ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ

Ο ΑΕΙΦΕΓΓΟΣ ΒΡΑΧΟΣ

ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
ποιητική σύνθεση

.

ΒιΒΛιοΠΩΛεΙοΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ 

 
τ
1
Ο τόπος μας είναι ἑνας απἐριορος πολιτιστικός χώρος διαπο­ τισμἑνος από μύθους, θρύλους, παραδόσεις και ιστορίες· από την ανεπανάληπτη προγονική μας κληρονομιά· από αγώνες, δοκιμασίες και προσδοκίες· από ευαισθησία και κοινωνικό

τ 

λυρισμό. Αξιοποιώντας τα γράμματα και τις τεχνες, αξιοποιείται ο ελλαδικός και ο πανανθρώπινος χώρος. Αυτός, αλλωστε, ήταν και ο λόγος, που υιοθετήθηκε ομόφωνα από το Παγκό­ σμιο Συνἑδριο της Νεότητας των χωρών ­ μελών της Ουνέσκο (Βαρκελώνη, 1985) πρότασή μου για να καθιερωθεί μια «Παγκόσμια ημέρα της Ακρόπολης, σα σύμβολο της παι­ δείας, του πολιτισμού και της ειρήνης». 

;.­.

ι _­ Ψ

Ώ ­τι­:<­­·
ς

ας­7 . τ.­­. στα

·­

Ϊ
­

.ἶ

­ ­

­

„±

ι

3εει:ε.ασετ·ι
­7

„

.υ

.

}. στα
α
οτ.

'κ­αεκ

ὶτ
._

„

ι

ιι
ι

ιι

­

οι

ς·

.

­

:

.

7

ἐἔ .ι

­

ῇἱ·

ι

­

ἶἶ;
ι
Δ

Ι
ι
τ
7

Υ
τ
­

­
τι
7
ι

εἐ
Ζ

;:κ·­­

7”

7

ΥΑΝΝΙ8 (ΣΟΠἹἘΟΩΗΕΙΙΑΒ ραπ Βε!Ιο Κο/ιοροιιἰοιι. Πιοιπὲιιε: Μέιἰοιἰἰε ιἰε !α Μοιιιιοἰε ιἰε Ροπιε Ι988

68 καπ Αιρεπι, Ιιιοπτε.

ΥΑ ΝΝΙ8 ΟΟΠΤΒΟΟΗΕΚΑΒ
Νοιηοτειικ εοτιι οουκ αυτι, ἑι τοαἰοιεε τορτιεεε, οοι τεοοηηυ Ια ναΙειιτ αυ οὲι αε Ι'Ιιοιηπιο αἙιιιι α οἰιο οτι Ρ 8' . Π Υ αιι αει Υαιιηιε Οοιιιεοοιιε­ ου πιοιιαε . ταε. Αιιοιοιι οπετηοτο αμ Ρατἱοιηοητ
.
®

ιοιιἰι

αεπιοιιι ὁιοοὶι Ια τοηοοιιιιἐο αουτ ἰΙ ααιιε Ιε ρυοιιο ιιιιεΙΙο‹:ιιιοΙ. Ενο­ συοοε εο ουτιο Ιεε έΙοςεε ὸηιοιτιιηεε 1 Ο . Κ Ο ε οοιηιηο ειιε αεειιι
ν

Αῃὼὀ

ΟΜΠἹΒΟΠ
ασ
.

Οεὀἶ ἐη̨̃υ̃η̨ἕξῖἕὲΐ
8
'

Ηοιιτν Β

ΙἙΉΟ

ατος, ρατὶεπιοτιιαιτο αυ Οιιηεοιὶ ασ
Θ

.

.

ΠἹΒΠΙΒΓΒ Φ1

Ρἕωεῃι̃εῃτ

Ρ

απο ε , ιιοιε­ ορε. ρουι σε οι οτ ι τ αμε Ιοε Ρταιια̨αιε, ει α ουιτεε οοοοτο ι ι ρουτ ΙεεουοΙε Ια ροοειο εει ριιιἰιτι: αιαιηουι οι οιικιτ ασ νιο. $®ιΙ εει Ιοιιτε­
1
Δ

ΜοοιΙ·ιοιΙαιιτ Αοατἐ Μι­ Π Ι Κ ' .Ι

'

Γορὀθῃ Ρωε' α̃οτυεῃετῃεῃτ' ἩΠΒ8888­ αουτ ασ εοη ριιγε ιιιιρτὲε σε Ι'Πιιοεοο . ° ιΙ οοιιιιιιιιε εε τουτο ευ τ Ι ε ε τ τ αοεε σε Βοοτατε. Εεε ιτασυοιιοιιε ευ ίτοιια̨αιε ετ ειι ρὶιιεἰεμτε Ιαηςμεε ὀιτοιιαὲτεε ασ εεε τεομοηε, εεε οοιηιηιιιιιοαιἰοοε αμκ . , . οοιιετοε ιιιιετηαιιοιιαιικ σε ροεειε οι γ οοτηρτιε Ια ριεη ασε τόιηοἰεηαςεε ιηαἰιτιεε αρ Ιοιιτοε εμτ Εεε ο/Ϊῖπἰιέε ιτοπροιεετ α̃ε Υοππιε Οοαιεοσπετοε ουι
. . .

αι αρ
.

α Ε ι Ιε ΡΠΧ Πι­ορθι Ο εε ΙΙΟΠΜΒ ὸοηἰ . αμε Ια ροοειε αι: Υαιιοιε Οοιιτεοοιιε­ Πὀζ ὀε ῃι̃εῃέῃἱ
.

Ρ

Ιυεἰευιε αἰειἰιιοιἰοτιε ἰηιριιια­
. ,
.

επιε, εει ειιιεει πιοεεοςετο οεε ναΙεμιε
®

(Ι

.

.

_

ιιηινετεοἰἰοε.
Ρτο/οοοειπ έιιιέτιιε ἀε Ιιιιέτοιιπε οοκιροτέε ὰ !'ιυιινει.ιἰ2έ αε Ροιἰ: Ι/ισε­ρκέεἰεἰεπι εἰο “Πέ/εποε ιἰε Ια ἰοπἕπε /ιιοπροιοε”

.

.ῖοοοιιεε Ι.ΑΟΑΝΤ

α ἐτέ Γαιτο

τριτο εοιιε

ιι Ι'υηινοι·ειιό Ραιιε Χ­Ναι» οιιι εοιι­ απο αιτοοτιοιι

­

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑΣ
Πολλοί είναι εκείνοι που επανει­ λημμἑνα αναγνώρισαν την αξία του ποιητή, του πολιτικού. του πολίτη του κόσμου, που είναι ο Γιάννης κουωοχἐρας. Πρώην μέλος της ελ­ ληνικής Βουλής, Κοινοβουλευτικό μέλος του Συμβούλιου της Ευρώπης, Ευρωβουλευτής και τώρα Πρέσβης της χώρας του στηνθυνἑσκο, συνε­ χἰζει την πορεία του στα ίχνη του Σωκράτη. Οι μεταφράσεις στα γαλ­ λικα και σε πολλὲς ξένες γλώσσες των ποιητικών του συλλογών, οι α­ νακοινώσεις του σε διεθνη συνέδρια ποίησης, όπως και πλήθος μαρτυ­ ρἰες­συμπεριλαμβανὸμενης και της λογοτεχνικης ΜΑιΤΚιεΕ± Με οη̨̃ῖπἰιέε /πυιςοἱεεο α̃ε Ϊοιυιἰε Οοπιεοοὶιεταρ που έγινε στο Πανεπιστήμιο Ρατιε ­Χ­ Ναηιεττε, υπό την καθοδήγηση μου­ εδρέωσαν σταθερα τη φήμη που χαί­ ρει στους πνευματικούς κύκλους.

Αναφέρω ακόμα τα εγκώμια ανθρώ­ πων σαν τους Κοοἐ (Ξαεεἰο, ]οοο Οαααοιιτ Αηαιἐ Οιια̃ιηαοιιι Οεοιἐι­ια
Πιιηαιηαινς ΗΦΠΓΥ αθ

Αιιαιὀ Μιιιιιιιϋαι­ Παηιθιτιἶοιιαι

Μοηιικιιαῃιι

'Υια

να αναφερξι) μονο τανἔ γαλλοι)ἔ=

αλλα και αλλους ακομα γιααααε απαιοιιἑ η ποιηση αποιελιει φιλτιαο αΥαπη§ και, ελιἔηρια ζωης­ Το οτι έχει τιμηθευμε πολλες διεθνεις δια­ κιαισειἐ καθωἑ και με Το βραβεια “ιηἐ Ε'­ιρὡπηἑι θα­ιειλειαι και στο οτι η παιηση του Γιαννη Καιιισολἐρα παν φερνει ιη σφαανιδα ιηἔ ελληνικο­
λοἐ πανκοσιιιαιν αξιων·

ιηια§ ειναι ιαιιιαλρανα και

εξαΎΥε·

.ῖαοηιιεε Ι.ΑΟΑΝΤ Ομότιμος Καθηγητής Συγκριτικἠς Λο­ γοτεχνίας στο Παν/μιο του Παρισιού. Αντιπρόεδρος της 'Προστασίας της γαλλικής γλώσσας". (Απο το Περιοδικό του Νομισματοκο­ πείου του Παρισιού }988/Λ). 

Ο

ΑΕΙΦΕΓΓΟΣ ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ 

ΙΒΒΝ Θθθ­ΟΒ­ΟΙΒΘ­Β 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΤΣΟΧΕΡΑΣ

Ι

Ο

ΑΕΙΦΒΡΓΟΣ ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ
 

ΙΙΟΙΗΙΓΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΑΘΗΝΑ 

ιἔἶ
\{

ἦἔ τἐἐ£ἶὲ;ὲΞ±›;ἔζ: ¦
Ἡ
εαἴῖ
···¬¬“ἑ..#×··“
Η

εἰ ἕ ­Ϊ”

®',<]ζξ`
.±

τι̃ο
,
.­­τς

.

/ἴ×Φ;··:<:"\ἕΞκΞλ¬
Υ

ΒὶΒἔῃεἶἶ\
κἶζςὲἶἶε.:

2

·ῖ;ὲ

;5±5ἰἕ :5› ·±ξ:<ω­

Ξ

//έξ·
χεξ.

ἔν*

*

Θ9

Φ­ ὴ_

.μὲ

Μ

Θ/τκ 

ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΓΣΟΧΕΡΑ
ΙΙΟΙΗΣΗ
Στοχασμοί κι αντίλαλοι, Ζ9#2 * Γαλανές πνοές, Ζ949 * Ελληνικές νύχτες, Ζ954 * Ιορδάνης ο Αείροος, Ι959 * Ο Δείπνος της Βηθανίας, Ι959 * Καπνόν αποθρώσκοντα Ιθόθ * Ποιήματα Ι96Ι * Γολγοθάς, Ι9όΙ *Μάρκος Ευγενικός, Ι964 * 'Ανθρωπος και θάλασσα, Ι9ό5 * Αφαία, Ι965 * Ο Ηνίοχος, Ι9ό6 * 'Ανθρωποι για τα δίκαια του ανθρώπου ορθωθείτε!, Ι 973 * Τα Βπέκεινα, Ι974 * Σιγή και Κραυγή της θάλασσας, Ι 975 * Ισα Μαιολιε θεο Ι.γο, μτφ. Α. Μἰταιηοεἰ Ι959 * Γαεοἰα α/αοοια, μτφ. Β. Ι.αναιιιιιι και Ε. Ρεεεε θοτιηι, Ιθόθ (Μεθαςιἰια θὉιο της Αοεοοιοτἰοιτε Ιιιιειτιατιοιιαἰε θι Βοεεια) * Νιιἰιο Β. Σιηοθ/ο, Ι965 * Αρἰιοεα, μτφ. Α. Μιιαιηὺεἰ, Ι965 * Τλιε Μαιελι ο/ ἕτεοοιιεε, μτφ. ιλιε Γἰἰιεε, μτφ. Ρὴιἰιρ δλιετιαιθ Ιθόό * Τλιε Ιθἰιεο ο/ ιίιε Βοινιι, μτφ. ιαπωνικά Α. διιτιικι, Ι 966 * Αρλιαια, μτιρ. γερμ. ίἔλιἰοθινιἔ Ρἰελιιι, Ιθόό * Ι.'Ηοιηηιε ει Ζα Μεν, μτφ. Ο.­Η. Αιι/ιιὲτε, Ιθό? * Ηοηιιιιεε, ροιιτ Ζειν Βτοἰτε θε Ι,Ηοιηηιε, Ζενετ­νοιιο! μτιρ. Β. Ροττειιι, Ι969 (θταιιθ Ρτικ θα δγιιθιεαι θεο .Ιοιιιιιαθειεε ει Βοτινοιιιε, Οιαιιθ Ρτικ Αιιἔιιοιε Ματια) * Γο Τοιαοη θὉι, μτφ. (Ι.­Η. Αα/ιὲιε (θταιιθ Ρτικ Ιιιιειιιοιιοιιο! θα Οειεἰε Ιιιιετιι. θε Ια Ρειιοέε ει θεο Αντε Γιοιιςαιε), Ι 970 * Ανεο Ζλαιἰε θε Ια ιποιιειιε ει Ιε ιιιθειιτ θε Ροεέιθοιι, μτφ. (Ι.­Η. Αα/ι·ει·ε, (Ραἰιπε θ'Οι. Ραιἰε δτιιισιιε), Ι97Ι * ΠΑιι­θείο, μτφ. Υνοιι Ταταοοιιι, Ι97# (Γα δοιιρε θε !'Αοαθέιιιιε Ιιιιετιιαιιοιιοἰε θε Γιιιεοε) * Μειι /οι· ιλιε τἰἔἰιιε ο/ηιαιι ιιεε, ιιτφ. Α. Κε/οἰιι, Ι972 * Μθιιιιιακοι! Βεο ετ/δι· Μθιιιιιεκαιιο Βθιτιἔλιειετ, μτςο. σουηδικά Αιιιι Γἰιιθναἰἰ, Ι979 * Οιι Ατιρα οι Τιιθειιιιιἰ, μτιρ. ρουρανικά Οοηοιαηιιη Οτιεαιι και Αιιθιεαε Βαθοε, Ι980 * Ελλαδικά, Ι98θ * Το Χρυσάμαλλο δέρος, Ι98Ζ * Καλάβρυτα του ”43, Ι 983, Β Ἑκδ. Ι99Ι * Ο Σαρωνικός, Ι984 * Η πορεία των Κρίναιν, Ι98ό * Ελλαδικά, μτιρ. ιαπωνικά Αιειιγα δατακι, Μαοοο Ἑκδ. Ι993 Ι/αςςιθιαολιἰ, Ι989 * Ο Αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης, Ι99θ, Β 'Εχουν απονεμηθεί διακρίσεις στο ποιητικό του ἑργο και την κοινωνική του προσφορά. Πολλές πόλεις της Ελλάδας τον ανακή ρυξαν επίτιμο δημότη και του απἐνειμαν μετάλλια. Το 1985 του απονεμήθηκε στο Παρίσι το Ρτἰκ ςΙἙιιτορε από το δγιιθιεαι θεο Ιοιιτιιοϋειεε ει Εειιναιιιε της Γαλλίας. Το 1988, το Νομισματοκοπείο του Παρισιού κυκλοφόρησε προσωπικό Μετάλλιο του ποιητή. Η ποίηση του Κουτσοχἑρα έχει εμπνεύσει ζωγράφους, γλύπτες και συνθέτες.

Ι

Γ

Γ

7 

ΠΕΖΑ
Ανοη̨̃ῃτε τις πόρτες, κοινωνική νουβέλα * Η Κύπρος και ταΑνθρώπινα Ιδεώδη * ΗΜόχη της Κρήτης * Η Σταυρδφορία για το παιδί * Το Αυρικό Χρονικό της Μάνας * Οι

Αελφικές Αμφικτιονίες και η Παγκόσμια­Ειρήνη * Εντυπώσεις από την Κύπρο * Το ιστορικό της Κύπρου (ελληνικό, ανχλικά, ναλλικά) * Ααιοατ είε ία Ροέείε * Μοιι οτειἰο επ Γίιοιιιιπο ίίοτε, και άλλα.

ΑΑΑΑ ΕΡΓΑ

ΚΑΙ ΜΕΑΕΤΕΣ

Γυναικεία φήφος * Γενική Εκπαίδευση * Τεχνική και Επαννελματική Εκπαίδευση * Συμμετοχή φοιτητών και επιμελητών στα Ανώτατα Εκπαιδευτικό Ιδρύματα * Να καταργηθούν οι εισαγωγικές εξετάσεις στα Αύκεια * Το Μονοτονικό * Ευρωπαικό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών * Να διαφυλάξουμε τις αρχαιότητες * Κατόρνηση του όρκου, και άλλα.

ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΠΤΙΚΟ ΤΟ? ΕΡΓΟ

Κ Καρθαίου: Τρία Ποιητικό Βιβλία * Α. Κάββουρα: ΓΠ Κουτσοχέρας ­ ο ποιητής και ο οραματιστής * Ε. Φ.Α.? ΓΠ Κουτσοχέρας ­ λυρικός, στοχαστής, αγώνιστής * ίἶαειοιι­

στική Οκτώηχος στην ποίηση του Κουτσοχέρα, Ζ989 * Θ. Στ. Πελαντακη, Κουτσοχέρα: Σίσυφος της αλήθειας. (Δοκίμιο), Ι99Ζ.

Εσοαπι, Ι/νοη Ταταοοιιι, Αίαίη θέταπἰ­5”οίιι·ίίΙα.· Ποιιιπισἕε αιι Ροὲίε Οοιιτοοοίιεταε (δαἰἰε είε ία δοτὀοιιιιε Νοιινεἰίε, Ρατἰε ΠΠ * Α. Καββουρα: Γιάννης Κουτσοχέρας ­ ποιητής του ελλαδικού και πανανθρώπινου χώρου * Αμαλία Παρασκευοπούλου: Εικα­

Ηειιηι Αυ/ιὲτε: .ίεαιι Οοιιιεοοίιεταε οιι Ζε δίιαιιι ιἴιοι ροὲιε ιιέοίιεἰἰέιιίσιιο * Ε Ρεπποπε: Ι/Ορεία Ροετἰοα ιἰί Ζεαιι ΰοπιεοοίιεναε * Αίαίιι ίῖέκσπί­δ”ο|ιτἰ2ια.· .ἴεοιι δοπιεοοἢεταε οι εοιι Οεαντε ­ ίιιιηιαιιίιέ ­ ἰτἰέαἰ ­ ροέείε * Αιιτἰτέε Οίιαηἶεοιι ­Παιιίεἰ δοι· ­ Α. Ο. δοίιιιιισ ­ ΟΠ. Αιι/κὲτε ­ Ρένα Ρέιτιχ: Ηοιηηιιῃςε ιι ἰεσιι Ρ. δομιεοοὴεταε * Ρ.Ν. δοοίιι·αιιε.· Ζοίιιι ΰοαιεοίιεταε ιοείον ­ ο ρτο/ῖἰε ο/ ιίιε (ῖιεεκ ροει * Οίεοραιτσ Ι/ατοιυσί­Ρεατα|‹ί.· Ζε: αὥπίιέε /ιαιιςοἰεεε ιἰε .Ιεαιι ΰοιιιεοοίιεταε (Μαῖιτίεε ὰ !'Πιιίνει·είιέ σε Ρσίί: .Ὁ * .ίοοσιιεε

Γιόννη

8 

Ο

ΑΕΙΦΕΓΓΟΣ ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Φάρος ανέσπερος του κόσμου

ὁιαχρονικός 

Ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης φάρος ανέσπερος του κόσμου

διαχρονικός.

Ελληνικός
πανανθρώπινος

παγκόσμιος.

|%

Δωρικός διδάχος του απλού του εύρυθμου του μέτρου·
του λογου του διάλογου του αντίλογου·
τ

|

ν

της σύνθεσης του ευ ζην και του ευ πράττειν.

Η 

Ο Μαραθώνας.

τα πλέούμένα Πληθος οι Πέρσι­:ς ­ πληθος μη στέρξαντες ενάντια στους Αθηναίους τους να προσφέρουν γην και ύδωρ.
οι άλλοι Έἱλληνες Ορθόκορμοι οι Αθηναίοι και προμαχουντες. υπέρ βωμών και εστιών
Ο Μιλτιάδης. Ο θρυλικός Κυνέγειρος. Κι ένας δεκαεξάχρονος ­ ο Αισχύλος.

Κι έδραμε

Μαραθωνοδρόμος βγει η ψυχη του σφίγγοντας τα δόντια μη και πριν διαλαλησει στην Αγορά
ο

το νενικηκαμεν.

Κι αχολόγησε το ,Αστυ της Αθηνάς.

ἰ2 

Τύμβοι ορθώθηκαν στο Μαραθώνα.
Το επίγραμμα του Σιμωνίδη να ιστορεί:
Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθών: χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν.
|Οσο υπάρχει.
Μαραθώνας θα υπάρχουν φτεροπέδιλοι δρομείς θα υπάρχουν πρωτοπόροι.
ο

Κι έστησαν οι Αθηναίοι στην Ακρόπολη
άγαλμα στην Πρόμαχο Αθηνά εκ χαλκού.

Και ο Έἶφηβος του Μαραθώνα­ πάντοτε; εφηβικός.

Ι3 

Ξαναγύρισαν οι Πέοσες.

Πιότερο το πλήθος πιότερα τα πλεούμενα πιότερο το μένος τής εισβολής.
Η οργή του αλοσόδετοο Ελλήσποντου

Οι εύανδρες Θερμοπύλες. Οι τρτακόστοι Λακεδαίμονες. Οι επτακόσιον. Θεσπιείς.
Έὔκραζαν

ασπίδες ΕΠΙ ΤΑΣ Βκραζε ο Λεωνίδας ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ.
οι.

Και ήταν του Ξέρξή τα ακόνττα
απειράριθμα

ηχηεά
<×αμηε>ά

ανελέήτα.

14 

απόηχος της μάχης πανηγύρικός
ο

Κι έγινε
ιστορία

θρύλος.

Εγινε Σιμωνίδειο επίγραμμα:
Ω ξειν αγγέλειν /Ιακεὅαιμονίοις ότι τῇδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.

Είναι ωραίος
σαν πεθαίνεις

ο

θάνατος

για τη λευτεριά

στις Θερμοπύλες.

Κάλεσμα οι Θερμοπύλες ες αεί να πεθαίνεις για τα δίκαια των λαών και τού ανθρώπου.

Είναι θάνατος αθάνατος.

ίῦ 

Διά πυρός

και. σιδηροο η Ακρόπολη
οτ.

Κύμβαλά αλαλάζοντα

Πέρσες.

Αίθοι
βέλη

και πελἐκεις.
Ολοκαύτωμα πνιγηρό της Αθηνάς το δώμα.

Και καπνό; θάνάτερός
σκέπασε ασφοχτικά το ιοστεφές της Αθηνάς

Αστυ.
Τέφρα η ελάίά της Παλλάδας. Αστεγη η γλάύκα.

Ιθ 

Υστερα
οι βαρύγδουπες τριἡρεις του Ξέρξη και οι απειράριθμοι εισβολείς πλεύρισαν τη Σαλαμίνα.

Καιροφυλακτούσαν οι Αθηναίοι οι Αιγιναίοι ο Θεμιστοκλής
ο ο

Αριστείδης

Ευρυβιάδης και οι άλλοι Ίἔλληνες ­ ναύαρχοι ­ ναυτίλοι ­ ενάλιοι. Ποίλε ο άλλοτες δεκαεξάχρονος του Μαραθώνα ο Αισχύλος.

­

Και ναρ Ἑλλησιν μεν ην
ο πας αριθμός ες τριακάδας δέκα

ην τώνδε χωρίς έκκριτος· Ξέρξη δε, και ναρ δίδα, χιλιάς μεν ην ων ήνε πληθος, αι δ ” υπέρκοποι τάχει εκατόν δις ήσαν επτά θ ” ωδ ” έχει λόνρς*
νεών, δεκάς

δί

* Αισχύλου: Πέρσες

Η 

κι έφεξε της Σαλαμίνας η ημέρα
βουερός

κι

ως η νύχτα διάβηκε

συγκλονιστικός ηρωικός αχολόγησε ο παιάνας των Ελλήνων.
Ω παίδες Ελλήνων ίτε, ελευθεραύτε πατρίό ”, ελευθερούτε δε παίὅας, νυναίκας, θεών τε πατρω̨̃ων έὅη, θήκας τε πρανόνων· νυν υπέρ πάντων ανών.*
Θαρρώ πως και ο Αίας ο Τελαμώνιος κραύγαζε βροντερά απ, τα Επέκεινα:

Ομπρός παιδιά τρανἡ της λευτεριάς η ώρα.

* Αισχύλου: Πέρσες

Ἰ8 

Νάες άναες άναεςΐβ

Και τα κύματα μαίνονται.

Κι αιρανίστηκαν τα

σκάφη των Μήδων.

Οι Ερινύες κάριρος του Ξέρξη. Το εφιαλτικό όνειρο της δύσμοιρης |Ατοσσας Το είδωλο του Δαρείου κατακρίνοντας το γιό Ο άραχλος χορός των Γερόντων. Των Περσίδων ο πολυπενθἡς καημός.

|Εγινε η Σαλαμίνα διδάχος.
Θρύλος διαχρονικός.

κοινόν κτήμα ες αεί. της Οικουμένης.

Κι έγιναν οι Πέρσες του Αισχύλου

* Αισχύλου: Πέρσες

19 

Τὡ ρα η Αθηναϊκή Δημοκρατία ανασυντάσσεταί.

Χέρια αναδημίουργά
νους ευφάνταστος

καρδία πάλλουσα.

Στο αδρό της Πεντέλης μάρμαρο σμίλεύεταί η ποιότητα.
Χο ρηγός η Πνύκα.
Ως κί

­ίθχί

μίκροπωλητἡς από τον |Αλίμο κραύγαζε οικονομίες, Περίκλἡί Θέλουμε την Αθηνα χρυσελεφάντίνη.
ο

Και πρυτάνευσε το όραμα του ωραίου.

ΖΟ 

Οι αθηναϊκές τριἡρεις όργωναν της Συμπολιτείας τα πέλαγα ­ τα αρχιπέλαγα μεταφέροντας σμιλεύματα πλαστουργώντας του Λαύριου το ασήμι.

Και ήρθε το πλήρωμα των έργων.
Τα Προπύλαια.
Η |Απτερος Νίκη.
Ο Παρθενώνας.

Το Ερέχθειο.

Οι Καρυάτιδες.

Η Αθηνά.

21 

Απλή του Φειδία η γραμμή.

Πιότερο απλή η γραμμή του Ικτίνοο
Απλός οκτάστυλος περίπτερος δωρικός
­

εύρυθμος ο Παρθενώνας.

Η Αθηνά χρυσελεφάντινη. Βιρηναία ­ σοφή ­ μεγαλόπρεπη.
Καλλἰγραμμες
πανέμορφες

χαρισματικές
ελληνόπρεπες οι Καρυάτιδες της Ακρόπολης.

22 

Οραμα πανόραμα δημιουργία.
Φάρος ανἐσπερος του κόσμου ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης

Και οι δημιουργοί:
Ο Περικλής· η Ασπασία·
ο ο ο

Ικτίνος·

Φειδίας
Λαός.

Αποθαυμάζοντας τα θαυμάσια.

Και ἡταν πανσέληνος.

23 

Τώρα

ο

Περικλης στην πληθουσα Πνύκα.

Ευρύ στερνος

ευθυτενης
ευκοσμος
ευφρόσυνος.

Πρόσβλεψε σιωπηλά συμπολίτευση ­ αντιπολίτευση τους πολίτες του άρχειν και του άρχεσθαι φέρνοντας εγκάρδια στο νου την Ασπασία ­ τον Ικτίνο ­ το Φειδία τους λιθοξόους τους λιθοδόμους τους τεχνίτες της μεταφοράς τα εργώδη ζώα ως και την υπέργηρη ημίονον ­ την ιερά.
_

Και ηταν πανσέληνος.

Ζι 

Και θαρρώ γυρόφερνε το βλέμμα του νοερά στους απάνεμους λόφους της Αττικής και τις ανεμόδαρτες κι ανθόσπαρτες βουνοπλαγιές αναχαιδεύοντάς τα απλόχερα
σαν

το πλαστουργό της φύσης χέρι.

Και θαρρώ εθώρει πέραθε το Μαραθώνα
φέρνοντας στη μνήμη τους προμάχους ως και το δρομέα του νενικήκαμεν!

­ το Μιλτιάδη

Ϊστερα ξεμάκραινε το αγνάντι του
ως

το δωρικό και θαλασσόβρεχτο ναό

του σούνιου Ποσειδώνα.

Κι αναπλέοντας το Σαρωνικό
πρόσβλεπε το Φάληρο τα μακρά τείχη του Πειραιά την Ιερά Οδό του Βλευσίνιου Μύθου τους ενάλιους της αιγιναίας Αφαίας

τη Σαλαμίνα του Θεμιστοκλή και του Αισχύλου.

Και ήταν πανσέληνος.

25 

Και είπε

ο

Περικλής.

Είναι η Πολιτεία μας
πρώτη σε ομορφιά

­

Αθηναίοι.

και απλότητα.

Στη γραφή

στο στοχασμό στην πολίτικη αρετη.

Είναι Ακρόπολη και Μητρόπολη.
Δημοκρατική. Σομμαχικη. Βιρηναία.

Και ηταν πανσέληνος.

Ζθ 

Είναι η Πολιτεία μας ­ Αθηναίοι
λόγος στοχασμός όραμα.

Ποίηση. Μουσικη. Τέχνες. Θέατρο.

Είναι η Πολιτεία μας ­ Ελληνες ­ Πανέλληνες­
αναδρομη διαδρομη μέλλον.

Είναι η Πολιτεία μας ­ Αθηναίοι αττικη ­ ελλαδικη ­ πανανθρώπινη

Και ηταν πανσέληνος.

27 

Κι αχολόγησε

ο

Λαός

Είμαστε Λθηναίοι. ελλαδίκοί
πανέλληνες.
Λ

Πολίτες
συμπολίτες κοσμοπολίτες.

Λημοκράτες. Από το Λαό για το Λαό.

Είμαστε νομοπλάστες.
Το ναρ επιεικές

δοκεί δίκαιον είναι

Και ήταν πανσέληνος.

28 

Είμαστε γλωσσοπλάστες

Λάτρεις του ωραίου
εμπνέοντες εμπνεόμενοί.

Είμαστε είρηνίστές όμως καί υπέρμαχοι. υπέρ Πάτρης.
κ

Έμβλημά μασ
συν

Αθηνά και χείρα κίνεί.

Είμαστε φωτοτροπίστές.

Και ήταν πανσέληνος.

29 

Παναθήναια.

Αγώνες μουσικοί γυμνικοί ιππικοί θαλάσσιοι.

Χοροί
ο

πυρρίχιος ο της ευανδρίας· λαμπαδηδρομίες αρματοδρομίες.

Ραψωδοί. Αγορεύοντες ρἡτορες.

Η πομπή του ιερού πέπλου
οι κανιιρόρε; της Παλλάδας Αθηνάς η ιέρεια

ΒΟ 

Στου Δτόνυσου το θέατρο υπό τη σκέπη της ειρηναίας Αθηνάς τα έργα των δημιουργών
αναδημιουργούνται.

αναβαπτίζονται
αναμυθοποιούντατ.

Και είναι των ανθρώπων ο μύθος το τραγούδι. της ζωης και του έρωτα
έξάγγελος.
Πόθοι
πάθη

χορδές

ηχου

Και αχολόγησε το θέατρο του Διόνυσου
με τους Πέρσες του Αισχύλου.

31 

Τώρα πρόβαλαν τα κρίνα με τους διάφανους μίσχου; και. της αττικἠς εσπέρας το όραμα.
Το φεγγάρι. η Αθηνά και οι Κόρες.

Κάτω της Παλλάδας το |Αστυ
η πανάρχαια γη και η σιγή.

Η τρανἡ φωτοδότρα σιγή των αιώνων

32 

ΧΡΟΝΟ] ΔΙΣΕΚΤΟΙ

...ως που να ,ρθει η λευτεριά η βναλμένη απ ” τα κόκκαλα των Ελλήνων 

Με το πέρασμα του χρόνου ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι ­ Αθηνά!
Ί­Ιρθε ή Ρώμη.

Κι έγραφε ο Μάρκος Αυρήλιος τα εις εαυτόν ελλήνιστί:
το ακενόσπουὁον το οικειωθήναι φιλοσοφία το γράψαι διαλόγους και όσα τοιαύτα της Ελληνικής αγωγής εχόμενα.
έγραψε τούτος ο στωικός φιλόσοφος και αυτοκράτορας τής Ρώμης:

κι

Μοιάζει τής ακτής
όπου θραύοονται ακατάπαυστα Στέκει ή ακτή

τα κύματα.

και τριγύρω τής αποκοιμιέται ή φουσκοθαλασσιά
Φουσκοθαλασσιά και μπόρα ή Ρὡμή. Η Ελλάδα ακτή.

ΒΒ 

|

Ηρθε η Τουρκια.

|

|Ηρθαν οι Ενετοἰ.

|Ηρθε
.οιο...·

ο
ο ο

Μοροζίνης.
ο ο

.

.»ι·­·.

ο ο ο

ω ω

ο ο ο

ι...··

ο ο ο ο

ι

ο ο »

ι ο ο οι
ω

|

Ηρθε

ο

Ελγίνος.

Πηγαινόρχονταν λογής ­ λοκικ αποθησαυριστές και κρυπτολαφυραγωγοἰ.

Ίἔρχονταν οι αιώνες και παρέρχονταν και οι εισ ολεί και οι ανιστό Ρη τοι
εφυγαν.
|

Κι έμεινε

η Ιστορία

χαραγμένη στα αρχαία ερείπια με την πύρινη γραφή των κεραυνών.

Βθ 

Έἔρχονταν όμως και οι που γαλουχήθήκαν με το πνεύμα με τα νάματα με το νέκταρ τής Ελλάδας. Και ανιστόραγαν με το λόγο

με πι×ε>ἠ γραφή

με τα χρώματα

τα ανελέήτα δεινά τής χώρας τους αγώνες των Ελλήνων για το λυτρωμό
αποχαιρετώντας τής Αθήνας και τής Σπάρτης τα ερείπια ­ με το Λεωνίδα να πέθαινες και να ζούσες με τον Περικλή.
(­]Ι·ιειιοειιιΒτἰει1ἀ

Κι ήθελες

­

Και ή καρδιά

σου Βύρωνα

αποχαιρετούσε τήν Κόρη της Αθήνας: ζωή μου, σε αγαπώ.*

* Μαἰα̃ ­ ο/ Ατἢεπε ετε ινε ραπ
Ζωή μου, σας αγαπώ.

37 

Τετρακόσια χρόνια πάσχιζε το Γένος ώσπου άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της λευτεριάς.

Με τους κλέφτες ­ τους Αρματολούς με το Δάσκαλο και τον Παπά το Κρυφό Σκολειό
την Αθωνιάδα το ποθούμενο του Αιτωλού.

Με τους Φιλικούς τους Ιερολοχίτες τον Υψηλάντη. Με τον Καποδίστρια. Με το Σούλι τους Τζαβελαίους
τους Μποτσαραίους

τις Σουλιώτισσες ­ τα βρέφη ­
το Ζάλογγο. Με το Κούγκι ­ με το Αρκάδι και άλλα και άλλα πάμπολλα.

38 

Και ηρθε το Εικοσιένα από τα Καλάβρυτα και τη ιΜάνη με το Γέρο του Μωριά

με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό με τους Μαυρομιχαλαίους τον Παπαφλέσσα

το Διάκο τον Κατσαντώνη τον Ανδρούτσο το Μακρυγιάννη.
”Ηρθε με τον άνεμο και τα κύματα του Αιγαίου με την όἶδρα ­ με τις Σπέτσες ­ με τα Ψαρά με τους μπουρλοτιέρηδες τους θαλασσόλυκους τον Κανάρη το Μιαούλη τις Μπουμπουλίνες.

|Ηρθε από το Λαό.

39 

|Ηρθε ή λευτεριά με τον Περικλή: Εύὅαιμον το ελεύθερον το δ” ελεύθερον εύψυχον.

'Ηρθε με τον Αισχύλο: νυν υπέρ πάντων
|Ηρθε με το Ρήγα: Όποιος ελεύθερα συλλονάται συλλονάται καλά.

ο ανών.

­

|Ηρθε με τον Αδαμάντιο Κοραή.

Ί­Ιρθε με τήν Ίἔξοδο του Μεσολογγιού με το Βύρωνα και με το Μάγερ.
”Ηρθε με τους Μακεδονομάχους.

|Ηρθε με τον Κάλβο: Αρετήν και τόλμην θέλει η ελευθερία |Ηρθε με το Ελληνόπουλο του νὶοτοτ Ηιιἔο· και με το ολοκαύτωμα της Χίου. |Ηρθε όπως τήν τραγούδησε ο Σολωμός: Απ τα κόκκαλα βναλμένη των Ελλήνων τα ιερά.
®

Ζιθ 

ΧΡΟΝΟ] ΝΕΟΤΕΡΟΙ 

Δωρικός ­ μεγάθυμος ­ αιωνόβιος

ο

Παρθενώνας.

Ζει έντονα τα παρόντα ­ Ονειρευεται την Ελλάδα
των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Ζει τον ξεριζωμό της Ιωνίας και το βαθύριζο νόστιμον ημαρ.

Τι κι

και παρέρχονται οι χρόνοι καλπάζοντας αμετακίνητοι στο Βτὶτἰεἰτι Μυεουπι. Ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης
αν έρχονται

καρτερεί ώρα την ώρα να απολυτρωθουν της Αλβιόνας οι δέσμιοι επιστρέφοντας στη γενέτειρα.

Και μην παύεις από τα Επέκεινα
να κραυγάζεις Μακρυγιάννη: Μωρέ νια τούτα τα μάρμαρο πολεμήσαμε και σκοτωθήκαμε!.

πρωτομάστορας της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Παπαναστασίου επεσήμανε: Οι λαοί πηναίνουν να προσκυνήσοον τους θεούς.
ο

Και

Και καιρός να επιστραφούν οι αρχαιότητες.*
* Από τα Πρακτικά της Βουλής. Συν. ΜΗ| μι/Θ/Ἰθέἶθ

43 

Εζησε και ζει. ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης του εικοστού αιώνα την αποκοτιά.
Πόλεμοι. παγκόσμιοι

δραματικοί γενοκτόνοι.
Βισβολείς κατοχικοί ασεβεί;
άπονοι.

Χάσμα αγεφύρωτο Βορρά ­ Νότου.
|Εγι.νε ο Απόλλωνας πυρηνικός Αροἰἰο.
Ο εικοστός αιώνας του παράλογου

Αθηνά ειρηναία.

­

44 

Εζήσε από κοντά ο αείφέγγος Βράχος της Ακρόπολης τον ξέσήκωμό της Νομικής αναμεταδίδοντας τήν κραυγή των νέων
·

Ψ ω μ. ί.
Π α ι. δ ε ία.
Β λ έ υ θ ε ρ ία.

Και ήτανε τούτη ή κραυγή
εγερτήρίο σάλπίσμα προμήνυμα τής αρχής του τέλους της βίας.
Κι. έγραψε
.νο

ποίήτής το Ροδοχάραμα.

45 

ΡΟΔΟΧΑΡΑΜΑ*

Κούροι ­ Κόρες της Σπουδης!
Φως ο νους.

Η καρδιά φλόγα. Η κραυγή σας γλώσσα πύρινη ­ κοφτερη.

γίνηκαν τραγούδι βουερό ­ το περίτρανο τραγούδι της κραυγης και της φυλης μας. Χαίρε, ώ χαίρε Βλευθεριά!

Και η κραυγή και η φλόγα και το φως

Τέτοιες ώρες ­ τρανές ώρες μόνο εσείς και τα πουλιά τα ελεύθερα ξεδιπλώνετε τον άνεμο και πετάτε με το αγέρι.

Και ξεμούδιασαν και ορθώθηκαν τα κορμιά.
ίΑρχισε το Ροδοχάραμα.

* Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών με απόφαση της εντοίχισε το 1989 πλάκα με το ποίημα στο κτίριο της Νομικης„ στο σημείο όπου ο ποιητής το έγραψε στίἐ 21­2­19787 (Σόλωνος και Μασσαλίας)

ἕιθ 

ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ*

Τι περίεργος

ο

αιώνας μας ­

ο

πυρηνικός!

Καθώς άκαρδα τα κλομπς χτυπούσαν τα παιδιά που τραγουδούσανε τη λευτεριά τρομαγμένα του περἰγυρου τα περιστέρια επέτα αν στον άνε ο και αλά Ρ ευαν. Κι ένα μόνο κείτονταν στην άσφαλτο ­ τις φτερούγες του τεντώνοντας και τεντώνοντας αμετάθετο.

­

Τότες μια κοπέλα το άδραξε θωπευτικά τό ,φερε στο πληγωμένο μας το σπίτι και αναθέρμαναν το φτερωτό.
άλλοτες εξόριστος στο Θέρμο­ τύλιξε στο νάρθηκα το πληγωμένο πόδι και το περιστέρι φώλιασε στη φιλόστοργη γωνιά.
Υστερα
ο

γιατρός

­

παρέρχονταν θώπευαν ­ αναθώπευαν το πονεμένο πόδι και αποτίναξαν το νάρθηκα. Και η περιστερά δειλοπερπάτησε περπάτησε ­ διπλοπερπάτησε.
4?

Οι ημέρες έρχονταν

­ 

Ύστερα τυλίγοντας τον άνεμο στις φτερούγες του κι αποχαιρετώντας μας πέταξε με τον άνεμο στον άνεμο.
Ονομάσαμε το φευγάτο περιστέρι μας Ελευθερία.

Αλήθεια!

Τί περίεργος

ο

αιώνας μας.

|Ακαρδος ανελεύθερος αυταρχικός.

Κι όμως
τόσο διψασμένος για τη λευτεριά τόσο διψασμένος!

­

Κι ώρες­ώρες τόσο στοργικός
τούτος ο παράδοξος ο αιώνας μας που πληγώνει την περιστερά προσπαθώντας ύστερα να τη θωπεύσει...
* Το περιστέρι πληγώθηκε μαζί με τον ποιητή και τους φοιτητές από τα όργανα της δικτατορίας στις 20 του Μάρτη 1973, στις εκδηλώσεις της Νομικής για τις πολιτικές και πνευματικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Το ποίημα πρωτοδη­ μοσιεύτηκε στο αντιστασιακό περιοδικό ΙΝΠΕΧ του Λονδίνου, το ίθ7δ αγγλικά.

48 

Εζήσε κι άκουσε από κοντά ο αείφεγγος Βράχος τής Ακρόπολης τήν κραυγή του Πολυτεχνείου.

Πανελλήνια στεντόρια συγκλονιστική των Ελεύθερων Πολιορκήμένων.

Διακήρυξη διάτορή.

Ασύνορος πομπός ­ δέκτης παγκόσμιος.

ΕΔΩ ΠΟΛΤΤΕΧΝΕΙΟΕ..
ΕΔΩ ΠΟΛΪΤΕΧΝΕΙΟΙ...

49 

Έὔγινε η κραυγή των νέων του Πολυτεχνείου:
θρύλος·
Π

έπος·

τραγούδω

Ίἔγινε:

Π

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ*

Ποιός παιάνας και ποιάς μάνας ο γόος. Ποιά κραυγή και ποιά σιγή. Ποιός Αισχύλος και ποιός Πίνδαρος να ιστορήσει τα τρανά ­ τα περίτρανα παιδιά του Πολυτεχνείου ­ | | | | τουτο το Ασμα των Ασματων της Ελευθεριας

* Από τα Πρακτικά της Ελληνικής Βουλής ἰδ.Μ.ἰΘ84.

50 

Γιἀννην

Κουτοοχέρα
Ο ΕΦΗΒΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ*

Είμαι ο Διομήδης

ο έψηΰος των Αθηνών που έΰαψα με της καρδιας μου το αίμα

­

την τρανή κραυγή της λευτεριάς τραγουδώντας την και αποχαιρετὡντας.
Δ

Αθήνα Ιό Νοεμὅρίου Ι9?3

* Επίνραμμα στοα Αιομήδη Κομνηνό, πρώτο νεκρό του Πολυτεχνείου. Χαρακτικό της Βάσως Κατρακη. Από την Ανθολογία του Παννη Γιάννου «ΠΟΑ ΓΤΕΧΝΕΙΟ ”73».

Β! 

ΧΡΟΝΟΙ ΠΡΟΣΦΑ ΤΟΙ 

Τώρα η Ελλάδα καλεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Να ,ρθουν οι αρχαιόφιλοι οι ειρηνόφιλοι οι πολίτες του κόσμου οι ολυμπιονίκες οι ολυμπιοδρόμοι οι μαραθωνοδρόμοι οι αθλητές οι νέες και οι νέοι.
Τους καλούν ο κότινος της Ολυμπίας δάδα η ιρλεγόμενη και αναφλεγόμενη Ωουβοττἰο η παλλόμενη καρδιά του Παλλάδας Αθηνάς το Παναθηναϊκό Στάδιο της καλούν: και από τα Βπέκεινα τους Ο Σαμάρας. Ο Παλαμάς. ­ Ο Λούης ­ πρώτος μαραθωνοδρόμος Ολυμπιονίκης του 1898.
ε

ί

Δ

ΒΒ 

Να περιέρχονταε.

τα τα τα τα τα

Πύθια των Δελφών

Νέμεα Ρόδια του Διαγόρα απανταχού της χώρας Στάδια

Ίσθμια ­ τα Ελίκεια

Να εμβαθύνουν
έργω λόγω διανοία στο Ολύμπιον όἶφος στο εσώτερο νόημα των αγώνων.

Να ενστερνισθούν τον Πίνδαρο τραγουδώντας τις ωδές του.

Βθ 

Το αρχαίο θέατρο του Διόνυσου αργεί

Οι αιώνες έρχονται. και παρέρχονται
άπραγοσ..

Και εμείς
δεν ακούμε την κραυγή

του Διόνυσου και. της Αθηνάς;

Ούτε ακούμε τή σιγή του θέατρου που είναι πιότερο κραυγή | κι απ τήν κραυγή,
9

Καιρός Έἔλληνες­ Πανέλλήνες να αναδομήσουμε του Διόνυσου τή Στέγη.

Β? 

Καιρός να ακούονται στο γενέθλιο θέατρο του Διονύσου οι γεννήτορες διδἀχοι των ακροαμάτων το ήδιστον η ποίηση ­ η μουσική ο μύθος η πολιτική βούληση του Λαού ­ ο Χορός.

Να έρχονται οι μεμυημένοι να οραματίζονται

και να αναδημιουργούν.
Να έρχονται ισότιμα του κόσμου οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι και να ακούουν κατανυκτικά.

Ίσως τότες το όραμα και το ακρόαμα να γίνουν έλεος και κάθαρσις ­ όπως πρέσβευες Αριστοτέλη*
τ

* Ἑστιν ουν τραγωδία μιμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδοσμένῳ λόγω, χωρίς εκιἱστου των ειδών εν τοις μορίοις, δρώντων και ου δι” απαγγελίας, δι ” ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.
Λέγω δε ηδυσμένον μεν λόγον τον έχοντα ρυθμόν και αρμονἰαν και μέλος, το δε χωρίς τοις είδεσι το διιἱ μέτρων ένια μόνον περαίνεοθαι και πάλιν έτερα διά μέλους.

Αριστοτέλης: Περί Ποιητικής

58 

Ωραίος καλαίσθητος ανεπανάληπτος ο ξανθός έφηβος του Μουσείου της Ακρόπολης
Βλέπει. ακούει. ονειρεύεται. ο ξανθός έφηβος του Μουσείου της Ακρόπολης

Ευαίσθητος χαρίεις όραμα
ο

ξανθός έφηβος του Μουσείου της Ακρόπολης

Κι. αναδράμω στον αρχαίο λόγο: Οία η μορφή τοιάδε και η ψυχή.

59 

Καιρός να δομήσουμε το ασυνορο Μουσείο της Ακρόπολης.

Ακαρτέρεί ακαρτέρεί·
συμβούλια δίαβούλια·
υπευθυνοί
ανεύθυνοι..
|

Αν εζούσες Ασπασία ­ και εσύ μίκροπωλητἡ απ” τον |Αλτ.μ.ο ­ σίγουρα απ, τους χρόνους της Απελευθέρωσης θα είχε αναδομηθεί περίκλεές Μουσείο της Ακρόπολης.

ΘΟ 

Δ Ι/Ι/1 ΟΓΙΣΜΟΙ

κοινωνικός λυρισμός παλμός πανανθρώπινος να νίνει

Άμποτες

ο 

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ
Έἶνας λόγος καρπερός αρκεί να εμπλουτίσει των ανθρώπων τη γνώση όπως και η πληροφόρηση η ορθή ­* η ενάντια στην παραπληροφόρηση.

Και τα Γράμματα. Και οι Τέχνες. Και τα Θεάματα.
Ίσως κι ένας στίχος διάφανος αρκεί που μπορεί να γίνεται και ήχος.

Κι άμποτες αείροη
ο

η Ιπποκρήνη του Πήγασου
.

ίΑμποτες

κοινωνικός λυρισμός πανανθρώπινος παλμός να γίνει και η ευαισθησία να ευημερεί. Τότες οι λογισμοί του νου και. της καρδιάς θα εναρμονίζονται.

Έἶργο είναι η ποίηση κι όχι πάρεργο.
* Η Ελλάδα έγινε μέλος της Επιτροπής της Πληροφορικής (Ιιιἴοτιηετἰσυε) της Ουνέσκο (ίΘ8'ὀ).

Θ3 

Ίσως οι φορείς των ιδεών
να συμβάλλουν στο Μέγιστον μάθημα.
η ελληνικη γλώσσα ­ γλώσσα τροφοδότρα ασύνορη ­ διεθνης βοηθητικηίγλώσσα να γίνει*.

Κι άμποτες

.

Πιότερο η Παιδεία για όλους και η συνεχιζόμενη παίδευση. Κι άμποτες το Βιβλίο να είναι
ο

.

επιούσιος άρτος του λαού.

'Αμποτες ο δάσκαλος διδάχος κι ο διδάχος δάσκαλος του ευ διδάσκειν και ευ ποιείν.
Ϊ θ | μως και η βασικη τροφη του αν ρωπου να παρέχεται δικαιωματικά δωρεάν.*
|

.

Ο

.

* Πρόταση που προβάλλω, εδώ και χρόνια, σε διεθνη συνέδρια. * Πρόταση που παρουσίασα από το ίίῃὅ και που έγινε δεκτη από το Συμβούλιο της Ευρώπης (ίθδθ), αλλά και από την Ελληνικη Βουλη (ίθδἔι, ί98ὅ), τη Γενικη Διάσκεψη της Ουνέσκο (ίθδὅ), το Διεθνη Σύνδεσμο Δημοκρατικών Νομικών (ίθ8θ)ι την Παγκόσμια Συνδικαλιστικη |Ενωση Εκπαιδευτικών (ίθδἶ), και που διακηρυξαν: Ι]ΑρρεΙ ὀε Ρειτἰε (ΙΘ87), η |Εκκληση των Δελφών ΠΘ88) και η |Εκκληση της Ροδου (1989), η ίΕκκληση της Ακρόπολης (ίθθί ), εκκλησεις που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο στις ίθ Οκτώβρη ­ Παγκόσμια ημέρα διατροφης ­ από το Κίνημα «Τροφη για ίΟλους››, ΓΓΑ (Εοοὁ Γοτ ΑΠ Μονεπιεῃι). Αγώνας που άρχισε να δικαιώνεται και από την Γεν. Συν. του ΟΗΕ ­Νοέμβρης Π989­ ως προς την υποχρέωση των γονέων να εξασφαλίζουν τροφη στα παιδιά τους.

θἔι 

Κι
ί

ας μην απολείπουν οι οραματιστές
Ο

Οποιος οραματίζεται ζει ­ ξαναζεί ­ δημιουργεί. Ισως να επιζεί και στα Επέκεινα.
Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να πλάθεται και να αναπλάθει.

Κάθε ώρα και στιγμή | γεννηθἡτω ο άνθρωπος κι ενα που να ξέρει πώς να ζει και πώς άξια να πεθαίνει.

Ως χαρίεν ο άνθρωπος

του του του του

Σωκράτη Πλάτωνα
Μένανδρου.

Διογένη.

θὀ 

Και αναδράμει ο ποιητής στα του Αριστοτέλη περί αρετής.
Ανδρεία
σωφροσόνη

μεγαλοψυχία ελευθεριότητα πραότητα
ήθος σοφία

πολιτική.

Και αναλογίζομαι τους Πανέλληνες Τον Αριστοτέλη τον Μακεδόνα.
Τον Φίλιππο τον Μακεδόνα. Τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα.

θθ 

Και είπε

ο

ποιητής:

Να χαράξουμε στα βιβλία της διδαχης δωρικά ­ βραχύλογα το κοινωνικό χρέος του πολίτη και την πεμπτουσία του Συντάγματος.

.

Να χαράξουμε την αρετη στου διδάσκοντος την εδρα στα έδρανα της σπουδης.

.
Να χαράξουμε την αρετη | | | εσωθε και εξωθε του πολιτικου και του πολίτη.

.

Να χαράξουμε την αρετή στο ζυγό της Θἐμιδας
στο σκληρὀκαρδο
ΚΑΖΗΓΟΡΩ.

εν δε δικαιοσύνη συλλήβδην πάσ” αρετή

'στινι*

* Αριστοτέλη: Ηθικά Νικομάχεια.

67 

Να χαράξουμε τήν αρετή στο Ναό στον εκτός ναού ναό ­ τον αδόμήτο.

.
στον ασύνορο άνθρωπο τής απέριορής γής ­

Να χαράξουμε­ τήν αρετή

τής Μάνας Γης,

.
Να χαράξουμε τήν αρετή | | Ϊ στο αδρο ­ το λευκοΪ ­ πεντελισιο μαρμαρο του Παρθενώνα.

.
και ποιητής Σόλων καθώς χάραξε τους νόμους στις «κόρβεις» θεατές πανταχόθεν.
ο σοφός

Κάτι ήξερε

­

|Ομως τώρα τινος το ατρεμο το χέρι; Ποια αιχμηρή χαρακτική;

ΘΒ 

Αγωνίζομαι
αγαπώ

στοχάζομαι: άρα υπάρχω.

.
Αναρωτιέμαι
αφουγκράζομαι
ερέυνώ°

άμποτές ­ ίσως ­ άραγές ερωτήματα πολλά ­ άλλοτές αναπάντητα κι άλλοτες δυσεξήγητα.

.
Οοἔἰτο, ετἔο ειικι ­ Σκέπτομαι, άρα υπάρχω έλεγες, Βεοειττοε.
Θαρρώ

­

όταν οραματἰζομαι ποιώ: άρα υπάρχω.

θθ 

Είναι ωραίο
να οδεύεις στοχαζόμενος εκεί που άλλοτες στοχάζονταν
ο

Σωκράτης

οι οι οι οι

Στωϊκοί Περιπατητικοί

­

ο

Πλάτων

Επικούρειοι επονομαζόμενοι Σοφιστές.

μόνος κατάμονος ­ ενώπιος ενωπίω να θεάσαι την Ακρόπολη με πανσέληνο

Είναι ωραίο

­

σιωπηλά διαλεγόμενος με τον Ικτίνο με το Φειδία με την Ασπασία με τον Περικλή.

Τότες η σιγη καταξιώνεται. Και η θέα θεοποιείται.

7Ο 

να αφουγκράζεσαι ολονύχτια τον απόηχο του Κεραμεικού. Εύὁαιμον το ελεύθερου το ὁ ' ελεύθερον εύψυχον.*

Είναι ωραίο

Είναι ωραίο από τα ερείπια του Διόνυσου να γεόεσαι της Αντιγόνης το θαρρετό και εγκάρδιο λόγο.
Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν.* (Για αγάπη εγώ γεννήθηκα και όχι για μίσος).

.
να ακούς απ, τα χείλη του σοφού του χρησμού τη σοφία: Εν οίὅοι ότι ουδέν οίὅα.

Είναι ωραίο

* Θουκυδίδη: Επιτάφιος του Περικλή. * Σοιροκλη: Αντιγόνη.

71 

Ωρες­ώρες στοχάζομαι τον άνθρωπο ­ κιθαρωδό του Σωκράτη που ως εδίδασκε ο φιλόσοφος με το πέρασμα των χρόνων η κιθάρα σιγεί· όμως ο άνθρωπος επιζεί και στα επέκεινα.

Το ίδιο πρέσβευαν αργότερα
ο ο

Πλωτίνος
Βοτἔςεοτι

και άλλοι.
Λέω κι εγώ το Ναι. Ομως ­ ως οι ωροδείχτες φτερουγίζουνε στον άνεμο και γοργοκυλάνε θαρρώ πως ο νους μου εκπέμπει
ένα απόηχο

Δ­

Ίσως...

Αραγες το Αραγες το

Ναι; Ίσως, Αθηνά;

72 

Ο Σωκράτης δήλωνε πως δεν ήταν Αθηναίος. ουδέ έλληνας·

αλλά Κόσμτος

­

πολίτης του κόσμου.

Οι Στωίκοί φιλόσοφοι αυτοονομάζονταν
Κοσμοπολ ίτες.

.
Ο Περικλής εδόκεί: ανδρών ναρ επιφανών πάσα νη τάφος.

.
Ο Αρχιμήδης αναφώνησε: δος μοι πα στω και ταν ναν κινησω.

Είμαστε οί Ίἰλληνες με το νου και. την καρδιά ελλαδίκοί ­ όμως και. πολίτες του κόσμου

73 

κι

ούτε που ξεχνάμε ,σε Ιουλιανέ αρχαιο­ελληνόπρεπε.

­

ότι και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα.
που ξεχνάμε Κασσιανη

Κι ούτε

Μάρκο Ευγενικέ ­ ποιητη αυτοεξοριστε στο νησί της Αντιγόνης ­ εντρυφώντας στον Πλάτωνα στον Αριστοτέλη στα Έἶπη τα χρυσά του Πυθαγόρα στις Εννεάδες του Πλωτίνου. Κι ούτε όταν εκραύγαζες βουερά ­ γοερά:

Κι ούτε
|

που ξεχνάμε ,σε
|

­

ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ ΦΤΛΑΚΕΣ!
ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!

το

ΒΤΖΑΝΤΙΟ!...
ο

αείφεγγος βράχος της Ακρόπολης πάντα φάρος ανέσπερος του κόσμου.

Και

74 

ΕΝ)/Π/ΙΡΧΩ

Επιστρέφω στην ποίηση του κοινωνικού λυρισμού και στην αεῷοη πηνη της ευαισθησίας 

ΕΛΛΑΔΑ
ίΟσο είμαι μακριά σου πανανθρώπινη Ελλάδα τόσο πιότερο σε συναντώ. Πιότερο στα καρδιοχτόπια σου καρδιοχτυπώ. Πιότερο πληγώνομαι όταν σε πληγώνουν. Πιότερο το χρέος μου βυθομετρώ.

ίθραμα ­ ακρόαμα και εγρηγορση:
ανακράζοντας για τα Δίκαια του ανθρώπου ο Αρκαδικός αυλός του Πάνα· ο Αρίωνας ο κιθαρωδός· ο Μίνωας ­ ο Δαίδαλος ­ ο Ίκαρος ­ το Αρκάδι° του Αιγαίου ο φλοίσβος ­ οι μνημες της Ιωνίας· η γοργόνα του Μεγαλέξαντρου ­ η Βεργίνα° οι Δελφικές Αμφικτιονίες ­ τα Πύθια ­ ο Ηνίοχος° το Κέντρο των Αχαιών ­ η Ελίκη ­ τα Ελίκεια° ο Ύι̃μνος και ο κότινος της Ολυμπίας της Ιθάκης ο αποθρώσκων καπνός η Πηνελόπη ­ ο Τηλέμαχος ­ ο ίΑργος καρτερώντας την επιστροφη του Οδυσσέα. ίοπου κι αν βρεθώ πάντα ομπρός μου είσαι Ελλάδα*
* Η Ελλάδα εκλέχτηκε στη Γενικη Διάσκεψη της Ουνέσκο μέλος της Επιτροπης της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Προγονικης Κληρονομιάς (ίθ8ἔ›).

Ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης· η Ελληνοκύπρια Αφροδίτη κράζοντας ­

77 

ΒΡΕΧΕΙ
Βρέχει στην Πολιτεία της Αθηνάς.
Ηρεμη
ευφρόσυνη ρυθμική·

απαλόχορδη μουσικό ακρόαμα τούτη η βροχή η μεσονύχτια.

στάλα° στάλα· στάλα· Ϊ σταλα°

Τόνοι ­ ημιτόνια.

Μουσικήν ποίει και ερνάζου ­ έλεγες Πλάτωνα Ποίηση και μουσικη ­ θα ,λεγα ­ ποίει και εργάζου.

78 

ΠΝΕΒΟΟ

Ουνέσκο σε αποχαιρετώ.

Ομως θα είμαι. κοντά σου με τη σκέψη με το λόγο πιότερο με την καρδιά.

Και να μην ξεχνάς την ταυτότητά σου
Ουνέσκο.

Ίἔμβλημά σου
Παρωτ

ο

Παρθενώνας

Δεειοεε

79 

ΕΝΤΠΑΡΧΩ

Με το νόστιμον ημαρ και του Ίκαρου τις ελλαδικἐς φτερούγες είναι της επιστροφης ο δρόμος εγκάρδιος
Ομηρε!

­

Αναδράμω διαχρονικά. Αναρωτιέμαι πυθαγόρεια τι καλόν ἐπραξα. Ευαισθητοποιούμαι.

Οραματίζομαι για τα Επἐκεινα του νου και της νόησης. Ζείδωρη της χώρας μας η ενόραση ­ Πλωτίνε!

Και επιστρέφω
στα πατρώα εδάφη στην πόλη της Παλλάδας Αθηνάς στην ποίηση του κοινωνικού λυρισμού και στην πηγη της αείροης ευαισθησίας.
Ενυπάρχω.
Ορλύ ­ Ελληνικό. 2θ.3.ἰ988

ΒΟ 

ΣΥΜΦΩΝΙΑ

ΤΟΪ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ?
ΤΡΙΛΟΓΙΑ 

θεώμενος τα υπάρχοντα ­ τα ερχόμενα και τα επερχόμενα του αιώνα μας.

Ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης

Το Βορρά ­ το Νότο ­ τη Δύση τα έργα και τις ημέρες των εθνών και των ανθρώπων.

­

την Ανατολη

Θεατά
δηλα

­ ­

αθέατα·

­

άδηλα·

κλητά

ετερόκλητα·

πολυσύλλαβα

­

μονοσόλλαβα·

αμφιλεγόμενα.
|

Ομως απ

ΰ

| | | τα βάθη των αιωνων ξανακουγεται

­

άλλοτες σαν προσευχη του Βοιπειτι κι άλλοτες σαν άκουσμα αυτάδελφο ­ η Συμφωνία του Πολίτη του Κόσμου.

83 

ΣΤΜΦΩΝΙΑ ΤΟΪ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΤ ΚΟΣΜΟΤ

Ι
Ανθρωποι. της Μάνας Γης γεννηθήκαμε πολίτες του κόσμου
„

κοσμοπολίτες.

­

τα βουνά
οτ. οτ.

Κόσμος μας οι πεδιάδες
βράχου

χείμαρροι οτ. ποταμοί οι λίμνες
οι θάλασσες·

κύματα της επιφάνειας ωκεάνεια κύματα· είσπλους στο λτμένα της γης απόπλους για τα Επέκεινα· άμπωτη και παλίρροια.
Ζωή ρέουσα των ανθρώπων
ο

κόσμος.

84 

Κόσμος μας ο ήλιος το φεγγάρι ο έναστρος ουρανός ­ ο άναστρος° ή θωπευτική βροχή ή θύελλα ή βροντή του κεραυνού· το ελπιδοφόρο ουράνιο τόξο τής αιθρίας τα χρώματα κόκκινο ­ κοκκινοκιτρινο κίτρινο ­ πράσινο

γαλάζιο ­ πορφυρό
ιώδεςρ

Οι καρποί τής γής τα άνθια τής ­ τα αγκάθια τής τα δέντρα ­ τα πουλιά τα ερπετά ­ τα έντομα ο θαλάσσιος πλούτος τα ήμερα και τα άγρια ζώα.
Ο άνθρωπος αναζητώντας τον άνθρωπο Ο γνωστός ο άγνωστος άνθρωπος.

­

85 

Ζ

|Ανθρωποι της γήινης σφαίρας είναι ο κόσμος μας της αυγής το ρόδο και της νύχτας το έρεβος η δοκιμασία
η χαρά η οδύνη η φιλότητα

ιι ειρήνη·

η προσμονή

οι μύθοι το όνειρο·
ο

κότινος της Ολυμπίας· οι καλές τέχνες
ο

χορός

η μουσική η ποίηση°

λόγος η διαμαρτυρία η κοινωνική δικαιοσύνη η αξιοπρέπεια τα δίκαια του ανθρώπου των λαών τα δίκαια.
ο

Κόσμος μας

ο

πολίτης του κόσμου.
Βθ 

Κόσμος μας η συγχορδία του ουρανού της γης ­ της θάλασσας ­ του ανέμου να αναδώσουν των ανθρώπων οι. χορδές το ως χαρίεν ο άνθρωπος. Κόσμος μας
ο

αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης.

Φως το ροδοχάραμα το λιόγερμα ο έσπερος ­ ο αυγερινός. Φως τα στάχυα ­ η ροδαριά της κληματαριάς τα φύλλα η χλόη­

­

τα δελφίνια του Αρίωνα.

Φως τα χρώματα του ερωδιού το τραγούδι του αηδονιού

Φως του μαντικού κύκνου του Απόλλωνα το Χαίρε! Φως ο νους η καρδιά η γνώση Φως ανέσπερο το φως του κόσμου.

­

­

­

η ενόραση.

87 

3

Απλοί
ευαίσθητοι.

στοχαστίκοί
δίκαιον.

είρηνόφίλοί κοινωνικοί φίλόκαλοι οί πολίτες του κόσμου· αγαπούν το φως το λόγο το διάλογο τον αντίλογο το ελευθερον καί το εύψυχον
πομποί πανανθρὡπίνων παλμών οί πολίτες του κόσμου
κατ.

Δέκτες

παίρνουν φως και δίνουν φως.
Φως του Προμηθέα δάδα Ολύμπια φωτοστέφανοι δρομείς.

κι

είναι

ο

δρόμος τους απέρίορος.

88 

Ανθρωποι της γης είμαστε παιδιά της ίδιας μάνας της Μάνας Γης.

­

'

Κόσμος μας

ο

πολίτης του κόσμου.

Κόσμος μας οι λογισμοἰ της ευαίσθητης καρδιάς και του νου του άδολου. Κόσμος μας η παγκόσμια αρμονία του σύμπαντος
ο

­

κοΣΜοΣ.

89 

ΠΝ ΠΕΜΙ ΞΙΕΟΕΕ

Ηἐνσ

σ'εε2 νἰντε

Μνἰντε ετ σέει· 

ΠΝ ΠΕΜΙ ΒΙΕΩΕΕ

ΠΠ ἀοπιἰ εἰὲοἰο ὀορυὶε Ιοτε.

ζει Γειουἰτέ ἀε Βτοἰτ
;ει

Ξοτβοῃηε
Ρειι1τ}ιέοτι Οὀόοτι
Δ

Ϊ

Χε

ζοε ι11οἰτιοειυΧ

ἀιι ]ειτὀἰ11 ὀε Ει1ΧΘττ1Βοιιτἔ
οτ εεε ρἰειτειῃεε
Ιει

ζε Βου] Μὶῶι
ζεε ἰἱ}:›τεἰτὶεε
ἔθε

Βουῳιἰῃἰετεε ὀε

τὶνο ἔειιιῶπε.

ζει ῇευτιεεεε ὀιι Οιιειττἰετ Εειτἰτι εεε ἰὀέειιιΧ νε­ιετεε ειιττοιιτ εεε τἑνοε.

­

Εεε τἐνεε εειιπε ίτοητἰὲτεε.

Θ3 

46:

τετοιιτ

ἑι

Ατἱιὲιπ­:ε

­

Βοτοεειυ ουἰτυτοἰ.

3

Ϊ

Αοτοροἰε Ατὀορεἕο
ΡΠΥΧ

ὀέπιοοτειοτἰε οτ Ιει νοἰΧ ὀιι Ρουρἰο ζε Τἰπἑἔιττε ὀο Βἰοιπγεοε Ζε Ξτειὀο ­ ειροτἱπέοεε ὀε Γεερτἰτ Οἰγιτιρἰα̨ιιο Αἐοτει ­ ὀὶεοιιτετ ­ οοτηρτετιὀτο ­ ειρρτοῃὀτε. Ετ Βοοτειτο: ]ε νἱεἰἰἰἰε τουτ εη πι) ἰηεττιιἰεειητ.
ζει

­

­ εγττιβοἰε ­ ῇιιετἰοε ευτ}ι‹­ειπἰα̨ιιε

Ιει

Ϊ

Γηράσκω αεί διὁασκόμενος.
ζει (ἔτὲοε οοῃτεπιροτα̃ἰῃε έοἰπο ἀεε τοτηρε Ιοἰιπειὶηε ζεε ­Θἶἶοττε Ρουτ τει1ε­ιῖττε ζει ττεἔέἀἰο ἀε Γ Αεἰε Μἰιπειιτε: ζοε οβετειοἰοε ὲ ειιτττιοητετ.

Ϊ

ζει νἰε: α̨υοτἰὀἰεηηο. ζει ῇειιῃεεεε ὀε ττιοτι Ρειγε εεε ἰἀόοε εοε τὲνεε ειιιΧ νειπτε ἰῃοοττειἰηε.

94 

Εε τετηρε Ρειεεε.

[Ϊ

ἰποτἱΖοη ἐοβεουτοὶτ.

Νιιειἔεε Ιουτὀε
τοπιρθτοε

τοηηοττεε
οτειἕεε ογοἰοτιοε.
Ξ] ειτο­611­οὶεἰ
ει

ὀἱερειτυ.

ζεε ἀὶοτετοιιτε ;ει εεοοιπὀε ἔυεττε ηποηἀἰειἰο
ζει
ἐε:

τέεἰετειῃοε τοῃηοττε τιυοἰέεἰτο

ὶει ΡειἰΧ Βἰεεεόε: ζεε εηἶειητε εἶἶετιπέε

;οε ΡειτειἀοΧεε.

ζεε τὁνεε ττιυτἰἰόε.

ΘΒ 

Οοετ ἀῦειἰοτε, Εέῃει,
ζἶειιιἰςκ­: ὀε Ϊειττιοιιι·
ζει

Ιει

τεηοοηττο

ἀε:

τιοε Ρειε.

εεῃεὶβἰὶἰτέ

_‹ἰυ

Ιγτὶειαιε εοοὶειὶ

ζο ιππειηἰἶοετε

ροέτἰα̨ιιε

­

Ιει

ἀἰἔοίτέ ἰπιιιτιειἰηε
Ιιιττοε

Ϊειιρἰοοτἰο ὀοε τθνοε α̨ιιἰ
ΖΘ

ε:ττι}ι̃›τειεεο11τ Ιοε

Ρειτὶεττιοιπτ ἕτεο με Οοτιεοἰἰ ἀε Γ Ειιτορο ζο Ρειτἰθιιπετιτ Θυτορόεη. Μειἰητθιπειητ Γ Πτιοεοο τοιιτ ρτὲε ὀιι ]ειτὀἰι1 ἀε Ει1ΧοΠ1Βοι1τἔ.

Αἰὶοτιε ὀοιπο, Εέηει, ]οτ‹­31· ῳιεὶα̨υεε Ρετἰτε ἔτειἰτιε ὀε τὀνοε ειιιΧ ττιοὶηεειια ὀἶειῃτεη.
Ϊὶθνοτ ου̃οετ νἰντε τενὶντο ετ οτέετ.

Το ποίημα γράφτηκε στα γαλλικά.

Θθ 

ὶ
._

Ψ

›

×Ἄ

==

­ ___ω.__;,>η̨ ...

Ἡα̨εἕἑἔ
_

_„

Δ

__
__
.Ξ
°

ΐ"='€_„_

.=='
±

ι̃=¿_:φ
_
_

°
­­_·
_;ε±×__

_

_

„_.._,
'
`

_

_τἔῦΞ;,ἕ;±;­__ε_~

___
Υ

ωω
_

__

Ω~

Ὁ

_

_

_~

_

__

Ν” _
­

_. ¬°

_

___

__

5
·

_

με
+

__­_
2

°

8
_­
±__

Φ

_
_

­

__ἔἌ±_­
_

»­·×°

._

_

εω

__
.Ϊ

_
_

×

_

~

'

__

_:ι¿
ῳὲ
_

__·

^1;__­Ξ
¬

_

ϋ ι __
3­

έ

_

`­Έ

#
_

_ ___!­Ρ

_ῖ_
_ _

;_­

­

__»

­

_

_

~

|__;¿~| ­ _

_

`

­,Φ

ι̃ὲἶ~··
σ

_
~

_

3

έτῖἔη̨̃η̨­?ἶΪξ:_
_

_

η̨̃±.__ῖ»Ω­

___

_ _/­­;,¿υ̃­___±·_

_

Δ

­_­_

­__

_

«_
_

ὀἑη̨̃

ζ

ὶνκιῖ

:/ἶἕἶ
_
_

__

.

·_ἢ­^__'_ῇ:_
__

4;­_`~ ἐἑ»

|

__ζ#ἐς____`_ἐ__;εε#`­Ά 48

ι̃ω̨̃ΐ
"

~

__
Ν
_

Ϊὐ

“ί
_ _

_

±:±±¬ __
_

__

_

._ __­νετ _ ±;______±:

_

=

;;··· _

___

_

_·

__

· __/

_ Ή

~_,­#84

Μἕ _
_

|

®±Ξε:>_±°
___,

__¬_ε×ε`

_

Ξ

‹

#`±°
ωῃω
ε

­2·

”

'
: _
_

'

_

._
·

._

ξ

·ἑῖ_<ὲ­:Ύ___­

η̃

Ψα̃ᾶὲτἐἕ.
Ξ;­_
± ¬

­_

”

_

.=

'

°

Μ _
_

"τ

_

«__ ___

α̃ῖἌ”ῳξἶ­ __ “
_

__

Ή“|”¬±›·×­π< „__

Ή
Η

~

­

__­

`::_._>§:

ι̃ἕυὰἑ
ἢ~

Η
·

_

ζ:_±_ἔῖῖ|

__

_­
_

­

×

,

·

_

_

=_±»>`_

“Μ
_

.·___
.

9

5

__

“_
_

_.. Φ _ ___¿_ἶἑ_ζ_

_ἐ±4>_
ΝΒ.

Ζε±¿__

Λ:
η

ἔ
·

'

_

η

44

[__ .

Ἀ

×'#Σ9~

­

__

_ὲ­_:,
_

­ Σ;
±

`ἕ__Ξ_
_

×

­

_

_

__

­

__

_

_

­

.

Ἡ

_

_

___ἔ_›ἱ_

_

__

_

_.ε=

;ε¿
_

__

_

_

;

αχ

Μ
_
Δ

_

Ή
_ _

Δ

|;,­°1_;_=_.

|

_

_

1

­=

__

_

___τ·>·~”
_

__

__¦_<_

!

_

_­

_

_

·

_

__
·

_

_­

Ἱ

_

__

_

._

1·
'Ξ
_
`

*

_

_

__

5;
_

› _
__

_­_ Α
>
»

1

μὲ*
_~

·×ε­;_;±±_τ:_ἔ___

Ό
_"ι̃._›_ 1_
_

_”~ἶ±`

Α­__

.

_

Χ

¦

·
·
_

|

___ Ἱωΰ _;
·___

_~_

>.

_

_

4

_
ἕἔγ

‹

Ϊ
__
_

Ν

Σ

_ _

_

τ
¿

Χ
_

1

“__

­

­Ρεῖε: €Δἶ=;__ἐε;¿_Η
==;_
μ

άι
­

±=

|

·

εἔ­:*”` | ·¥|_¿¿_
·

·

_ἰ;¿¿

­Ξ­
_

Ὁ ῃἔ
κ.

“μἰξα̨ ·
ι̃|
Η

_

Φ; _
_
¦

Ψι̃ἐ ι̃ >«­Φ"

_:
+_

<

3

_*5¬

=

_

έ·

Μ
Δε
1 _

ῖ

_‹ῇ3_¿`

Π

°
›

__

_·

Η

®·

Ή
_

.

×:ὲη̨ ̃#η__ ×~;,¿Ζ

ζ

___»

__

|

_

Ψ2

_

νητ ' Ζ­_± “ ῖ ἑφ '_
Ν

Μ

=¬

Ξ ‹.ι __° _ Ἡ
·
_

“_

_­

: Ϊ
|

±__Ἡὲ

2;

_:

”
=±

_.

___

_

­

#

=·

Κ·

_

θἶ
®

_'

ῖὲα̨ς·
Η
_
_

_.

'

_

~

Φ

_

”

Σῖὥἐ

Μ

Ϊ

__

­¿Ι_>ςἑ_

__

·η̨̃.__;__
___:

:=»

___;

___:

τ _­_____±¬± ___ϊ_=__=__»:±‹:γΙ:±›°"Ήἕ
Μ

._
_

_ε_× ἴὲ:
Νε. _­
_

.~­__;:»:~_=__;_

ε

_
~

_ >°”ἶ*'
_

Η

__

ἶὕ

__

._

._

Τ _“_

_Η
__

=ἦ
_

·
_

_

_

”ῖ±> ± 
_

_ἑ__ω̨̃::=ν_
­_
_·
_

___,
__

ἐἴϋ `­__
'__

ω̨ἶ ___ _±¬_
_

¬
α

_

ξ
­

9

_

„τ

±

_

_

. ·

νἔ

_^
_

ι “°=3_­__Μἕ§9
_

_

Ψ

Η Η

_

_:

`

±
Η

_

­
__

Ϊ

6
­
_
_

_

Θ"
1

)*__`_”
__

|

__

­°¬
·

τ__

___·

ω̨̃ἕἐ·

`­

~
ῇ

­__Μ„„:
=

··
_±ἔ„_€5_

_ἔ;__υ̃

Φ
_

­ΐἱ

_

~

_@υ·:ξ_¿
·

±­

' | ; .ἔ_
“ΜΑ
_;
._
__ ·_
_

ὲκι̃ι̃
·.
·ῖ

ῇ;__' __=­
°

Ξρν

;±

¬

.¿.56·__
κ·

_____·~±5 _'
Ν»
¬

±±:ε:>‹·×τ:›:

×_

·

~_

­=­___._=.ἴ_±_¬_‹±___;­_`_.ἦ;±±··~_

_

πἶ =·_„±ῃ;;_­5εἱἶ*Ιἶ"ἱεἔΞ:ἶἶ_ζρ
Ν

ω̃

~

·

_>=τ;­ νε

1?

._ _·=¬.__›_±_

5­"___»ξ±;±._­π___„_±:__Ξμ¿ξ___

Από τὸ Μουσείο της ”Ακρὸπολη;

ἔέ
ῖα̃α̃

0(ίΧ0(Ϊ2έ/Οἄἄ//ἀΘ227ἐ ααλόἱἀῳμἔαἄ

Ω /έα ἄζ
:

ό##<7‹ ΰωα

ω εα̃η̨̃­εὀ

ἄΖα%ι/

οζκωα̃ενα̃ 2#σι׋›‹/κΐέ/|0ὐ/07 η̨̃ἄβἔζἄ
}­­­?_ἴ_____}­|

ἦΑ·~<~°;

πω

ΨΝΜ

..ἄιωωμ 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Ο αείφεγγος Βράχος της Ακρόπολης
. . . . . . . . . . . . . . .
­ . · ·

Χρόνοτ δίσεκτοι

. . · . . . . . . . . .

­ . . .

ι

.

· · · . ­

. .

ω

. . . .

Νεότεροι. χρόνοι.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
­ ­
±

[Η

Χρόνοι πρόσφατοι

. . ι

·

.

·

. . . .
»

­ . . .

. . . . . . . . . · . .
»

ο.

Δταλογισμοί
Ενυπάρχω

. . . . .

»

»

. . . . . . . ·
­ .

. ­ . ­ . ­ . . · .
»

­

. .
»

­

. . ­

..

. . . . . . . .

ι

. . . . . .

­

. . ­ · . . . . . . .

. . . . . .ω

Η Συμφωνία του πολίτη του κόσμου
Πο εἰειηἰ εἰὲοΙο
.

. . . . . . . . . . . . . .

98 

ΑΕΙΦΕΓΓΟΣ ΒΡΑΧΟΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΧΕΡΑ ΜΕ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΤΕΑΗ ΛΟΥΚΑΚΗ ΤΥΙΙΩΘΗΚΕ ΣΤΟ ΑΙΟΟΓΡΑΦΕΙΟ Μ. ΧΟΝΔΡΟΡΙΖΟΥ & ΣΙΑ Ο.Ε. Α' ΕΚΔΟΣΗ: ΤΟ ΓΕΝΑΡΗΤΟΥ 1990 Β' ΕΚΔΟΣΗ: ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1998' ΓΙΑ ΑΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ Ι. Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑ Α.Ε. ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Ο