Γ. ΜΕΡΙΖΙΩΤΗΣ - ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ; (Πολιτικό Καφενείο)

-3 -

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ
ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΣ;(*)

α. Κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση:
μια επιτυχημένη κλωνοποίηση

β. Ο Ελευθεριακός κοινοτισμός
σαν απελευθερωτικό πρόταγμα

Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά
Σεπτέμβρης 2006

* Αυτή η μπροσούρα κυκλοφόρησε σε πολύ μικρό αριθμό αντιτύπων με
αφορμή τις δημοτικές εκλογές του 2006 και παράλληλα είναι μια κριτική στον
"Καποδίστρια 1". Στην παρούσα ηλεκτρονική μορφή έχουν προστεθεί κάποιες
σημειώσεις και δύο προσθήκες.

Για επικοινωνία, Ε-mail: isopedotes@yahoo.gr
http://eleftheriakos.blogspot.com

-4 -

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ( πέντε σημεία )………………………………………………σελ. 5

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ…………….………………………8

Η ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ
ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ …………………………………………………………… 12

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ………………………………………………………………………………. 18

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ……………………………………………………………. 22

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑΣ ……………………………… . 29

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ
ΑΥΤΟΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ…………………………………………………… ………………… 36

ΕΠΙΛΟΓΟΣ –ΔΡΑΣΗ………………………………………………………………. .. 42

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι. ( Μικρό ιστορικό αφιέρωμα )

1. Αμεσοδημοκρατικές και κοινωνιστικές ρίζες
του αναρχισμού …………………………………………………………………….. 45

2 . Αποφάσεις του συνεδρίου της Αναρχικής Λίγκαςγια την Δημοκρατία
και την Ειρήνη, 1878 (οιΕνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης )……49

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ.
Αναρχική κοινωνιολογία του φεντεραλισμού……………………….56

-5 -

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

( πέντε σημεία )

1. Ητοπική αυτοδιοίκηση σαν μηχανισμός,αστικά
διαμορφωμένος με συγκεκριμένο διοικητικό σύστημα, αποτελεί
συνέχεια του κρατικού μηχανισμού, και παράλληλα είναι
«ανταγωνιστής»αυτού. Συνέχεια αποτελεί ο διοικητικός της
μηχανισμός που ασκεί τοπικό έλεγχο και εξουσία μέσα από το
πλέγμα συγκεκριμένων κανόνων και αρμοδιοτήτων, που της
παρέχονται από την κεντρική εξουσία. Ανταγωνιστής γίνεται από τη
στιγμή που διεκδικεί από την κεντρική εξουσία, αρμοδιότητες και
οικονομικούς πόρους.
Η τοπική αυτοδιοίκηση, στη σύγχρονη καπιταλιστική οργάνωση
αποτελεί τμήμα του κεντρικού διοικητικού μηχανισμού του
κράτους. Μέσα από αυτόν το κράτος συλλέγει, παρέχει, ελέγχει.
Όταν μια πολιτική ομάδα καταλαμβάνει μια σειρά από θέσεις μέσα
στηδιοίκηση των ΟΤΑ (Οργανισμός Τοπικής Αυτοδιοίκησης), στο
βαθμό που η συγκρότηση του «εκσυγχρονισμού» και της
«επανίδρυσης» του κράτους μεταβάλλει τις πολιτικές
διαμεσολαβήσεις σε ιδεολογικές και κατά συνέπεια σε διοικητικές
πρακτικές ( ενώ το κράτος στο σύνολο του αποτελεί την πολιτική
μορφή γενικής αποδοχής), αποκτά την ικανότητα συμμετοχής,
συνομιλίας, συναποδοχής. Αποδοχής μέσα στο μπλοκ των
αποφάσεων για την ανάπτυξη και την ασφάλεια. Αυτή την
ικανότητα οφείλει να την επιβάλλει με όρους συναίνεσης μέσα από
εκείνους τους θεσμούς που προάγουν και παράγουν εξουσία. Την
ίδια στιγμή η πολιτικοκοινωνική ομάδα που συμμετέχει στη
διαχείριση των ΟΤΑ , γίνεται αναπόσπαστο τμήμα του διοικητικού
κρατικού μηχανισμού.

-6 -

2. Στο επίπεδο της τοπικής κομματικής σύγκρουσης των
εξουσιαστών κομμουνιστών, σοσιαλδημοκρατών και δεξιών,
επικρατούν σε γενικές γραμμές όροι παραδεκτοί με σημασίες
αποδοτικότητας: σχολεία, συγκοινωνίες, πάρκα, γήπεδα και σε
επίπεδο ηθικολογίας: σκάνδαλα, διαφθορά κτλ. Βέβαια, όλα αυτά
τα διακηρυγμένα αιτήματα βασίζονται σε γενικές γραμμές και
ευθυγραμμίζονται μέσα από το κοινά παραδεκτό από όλα τα
κόμματα, σύμπλεγμα: ανάπτυξη οικονομική –ασφάλεια θεσμική.
Έτσι δεν μένει τίποτα άλλο, από το ποιο κόμμα θα αναλάβει τη
διαχείριση των μερικών λειτουργιών των ΟΤΑ.

3. Ησυστημική ρεφορμιστική αριστερά -χωρίς να αμφισβητεί
την τοπική διαίρεση και εξουσία -διεκδικεί περισσότερη
αυτονόμηση και φυσικά περισσότερες δαπάνες από τον κρατικό
προϋπολογισμό, όχι βέβαια γιατί έχει στο νου της κάποιο μη
συγκεντρωτικό σύστημα, αλλά γιατί σε τοπικό επίπεδο δημιουργεί
την κομματική της αναπαραγωγή, καθώς και την ανάρτηση στην
εξουσία εκείνων των διευθυντικών ομάδων που πυκνώνουν την
κομματικότητά της. Σε τοπικό επίπεδο έχει τη δυνατότητα να θέτει
ψευτοδιλήμματα που δεν απομακρύνουν τη σκέψη από την
αστικότητα της εξουσίας. Τα κόμματα της αριστεράς συμμετέχουν
στη διαχείριση της τοπικής αυτοδιοίκησης, με τους όρους-αξίες που
θέτει το κεφαλαιο-κρατικό σύστημα: ικανότητα-ανικανότητα,
αποτελεσματικότητα-αναποτελεσματικότητα , ορθολογικότητα-
ανορθολογικότητα και τέλος, προγραμματισμός, επιστημονικότητα
·διαιωνίζοντας συνεχώς την αντίληψη του ιστορικά
διαμορφωμένου ρόλου που θέτει η αστική τάξη για την τοπική
αυτοδιοίκηση. Με αυτούς τους όρους διεξάγεται καιη εκλογική
διαμάχη που στοχεύει στην ανακατανομή των εξουσιαστικών-
διοικητικών θέσεων και την εξισορρόπηση των πολιτικών -
κομματικών ομάδων που διεκδικούν την άνοδο στην τοπική
ιεραρχία, στο επίπεδο της διοίκησης, των αποφάσεων και της
διαχείρισης των ζητημάτων τοπικής σημασίας. Στη «διαμάχη» αυτή,
βέβαια κυριαρχούν κάποιεςγραφειοκρατικέςομάδες τεχνοκρατών-

-7 -

διευθυντών. Αυτές οι ομάδες μπορούν να επιβάλλονται και να
εκπροσωπούνται στους τοπικούς θεσμούς, στο μέτρο που μπορούν
να ελέγχουν, να κινητοποιούν, να σφετερίζονται τη λαϊκή θέληση,
στο βαθμό που μπορούν να πείσουν ότι οι δικές τους διευθυντικές-
πολιτικές ανάγκες, είναι και ανάγκες του λαού.

4. Οι ψηφοφόροι, αυτή η θλιβερή αφαίρεση του πολίτη,
καλούνται κάθε τέσσερα χρόνια να εκλέξουν τα διοικητικά τους
συμβούλια, όχι βέβαια για να αυτοκαθορίσουν τις ανάγκες τους,
αλλά για να εκλέξουν εκείνες τις γραφειοκρατικές ομάδες που
εξουσιοδοτούνται να ασκήσουνδιοίκηση καιέλεγχοσε τοπικό
επίπεδο, να πραγματώσουν την κρατική εξουσία στο πεδίο της
αναπαραγωγής.

5.Στα πλαίσια του δήμου καιστα όριατης λεγόμενης τοπικής
αυτοδιοίκησης πραγματοποιείται και η αναπαραγωγή της
εργατικής δύναμης κατά συνέπεια και του κεφαλαίου. Και αφού η
χωροθέτηση της αναπαραγωγής θεσμοποιείται διοικητικά, ο
έλεγχος των αντίστοιχων λειτουργιών της τοπικής αυτοδιοίκησης,
ισοδυναμεί με μια μορφή ελέγχου της εργατικής δύναμης και κατά
συνέπεια και του κοινωνικού κεφαλαίου και τμήματος της αγοράς.
Η διαχείριση λειτουργιών του κεφαλαίου, ο έλεγχος λειτουργιών
τηςαγοράς προάγει νέους στρατηγικούς ρόλους στο ύψος της
κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, εξουσίας που παρέχοντας
«συμμετοχή» και «έλεγχο» στα κέντρα λήψης των αποφάσεων,
δημιουργεί νέα ολιγοπώλια εξουσίας.

-8 -