Ἀβεβαιότητες καὶ βεβαιότητες
�

Στοιχειοθεσία, ∆ιακόσµησις, Ἐπιµέλεια Ἐκδόσεως: Ἀδελφότης Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόµου Καρέα Εἰκόνα ἐξωφύλλου: Ἠ Ἀνάληψις (φορητὴ εἰκόνα) Μονὴ Σταυρονικήτα, Ἅγιον Ὄρος. Σειρά: «Χριστολογικά» ἀριθµ. 19

Copyright: Ἱερὰ Μητρόπολις Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑµηττοῦ. Λεωφόρος Ὑµηττοῦ 47 51, Τ.Κ. 161 21 Καισαριανὴ Τηλ.: 210.72.24.123 www.imkby.gr e mail: info@imkby.gr ΙSΒΝ: 978 960 6841 17 0

Α ΒΕΒΑ Ι ΟΤΗΤΕ Σ Κ Α Ι Β Ε Β ΑΙ Ο Τ Η Τ Ε Σ
τοῦ Μητροπολίτου Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττοῦ Δανιὴλ

ατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς ἀναλήψεως στοὺς οὐρανοὺς τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ ψάλλουµε στὸ ἀπολυτίκιο, ὅτι µὲ τὴν ἔνδοξη ἀνάληψί Του καὶ ἀνάβασί Του στοὺς οὐρανοὺς καὶ τῆς ἐπανόδου Του, ὅπου ἦν τὸ πρότερον, δηλ. στὸν θε κὸ θρόνο, ὁ Κύριός µας Ἰησοῦς Χριστός ἐχαροποίησε τοὺς µαθητές Του, πού βεβαιώθηκαν ἀπὸ τὴν εὐλογία Του, ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσµου. «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡµῶν χαροποι ήσας τοὺς µαθητὰς τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύµα τος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ κόσµου».

Κ

Ἀπὸ αὐτὸ τὸ τροπάριο προβάλλεται µία πανανθρώ πινη ἀνάγκη, αὐτὴ νὰ ἀποκτήσουµε βεβαιότητα στὴ ζωή µας γιὰ τὴν ἐµπιστοσύνη ποὺ δείχνουµε στὸν Κύ ριο Ἰησοῦ Χριστό, ὅταν τὰ πάντα γύρω µας καταρρέ ουν καὶ ἡ ἀβεβαιότητα καὶ ἡ ἀνασφάλεια ἀπειλοῦν τὴν ζωή µας καὶ µᾶς φοβίζουν.

1) Ὁ Χριστὸς µᾶς χαρίζει τὴν βεβαιότητα µιᾶς πνευ µατικῆς καρποφορίας, ποὺ ἀντιτάσσεται στὴν ἀβεβαι ότητα καὶ τὴν ἀπόγνωση τοῦ µηδενισµοῦ. Εἶπε: «Μείνατε ἐν ἐµοί, κἀγὼ ἐν ὑµῖν. καθὼς τὸ κλῆµα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν µὴ µείνῃ ἐν τῇ ἀµπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑµεῖς, ἐὰν µὴ ἐν ἐµοὶ µείνητε. ἐγώ εἰµι ἡ ἄµπελος, ὑµεῖς τὰ κλήµατα. ὁ µένων ἐν ἐµοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐµοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. ἐὰν µή τις µείνῃ ἐν ἐµοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆµα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται. ἐὰν µείνητε ἐν ἐµοὶ καὶ τὰ ῥήµατά µου ἐν ὑµῖν µείνῃ, ὃ ἐὰν θέλητε αἰτήσασθε, καὶ γενήσεται ὑµῖν. ἐν τούτῳ ἐδοξάσθη ὁ πατήρ µου, ἵνα καρπὸν πολὺν φέρητε, καὶ γενήσεσθε ἐµοὶ µαθηταί» (Ἰωάννου ιε΄ 4 8). ∆ηλαδή: «Μείνατε ἑνωµένοι µαζί µου. Τότε θά’ µαι κι ἐγὼ ἑνωµένος µαζί σας. Ὅπως ἡ κληµατόβεργα δὲν µπορεῖ νὰ καρποφορήσει ἀπὸ µόνη της, ἄν δὲν εἶναι ἑνωµένη µὲ τὸ κλῆµα, τὸ ἴδιο κι ἐσεῖς ἂν δὲ µείνετε ἑνω µένοι µαζί µου. Ἐγὼ εἶµαι τὸ κλῆµα, ἐσεῖς οἱ κληµατό

βεργες. Ἐκεῖνος ποὺ µένει ἑνωµένος µαζί µου κι ἐγὼ µαζί του, αὐτὸς κάνει ἄφθονο καρπό, γιατὶ χωρὶς ἐµέ να δὲν µπορεῖτε τίποτε νὰ κάνετε. Ἂν κάποιος δὲν µένει ἑνωµένος µαζί µου θὰ τὸν πετάξουν σὰν τὴν κληµατό βεργα, καὶ θὰ ξεραθεῖ. Τὶς βέργες αὐτὲς τὶς µαζεύουν, τὶς ρίχνουν στὴ φωτιά, καὶ καίγονται. Ἄν µείνετε ἑνω µένοι µαζί µου κι ἂν τὰ λόγια µου µείνουν ζωντανὰ µέσα σας, ὅ,τι θελήσετε ζητῆστε το καὶ θὰ σᾶς δοθεῖ. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο φανερώνεται ἡ δόξα τοῦ Πατέρα µου: ὅταν ἐσεῖς κάνετε ἄφθονο καρπὸ κι ἀποδειχθεῖτε ἔτσι µαθητές µου». Σ’ αὐτὴ τὴν βεβαιότητα ὅτι ἑνωµένοι µὲ τὸν Κύριό µας ἐπιτυγχάνουµε τὴν πνευµατικὴ τελείωσί µας ὀφεί λεται ἡ σωτήρια διακήρυξι τοῦ ἀποστόλου Πέτρου ὅτι οἱ µαθητές Του θὰ µείνουν πιστοὶ στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό: «Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόµεθα; ῥήµατα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις» (Ἰωάννου στ΄ 68). ∆ηλαδή: «Καὶ σὲ ποιὸν νὰ πᾶµε Κύριε; Ἐσὺ κατέ χεις τὰ λόγια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν αἰώνια ζωή».

2) Ὁ Χριστὸς µᾶς χαρίζει τὴν βεβαιότητα µιᾶς στα θερῆς καὶ ἀκλόνητης ἀποφάσεως γιὰ τὴν πνευµατικὴ πορεία µας ἔναντι µιᾶς ἀσταθοῦς καὶ κλυδωνισµένης ζωῆς, ὅπως ὁ ἴδιος µᾶς ἐβεβαίωσε µὲ τὴν διδακτικὴ πα ραβολή: «Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει µου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁµοιώσω αὐτὸν ἀνδρὶ φρονίµῳ, ὅστις ᾠκοδόµησεν τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν ·

καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταµοὶ καὶ ἔπνευ σαν οἱ ἄνεµοι καὶ προσέπεσον τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεµελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν. καὶ πᾶς ὁ ἀκούων µου τοὺς λόγους τούτους καὶ µὴ ποιῶν αὐτοὺς ὁµοιωθήσεται ἀνδρὶ µωρῷ, ὅστις ᾠκοδόµησεν τὴν οἰ κίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν ἄµµον · καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταµοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεµοι καὶ προσέ κοψαν τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ ἔπεσεν, καὶ ἦν ἡ πτῶσις αὐτῆς µεγάλη» (Ματθαίου ζ΄ 24 27). ∆ηλαδή: «Ὅποιος ἀκούει αὐτὰ τὰ λόγια µου καὶ τὰ τηρεῖ, αὐτὸν τὸν παροµοιάζω µὲ ἄνθρωπο συνετό, ποὺ ἔχτισε τὸ σπίτι του πάνω στὸ βράχο. Κι ἔπεσε βροχὴ καὶ πληµµύρισαν τὰ ποτάµια καὶ φύσηξαν οἱ ἄνεµοι κι ἔπεσαν ὁρµητικὰ πάνω σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι καὶ δὲν γκρεµίστηκε, γιατὶ εἶχε θεµελιωθεῖ πάνω στὸ βράχο. Κι ὅποιος ἀκούει αὐτὰ τὰ λόγια µου, ἀλλὰ δὲν τὰ τηρεῖ στὴν πρᾶξι, θὰ µοιάσει µὲ ἄνθρωπο ἄµυαλο, ποὺ ἔχτι σε τὸ σπίτι του πάνω στὴν ἄµµο. Κι ἔπεσε βροχὴ καὶ πληµµύρισαν τὰ ποτάµια καὶ φύσηξαν οἱ ἄνεµοι κι ἔπεσαν πάνω σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι, καὶ τὸ σπίτι γκρεµίστη κε καὶ ἡ πτώση του ἔγινε µὲ πάταγο µεγάλο». Ὁ µαθητὴς τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ βαδίζει µὲ σταθερότητα στὴν πνευµατικὴ πορεία ἐπειδὴ κατὰ τὸν λόγο Του ὅποιος δὲν εἶναι σταθερὰ προσανατολισµέ νος καὶ ἀποφασισµένος νὰ ἀγωνισθεῖ γιὰ νὰ ἐπιτύχει τοὺς σκοποὺς τῆς πνευµατικῆς ζωῆς δύσκολα θὰ εἰσέλ θει στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ: «Οὐδεὶς ἐπιβαλὼν τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ ἄροτρον καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω εὔθετός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Λουκᾶ θ΄ 62).

∆ηλαδή: «Ὅποιος βάζει τὸ χέρι του στὸ ἀλέτρι καὶ κοιτάζει πρὸς τὰ πίσω, δὲν εἶναι κατάλληλος γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Μ’ αὐτὴ τὴν ἀποφασιστικότητα διεκήρυττε ὁ ἀπό στολος Παῦλος ὅτι «εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδοµῶ, παραβάτην ἐµαυτὸν συνίστηµι» (Πρὸς Γα λάτας β΄ 18). ∆ηλαδή: «Γιατί, ἂν ὅ, τι γκρέµισα τὸ ξαναχτίζω, εἶναι σὰν νὰ ὁµολογῶ πὼς ἔκανα λάθος ὅταν τὸ γκρέµιζα».

3) Ἡ «ἐλπὶς τῆς κλήσεως ἡµῶν» (Πρὸς Ἐφεσίους δ΄ 4) στηρίζει τὴν βεβαιότητα τῆς σωτηρίας µας καὶ µ’ αὐτὴ ψηλαφοῦµε τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴν διαβεβαίωσι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ: «Ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡµῶν διὰ Πνεύµατος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡµῖν» (Πρὸς Ρωµαίους ε΄ 5). ∆ηλαδή: «Κι ἡ ἐλπίδα τελικά δέν ἀπογοητεύει. Μαρ τυρεῖ γι’ αὐτὸ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, µὲ τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦµα ποὺ µᾶς δόθηκε γέµισε καὶ ξεχείλησε τὶς καρ διές µας». Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοὶ σὲ κάθε σύναξί µας ἐπικαλού µαστε τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ: «Σῶσον ἡµᾶς, Υἱὲ Θεοῦ, ψάλλοντάς σοι ἀλληλού α». Τὴν ἐσχατολογικὴ προοπτικὴ τῶν πιστῶν προσδιο ρίζει µὲ σαφήνεια ὁ ἀποστολικὸς λόγος ὅτι «οὕτω πάν τοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόµεθα». Γιὰ νὰ ζήσουµε µαζὶ µὲ τὸν

Κύριο στὴν αἰώνιο ζωή, πρέπει προηγουµένως στὴ πα ροῦσα ζωὴ νὰ πιστέψουµε σ’ Αὐτὸν καὶ νὰ τηρήσουµε τὶς ἐντολές Του: «Ἔπειτα ἡµεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόµενοι ἅµα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόµεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσό µεθα» (Πρὸς Θεσσαλονικεῖς Α΄ δ΄ 17). Ὁ πιστὸς ἐλπίζει, ὅπως µᾶς ἐδίδαξε ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅτι «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ὑµῶν, τότε καὶ ὑµεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ» (Πρὸς Κολοσσαεῖς γ΄ 4). ∆ηλαδή: «Ὅταν ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ζωή µας, φανερωθεῖ, τότε κι ἐσεῖς, στὴν παρουσία του, θὰ φανερωθεῖτε µαζί του δοξασµένοι». Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐξηγεῖ, ὅτι ἐνῷ ὁ ἀνθρώ πινος λόγος ἀδυνατεῖ νὰ ἐξηγήσει τὸ µυστήριο τῆς ἔν δοξης ἐναλλαγῆς τῶν πιστῶν, ἐν τούτοις ὑποδεικνύει µὲ σαφήνεια τὴν ὑποχρέωσί τους νὰ ἁγνίζουν ἑαυτούς: «Ἀγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσµεν, καὶ οὔπω ἐφα νερώθη τί ἐσόµεθα· οἴδαµεν δὲ ὅτι ἐὰν φανερωθῇ, ὅµοιοι αὐτῷ ἐσόµεθα, ὅτι ὀψόµεθα αὐτὸν καθώς ἐστι. καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ’ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυ τόν, καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι. Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁµαρ τίαν καὶ τὴν ἀνοµίαν ποιεῖ, καὶ ἡ ἁµαρτία ἐστὶν ἡ ἀνο µία. καὶ οἴδατε ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη ἵνα τὰς ἁµαρτίας ἡµῶν ἄρῃ, καὶ ἁµαρτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστι. πᾶς ὁ ἐν αὐτῷ µένων οὐχ ἁµαρτάνει· πᾶς ὁ ἁµαρτάνων οὐχ ἑώρακεν αὐτὸν οὐδὲ ἔγνωκεν αὐτόν» (Α΄ Ἰωάννου γ΄ 2 6). ∆ηλαδή: «Ἀγαπητοί µου, τώρα εἴµαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Τί πρόκειται νὰ γίνουµε στὸ µέλλον δὲν ἔχει

ἀκόµη φανερωθεῖ. Ξέρουµε ὅµως πώς, ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθεῖ στὴν δευτέρα παρουσία του, θὰ γίνουµε ὅµοιοι µ’ αὐτόν, γιατὶ θὰ τὸν δοῦµε ὅπως πραγµατικὰ εἶναι. Ὅποιος, λοιπόν, µ’ ἐµπιστοσύνη στὸ Χριστὸ ἔχει αὐτὴ τὴν ἐλπίδα, προετοιµάζεται. Καθαρίζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὴν ἁµαρτία, ἔχοντας ὡς πρότυπο τὴν καθα ρότητα ἐκείνου». Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος θά διακηρύξει, ὅτι µοναδικὸς σωτήρας τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὁ Κύριος Ἰη σοῦς Χριστός: «Οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνο µά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδοµένον ἐν ἀν θρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡµᾶς» (Πράξεων δ΄ 12). ∆ηλαδή: «Ἀπό κανέναν ἄλλο δὲν µπορεῖ νὰ προέλ θει ἡ σωτηρία· οὔτε ὑπάρχει ἄλλο πρόσωπο κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δοσµένο στοὺς ἀνθρώπους, µὲ τὸ ὁποῖο νὰ µποροῦµε νὰ σωθοῦµε».

10

4) Ὁ Χριστός χαρίζει τὴν βεβαιότητα τῆς ζωῆς δια λύοντας τὴν ἀπελπισία καὶ ζοφερότητα τοῦ θανάτου. Εἶπε: «Ἐγώ εἰµι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή» (Ἰωάννου ια΄ 25). «Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν» (Ἰωάννου ι΄ 10). ∆ηλαδή: «Ἐγώ ὅµως ἦρθα γιὰ νὰ ἔχουν τὰ πρόβατά µου ζωή, καὶ µάλιστα ζωὴ περίσσια».

12

5) Ὁ Χριστὸς µὲ τὸ φῶς τῆς ζωῆς καὶ τῆς διδασκα λίας Του µᾶς βεβαιώνει, ὅτι πορευόµαστε τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας. Εἶπε: «Ἐγώ εἰµι τὸ φῶς τοῦ κόσµου· ὁ ἀκολουθῶν ἐµοὶ οὐ µὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰωάννου η΄ 12). ∆ηλαδή: «Ἐγὼ εἶµαι τὸ φῶς τοῦ κόσµου· ἐκεῖνος ποὺ µὲ ἀκολουθεῖ δὲ θὰ πλανιέται µέσα στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ φέρνει στὴ ζωή». Αὐτὸς ὁ ἔνδοξος ἀναστηµένος καὶ ἀναληφθεὶς Κύ ριος πληροφορεῖ καὶ βεβαιώνει κάθε µαθητή Του ὅτι ἡ παρουσία Του στὴν ζωή του, ἐφ’ ὅσον τηρεῖ τὶς ἐντολές Του θὰ εἶναι ἡ µεγαλύτερη ἀπόδειξι ὅτι εὑρίσκεται στὴν ἀλήθεια καὶ κατέχει τὴν ἀληθινὴ πίστι ποὺ φωτί ζει τὰ βήµατα τῆς ζωῆς του καὶ βιώνοντας αὐτὴ τὴν ἐµπειρία στρέφεται µὲ ἐµπιστοσύνη πρὸς τὸν ἐπουρά νιο Θεὸ καὶ Πατέρα προσευχόµενος: «Πρὸς σέ, Κύριε ἦρα τὴν ψυχή µου, ὁ Θεός. Ἐπὶ σοὶ πέποιθα· µὴ καταισχυνθείην». Καὶ πάλιν «Φύλαξον τὴν ψυχήν µου καὶ ρῦσαι µε· µὴ καταισχυνθείην, ὅτι ἤλπισα ἐπὶ σέ» (Ψαλµός κδ΄ (κε΄) 24 στίχοι 1 2, 20). ∆ηλαδή: «Πρὸς σέ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ Θεός µου, ἀνύψωσα τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδιά µου, ἀφοῦ τά ἀπέ σπασα ἀπὸ τὶς µαταιότητες τοῦ κόσµου τούτου. Σ’ Ἐσένα ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησή µου. Μὴν ἐπιτρέ ψεις ποτὲ Κύριε, καὶ παρασυρθῶ σὲ ἁµαρτία καὶ κα τεξευτελισθῶ στήν παροῦσα ζωή. Οὔτε καὶ νὰ γίνω ἀντικείµενο χλευασµοῦ καὶ ὀνειδισµοῦ ἀπὸ τοὺς ἐχ θρούς µου».

Ἡ Σοφία Σειρὰχ προτρέπει τὸν πιστὸ νὰ µένει µὲ τὸν Κύριο στὴν ζωή του χωρὶς νὰ ἀµφιταλαντεύεται καὶ νὰ τὸν ἐµπιστεύεται: «Τέκνον, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἐτοί µασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασµόν. Εὔθυνον τὴν καρ δίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ µὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς· κολλήθητι αὐτῷ καὶ µὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξη θῇς ἐπ’ ἐσχάτων σου. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγµατι ταπεινώσεώς σου µακροθύµησον · ὅτι ἐν πυρὶ δοκιµάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καµί νῳ ταπεινώσεως. Πίστευσον αὐτῷ καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ αὐτόν. οἱ φο βούµενοι τὸν Κύριον ἀναµείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ µὴ ἐκκλίνητε, ἵνα µὴ πέσητε. Οἱ φοβούµενοι Κύριον πι στεύσατε αὐτῷ, καὶ οὐ µὴ πταίσῃ ὁ µισθὸς ὑµῶν. οἱ φο βούµενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύ νην αἰῶνος καὶ ἐλέους. ἐµβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδητε · τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη; ἢ τίς ἐνέµεινε τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἐγκατελείφθη; ἢ τίς ἐπε καλέσατο αὐτόν, καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν; διότι οἰκτίρ µων καὶ ἐλεήµων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁµαρτίας καὶ σώζει ἐν καιρῷ θλίψεως» (Σοφία Σειράχ β΄ 6 11). ∆ηλαδή: «Παιδί µου ἐὰν προσέρχεσαι νὰ ὑπηρετή σεις τὸν Κύριο, ἑτοίµασε τὸν ἑαυτό σου γιὰ διάφορες δοκιµασίες. Νὰ ἔχεις εὐθεία καὶ εἰλικρινὴ τὴν καρδιά σου. Ὅπλισε τὸν ἑαυτό σου µὲ ὑποµονὴ καὶ θάρρος καὶ νὰ µὴν παρασυρθεῖς µακριὰ ἀπὸ τὸν Κύριο σὲ περίοδο δυσκολιῶν. Μεῖνε προσκολληµένος στὸν Θεό, µὴν ἀπο µακρυνθεῖς ἀπὸ Αὐτὸν γιὰ νὰ µεγαλυνθεῖς καὶ νὰ δο ξασθεῖς κατόπιν. Κάθε πειρασµὸ καὶ δύσκολη περί

13

14

σταση ποὺ θὰ ξεσπάσει ἐπάνω σου δέξου αὐτὴν µὲ ὑποµονή. Στὶς µεταπτώσεις καὶ τὶς ἐναλλαγὲς τῶν θλί ψεών σου δεῖξε µακροθυµία. Γιατὶ ὅπως µὲ τὴν φωτιὰ καθαρίζεται καὶ γίνεται λαµπρότερος ὁ χρυσός, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι γίνονται δεκτοὶ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου µέσῳ τῆς καµίνου τῶν θλίψεων. Ἐµπιστεύσου τὸν ἑαυ τό σου στὸν Κύριο καὶ Αὐτὸς θὰ σὲ προστατεύσει. Φρόντισε νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς καὶ εὐθεῖς οἱ ὁδοὶ καὶ οἱ τρόποι τῆς ζωῆς σου καὶ στήριξε σ’ Ἐκεῖνον τὶς ἐλπίδες σου. Ὅσοι φοβᾶστε τὸν Κύριο ἀναµείνατε τὴν ἔκβασιν ποὺ Ἐκεῖνος θὰ δώσει καὶ νὰ µὴν παρεκκλίνετε ἀπὸ τὸν δρόµο τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ µὴ πέσετε καὶ συντριβεῖτε. Ὅλοι ὅσοι φοβοῦνται τὸν Κύριο ἂς ἐµπιστευθοῦν τὸν ἑαυτό τους σ’ Ἐκεῖνον καὶ ἡ ἀµοιβὴ τῆς ὑποµονῆς τους δὲν θὰ χαθεῖ. Σεῖς ποὺ φοβᾶσθε τὸν Κύριο νὰ ἔχετε τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύσετε τὸ ἔλεός Του, τὰ ἀγαθὰ καὶ τὴν αἰώνια χαρά. Παρατηρεῖστε στὶς ἀρχαῖες γενεὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ δεῖτε ποιός ἀπὸ ἐκείνους πού ἐµπι στεύθηκαν τὸν ἑαυτό τους στόν Κύριο ντροπιάστηκε; Ἢ ποιός ἔµεινε ἀκλόνητος στὸν σεβασµὸ πρὸς αὐτὸν καὶ ἐγκαταλείφθηκε ἀπὸ Ἐκεῖνον; Ἢ ποιός παρακά λεσε τὸν Κύριο καὶ ὁ Κύριος τοῦ ἔδειξε ἀδιαφορία καὶ ἐγκατάλειψη; Γιατὶ ὁ Κύριος εἶναι οἰκτίρµων καὶ ἐλε ήµων, συγχωρεῖ τίς ἁµαρτίες καὶ σώζει τοὺς ἀνθρώ πους σέ περίοδο θλίψεων καὶ πειρασµῶν». Γι’ αὐτὸ ὁ πιστὸς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ Πατέρα του: «Ἀντιλαβοῦ µου κατὰ τὸ λόγιόν σου καὶ ζῆσόν µε, καὶ µὴ καταισχύνης µε ἀπὸ τῆς προσδοκίας µου» (Ψαλµός ριη΄ (ριθ΄) 118 στ. 116).

∆ηλαδή: «Ἅπλωσε τὸ προστατευτικό σου χέρι, πιά σε µε καὶ συγκράτησέ µε σύµφωνα µὲ τὴν ὑπόσχεσή Σου. Σῶσε καὶ περιφρούρησε τὴν ζωή µου ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ µὴ µὲ ντροπιάσεις σχετικὰ µὲ τὶς ἐλπίδες ποὺ ἔχω στηρίξει σὲ Ἐσένα». Βεβαιώνει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ οὐ καταισχυνθήσεται» (Πρός Ρωµαίους θ΄ 33). Τὸ ἴδιο βεβαιώνει καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος: «Ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ οὐ µὴ καταισχυνθῇ» (Α΄ Πέ τρου β΄ 6). ∆ηλαδή: «Ὅποιος ὅµως πιστεύει σ’ αὐτόν, δὲν θὰ ντροπιαστεῖ».

Ἡ Ἐκκλησία µας βιώνει µὲ τὴν προσευχή της αὐτὴ τὴν βεβαιότητα καὶ καλεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ ἐµπιστεύον ται τὸν Κύριό τους. «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡµῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώµεθα».

15