Ναύκρατις μια αρχαία ελληνική αποικία στην περιοχή του Δέλτα του Νείλου, στην Αίγυπτο. Βρισκόταν
κοντά στον κανωπικό βραχίονα του Νείλου, με τον οποίο συνδεόταν με διώρυγα. Ιδρύθηκε περίπου στα μέσα του 7ου αι. από εμπόρους της Μιλήτου και άλλες ελληνικές πόλεις στους οποίους ο φαραώ Ψαμμήτιχος Α΄ επέτρεψε να εγκατασταθούν στις όχθες του Νείλου, 75 χλμ. ΝΑ από την Αλεξάνδρεια. Αργότερα, τον 6ο αι., άλλος φαραώ περιόρισε τις συναλλαγές των Ελλήνων με την Αίγυπτο μόνο σ` αυτό το λιμάνι. Έτσι εγκαταστάθηκαν εκεί Έλληνες που προέρχονταν κυρίως από πόλεις της Μ. Ασίας.
Ελληνικό σκεύος από το βόρειο Ιόνιο με ενεπίγραφο [ο[...]τηι τηι εν Ναυκρατι], c. 575–550 π.Χ. Αναφερόμενη προς την Αφροδίτη στην Ναυκράτη . British Museum, 1888,0601.531.
Το πολίτευμα που εγκατέστησαν εκεί ήταν ολιγαρχικό, κατά τα πρότυπα των πόλεων της Ανατολικής Ελλάδας. Δηλαδή μέσα στο Αιγυπτιακό βασίλειο δημιουργήθηκε μία ελληνική πόλη με δικό της ανεξάρτητο σύστημα διακυβέρνησης ,κάτι πολύ σπάνιο στην ιστορία, δείγμα των προαιώνιων σχέσεων των δύο αυτών πολιτισμών. Αυτή η πόλη υπήρξε σημαντικό εμπορικό κέντρο, το οποίο παράκμασε όμως μετά την περσική εισβολή στην Αίγυπτο το 525 π.Χ. Κυρίως η κάμψη της εμπορικής ζωής άρχισε, όταν ο φαραώ επέβαλε φορολογία σε όλα τα εισαγόμενα προϊόντα. Οι ανασκαφές που άρχισαν εκεί το 1884, έφεραν στο φως ερείπια ιερών, επιγραφές και αγγεία. Το μεγαλύτερο μνημείο που αναφέρεται και από τον Ηρόδοτο, είναι ένας ναός, το Ελλήνιο, τον οποίο ίδρυσαν από κοινού οι Ίωνες, οι Αιολείς και οι Δωριείς. Αγγεία από την Ναυκράτη βρέθηκαν στη Χίο, Αίγινα και Ρόδο.
Οι πόλεις που συνέβαλαν στην ίδρυση της Ναυκράτιδος.
Η αρχαία Ναύκρατις λοιπόν είναι, ένας σημαντικός εμπορικός κόμβος που διευκόλυνε τις επαφές της Βορείου Αφρικής με τη Μεσοποταμία και τον ευρύτερο Μεσογειακό χώρο μέσω των Ελλήνων κυρίως εμπόρων με τον πανίσχυρο στόλο των ελληνίδων πόλεων κυρίαρχο της Μεσογείου υπερκαλύπτοντας τους Φοίνικες που εκτός από την πορφύρα ήταν απλά μεταπράτες εμπορευμάτων ,για αυτό και οι Φοίνικες προτίμησαν την Δυτική Μεσόγειο. Οι πρότυπες ανασκαφές των W.M. Flinders Petrie και David Hogarth τον ύστερο 19ο/πρώιμο 20ο αιώνα έφεραν στο φως πλούσια αρχαιολογικά κατάλοιπα, μεταξύ των οποίων σημαντικά ελληνικά και αιγυπτιακά ιερά.
Η αρχαία πόλη και λιμάνι στην Μεσόγειο στον Βολβίτιον βραχίονα του Νείλου
Αργότερα μια αμερικανική αποστολή υπό τη διεύθυνση του William Coulson και του Albert Leonard Jr τις δεκαετίες του ΄70 και ΄80 συνέβαλαν περαιτέρω στην έρευνα της θέσης. Παρόλα αυτά η ιστορία και η αρχαιολογία της Ναύκρατης παραμένουν σκοτεινές. Ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Βρετανικού Μουσείου τα τελευταία 3 χρόνια προσπαθεί να φωτίσει πάλι την ιστορία των πρώιμων ανασκαφών, ξεκινώντας και νέες με στόχο τη συλλογή νέων πληροφοριών για την πληρέστερη κατανόηση της θέσης. Η παρουσίαση θα εστιάσει στα πιο πρόσφατα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος που ανέδειξαν το χαρακτήρα της Ναυκράτης ως ένα σημαντικό εμπορικό κόμβο με τοπική και ευρύτερη σημασία από τον 7ο π.Χ. έως και τον 7ο μ.Χ. αιώνα, κατόπιν ως πόλεως της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας των Ελλήνων Ρωμαίων.
Σημειώσεις από τις ανασκαφές στην Ναυκρατίδα με αναγραφή επιγραφής από τα ευρήματα
Ήταν φημισμένη για τα προϊόντα κεραμικής και ανθοκομικής τέχνης. Την εποχή του Φαραώ Άμαση η Ναύκρατις ήταν ο μόνος επιτρεπτός εμπορικός κόμβος εισαγωγής προϊόντων με προέλευση από την Ελλάδα. Την εποχή των Πτολεμαίων είχε πλήρη δικαιώματα πόλης, και αργότερα, στους μεταχριστιανικούς αιώνες ήταν κατοικημένη και διατηρούσε χριστιανό δεσπότη.Σχέδιο του ανασκαφέα Πέτρι- κάτοψη της Ναυκράτιδος Ιερά ,Διόσκουρων, Απόλλωνος ,Ήρας ,Αφροδίτης και το Ελλήνιον κοινό ιερό των Ιώνων Αιολών Δωριέων Η περίβολος του Παν-Ελληνίου ήταν πενήντα πόδια πάχος και σαράντα μέτρα ύψος, και χτίστηκε περίπου εξακόσια πενήντα χρόνια πριν από τη χριστιανική εποχή. Μέσα σε αυτό το περίβλημα ήταν συγκεντρωμένα όχι μόνο οι ναοί των θεών, αλλά και το θησαυροφυλάκιο και οι αποθήκες των πολιτών, οι οποίοι ήταν ουσιαστικά οι πολίτες έμποροι και του κατασκευαστικού κλάδου
Ο κόσμος στη Ναύκρατη ήταν οργανωμένος γύρω από το κοινό ελληνικό ιερό Ελλήνιο, (δεν είναι στο σχέδιο εδώ) και τα ξεχωριστά ιερά των Μιλήσιων, των Σαμιωτών και των Αιγινητών. Το Ελλήνιον είχε ιδρυθεί από κοινού από τη Χίο, την Τέω, τη Φώκαια, τις Κλαζομενές, τη Ρόδο, την Κνίδο, τη Φάσηλη και τη Λέσβο. Συνολικά, 12 πόλεις μοιράζονταν το ιερό (Ηρόδοτος, Ιστορίαι 2.178-179). Τα ιερά αυτά ήταν αναγνωρισμένα από τους Αιγύπτιους. Οι έμποροι από τη Μίλητο, τη Σάμο και την Αίγινα έλεγχαν την αγορά και το εμπόριο στη Ναύκρατη, και κατ' επέκταση το εμπόριο σε ολόκληρη την Αίγυπτο.
Πώς αρχαία Αίγυπτος διαμορφώνει την ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού; Πώς ο ελληνικός πολιτισμός επηρεάζει και διαμορφώνει την ανάπτυξη του αιγυπτιακού πολιτισμού ; Αν και οι Έλληνες από την μέση της 3 χιλιετίας είχαν επαφές με τους αιγύπτιους διότι οι Έλληνες εξόχως ναυτικός λαός είχε πρόσβαση στην Αίγυπτο κάτι που οι Αιγύπτιοι δεν μπορούσαν εύκολα και διότι δεν έχουμε δείγματα θαλασσοπορίας τους στο άγριο Αιγαίο και την «μεγάλη πράσινη » όπως ονόμαζαν την θάλασσα της Μεσογείου και ας ήταν αυτή μπλε ,το ανέφεραν αυτό για να καταλαβαίνονται μεταξύ τους μιας και οι περισσότεροι δεν ήξεραν την γαλάζια Μεσόγειο .Την όψη της όμως την γνώριζαν από τα Πελασγικά χρόνια οι τρομεροί θαλασσοπόροι Έλληνες. Ποιος όμως ήταν ο αντίκτυπος της συνάντησης με την Ελλάδα σχετικά με την Αίγυπτο; Πώς αλληλεπιδρούν οι εντελώς διαφορετικές κουλτούρες; Αυτά τα ερωτήματα έχουν ζητηθεί για περισσότερο από έναν αιώνα. Ανασκαφές στην αρχαία πόλη της Ναυκράτιδος έχουν μια βασική πηγή στοιχείων για την παροχή νέων απαντήσεων
Από το ελληνικό νησί της Χίου, κατασκευασμένο στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. και ήρθε στην Ναυκράτη από Έλληνα έμπορο την αρχαιότητα - Βρετανικό Πλιατσικολογικό Μουσείο
Η Ναύκρατις βρισκόταν στο Δέλτα του Νείλου ανάμεσα στη Μεσόγειο Θάλασσα και την πόλη Μέμφις. Οι Έλληνες άρχισαν να ανταλλάσσουν μέσο εμπορίου ξανά μετά από την κρητομινωική και μυκηναϊκή ακόμα εποχή και εγκαταστάθηκαν εδώ στο τελευταίο μέρος του έβδομου αιώνα π.Χ., και έτσι έγινε η πρώτη ελληνική εγκατάσταση στην Αίγυπτο. Εδώ, οι Έλληνες ζούσαν σε στενή επαφή με Αιγύπτιους για αιώνες, πολύ πριν από την ίδρυση της Αλεξάνδρειας.
Η περιοχή που ήταν η Ναύκρατις σήμερα
Η Ναύκρατις έγινε και μια πύλη για το εμπόριο και την ανταλλαγή μεταξύ της Αιγύπτου και των λαών της Μεσογείου. Η Ιστορία της Ναυκράτιδος Σύμφωνα με τον ιστορικό Ηρόδοτο, στα μέσα του έκτου αιώνα π.Χ. Ο αιγύπτιος Φαραώ Άμασης έδωσε την περιοχή όπου οι Έλληνες έκτισαν την πόλη της Ναυκράτης ,από 12 διαφορετικές πόλεις ,να ζουν, συμπεριλαμβανομένης και της γης, όπου αλλοδαπές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να στήσουν ιερά. Ωστόσο, η αρχαιολογία βεβαιώνει την ύπαρξη πόλεως ήδη από την εποχή του Φαραώ Ψαμμήτιχου Ι , τουλάχιστον από το 620 π.Χ..άρα ο Ηρόδοτος εδώ είναι εκτός χρόνου τουλάχιστον.
ΕΝΑΣ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΝΑΥΚΡΑΤΙΤΗΣ
ΠΟΛΥ γνωστός ο Αθήναιος από τη Ναύκρατη (Ναυκρατίτης). Γραμματικός και πολύπλευρος συγγραφέας γύρω στο 200 μ.Χ. Δεν έχουμε πληροφορίες γενικά για τη ζωή του· για τις εργασίες του πάντως πρέπει να χρησιμοποίησε τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Χαμένο είναι το βιβλίο του για τους βασιλιάδες της Συρίας. Το μόνο έργο του που μας σώθηκε είχε τον τίτλο «Δειπνοσοφισταί» ("Συμπόσιο φιλοσόφων")· χρησιμοποίησε την πλατωνική μορφή της διαλογικής επένδυσης, έσπασε ωστόσο τα δεδομένα πλαίσια με την πληθώρα του υλικού: Στο σπίτι του Ρωμαίου Λαρήνσιου από την τάξη των ιππέων, ανθρώπου μορφωμένου, έχουν συγκεντρωθεί τριάντα φιλοξενούμενοι διάφορων επαγγελμάτων, που όλοι μαζί χαρακτηρίζονται συνοπτικά «σοφιστές» (νομικοί, ποιητές, φιλόλογοι, φιλόσοφοι, γιατροί, μουσικοί)· το συμπόσιο αυτό κρατάει αρκετές ημέρες, το επινόημα του ζωηρού διαλόγου μόνο με πολύ κόπο διατηρείται- στις συζητήσεις τους πραγματεύονται τα πιο άσχετα μεταξύ τους θέματα (κυρίως θέματα αρχαιογνωσίας και ιστορίας της λογοτεχνίας): για μουσική, τραγούδι, χορό, και μαζί για φαγητά, κρασιά, παιχνίδια, εταίρες κλπ. Η αξία του έργου δεν βρίσκεται καθόλου στην πρωτοτυπία του, αλλά στη γεμάτη από παραθέματα συλλογή πληροφοριών, οι οποίες ήδη με την αλφαβητική τους διάταξη προδίδουν εν μέρει την προέλευση τους από κάθε λογής λεξικά. Για επιμέρους περιοχές της ιστορίας του πολιτισμού ο Αθήναιος μας μεταδίδει μοναδικές και σίγουρες πληροφορίες- για πολυάριθμους, χαμένους πια για μας, συγγραφείς (κυρίως για κωμικούς ποιητές και ιστορικούς) μας προσφέρει, με τα συνήθως πολύ προσεγμένα παραθέματα του, ένα εξαιρετικά επιθυμητό αναπλήρωμα· σε μερικές μάλιστα αμφισβητούμενες περιπτώσεις το έργο του Αθήναιου περιέχει τη γνήσια μορφή του κειμένου. Εν σχέσει με ένα τέτοιο έργο και μια τέτοια μέθοδο ανακύπτει αμέσως το πρόβλημα των πηγών: ο Αθήναιος φαίνεται ότι απέσπασε υλικό από διάφορα συγκεντρωτικά έργα και λεξικά (Δίδυμος, Τρύφωνας, Πάμφιλος από την Αλεξάνδρεια). Από την άλλη μεριά ο ίδιος ο Αθήναιος χρησιμοποιήθηκε συχνά (Σώπατρος από την Απάμεια, Ιωάννης Λυδός, Ευστάθιος· ο τελευταίος περιέχει ολόκληρη σειρά από 2000 παραθέματα!). Προβλήματα μάς γεννά η παράδοση του έργου: εκτός από την έκδοση σε 15 βιβλία (στην οποία από τα βιβλία 1-3 περιέχονται μόνο επιτομές) φαίνεται πως υπήρξε και μια έκδοση σε 30 βιβλία· αν ο ίδιος ο Αθήναιος έκανε από το ίδιο το δικό του έργο μια 15τομη επιτομή, είναι κάτι το αμφίβολο. Πλήρης έχει σωθεί μόνο μία επιτομή (από τον Ευστάθιο;). Το πιο παλιό χειρόγραφο ανήκει στον 10ο αιώνα. Editio princeps: Βενετία 1514. Οι παραπομπές στο έργο του γίνονται ακόμη σήμερα κατά την έκδοση του Ioannes Casaubonus (Γενεύη 1597).
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: G. Kaibel, III 1887-90 (ανατύπ. 1965 εξ.)· C. Β. Gulick, Λονδ. VIII 1937-41 (με αγγλ. μτφ.)· βιβλ. 1-2: Α. Μ. Desrousseaux, Ch. Astruc, Παρίσι 1956 (με γαλλ. μτφ.). Επιτομή: S. P. Peppink, Leiden II 1937-39- αποσπάσματα: FGrH. Στ. Αλεξιάδης, 1949. P. Maas (Byzantin. Zs. 35, 1935)- L. Nyikos, Α., quo consilio quibusque usus subsidies dipnosophistarum libros composuerit, διδ. διατρ. Basel 1941- Η. Erbse {Gnomon 29, 1957). www.sakketosaggelos.gr/
Από τον ναό του Απόλλωνος στην Ναυκράτη
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Στην Κάτω Αίγυπτο, ο γιος του Νεχώ, ο Ψαμμήτιχος Ι (664-610 π.Χ.), επωφελούμενος των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι Ασσύριοι στην χώρα τους, θα ανακηρυχθεί Φαραώ και θα επιτύχει σύντομα να ενοποιήσει την χώρα, ιδρύοντας την ιθαγενή 26η Δυναστεία (664-525 π.Χ.) της Αιγύπτου, την λεγόμενη Σαϊτική. Μεταξύ των ετών 664 και 657 ο Ψαμμήτιχος Ι, θα υποτάξει όλους τους τοπικούς ηγεμόνες στην Κάτω Αίγυπτο και θα τοποθετήσει την κόρη του στην θέση της Μεγάλης Ιέρειας στις Θήβες. Οι εκστρατείες του Ψαμμήτιχου Ι για την ενοποίηση της χώρας, ήσαν αξιοσημείωτες και από μια άλλη αιτία, διότι υπήρξε ο πρώτος Φαραώ που προσέλαβε Έλληνες (Ίωνες) και Κάρες μισθοφόρους. Αυτή η πράξη του Ψαμμήτιχου Ι θα γίνει κανόνας για τα επόμενα 300 χρόνια και πολλοί από αυτούς τους μισθοφόρους θα εγκατασταθούν με τις οικογένειές τους στην Αίγυπτο. Με αυτόν τον τρόπο θα δημιουργηθεί μια ελληνική παροικία στην χώρα, η οποία θα διαδραματίσει έναν δυσανάλογα μεγάλο ως προς το μέγεθός της ρόλο
στην Ιστορία της Αιγύπτου και αυτό λόγω της εξειδίκευσής τους στο εμπόριο και τις πολεμικές τέχνες. (σημ) Πρόκειται για μικρές κοινότητες, αρχικά, οι οποίες αργότερα εξελίχτηκαν σε μεγαλύτερες πόλεις. Οι κάτοικοί τους ήταν έλληνες μισθοφόροι στρατιώτες, που δεν είχαν όμως σταλεί από κάποια πόλη, για να τις ιδρύσουν. Ο μεγαλύτερος αριθμός τους δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο, επειδή οι περισσότεροι μισθοφόροι προσλαμβάνονταν εκεί, ως μέλη των αιγυπτιακών στρατευμάτων. Oι Δάφνες, που έχουν ταυτιστεί με το Tel Defenneh, είναι μία από τις πιο διάσημες κοινότητες μισθοφόρων στην Αίγυπτο. Η Μέμφις επίσης αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως η περιοχή όπου μεταφέρθηκαν Έλληνες και Kάρες μισθοφόροι, στην περίοδο ανάμεσα στο 570 και 526 π.Χ. (Ηρόδοτος, Ιστορίαι 2.154). Αλλά και στην περιοχή της Ελεφαντίνης, όπου ήταν πιθανή η παρουσία Ελλήνων, εικάζεται ότι υπήρχαν τέτοιες κοινότητες.
Ζωγραφική από αγγείο με Έλληνα πολεμιστή του 550 π.Χ από τα ευρήματα της Ναυκράτιδος
Οι διάδοχοι του Ψαμμήτιχου Ι, ο Νεχώ ΙΙ (610-595 π.Χ.), ο Ψαμμήτιχος ΙΙ (595-589 π.Χ.) και ο Απρίης (589570 π.Χ.), θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τους εχθρούς της Νεο-Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας, μέχρι την εποχή που η Περσία άρχισε να αναδεικνύεται σε μεγάλη Δύναμη. Ο Φαραώ Απρίης, ακολουθώντας την πολιτική των προκατόχων του θα υποστηρίξει τα κρατίδια στην Παλαιστίνη εναντίον των Βαβυλωνίων, αλλά χωρίς επιτυχία, αφού επί της βασιλείας του θα πραγματοποιηθεί η δεύτερη άλωση της Ιερουσαλήμ
και η καταστροφή της από τα στρατεύματα του Ναβουχοδονόσορα, καθώς και η γνωστή από την Γραφή «Βαβυλώνιος αιχμαλωσία» των Εβραίων. Οι αποτυχίες του Απρίη θα συνεχισθούν όταν το 570 π.Χ. θα αποφασίσει να υποστηρίξει κάποιον τοπικό Λίβυο ηγεμόνα της περιοχής της Κυρηναϊκής εναντίον των Ελλήνων ιδρυτών της πόλεως. Ένα εκστρατευτικό σώμα αποτελούμενο μόνον από Αιγυπτίους, θα αποσταλεί, αλλά θα ηττηθεί από τους Έλληνες οπλίτες και θα στασιάσει. Ο Φαραώ θα στείλει τον στρατηγό του Άμασι να καταστείλει την ανταρσία, αλλά αυτός θα ενωθεί με τους στασιαστές, θα ανακηρυχθεί Φαραώ και θα εξαναγκάσει τον Απρίη να καταφύγει εξόριστος στην Βαβυλώνα. Το 567 π.Χ. ο Απρίης θα επανέλθει με ένα βαβυλωνιακό στρατό εισβολής που έστειλε ο ισχυρός αυτοκράτορας Νεμπουχαντρεζζάρ ΙΙ (Nebuchadrezzar = Nabu-kudurri-usur, 604-562 π.X.), ο Ναβουχοδονόσωρ των κλασσικών πηγών, αλλά οι Βαβυλώνιοι θα ηττηθούν και ο Απρίης θα χάσει την ζωή του. Ο Φαραώ Άμασις (Amasis, 570-526 π.Χ.), θα επαινεθεί ιδιαίτερα από τις ελληνικές πηγές της εποχής (βλ. Ηρόδοτος, Β΄ 169-182), λόγω των σημαντικών προνομίων που παραχώρησε στην ελληνική παροικία που είχε κέντρο την πόλη του δυτικού Δέλτα Ναύκρατι, στα νοτιοδυτικά της Σάϊδος. Η βασιλεία του Άμασι αλλά και γενικότερα η περίοδος της Σαϊτικής Δυναστείας θεωρείται περίοδος ευημερίας και προσπάθειας αναβίωσης του ένδοξου παρελθόντος της χώρας. Τα τελευταία χρόνια της μακρόχρονης βασιλείας του θα επισκιασθούν από την αυξανόμενη άνοδο της Περσικής αυτοκρατορίας και της επεκτατικής πολιτικής των ηγεμόνων της, οι οποίοι επιδιώκουν συνεχώς νέες κατακτήσεις .
Εύρημα από την Ναυκράτη
Επιπλέον, στην Ναυκράτη σύχναζαν έμποροι από πολλές ελληνικές πόλεις και επίσης έγινε γνωστή για τα περίτεχνα συμπόσια της (μέρη για φαγητό) και όμορφες εταίρες .Η Ναύκρατις λειτούργησε ως το κύριο εμπορικό λιμάνι στο δυτικό Δέλτα του Νείλου μέχρι την ίδρυση της Αλεξάνδρειας, και συνέχισε να είναι σημαντική και σε όλη την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Αξιωματικοί οι «προστάται» που διορίζονται από τις εννέα ιδρυτικές πόλεις του Ελληνίου διοικούσαν και διαχειρίζονταν το εμπόριο (ελληνική θέση εμπορικών συναλλαγών), τουλάχιστον από την εποχή του Άμαση. Στις εισαγωγές στην Αίγυπτο συμπεριλαμβάνονται κρασί, λάδι, και ασήμι, και οι εξαγωγές από την Αίγυπτο περιλαμβάνονται σιτηρά, λινάρι, Νάτριον , πάπυρο, αρώματα και άλλα ημιπολυτελή είδη.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΥΡΗΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΗ ΝΑΥΚΡΑΤΗ
Πρόκειται για μερικά από τα 26,000 τεμάχια με αρχαιότητες από την αρχαία ελληνική εμπορική αποικία της Ναυκράτιδος στην Αίγυπτο. Πρόκειται για όστρακα που έχουν φιλοτεχνηθεί από τους διασημότερους έλληνες καλλιτέχνες της αρχαιότητος που είτε αναφέρονται απευθείας σε αυτούς είτε από το περιβάλλον τους ή τους μαθητές τους .Αναφέρουμε μερικούς από αυτούς με λατινική γραφή μίας και τα «παρατσούκλια» είναι συμβατικές ονομασίες που ουδεμία σχέση έχει με την ονομασία τους που είναι ελληνική ,εκτός από μερικούς όπως παράδειγμα ο Κλιτίας.- The Deianeira Painter - Sophilos -The Amasis
Painter -The Pig Painter -Painter of Berlin -The KY Painter -The Painter of Louvre -The Eucharides Painter -The Villa Giulia Painter-The Agrigento Painter- Painter of Vienna - Kleitias -The Komast Group - The Lykaon Painter -The Gorgon Painter -The Gela Painter- Millin Painter - The C Painter - The Falmouth Painter - The Griffin-bird Painter Painter of Boston C.A.- The Heidelberg Painter - Double-Palmette Painter - The Palazzolo Painter- Red-black Painter- Ergotimos - Sondros- Phrynos .
Είναι μέρος των ευρημάτων του μεγάλου Βρετανού αρχαιολόγου Σερ Γουίλιαμ Μάθιου Φλάιντερς Πίτρι, τα οποία είχαν μεταφερθεί στη Μ. Βρετανία και στεγάζονται σε διάφορα μουσεία. Όταν ο Πίτρι έφτασε στην Αίγυπτο το 1883, δεν φανταζόταν ότι σύντομα θα θεωρούνταν ο “πατέρας” της βρετανικής Αιγυπτιολογίας αλλά και ένας από τους πιο εμβληματικούς αρχαιολόγους. Η δραστηριότητά του εκεί υπήρξε πολυσχιδής: ερεύνησε δεκάδες αρχαίες θέσεις, μερικές από τις οποίες για πρώτη φορά και ανέπτυξε μια μεθοδολογία χωρίς προηγούμενο για την τότε εποχή – ανάμεσά τους και τη Ναύκρατη. Δεν έφυγε όμως και με άδεια χέρια! Σύμφωνα με τον τότε νόμο, οι χρηματοδότες μιας ανασκαφής είχαν τα πλήρη δικαιώματα στα μισά από τα ευρήματα σε αυτήν. Έτσι, ο Πίτρι γύρισε στην πατρίδα του γεμάτος αιγυπτιακά αντικείμενα, τα οποία παρελήφθησαν από τους χρηματοδότες: την Εταιρεία (τότε Κληροδότημα) της Εξερεύνησης της Αιγύπτου και διάφορα μουσεία, ανάμεσά τους το Βρετανικό και το Παγκόσμιο (σήμερα) Μουσείο του Λίβερπουλ.
ΚΥΡΙΟΣ ΑΤΤΙΚΑ ΑΓΓΕΙΑ ΤΟΥ 600- 525 π.Χ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΟΝΙΚΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ 1Ο ΑΙ.Π.Χ. ΠΡΟΣΩΠΑ
ΑΡΧΑΪΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗΚΑ ΣΕ ΜΟΡΦΗ -ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ
ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ 540 Π.Χ.
ΠΑΙΖΟΥΣΑ ΔΙΑΥΛΟΝ ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ 540 Π.Χ.
ΕΠΙΓΡΑΦΙΚΑ
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ ΥΦΑΣΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΜΕΡΟΣ ΕΝΔΥΜΑΤΟΣ
ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΙΠΠΟΙ
ΚΟΡΜΟΣ ΑΠΟ ΚΕΝΤΑΥΡΟ
550ΠΧ ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ
550ΠΧ ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ
ΠΗΓΑΣΟΣ
ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΙ ΔΡΩΜΕΝΑ
ΧΟΡΟΣ -ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ 550 ΠΧ
ΧΟΡΟΣ -ΠΙΘΑΝΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΖΟΜΕΝΕΣ 550 ΠΧ Η αρχαία ελληνική πόλη Κλαζομεναί ιδρύθηκε γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες αποίκους της Κολοφώνας με αρχηγό τον Πυρφόρο. Η πόλη χτίστηκε στα δυτικά της Σμύρνης και εξελίχτηκε σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Ιωνίας κατά την Αρχαϊκή περίοδο, με σημαντικά πλούτη. Η μεγάλη ακμή και πρόοδος των Κλαζομενών βεβαιώνεται από τις ονομαστές αποικίες που ίδρυσε, όπως τα Άβδηρα στη Θράκη και τη Ναύκρατη στην Αίγυπτο. Επίσης δείγμα του πλούτου και του μεγαλείου της ήταν και ο «θησαυρός» που αφιέρωσε στους Δελφούς. Από τις αρχαίες Κλαζομενές καταγόταν και ο γνωστός φιλόσοφος Αριστομένης. Η πόλη έγινε επίσης γνωστή κυρίως για την κεραμική της. Τα αγγεία που κατασκευάζονταν στις Κλαζομενές κατά τον 7ο και 6ο αιώνα ήταν πολύ διάσημα και η κατηγορία που απετέλεσαν έμεινε γνωστή με το όνομα «κλαζομένια αγγεία». Πρόκειται για αγγεία μελανόμορφα, τα οποία χαρακτηρίζονται από τον ανοιχτόχρωμο πηλό, τον πλούσιο
διάκοσμο και το γυαλιστερό λευκό χρώμα των γυμνών μερών των σωμάτων. Από αυτά πολύ λίγα σώθηκαν, καθώς οι Κλαζομένιοι συνήθιζαν να θάβουν τους νεκρούς τους μέσα σε πήλινες σαρκοφάγους χωρίς να τοποθετούν πλάι στον νεκρό κτερίσματα. Πρότυπο κλαζομένιου αγγείου του 7ου αιώνα βρίσκεται στο Μουσείο του Μονάχου: φέρει μεγάλο πώμα, διακοσμημένο με μία σειρά ζώων και μία σειρά Σειρήνων, ενώ στην κοιλιά του παριστάνεται χορός 16 γυναικών μπροστά σε βωμό. Στη λαβή του πώματος εικονίζονται δύο ανάγλυφες γυναικείες κεφαλές. Επίσης, κομμάτια από κλαζομένιο αγγείο βρίσκονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο των Αθηνών.
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
600-585 π.Χ.
ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΜΟΡΦΕΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ
Τερακότα μοντέλο του κοχλία του Αρχιμήδη ,μόνο το τύμπανο και τα παρελκόμενα του κοχλία επιβιώνουν Διαστάσεις Μήκος: 11,94 εκατοστά (max) Πλάτος: 5,9 εκατοστά Πάχος: 2,7 εκατοστά ΜΕ χρονολογιση διφορουμενη βρέθηκε στο πηγάδι 96 και άρχεται από τον 3ο αι.π.Χ. έως τον 1ο αι.π.Χ.
Βουκράνια εξαρτήματα από λάρνακα φτιαγμένα από πηλό .
Έρωτες που βρέθηκαν σε αυτό τον καυστήρα λυχνοστάτη από τον ναό της Αφροδίτης στην Ναυκρατίδα .
Ροδιακό πήλινο αγαλματίδιο με στάση προσευχής
Κυπριακό -ανάγλυφο αγαλματιδίου με γυναικεία μορφή που παίζει ταμπουρίνο
Κυπριακά -Κεφαλές αγαλματιδίων
Ελληνικό- πρόσωπο μέρος αγαλματιδίου με αρχαϊκά χαρακτηριστικά
Κεφαλή Αφροδίτης με διάδημα σε εμπρόσθια και πλάγια όψη .2ος-1ος αι. π.Χ.
Γοργόνεια. (Από το νεκροταφείο της Ναύκρατις.) Οι Έλληνες της ύστερης περιόδου στη Ναυκράτη ενταφιάστηκαν ως επί το πλείστον σε ξύλινα φέρετρα διακοσμημένα με ρόδακες, Γρύπες και γοργόνεια από τερακότα ,βαμμένα και επιχρυσωμένα. Αυτά γοργόνεια είναι φορμαρισμένα στο κλασικό τύπο της Αλεξανδρινής εποχής.
ΡΟΔΑΚΕΣ ΑΠΟ ΠΗΛΟ ΣΤΟΛΙΣΜΑΤΑ ΣΕ ΛΑΡΝΑΚΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΚΗ ΕΠΟΧΗ
ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΑΣΠΙΔΑΣ ΑΠΟ ΠΗΛΟ
Λύχνος με μορφή οκλάζοντος παιδιού
Κυπριακό του 6ου αι. π.Χ. πήλινο αγαλματίδιο με κερασφόρο πιθανά κένταυρο. Βρέθηκε στον ναό της Αφροδίτης στην Ναυκρατίδα.
Αρχαϊκού τύπου αγαλματίδιο Κυνηγού Βρέθηκε στα ερείπια του ναού της Αφροδίτης στη Ναυκράτη. -Βρετανικό Πλιατσικολογικό Μουσείο, το Ελληνικό τμήμα.
Αναθηματικό-. ανακαλύφθηκε στη μεγάλη τάφρο του Ναού της Αφροδίτης, στην Ναυκράτη. Βρετανικό Πλιατσικολογικό Μουσείο.
Αγαλματίδιο από την Κύπρο.
Αγαλματίδιο οπλίτη
Αγαλματίδιο -Μουσικός με λύρα
Αγαλματίδιο ιππέα από την Κύπρο
Χορεύτρια- Μαινάδα -αγαλματίδιο χωρίς κεφάλι
Αγαλματίδιο Τύπου Ταναγραίας
Αγαλματίδιο Τύπου Ταναγραίας
Αγαλματίδιο Κούκλα -«πλαγγόνα».
Ο Πάν μαζί με μορφή αγαλματιδίου έρωτα
Φωτογραφίες από τα ευρήματα στην Ναυκράτη του Βρετανού αρχαιολόγου Σερ Γουίλιαμ Μάθιου Φλάιντερς Πίτρι.
Μορφές αγαλματιδίων κυπριακού τύπου
ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΕ ΑΓΓΕΙΑ
ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΥΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑΣ ΣΧΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΜΕΝΟΣ Ο
Ναός στη Ναυκράτιδα της Αιγύπτου, που αποκαλύφθηκε το 1885 από τον αρχαιολόγο
Φλίντερ Πέτρι. Τον ίδρυσαν οι ιωνικές πόλεις Χίος, Τέως, Φώκαια και Κλαζομενές, οι δωρικές Ρόδος, Κνίδος και Αλικαρνασσός και η αιολική Μυτιλήνη. Βρισκόταν στα νοτιοανατολικά της πόλης, σε λόφο με εμβαδόν 182 τ.μ., και περιβαλλόταν από ισχυρό τείχος ύψους 10 μ. Σε περιόδους πολιτικών ταραχών χρησίμευε ως καταφύγιο των μιγάδων Ελλήνων. Με βάση ορισμένες ενδείξεις, συνάγεται ότι ο ναός ανακαινίστηκε από τον Πτολεμαίο -ΚΑΤΟΨΙΣ
Πρέπει να τονιστεί ότι ήταν διαφορετική από τις περισσότερες ελληνικές πόλεις και δε συνδεόταν με μία ή περισσότερες μητροπόλεις, καθώς δεν ήταν ιδρυμένη αποικία. Είναι πολύ πιθανόν ότι η ελληνική κοινότητα στη Ναύκρατη αποτελούνταν αρχικά από εμπόρους που έρχονταν από διαφορετικές ελληνικές πόλεις. Αργότερα, να ανέπτυξαν την πόλη Ναύκρατις, ξεχωριστά από την εμπορική παροικία. Ο κόσμος στη Ναύκρατη ήταν οργανωμένος γύρω από το κοινό ελληνικό ιερό Ελλήνιο και τα ξεχωριστά ιερά των Μιλήσιων, των Σαμιωτών και των Αιγινητών. Το Ελλήνιον είχε ιδρυθεί από κοινού από τη Χίο, την Τέω, τη Φώκαια, τις Κλαζομενές, τη Ρόδο, την Κνίδο, τη Φάσηλη και τη Μυτιλήνη. Συνολικά, 12 πόλεις μοιράζονταν το ιερό (Ηρόδοτος, Ιστορίαι 2.178-179). Τα ιερά αυτά ήταν αναγνωρισμένα από τους Αιγύπτιους. Οι έμποροι από τη Μίλητο, τη Σάμο και την Αίγινα έλεγχαν την αγορά και το εμπόριο στη Ναύκρατη, και κατ' επέκταση το εμπόριο σε ολόκληρη την Αίγυπτο.
Ο χάρτης της ανασκαφής αριστερά, δυτικά δηλαδή της πόλης ,είναι το λιμάνι που υπάρχει σε ένα από τα κανάλια του ποταμού Νείλου που οδηγεί στην Μεσόγειο.
Η ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ
Η ΝΑΥΚΡΑΤΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ 3 ΦΑΣΕΙΣ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ Η ΝΗΣΙΔΑ ΕΙΝΑΙ 3 ΧΛΜ ΕΠΙ 1,5 ΧΛΜ ΠΛΑΤΟΣ -ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ
Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΝΑΥΚΡΑΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ 55 ΧΛΜ. ΣΕ ΕΥΘΕΙΑ 75 ΑΚΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΕΙΛΟΥ
ΤΕΛΟΣ
ΠΗΓΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ WWW.SAKKETOSAGGELOS.GR/ ΗΡΟΔΟΤΟΣ- ἹΣΤΟΡΙῶΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ἐΠΙΓΡΑΦΟΜΕΝΗ ΕὐΤΕΡΠΗ ETHNOLOGIC.BLOGSPOT.GR THE EXPLORER IN EGYPT." BY AMELIA ANN BLANFORD EDWARDS (1831-1892) PUBLICATION: PHARAOHS FELLAHS AND EXPLORERS. BY AMELIA EDWARDS. NEW YORK: HARPER & BROTHERS, 1891. (FIRST EDITION.) PP. 3-36. GOOGLE EARTH
Activity (1)
Showing
AllMost RecentLikes