κανένα, τόν µόνο ἀναίτιο καί ἀγέννητο, δηµιουργό ὅλων, ἀλλά Πατέρα κατά τή φύση ἑνός µόνου, τοῦ µονογενοῦς Υἱοῦ του, τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί σωτήρα µᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ καί προβολέα τοῦ Παναγίου Πνεύµατος. Καί σέ ἕνα Υἱό τοῦ Θεοῦ τόν µονογενῆ, τόν Κύριό µας Ἰησοῦ Χριστό, πού
15. 

γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα πρίν ἀπό ὅλους τους αἰῶνες, φῶς ἀπό φῶς, Θεό ἀληθινό ἀπό Θεό ἀληθινό, πού γεννήθηκε καί δέν δηµιουργήθηκε, µέ τόν Πατέρα ὁµοούσιο, διά µέσου του ὁποίου ἔγιναν τά πάντα. Λέγοντας “πρίν ἀπό ὅλους τους αἰῶνες”, δείχνουµε ὅτι ἡ γέννησή του εἶναι ἄχρονη καί ἄναρχη γιατί δέν ἦλθε στήν ὕπαρξη ἀπό τό µή ὄν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό ἀπαύγασµα τῆς δόξας, ὁ χαρακτήρας τῆς ὑποστάσεως τοῦ Πατέρα, ἡ ζῶσα σοφία καί δύναµη, ὁ ἐνυπόστατος Λόγος, ἡ οὐσιαστική καί τέλεια καί ζῶσα εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, ἀλλά πάντοτε ἦταν µέ τόν Πατέρα καί στόν Πατέρα, γεννηµένος ἀπ’ αὐτόν µέ ἀΐδιο καί ἄναρχο τρόπο γιατί δέν ὑπῆρχε διάστηµα, κατά τό ὁποῖο ὑπῆρχε ὁ Πατέρας, χωρίς νά ὑπάρχει ὁ Υἱός, ἀλλά ἅµα Πατέρας ἅµα Υἱός, γεννηµένος ἀπό αὐτόν δέν θά µποροῦσε ἄλλωστε νά ὀνοµαστεῖ Πατέρας χωρίς τόν Υἱό. Ἐξάλλου ἄν ὑπῆρχε, µή ἔχοντας Υἱό, δέν ἦταν Πατέρας, καί ἄν ὕστερα ἀπέκτησε Υἱό, ἔγινε Πατέρας µετά ἀπό αὐτό, γιατί δέν ἦταν πρίν ἀπό τή γέννηση τοῦ Υἱοῦ, καί ἀλλοιώθηκε ἀπό τό νά µή εἶναι Πατέρας στό νά γίνει Πατέρας, πράγµα πού ξεπερνᾶ τά ὅρια κάθε βλασφηµίας. Γιατί εἶναι ἀδύνατο νά ποῦµε ὅτι ὁ Θεός στερεῖται τή φυσική γονιµότητα καί ἡ γονιµότητα εἶναι ἡ κατὰ φύση γέννηση ἑνός ὅµοιου ἀπ’ αὐτόν, δηλαδή ἀπό τήν οὐσία του. Εἶναι ἀσέβεια λοιπόν νά λέµε ὅτι στή γέννηση τοῦ Υἱοῦ µεσολαβεῖ χρόνος ἤ ὅτι µετά τόν Πατέρα ἔγινε ἡ ὕπαρξη τοῦ Υἱοῦ· γιατί παραδεχόµαστε τή γέννηση τοῦ Υἱοῦ ἀπ’ αὐτόν τόν ἴδιο, δηλαδή ἀπό τή φύση τοῦ Πατέρα. Καί ἄν δέν δεχτοῦµε ὅτι ἀπό τήν ἀρχή ὁ Υἱός συνυπάρχει µέ τόν Πατέρα, γεννηµένος ἀπ’ αὐτόν, παρεισάγουµε τροπή τῆς ὑποστάσεως τοῦ Πατέρα, ἐπειδή ἐνῶ δέν ἦταν Πατέρας, ὕστερα ἔγινε» (σελ. 49,51). 22. «Ὅπως ἀκριβῶς ἡ φωτιά καί τό φῶς, πού προέρχεται ἀπ’ αὐτήν, συνυπάρχουν ἀχώριστα, καί δέν ὑπάρχει πρώτη ἡ φωτιά καί ἔπειτα τό φῶς, ἀλλά καί τά δύο µαζί, καί ὅπως τό φῶς πού γεννιέται πάντοτε ἀπό τή φωτιά, πάντοτε µένει σ’ αὐτὴ καί ποτέ δέν χωρίζεται, ἔτσι καί ὁ Υἱός γεννιέται ἀπό τόν Πατέρα καί ποτέ δέν χωρίζεται ἀπ’ αὐτόν, ἀλλά πάντοτε µένει σ’ αὐτόν. Τό φῶς ὅµως, πού γεννιέται ἀπό τή φωτιά ἀχώριστα καί µένει πάντοτε σ’ αὐτήν, δέν ἔχει δική του ὑπόσταση παράλληλα πρός τή φωτιά, γιατί εἶναι φυσική ποιότητα τῆς φωτιᾶς. Ἀλλά ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ µονογενής πού γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα ἀχώριστα καί ἀδιάστατα καί µένει πάντοτε σ’ αὐτόν, ἔχει δική του ὑπόσταση παράλληλα πρός τήν ὑπόσταση τοῦ Πατέρα» (σελ. 55). 23. «Ἄν φυσικά λέµε ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι ἀρχή τοῦ Υἱοῦ καί µεγαλύτερος, δέν ὑπονοοῦµε ὅτι εἶναι σέ προτεραιότητα κατά τόν χρόνο ἤ κατά τή φύση, “δι’ αὐτοῦ γάρ τούς αἰώνας ἐποίησε”, οὔτε κατά ἄλλη ἄποψη, παρά µόνο κατά τό αἴτιο, πράγµα πού σηµαίνει ὅτι ὁ Υἱός γεννήθηκε ἀπό τόν Πατέρα καί ὄχι ὁ Πατέρας ἀπό τόν Υἱό καί ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι αἴτιος τοῦ Υἱοῦ κατά φυσικό τρόπο, ὅπως παραδεχόµαστε ὅτι ἡ φωτιά δέν προέρχεται ἀπό τό φῶς, ἀλλά µόνον τό φῶς ἀπό τή φωτιά. Ὅταν λοιπόν ἀκούσουµε ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι ἀρχή τοῦ Υἱοῦ καί µεγαλύτερος, τό µυαλό µας νά πάει στό αἴτιον. Καί ὅπως ἀκριβῶς δέν λέµε ὅτι ἄλλη οὐσία ἔχει ἡ φωτιά καί ἄλλη τό φῶς, ἔτσι δέν εἶναι δυνατό νά ποῦµε ὅτι ὁ Πατέρας ἔχει ἄλλη οὐσία καί ὁ Υἱός ἄλλη, ἀλλά καί οἱ δυό ἔχουν µία καί τήν ἴδια οὐσία. Καί ὅπως ἐπίσης παραδεχόµαστε ὅτι ἡ φωτιά λάµπει µέ τό φῶς πού προέρχεται ἀπ’ αὐτήν, καί δέν θεωροῦµε τό προερχόµενο ἀπ’ αὐτήν φῶς ὑπηρετικό ὄργανο τῆς φωτιᾶς, ἀλλά µᾶλλον δύναµη φυσική, ἔτσι λέµε ὅτι ὁ Πατέρας ὅλα, ὅσα δηµιουργεῖ, µέ τόν 

µονογενῆ του Υἱό, ὄχι σάν λειτουργικό ὄργανο ἀλλά ὡς φυσική καί ἐνυπόστατη δύναµη, τά δηµιουργεῖ. Καί ὅπως λέµε ὅτι ἡ φωτιά φωτίζει καί πάλι λέµε ὅτι τό φῶς τῆς ἡµέρας φωτίζει, ἔτσι ὅλα, ὅσα δηµιουργεῖ ὁ Πατέρας, µέ ὅµοιο τρόπο καί ὁ Υἱός τά δηµιουργεῖ. Ἀλλά ὅµως τό φῶς δέν ἔχει δική του ὑπόσταση παράλληλα πρός τή φωτιά, ἐνῶ ὁ Υἱός εἶναι τέλεια ὑπόσταση, ἀχώριστη ἀπό τήν πατρική, ὅπως εἴπαµε παραπάνω. Γιατί εἶναι ἀδύνατο νά βρεθεῖ στήν κτίση εἰκόνα πού µπορεῖ νά δείξει µέ τήν παρουσία τῆς ἀπαράλλακτα τόν τρόπο ὑπάρξεως τῆς Ἁγίας Τριάδος» (σελ. 59). 24. «Τά λεγόµενα γιά τόν Θεό. Τό θεῖον εἶναι ἁπλόν καί ἀσύνθετο. Καί αὐτό πού ἀποτελεῖται ἀπό πολλά καί διάφρα εἶναι σύνθετο. Ἄν λοιπόν ἀποκαλέσουµε τό ἄκτιστο καί τό ἄναρχο καί τό ἀσώµατο καί τό ἀθάνατο καί τό αἰώνιο καί τό ἀγαθό καί τό δηµιουργικό καί τά παρόµοια οὐσιαστικές διαφορές στόν Θεό, ἀφοῦ ἀπό τόσα πολλά ἀποτελεῖται τό θεῖον, δέν θά εἶναι ἁπλό ἀλλά σύνθετο, πράγµα πού εἶναι ἔσχατη ἀσέβεια. Εἶναι λοιπόν ἀνάγκη νά καταλάβουµε ὅτι καθετί ἀπό τά λεγόµενα γιὰ τόν Θεό δέν σηµαίνει τί εἶναι κατά τὴν οὐσία, ἀλλά φανερώνει ἤ τί δέν εἶναι ἤ κάποια σχέση πρός κάτι ἄλλο ἀπό τά ἀντιδιαστελλόµενα ἤ κάτι ἀπό αὐτά πού εἶναι ἀλολουθίες τῆς φύσεως ἤ ἐνέργεια» (σελ. 71). 25. Αὐτό λοιπόν, πού προηγεῖται στόν Θεό, εἶναι παραστατικό του εἶναι καο ὄχι τοῦ τί εἶναι, ἐνῶ αὐτό πού ἀκολουθεῖ εἶναι τῆς ἐνέργειας· ἐξάλλου τό ἄναρχο καί τό ἄφθαρτο καί τό ἀγένητο, δηλαδή τό ἄκτιστο καί τό ἀσώµατο καί τό ἀόρατο καί τά παρόµοια, φανερώνει τί δέν εἶναι, µέ ἄλλα λόγια ὅτι ὁ Θεός δέν ἄρχισε ποτέ νά ὑπάρχει οὔτε φθείρεται οὔτε ἔχει κτιστεῖ οὔτε εἶναι σῶµα οὔτε εἶναι ὁρατός» (σελ. 71,73). 26. «Τά λεγόµενα γιά τόν Θεό µέ σωµατικές παραστάσεις. Ἐπειδή στή θεία Γραφή βρίσκουµε πάρα πολλά γιά τόν Θεό νά εἶναι διατυπωµένα συµβολικά, περισσότερο µέ σωµατικές παραστάσεις, εἶναι ἀνάγκη νά ξέρουµε ὅτι εἶναι ἀδύνατο ἐµεῖς ὡς ἄνθρωποι καί περιβεβληµένοι µέ αὐτό τό παχύ σαρκίο νά νοήσουµε ἤ νά ἐκφράσουµε τίς θεῖες καί ὑψηλές καί ἄυλες ἐνέργειες τῆς θεότητος, παρά µόνο ἄν χρησιµοποιήσουµε ἀπό τόν δικό µας κόσµο εἰκόνες καί τύπους καί σύµβολα. Ἔτσι λοιπόν, ὅσα γιά τόν Θεό εἶναι διατυπωµένα περισσότερο µέ σωµατικές παραστάσεις, ἔχουν λεχθεῖ συµβολικά καί ἔχουν κάποιο ὑψηλότερο νόηµα· γιατί τό θεῖον εἶναι ἁπλό καί ἀσχηµάτιστο» (σελ. 75). 27. Ὁ Θεός λοιπόν, ὡς ἄυλος καί ἀπερίγραπτος, δέν βρίσκεται σέ τόπο· γιατί ὁ ἴδιος εἶναι τόπος τοῦ ἑαυτοῦ του, ἐνῶ γεµίζει τά πάντα καί βρίσκεται πάνω ἀπ’ αὐτά καί ὁ ἴδιος τά συνέχει» (σελ. 85). 28. Περιγραπτό εἶναι αὐτό πού περιλαµβάνεται σέ τόπο ἤ χρόνο ἤ κατάληψη, ἐνῶ ἀπερίγραπτο αὐτό πού δέν περιέχεται ἀπό κανένα. Κατά συνέπεια ἀπερίγραπτο εἶναι µόνο τό θεῖον, ἐπειδή εἶναι ἄναρχο καί ἀτελεύτητο καί περιέχει τά πάντα, χωρίς νά περιέχεται ἀπό καµιά κατάληψη· γιατί εἶναι τό µόνο ἀκατάληπτο καί χωρίς ὅρια καί δέν γνωρίζεται ἀπό κανένα, ἐνῶ µόνο αὐτό τό ἴδιο θεωρεῖ τόν ἑαυτό του. Ὁ ἄγγελος, ἀντίθετα, περιγράφεται καί σέ χρόνο (γιατί ἄρχισε κάποτε νά ὑπάρχει) καί σέ τόπο, ἄν καί νοητά, ὅπως εἴπαµε ἤδη, καί µέ κατάληψη (γιατί γνωρίζουν κάπως καί τή µεταξύ τους φύση καί ἀπό τόν κτίστη ὁρίζονται τέλεια), ἐνῶ τά σώµατα περιγράφονται καί µέ ἀρχή καί µέ τέλος καί σέ τόπο σωµατικό καί µέ κατάληψη. 

Τό θεῖον εἶναι ἄτρεπτο πέρα γιά πέρα καί ἀναλλοίωτο· γιατί ὅλα πού δέν ἀναφέρονται στήν ἐξουσία µας τά προόρισε µέ τήν πρόγνωση, τό καθένα στόν ἰδιαίτερο καί ταιριαστό καιρό καί τόπο. Καί γι’ αὐτό ἀκριβῶς “ὁ Πατήρ οὐδένα κρίνει, τήν δέ κρίσιν πάσαν δέδωκε τῷ Υἱῶ”· ἔκρινε βέβαια καί ὁ Πατέρας, φυσικά καί ὁ Υἱός ὡς Θεός καί τό Πνεῦµα τό Ἅγιο, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Υἱός ὡς ἄνθρωπος θά κατεβεῖ καί θά καθήσει σέ θρόνο δόξας (γιατί ἡ κάθοδος καί ἡ καθέδρα εἶναι χαρακτηριστικά του περιγραπτοῦ σώµατος) καί θά κρίνει ὁλόκληρη τήν οἰκουµένη µέ δικαιοσύνη. Ὅλα ἀπέχουν ἀπό τόν Θεό, ὄχι κατά τόν τόπο ἀλλά κατά τή φύση. Σέ µᾶς ἡ φρόνηση καί ἡ σοφία καί ἡ σκέψη συµβαίνουν ὡς ἕξεις καί χάνονται, ὄχι βέβαια καί στόν Θεό. Σ’ αὐτόν τίποτε δέν γίνεται καί ξεγίνεται· γιατί εἶναι ἀναλλοίωτος καί ἄτρεπτος καί δέν µποροῦµε νά µιλοῦµε σ’ αὐτόν γιά συµβεβηκότα. Τό ἀγαθό ὁ Θεός τό ἔχει σύνδροµο µέ τήν οὐσία του. Αὐτός πού ἐπιθυµεῖ πάντοτε τόν Θεό, τόν βλέπει. Γιατί ὁ Θεός εἶναι σέ ὅλα καί τά ὄντα συνδέονται στενά ἀπό τό ὄν, καί δέν ὑφίσταται ὑπαρκτό πράγµα, πού νά µήν ἔχει τό εἶναι στό ὄν, ἀφοῦ ὁ Θεός ἔχει σµίξει µέ ὅλα, ἐπειδή συνέχει τή φύση, ἐνῶ µόνο ὁ Θεός Λόγος, µέ τήν ἅγια του σάρκα ἑνώθηκε καί ἔσµιξε ἀσύγχυτα κατά τήν ὑπόσταση µέ τή δική µας φύση. Κανείς δέν βλέπει τόν Πατέρα παρά µόνο ὁ Υιός καί τό Πνεῦµα» (σελ. 87,89). 29. «...πραγµατικά ἄυλο καί ἀσώµατο εἶναι µόνο τό θεῖο» (σελ. 101).

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΑ΄.
Ἐκ τῶν λόγων τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου.

Εἰς τὸ βιβλίον τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου «Αἱ Ἅγιαι Οἰκουµενικαὶ Συνόδοι» γράφει ὅτι ὁ Ἁγ. Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνὸς λέγει: (σελ. 185): «Ἀπαγορεύεται ἡ τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ἐξεικόνισις. Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντος, ἐπὶ γῆς ὀφθέντος σαρκὶ καὶ ἀνθρώποις συναναστραφέντος, ἤτοι Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ ἡ εἰκὼν ἐπιτρέπεται, ἔτι δὲ µᾶλλον ἡ τῆς Θεοτόκου...». Εἰς σελ. 251: «Τοῦ ἀοράτου καὶ ἀσωµάτου καὶ ἀπεριγράπτου καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ, τὶς δύναται ποιήσασθαι µίµηµα; Παραφροσύνης τοίνυν ἄκρας καὶ ἀσεβείας τὸ σχηµατίζειν τὸ θεῖον (δηλ. τὸν Ἄναρχο Πατέρα)». Εἰς σελ. 260, ἐκ τῆς ὁµολογίας ∆οσιθέου: «Τῆς θείας καὶ ἀσχηµατίστου οὐσίας εἰκόνα οὐδεὶς ποτὲ ἐπενόησε ποιῆσαι. Οὐ γὰρ θέµις τὸν ἀπερίγραπτον Θεὸν περιγραπτῇ εἰκόνι παρεικάζειν». 

Εἰς τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου «Ὀρθόδοξος ἱερὰ κατήχησις». Ὁ ἅγιος φέρει µαρτυρίες Γραφικὲς καὶ Πατερικές, ὅτι ὅλες οἱ ἐµφάνειες εἰς τὴν Παλαιὰ ∆ιαθήκη ἦταν τοῦ µέλλοντος νὰ σαρκωθῇ Θεοῦ Λόγου καὶ ὄχι τοῦ Ἀνάρχου Πατρός. Ἐξηγεῖ Υἱὸν καὶ οὐχὶ τὸν Πατέρα. Ἐπίσης ὁ προφ. Ἡσαΐας εἶδε τὸν Υἱὸν προτοῦ νὰ σαρκωθῇ. Ἀποκλείει τελείως τὴν ἁγιογράφησιν τῆς εἰκόνος τοῦ Ἀνάρχου Πατρός. Εἰς σελ. 246: «Ὅτι ὁ Ἰεχωβὰ ὁ ἀποκαλυφθεὶς τῷ Μωϋσεῖ Θεός ἐστιν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγ. Τριάδος καὶ ὅτι οὗτός ἐστι ὁ ἐν ὅλῃ τῇ Παλαιᾷ ∆ιαθήκῃ ἀποκαλυπτόµενος Θεός...». Εἰς σελ. 255: «Ἐὰν ὁ Μωϋσῆς ἤκουσε τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἢ ὁ Ἀδάµ, οἱ δίκαιοι, οἱ πατριάρχαι, οἱ προφῆται καὶ πάντες πρὸς οὕς ἐλάλησεν ὁ Θεός, οὐκ ἂν ἔλεγεν ὁ Σωτὴρ ὅτι «οὔτε φωνὴν αὐτοῦ ἠκούσατε πώποτε, οὔτε εἶδος αὐτοῦ ἑωράκατε». Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου “Αἱ ἅγιαι Οἰκουµενικαὶ Σύνοδοι” (Ίδε συνέχεια Ἁγίου Ἰωάννου ∆αµασκηνοῦ, σελ. 184, 185 ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου). «Βαβαὶ τῆς σοφίας τοῦ νοµοθέτου! πῶς εἰκονισθήσεται τὸ ἀόρατον; πῶς εἰκασθήσεται τὸ ἀνείκαστον; πῶς γραφήσεται τὸ ἄποσον καὶ ἀµέγεθες καὶ ἀόρατον; πῶς ποιηθήσεται τὸ ἀνείδεον; πῶς χρωµατουργηθήσεται τὸ ἀσώµατον; Τί οὗν τὸ µυστικῶς µηνυόµενον; ∆ῆλον ὡς, ὅταν ἴδῃς διὰ σὲ γενόµενον ἄνθρωπον τὸν ἀσώµατον τότε δράσεις τῆς ἀνθρωπίνης µορφῆς τὸ ἐκτύπωµα˙ ὅταν ὁρατὸς σαρκί, ὁ ἀόρατος γένηται, τότε εἰκονίσεις τὸ τοῦ ὁραθέντος ὁµοίωµα˙ ὅτε ὁ ἀσώµατος καὶ ἀσχηµάτιστος, ἄποσός τε καὶ ἀπήλικος καὶ ἀµεγέθης τῇ ὑπεροχῇ τῆς ἑαυτοῦ φύσεως, ὁ ἐν µορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων µορφὴν δούλου λαβών, ταύτῃ συσταλῇ πρὸς ποσότητά τε καὶ πηλικότητα καὶ χαρακτῆρα περιθῆται σώµατος, τότε ἐν πίναξι χάραττε καὶ ἀνατίθει πρὸς θεωρίαν τὸν ὁραθῆναι καταδεξάµενον». «Ἀπαγορεύεται µόνον ἡ τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ἐξεικόνισις, καθ᾽ἃ ἡ β´ ἐντολὴ κελεύει˙ Θεοῦ δ᾽ ἐνανθρωπήσαντος, ἐπὶ γῆς ὀφθέντος σαρκὶ καὶ ἀνθρώποις συναναστραφέντος, ἤτοι Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ, ἡ εἰκὼν ἐπιτρέπεται». Πρὸς δὲ τούτοις τοῦ ἀοράτου καὶ ἀσωµάτου, καὶ ἀπεριγράπτου, καὶ ἀσχηµατίστου Θεοῦ, τίς δύναται ποιήσασθαι µίµηµα; Παραφροσύνης τοίνυν ἄκρας καὶ ἀσεβείας τὸ σχηµατίζειν τὸ θεῖον˙ ἐντεῦθεν ἐν τῇ παλαιᾷ, οὐκ ἦν τετριµµένη ἡ τῶν εἰκόνων χρῆσις. Ὅτι ὁ Ἰεχωβᾶ ὁ ἀποκαλυφθεὶς τῷ Μωϋσεῖ Θεὸς ἐστιν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς ἁγίας Τριάδος, καὶ ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ ἐν ὅλῃ τῇ Παλαιᾷ ∆ιαθήκῃ ἀποκαλυπτόµενος Θεός, θέλοµεν ἀποδείξει: α) Ὅτι ἅπασαι αἱ θεῖαι ἐµφάνειαι αἱ γενόµεναι κατὰ τὴν Παλαιὰν οἰκονοµίαν αἱ ἀναφερόµεναι ἐν τῇ Παλαιᾷ Γραφῇ ἀναφέρονται εἰς ἕν καὶ τὸ αὐτὸ θεῖον πρόσωπον, καὶ β) Εἰς ἀποδείξεις µαρτυρούσας ὅτι τὸ ἕν τοῦτο θεῖον πρόσωπόν ἐστιν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὁ ἀναλαβὼν καὶ ὁ τελειώσας τὸ ἔργον τῆς Οἰκονοµίας, καὶ ὅτι ὁ αὐτός ἐστιν ὁ ἀρχηγὸς τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς ∆ιαθήκης. Ὁ Ἱεροσολύµων Κύριλλος ἐν Κατηχήσει δεκάτῃ λέγει: Οὗτος ὁ Μωϋσῆς φησι πρὸς αὐτόν. “Ἐµφάνισόν µοι σεαυτόν”. (Ἐξόδ. λγ´ 13). Βλέπεις ὅτι καὶ οἱ Προφῆται τότε ἔβλεπον τὸν Χριστόν, ἀλλὰ καθὸ ἐχώρουν ἕκαστος. 

“Ἐµφάνισόν µοι σεαυτόν, γνωστῶς, ἵνα ἴδω σε”˙ ὁ δὲ φησίν. “Οὐδεὶς ὄψεται τὸ πρόσωπόν µου, καὶ ζήσεται” (Ἐξόδ. λγ´, 20). ∆ιὰ τοῦτο τοίνυν, ἐπειδὴ τὸ τῆς θεότητος πρόσωπον οὐδεὶς ἠδύνατο ἰδεῖν ζῶν, ἀνέλαβε τὸ τῆς ἀνθρωπότητος πρόσωπον, ἵνα τοῦτο ἰδόντες ζήσωµεν. Ἤδη ἐξετάσωµεν καὶ τὰ χωρία, δι᾽ ὧν µαρτυρεῖται, ὅτι τὸ θεῖον τοῦτο πρόσωπόν ἐστιν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὁ ἀναλαβὼν καὶ τελειώσας τὸ ἔργον τῆς οἰκονοµίας˙ καὶ ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ ἀρχηγὸς τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς ∆ιαθήκης. Ὅτι ὁ ἀποκαλυφθεὶς τοῖς Ἰουδαίοις Θεός, ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὅτι ὁ ἀποκαλυφθεὶς Θεὸς ἦν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, δείκνυται ἐκ τῶν ἑξῆς˙ τὸν Θεὸν πατέρα οὐδεὶς πώποτε ἑώρακε˙ ὁ Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστὴς λέγει ἐν κεφ. α´.18˙ “Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε˙ ὁ µονογενὴς υἱός, ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός, ἐκεῖνος ἐξηγήσατο”˙ ὥστε δι᾽υἱοῦ µόνον ἐγνώσθη ὁ πατὴρ τοῖς ἀνθρώποις. Ἐκ τῶν µέχρι τοῦδε εἰρηµένων φρονοῦµεν, ὅτι ἀπεδείχθη σαφῶς, ὅτι ὁ ἀποκαλυφθεὶς ἐν τῇ Π.∆. Θεὸς ὑπὸ τὸ ὄνοµα Ἰεχωβᾶ ὁ ὢν ἦτο τὸ δεύτερον πρόσωπον τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ὁ δι᾽ ἡµᾶς καὶ διὰ τὴν ἡµετέραν σωτηρίαν ἐνανθρωπήσας Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, οὗ τῷ ἐλέει πάντες σωθείηµεν. Ἀµήν».

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΓ΄.
Ἀπ΄τὸ βιβλίον Χρυσοστόµου Σταµούλη: «Κυρίλλλου Ἀλεξανδρείας κατὰ ἀνθρωποµορφιτῶν», Ἐκδόσεις Παλίµψηστον. Ὁ ἁγ. Κύριλλος ἔγραψε κατὰ τῶν ἀνθρωποµορφιτῶν οἱ ὁποῖοι ἀπέδιδον εἰς τὸν Θεὸν σωµατικὰ χαρακτηριστικὰ ὑποβιβάζοντας τὸν Θεὸν ἀπὸ ἄκτιστον εἰς κτιστό. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀσώµατος καὶ ἡ ὁµοιότητα µ΄ Αὐτὸν δὲν εἶναι σωµατικὴ ἀλλα πνευµατική. Τὸ ”κατ΄εἰκόνα“ δὲν ἀναφέρεται στὸ σχῆµα τοῦ σώµατος ἀλλὰ στὸ πνευµατικὸ εἶδος ποὺ εἶναι ἡ ”κατ΄ ἀρετήν“ καὶ ”κατὰ τὸ ἀρχικόν“ καὶ ”κατὰ τῶν ἠθῶν καὶ τρόπων“ ἁγιαστικὴ διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος µόρφωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους (σελ. 82) ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦµα, δὲν ἔχει µορφή, οὔτε τύπο, οὔτε σχῆµα, οὔτε καὶ µπορεῖ νὰ περιγραφῇ. Ὁ Σωτὴρ ὁµιλῶντας εἰς τοὺς Ἰουδαίους γιὰ τὸν Θεὸ καὶ Πατέρα ἔλεγε: ”Οὔτε φωνή Του ἔχετε ποτὲ ἀκούσε, οὔτε τὴ µορφή Του ἔχετε δεῖ “ (σελ. 

119) ” Ὁ Πατέρας ὑπάρχει στὸ Υἱὸ καὶ ὁ Υἱὸς στὸν Πατέρα, ἐκεῖνος ποὺ εἶδε τὸν Υἱό, εἶδε καὶ τὸν Πατέρα“ (σελ.129) ” Λέγει ὀ Σωτήρ ”Πνεῦµα ὁ Θεός“ γιὰ νὰ ἀποµακρύνῃ τὴν ὑπερφυὴ καὶ ἄρρητη φύση ἀπὸ κάθε σωµατικὴ φαντασία“ (σελ. 173). ”Ἡ αἱρετικὴ ἀπεικόνηση τῆς Ἁγ. Τριάδος µὲ πρεσβύτη Πατέρα συναντᾶται καὶ στοὺς Ὀρθοδόξους ναοὺς ἀντὶ τῆς µόνης ἀποδεκτῆς ἀπεικόνισης τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ εἶναι αὐτὴ τῶν τριῶν ἀγγέλων τῆς φιλοξενίας τοῦ Ἀβραάµ» (σελ. 179). Ἀλλὰ καὶ ὁ θεοφόρος Ἅγιος Κύριλλος πατριάρχης Ἀλεξανδρείας πότε ἔζησε; Τὸ 378 ἐγεννήθη καὶ τὸ 444 ἐκοιµήθη. Ὁ κ. Χρυσόστοµος Σταµούλης ἀφιερώνει ὁλόκληρο βιβλίον ποὺ περιἐχει τὴν διδασκαλίαν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου περὶ ἀνθρωποµορφητῶν. Εἰς τὴν σελίδα 97 γράφει: «Ὁ Θεὸς εἶναι ὑπεράνω ὅλης τῆς κτίσης, δὲν νοεῖται οὔτε µὲ σῶµα, οὔτε µὲ τύπους ἢ σωµατικὸ σχῆµα ἀλλὰ εἶναι ἁπλός, ἄϋλος, χωρὶς µορφή, ἀσύνθετος καὶ δὲν συντίθεται ἀπὸ διάφορα µέρη ἢ µέλη ἢ µόρια ὅπως ἐµεῖς. Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦµα σύµφωνα µὲ τὶς Γραφές...». Στὴν σελ. 103: «Ὅπως λέγει ὁ πάνσοφος Παῦλος ὁ Θεὸς κατοικεῖ µέσα σὲ ἀπρόσιτο φῶς ποὺ Τὸν περιβάλλει, πῶς θὰ µποροῦσε κανεὶς νὰ Τὸν ἀντικρύσει;». Σελ. 107: «Ἑποµένως οὔτε µάτια ἢ αὐτιά, οὔτε βέβαια χέρια καὶ πόδια ἔχει. Γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦµα...». Σελ. 117: «Καὶ ἐνῶ ὁ Σωτῆρας σαφέστατα διδάσκει πῶς πνεῦµα ὁ Θεὸς ἐκεῖνοι ἀποδίδουν σωµατικὰ χαρακτηριστικὰ στὴ Θεϊκὴ φύση καὶ µορφὴ παρόµοια µὲ αὐτὴ ποὺ ἔχουµε ἐµεῖς... ἐπειδὴ ὅµως ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦµα, δὲν ἔχει οὔτε µορφή, οὔτε τύπο καὶ σχῆµα, οὔτε καὶ µπορεῖ νὰ περιγραφεῖ». Σέλ. 119: «Ἐὰν ὅπως εἶπα, ὁ Θεὸς ἦταν ἀνθρωποειδὴς πῶς δὲν ἀντίκρυσαν ποτὲ ὡς τώρα τὴ µορφή Του, ὄχι µονάχα οἱ Ἰουδαῖοι ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ λαοί;». Σέλ. 121: «Γιατὶ τὸ θεῖο εἶναι ἀσώµατο, ἄϋλο, µὴ ἁπτὸ καὶ δὲν ἔχει ποσότητα, µορφή, σχῆµα, οὔτε καὶ µπορεῖ νὰ περιγραφῇ».

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν Ι∆΄.
Ἀπὸ τὸ Ἑορτοδρόµιον (ὁσίου Νικοδήµου τοῦ Ἁγιορείτου)
Σελ. 18: «...Ὁ θεάνθρωπος ποὺ ἐφάνη εἰς τὸ Σινᾶ καὶ ἔδωκε τὸν Νόµον εἰς τὸν Μωϋσῆν, σήµερον ἀνελήφθη κατὰ τὴν σάρκα ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν». Τόµος Γ΄, σελ. 284: «Ὁ Μωϋσῆς εἰς τὸ Σινᾶ σκεπασθεὶς ὑπὸ τὴν αἰσθητὴν πέτραν εἶδε τὰ ὀπίσθια τοῦ Θεοῦ· τώρα εἰς Θαβὼρ βλέπει πάλιν τὸν αὐτὸν Θεόν ...καὶ ἔγινε σκέπασµα τὸ τεθεωµένον σῶµα τοῦ Κυρίου ...εἶδε τὸν κατὰ φύσιν ὄντα ἀόρατον ... τὰ ὀπίσθια τοῦ Θεοῦ ὅπου εἶδε τότε τυπικῶς ἦτο ἐν τοῖς ὕστερον χρόνοις γενοµένη τοῦ Μονογενοῦς ἔσαρκος ἐπιφάνεια». 

Τόµος Γ΄, σελ. 285: «Ὦ θεάνθρωπε Ἰησοῦ Χριστέ, Σὺ ὁ ἴδιος ἐφάνης εἰς τὸν Μωϋσῆν ἐν Σιναίῳ ὄρει, ὕστερον ἐν Θαβωρίῳ...». Τόµος Γ΄, σελ. 214: «∆εξιὰ τοῦ Πατρός, λέγοµεν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιµὴν τῆς θεότητος, ἐν ᾗ ὁ τοῦ Θεοῦ Υἱός, πρὸ αἰώνων ὑπάρχων ὡς Θεὸς καὶ τῷ Πατρὶ ὁµοούσιος, ἐπ΄ἐσχάτων σαρκωθεὶς καὶ σωµατικῶς κάθηται... προσκυνεῖται µιᾷ προσκυνήσει µετὰ τῆς σαρκὸς αὐτοῦ ὑπὸ πάσῃς τῆς κτίσεως». Τόµος Β΄, σελ. 219: «Ἐν χερσὶ προφητῶν ὡµοιώθην» Ὁµοιώµατα τῆς ἐµῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας προετύπωσα ἐν προφήταις ποικίλας καὶ πολλὰς ὁράσεις ὑποδείξας ...». Τόµος Α΄, σελ. 349-351: «Προεῖδε Ἡσαΐας τὸν Θεόν, ὅπου ἔµελλε νὰ σωµατωθῇ ... σύµβολον ἦτο ὁ θρόνος τῆς Ἁγίας Παρθένου ... ἡ ἐπὶ τοῦ θρόνου καθέδρα τοῦ Θεοῦ ἦτο σύµβολον καὶ τῆς ἐν τοῖς σπλάχνοις τῆς Παρθένου ἐπαναπαύσεως τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἐξ αὐτῆς ἀρρήτου σαρκώσεως». Τόµος Α΄, σελ. 423-424: «...τέλος καὶ σκοπὸς ὅλου τοῦ Νόµου καὶ ὅλων τῶν ρήσεων καὶ αἰνιγµάτων τῶν προφητῶν σὺ ὑπάρχεις, Θεοτόκε, καὶ πρὸ σοῦ ὁ ἐκ σοῦ σαρκωθεὶς Θεὸς Λόγος». Σηµ.: Στὴν σελ. 425 γράφει ὁ ὅσιος Νικόδηµος τὰ ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ὑποσηµειώσεις τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου τῆς ἁγίας 7ης Συνόδου ποὺ γράφει πὼς ὁ ∆ανιὴλ εἶδε τὸν Ἄναρχο Πατέρα. Οἱ ὑποσηµειώσεις εἶναι παπικὲς νοθίες Λατινοφρόνων εἰς Βενετία τὸ 1800. Τὸ ἑορτοδρόµιον ἐξεδόθη τὸ 1806.

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΕ΄.
Ἀπὸ ἐπιστολὲς – καταγελλίες ἐπισκόπου Κηρύκου.

Η ∆Ι∆ΑΣΚΑΛΙΑ - ∆ΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΓ. ΕΙΚΟΝΩΝ Ὑπὸ τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Ζ´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου
Α´. Εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν ποτὲ δὲν ἐθεσπίσθη εἰκὼν τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλὰ µόνο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Σωτῆρος Χριστοῦ! Αὐτὴ εἶναι ἡ Μοναδικὴ Εἰκὼν τοῦ ἀποκαλυφθέντος Θεοῦ. Αὐτὸ διδάσκει καὶ ὁρίζει ἡ Ἁγία Ζ´ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος! Ἐὰν δὲ εἰς τὰς κατεχοµένας ὑπὸ τῶν Λατίνων 

ὀρθοδόξους περιοχάς, πρὸ αἰώνων εἰσεχώρησαν τοιαῦται αἱρετικαὶ εἰκονικαὶ παραστάσεις (ἀκόµη καὶ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος), αὐτὸ δὲν σηµαίνει ὅτι αὗται ἐγένοντο δεκταὶ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐθεσπίσθησαν ὡς Ὀρθόδοξοι εἰκόνες. Τὸ ὅτι δὲ ἀκόµη καὶ ἅγιοι ἠνέχθησαν ἢ ἐν ἀγνοία ἐσιώπησαν, ἢ εἶχον καὶ ἐν χρήσει τοιαύτας εἰκόνας, ἐπίσης καὶ αὐτό, δὲν σηµαίνει ἀποδοχὴν αὐτῶν ἢ ὅτι, ἕνεκα τούτου, κατέστησαν ὀρθόδοξοι αἱ ∆υτικαὶ εἰκόνες. Οὐδεὶς Ἅγιος δύναται νὰ τεθῆ πάνω ἀπὸ τὴν ∆ογµατικὴν ἀλήθειαν καὶ ἐν προκειµένῳ πάνω ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Ζ´Οἰκουµενικὴν Σύνοδον, εἰς τὰ Πρακτικὰ τῆς ὁποίας διαβάζοµεν ποίας εἰκόνας ἐθέσπισεν καὶ κρατεῖ ἡ Ἐκκλησία. Ποῖοι εἶσθε σεῖς, ἢ ποῖοι ἐπίσκοποι καὶ σύνοδοι, ἢ ποία «παράδοσις» νοεῖται ὅτι δύναται νὰ ὑπερβῆ ἢ καταλύση τὴν Ἁγίαν Ζ´ Οἰκουµενικὴν Σύνοδον; Αὕτη δὲ ἡ Ἁγία Σύνοδος εἰς τοὺς ἐκτρεποµένους κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἐπάγεται τὰ ἐπιτίµια τῆς καθαιρέσεως καὶ τοῦ ἀφορισµοῦ ἀντιστοίχως! Λοιπὸν τί δύνασθε εἰπεῖν; Εἰκὼν τοῦ Θεοῦ εἶναι ΜΙΑ! Εἶναι αὐτὴ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου Θεοῦ, δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ ἐν τῶ Ὁποίῳ κατοικεῖ ἅπαν τὸ πλήρωµα τῆς Θεότητος (Ἰωάννου ι´ 30, ιδ´ 8-11 καὶ 20, ...). «...τούτων οὕτως ἀποδειχθέντων, ὁµολογουµένως καὶ ἀναµφισβητήτως ἀποδεκτὸν καὶ θεάρεστον εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, εἰκονικὰς ἀνατυπώσεις τῆς τε οἰκονοµίας τοῦ κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴς ἀχράντου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῆς τε τιµίων Ἀγγέλων, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, προσκυνεῖν καὶ ἀσπάζεσθαι καὶ εἴ τις µὴ οὕτως ἔχει, ἀλλ᾽ ἀµφισβητοίη καὶ νοσοῖ περὶ τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων προσκύνησιν, τοῦτον ἀναθεµατίζει ἡ ἁγία καὶ οἰκουµενικὴ ἡµῶν σύνοδος, ὀχυρωθεῖσα τῇ τοῦ θείου πνεύµατος ἐνεργείᾳ καὶ ταῖς πατρικαῖς καὶ ἐκκλησιαστικαῖς παραδόσεσι, καὶ τὸ ἀνάθεµα οὐδὲν ἕτερον ἐστιν, ἢ χωρισµὸς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ» (Πρακτικὰ Ζ´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου Τόµος Γ´, σελ. 374-874).

∆ὲν εἰκονίζεται ὁ Θεὸς Πατήρ. Τί λέγει ὅµως, ἡ Ἁγία Ζ´ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος περὶ τῆς εἰκονίσεως τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἢ τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν ὁποίαν σεῖς ΑΣΕΒΩΣ µορφοποιεῖτε καὶ εἰκονίζετε εἰδωλικῶς, καὶ δὴ διαιρετὴν καὶ ἑτερουσίαν!... ∆ιατὶ ἡ Ἁγία Ζ´ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος δὲν ἐθεσµοθέτησεν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν εἰκόνα τῆς Ὁµοουσίου ἀλλὰ καὶ ὑπερουσίου τρισυποστάτου Μιᾶς Θεότητος. Ναί, κ.κ. Χρυσόστοµε καὶ Λάµπρο, συνεχίζετε τὸ ἔργο ἐκείνων τῶν εἰκονοµάχων ἐπὶ τῶ σκοπῷ νὰ προσβάλετε τὴν Ἐκκλησίαν, ἐνῶ καταλύετε ὁλόκληρα τὰ ∆όγµατα τῆς Χριστολογίας, τῆς Τριαδολογίας καὶ τῆς Εἰκονογραφίας!... Βεβαίως, σεῖς, καὶ τὸν Χριστὸν βλασφηµεῖτε µὴ θεωροῦντες ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΩΣ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΝΑΙ, ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΤΡΙΑ∆ΙΚΟΥ ΘΕΟΥ, ἀλλὰ δογµατίζοντες τὴν Λατινικὴν Τριαδολογίαν, µορφοποιεῖτε, διαιρεῖται καὶ εἰδωλοποιεῖτε τὸ Θεῖον διὰ τῆς εἰκονικῆς παραστάσεως, ἡ ὁποία κάθε ἄλλο παρὰ εἰκὼν τῆς Ὑπερουσίου καὶ Ὁµοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου ΜΙΑΣ Θεότητος εἶναι. 

∆ιὰ τοῦτο τὸ περιοδικὸ “Ὀρθόδοξος πνοή” µετὰ δυνάµεως πολλῆς καὶ παρρησίας ἐδηµοσίευσε τὰ πρακτικὰ τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου γιὰ νὰ φανῇ ἡ ἀλήθεια καὶ ἔτσι νὰ λυτρωθοῦν ἀπὸ τὴν ἀσέβεια, τὴν πλάνη καὶ ἁµαρτία οἱ καλοπροαίρετοι ὅπου ἐπλανήθησαν ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Μαγδαληνῆς, τοῦ ἐπισκόπου Χρυσοστόµου πρώην Ἁγιορείτου Κατουνακιώτου, τοῦ π. Γρηγορίου τῆς Σκήτεως Παναγουλάκη Καλαµῶν κλπ. Τὸ περιοδικὸ αὐτὸ δὲν χαρίζεται σὲ ἐπισκόπους, ἱερεῖς καὶ λαϊκούς, ἀλλὰ ὁµολογεῖ τὴν ἀλήθεια. Τὸ συγχαίροµεν καὶ συµφωνοῦµε ἀπόλυτα. (∆ὲν ἀψηφᾶ τί λέγουν µερικοί ἀµελέτητοι, ὅπως ἀκούσαµεν καὶ ἐµεῖς ἐδῶ, ὅτι ἂν ἐκδοθοῦν εἴτε ἄρθρα εἴτε βιβλία, θὰ δηµιουργηθοῦν πάλι σχίσµατα µεταξὺ τῶν Γ.Ο.Χ. καὶ τὸ χειρότερον θὰ σᾶς εἴπουν “εἰκονοµάχους καὶ αἱρετικούς” διότι δὲν προσκυνᾶτε τὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἐµεῖς ὅµως τοὺς ἀπαντήσαµε, αὐτὰ νὰ τὰ εἴπουν εἰς τοὺς θεοφόρους Ἁγίους Πατέρας τῆς ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου, εἰς τὸν ἅγ.Ἰωάννην τὸν ∆αµασκηνόν, ἅγ. Θεόδωρον τὸν Στουδίτην, ἅγ. Ἰουστῖνον τὸν µάρτυρα καὶ φιλόσοφον, τὸν ἅγ. Νεκτάριον Αἰγίνης τὸν θαυµατουργὸν κ.λ.π. ὅπου ὅλοι, µὰ ὅλοι, ἐν Πνεύµατι Ἁγίῳ καὶ ἐν ἑνὶ στόµατι ὁµολογοῦν καὶ κηρύττουν ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ καὶ Θεὸς δὲν περιγράφεται, δὲν εἰκονίζεται). Ὁ ἅγ. Κύριλλος πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, ἰδὲ βιβλίον τοῦ κ. Χρυσοστόµου Σταµούλη σελὶς 77, τί γράφει: “Ὁ Θεὸς εἶναι ἁπλός, ἄϋλος, χωρὶς µορφή, ἀσύνθετος καὶ δὲν συντίθεται ἀπὸ µέρη ἢ µέλη ἢ µόρια ὅπως ἐµεῖς. Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦµα σύµφωνα µὲ τὶς Γραφές”. Εἰς τὴν σελίδα 107 γράφει: “Ἑποµένως οὔτε µάτια ἢ αὐτιά, οὔτε βέβαια χέρια καὶ πόδια ἔχει. Γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦµα”. Μεγάλη λοιπὸν βλασφηµία, ἀσέβεια καὶ ἁµαρτία, τὸ νὰ ζωγραφίζεται ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ὡς γέρος ἄνθρωπος, ποὺ ὅπως λέγει ὁ ἁγ. Κύριλλος φυσικὰ καὶ µὲ µόρια! Μόνον ὁ Χριστὸς ποὺ ἔλαβε ἀνθρωπίνη σάρκα, ἔχει ὅπως ἐµεῖς µόρια.

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΣΤ΄.
Περὶ τοῦ «κατ΄εἰκόνα καὶ ὁµοίωσιν» καὶ τοῦ «ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός» «Τὸ µέντοι κατ΄εἰκόνα, οὐκ οὐσίας ἀπαραλλαξία ἐστίν, ἀλλ΄ἀρχῆς ὁµοιότης. Τὸ δὲ καθ΄ὁµοίωσιν, τὸ ἥµερον εἶναι καὶ πρᾶον καὶ εἰς δύναµιν ἐξοµοιοῦσθαι τῷ Θεῷ, κατὰ τὸν τῆς ἀρετῆς λόγον» (Ἀναστάσιος Σιναΐτης, «Ὁδηγός», ἐρώτ. Κ∆΄σελ. 82).
1. 

«Ὁ δὲ Θεὸς Πνεῦµά ἐστι, καὶ αὐτοαγαθότης καὶ ἀρετή, καὶ τούτου κατ΄ εἰκόνα καὶ ὁµοίωσιν τὸ πνεῦµά ἐστι τὸ ἡµέτερον» (Γρηγ. Παλαµᾶς, Ὁµιλία ΙΑ,΄σελ. 53). 3. «Κατ΄ εἰκόνα εἶπεν, ἐπειδὴ ἄφθαρτον καὶ αὐτεξούσιον ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὴν ψυχήν· καθ΄ ὁµοίωσιν λέγει, τὸ κατ΄ ἀρετήν» (Ἀββᾶς ∆ωρόθεος, ∆ιδασκ. ΙΒ΄στ΄, PG 88,1757 C). 4. «... κατὰ τὸ ἄρχειν καὶ ὑποτεταγµένα ἔχειν ἅπαντα τὰ δηµιουργήµατα, κατὰ τοῦτο τῷ τῆς εἰκόνος ὀνόµατι ἐχρήσατο». (Χρυσόστοµος, Εἰς τὴν Γένεσιν, Ι΄ΑΑΠ 42,132). 5. «... εἰκόνα αὐτῷ χαρισάµενος, οὐ τὸν χαρακτῆρα τοῦ σώµατος, ἀλλὰ τὸ ἀρχικὸν ἀξίωµα, τὴν διακριτικὴν δύναµιν, τὸ ταῖς ἀρεταῖς ἀφοµοιοῦσθαι τῷ ποιήσαντι» (Χρυσόστοµος, Εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν..., β΄ PG 59,690Α). 6. Ἁγ. Νεκταρίου «Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις» σελ. 57: «Τὸ κατ΄ εἰκόνα ἀναφέται εἰς τὴν ψυχήν, διότι ὁ Θεὸς ἐστιν ἀσώµατος καὶ ἀπερίγραπτος. Ἡ εἰκὼν τοῦ Θεοῦ ἐνετυπώθη εἰς τὴν φύσιν αὐτῆς τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος ὅµοιος τῷ Θεῷ κατὰ τὸ νοερὸν καὶ αὐτεξούσιον. Σηµαίνει δὲ τὸ µὲν νοερὸν τὰς τοῦ Θεοῦ ἰδιότητας, τὸ δὲ αὐτεξούσιον τὸ δυνατὸν τῇ ἀρετῇ ὁµοιωθῆναι τῷ Θεῷ· ἤτοι, ὡς ὁ Θεὸς ἐστι πνεῦµα λογικόν, οὕτως ἐπροίκισε καὶ τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ πνευµατικοῦ λόγου, σχετικοῦ ὅµως καὶ πεπερασµένου». 7. Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ ∆αµασκηνοῦ «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» σελ. 151: «∆ηµιουργεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ὁρατὴ καὶ ἀόρατη φύση “κατ΄ εἰκόνα καὶ καθ΄ ὁµοίωση”· ἔδωσε λογικὴ καὶ νοερὴ ψυχὴ µὲ τὴ δική Του πνοή, αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦµε θεία εἰκόνα. Τὸ “κατ΄ εἰκόνα” φανερώνει τὴν νοερὴ καὶ αὐτεξούσια φύση, ἐνῶ τὸ “καθ΄ ὁµοίωση” τὴν κατὰ τὸ δυνατὸν ὁµοίωση στὴν ἀρετή». 8. Ἁγ. Νεκταρίου «Ὀρθόδοξος Ἱερὰ Κατήχησις», σελ. 102: ● Τί νοοῦµεν διὰ τῶν λέξεων «ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός»; ● ∆ιὰ τοῦ «ἐκ δεξιῶν» νοοῦµεν τὸ σύνθρονον τῷ Πατρὶ καὶ τὴν δόξαν καὶ ἐξουσίαν, ἥν εἶχε πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. 9. Ἁγ. Ἰωάν. τοῦ ∆αµασκηνοῦ «Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως» σελ. 329-331: «Λέγοντας ὅτι Χριστὸς ἐκάθισε δεξιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, δὲν ἐννοοῦµε τοπικά. Γιατὶ πῶς ὁ ἀπερίγραπτος ἔχει δεξιὰ µὲ τοπικὴ ἔννοια; ∆εξιὰ καὶ ἀριστερὰ εἶναι γνωρίσµατα αὐτῶν ποὺ περιγράφονται. ∆εξιὰ τοῦ Πατρὸς λέγοµεν τὴ δόξα καὶ τὴν τιµὴ τῆς Θεότητος, ὅπου ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶχε πρὶν ἀπὸ τοὺς αἰῶνες ὑπάρχων ὡς Θεὸς καὶ ὁµοούσιος µὲ τὸν Πατέρα. Ἐπειδὴ σαρκώθηκε, κάθεται καὶ σωµατικὰ, ἀφοῦ δοξάστηκε µαζί του καὶ ἡ σάρκα· γιατὶ προσκυνεῖται µὲ τὴ σάρκα Του, µὲ µία προσκύνηση ἀπ΄ ὅλη τὴν κτίση». 10. Ὁσίου Νικοδήµου Ἀγιορείτου «Ἑορτοδρόµιον» τόµος Γ΄, σελ. 214: «Ὁ Θεὸς εἶναι ἀπερίγραπτος, πῶς λέγεται ὅτι κάθεται δεξιά; Ταύτην τὴν ἀπορίαν λύων ὁ Θεῖος ὁ Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνὸς λέγει: «∆εξιὰ τοῦ Πατρὸς λέγοµεν τὴν δόξαν καὶ τὴν τιµὴν τῆς Θεότητος», ὁ µέγας Βασίλειος λέγει: «δεξιά, τὸ τῆς ἀξίας ὁµότιµον» (Κεφάλ. Στ΄περὶ ἁγίου Πνεύµατος).
2. 

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΖ΄.
Περὶ τῆς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἰωάννου Βράνου Ἡ εἰκονογραφία ζωγράφισε ἐκεῖνα, ποὺ στερέωσαν ὡς ἀληθινὰ οἱ Οἰκουµενικὲς Σύνοδοι. Ἡ κατάλληλη εἰκόνα γιὰ τὴν ἀπεικόνηση τῆς Ἁγία Τριάδος εἶναι ἐκείνη ποὺ θὰ συγκεντρώνῃ καὶ θὰ ἐκπληρώνῃ ὅλους τοὺς δογµατικοὺς ὅρους. Οἱ κύριοι καὶ βασικοὶ αὐτοὶ ὅροι εἶναι τὸ ὁµοούσιον, τὸ ὁµόδοξον καὶ τὸ ὁµόχρονον. Θὰ πρέπῃ νὰ ἔχῃ κάποια ἱστορικὴ µαρτυρία στὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ φιλοξενία τῶν τριῶν ἀγγέλων ἀπὸ τὸν Ἀβραὰµ εἶναι ἡ πιὸ κατάλληλη σύνθεση ποὺ ἑρµηνεύει ζωγραφικὰ τὸ τριαδικὸ δόγµα. Οἱ τρεῖς ἄγγελοι ὡς ἄνδρες τῆς ἴδια ἡλικίας διασώζουν τὸ συνάναρχον, ὁµόχρονον καὶ συναΐδιον. Κρατῶντας καὶ οἱ τρεῖς ράβδους-σκῆπτρα καὶ εὐλογῶντας διαφυλάττουν τὸ ἰσότιµον ἢ ὁµότιµον. Οἱ ἄγγελοι εἶναι τῆς ἰδίας φύσεως καὶ ἔτσι ἐκπληρώνεται ὁ δογµατικὸς ὅρος, τὸ ὁµοούσιον. Γιὰ τὰ ἐνδύµατα τῶν ἀγγέλων οἱ ἁγιογράφοι χρησιµοποιοῦν τρία µόνο χρώµατα καὶ τὰ ἐναλλάσσουν στοὺς χιτῶνες καὶ τὰ ἱµάτια. Ἔτσι κατορθώνεται ἡ ζωγραφικὴ ἀπόδοση τῆς περιχώρησης (ὁ Πατὴρ ἐν τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Πνεύµατι, ὁ Υἱὸς ἐν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύµατι, τὸ Πνεῦµα ἐν τῷ Πατρί καὶ τῷ Υἱῷ). Ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι καὶ µία ἱστορικὴ µαρτυρία-γεγονός. Ἡ εἰκόνα µὲ τὸν Πατέρα γέρο ἀσπροµάλλη τὸν Υἱὸ ποὺ κρατάει σταυρὸ καὶ Εὐαγγέλιο καὶ ἄνω περιστερὰ (Ἅγιο Πνεῦµα) ποὺ φωτίζει τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ εἶναι κακόδοξη εἰκόνα γιατὶ καταργεῖ τοὺς δογµατικοὺς ὅρους. Ἡ διαφορὰ ἡλικίας τῶν τριῶν προσώπων καταστρέφει τὸ ὁµόχρονο, συνάναρχο καὶ συναΐδιο (Ἀρειανισµός). Ὁ Ἄρειος ἔλεγε ὅτι ὁ Πατὴρ εἶναι πιὰ ἀρχαῖος ἀπ΄ τὸν Υἱόν. Τὸ ἰσότιµο διαστρέφεται ἀφοῦ ἄλλη τιµὴ καὶ δόξα ἔχει ὁ Πατήρ, ἄλλη ὁ Υἱὸς καὶ ἄλλη τὸ πτηνὸ ποὺ συµβολίζει τὸ Ἅγιο Πνεῦµα. Ἄλλη ἡ ἀνθρώπινη οὐσία καὶ ἄλλη τῆς περιστερᾶς. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶναι πολὺ ἐπιζήµια διότι διδάσκει µιὰ ἀλλόκοτη θεολογία, µᾶλλον δὲ αἵρεση, εἶναι κατασκεύασµα τῆς παπικῆς ἐκκλησίας. Στὴν ἀρχὴ ἡ εἰκόνα αὐτὴ εἶχε ἄλλη διάταξη τῶν προσώπων. Ὁ γέρων Πατὴρ κρατάει στὴν ἀγκαλιά του τὸν Υἱόν, σὰν νέο ἄνδρα, ὁ Υἱὸς κρατάει τὴν περιστερὰ στὰ χέρια του (κώδιξ ἑλλην. ἀριθµ. 52 βιβλιοθήκης τῆς Βιέννης, 13ος αἰών.) Ἡ παπικὴ ἐκκλησία µετὰ τὸ σχῖσµα θέλησε τὴ δογµατικὴ ἄποψή της «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ» (φιλιόκβε) νὰ τὴν ἀποτυπώσῃ καὶ στὶς εἰκόνες. 

Στὸν καιρὸ τῆς Τουρκοκρατίας ἡ παπικὴ προπαγάνδα βρῆκε συµµάχους τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ καὶ τὴν ἀµάθεια. Οἱ Κρῆτες ζωγράφοι καὶ ἄλλοι ὅπως ὁ Μιχαὴλ ∆αµασκηνός, ὁ Λοβέρδος, ὁ Πορφύριος, ὁ Σκοῦφος κλπ. δέχτηκαν ἐπιρροὲς ἀπὸ Λατίνους καὶ ἀντὶ τῆς Φιλοξενίας τοῦ Ἀβραάµ, τὴν Ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ζωγράφιζαν τὸν γέροντα Πατέρα, τὸν Χριστὸν καὶ τὴν περιστερά. Ἡ φιλοξενία τοῦ Ἀβραὰµ εἶναι ἡ µόνη πλήρης δογµατικὴ εἰκόνα τῆς Ἁγ.Τριάδος, ποὺ µᾶς ἄφησε σὰν κληρονοµιὰ ἡ Παράδοση. Ἡ ἐµφάνιση τῶν τριῶν ἀγγέλων στὸν Ἀβραὰµ εἰς τύπον τῆς Ἁγίας Τριάδος. Εἰς τὸ βιβλίο: «Θεωρία ἁγιογραφίας» Ἰωάν. Βράνου καθηγητοῦ τῆς Βυζαντινῆς ἁγιογραφίας σελ. 196-209 ἀναγράφονται ἀναλυτικὰ τὰ ἀνωτέρω περὶ τῆς Ὀρθοδόξου εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς κακοδόξου ταύτης.

«Ἡ εἰκονογραφία καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός» (Ἐκ χειρογράφου φυλλαδίου ἐνορίας ἁγ. Ἰωάν. Θεολόγου-Θεσ/κη 1974). «Ἡ Ἐκλησία ἀπορρίπτει καὶ καταδικάζει τὴν λεγοµένη «Εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος» ”Νεωτερικόν δὲ τὸ ἐφεύρηµα καὶ ξένην καὶ ἀπαράδεκτον τῇ ἀποστολικῇ καὶ καθολικῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ Συνοδικῶς ἀπεφήνατο καὶ τὴν εἰκόνα τὴν λεγοµένην Ἁγίας Τριάδος. Ἐκ γὰρ τῶν Λατίνων παρεισέδυ τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (Σύνοδος Κων/λεως 1780, Κ. Σάθα «Μεσσαίων» βιβλ. Γ΄, σελ 317, Βενετία 1872). Ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος (1666 ἀπόφ. 51) ὁρίζει νὰ µὴν ζωγραφίζεται ἡ εἰκὼν τοῦ ἀνάρχου Πατρός «Πατριαρχικὰ ἔγγραφα», Τόµος Γ΄, Κων/πολις σελὶς 127-182, Πατριαρχ. Τυπογραφεῖο 1905. Ἡ αὐτὴ Σύνοδος εἰς ἀπόφ. 52 ὁρίζει τὸ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ἐν εἰδὲι Περιστερᾶς· µόνο εἰς εἰκόνα τῆς Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ νὰ ζωγραφίζεται καὶ ὄχι ἀλλοῦ». Ὁ Ἅγ. Νικηφόρος PG, 147,441B λέγει ὅτι: «εἰκόνας τοῦ Πατρὸς καὶ Ἁγ. Πνεύµατος εἰκονίζουν οἱ θεοπασχῖται, ὅπερ ἄτοπον». Εἰς Περιοδικὸ «Θεολογία», τεῦχος 37 σελ. 54 γράφει: «Εἰκόνας ἀνόµως κατασκευάζουσι οἱ αἱρετικοὶ Ἀρµένιοι τῶν µὴ σαρκωθέντων Πατρὸς καὶ Ἁγίου Πνεύµατος. Αἱ γὰρ εἰκόνες ὁρατῶν καὶ περιγραπτῶν σωµάτων εἰσίν, οὐχὶ τῶν ἀκατανοήτων καὶ ἀοράτων» (Νικήτα Ἀκοµινάτου). 

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΗ΄.
Ἁγίου Ἰουστίνου φιλοσόφου και µάρτυρος. Καὶ πάλιν ὁ Ἰησοῦς, ὡς ἐδηλώσαµεν παρ᾽ αὐτοῖς ὤν εἶπεν˙ “Οὐδεὶς ἔγνω τὸν Πατέρα εἰ µὴ ὁ Υἱός, οὐδὲ τὸν Υἱὸν εἰ µὴ ὁ Πατὴρ καὶ οἷς ἂν ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψῃ”. Ἰουδαῖοι οὖν ἡγησάµενοι ἀεὶ τὸν Πατέρα τῶν ὅλων λελεληκέναι τῷ Μωϋσεῖ, τοῦ λαλήσαντος αὐτῷ ὄντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ὡς ἄγγελος καὶ ἀπόστολος κέκληται, δικαίως ἐλέγχοντα ὑπὸ τοῦ προφητικοῦ Πνεύµατος, καὶ δι᾽αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ὡς οὔτε τὸ Πατέρα οὔτε τὸν Υἱὸν ἔγνωσαν. ................................................................................................. Καὶ πρότερον διὰ τῆς τοῦ πυρὸς µορφῆς καὶ εἰκόνος ἀσωµάτων τῷ Μωϋσεῖ καὶ τοῖς ἑτέραις Προφήταις ἐφάνη˙ νῦν δὲ ἐν χρόνοις τῆς ἡµετέρας ἀρχῆς, ὡς προείποµεν, διὰ παρθένου ἄνθρωπος γενόµενος κατὰ τὴν τοῦ Πατρὸς βουλήν...». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 188 συνέχεια) Ὁ Ἰακὼβ ἐπάλαισε µὲ τὸ Χριστό. «Καὶ τὸ οὖν Ἰσραὴλ ὄνοµα τοῦτο σηµαίνει˙ ἄνθρωπος νικῶν δύναµιν˙ τὸ γὰρ “ἴσρα”, ἄνθρωπος νικῶν ἐστι, τὸ δὲ “ἡλ” δύναµις. Ὅπερ καὶ διὰ τοῦ µυστηρίου τῆς πάλης, ἥν ἐπάλαισεν Ἰακὼβ µετὰ τοῦ φαινοµένου µὲν ἐκ τοῦ τῇ τοῦ εἶναι τέκνον “πρωτότοκον τῶν ὅλων κτισµάτων, ἐπεπροφήτευτο οὕτω καὶ ἄνθρωπος γενόµενος ὁ Χριστὸς ποιήσειν”». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 615) Ἀβραάµ, Ἰσαάκ, Ἰακὼβ οὐκ εἶδε τὸν Πατέρα ἀλλὰ τὸν Υἱόν. «Οὔτε οὖν Ἀβραὰµ οὔτε Ἰσαὰκ οὔτε Ἰακὼβ οὔτε ἄλλος ἄνθρωπος εἶδε τὸ Πατέρα καὶ ἄρρητον Κύριον τῶν πάντων ἁπλῶς καὶ αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ἀλλ᾽ ἐκεῖνον τὸν κατὰ βουλὴν τὴν ἐκείνου καὶ Θεὸν ὄντα, υἱὸν αὐτοῦ καὶ ἄγγελον ἐκ τοῦ ὑπηρετεῖν τῷ γνώµῃ αὐτοῦ ὅν καὶ ἄνθρωπον γεννηθῆναι διὰ τῆς Παρθένον βεβούληται, ὅς καὶ πῦρ ποτε γέγονε τῷ πρὸς Μωϋσέα ὁµιλίᾳ τῇ ἀπὸ τῆς βάτου». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 622)

Στὴ βάτο (Μωϋσῆς) ὁ Χριστός. 

Κατ᾽ ἐκείνου γὰρ τοῦ καιροῦ ὅτε Μωϋσῆς ἐκελεύσθη κατελθὼν εἰς Αἴγυπτον ἐξαγαγεῖν τὸν ἐκεῖ λαὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποιµαίνοντος αὐτοῦ ἐν τῇ Ἀραβικῇ γῇ πρόβατα τοῦ πρὸς µητρὸς θείου, ἐν ἰδέᾳ πυρὸς ἐκ βάτου προσωµίλησεν αὐτῷ ὁ ἡµέτερος Χριστὸς καὶ εἶπεν˙ “ὑπόλυσε τὰ ὑποδήµατά σου καὶ προσελθὼν ἄκουσον” ὁ δὲ ὑπολυσάµενος καὶ προσελθὼν ἀκήκοε κατελθεῖν εἰς Αἴγυπτον καὶ ἐξαγαγεῖν τὸν ἐκεῖ λαὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ δύναµιν ἰσχυρὰν ἔλαβε παρὰ τοῦ λαλήσαντος αὐτῷ, ἐν ἰδέα πυρὸς Χριστοῦ, καὶ κατελθὼν ἐξήγαγε τὸν λαὸν ποιήσας µεγάλα καὶ θαυµάσια...». Ἁγ.Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 184)

Παλαιὸς τῶν ἡµερῶν: Κριτής, ὁ Χριστός. «Εἰ δὲ τῇ τοῦ πάθους αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ) οἰκονοµίᾳ τοσαύτη δύναµις δείκνυται παρακολουθήσασα καὶ παρακολουθοῦσα, πόση ἡ ἐν τῇ ἐνδόξῳ γινοµένη αὐτοῦ παρουσία; Ὡς γὰρ υἱὸς ἀνθρώπου ἐπάνω νεφελῶν ἐλεύσεται, ὡς ∆ανιὴλ ἐµήνυσεν, ἀγγέλων σὺν αὐτῷ ἀφικνουµένων. Εἰσὶ δὲ οἱ λόγοι οὗτοι: Ἐθεώρουν ἕως ὅτου θρόνοι ἐτέθησαν καὶ ὁ παλαιὸς τῶν ἡµερῶν ἐκάθητο ἔχων περιβολὴν ὡσεὶ χιόνα λευκήν, καὶ τὸ τρίχωµα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ὡσεὶ ἔριον καθαρόν, ὁ θρόνος αὐτοῦ ὡσεὶ φλόξ πυρός, οἱ τροχοὶ αὐτοῦ πῦρ φλέγον. Ποταµὸς πυρὸς εἷλκεν ἐκπορευόµενος ἐκ προσώπου αὐτοῦ˙ χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ καὶ µύριαι µυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ. Βίβλοι ἀνεώχθησαν καὶ κριτήριον ἐκάθισεν.................................... ἐθεώρουν ἐν ὁράµατι τῆς νυκτὸς καὶ ἰδοὺ µετὰ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου ἐρχόµενος˙ καὶ ἦλθεν ἕως τοῦ παλαιοῦ τῶν ἡµερῶν καὶ παρῆν ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ οἱ παρεστηκότες προσήγαγον αὐτόν». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 340 -341)

Ὁ Πατὴρ δὲν περιπατεῖ, δὲν κοιµᾶται, δὲν σηκώνεται, δὲν ἔχει σῶµα. «Ὁ γὰρ ἄρρητος Πατὴρ καὶ Κύριος τῶν πάντων οὔτε ποι ἀφίκται, οὔτε περιπατεῖ, οὔτε καθεύδει, οὔτε ἀνίσταται, ἀλλ᾽ ἐν τῇ αὐτοῦ χώρα, ὅπου ποτέ µένει ὀξὺ ὁρῶν καὶ ὀξὺ ἀκούων, οὐκ ὀφθαλµοῖς οὐδὲ ὠσὶν ἀλλὰ δυνάµει ἀλέκτῳ ...». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 620)

Μυστικὰ ὀνόµατα τοῦ Χριστοῦ στὶς ἐµφανίσεις Π.∆ιαθήκης «Τίς δὲ ἔστιν οὗτος ὅς καὶ ἄγγελος µεγάλης βουλῆς ποτὲ καὶ ἀνὴρ διὰ Ἰεζεκιὴλ καὶ ὡς υἱὸς ἀνθρώπου διὰ ∆ανιὴλ καὶ παιδίον διὰ Ἡσαΐου καὶ Χριστὸς καὶ Θεὸς προσκυνητὸς διὰ ∆αυῒδ καὶ Χριστὸς». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 616) 

Ὁ Θεός (Πατήρ) δὲν ἔχει ὄνοµα. «Ὄνοµα γὰρ τῷ ἀρρήτῳ Θεῷ οὐδεὶς ἔχει εἰπεῖν˙ εἰ δὲ τις τολµήσειεν εἶναι λέγειν, µέµηνε τὴν ἄσωτον µανίαν». Ἁγ. Ἰουστῖνος (Ε.Π.Ε. 1, 182)

Οἱ κακὲς παραδόσεις πρέπει νὰ ἀποβάλλωνται:
Ὁ Μέγας Φώτιος PG:102,360 Α΄ λέγει ὅποιος φρονεῖ καὶ διδάσκει ἀλλότρια τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐχθρὸς τῶν ἁγίων καὶ Ἀληθείας καὶ καταστροφὴ τῆς εὐσεβείας διὰ τοῦτο καταδικάζοµεν αὐτόν. Ὁ Μ.Βασίλειος PG:32,588B: «Πίστιν ἡµεῖς οὔτε παρ΄ ἄλλων γραφοµένην νεωτέραν παραδεχόµεθα, οὔτε τὰ τῆς ἡµετέρας διανοίας γεννήµατα παραδιδόναι τολµῶµεν, ἵνα µὴ ἀνθρώπινα ποιήσωµεν τὰ τῆς εὐσεβείας ρήµατα· ἀλλ΄ ἅπερ τῶν ἁγίων Πατέρων δεδιδάγµεθα, ταῦτα τοῖς ἐρωτῶσιν ἡµᾶς διαγγέλοµεν».

Κ Ε Φ Α Λ Α Ι Ο Ν ΙΗ΄.
Ἀποσπάσµατα ἀπὸ τὸ ὡραιότατο βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. ∆ηµητρίου Τσελεγγίδη “Εἰκονολογικὲς µελέτες” περὶ τῆς εἰκόνος τοῦ Πατρὸς ὅτι δὲν εἰκονίζεται. Συµφωνεῖ κατὰ πάντα µὲ τὸ βιβλίο µας. Σελὶς 24: «Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς διαβεβαιώνει ὅτι εἶναι ἀθέατος καὶ ὁ Ἰσραὴλ συνεπὴς στὴ διαβεβαίωση αὐτὴ δὲν ἀπεικονίζει τὸ Θεό (∆ευτερον. 4,12). Ὡς ἀθέατος ὁ Θεὸς εἶναι καὶ ἀπερίγραπτος, ἀνεικόνιστος (P.G. 98,176 D-177A καὶ P.G. 94, 1368D). Σελὶς 28: «Εἶναι λοιπὸν αὐτονόητο, ὅτι, ἐφόσον εἰκόνα καὶ πρωτότυπο ἀποτελοῦν πρόσωπα ἀόρατα καὶ “ἀσχηµάτιστα” παραµένουν πάντοτε καὶ ἀνεικόνιστα. Πρῶτος ὁ ἀπόστ. Παῦλος µᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Υἱὸς εἶναι “εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Θεοῦ”. “Οὐδὲ γάρ ἐστι δυνατὸν εἰκόνα χαρακτῆρος λαβεῖν ἐπ᾽ τοῦ ἀοράτου καὶ ἀσχηµατίστου καὶ ἀκαταλήπτου Θεοῦ˙ ἀλλ᾽αὐτὴν τὴν κατ᾽οὐσίαν ἐκείνου µορφήν, ἥτις ποτὲ αὕτη ἐστί” P.G. 100,412B καὶ P.G. 36,53C)». 

Σελὶς 29: «Κατὰ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν ∆αµασκηνὸ ὁ Υἱὸς εἶναι “εἰκὼν ζῶσα, φυσικὴ καὶ ἀπαράλλακτος τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, ὅλον ἐν ἑαυτῷ φέρων τὸν Πατέρα”. Ὁ ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης λέγει: “Ὁ µὲν Υἱὸς ἐν τῷ Πατρί, ὡς τὸ ἐπὶ τῆς εἰκόνος κάλλος ἐν τῇ ἀρχετύπῳ µορφῇ˙ ὁ δὲ Πατὴρ ἐν τῷ Υἱῷ, ὡς ἐν τῇ εἰκόνι”». Σελὶς 31: «Ὁ ἀόρατος κατὰ τὴν φύση του Θεός, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγ. Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός, γίνεται ὁρατὸς µὲ τὶς ἐνέργειές του (P.G. 94,856B). “Φυσικὴ καὶ ἀπαράλλακτος εἰκὼν τοῦ ἀοράτου Θεοῦ ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρὸς ἐν ἑαυτῷ δεικνὺς τὸν Πατέρα” (P.G. 94, 1340A καὶ P.G. 72, 404CD, P.G. 11, 1401D-1404A)”». Σελὶς 34: «Τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ ∆αµασκηνοῦ ὅτι “ἐν τῷ Υἱῷ καθορῶµεν τὸν Πατέρα”». Σελὶς 39: «”Ἰδόντες τὸν Κύριον, καθὼς εἶδον, ἱστορήσαντες ἐζωγράφησαν. Ἰδόντες Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου, καθὼς εἶδον, αὐτὸν ἱστορήσαντες ἐζωγράφησαν” (Mansi 12, 963C)». Σελὶς 63: «“Ὁρίζοµεν σὺν ἀκριβείᾳ πάσῃ καὶ ἐπιµελείᾳ... ταύταις (ταῖς εἰκόσιν) ἀσπασµὸν καὶ τιµητικὴν προσκύνησιν ἀπονέµειν” σηµειώνει ἡ Ζ´ Οἰκουµενικὴ Σύνοδος “οὐ µὴν τὴν κατὰ τὴν πίστιν ἡµῶν ἀληθινὴν λατρείαν, ἣ πρέπει µόνῃ τῇ θείᾳ φύσει”. “Εἰκονικὰς ἀνατυπώσεις τῆς τε οἰκονοµίας τοῦ Κυρίου ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς ἀχράντου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, τῶν τε τιµίων ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν ἁγίων προσκυνεῖν καὶ ἀσπάζεσθαι. Καὶ εἴ τις µὴ οὔτως ἔχοι, ἀλλ᾽ ἀµφισβητοίη καὶ νοσοῖ περὶ τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων προσκύνησιν, τοῦτον ἀναθεµατίζει ἡ ἁγία καὶ οἰκουµενικὴ ἡµῶν σύνοδος ὀχυρωθεῖσα τῇ τοῦ θείου πνεύµατος ἐνεργείᾳ καὶ πατρικαῖς καὶ ἐκκλησιαστικαῖς παραδόσεσι. Καὶ τὸ ἀνάθεµα οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν, ἢ χωρισµὸς ἀπὸ τοῦ Θεοῦ” (Mansi 13,408A. Πρβλ. καὶ Ἰω. ∆αµασκηνοῦ, Περὶ εἰκόνων 3,23 P.G. 94,1352D)». Σελὶς 67: «“Προσκυνῶν τὴν εἰκόνα Χριστοῦ, οὐ τὴν θεότητα προσκυνῶ, ὥς φασί τινες” σηµειώνει χαρακτηριστικὰ ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, “τοῦτο γὰρ τῆς Τριάδος σηµαντικὸν καὶ οὐ σεσάρκωται ἡ Τριάς˙ ἄπαγε! ἀλλὰ τί; Αὐτὸν Χριστὸν σχετικῶς. Μόνος γὰρ αὐτὸς ὁ σαρκωθεὶς Θεὸς Λόγος” (P.G. 99,1589A)». Σελὶς 70: «Ἑρµηνεύοντας ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης τὸ Εὐαγγελικὸ χωρίο: “Πνεῦµα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύµατι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν” συνδέει τὴν προσκύνηση αὐτὴ µὲ τὸ Τριαδικὸ δόγµα καὶ τὴν προσκύνηση τῆς εἰκόνας τοῦ Χριστοῦ µὲ τὸ χριστολογικὸ δόγµα». Σελὶς 75: «“Φυσικὴ οὖν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς εἰκὼν ὁ Υἱός” παρατηρεῖ ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης». Σελὶς 133: Ἁγ. Ἰωαν. ∆αµασκηνοῦ (P.G. 94,1420AB). «Στὸ ἑξῆς ἡ µόνη ἐπιτρεπτὴ ἀπεικόνιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτὴ ὡς θεανθρώπου. Εἶναι λοιπὸν αὐτονόητο ὅτι ὁ Θεὸς Πατέρας καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα δὲν µποροῦν νὰ εἰκονίζονται ὡς ἄνθρωποι. Τὴ µόνη ἀπεικόνιση τῆς Ἁγίας Τριάδος ποὺ εὐνόησε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι τῶν τριῶν ἀγγέλων τῆς φιλοξενίας τοῦ Ἀβραάµ, ποὺ συναντᾶται ἀπὸ τὰ µέσα τοῦ ∆´αἰώνα στὴν κατακόµβη de la via Latina τῆς Ρώµης καὶ ἀπὸ τὸν Ε´ αἰώνα σὲ ψηφιδωτὸ τῆς Santa Maria Maggiore τῆς Ρώµης. Τόσο ὅµως ἡ 

ἀπεικόνησι τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος ὡς “περιστερᾶς”, ὡς πύρινης γλώσσας καὶ φωτεινῆς νεφέλης ἢ ἀκτίνας, εἶναι συµβολική-ἀλληγορική». Σελὶς 117: «Ὁ Θεὸς κατὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι µόνο ἀκατάληπτος κατὰ τὴν οὐσία Του ἀλλὰ καὶ ἀπερίγραπτος. “Τὸ ἀόρατον, τὸ ἀνείκαστον, τὸ ἄποσον, τὸ ἀµεγέθες, τὸ ἀόριστον καὶ τὸ ἀσώµατον ποὺ χαρακτηρίζουν τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ἀποτελοῦν ἰδιότητες ποὺ δὲν ἐµπίπτουν στὴν περιγραφή” (Ἁγ. Ἰω. ∆αµασκ., P.G. 94, 1344B καὶ 1237D)». Γι᾽ αὐτὸ ὁ εἰκονισµὸς τοῦ Θεοῦ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν ∆αµασκηνὸ ὡς µεγάλη ἀσέβεια καὶ παράληλα µεγάλη παραφροσύνη (P.G. 94,1169C–1172A). Ἡ θέα τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ὁποία γίνεται λόγος στὴν Π. ∆ιαθήκη ἀναφέρεται σὲ ἀσώµατους τύπους καὶ σχήµατα, ὅταν περιγράφεται τὰ σχήµατα αὐτὰ δὲν εἰκονίζεται ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἀλλὰ τὰ πλαῖσια φανερώσεως τῆς ἄκτιστης ἐνέργειάς του (P.G. 94,1344C». Σελὶς 118: «Ὁ Χριστός, ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ φυσικὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ Πατέρα, παραµένει ἀπερίγραπτος, ὡς υἱὸς ὅµως ἀνθρώπου φέρει ἀνθρώπινο σῶµα καὶ τὸ ἀνθρώπινο αὐτὸ σῶµα τὸν κάνει περιγραπτό (P.G. 99,408CD καὶ P.G. 94,1245A)». Σελὶς 120: “Τοῦ δὲ Θεοῦ εἰκόνας ποιοῦµεν... τοῦ Κυρίου καὶ σωτῆρος ἡµῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθὼς ὤφθη ἐπὶ τῆς γῆς καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη, τοῦτον γράφοντες καὶ οὐχ ὡς νοεῖται φύσει Θεός”. (Γι᾽αὐτὸ καὶ ἡ ἐµφανιζοµένη τοὺς τελευταίους αἰῶνες εἰκονογράφηση τοῦ Θεοῦ Πατέρα καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος δὲν θεµελιώνεται εἰκονολογικῶς). [Σηµείωση: Ὁ κ. Τσελεγγίδης ὅπως πληροφορηθήκαµε τὸ βιβλίο αὐτὸ τὸ διδάσκει εἰς τοὺς φοιτητάς του].

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Τὸ µικρὸ αὐτὸ βιβλίον ἔχει γραφτεῖ ὄχι ἀπὸ ἐπιστήµονα, ἀλλὰ περιέχει τὸ τὶ λέγουν µεγάλοι θεοφόροι πατέρες καὶ ἐπιστήµονες σοφοί. α) Ἡ Ἁγία 7η Οἰκουµενικὴ Σύνοδος τῶν 360 Θεοφόρων Πατέρων β) Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνὸς ὁ Μέγας κανονολόγος καὶ Χρυσορρόας γ) ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος ὁ Μάρτυς καὶ Φιλόσοφος δ) Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ θαυµατουργὸς κ.λ.π. θεοφόροι Ὑµνογράφοι ποὺ συνέταξαν τὶς ἀκολουθίες τῶν ἱεροµαρτύρων καὶ ὁσιοµαρτύρων ἐπὶ εἰκονοµαχίας καὶ ε) Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, Κύριλλος Ἀλεξανδρείας καὶ ὅλοι ὅσους ἀναφέρω στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου τούτου. 

Θὰ εὐχηθῶ νὰ µὴ βρεθῇ εἴτε συγγραφεὺς βιβλίου ὅπου νὰ ἀναφέρῃ ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ζωγραφίζεται ἢ ἁγιογράφος νὰ ζωγραφίζῃ εἰκόνα παπικῆς προελεύσεως τὴν λεγόµενη Ἁγία Τριάδα καὶ οὕτω νὰ φθάσουν στὴν βλασφηµίαν ὅτι τάχα ἡ Ἁγία 7η Ἱερὰ Σύνοδος δὲν µᾶς λέγει σωστὰ καὶ ὅτι οἱ Ἅγιοι 360 Θεοφόροι πατέρες ἐπλανήθησαν ὅπου ἀπαγορεύουν µὲ τὸν «ὅρον πίστεως» 7ης πράξεως ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ δὲν ζωγραφίζεται. Καὶ ἔτσι νὰ φορτωθοῦν τὸ ἀνάθεµα ὅπου ἐξεφώνησε ὁ Ἅγιος Ταράσιος πρόεδρος τῆς Ἱ. Συνόδου, προσφωνῶντας τοὺς εὐσεβεῖς βασιλεῖς Κων\νον καὶ Εἰρήνη τὴν µητέρα αὐτοῦ. ∆ηλαδὴ τὸ ἀνάθεµα ἀφορᾶ ὄχι µόνον τοὺς εἰκονοµάχους ἀλλὰ καὶ ὅσους δὲν παραδέχονται τὸν «ὅρον πίστεως» ὅτι µόνον τὴν εἰκόνα τοῦ ἐνανθρωπίσαντος Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων, Ἀποστόλων καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ζωγραφίζουµε. Ἔτσι λοιπὸν αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι ὀρθόδοξοι ὄντες νὰ φθάσουν καὶ νὰ ξεπεράσουν τὸν Πάπα ὅπου δὲν παραδέχεται καµµία ἐκ τῶν 7 Ἁγίων Οἰκουµενικῶν Συνόδων καὶ νὰ ἔχη ἀφαιρέσει ἀπὸ τὸ ἁγιολόγιον τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας πολλοὺς Ἁγίους Πατέρας καὶ νὰ ἁγιοποιῇ ἐγκληµατίας πάπες καὶ καρδιναλίους ὅπως τὸν ἀρχιεπίσκοπο τῆς Κροατίας Στέπινατς ὅπου ἐφόνευσε 800 χιλιάδες ὀρθοδόξους διότι ἀρνήθηκαν νὰ προδώσουν τὴν ὀρθοδοξία καὶ νὰ γίνουν παπικοί. Ὅποιος λέγω ὀρθόδοξος χριστιανὸς εἴτε κληρικός, εἴτε µοναχὸς ἢ καὶ λαϊκὸς δὲν παραδέχεται τὴν Ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικὴν Σύνοδον, βλασφηµεῖ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦµα καὶ ὅπως λέγει ὁ Χριστὸς ἡ Ἁµαρτία αὐτή «οὐκ ἀφεθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα». ∆ιότι καθὼς γνωρίζοµεν οἱ ὀρθόδοξοι εἰς κάθε Ἁγία Οἰκουµενικὴ καὶ τοπικὴ Ἱ. Σύνοδο ὅ,τι ὑπαγόρευε τὸ Ἅγιον Πνεῦµα, αὐτὰ ἔγραφαν καὶ ἐδίδασκαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν γαστέρα τους. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία Θεοδώρα ἡ βασίλισσα, ὅταν ἔβγαλε ἀπὸ τὸν κόρφο της τὶς εἰκόνες µόνον τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας καθὼς ἔχει γράψει ἐξεφώνησε τὸ ἀνάθεµα. Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος «µετὰ φόβου καὶ τρόµου κατεργαζόµενοι τὴν ἡµῶν σωτηρίαν» νὰ µὴν εἴµαστε ἐπιπόλαιοι καὶ ἀπρόσεκτοι ὅ,τι λέµε καὶ γράφοµε ἀλλὰ µὲ πολὺ προσευχὴ καὶ προσοχή. ∆ιότι λέγει ὁ Χριστός «καὶ διὰ λόγον ἀργὸν θὰ κριθοῦµε». Τέλος ἀναφέρω καὶ τοῦτο. Πέρασε ἀπὸ τὸ µοναστήρι µας ἕνα εὐλαβέστατος καὶ θεοφοβούµενος ἐπιστήµων καὶ φιλοξενήθηκε ἐπὶ µία ἑβδοµάδα. Ἡ ταπεινότης µου θέλησε νὰ τοῦ δώσῃ νὰ διαβάσῃ τοὺς φακέλους µὲ τὰ 23 κεφάλαια περὶ τῆς ὑποθέσεως τῆς ζωγραφίσεως τῆς εἰκόνος µὲ τὸν Ἄναρχο Πατέρα καὶ νὰ εἴπη τὴν γνώµη του. Μετὰ τὴν προσεκτικὴ καὶ µὲ φόβο Θεοῦ ἀνάγνωση, ἀνεφώνησε ἔκπληκτος: «Σεβαστέ µου, πάτερ Ἀκάκιε, ἡ ἐργασία σας αὐτὴ πρόκειται περὶ ἀποκαλύψεως!»· Καὶ συνέχισε «εἶναι ἀκαταµάχητη εἰς ἐπιχειρήµατα καὶ ἀπολέµητη, γραφικὰ καὶ πατερικά. Ἐὰν βρεθῇ κάποιος νὰ ἀναιρέσῃ αὐτὸ τὸ βιβλίο, ἀσφαλῶς θὰ εἶναι ἐναντίον τῶν ἁγίων θεοφόρων πατέρων, ὅπως εἶδα, α) Ἰωάννη ∆αµασκηνόν, β) Ἅγιον Νικηφόρον πατριάρχην Κων/λεως «πράξη ἀκροτάτης παραφροσύνης, ἀκραία παραφροσύνη καὶ ἀσέβεια, τρέλλα καὶ ἁµαρτία νὰ δίνῃ κανεὶς σχῆµα στὸ θεῖο». (∆ηλαδὴ νὰ πιστεύη ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατὴρ ζωγραφίζεται). Α´. Σηµείωσις. Ἡ ἐργασία αὐτὴ εἶναι 6 ἐτῶν. Βοήθησε τὰ µέγιστα ὁ ἀείµνηστος ἱεροµόναχος Ἀρτέµιος ὅσο τοῦ ἐπέτρεπε ἡ Ἰώβειος ἀσθένειά του. 

Ἀγαπητοί µου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι Θεοφόροι πατέρες – ὅπως µέχρι ἐδῶ διαβάσατε – καί ἡ Ἁγία 7η Οἰκουµενική Σύνοδος, τί µᾶς λέγουν γιά τήν λεγοµένην εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος τήν ὁποίαν ζωγραφίζουν οἱ αἱρετικοί; ὅτι δέν εἰκονίζεται, δέν ζωγραφίζεται ὁ οὐράνιος Θεός καί Πατήρ, µόνον ὁ Χριστός ζωγραφίζεται ποὺ ἔλαβε σάρκα ἀνθρωπίνην. ∆ιότι ὁ Πατήρ εἶναι «ἄυλος, πνεῦµα, ἀπερίγραπτος, ἀνεικόνιστος, ἀσχηµάτιστος, ἀόρατος, ἀκατάληπτος, ἀνεξιχνίαστος, ἀπαθής, ἀσώµατος, ἄκτιστος, ἀΐδιος, ἄτρεπτος, ἀναλλοίωτος, ἁπλός, ἀσύνθετος, ἄπειρος ἀπεριόριστος, ἀσύλληπτος, ἀγαθός, ἀψηλάφητος» κλπ. Ὅλες λοιπόν αὐτές οἱ εἰκόνες πού κυκλοφοροῦν, ἰδίως µετά τήν πτῶσιν τῆς πόλεως 1453, ἀπό τούς αἱρετικούς φραγκολατίνους εἶναι αἱρετικές, διότι θέλουν καί εἰκονογραφικῶς νά παραστήσουν ὅτι τό Ἅγιον Πνεῦµα ἐκπορεύεται καί ἀπό τόν Χριστό. ∆ηλαδή τό ἀντίθετόν τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου καί τοῦ Συµβόλου τῆς Πίστεώς µας ὅπου λέγοµεν «τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόµενον». ∆ιά τοῦτο οἱ Θεοφόροι Πατέρες µᾶς λέγουν διά τούς ζωγραφίζοντας καί προσκυνοῦντας αὐτάς τάς εἰκόνας εἶναι παραφροσύνη (τρέλα) ἀσέβεια καί ἁµαρτία. Πρέπει λοιπόν ὅλοι, ὅσοι Ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς, ἔχουν γνῶσιν αὐτῶν τῶν αἱρετικῶν εἰκόνων νά ἀφήνουν τόν ὀρθόδοξο λαό τοῦ Θεοῦ νά ἁµαρτάνουν καί ἀσεβοῦν εἴτε ἐν γνώσει εἴτε ἐν ἀγνοία των; Καί ἡ µέν ἁµαρτία καί ἀσέβεια διά τῆς µετανοίας καί ἐξοµολογήσεως ἐξαλείφονται καί συγχωροῦνται. Ἡ παραφροσύνη (τρέλα), ὁ φανατισµός καί τό πεῖσµα µόνον ἀπό τήν ἰατρικήν θεραπεύονται. Ἀλλά τό φοβερόν ὅµως εἶναι τοῦτο ὅπου µας ἀποξενώνει ἀπό τόν Τριαδικό Θεό, τό Ἀνάθεµα. Αὐτό τό λέγει ὁ Ἁγιότατος Ταράσιος πρόεδρος τῆς Ἁγίας 7ης Οἰκουµενικῆς Συνόδου, ὅταν µετά τό τέλος τῶν συνάξεων καί τῶν ὑπογραφῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων, προσφωνεῖ τούς εὐσεβεστάτους βασιλεῖς Κων/νον καί τήν µητέρα αὐτοῦ Εἰρήνη. (Ἰδὲ σελίδα 380 πρακτικά Ἁγίας 7ης Συνόδου τοῦ βιβλίου τούτου καί σελίδα 381). ∆ηλαδή τούς λέγει ὅπως καί σεῖς συµφωνήσατε µέ τόν «ὅρον πίστεως» τῆς 7ης πράξεως ὅτι µόνον ὁ Χριστός εἰκονίζεται καί οὐχί ὁ Ἄναρχος Πατέρας καί ὅσοι διαφωνοῦν, ἡ Σύνοδος τούς ἀναθεµατίζει καί τό ἀνάθεµα οὐδέν ἄλλο εἶναι, εἰ µή ὁ αἰώνιος χωρισµός ἀπό τήν Ἁγία Τριάδα. Τό ἀνάθεµα λοιπόν ὄχι µόνον ἀναθεµατίζει τούς εἰκονοµάχους ἀλλά καί αὐτούς ὅπου δέν παραδέχονται τόν «ὅρον» ἀλλά ἐπιµένουν ὅτι καί Πατήρ ζωγραφίζεται. Εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος τόση ἦτο ἡ ἐπίδρασις τῶν φραγκολατίνων [ἀφοῦ εἶχαν ἀνοίξει καὶ σχολὴ Ἁγιογραφίας] ὥστε ἐκτὸς τῶν αἱρετικῶν βιβλίων ποὺ σκορποῦσαν παντοῦ, ἐδέχοντο καὶ αἱρετικὲς εἰκόνες· καὶ οἱ ὀρθόδοξοι Ἁγιορεῖται µοναχοὶ ἐπηρεασµένοι ἀπὸ τοὺς λατίνους ἔπαυσαν νὰ ζωγραφίζουν ὀρθόδοξες εἰκόνες Βυζαντινῆς τέχνης καὶ ἄρχισαν να ζωγραφίζουν τῆς παπικῆς προελεύσεως, µὲ τὸν Ἄναρχο Πατέρα, τὴν λεγοµένη τῆς Ἁγίας Τριάδος, καὶ πάσης τέχνης τῆς ἀναγεννήσεως εὐρωπαϊκές. Ὅταν κάποτε ὁ πράγµατι Βυζαντινὸς παραδοσιακὸς Ἁγιογράφος, Φώτης Κόντογλου, ἐπεσκέφθη τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ πέρασε ἀπὸ ὅλα τὰ Ἁγιογραφεῖα τῶν Πατέρων, ἔµεινε ἔκπληκτος, ράγισε ἢ καρδιά του βλέποντας ἐκεῖνα τὰ χάλια. «Πατέρες Ἅγιο,ι τοὺς λέγει, τὰ Μοναστήρια σας ἐδῶ, τί εἰκόνες τοιχογραφίες καὶ φορητὲς ἔχουν;». Ἐκεῖνοι τοῦ ἀπήντησαν: Βυζαντινὲς βέβαια. «Καὶ ἐσεῖς τώρα γιατὶ ἀφήσατε αὐτές τὶς ὀρθόδοξες εἰκόνες καὶ ζωγραφίζετε αὐτὲς τῆς ἀναγεννήσεως καὶ τὶς αἱρετικὲς παπικῆς προελεύσεως;». Κύριε Κόντογλου, αὐτές τὶς εἰκόνες θέλει σήµερα ὁ κόσµος. 

Καὶ ὁ Φώτιος τοὺς ἀπαντᾶ: «Ὁ κόσµος, Πατέρες µου, δὲν γνωρίζει τὴν τέχνη τῶν ὀρθοδόξων εἰκόνων, γι΄αυτὸ καὶ προσκυνοῦν παπικὲς εἰκόνες, ὅλες αἱρετικὲς καὶ κακόδοξες, ὅπου γέµισε ὁ κόσµος… Ἐσεῖς νὰ τοὺς διδάξετε, ὅταν σᾶς παραγγέλουν εἰκόνας, ποῖες εἶναι ὀρθοδοξες καὶ ποῖες κακοδοξες». Ἀπὸ τότε τόσο ὁ Φώτης Κόντογλου ὅσο καὶ ὁ καθηγητὴς τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς Ἰωάννης Βράνος, Μοναχός, ἐπέδρασαν ἀποτελεσµατικώς. Ὥστε σήµερα οὐδεὶς ἁγιογράφος Ἁγιορείτης, ἀλλὰ καὶ ἔξω τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑπάρχει ποὺ νὰ µὴν ζωγραφίζει ὀρθόδοξες εἰκόνες, πλὴν ἐνίων φανατισµένων καὶ πλανεµένων. Τί ἐχρειάσθη λοιπὸν για τὴν ραγδαία αὐτὴν ἀλλαγή; Ἡ διαφώτησις. Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνει καὶ εἰς τὸν κόσµο, ποὺ εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ πλάνη δυστυχῶς ἐγέµισαν οἱ Ἱ. Ναοὶ καὶ µερικὲς Ἱ. Μονὲς ἀπὸ τέτοιες αἱρετικὲς καὶ βλάσφηµες εἰκόνες. Καὶ ἂν βέβαια οἱ Ἅγιοι Θεοφόροι Πατέρες δεν ἔλεγαν ὅτι τὸ νὰ ζωγραφίζονται καὶ προσκυνοῦνται τέτοιες εἰκόνες εἶναι Ἀκραία παραφροσύνη [τρέλα], ἀσέβεια καὶ ἁµαρτία, οὐδεὶς λόγος θὰ ἐγένετο, πολὺ ὅµως περισσότερο νὰ ἀσεβοῦν ἐν ἀγνοίᾳ τους εἰς τὴν Ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικὴν Σύνοδον καὶ να πίπτουν εἰς τὸ αἰώνιο ἀνάθεµα, ποὺ ἀπαγορεύει τέτοιες κακόδοξες καὶ ἀντι-εὐαγγελικὲς εἰκόνες. Ἐάν πιστεύωµεν ὅτι ὁ προφήτης ∆ανιήλ εἶδε τόν Ἄναρχο Πατέρα, ἀναιροῦµε τό ἱερό καί θεῖο εὐαγγέλιον. Α) Ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός εἰς τήν Σαµαρείτιδα εἶπε καθαρά ὅτι «πνεῦµα ὁ Θεός» καί ὄχι ἕνας γέρος ἄνθρωπος. Ὤ τῆς βλασφηµίας τῶν παπικῶν! Β) «Θεόν οὐδείς πώποτε τεθέατε» (Α Ἰωάν., δ΄ 12). Γ) «Θεόν οὐδείς ἑώρακε (εἶδε) πώποτε» (Ἰωάν. α΄ 18) καί ἄλλα πολλά ποὺ εἴδατε εἰς τό Α΄ κεφάλαιον τῆς ἐµῆς ἐργασίας. Ἐάν λοιπόν ὁ προφήτης ∆ανιήλ εἶχε δεῖ τόν Ἄναρχο Πατέρα, θά ἐγράφοντο αὐτά εἰς τό ἱερόν εὐαγγέλιον; Ἐπικαλοῦνται ἐπίσης οἱ πιστεύοντες τίς παπικές εἰκόνες µέ τόν Ἄναρχο Πατέρα τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας ὅτι τόν εἶδαν τόν Ἄναρχο Πατέρα οἱ προφῆτες. Ὁ ἅγιος Νικόδηµος εἰς τό ἑορτοδρόµιον (τόµος β΄ σέλ. 219) µᾶς παρουσιάζει, τί λέγει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Ἐν χερσί προφητῶν ὁµοιώθην ὁµοιώµατα τῆς ἐµῆς ἐν σαρκί παρουσίας προετύπωσα ἐν προφήταις ποικίλας καί πολλὰς ὁράσεις ὑποδείξας». (Αὐτό λέγει ὁ Υἱός καί ὄχι ὁ Πατήρ). Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀναφέρει ὅτι ὅλες οἱ ἐµφανίσεις εἰς τήν Π. ∆ιαθήκη ἦσαν τοῦ Μεγάλης βουλῆς Ἄγγελου τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τῶν προφητῶν. (Ἰδὲ 12 κεφάλαιον τῆς ἐµῆς ἐργασίας). Ἀτράνταχτα λοιπόν στοιχεῖα Γραφικά καί πατερικά ὅτι ὁ προφήτης ∆ανιήλ δέν εἶδε τόν Ἄναρχο Πατέρα ἀλλά τόν Χριστόν. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος, φιλόσοφος καί µάρτυς, εἶναι ἀποστολικός πατέρας καί ἔχουν Πνεῦµα Ἅγιον ὅλα του τά συγγράµµατα. Αἱ ὑποσηµειώσεις τοῦ Ἱ. Πηδαλίου στήν προκειµένη περίπτωση φάσκουν καί ἀντιφάσκουν διότι λέγουν ὅτι, ἄν καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος πάπας Ρώµης λέγει ὅτι ὁ Πατήρ δέν ζωγραφίζεται, ποῖον νά πιστεύσοµεν, ἕναν ἅγιο ἤ µία πολυάνθρωπον σύνοδον; Ἐδῶ ἐννοεῖ τήν Ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικήν σύνοδον τῶν 367 θεοφόρων πατέρων, ἡ ὁποία ὅµως εἰς τά πρακτικά της καταδικάζει τήν εἰκόνα τοῦ Ἄναρχου Πατέρα. Ἐδῶ φαίνεται καθαρά ὅτι οἱ φιλοπαπικοί πού ἐνόθευσαν τίς ὑποσηµειόσεις ἦσαν ἐσκοτισµένοι, δίχως Ἅγιο Πνεῦµα. 

Σηµείωσις: Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου πάπα Ρώµης ὅτι ὁ Ἄναρχος Πατήρ δέν ζωγραφίζεται, ἡ Ἁγία 7η οἰκουµενική σύνοδος τόν ἀναφέρει εἰς τά πρακτικά της καί ὅταν λέγοµεν οἰκουµενική σύνοδον γνωρίζιµεν ὅτι εἶναι τό ἀνώτερο κριτήριον καί ἀλάθητος. (Ἰδὲ σελίδα τοῦ βιβλίου τούτου 13. Πρακτικά, τόµος Γ΄, σελ. 210-211). Ἄλλη µία ἀξιόπιστη µαρτυρία εἶναι ἀπό τόν ἴδιον Ἅγιον Νικόδηµον Ἁγιορείτην, ὅτι οἱ ὑποσηµειώσεις τοῦ ἱεροῦ πηδαλίου δέν ἦσαν δικές του, ὅτι τάχα ὁ προφήτης ∆ανιήλ εἶδε τόν Ἄναρχο Πατέρα. Τοῦτο σαφέστετα φαίνεται εἰς τό ἑορτοδρόµιον τοῦ ἰδίου Ἁγίου Νικοδήµου. «Ὁ Θεός εἶναι ἀθεώρητος ἀπό Ἄγγελους καί ἀνθρώπους κατά τήν οὐσία καί φύσιν ὅθεν εἶπεν ὁ ἴδιος πρός τόν Μωϋσήν “τό προσωπόν µου οὐκ ὀφθησεταί σοί οὐ γάρ µή ἴδη ἄνθρωπος τό προσωπόν µου καί ζήσεται” (Ἐξόδου λγ΄ 20). Καί ὁ Ἰωάννης “Θεόν οὐδείς ἑώρακε πώποτε” (Ἰωάν. α’ 18). Καί ὁ Παῦλος “ὃν εἶδεν οὐδείς ἀνθρώπων οὐδέ ἰδεῖν δύναται” (Α΄ Τιµοθ. στ΄6). Ἀφοῦ λοιπόν ὁ Υἱός, ὡς Θεός, καί ὁ Πατήρ εἶναι ἀθεώρητοι ἀπό Ἀγγέλους καί ἀνθρώπους, πῶς τόν Πατέρα εἶδε ὁ προφήτης ∆ανιήλ; Πᾶµε εἰς τό συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπου λέγει: «Οἱ προφῆτες ὡς εἶδον» γιά τόν Χριστόν λέγουν. Ἐάν ὅπως λέγουν µερικοί ὅτι γιά τόν Πατέρα λέγουν οἱ προφῆτες, πῶς ἡ Ἁγία 7η Οἰκουµενική σύνοδος ἀπορρίπτει τελείως τήν εἰκόνα τοῦ Ἀνάρχου Πατρός; Καί εἰς τό συνοδικόν γράφει: «Ταράσιον, Γερµανόν, Νικηφόρον, Μεθόδιον, αἰωνία ἡ µνήµη· ὁ µέν Ταράσιος πρόεδρος τῆς Ἁγίας 7ης συνόδου, Νικηφόρος καί Γερµανός πατριάρχαι θεοφόροι Κων/λεως, τῆς Ἁγίας συνόδου, κατεδίκασαν τήν εἰκόνα τοῦ Ἄναρχου Πατέρα διότι ὁ Θεός τί εἶναι; Πνεῦµα καί ἄυλος καί ἀόρατος καί ἀπερίγραπτος. Ὁ δέ Πατριάρχης ἅγιος Μεθόδιος, µαζί µέ τόν Μιχαήλ καί τήν Βασίλισσα Θεοδώρα, εἶναι εκεῖνοι πού λίγα χρόνια µετά τήν ἁγίαν 7ην Οἰκουµενικήν σύνοδον ἔκαναν τήν ἀναστήλωσι τῶν ἁγίων εἰκόνων καί ἔδωσαν τέλος εἰς τήν εἰκονοµαχίαν. Καί τώρα βλέπουν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐπί 1200 χρόνια, πού ἑορτάζοµεν κατ’ ἔτος τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, τίς εἰκόνες πού κρατοῦσαν τότε στήν ἀναστήλωσιν, τίς ἴδιες εἰκόνες νά κρατοῦν καί σήµερα οἱ πιστοί· τόν Χριστόν, τήν Παναγίαν µέ τόν Χριστόν στήν ἀγκάλη της, τό ἱερόν εὐαγγέλιον ποὺ κρατοῦν οἱ Ἀρχιερεῖς ἤ οἱ ἱερεῖς, καί διάφορες εἰκόνες ἁγίων πού κρατᾶ ὁ λαός· ποτέ δέν ἐφάνει νά κρατοῦν εἰκόνα τοῦ Ἄναρχου Πατέρα ἤ τήν λεγόµενην εἰκόνα τῆς «Ἁγίας Τριάδας» πού µᾶς σερβίρησαν οἱ αἱρετικοί παπικοί, οἱ ὁποῖοι οὔτε τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον ἄφησαν ἄθικτο οὔτε ἁγίας Οἰκουµενικάς συνόδους καί θεοφόρους πατέρας παραδέχονται, ἀκόµη καί τόν ἀπόστολον Παῦλον, καθώς λέγει ὁ πάπας, ὅτι αὐτός εἶναι πάνω ἀπό τόν Παῦλον (ἰδὲ παπική ψευτοσύνοδο τοῦ 1870 τῶν παπικῶν). (Εἰκόνας ὀρθοδόξους θά δεῖτε ἐσώκλειστες τῆς Μεγίστης Λαύρας καί τῶν Μετεώρων). ∆υστυχῶς σήµερα συνηθίζουν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καί λαός τήν ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς καί Ἁγίου Πνεύµατος κατά τήν λιτάνευσιν τῶν ἁγίων εἰκόνων νά κρατοῦν µέ καµάρι καταδικασµένες εἰκόνες ἀπό τήν Ἁγία 7η Οἰκουµενική σύνοδο καί ἁγίους θεοφόρους πατέρας. Ὡς πρός τό συνοδικό ὅπου γράφει ὅτι «τοῖς τάς µέν προφητικάς ὁράσεις κἄν µή βούλοιντο, παραδεχοµένοις, τάς δ’ ὀφθείσας αὐτοῖς εἰκονογραφίας, ὤ θαῦµα καί προσαρκώσεως τοῦ Λόγου καί καταδεχοµένοις… καί σχήµατα ἐµφανισθῆναι τοῖς ἑωρακόσι συντιθεµένοις εἰκονογραφεῖν δέ ἐνανθρωπίσαντα τόν Λόγον καί τά ὑπέρ ἡµῶν αὐτοῦ πάθη οὐκ ἀνεχοµένοις». Ἀνάθεµα! Περί 

τοῦ οὐρανίου Πατρός λέγει ἤ τοῦ Υἱοῦ; Ποῖον ἔβλεπαν οἱ προφῆτες; τόν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελον, τόν Χριστόν. Ὅσοι λοιπόν δέν παραδέχονται τά περί Ἰησοῦ Χριστοῦ νά ἔχουν τό Ἀνάθεµα. Καί ἄλλο: «τοῖς λόγῳ µέν τήν ἔνσαρκον ὀκονοµίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου δεχοµένοις ὁρᾶν δέ ταύτην δι’ εἰκόνος οὐκ ἀνεχοµένοις… Ἀνάθεµα». Περί τοῦ Χριστοῦ λέγουν οἱ ἅγιοι στό συνοδικό ὅτι εἶδον οἱ προφῆτες. Ἐάν θά ἔλεγαν περί του Πατρός τότε ὅλα: ἱ. Εὐαγγέλιο, ἅγιαι Οἰκουµενικαί σύνοδοι, µᾶς ἐπλάνησαν καί ἐνέπεξαν. Ἐκεῖ στό ὅρος Σινά ὡµίλει ὁ Χριστός καί ὄχι ὁ Ἄναρχος Πατέρας, διότι ὁ Χριστός ἔδωσε τόν νόµον στόν Μωϋσῆν. Τότε ὅµως, δέν εἶχε σαρκωθῆ ὁ Λόγος, γι’ αὐτό εἶπε «τό προσωπό µου οὐκ ὀφθήσεταί σοι… καί ζήσεται…».

Β Ι Β Λ Ι Ο Γ Ρ Α Φ Ι Α Τὰ 12 Μηναῖα τῆς Ἐκκλησίας, Σαλιβέρου. 2. Οἱ 12 Συναξαριστὲς τῆς Ἐκκλησίας. 3. Τὸ Τριώδιον τῆς Ἐκκλησίας. 4. Ἡ Παρακλητικὴ τῆς Ἐκκλησίας. 5. Τὸ Πεντηκοστάριον τῆς Ἐκκλησίας. 6. Τὸ Κυριακοδρόµιον τοῦ Θεοτόκη, Τόµος Γ΄. 7. Ὁ Ἐνιαύσιος Στέφανος ὅλου τοῦ ἔτους, Ἁγιορείτικο. 8. Τὸ Ἱερὸ Πηδάλιον. 9. Τὸ Ἁγιολόγιον τοῦ Σωφρονίου Εὐστρατιάδου. 10. Τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ Χρήστου ∆.Τσολακίδου. 11. Τὸ ”Παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων“, µοναχοῦ Ἀλυπίου Ἁγιορείτου. 12. Τὸ τοῦ ἱερέως π. Βασιλείου ∆ιαµαντῆ: Θέλεις νὰ µάθεις πότε ἑορτάζεις. 13. Π. ∆ιαθήκη, Κ, ∆ιαθήκη, (ἰδίως ἡ Ἀποκάλυψις). 14. Ἀπαγορευµένες ἀπεικονίσεις, Γεωργίου Ε. Γαβριήλ. 15. Ἡ εἰκονογραφία καὶ ὁ ὀρθόδοξος Χριστανός, Ἐνορία Ἁγίου Ἰωάννου Θεσσαλονίκης, 1978. (Πολὺ σωστό). 16. Περιοδικὸν Ἅγιος Κυπριανός, Μάϊος-Ἰούνιος 2000, Μάϊος-Ἰούνιος 2002. ης 17. Τὰ Πρακτικὰ τῆς Ἁγίας 7 Οἰκουµενικῆς Συνόδου καὶ τῶν 8 πράξεων, Τόµος Γ’. 18. Ἱερὰ Ὀρθόδοξος Κατήχησις Ἁγίου Νεκταρίου. 19. Αἱ Ἅγιαι Οἰκουµενικαὶ Σύνοδοι Ἁγίου Νεκταρίου. 20. Ἔκδοσις Ἀκριβὴς τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, Ἁγίου Ἰωάννου ∆αµασκηνοῦ.
1. 

Ἁγίου Ἰουστίνου Μάρτυρος καὶ Φιλοσόφου. Ἀπολογηταί 1 Ἰουστῖνος... 22. Ἑορτοδρόµιον, Ἁγίου Νικοδήµου. Τόµοι 3. Εἰκονολογικές Μελέτες, ∆ηµητρίου Τσελεγγίδη καθηγητοῦ πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης.
21.