Και η πιο απλή παράγκα θέλει το ρήμα της, τα ουσιαστικά και τα επίθετά της, όπως κάθε πρόχειρη γραφή τον Πικιώνη της. Η αφέλεια δεν δίδεται δωρεάν· σκηνοθετείται και παίζεται· εάν είσαι ο ένας από τα ελάχιστα εκατομμύρια που δικαιώνουν την ανθρωπότητα.
ΤΩΝ ΘΕΣΠΕΣΙΩΝ ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ ΑΣ ΠΕΝΟΜΑΙ ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΕΜΟΚΥΚΛΙΣΤΟΣ ΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗΣ οι ουράνιες δυνάμεις ανεβαίνουν Συλλαμβάνεις εδώ ή εκεί ψίχα βασιλικού ή πυρκαγιάς το απόσπιθο Που μέλλει ν' αποκαλυφθεί χρόνους πολλούς μετά το πρώτο σου άγγιγμα Καίει από τη μία όψη το ψευδές αλλά απ' την άλλη Του καθρέφτη γίνεται ύδωρ Ξέρει ο εύθεος. Βγάνει απ' τον κορυδαλλό κλώνους δεκάφυλλους Κι από τις λίμνες των σκιών όλων μυριάδες μινυρίσματα Κάποιος πέφτει σαν λαχνός νάρκισσος Αλλ' ακόμη κι αν λανθασμένος πρέπει να είναι Δεν η θέση του κενή μένει. Σαν παρατεταμένο Παράπονο ήχος άναξ από ρικνή βάρβιτο Της μνήμης τ' ατημέλητα διευθετεί. Και ιδού! Μήνις παλαιών άθλων εκ νέου ξεσπά και ο νους ημίβροτος αγωνίζεται Ή δώθε το άδικο εις χρυσόν ή κείθε το χαμένο αλλ' όχι Ευτύχημα. Συνεχίζεται και από την αντίθετη φορά των υδάτων ο ρους Μ' ευρήματα σελήνης και μικρής Υακίνθης παρειών θραύσματα Τα πάντα εντέλει ανάγνωση επιδέχονται Του μύρμηγκα η μυστηριώδης διαδρομή και της μελίσσης το βόμβισμα Ε, τι! Συμπληγάδες όλοι μας περνούμε Άλλες του κίτρινου στενές κι όλες του κόκκινου κατάμαυρες Στηθήτω μία Παρθένος κατάστικτη φιλιών η αμώμητος.
* Εγώ στη θέση της Παρθένου θα 'βαζα κληματόφυλλα! Και μιαν ιδέα ελαίας. Κλωνάρια λέξεων αδημονούν για Μάιο. Καθώς δραπέτες φωτοστέφανων του Angelico μια θέση αγίου διεκδικούν μέσα στο ίδιο ποίημα. Διαβάζοντας Αθηνά αισθάνεσαι πόσο απέραντο χώρο καταλαμβάνει το άσκοπο στη ζωή σου και πόσο μια διαφορετική μέτρηση θα κατάφερνε να προσδώσει στα γεγονότα του βίου σου τη συντομία ονείρου.
ερευνασάτω μεγαλάνορος Ησυχίας το φαιδρόν φάος
Φτάσε να συλλαμβάνεις αισθήσεις όσες και τα μουστάκια της γάτας σου.
Όπως ο στάχυς μεταβάλλει τη σοφία του σε άρτο. Από παιδιά και μόνον φτιάχνεις Ιεροσόλυμα. . ευκαιρία να προβείς σε ανταλλαγές: .Τη στιγμή που η καμπύλη γραμμή πήρε την απόφαση να μεταβληθεί σε ορθή γωνία και τετραγωνίστηκε ο υλικός κόσμος. αλλ' αγάπης. Αλλ' εμπρός μια χαμηλή εκκλησία μ' έναν Θεό πανύψηλο.Μεγάλα πιθάρια όπως τα ξέρουμε.Πολύ πριν το δισταγμό που προκαλεί η άνισος αναλογία των πραγμάτων μια συνοικία ολόκληρη τοποθετήθηκε σ' ένα προαύλιο σπιτιού μαζί με το κεφάλι της Θεοτόκου. Με την προϋπόθεση ότι και οι έννοιες έχουν τη δική τους ύλη θα 'ταν επίτευγμα μέγα να φτάσει κανείς ως το Αγαθόν και να επιτύχει τη διάσπαση του ατόμου του.Ένα ψιλόβροχο στην Αίγινα μ' ένα πέρασμα στα σκοτεινά της Gît-le-Cœur .Ένα κομμάτι ακατέργαστης υπομονής με οποιοδήποτε ρυάκι βασιλικού κήπου. δεξιά κι αριστερά περιστεριών κι άλλων ψυχών ψεκάδων. Οι πιο μεγάλες στιγμές στην ιστορία των εικαστικών τεχνών σημειώθηκαν διττώς και κατ' αντινομίαν: . έτσι κι ο ποιητής την αφροσύνη του σε πικρόν υδράργυρον.Της Τζοκόντας το χαμόγελο με μια σκέτη καρέκλα του Braque . Αλλ' ο ήλιος τυγχάνει και αργυραμοιβός. Κείνες οι ξαφνικές λιακάδες μες στο καταχείμωνο δεν είναι παρά οι προσπάθειες που κάνει ένα παραπλανημένο περσινό τζιτζίκι να ξαναβρεί τον προσεχή του Ιούλιο. Σε απόσταση παραμένουν στα κλεφτά υπνάκου το καταμεσήμερο οι πέτρες της Ολυμπίας· με λίγο χρυσομώβ στις τελειώσεις τους τείνουν να πάρουν κάτι από την καλύπτρα της Μεγαλόχαρης. Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός. . Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά είναι αλήθεια. Κοιμήσου καραμέλα μου για να σε πιπιλήσω. Κι ένα δωμάτιο μ' επένδυση θωπείας που επαναλαμβάνεται. βαριές ξυλοδεσιές γυαλισμένες με βερνίκι ελιάς και παλαιού καθρέφτη ξανθάδα. αν κρίνεις απ' τα σύννεφα. -Από την άκρα σοφία του Henri Matisse ως την άκρα αφέλεια του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ απέκτησε το πρώτο της μπλε η Μεσογειακή θάλασσα. Οπόταν. Πέριξ. -Η πιο δροσερή και γεμάτη ζωντάνια παρουσία του φυτικού κόσμου αναδύθηκε απ' τους τάφους των Αιγυπτίων και των Ετρούσκων. Ο αέρας απ' την έκρηξη θα αρκούσε να σαρώσει και φυλακές και νοσοκομεία.Ένα μεγάλο ναυτικό φανάρι με την Aube του Rimbaud .
Μην ανησυχείς. ούτε το δέρμα της ηλικίας. που να μη ματώνει ποτέ η ευλάβεια. Υπάρχει πάντα μια δεύτερη τύχη που ακολουθεί πίσω απ' την πρώτη. Φθόγγοι Πομπηίας υποχθόνιοι μαζί με κατά καιρούς καταρρέουσες λέξεις από τον Δάντη έως τον Ungaretti σ' ένα εικοσιτετραώρου διαρκείας ηλιοβασίλεμα. Τότε είναι η στιγμή να προσμετρήσει κανείς πραγματικότητα. Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί. Μες στον βαθύ ουρανό Κάθε βουνό κι η υπογραφή του. Είναι φορές που παρουσιάζονται άξαφνα. Κι είναι οι δυο αυτές αγριμάδες που. Μια δεύτερη μέρα μέσα στην πρώτη διπλωμένη σε φάκελο φεύγει συνεχώς για να τοποθετεί εν αγνοία σου μικρούς φλόκους στα γύρω υψώματα και χρυσά συννεφάκια στην άκουα μαρίνα της μονίμου κατοικίας σου. πραγματικά τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει και γράφω ποιήματα ώστε να ερωτεύομαι σωστά. όπως το πρώτο σου ποίημα. και για λίγο μόνον. παρισταμένης πάντοτε και της σελήνης. Γενού φυτό τριών γενεών και συνάμα παρθένος. γίνονται τα προσκόμματα στην απόφαση της ανθρωπότητας να θέσει τέρμα στην ιστορία της. Αρκεί να ξέρεις να περιμένεις παρά έναν ή δύο αιώνες. Σβήνουν τα πάντα κι απομένουν αναμμένα μονάχα τα ερημοκλήσια.Αν αντέξεις να φανείς αντί Ιώβ θ' ακυρώσεις αν όχι όλους τουλάχιστον τους αυτόχειρες των περιστάσεων. Προπαντός αν περπατείς γυμνόπους. Α! να 'χα ένα δικό μου αμπέλι πάνω σε ακρωτήριο. . αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο φεγγάρι. Το νερό της ομοιότητας δεν άλλαξε. Ο Ξενοφών τυγχάνει εξάδελφός μου και η μικρή Ασία ομοεθνής. Κάποτε πρέπει και να παίρνει ανάσα ο άνεμος. ενίοτε. Να χαράζεσαι στη ζωή τόσο προσεκτικά. Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε σου βγαίνουν περίπατο! Ν' ακούς αγάλματα πέτρινα και ρυάκι Εμπεδοκλέους είναι μαγεία. μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής η ιστορία του κόσμου. ρολόγια πανσέδων και κάμποσοι χαρτοπόλεμοι χαμομηλιών. Για ν' αλλάξει το βάρος στο ζύγι της τυχαιότητας. Στις σαρανταεννέα ημέρες του χρόνου οι βερβένες του κήπου μου έχουν πανσέληνο. Όλα τους ώσπου να εμφανιστεί στον αέρα το πρώτο κλεφτοφάναρο. Κατά τ' άλλα. που η κάθε του ρώγα να τρίζει στο κύμα και ο οίνος του να 'ναι Μυρτώος ή και Καρπάθιος.
Τα ορθογραφικά λάθη στη γεύση τα διορθώνεις με λίγο πετραδάκι άμπωτης και πο s New Roman" size="3">Και διαμάντι στα δύο φτάνει να κόψει ένα μαχαίρι. Και κατασυντριμμένη Της οργής των αρχαίων καιρών η μαύρη σφήκα. Μάργαρον ύδωρ. αρκεί να 'ναι από συμφέρον. Ρείκια σφένταμα λουίζες πολυσύλλαβα της συντροφιάς μου Αέρας μου χρειάζεται για να νυχθημερόν νυμφεύομαι. ΣΩΡΕΥΕΙ Ο ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΛΥΠΗΡΑ ΤΑ εγκόσμια. Να πιάνεις κάθε ορτύκι από τη σκιά του ή στην ανάγκη να ζουπάς τα σκάγια στην παλάμη σου όπως κουκούτσια.Κι όσα η άμυαλη γραφή σου που υφαρπάζει Από μια. Η λαμαρίνα η ασημιά Το «μη» του ενός δακτύλου. Σ' ένα τέτοιο κυνήγι ο σκύλος σου να 'ναι από ευγενές μέταλλο. σε αποδρομή. Αλλ' Εμείς φεύγουμε. Στη βρύση του ύπνου κάνει ουρά με τον τενεκέ του στο χέρι το τελευταίο μου όνειρο. Αργά τα μαλλιά Κολυμπητά στον ήλιο. Κείνο το εν είδει ρόδου δώρο που δεν έκανα. Κι ας αρκέσει ο μέσα μας ανθώνων Άθως Όπου πηγή λαλεί και ο ελεύθερος που δεν μεταΓλωττίζεται. Για τα κακά σημάδια υπάρχουν τα καλά λημέρια. Λίγη τύρφη φθοράς καταλείποντας Οι με τις εικασίες εξακολουθητικά διαιτώμενοι και ποτέ ναι Λέγοντες άνθρωποι του ενός αιωνίου παρ' ολίγον Ποιας εντούτοις παραδείσιας χρυσαλλίδας τα ίχνη στα χειρόγραφά μας άλλο νόημα δίνει Και στ' αμάργαρο ύδωρ μπλουμ ζουμπούλι στάζει Παρόμοια κάτω απ' τους τουφεκισμούς ο εκτελεσμένος ή Πίσω απ' τα φύλλα η θάλασσα Περαστικές ραγδαίες φυλλίδες μετατοπίζουν το άγνωστο Κυανότερο το κυανό γίνεται και μια τελεία γλάρου μένει επάνω του Ράκη φαντασίας ο αιώνιος δήθεν. * Φανού πρίγκιπας πριν την ώρα σου Αλλιώς θα 'ναι αργά ως και για τον διωγμό σου. Πήρε τα φύλλα κίτρινα ο αέρας βροχερές κιθάρες. . Πεύκα. Και τα εκτός επίσης Έλλειψη έχει ως φαίνεται από ζωντανούς ο Θεός και σ' ένα μοναστήρι μικρό Σαν σε ορνιθώνα μας έχει κλείσει μην και του φύγουμε. ΤΗΣ ΛΕΠΡΑΣ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ. μεγάλη στενοχώρια· που Του μικρού σου Νοέμβρη το καλύβι άπονα έπληξε.
σταλτά χωρίς καμιάν διεύθυνση. Στα καταστήματα των νεοτερισμών τα έτοιμα ποιήματα στοιχίζουν τρεις ή δέκα λέξεις φθηνότερα. Στο αγώνισμα των πέντε δυσκολιών έχασες τη μία για πάντα. Με κάτι αγριμόνια μικροσκοπικά ή χαδάκια γάτας κι αλλά πολλά ωραιούλια επιστρέφουμε και την ακινητούμε. γιούλια και μαγνόλιες σωρεύει ο θερίζων Και ποτέ προσκομίζων πλούτη Κύριος. Και η τελειότητα ένας είναι Παράδεισος που δεν εγνωρίσαμε ποτέ. Κι ένα άστρο που σου κρύβεται. Μια του απάτητου όρθρου Και μια του δίχως τέλους δειλινού της Οίας. Κρίνα. Για κάτι πιθανόν καλύτερο. Μόνο που την ιχνηλατούμε. Αν θες να ωτακουσθείς του ίδιου σου του εαυτού. Στο ένα πόδι Ξεκινήσαμε όλοι μας αλλά για δυο περπατηξιές. φρόντισε να 'χεις περάσει μια πλήρη ζωή μικρού Βοτανικού Κήπου. Όπου σημαίνει Μέσα μας συμπυκνωμένα ημερονύχτια δρουν τα πιο πολλά εν αγνοία μας Και τι πράο το χόρτο τι τραχιά η σπασμένη άδικα πέτρα Έτσι ο κόσμος ο Ελευθέριος ο Μάρτης ο Ιωσήφ η Άρτεμις ο Κήρυκος Η Μελισσινή και τ' άγουρο εγγόνι της Βατάνας Η ακή του χρόνου φτάνει έως τον Ήφαιστο. που εάν δεν έσωσε να βγει Πάλι ο κόπος μαρτυριέται οποσακισούν.Αν ο ύπνος σου είναι κατά το ένα τέταρτο Vermeer μη σε νοιάζει· μετά μία ή δύο χιλιετίες θα σου φανερωθεί ολόκληρος. . Σύκα της ωρίμανσης στο βυθό του Αυγούστου και πουλιά μη μου άπτου. μην τύχει κι είσαι ο ιδιοκτήτης του. Της ευτυχίας ισχύουν όλα τα κρατούμενα μείον Που είναι αδύνατον να τα προσθαφαιρέσεις. όπως φρέσκες παπαρούνες. Σαν την απωλεσμένη καθ' οδόν μέλισσα που θυσιάζεται. Πλησιάζει ο χρόνος και την τρώει με βουλιμία. όσες ακριβώς θα χρειαζόντουσαν για να γίνει το ναι ίσως και το ίσως πάντα· χώρια εάν είσαι αγοραστής Μαΐου σ' εκείνες τις κατά την περίσταση ομοβροντίες πάνω σε τάπητα χλόης. ΒΑΡΥ ΤΟ ΧΩΜΑ ΚΙ ΑΓΝΩΣΤΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΟΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΩΔΩΝΟΣΤΑΣΙΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΠΕΤΡΑ τόσο πλάι παραπλανούν το θάνατο Οι μπεγκόνιες του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών στενάζουν Λίγο ακόμα και θα παίξουμε Παρασκευή για όργανο Πλησίον μια μικρή βροχή μ' όλους των άκοπων ακόμη οπωροφόρων Τους στενούς συγγενείς και τα παιδιά μαζί Μωβ ανθύλλια όλα στραμμένα Δυτικά της Λύπης Ντανγκ ίσως και να σημαίνει εγώ ίσως εσύ.
Ανάμεσα στον δείκτη του χεριού σου και την άκρη του τετραδίου σου απλώνεται τεραστίου μήκους έκταση που έχεις να διανύσεις. Είναι χρόνια τώρα που περιμένω μιαν απόφαση. Για την ώρα χάνω πάντα από την έλλειψη στις μέρες μας καταλλήλων οργάνων ναυσιπλοΐας. Αποτελώ ένα εύδρομον που συγκρούεται συνεχώς με το κοινό αίσθημα των μελετητών. Μυρίζει κλεισούρα εδώ μέσα. δεν σε επαναφέρει όμως στο σωστό ποτέ. Στην αίθουσα του δικαστηρίου οι δύο γυναίκες από την πολλή προσπάθεια έγιναν τρεις. Μα δεν παρουσιάστηκε κανείς. μεγεθυμένα μες στο μέλλον. Τα δύο πόδια που φαίνεται να προχωρούν προς τα πίσω εξακολουθούν να έρχονται καταπάνω μου. Στο βάθος υπάρχει κι ένας ανδριάς αορίστου εποχής έφιππος. Ξάφνου ανάβουν τα φώτα και βλέπεις την ηρωίδα του έργου με τα καθημερινά της. Η τρέχουσα ευφυΐα είναι μια ισορροπία ανάμεσα στο χείριστο και το βέλτιστο. . Στον Εύξεινο των δημητριακών άμε να ζέψεις θύελλες. Κουράγιο χρειάζεται. Εγώ τα βλέπω καινούρια με στολή αετού. Οι δυνάμεις που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί ένα καρπούζι τον Αύγουστο είναι κατά πολύ ανώτερες απ' τις άλλες που συντρέχουν για να συντελεσθεί ένα κακούργημα σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου. Κοίτα να κόβεις κάθε τόσο τα νύχια της Ιστορίας. Κάπου θα συνεχίζεται το είδωλο που έβλεπε στις διόπτρες του ο Ναύαρχος Νέλσων. Ο αγκώνας της μιας είναι συνάμα και κρύπτη. Ποιος υποβαθμίζει τον άλλον θα φανεί κάποτε. ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΤΡΙΤΗΣ Αέτειος τύχη φυσάει κι ολοένα πιο φθοροποιά παρουσιάζονται τα ερείπια. Η καταιγίδα που κατά καιρούς ξεσπά μ' αστραπόβροντα και μουγκρητά προς στιγμήν σε απόσταση από τη Βρετανία είναι η φύσις που για λογαριασμό της ανθρωπότητας επίμονα ζητά να της επιστραφεί το κεφάλι της Μαρίας Στιούαρτ. Βουίζει κι ακούς τα γεγονότα να τρέχουν. Μένει ωστόσο ακόμη απ' έξω μια κραυγή που ξέφυγε απ' την ακατέργαστη ανθρωπότητα.Το κατά λάθος λάθος μπορεί να σε οδηγήσει και σε αλλά επόμενα. Μια γυναίκα ξετυλίγει τον ήχο και τον στρώνει στο δάπεδο. Κανείς δεν μπορεί να φαντασθεί τι άσμα περιέχει ο θόρυβος προτού μεταφραστεί σε κατάλευκο ατίθασο άτι. επειδή έτσι και μεγαλώσουν θα πνίξουν κι εσένα και την αλήθεια. Φαίνεται πως ο μικρός του εικοσιεννέα είναι που σκηνοθέτησε την κλοπή.
Ζητώ ν' αγοράσω αξιοπρέπεια σαν αυτή των ελεφάντων που απομακρύνονται για να πεθάνουν. βούρτσες. Βάζω με το νου μου ένα παλιό εγγλέζικο τραγούδι για την άνοιξη και περιμένω με δυσπιστία. Μια κυρία με σταματά και μου ζητάει λίγο νερό. Η παρέλαση ακόμη συνεχίζεται. Ετοιμάζομαι να τρομάξω. Μόλο που δεν έχει δεύτερη παράσταση απόψε. μόλις πάω να κοιταχτώ. Με κάθε κλικ εκτινάσσει μικρά καθημερινά αντικείμενα. φαίνεται. Το μεγάλο μας όφελος είναι από τις πολλές μικρές καταστροφές. Από το πλάι στη διαδρομή προφταίνουν να ιδρυθούν ζαχαροπλαστεία και ζυθοποιεία. χτενάκια. Την ίδια στιγμή που μήτε ακούς μήτε οσφραίνεσαι τίποτε· αλήθεια θα 'ναι.Κείνοι που κάναν την παρέλαση θα 'χουν κιόλας τώρα φτάσει στην εκκλησία. Μας αποστηθίζει. Σωστός κατακλυσμός. Φορά μια πλατιά κι ανάλαφρη ψάθα. και όχι πάντοτε. Το εικοσιτετράωρό μας είναι μια συνεχής ανάκριση. ο καφετζής της γωνιάς σκαρφαλώνει σ' ένα τραπέζι για να κρεμάσει ένα φαναράκι. σε μπουκέτα. και σε λίγο βλέπω από ψηλά λουλούδια πολλά. με αλλοιώνει. Σκέφτεσαι τι σπουδαίο θα ήταν να μπορούσε όλος ο τελευταίος πόλεμος να χωρούσε σ' αυτό το τετραγωνάκι. που ο ύπνος μας μαθαίνει ολόκληρους απέξω. σφυρίχτρες. Ακούγεται μια βοή. Κι η θάλασσα. και σε ολόκληρα στεφάνια. Διαθέτει μια πελώρια κινηματογραφική μηχανή και ίπταται. Θα πρέπει να γραφτεί και το τελευταίο κεφάλαιο της ιστορίας για να δω αν ανήκω στη φυλή σας. Ένας κλητήρας απλώνει τον τάπητα της δικαιοσύνης. Κατά λάθος μαθαίνει κανείς και μυστικά που περνούν γι' αλήθεια. Μου μπαίνει ο πειρασμός και πλησιάζω. Με το που αρχίζει να σκοτεινιάζει. Όλα τελειώνουν κάποτε. προσπαθώντας να χωρέσει μέσα της όλον τον ήλιο. Θα 'ναι τα γεγονότα που ολοένα τρέχουν. Κάθε καθρέφτης έχει κι από 'να δικό του είδωλο που. Ούτε ξέρει κανείς πως βρέθηκε εδώ. Δε μου αρέσει. όνειρα μην περιμένεις. Στην πραγματικότητα όμως δεν υπάρχει τίποτε. και το ύψος του Κρόνου και το βάθος του Τάμεση. Μια ελαφριά τρικυμία όπου κυριαρχούν εναλλάξ τ' αρώματα της μπανάνας και της βιολέτας. χωρίς να φαίνεται πουθενά φλόγα. Έτσι εξηγείται πως οι τοίχοι όλοι καινε και βγάζουν καπνούς. Μια άλλη με κοιτάζει απ' απέναντι. κι εμείς σχεδόν σοφοί αλλ' ως γέροντες. Πρώτα αισθάνομαι να πέφτει χωρίς λόγο μια λεπτή βροχούλα. * . μολύβια. Που σημαίνει ότι ο ήλιος ταξιδεύει. Μολονότι τόσο εκτεθειμένη στο φως δεν ξεβάφει. Μπρος πάνε οι σαλπιγκτές και πίσω τους οι βαθμοφόροι με τα διακριτικά τους. Τώρα οι πρώτοι θα έχουν φτάσει κιόλας στη στροφή του δρόμου και θα πλησιάζουν στο λιμάνι. σκόρπια. Μερικά παραχαραγμένα σαν χαρτονομίσματα. Δίπλα της μια μισάνοιχτη πόρτα. Του χαμού πάντοτε είναι ιδιοκτήτης ο καιρός. Είναι μέρες τώρα που ανεβοκατεβαίνω σκαλιά χωρίς να βρίσκω το σπίτι μου. Είναι χρόνια τώρα που περιμένω μιαν απόφαση. Αν δεν σου λείψει ένα κομμάτι ζωής. Έχουνε δίκιο. Κλυδωνίζομαι κι επιμένω.
που αυτοκαταργούνται. Το θαύμα είναι πάντοτε μονογενές. Άσπρα κομματάκια σύννεφο έδειχναν Τι λογής φυσάει στον κόσμο εκείνον. Αιολεύς έβαινε Δωρίαν κέλευθον ύμνων Από τις παράνομες σχέσεις ανάμεσα στα άλογα του Paolo Uccello και τα νούφαρα του Claude Monet πρέπει να γεννήθηκαν τα πιο καθαρόαιμα μονόχρωμα του Rothko. Εξού και η δυσκολία να κατανοηθεί ως τις μέρες μας η δημιουργία του Βυζαντίου. Τόσο το θέρος. Μάθε ν' αγοράζεις πάντοτε από την ίδια -όσο μεγάλη κι αν είναι. Και ως γη και ως ώρα. δε θα μπορέσεις ν' αποδείξεις ότι τα γραφτά σου τους μοιάζουν. Αν δεν έχεις κάνει έρωτα ποτέ σου με τα μαθηματικά. την απώλεια του μισού κεφαλαίου σου. τόσα τα πουλιά. εννοώντας κάτι μικρά πατήματα βρυσούλας κει που διάβηκε Όλυμπος.ποσότητα του ελαχίστου. Είναι τόσο σχετικά τα μεγέθη. Ένα ικανό μυρμήγκι βαρύνει -σε απόλυτο αξία. δεν υπόκειται πλέον στην εξέλιξη. Ο βήχας του Ιουστινιανού δεν έχει μεταφραστεί ακόμη. Η παραμικρή προσθήκη ευφυΐας Μαγιού το μεταβάλλει σε γεωμετρημένο λαχανόκηπο. Φορβάδες θέλει το κριθάρι κι αναιδείς αναβάτες οι φορβάδες.περισσότερο από έναν μέτριο πρωθυπουργό.Και μετά που δάκρυσα είδα τα βουνά Γινωμένα ιερά να βασιλεύουν Πίσω από τον ήλιο. ΟΣΟ ΠΙΟ ΤΑΧΥΝΕΤΑΙ Η ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΙΚΡΑΙΝΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΥΣΙΟ ΣΥΝΟΛΟ ΜΙΚΡΗ ΤΗ ΛΕΝ παρόλον που μ' αφειδείς πόταμους και βουνά Ημιάγρια πυρός έμπλεα μοιάζει να είναι . Αν καταφέρεις να βγάλεις Blake απ' τον Shelley και Shelley απ' τον Blake έχεις ήδη γίνει η αρχή ενός νέου Vasco da Gama. όπως το αντίστροφο ενός εράνου. Οι πενταροδεκάρες της ατιμίας που μήτε τις παίρνεις είδηση αποτελούν εντούτοις. η μεσημβρία σημαίνει την ίδια σου την καμπάνα. και σε μέγα βάθος Η πάντων και πασών Ελληνίς θάλασσα. ή αλλιώς η απόλυτος ζωγραφική. Άπαξ και φτάσει να θεωρείται αλάνθαστο ένα χρώμα. Κι αυτό που θα το λέω «αείπηγον». ακριβώς όπως ένας τέλειος στίχος.
Για μας τους άλλους η γαλάζια υδρόγειος. Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις. Και ή πάς να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι. Μαθημένη στην ένδεια η πέτρα δεν ζήτα ούτε να φέρει πίσω τη μέρα ούτε να την ωθήσει μπροστά. ο Περτίνι. Η σκέψη ξεβάφει. ο Καράγιωργας. ο Πρανπολίνο. ο νους ποτέ. . ο Γκίζι. ο Μπουρνάζι. Προχωρούν μες στο σκοτάδι. Με δυο κεράσια ιππαστί στ' αυτιά Τελάλης του έαρος να συνεγείρω τ' αντανακλαστικά Του ποτέ παλαιού La Bruyère Μετέωρου του πελάγους προβαίνω. Επειδή Τρώγοντας από σένα τον ίδιο επιβιώνεις Και η κάθε στιγμή την άλλη ωσάν να εκδικείται υπάρχει Αργότερα θ' αρχίσουν των Παναθηναίων οι θεωρίες Με ροδίτες βότρεις κάνιστρα κι ακριβά του Ζήνωνος ρήματα Ευοί ο διάττων άνθρωπος ευάν ο νιόνυμφος της Μοίρας Λίγο ακόμη και θα συνουσιαστούν ανδρεία και κάλλος. 3. Σ' ένα τετράγωνο αιγιαλού βότσαλο ροζ-βιολετί κίτρινα του κηρού και άγριου πρασίνου τοποθετημένα με τάξη μαθηματική εξορκίζουν την αταξία των νοημάτων. ο Παππάς. σπρώχνονται ανάκατα να μπουν: ο Φορλεόνι. Από την τρέχουσα πραγματικότητα στην απώτατη προφταίνω να καταλάβω ποιος είμαι. Αμέτε να μετρηθείτε. Και στον ενεστώτα του αρέσει να ξενοπλαγιάζει ο έρωτας και στον παρακείμενο. Άλλωστε με το πρώτο φως γίνεται άγαλμα με λευκά μάτια και μένει ανεπηρέαστη απ' τις εκρήξεις σε βαθύ φαράγγι πλάι σ' έναν σταματημένο υδρόμυλο. ο Ζώης. Με λίγο παραπάνω πιπέρι κατά την περίσταση. Κοιμάται μέσα μου Μια μέρα που η μισή της δεν έσωσε να πήξει ακόμη Τρίτη θα γίνει και Τετάρτη επίσης με πουλιών και βοτάνων εορτολόγια. ΜΠΟΛΕΝΑ Ι 1. Σχεδόν είναι ίδιοι. επαυξάνοντας το επιπλέον τρωτόν του τρωτού. Μια εξίσωση από κολοκύθια που βράζουν χωρίς κανέναν προορισμό είναι η ζωή. Ας δείξει πυγμή το οποιοδήποτε τριαντάφυλλο Δεν είναι ποτέ του έξω απ' το παιχνίδι Θα περάσουν χρόνοι πολλοί και ακόμη θα λυπάται που δεν Του 'τυχε να γεννηθεί στ' αλήθεια ο άνθρωπος Όσο για μένα με τον ρου του πόταμου πηγαίνω και σε ξανθές ή Μαύρες όχθες μήπως μ' αποθέσει. Για μισή ώρα τα παιδιά των αγγέλων κρατώντας της αγαπημένης τους το χαμόγελο. φοράνε μεταλλικά κουμπιά και κράνη. ο Χαρώνης. 2. αχθοφόροι του ονόματός σας. Χαϊδεμένο το άδικο Αενάως ασχημονεί και οι πέτρες από ένστικτο Προς κάτι τ' ορθογώνιο κατατείνουν. Τόσον ωραία που δεν την έχει δει κανείς ποτέ του.
7. που η έλλειψή τους στις ημέρες μας δημιουργεί τον κίνδυνο αληθινού λιμού. Έχω πει τόσες πολλές αλήθειες. . είσαι του κατά λάθος θανάτου το θύμα και τ' αυριανό νεογέννητο. Η νεότητα μπορεί να εκτελεί των άλλων διαταγές. ου στασίων Περιβρέχει με χόρτα τη μισοκαμένη γης που αφήσανε όσα δεν έσωσε ποτέ αδαμαντερά λόγια να γίνουν. Ένα ρω που τρως και σου εμφανίζεται άγιος. Το διαμάντι δεν είναι παρά το προϊόν της μακρόχρονης και πεισματικής προσπάθειας ορισμένων ανθρώπων ν' απαλείψουν το μαύρο μέρος της μοίρας τους. Εκτός κι αν η τέχνη του λόγου σκοπίμως κρύπτεται από τις δυνάμεις της αντικατασκοπίας. Άδικο κι ανεπίτρεπτο είναι οι Ταξίαρχοι της Μουσικής ή της Ζωγραφικής να περνούν τα σύνορα με τον ίδιο βαθμό. έμοι δ' ολίγον δέδοται θάμνος δρυός· ου πενθέων δ' έλαχαν.Η ίδρυση της προσωπικής σου πρεσβείας πλησίον των αλλοεθνών πουλιών θα συντελούσε στη διεθνή συνεννόηση. Κάλλιο να δίνει της γαλήνης προσάναμμα κανείς μ' ένα σκέτο ελαιόδεντρο. Τρέμει στην παγωνιά με χείλη μπλάβα και δεμένα τα χέρια στον κορμό μιας ανύποπτης βελανιδιάς ο χθεσινός λοχίας. Όχι τόσο μέσω των κρωγμών όσο μέσω των σκιρτημάτων. Θέλει τουφέκι ο χρόνος. Μπολένα. αν επιθυμεί να γίνεις μια σκέτη ανάμνηση. Μπολένα. Σε τρέφει το γάλα των στρατιωτών και το δάκρυ των μαρτύρων. που μοιάζει με ψέματα. Τα ποτήρια του Mozart και του Haydn εγγίζονται τόσο πολύ που κινδυνεύουν να σπάσουν. Κι έναν πόντο πιο ψηλά να πάτε. 5. 6. ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΓΝΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ Όσο κι αν μειώνω αυτά που σημειώνω πάντα κρατώ τον όνο Που θα με φέρει πίσω σ' όσα δεν έσωσε να λύσω. Eξού και είναι τόσο σπάνιο. άνθρωποι. Τόσο πληρώνεται στη γης αυτή η εκ γενετής πραγματικότητα. ΜΠΟΛΕΝΑ II 4. Από το πορτοκαλί στο κόκκινο και από τον ίασμο στο γιασεμί το πως προφέρεις δείχνει το πόσο αρέσκεσαι στην ύλη. και οι ποιητές υποβιβασμένοι στο βαθμό του λοχία. για δικό της όμως λογαριασμό ένα και μόνον κράτος αναγνωρίζει. ευχαριστώ θα σας πει ο Θεός.
Χρειάζεται να 'ναι η σκέψη σου πέστροφα και να μη φτάνει ποτέ της ως τη φωτιά. Και συνήθως πλέον εύδρομος ο ενάντιος είναι. Φαντασία ψυγείου δεν μας χρειάζεται ούτε διαλογισμός καπνιστός. Και το ένα σ' άλλο απανωτά κοπάδια του ύπνου ροζ Ή γκρι με βούλα. -Η φράουλα είναι της Τετάρτης με λιγάκι συννεφιά. εκτός κι αν εγώ ξυπνήσω. Και ζηλεύει σμαράγδι το πιο σπάνιο των παιδικών μου χρόνων δάκρυ. Της Κρήτης είναι και της Αττικής τα γονικά μου: -Εάν τρως του παραθαλασσίου σου αμπελώνα ροδίτη κι είναι η ίδια η Αφροδίτη που σε συντροφεύει. -Εάν το σταφύλι σου είναι μαύρο.τι ανάμεσα στο ελάχιστο και το πολύ. Σε μεσιανό δάχτυλο ο ευφυής διακρίνεται και ο άτυχος. Κουτή μέλισσα που με το κεντρί σου χάνεσαι. Τα για σφάξιμο. όσο τη συμπεριφορά. Σε μιαν άλλη διάσταση την ώρα που εγώ κοιμούμαι ακούω από τον κάτω όροφο τον εξάδελφο του νου μου ν' αφηγείται το πως τη βασιλεία των Περσών παρέλαβεν ο Δαρείος Υστάσπου. Ένα βάναυσο σκούντημα τοποθετείται στον αντίποδα της Femme-Fleur του Picasso. -Όσο για τα ροζακιά. Το πλην του ενός με αγγίζει. όπου να 'ναι θα μπει ο υπηρέτης του. . Πραγματικά.Όσο πιο κακός καμαρώνεις ότι γίνεσαι τόσο περισσότερα κιλά χάνεις από το βάρος της δοσμένης ευφυίας σου. Σε όλα τα δέντρα θα πρέπει να υπάρχει το όνομα κείνο που σε ένα μόνον άπαξ εχάραξες. Η ασχήμια δεν άφορα την δράση. σκόρπισε μικρές και μεγάλες άρκτους στον ουρανό ή στη συνείδηση σου. -Ένα πανέρι με καθαρή κέρινη σουλτανίνα θα βοηθούσε στον καιρό του να βγει διαφορετική απόφαση για τον Σωκράτη. Η απόσταση ανάμεσα στο τίποτε και το ελάχιστο είναι κατά πολύ μεγαλύτερη απ' ό. Υπερεκχείλιση στη στεναχώρια πάει να πει αμολήστε τα σκυλιά. Κάπου στον κόσμο των κλειδιών θα υπάρχει κάποια παρατεταμένη λύση. όπως την έμπνευση τη βρίσκεις μόνον όταν δεν την κυνηγάς. Γιατί και ο έρως μια θαυματουργία είναι. Που θα 'λεγε τινάς τις Πυθαγόρειος. είναι φρεγάτες για πορθμούς ευρύστερνους. καταντά καθαρή αιμομειξία. Τον κορυδαλλό τον ακούς μόνον όταν δεν τον βλέπεις.
έτσι και η σκέψη από απλός ερεθισμός κάποιου κέντρου του εγκεφάλου μεταβάλλεται σε θάλασσα ηδονικών αισθήσεων. σε κόρη δεκαοχτώ ετών και εικοσιδύο καρατίων. Ο τόκος θα ήτανε μια φθορά επιπλέον στο υποτιθέμενο κεφάλαιο. κείνον. ΣΤΡΙΦΤΑ ΜΥΤΕΡΑ ΚΕΡΑΤΑ Η ΕΥΝΟΙΑ ΕΧΕΙ ΦΟΒΟΥ ΛΑΧΝΟΥΣ ΚΙ ΕΧΕ ΝΟΥ ΜΟΝΟΝ ΓΙ' ΑΓΑΠΗ ΠΕΡΙΣΣΕΥΜΑ ΕΙΧΕ Η ΤΥΧΗ ως φαίνεται Και με χέρι μακρύτατο μεσοχείμωνα φτάνει ο Αύγουστος Να μας αγγίζει. ένας Ήφαιστος εξακολουθεί να κοιμάται πιστεύοντας ότι με την αύριο αυτός είναι που θα γεννήσει τον αληθινό θόρυβο. Πολύεδρα του αδάμαντος εστέ η ζωή μας. Μόνος. Κι ως προς τα της χρείας ανένδυτος Βρήκα βροχές κρυφές και νύχτες από γιούσουρι Και νήμα δωρεάν του εάν και του όχι Πού λοιπόν σε ποιου μαντείου τα μείον δωροδοκείται ακόμη τ' άγνωστο Ποιας τρυγόνας άλμα ελευθερώνει κι ασημένιο ρίχνει Μες στη νύχτα ιχθύν να σαλέψουν της θαλάσσης τα θήλεα Καιρός να εικονιστούν τα είδωλα και στον ύπνο και πάνω μας Είναι από τ' αποτυπώματά μας που θα υπάρξουν του έαρος οι επίγονοι Κανείς άλλος δεν εξέρχεται σώος από τέτοιων αιώνων το άθροισμα.Λιόφυτα λιωτά σε Ιούλιο και στριγκή μάγγανου ήχησις Λάχεσιν έχει το νόημα του φωτός εκνοεμβρίσει. Αλλ' εμείς αλλού αποβλέπουμε Κάνει πλώρη κι ας δαρτεί στην τρικυμία η πρώτη ζωή Σ' ένα μεγάλης διαρκείας εναντίον έζησα μες στην ευμάρεια Κυκλάδων χρυσοκύανων και πνοών Αιολίδας Λείχοντας λέξεις κι άλλες των κλώνων συλλαβές διέφυγα Κι από την Εσθονία ως το Ιράκ επήγα κι από το Ισραήλ έως Την Κολομβία. Η ομορφιά μπορεί να πουλιέται. Στο μυαλό του καθενός περιμένει μια κότα. και δη con limone e zucchero. κάποτε μάλιστα πάνω στην ώρα που με ροζ και βιολετί ένα δεύτερο νόημα το πρώτο παίρνει. Η απόδοση ενός πατρογονικού ελαιόδεντρου δεν είναι το λάδι του αλλά το καθαρό νερό της σοφίας. πόντον τ' ωκύαλον ριπαίσι ταράξη . Στις τράπεζες όμως δεν κατατίθεται ποτέ. ος Ζεφύρου τε σιγάζει πνοάς αιψηράς -οπόταν τε χειμώνος σθένει φρίσσων Βαρέας επισπέρχη. Δεν είναι το φως που σε βοηθεί να διαβάσεις αλλά της πηγής του η σεξουαλική δύναμις. Όπως η γεύση με τη μετατόπισή της από τον ουρανίσκο στην άκανθα του βλέμματος μεταβάλλει μια φράουλα. που να ξετρελαθούνε οι Θαλήδες όλοι του κόσμου. Εύφορες που 'ναι οι πεδιάδες και από δυνατό στάρι οπλισμένες. Ακόμη και στα βάθη ενός τρομακτικού θορύβου.
που λες και κάτω απ' τα δοκάρια με την ίδρυση κάθε νέας ημέρας επαληθεύεται το ελληνικό αλφάβητο. κάπου δυτικά της Αιολίδας. αν όχι και με την οξύτητα στη γεύση των καρπών της μεσημβρίας. ευθύς που ξύπνησε κι αρχίνησε ν' αγριεύει. Όλα να είναι άγουρα. και οι άκρες των τριών ακρωτηρίων. ο κισσός.ΤΡΙΝÁΚΡΙΑ Με λίγη ακόμη αφή και πολλήν όραση ο χάρτης ολοκληρώνεται. ν' ανεβάσει και να σκορπίσει στον αέρα πραγματικότητες παντοτινές. ή με τις απόπνοιες της σταματημένης θάλασσας σ' εκείνα τα δειλινά που φτάνουν να μυρίσουν καρπούζι. Επειδή εδώ. όπως μπήκε ο Matisse με τα χρωματιστά χαρτιά. σ' αυτά τα μέρη. δανείζουν το ένα στο άλλο ιδιότητες που ασκήθηκα να γυμνάζω και να προπονώ σ' όλη τη διάρκεια της ζωής μου. θα πεθάνουμε από μιαν άποψη όλοι μας. Ο απόηχος του ναϋδρίου που ξαναβρήκε το δρόμο του μέσα στα σύσκια δάση. η βρύση. ο Βενιζέλος με τα αντιτορπιλικά του. Η επιστροφή από την εξορία ορισμένων αγαπητών πραγμάτων και η επανεμβάπτιση μέσα στον φυσικό τους χώρο συντάσσουν και τον καταστατικό χάρτη ενός ετερογενούς κράτους. Ένας κήπος όπου μου έπεσε ο λαχνός να μπω κι εγώ σπώντας βέργες ανεμώδεις. . ο ξένος στο σπιτάκι του κηπουρού. και που ορίζει χωρίς καν ποτέ σου να το έχεις παραδεχτεί μιαν εξουσία υπερπλήρη. Τι μικροψιλοψελλίσματα είναι αυτά. ει δυνατόν σ' ένα είδος μετάφρασης των Εβδομήκοντα· όπως ως τώρα γινόταν με τον χρυσό του χαλκού που φύλαγαν για μας οι κώδωνες των ορθοδόξων. ο αιφνιδιασμός πορτοκαλεώνων πέραν οιασδήποτε Λακωνίας ή Κρήτης με όλα τους τα επακόλουθα και η ανακυάνωση του πελάγους κατά μήκος Λέσβου. διψασμένος θα 'λεγες για γνώριμα κι από καιρό χαμένα ύφαλα κει που λευκάζουν ίσως ακόμη τα καμπύλα και γλιστερά μιας Αφροδίτης. έτσι που οπως και να το κοιτάξεις καταλαβαίνεις ότι ce jardin donnait sur la mer. όλα στην προπαραμονή τους. το παν ομιλεί. μοναδικό απ' όσο γνωρίζω σε όλον τον κόσμο. Από κάτι τέτοια είναι που πλάθονται οι αληθινές πατρίδες. Από τις μαγνητικές ιδιότητες που ακτινοβολεί ωσάν ήλεκτρον η αγάπη κι επιλέγει κομμάτια ύλης που είναι στερεοποιημένες αισθήσεις για να ζήσει: αν όχι με το δοσμένο απλώς αλλά με το φωτάκι που ανάβει στην άκρη των δαχτύλων μας κάθε φορά που χτυπάμε πλήκτρα για να 'ρθουμε σε επαφή με τη γνωριμία ενός βαθύτερου κόσμου. το αγροκήπιο. Αλλά όμως θα εξακολουθούμε να 'μαστε της ίδιας μας της ύλης ο συνεχής κι ατέρμονος όρθρος. και ο Μακάριος με την ευστροφία του. Ναι. και τ' απειράριθμα μικροσκοπικά πουλάκια στη διαρκή έναρξη μιας καινούριας ημέρας. Ο παπάς στον βασιλικό του. * Ολίγου νου η βαθύοργη βροντή. Για να τραγουδάει τα βραδάκια η Ελπινίκη και να πλέκει αιωνίως καταπιστευμένη στην τύχη της η μικρή Θέκλα. Μιλώ για ένα επ' ακρωτηρίου ακρωτήριο. Πορτοκαλί να 'ναι το μπλε και ελαιώδες το πράσινο. Κι άξαφνα ντανγκ! Ο ήχος της καμπάνας που βουτάει ολόισια. που κάτω από άλλες συνθήκες θα 'χε η άνευ ανταμοιβής αγάπη απορρίψει.
δώστε μου να φάω νεότητα σαν κρέας ωμό και ευρύστερνα τριαντάφυλλα για να θωπεύω. Α. Είναι μια πρωινή γυμναστική που πρέπει να την κάνουμε κάθε μέρα εάν θέλουμε να κρατήσουμε την επαφή μας με το ζωντανό μέρος των πραγμάτων. και τσιγάρο ατελεύτητο σαν την Ελλάδα. Η εκ προμελέτης όμως μόνον στον Picasso και εναντίον εκείνου του «όχι πάντοτε» που είπε κάποτε ο ίδιος. Αν είσαι άμοιρος της λατινικής σου χρειάζεται μια κούρα συνεχών sine qua non. Με κανέλα και ζάχαρη ως και οι πτωχότεροι τη γνώσει επιβιώνουν κηφήνες. Δε θα σου μείνει μήτε Αϊνστάιν μήτε άγιος Χαράλαμπος. Σταγόνα τη σταγόνα ο χρόνος. Έχε το νου σου μην και χαθεί το δοχείο της φαντασίας σου. όπως αν είσαι κουφός των γεύσεων σου χρειάζεται δίαιτα με μουσική πικρής σοκολάτας. Α. Από πραγματικότητα φτιάχνεσαι κατά λάθος και κανείς πλέον δεν μπορεί να σου αλλάξει όνομα. όπως και στη μουσική σε Carl Maria von Weber. Βρύση ποτέ Υποχθόνιοι ψίθυροι όμως κατά καιρούς προΠορεύονται των ημερών. Από κίτρινο σε κίτρινο το μπλε σου ξεφεύγει σαν χαρταετός. Μεγάλα δέντρα της γενιάς του Εμπεδοκλέους. γεμάτο από τζιτζίκια που μαίνονται. Τρέφομαι απ' αυτά που οι άλλοι νηστεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Σε δύο μόνον πράγματα χρησιμεύουν οι λεγόμενοι συγγενείς: να πίνουν το λικέρ της γιορτής σου και τον καφέ της κηδείας σου. . Ιούλιος. Η φθήνια φτάνει κάποτε να στοιχίζει τόσο ακριβά. Χρειάζεται κάποτε να γίνεται παρά ένα φωνήεν αισθηματικό το στομάχι μας.Κι ένα κουρέλι οσμής παλαιού σανού στο ράμφος πελεκάνου ανέμου. Στον αγώνα της μικρής ευτυχίας ευδοκιμούν κατεξοχήν οι μεταξεταστέοι. Αυτό έχει σημασία. καφέδες. να 'ρθει η ώρα που θα δαγκώνεις το περγαμόντο και που ύστερα θα πίνεις πίνεις πίνεις δροσερό νερό. Ψελλιστί παίρνεται ο υπνάκος μέσα σ' ένα στεντόρειο μεσημέρι. Η εξ απροσεξίας ανορθογραφία στα νοήματα μπορεί κάποτε να βγάζει σε Martin Heidegger. κι ένας Φεψάλυξ πυρ δίδει στων εγκόσμιων τ' άπτερα. Βάλε μπρος τον άνεμό σου προτού χάσεις και τα προστάγματα της αυτοκρατορικής μοναξιάς σου. που ανάγκη πάσα να γίνεις μέγας επιφυλλιδογράφος. Το πείσμα είναι υγεία. Επειδή τ' άλλα σβήνουν και χάνονται σαν μέτρια ποιήματα.
Θάμαρις ερημονίας η ομβρία και άτυπτος που ενδεώς τα πάντα βρώσεται. και τι χαρμός ν' ανθώνεις γύρω σου όλα τα! Ύδωρ Κολονίας υπάρχει και εκ του φυσικού. Μια χορεύτρια που διετέλεσε χορτάρι στο έβγα του φεγγαριού με μνημονεύει. Θ' ακολουθήσουν γαίες με γιαλού γιασεμιά και Γι' αλλού τρίτροχα. Χρειάζεται και να ντρέπονται μερικές συμπτώσεις. οξύ κίτρου 90° και αθωότητα νηπίου αιγάγρου. αλλά για μας τους αδαείς της ευδαιμονίας απαιτούνται τρία πράγματα: παντελής απουσία ψυχολογικών προβλημάτων. σεντόνισε τη θλίψη σου. Ένας προς έναν όλοι μας περνούμε Και από την καταστροφή και από της σωτηρίας το στέγαστρο Κοίτα να συντομεύεσαι σαν χρυσαλλίδα επτάπτερος ω φίλε! Οπόταν συναινούν και η γη και το ύδωρ μέσα σου. το βάρος πέφτει όχι τόσο στη λέξη όσο στη χημεία και τα παράγωγα της. Ενόσω δεν φτάνει να γίνει στενογραφία η ζωγραφική θα παραμείνει απλώς μία δημοσιογραφία της εικόνας. Έλα πολυγλυκιλιά μου. Ναι Κάπου και για μας θα υπάρχει ένα ωραίο παράνομο Σοφία σοφία του κόσμου τι μονόπτυχος είσαι ή με ναι Ή με όχι τα λες όλα και τριγύρω σου συντηρείς τρικυμία Περνάω αγρίμης και στα χείλη μου μόλις αγγίζουν Διάττοντες μιας γεύσης μακρινής πίκρας και ταξιδιού ανέφικτου Υπάρχουν ως και στο κενό γαζίες για τους αλιείς και τους φιλέρημους. ΤΩΝ ΘΕΣΠΕΣΙΩΝ ΟΜΗΡΟΣ ΚΙ ΑΣ ΠΕΝΟΜΑΙ ΓΛΥΚΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ Και να! Μια ημικατεστραμμένη Θήρα που ως Νίσυρος επανακτίστηκε με γεράνια τεράστια και νερά κυλιόμενα παλαιάς Ιλιάδας κελα- . Μου 'χει μείνει κάτι από την κίνηση των φυτών την ώρα του θανάτου.Να φωτογραφίζεις αν γίνεται τη στεναχώρια σου την ώρα που περνάει το τρένο κι αστραποβολούν τα παραθυράκια της. εξαρτάται από τας οφρύς του Διός. Όμως το μάτι του βυθού καιρών άλλων στιγμιότυπα με τα σημερινά συνΔυάζει. Προσοχή. Έτσι που να μαθαίνεις μέλλον από πριν και δίχως γήρας νεότητα Πρίγκιπες των κυμάτων για χάρη ενός κακότυχου Αναπηδήσατε. ΟΣΟ Γ1Α ΤΕΛΟΣ ΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ ΕΠΑΙΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙ ΟΛΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ και οι τρύπες από το σφουγγάρι Που υπήρξε τοίχωμα σπηλαίου και τώρα εκ των πλαγίων Με πλησιάζει. ισοδένδρου τέκμαρ αιώνος λαχοίσα Αν είναι κάλιον χρυσού ή περιστεριού πετάρισμα που καθορίζει τους δείχτες του ωρολογίου σου. Πάλιον το βιείν. Διακομιστί παν το ευ και το ουν επιδαψίλως προς με ύσγισε τα ευσήμαντα.
. Φιλιά που δόθηκαν κι άλλα που δεν. και πάσα του ηλίου ακταιωρός δεκτή. το αχνάρι της μέλισσας κει που δεν ετελειώσαμε ποτέ. το άλκιμον ήμαρ και το εξ όλων των χρωμάτων εν και πάλλευκον. Ανθ' ημών η αγάπη. νόμος δεν γράφει. Χαρέτωσαν. Όπου σημαίνει του βαρβάρου δεύτερη άνοιξη.ρύσματα.
