Ν. Γ.

ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

τητας» σύμφωνα με την οπτική των νικητών.

Αφορμή για την συγγραφή του κειμένου αυτού μου δόθη­
κε πριν από δύο σχεδόν χρόνια, όταν συνέβησαν τα δραματι­
κά γεγονότα του Λιβάνου, το θέρος του 2006. Για ποιον λόγο
θα αναφερθώ στην συνέχεια. Πριν από αυτό όμως, το ερώτη­
μα που τίθεται είναι: Ενδιαφέρει το κοινό το τι συνέβη στον
Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίον, ως γνωστόν, ενεπλάκη
και η Πατρίδα μας με τραγικές συνέπειες; Ενδιαφέρει η προ­
σωπικότητα του πρωταγωνιστού κατά την άποψη και όχι μό­
νον του γράφοντος, του πολέμου αυτού, του Αδόλφου Χί­
τλερ; Καθώς φαίνεται ενδιαφέρει. Αυτό αποδεικνύεται τόσο
από τους εμπόρους των δημοσίων θεαμάτων, οι οποίοι διαρ­
κώς παράγουν κινηματογραφικές ταινίες, μυθιστορήματα, τη­
λεοπτικές σειρές με θέμα τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον
Χίτλερ, όσο και από την συγκεκριμένη χωρίς παρέκκλιση κα­
τεύθυνση και πολιτική οτόχευση, την οποίαν έχουν όλα αυτά
τα έργα. Δεν είναι επίσης χωρίς σημασία το γεγονός ότι η
παγκόσμια εξουσία, γιατί υπάρχει παγκόσμια εξουσία του­
λάχιστον στο τμήμα εκείνο του κόσμου, το οποίο βρίσκεται
υποτεταγμένο στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα, δείχνει ι­
διαίτερο ενδιαφέρον για ότι γράφεται για την περίοδο αυτή
και είναι ιδιαίτερα αυστηρό έως εξοντωτικό απέναντι σε ό­
ποιον τολμήσει να γράψει το οτιδήποτε αντίθετο με την «ι­
στορική» άποψη, την οποία έχει επιβάλει σαν απόλυτη αλή­
θεια μετά το 1945.
Μη ξεχνάτε ότι από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις
ημέρες μας έχουν περάσει 62 ολόκληρα χρόνια και όμως το
ενδιαφέρον παραμένει ακέραιο και εμπορικά εκμεταλλεύσι­
μο. Ελάχιστες ταινίες και ελάχιστα ιστορικά έργα γραφτήκα­
νε για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος υπήρξε επίσης
εξαιρετικά φονικός και άλλαξε και αυτός δραματικά τότε τον
κόσμο. Μία μόνο περίπτωση ανδρός της νεωτέρας Ιστορίας
υπάρχει (εκτός του Αδόλφου Χίτλερ) με την οποία ασχολή­
θηκαν τόσο πολύ, τόσα πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του
και αυτός ήταν ο Μέγας Ναπολέων, τον οποίον επίσης πα­
ρουσίασαν οι νικητές του σαν ένα αιμοσταγές τέρας, σαν έ­
ναν βάρβαρο κατακτητή χωρίς κανένα ηθικό περιεχόμενο. Ο
Ναπολέων όμως κρατήθηκε ριζωμένος βαθιά στην καρδιά ε-

10
 ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΙΡΕΤΙΚΟ"

νός μεγάλου τμήματος του Γαλλικού Έθνους και είχε και ε­

πετράπη να έχει και υπερασπιστές. Ο Χίτλερ όμως, όχι! Δια­
φορετικές βέβαια και οι εποχές. Τότε απλά έγραφαν ένα άρ­
θρο σε έναν περιορισμένο αριθμό γαλλικών εφημερίδων, τις
οποίες διάβαζαν ελάχιστες χιλιάδες άνθρωποι, τότε δεν υ­
πήρχε ραδιόφωνο, τηλεόραση και διαδίκτυο και η υπεράσπι­
ση της επικίνδυνης μνήμης του Μεγάλου Κορσικανού ήταν
ανώδυνη για τους επικυρίαρχους. Σήμερα τα πράγματα είναι
εντελώς διαφορετικά. Γράφοντας τον πρόλογο του βιβλίου
αυτού, τέλη Οκτωβρίου του έτους 2007, διαβάζω την απόλυ­
τα σχετική με τα παραπάνω είδηση:
«Ισπανία, Εκδόθηκε ο συγγραφέας Gerd Honsik στην Αυ­
στρία: εκδόθηκε από την Ισπανία για να αντιμετωπίσει τις
κατηγορίες άρνησης της ύπαρξης του «Ολοκαυτώματος»,
διότι φέρεται να δήλωσε πως δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ
θάλαμοι αερίων.
Ο Gerd Honsik, 65 ετών, μεταφέρθηκε με πτήση από τη
Μαδρίτη στη Βιέννη για να εκτίσει ποινή φυλάκισης δεκαο­
κτώ μηνών εξαιτίας πρότερης καταδίκης του 1992. Παράλ­
ληλα θα δικαστεί στις 3 Δεκεμβρίου για νεώτερα κείμενα
του, που αποδεικνύουν ότι είναι "αμετανόητος αντισημί-
της". Ο Honsik συνελήφθη στις 23 του Αυγούστου στην πό­
λη της Μαλάγας κατόπιν εντάλματος της Europol που προ­
ήλθε από το γραφείο ενός εισαγγελέα της Βιέννης, που ζη­
τούσε την έκδοση του.
Ο Honsik διέφυγε στην Ισπανία μετά από καταδίκη του
το 1992 στην Αυστρία όπου του επιβλήθηκε ποινή ενάμιση
έτους φυλάκισης έτη διότι «δικαιολογούσε τον Χίτλερ και
το Γ Ράιχ». Η Αυστριακός υπουργός δικαιοσύνης Maria
Berger εξέφρασε τη «μεγάλη της χαρά εξαιτίας της αποτε­
λεσματικότητας του εντάλματος σύλληψης, το οποίο ασχο­
λήθηκε άμεσα με αυτόν τον νεοναζί». Μεταξύ 1986 και 1989,
ο Honsik δημοσίευε γραπτά του που αμφισβητούσαν την
δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων εβραίων στο Αουσβιτς και
σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του
Β' Π. Π. Ο ίδιος επίσης ξεσκέπασε με έρευνες του, τα «τε­
χνάσματα» του «κυνηγού» Σίμον Βίζενταλ. Οι αρχές της Αυ­
στρίας έχουν δηλώσει πως ο συγγραφέας είναι ύποπτος

11
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

για παρόμοια «εγκλήματα», δεδομένου ότι η Αυστρία θέ­

σπισε σαν ποινικά κολάσιμη την πράξη αυτή μόλις το 1992.»
Η περίπτωση του Αυστριακού αυτού συγγραφέως δεν εί­
ναι η μοναδική και δεν είναι και υπερβολική σε σύγκριση με
άλλες. Μετά από 15 ολόκληρα χρόνια εκδόθηκε από την Ι­
σπανία στην Αυστρία για μια ποινή μόλις 18 μηνών και επειδή
είχε γράψει απλά κάποια άρθρα, με τα οποία αμφισβητούσε
την εκδοχή της ιστορίας που είχαν επιβάλει οι νικητές! Μάλι­
στα τα άρθρα αυτά τα είχε γράψει το 1989, δηλαδή τρία ολό­
κληρα χρόνια πριν θεσπιστεί νόμος στην Αυστρία, ο οποίος
να θεωρεί το περιεχόμενο των άρθρων του ποινικά κολάσιμη
πράξη. Γεγονός που καταργεί μία από τις πλέον βασικές αρ­
χές του δικαίου ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ποινή άνευ
νόμου! Ίδια περίπτωση και αυτή του Άγγλου ιστορικού Ντέι-
βιντ Ίρβινγκ, καθώς και του Γερμανού συγγραφέως 'Ερνστ
Ζίντελ, τον οποίον μάλιστα εξέδωσε στην Γερμανία ο Κανα­
δάς, όπου ζούσε τα 30 τελευταία χρόνια!

Τόσο πολύ ενοχλητικό είναι, λοιπόν, το να γράψει κανείς

διαφορετικά την ιστορία από τον τρόπο που θέλουν σήμερα
οι ισχυροί του κόσμου; Τόσο επικίνδυνο; Μα εάν είναι τόσο
κραυγαλέα ψευδή αυτά, τα οποία γράφουν στα βιβλία τους
οι διάφοροι Φωρισσόν, Ροζέ Γκαροντύ, Ζίντελ, Ίρβινγκ κ.α.,
τι πιο απλό από το να βάλουν τους έγκριτους ιστορικούς τους
με τους σπουδαίους ακαδημαϊκούς τίτλους να τους απαντή­
σουν με επιχειρήματα στα επιχειρήματα και με γεγονότα στα
«ψευδή» γεγονότα, τα οποία παραθέτουν στα βιβλία τους οι
αναθεωρητές ιστορικοί. Αντ' αυτού όμως, κάνουν νόμους, δη­
μιουργούν μέσα στον 21° αιώνα ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΓΝΩΜΗΣ και
φυλακίζουν συγγραφείς!

Η συνήθης κατηγορία κατά των συγγραφέων, με την οποί­

αν διώκονται σαν αναθεωρητές της Ιστορίας του Β' Παγκο­
σμίου Πολέμου είναι η άρνηση του «ολοκαυτώματος», η ο­
ποία και θεωρείται στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης
(όχι ΑΚΟΜΗ στην Ελλάδα)... ποινικό αδίκημα! Είναι όμως μό­
νον η άρνηση του «ολοκαυτώματος», η οποία τους ενοχλεί;

12
 ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΙΡΕΤΙΚΟ"

Όχι βέβαια! Ακόμη και βιβλία, τα οποία είχαν εκδοθεί και πριν
από την ίδρυση του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Γερ­
μανία, όπως τα ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΑ ΤΩΝ ΣΟΦΩΝ ΤΗΣ ΣΙΩΝ, θεω­
ρούνται παράνομα στις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης ό­
πως η Γαλλία, η Γερμανία κ.α. Επιπλέον, ειδική νομοθεσία
υπάρχει σε Ιταλία και Γερμανία, η οποία απαγορεύει την χρή­
ση των συμβόλων του φασιστικού και του εθνικοσοσιαλιστι­
κού καθεστώτος αντίστοιχα. Υπάρχει ειδικό άρθρο στα συ­
ντάγματα και των δύο αυτών χωρών και θεωρείται πράξη πα­
ράνομη η προσπάθεια ανασυστάσεως του εθνικοσοσιαλιστι­
κού και του φασιστικού κόμματος αντίστοιχα. Επίσης, κάθε
αναφορά στον παράγοντα φυλή είναι απαγορευμένη από την
Ακαδημαϊκή «πολιτοφυλακή». Κάθε είδος ανθρωπολογικής
έρευνας, η οποία δεν αφορίζει εξ αρχής τον διαχωρισμό των
ανθρώπων σε φυλές απαγορεύεται. Πρόσφατα, ο κάτοχος
βραβείου Νόμπελ καθηγητής Γουάτσον «λιντσαρίστηκε» από
τα Μ Μ Ε της Δύσεως γιατί τόλμησε να διατυπώσει την άποψη
ότι υπάρχουν γενετικές διαφορές μεταξύ Λευκών και Μαύρων
εις ό,τι αφορά τον δείκτη της ευφυΐας τους.
Κάτι κρύβεται, λοιπόν, πίσω από αυτό το έντονο ενδιαφέ­
ρον για την δυσμενή προβολή και από την απαγόρευση της
«άλλης» προβολής των γεγονότων του Β' Παγκοσμίου Πολέ­
μου και του πρωταγωνιστού του Αδόλφου Χίτλερ! Ζούμε την
εποχή μίας νέας «ιεράς εξετάσεως», εποχή κατά την οποία
το ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΟΓΜΑ λέγεται ολοκαύτωμα και αντιφασισμός
με την ευρεία έννοια του όρου. Παρ' όλα αυτά υπάρχει έντο­
νο ενδιαφέρον χωρίς αμφιβολία για ό,τι συνέβη στην Ευρώ­
πη του Μεσοπολέμου. Χαρακτηριστικό του ενδιαφέροντος
αυτού είναι το παρακάτω, το οποίο έγραψε η εφημερίδα
«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» στις 21 Οκτωβρίου του έτους 2007, σχολιά­
ζοντας τις προσφορές των εφημερίδων:
«Ανοίγω μια παρένθεση για να επισημάνω το εξής: άμα
δει κανείς μόνο τα τρέιλερ πολλών εφημερίδων θα νομίσει
ότι μπήκε στη μηχανή του χρόνου και είμαστε ξανά στον Β'
Παγκόσμιο! Ρε μανία με τα DVD για τον Χίτλερ! Τύφλα να
'χει η Λένι Ρίφενσταλ, η προσωπική σκηνοθέτιδα του Α­
δόλφου, που του έκανε... τον Μπιρσίμ στους Ολυμπιακούς

13
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

του 1936 και γύρισε ταινίες-σταθμούς όπως «ο Θρίαμβος

της θέλησης» κλπ. Ούτε... βοηθός παραγωγής δεν θα ήταν
σήμερα καθότι... Αν δεν με απατά η μνήμη μου, το «Παρα­
σκευή» έδινε δυο-τρεις μήνες ολόκληρη την τηλεβιογραφί-
α του Φίρερ. Πλάκωσε μετά η «Καθημερινή» με όλες τις
μάχες κλπ. και, για να μη μείνει κανείς με ιστορικά κενά
στη μόρφωση του, ήρθε ο «Επενδυτής» με το πολύ αξιόλο­
γο «Χίτλερ και Σπέερ» σε δύο συνέχειες».

Επανέρχομαι οτο αρχικό, στην αφορμή για την συγγραφή

αυτού του κειμένου, η οποία δεν ήταν άλλη από τα τραγικά
γεγονότα του Λιβάνου του 2006. Πόσο μάλλον που σε ένα
από τα κείμενα που χρησιμοποιείται ως μία από τις βασικές
πηγές αυτής της εργασίας (στην πολιτική διαθήκη του Χί­
τλερ), υπάρχουν αρκετές αναφορές από τον ίδιο τον Χίτλερ
ότι έπρεπε να συμμαχήσει με το Ισλάμ στον πόλεμο του για
την παγκόσμια κυριαρχία. Το Ισλάμ, το οποίο σήμερα αποτε­
λεί τον βασικό πυλώνα της αυτοκρατορίας του «κακού» σύμ­
φωνα με την χοντροκομμένη προπαγάνδα του αφέντη της
«παγκοσμιοποίησης». Το 2006, λοιπόν, η Πολεμική Αεροπο­
ρία του Ισραήλ βομβάρδισε αμάχους, φθάνοντας στο σημείο
μάλιστα να χρησιμοποιήσει και βόμβες λευκού φωσφόρου,
οι οποίες σκοτώνουν τον άνθρωπο με έναν τρόπο κτηνώδη
και βασανιστικό. Οι βομβαρδισμοί αυτοί προκάλεσαν μεγάλη
αγανάκτηση και σε πολλούς κονδυλοφόρους της Δύσεως,
όπου ψευτοζεί κάποια μορφή ελεγχόμενης ελευθερίας. Τό­
τε, τόσο το Ισραήλ, όσο και επιφανείς σιωνιστές, οι οποίοι
ζουν σε διάφορες χώρες του κόσμου, έσπευσαν να κατηγο­
ρήσουν τους κατηγόρους του Ισραήλ για αντισημιτισμό... Τό­
τε, θυμήθηκα ένα απόσπασμα από τις σημειώσεις Μπάρμαν
ή όπως αλλιώς ονομάστηκε «Πολιτική Διαθήκη», από όπου
και τα παρακάτω:

Αδόλφος Χίτλερ, 13 Φεβρουαρίου του 1945: «...Εάν χά­

σω τον πόλεμο, αυτό δεν σημαίνει με κανένα τρόπο πως ο
θρίαμβος των εβραίων είναι εξασφαλισμένος, γιατί τότε θα
φάνε οι ίδιοι το κεφάλι τους. Θα γίνουν τόσο αλαζόνες,
που θα προκαλέσουν μια βίαιη αντίδραση εναντίον τους...

14
 ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΙΡΕΤΙΚΟ"

Ο πανούργος, ντροπαλός Εβραίος θα εξαφανιστεί και θ'

αντικατασταθεί από έναν Εβραίο ματαιόδοξο και κομπορ-
ρημονούντα... Δεν υπάρχει λοιπόν κίνδυνος να εξαφανι­
σθεί ο αντισημιτισμός, αφού οι ίδιοι οι εβραίοι από μόνοι
τους θα ρίχνουν λάδι στην φωτιά του και θα φροντίζουν να
είναι πάντοτε καλά τροφοδοτημένη».
Κύμα «αντισημιτισμού» λοιπόν με αφορμή την δολοφονία
αμάχων με τρόπο φρικτό και απαγορευμένο, με βόμβες λευ­
κού φωσφόρου, γεγονός που παραδέχθηκε και το ίδιο το Ισ­
ραήλ, το οποίο ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε τις βόμβες
αυτές ως... φωτιστικά μέσα στον χώρο των πολεμικών επιχει­
ρήσεων!
Δύο χρόνια μετά (Μάρτιος του 2008), όταν και γίνονται οι
τελικές διορθώσεις αυτού του κειμένου νέα δραματικά γεγο­
νότα λαμβάνουν χώρα στην Λωρίδα της Γάζας. Ο υπουργός
Υγείας της Παλαιστίνης, Μπάσεμ Νάιμε, καταγγέλλει ότι ο
Ισραηλινός στρατός χρησιμοποίησε κατά τις τελευταίες ε­
πιθέσεις του στη Λωρίδα διαφορετικό οπλισμό από τον συ­
νηθισμένο, πολύ πιθανόν απαγορευμένο από τις διεθνείς
συνθήκες. "Χρησιμοποιούν κάτι καινούργιο. Η πλειονότητα
των τραυματιών που έφτασαν στο νοσοκομείο Σίφα της πό­
λης της Γάζας κατά τη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης πριν
από 3 βδομάδες - κατά την οποία σκοτώθηκαν 131 Παλαιστί­
νιοι και κάπου 370 τραυματίστηκαν - "έχουν εγκαύματα και
εσωτερικές βλάβες στα όργανα τους. Πιστεύουμε ότι είναι
όπλα που χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο νότιο Λίβανο" κατά
τη διάρκεια της επίθεσης εναντίων των Σιιτών μαχητών της
Χεζμπολάχ, μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου του 2006», δήλω­
σε ο Νάιμε. Σε εκείνον τον πόλεμο, κατά τον οποίο σκοτώ­
θηκαν περισσότεροι από χίλιοι Λιβανέζοι/ες - στην πλειο­
νότητα τους άμαχοι - και 134 Ισραηλινοί, βασικά στρατιώτες,
τα ισραηλινά στρατεύματα χρησιμοποίησαν βόμβες διασπο­
ράς και λευκού φωσφόρου, χημικό όπλο γνωστό ως το "νέο
ναπάλμ" η χρήση του οποίου εναντίον ανθρώπων απαγο­
ρεύεται, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη. Απέναντι σε αυτήν
την τόσο σοβαρή καταγγελία για μια ακόμη φορά η «πολιτι­
σμένη» Δύση σιωπά και οι Ηνωμένες Πολιτείες σπεύδουν να
δηλώσουν την συμπαράσταση τους στο Ισραήλ...

15
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Το βιβλίο αυτό θα επιχειρήσει να προσεγγίσει την ιστορι­

κή αλήθεια για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με έναν τρόπο δια­
φορετικό από αυτόν που γνωρίζετε μέσα από την Ιστορία,
που έχει επιβάλλει η παγκόσμια εξουσία σύμφωνα πάντοτε
με το δίκαιο των νικητών και κυρίως από την μαζική προπα­
γάνδα που επί 60 χρόνια συστηματικά καλλιεργείται από ε­
φημερίδες, τηλεοπτικούς σταθμούς και την βιομηχανία του
θεάματος που λέγεται κινηματογράφος.
Ο τίτλος της εργασίας αυτής είναι «Από τις στάχτες του
Βερολίνου στην παγκοσμιοποίηση» και αυτό γιατί προσπαθεί
να προσεγγίσει την αλήθεια των ιστορικών γεγονότων μέσα
από δύο οριακές ιστορικές στιγμές. Αφ' ενός μεν την οριστι­
κή πτώση του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος τον Απρίλιο
του 1945, αφ' ετέρου δε την σημερινή πραγματικότητα της
«νέας τάξεως» πραγμάτων, που αποτελεί η περίφημη «πα­
γκοσμιοποίηση».
Μέσα από τα κεφάλαια του βιβλίου αυτού θα διαβάσετε
πως έβλεπε τον κόσμο ο πρωταγωνιστής του Β' Παγκοσμίου
Πολέμου Αδόλφος Χίτλερ λίγο πριν την πτώση. Με στοιχεία
τα οποία θα σας παρατεθούν, θα αντιληφθείτε ότι ήταν ένας
πόλεμος ιδεολογικός, ο οποίος καθόρισε το μέλλον του κό­
σμου μέχρι και τις ημέρες μας. Επίσης, υπάρχει εκτενής ανα­
φορά για τον ρόλο της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας
του Βισύ και της Ιαπωνίας στην διάρκεια αυτού του πολέμου.
Θα εξετάσει τις σχέσεις του Χίτλερ με την δεξιά και την αστι­
κή τάξη της Γερμανίας. Ιδιαίτερη αναφορά υπάρχει στην εκ­
στρατεία κατά της Ελλάδος καθώς και στην πολιτική που ά­
σκησε η Γερμανία σαν δύναμη κατοχής. Στις θέσεις του Α­
δόλφου Χίτλερ και του Εθνικοσοσιαλισμού για τον παγκόσμιο
εβραϊσμό. Ακόμη, θα δούμε πως έβλεπε ο Αδόλφος Χίτλερ
λίγο πριν το τέλος το μέλλον του κόσμου.

16
 1.
A D O L F HITLER 1945
Λίγο πριν πέσει το «Κάστρο - Βερολίνο»

«...Οι τοίχοι του Βερολίνου τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι

αφίσες με το σύνθημα «Τα τείχη πέφτουν - η καρδιά μας
όμως όχι». Πιστός στο πνεύμα του Λαού του ο Φύρερ τίμησε
στο ακέραιο τις γραμμένες με αίμα αυτές λέξεις, αποδεικνύ­
οντας πως αυτό που μετρά πάνω απ' όλα στην Ιστορία είναι
το παράδειγμα.»

Τα αρχεία Μπάρμαν και η Πίστη στο Μέλλον. Το επικό φινάλε

και οι τελευταίες εβδομάδες στο Μπούνκερ. Ο Αδόλφος Χίτλερ
υπήρξε ο πρωταγωνιστής της Ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέ­
μου. Περισσότερα βιβλία έχουν γραφτεί για τον Χίτλερ από όλα
όσα έχουν γραφεί συνολικά για Στάλιν, Ρούζβελτ, Τσώρτσιλ, Ντε
Γκωλ, Μουσολίνι και Μάο! Ο «παρανοϊκός» Χίτλερ. Ψυχιατρικές
μελέτες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από το 1943.
φιλολογία περί της εβραϊκής καταγωγής του. Καρλ Γιουνγκ: Η
δύναμη του Χίτλερ δεν είναι πολιτική... Μεταφυσικές προσεγγί­
σεις. Εκθέσεις του FBI του 1952 ότι ο Χίτλερ ζούσε στην Λατινική
Αμερική. Επανάσταση ενάντια σε διαφωτισμό και ορθολογισμό.
Το μυστήριο Μπόρμαν. Ο αρχαίος κόσμος και η βιομηχανική επα­
νάσταση. Από το Βερολίνο του 1945 ξεκινάει η ιστορία του σήμε­
ρα.

17
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Υπάρχει ένα βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε από γνωστό

ελληνικό οίκο στην ελληνική γλώσσα στα μέσα περίπου της
δεκαετίας του '60 με τον τίτλο «ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ - ΠΟΛΙΤΙ­
ΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ».Τα όσα αναφέρει το βιβλίο αυτό είχαν δημο­
σιευτεί επίσης σε συνέχειες με τον τίτλο «Σημειώσεις Μπάρ­
μαν», ο οποίος κατά την γνώμη μου είναι και πλέον ακριβής
γύρω στα 1966 από μια μηνιαία εφημερίδα.
Η πρώτη έκδοση του βιβλίου αυτού έγινε στην αγγλική
γλώσσα. Συγκεκριμένα εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1961 με τον
τίτλο. «ΤΗΕ TESTAMENT OF ADOLF HITLER. THE HITLER
- BORMAN DOCUMENTS». Η εγκυρότης του βιβλίου είναι
δεδομένη. Οι περισσότεροι συγγραφείς την αποδέχονται α­
νεπιφύλακτα. Χαρακτηριστικά ο Τζων Λούκατς στο βιβλίο του
«Ο ΧΙΤΛΕΡ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» παραθέτει αυτούσια αποσπάσμα­
τα του κειμένου αυτού, γράφοντας χαρακτηριστικά: «στα αρ­
χεία Μπάρμαν υπάρχουν τα εξής λόγια του Χίτλερ στις 13
Φεβρουαρίου 1945...». Η εγκυρότηςτου κειμένου προκύπτει
επίσης τόσο από τον βαθύ μελετητή της Ιστορίας του Β' Πα­
γκοσμίου Πολέμου Ντέιβιντ Ίρβινγκ, όσο και από πλήθος άλ­
λων ιστορικών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως πηγή. Προκύ­
πτει ακόμη και από την διασταύρωση ιστορικών στοιχείων
από διαφορετικές πηγές, όπως επί παραδείγματι από τα α­
πομνημονεύματα του ιδιαίτερου γραμματέως του Ρίμπερ-
ντροπ, Ράινχαρτ Σπίτζι, στο σημείο εκείνο των απομνημονευ­
μάτων του, εις το οποίο αναφέρεται στην αρνητική γνώμη
του Χίτλερ για τον Φράνκο και το καθεστώς του. Το ίδιο α­
κριβώς γράφεται με άλλα λόγια και στην «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗ­
ΚΗ» ή άλλως εάν θέλετε στις «ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΠΟΡΜΑΝ».
Η «Πολιτική Διαθήκη» είναι ένα κείμενο εντυπωσιακό, το
οποίον περιέχει τις σκέψεις και τις απόψεις του Φύρερ της
Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας για το μέλλον του κόσμου.
Σκέψεις και απόψεις, οι οποίες σήμερα 62 χρόνια μετά έχουν
εν πολλοίς επαληθευθεί από την ίδια την πραγματικότητα. Η
οξύτητα του πνεύματος, όμως, και η σχεδόν ενορατική προ­
φητική διάνοια του Αδόλφου Χίτλερ σε κάποιες τουλάχιστον
περιπτώσεις συσκοτιζότανε από το πάθος του ρομαντικού
επαναστάτη, που ένοιωθε χρέος του να μεταδώσει στις επό­
μενες γενιές την Πίστη στο μέλλον ακόμη και εκείνες τις έ-

18
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

σχατες τραγικές και επικές στιγμές, στιγμές που θύμιζαν το

Λυκόφως των Θεών του Βαγκνερικού δράματος, που ήταν
τελικά το Λυκόφως των Θεών της Άασγκαρντ της Εθνικοσο-
σιαλιστικής Ευρώπης.
Δεν αποτελεί, παρ' όλα αυτά το κείμενο της «Πολιτικής
Διαθήκης» μιαν διαθήκην υπό την πλήρην και ακριβήν έννοια
των λέξεων, «Διαθήκη» άλλωστε προς ποίον και γιατί. Ήταν
απλά οι τελευταίες του σκέψεις, οι στρατηγικές, γεωπολιτι­
κές και ιδεολογικές του παρακαταθήκες, παρακαταθήκες οι
οποίες προέκυψαν όχι από μια μελέτη θεωρητική, αλλά μέσα
από τις φλόγες της μάχης, μέσα από το πάθος ενός γιγά­
ντιου αγώνα για την κοσμοκρατορία.
Ο αρχικός σκοπός του βιβλίου αυτού, που είναι το πρώτο
στην σειρά «ΑΝΤΙ-ΙΣΤΟΡΙΑ», ήταν να ασχοληθεί αποκλειστι­
κά και μόνο με το κείμενο της «Πολιτικής Διαθήκης». Μοιραία
όμως, ξέφυγε από τον σκοπό αυτό, αφού υποχρεωτικά θα
έπρεπε να αναζητηθούν τα ιστορικά εκείνα στοιχεία για τα
όσα ο Αδόλφος Χίτλερ αναφέρει σχετικά με την περίοδο των
ετών 1933-1945, καθώς επίσης και να εξετασθεί το κατά πό­
σον αυτά τα οποία προέβλεψε από το Μπούνκερ του Βερολί­
νου στα 1945 έγιναν πραγματικότητα στα χρόνια τα οποία
ακολούθησαν. Επιβάλλεται να εξετασθούν οι ιστορικές πη­
γές για τα όσα αναφέρονται στις «Σημειώσεις Μπάρμαν» και
επιβάλλεται επίσης και μία άποψη και μία λογική επεξεργασί­
α των δεδομένων πέρα από την προπαγάνδα και το «δίκαιο»
των νικητών. Θα επιχειρήσω, λοιπόν, πρωταρχικά να επιλέξω
αυτά τα οποία θεωρώ σημαντικά και κρίσιμα από το εν λόγω
κείμενο, να προσεγγίσω την σκέψη του Αδόλφου Χίτλερ εκεί-
νην την δεδομένη χρονική περίοδο, όταν τα πάντα είχαν χα­
θεί, όταν μέσα στο Κάστρο-Βερολίνο ο Φύρερ της Εθνικοσο-
σιαλιστικής Νέας Ευρώπης ετοίμαζε με συνέπεια το τέλος
του, ένα τέλος αντάξιο ενός Βαγκνερικού φινάλε. Καθόλου
τυχαίο δεν είναι ότι το σύνολο των εγγραφών αυτών, τα οποία
αποκαλούνται «Πολιτική Διαθήκη» ή «Σημειώσεις Μπάρμαν»,
εάν θέλετε εγράφησαν τον Φεβρουάριο του 1945 λίγο μετά
την αποτυχία της αντεπιθέσεως στις Αρδέννες και ενώ είχε
ξεκινήσει κατ' ουσίαν η Σοβιετική επίθεση προς την πρωτεύ­
ουσα του Ράιχ. Ολόκληρο τον Μάρτιο δεν υπάρχει καμμία

19
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

εγγραφή και υπάρχει μία μόνον εγγραφή στις 2 Απριλίου του

1945. Ένα κείμενο εξακοσίων περίπου λέξεων, το οποίο θα
ήταν δυνατόν υπό μίαν έννοια να θεωρηθεί ότι αποτελεί και
την πολιτική του Διαθήκη. Λίγες ημέρες πριν από την εγγραφή
αυτή είχε ακούσει τον πιστότερο των πιστών μαχητών του,
τον Δρ. Γκαίμπελς, να του λέγει γεμάτος πάθος ότι το μόνο
που τους απέμενε πλέον είναι να δώσουν ένα ηρωικό παρά­
δειγμα στις γενιές του μέλλοντος. Οι τοίχοι του Βερολίνου
τις ημέρες εκείνες ήταν γεμάτοι με αφίσες με το σύνθημα
«Τα τείχη πέφτουν - η καρδιά μας όμως όχι». Πιστός στο πνεύ­
μα του Λαού του ο Χίτλερ τίμησε στο ακέραιο τις γραμμένες
με αίμα αυτές λέξεις, αποδεικνύοντας πως αυτό που μετρά
πάνω απ' όλα στην Ιστορία είναι το παράδειγμα. Γι' αυτό και
η Ιστορία είναι γεμάτη από θρύλους για Ρηγάδες και Βασι­
λιάδες, που έμειναν μέχρι τέλους πιστοί στο Στέμμα της Αυ­
τοκρατορίας τους, ενώ αντίθετα περιφρονεί και δεν θυμάται
τους ριψάσπιδες επιζήσαντες, που ξεπούλησαν την Πορφύ­
ρα τους για να διασώσουν το εφήμερο σαρκίο τους.

Γιατί όμως να έχουν σημασία 62 χρόνια μετά οι σκέψεις

και οι απόψεις του Αδόλφου Χίτλερ στα 1945, λίγες μόνον
εβδομάδες πριν από την πτώση του Κάστρου-Βερολίνο; Είτε
μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει ο Αδόλφος Χίτλερ υπήρξε
πρωταγωνιστής της Ιστορίας και σήμερα ακόμη 62 χρόνια
μετά τον θάνατο του κάθε θετική αναφορά στο Πρόσωπο και
τις Ιδέες του είναι ικανή να ξεσηκώσει θύελλες και να καταδι­
κάσει στην αφάνεια και την σιωπή κάθε πολιτικό, ιστορικό ή
συγγραφέα που θα το τολμήσει. Είναι ένα πρόσωπο σχεδόν
μυθικό, για το οποίο τις τελευταίες δεκαετίες εγράφησαν χι­
λιάδες τίτλοι βιβλίων, βιβλίων τα οποία στην συντριπτική τους
πλειοψηφία δεν ήσαν απλώς αρνητικά, αλλά καλλιέργησαν
με συνέπεια ένα κλίμα δαιμονολογίας. Νικητές του Β' Παγκο­
σμίου πολέμου ήταν ο Στάλιν, ο Ρούζβελτ και ο Τσώρτσιλ και
ηττημένος ο Χίτλερ. Πόσα βιβλία, όμως, γράφτηκαν για τους
νικητές και πόσα για τον ηττημένο;
Το ερώτημα είναι ρητορικό, αφού είναι γνωστό σε όλους
ότι το ενδιαφέρον για τον Αδόλφο Χίτλερ και τον Εθνικοσο-
σιαλισμό εξακολουθεί σήμερα να είναι ζωντανό και όπως χα-

20
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

ρακτηριστικά αναφέρει ο Λούκατς «τα βιβλία, τα άρθρα, οι

ταινίες και τα τηλεοπτικά προγράμματα, που ασχολούνται
με τον Αδόλφο Χίτλερ ξεπερνούν μόνα τους σε όγκο όλα
τα σχετικά που αφορούν τον Στάλιν, τον Ρούσβελτ, τον
Τσώρτσιλ, τον Ντε Γκώλ, τον Μουσολίνι και τον Μάο». Ο
Χίτλερ είτε μας αρέσει είτε όχι αποτελεί ένα ΠΑΡΑΔΟΞΟ της
Ιστορίας, που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού, ένα ερωτη­
ματικό χωρίς απάντηση στο οποίο επιχειρούν να απαντήσουν
οι σημερινοί επικυρίαρχοι του κόσμου με αναθέματα και α­
φορισμούς.

Έχει σημασία ένα βιβλίο για το τι σκεπτόταν λίγο πριν την

πτώση ο Αδόλφος Χίτλερ στους πρώτους μήνες του 1945;
Ασφαλώς και έχει, αφού ο πόλεμος αυτός και τα αποτελέ­
σματα του κρατούν έως τις ημέρες μας και σημαδεύουν και
την εποχή μας. Πως είναι δυνατόν να καταλάβουμε το σήμε­
ρα, ένα σήμερα που έρχεται από ένα συγκεκριμένο χθες χω­
ρίς να εμβαθύνουμε στο παρελθόν και στους πρωταγωνιστές
του; Είναι απαραίτητο αυτό; Την απάντηση μας δίνει στον
πρόλογο του βιβλίου του «ο Χίτλερ της Ιστορίας» ο Τζων Λού­
κατς τονίζοντας: «Ο Αδόλφος Χίτλερ υπήρξε το πλέον εντυ­
πωσιακό πρόσωπο στην Ιστορία του 20 αιώνος... Ο Β' Πα­
ου

γκόσμιος Πόλεμος δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί χωρίς

αυτόν».
Η Ιστορία δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη για
τον Αδόλφο Χίτλερ και πως θα ήταν δυνατόν αυτό να συμβεί
όταν σήμερα, δύο γενιές σχεδόν μετά κατ' ουσίαν ΑΠΑΓΟ­
ΡΕΥΕΤΑΙ να γραφτεί και να δημοσιευτεί μια διαφορετική ά­
ποψη από αυτήν, που παγκοσμίως επικρατεί σαν κυρίαρχη
ιδεολογία και όχι ιστορία. Το ανάθεμα κατά του Εθνικοσο-
σιαλισμού και του ηγέτη του έχει στις ημέρες μας πάρει την
μορφή, αλλά και την ισχύ θρησκευτικού δόγματος. Αρκεί μία
λέξη ή μία φράση ευμενής προς εκείνο το καθεστώς για να
χάσεις την δουλειά σου, για να αποκλειστείς από κάθε δημό­
σιο διάλογο.
Ας επιστρέψουμε όμως στα 1945, στο τέλος του Πολέ­
μου, ενός πολέμου ο οποίος είχε μεταβάλλει την Ευρώπη σε
στάχτες και ερείπια και την είχε καταστήσει κυριολεκτικά υ-

21
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ποτελή την μισή στους Αμερικανούς και την άλλη μισή στους
Σοβιετικούς, μέσα σε αυτές τις συνθήκες αυτό το οποίο ερ­
χόταν πρώτο ήταν η ανάγκη, ήταν η μάχη για επιβίωση. Όταν
περάσανε τα δύσκολα χρόνια και άρχισε να επιστρέφει η Ευ­
ρώπη και ο Δυτικός κόσμος γενικότερα στην «φυσιολογική»
του ζωή έπρεπε να δοθούν απαντήσεις σε καίρια ερωτήμα­
τα. Έπρεπε να ερμηνευθεί το φαινόμενο Χίτλερ. Έπρεπε να
αποκλειστεί κάθε περίπτωση στο μέλλον να γεννηθεί ένας
νέος Χίτλερ και ένας νέος Εθνικοσοσιαλισμός.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 στα Πανεπιστήμια της
Ευρώπης και των ΗΠΑ επήραν το πάνω χέρι «διανοούμενοι»,
οι οποίοι εκπροσωπούσαν ένα νέο μαρξιστικό και φροϋδικό
ρεύμα. Με βάση την Φροϋδική ψυχανάλυση και την μαρξιστι­
κή φιλοσοφία θέλησαν να ερμηνεύσουν τα πάντα. Σε αυτήν
την περίοδο είναι που βρίσκονται και οι ρίζες του περίφημου
Μάη του '68, από τον οποίο γεννήθηκε η «νέα αριστερά» της
«παγκοσμιοποίησης», μια «αριστερά» η οποία στην πραγμα­
τικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πολύ βολικό στήριγ­
μα αυτής της ίδιας της «νέας τάξεως» πραγμάτων. Μέσα σε
αυτό το κλίμα θέλησαν να ερμηνεύσουν ψυχαναλυτικά, φρο­
ϋδικά και... ψυχιατρικά το φαινόμενο Χίτλερ. Τι περισσότερο
βολικό για όλους αυτούς να ήταν ο Χίτλερ ένας ανώμαλος,
ένας τρελός, ένας ψυχοπαθής, ο οποίος κατόρθωσε και πα­
ρέσυρε έναν ολόκληρο λαό! Με έναν αφορισμό είχαν τελειώ­
σει... Διδάσκαλος τους εξ άλλου στον τομέα αυτό υπήρξε ο
Στάλιν, που κατ' ευθείαν χαρακτήριζε κάθε αντιφρονούντα
στο καθεστώς του τρελό και τον έκλεινε σε ψυχιατρείο! Η
αλήθεια είναι ότι η πρώτη προσπάθεια να ξεμπλέξουν εύκο­
λα με τον Χίτλερ, χαρακτηρίζοντας τον τρελό είχε γίνει για
λογαριασμό των Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών ήδη από
το 1943. Μέσα στα πλαίσια, λοιπόν, αυτών των ψυχιατρικών
μελετών, σύμφωνα με έναν ιδιαίτερα προβεβλημένο ψυχολό­
γο, τον Μπίνιον, η πολεμική του Χίτλερ εναντίον των εβραίων
ήταν επακόλουθο των καταπιεσμένων και ιδιαίτερα εντόνων
αναμνήσεων του από τον ιατρό της μητέρας του, τον ιατρό ο
οποίος την νοσήλευσε τους τελευταίους μήνες της ζωής της,
ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον δρ. Μπλοχ, πράγματι εβρα­
ϊκής καταγωγής! Μόνον που ο Χίτλερ έτρεφε ιδιαίτερη εκτί-

22
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

μηση και ευγενή αισθήματα για τον δρ. Μπλοχ, τον οποίο
αποκαλούσε στις ιδιωτικές του συζητήσεις ο ευγενής και α­
ξιοπρεπής Εβραίος, και έδειξε μάλιστα και έμπρακτα την ευ­
γνωμοσύνη του προς αυτόν, δίνοντας του με προσωπική του
εντολή το 1938 άδεια να μεταναστεύσει. Σώζεται μάλιστα και
η ευχαριστήριος επιστολή του δρ. Μπλοχ προς τον Χίτλερ,
επιστολή η οποία είχε καταχωρηθεί στα αρχεία του Εθνικο-
σοσιαλιοτικού κόμματος.
Η αντίληψη που πέρασε μέσω της προπαγάνδας στους
λαούς ότι ο Χίτλερ ήταν ένας τρελός, δεν έχει καμμία βάση
γιατί ένας τρελός σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να λει­
τουργήσει διανοητικά κατά τον σύνθετο και εξαιρετικά απαι­
τητικό τρόπο, με τον οποίον λειτουργούσε σαν αρχηγός του
Γερμανικού κράτους ο Χίτλερ. Επιπλέον, υπάρχουν πλούσια
αρχεία σχετικά με τις συνεχείς ιατρικές εξετάσεις του, υπάρ­
χει επίσης και το βιβλίο του 'Ερνοτ Γκύντερ Σένκ «Ο ασθενής
Χίτλερ», μία ιατρική βιογραφία. Σημειώνεται ότι ο δρ. Σενκ
υπήρξε ένας περίφημος καθηγητής της παθολογίας γνωστός
μέχρι σήμερα στους ιατρικούς κύκλους. Είναι γεγονός ότι
τους τελευταίους τραγικούς μήνες του πολέμου η υγεία του
Χίτλερ είχε κλονιστεί και ήταν πράγματι άρρωστος, σε καμμί­
α περίπτωση όμως δεν υπήρξε τρελός, όπως εύκολα πάνε να
ξεμπλέξουν με την Ιστορία οι κατήγοροι του.
Ένα άλλο θέμα που ετέθη και τίθεται ακόμη και σήμερα
ως στοιχείο της προσωπικότητος του Χίτλερ είναι ότι ο Χί­
τλερ ήταν εβραϊκής καταγωγής και γι' αυτόν το λόγο μισού­
σε τους Εβραίους! Στο σημείο αυτό μία παρένθεση. Είναι γε­
γονός ότι όχι λίγοι θρησκευτικοί κύκλοι της Ευρώπης, τόσο
της Ορθοδοξίας, όσο και του Καθολικισμού, αλλά και άλλων
δογμάτων, συμπαραστάθηκαν θερμά στην διάρκεια του Β'
Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και πριν από αυτόν, στον αγώνα
του Χίτλερ κατά του σιωνισμού και του μπολσεβικισμού. Στο
θέμα αυτό υπάρχουν ντοκουμέντα... Ένα μεγάλο πρόβλημα
ετέθη, λοιπόν, για αυτού του είδους τους αντισιωνιστές μετά
το τέλος του Πολέμου. Σε όσους τουλάχιστον απ' αυτούς
παρέμεναν ακόμη αντισιωνιστές. Έπρεπε να κρατήσουν ζω­
ντανό τον αντισιωνισμό τους και ταυτόχρονα να προσχωρή­
σουν ολόθερμα και αυτοί στο ΑΝΑΘΕΜΑ κατά του Χίτλερ.
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

Βρήκαν εύκολα την λύση... Άλλωστε η «λύση» αυτή ήταν ήδη

έτοιμη από τους εσωκομματικούς αντιπάλους του Χίτλερ της
δεκαετίας του '20: Ο Χίτλερ ήταν... εβραίος! Σε αυτήν την
παραδοξολογία τους δεν άργησαν να προσθέσουν και αρκε­
τά ακόμη γεννήματα της μυθοπλασίας τους, φθάνοντας μέ­
χρι του σημείου να ισχυρισθούν ότι ο Χίτλερ κατεδίωξε τους
εβραίους κατ' εντολή των Εβραίων!
Οι σοβαροί ιστορικοί, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί με το ζή­
τημα της καταγωγής του Χίτλερ στο θέμα αυτό είναι απόλυ­
τοι. Κανένας από όσους ισχυρίζονται τα περί της εβραϊκής
καταγωγής του Χίτλερ δεν έχει να προσκομίσει κανένα έγκυ­
ρο στοιχείο. Απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι η γιαγιά του
Χίτλερ είχε δουλέψει ως οικιακή βοηθός σε μία οικογένεια
εβραίων και ότι ενδεχομένως να έμεινε έγκυος όχι από τον
άνθρωπο ο οποίος την παντρεύτηκε και αναγνώρισε το παιδί
της σαν δικό του, αλλά από κάποιον εβραίο! Παραμύθια, δη­
λαδή με όλη την σημασία της λέξεως και μάλιστα παραμύθια
με σαφή πολιτική στόχευση. Ποια είναι αυτή η στόχευση; Πο­
λύ απλό. Να πείσουν ακόμη και τους τελευταίους δύσπιστους
ότι ο Χίτλερ υπήρξε κακός γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής
ήταν και... Εβραίος!
Η σκόπιμη ψευδολογία περί εβραϊκής καταγωγής του Χί­
τλερ δεν είναι τωρινή, ούτε δημιούργημα μεταπολεμικό. Χρη­
σιμοποιήθηκε όπως ανέφερα και παραπάνω πολύ πριν από
το 1933 από πολιτικούς του αντιπάλους, προερχομένους κα­
τά βάσιν από τον χώρο της γερμανικής δεξιάς και εγράφη­
σαν, μάλιστα και σχετικά βιβλία μετά την άνοδο του στην ε­
ξουσία. Ένας μάλιστα εβραίος στην Ελβετία ονόματι Κόνρα-
ντ Χάιντεν έγραψε ένα βιβλίο, που εξεδόθη στην Ζυρίχη το
1936 με τίτλο «ΧΙΤΛΕΡ Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ», στο οποίο
βιβλίο άφηνε υπαινιγμούς ότι το επίθετο Χίτλερ συναντάται
σε εβραίους της Ρουμανίας και της Πολωνίας. Ο εξόριστος
από τον εθνικοσοσιαλισμό μεγαλοβιομήχανος Φον Τύσσεν
έγραψε και αυτός ένα βιβλίο, στο οποίο διετύπωνε επίσης
την εξωφρενική άποψη ότι ο Χίτλερ είχε συγγένεια με την
μεγάλη εβραϊκή οικογένεια των Ρότσιλντ. Αντίθετα, ο αντινα-
ζιστής Ουίλιαμ Σήρερ, πολύ γνωστός ιστορικός, ξεκαθάρισε
πως δεν υπάρχει περίπτωση ο Χίτλερ να είχε εβραϊκή κατα-
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

γωγή. Σε όλα αυτά έρχονται να απαντήσουν τα αρχεία της

Καθολικής Μονής του Χούρτσενμπουργκ του... 1445! Εκεί
γίνεται η πρώτη εμφάνιση της οικογένειας Χίτλερ, όπου και
αναφέρεται ο γαιοκτήμονας Ματτέ Χίτλερ. Η κατά γράμμα
σημασία του ονόματος σημαίνει βοσκός, χωρικός, αγρότης.

Πέρα από τους κατηγόρους όμως υπάρχουν και οι υπερα­

σπιστές. Υπερασπιστές ορθολογιστές, αλλά και υπερασπιστές
ενός «άλλου» τύπου. Όσοι επιχειρούν να ερμηνεύσουν το φαι­
νόμενο Χίτλερ και το ιστορικά απροσδόκητο γεγονός του Ε-
θνικοσοσιαλισμού με τα συνήθη μέσα και την συνήθη πολιτι­
κή ανάλυση σφάλλουν και αποτυγχάνουν. Ο μέγας ψυχολό­
γος Καρλ Γιουνγκ έχει γράψει πάνω στο ζήτημα: «Η δύναμη
του Χίτλερ δεν είναι πολιτική, είναι μαγική», εννοώντας α­
σφαλώς ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος πολιτικός ηγέτης
της εποχής του ορθολογισμού και της βιομηχανικής επανα­
στάσεως, αλλά ένας εμπνευσμένος αρχηγός ενός Έθνους
από αυτούς οι οποίοι αφήνουν τα σημάδια τους στην Ιστορία
του κόσμου με μία δύναμη εξαιρετική, που φεύγει από τα
κοινά μέτρα και μοιάζει με ένα φαινόμενο φυσικό, με μία κα­
ταιγίδα, με ένα κεραυνό, με μια βροχή ζωογόνα, που ποτίζει
με δύναμη και ελπίδα το διψασμένο χώμα.

Μετά την ήττα της έκτης στρατιάς στο Στάλινγκραντ στις

αρχές του 1943 δεν ήταν λίγοι αυτοί που αναλύοντας λογικά
την στρατιωτική κατάσταση πίστευαν ότι η ήττα της Γερμανί­
ας έρχεται. Το 1981 ο δρ. Λόταρ Κετενάκερ δημοσίευσε ένα
βιβλίο στα γερμανικά, το οποίο είχε τίτλο: «ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ
ΦΥΡΕΡ: ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ». Μέσα στο βιβλίο
αυτό περιείχετο μία ιδιαίτερα εμβριθής κοινωνική και ψυχο­
λογική ανάλυση βασισμένη στα αρχεία των συμμαχικών δυ­
νάμεων. Αναφέραμε και προηγουμένως ότι από τις αρχές
του 1943 η έκβαση του πολέμου ήταν αμφίβολη. Σύμφωνα με
τα στοιχεία όμως του βιβλίου του ως άνω συγγραφέως, στο
τέλος ακόμη του 1944 το 40% των Γερμανών πίστευε ακόμη
στην Γερμανική νίκη. Εδώ να σημειωθεί ότι είχε γίνει ήδη η
απόβαση στην Νορμανδία και είχε ήδη αποτύχει η γερμανική
αντεπίθεση στις Αρδέννες. Στους πρώτους μήνες του 1945

25
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

το ποσοστό αυτών που πίστευαν στην νίκη και θα πω στην

συνέχεια ποιους αφορούσε η έρευνα αυτή μεγάλωσε και άγ­
γιξε το 44%! Στις αρχές του Μαΐου με τον Χίτλερ νεκρό είχε
απομείνει ακόμη ένα 11%, το οποίο πίστευε στην τελική νίκη.
Όλα αυτά τα ποσοστά δεν αφορούσαν τους μαχόμενους γερ­
μανούς, αλλά τους αιχμαλώτους, οι οποίοι ήταν λογικό να
κατέχονται από ,ένα πνεύμα ηττοπάθειας. Η πίστη αυτή στη
νίκη μέσα σε τέτοιες συνθήκες και σε τέτοιες χρονικές περι­
στάσεις δεν είναι σε καμμία περίπτωση πίστη σε μία πολιτι­
κή. Είναι παρόμοια με την πίστη των Χριστιανών μαρτύρων
στα Ρωμαϊκά ιπποδρόμια.
Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις εξ άλλου σε εκείνες τις τε­
λευταίες δραματικές εβδομάδες στις μάχες γύρω από το Βε­
ρολίνο, όπου αξιωματικοί, οι οποίοι επιχειρούσαν υψώνοντας
λευκές σημαίες να παραδοθούν στους σοβιετικούς, πριν προ­
λάβουν να κάνουν δέκα βήματα να έχουν εκτελεστεί σαν προ­
δότες από τους ίδιους τους άνδρες τους. Εκείνες τις ημέρες
επίσης, όταν όλα χανόντουσαν, οι δρόμοι του Βερολίνου ή­
ταν γεμάτοι κρεμασμένους λιποτάκτες που επάνω τους έφε­
ραν την πινακίδα «ΠΡΟΔΟΤΗΣ». Η μάχη δεν είχε πλέον καμ­
μία σημασία. Αυτό που έπρεπε να νικήσει ήταν το Ιδανικό!
Αυτή η πρωτοφανής πίστη, η οποία άγγιζε τα όρια της θρη­
σκευτικής λατρείας δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε εκδη­
λωθεί.

Ο Χίτλερ άρχισε να ενεργοποιείται πολιτικά με δημόσιες

ομιλίες την ημέρα ακριβώς, κατά την οποία συμπλήρωνε τα
τριάντα του χρόνια στις 20 Απριλίου του 1919 και δεν ήσαν
λίγοι οι οπαδοί του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, οι οποίοι
έδιδαν ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός αυτό, παραλληλίζο­
ντας τον βίο του με τον βίο του Χριστού, ο οποίος άρχισε
επίσης να διδάσκει όταν έγινε ακριβώς τριάντα ετών. Εκτός,
λοιπόν, των εντός της καθιερωμένης λογικής υπερασπιστών
του ή έστω των επιχειρούντων να είναι αντικειμενικοί κριτές
της πολιτικής του, υπήρξαν και υπάρχουν και άλλοι, οι οποίοι
βλέπουν τον Αδόλφο Χίτλερ σαν μία ξεχωριστή πέραν της
πολιτικής προσωπικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελ­
ληνικής καταγωγής Μαξιμιανή Πόρτας, η οποία επήρε το ιν-
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

δουϊστικό όνομα Σάβιτρι Ντέβι. Για την Σάβιτρι Ντέβι ο Αδόλ­

φος Χίτλερ υπήρξε η ενσάρκωση του Θεού των Αρίων Βι-
σνού στην Δύση. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό άρθρο για την Σά­
βιτρι Ντέβι δημοσίευσε προ μηνών στο περιοδικό Τρίτο Μάτι
ο καθηγητής κ. Κιτσίκης, ενώ πρώτη φορά παρουσίασε την
Σάβιτρι Ντέβι στο ελληνικό κοινό το περιοδικό Χρυσή Αυγή
στις αρχές της δεκαετίας του '90. Σύμφωνα λοιπόν με την
Σάβιτρι Ντέβι, η οποία εξέφραζε τις θέσεις της εθνικοσοσια-
λιστικής οργανώσεως ινδουιστών του μεσοπολέμου «Χίντου
μίσιον», ο Χίτλερ ήταν η ενανθρώπιση του Θεού Βισνού, ήταν
μια έκφραση της δυνάμεως, η οποία συντηρούσε την τάξη
του σύμπαντος. Μάλιστα η Σάβιτρι Ντέβι εξακολούθησε και
μετά το τέλος του Β' παγκοσμίου Πολέμου να υποστηρίζει
τις θέσεις αυτές, εκδίδοντας αρκετά αξιόλογα βιβλία όπως
«Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ» «Η ΑΣΤΡΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ» κ.α.

Άλλος περίφημος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος της

μεταφυσικής διαστάσεως της προσωπικότητος του Αδόλφου
Χίτλερ υπήρξε ο Χιλιανός διπλωμάτης Μιγκουέλ Σεράνο, ο
οποίος είχε γνωρισθεί προσωπικά και με τον Καρλ Γιούνγκ.
Ο Σεράνο ισχυρίστηκε στα βιβλία του ότι μετά τον Β' Παγκό­
σμιο Πόλεμο ο Αδόλφος Χίτλερ ζούσε στα έγκατα της γης
και ότι προσωπικώς τον είχε συναντήσει... Ουδείς ασφαλώς
γνωρίζει εάν πρόκειται περί καθαρής παραδοξολογίας ή μί­
ας «άλλης» λογικής! Μέσα στις θεωρίες του Μιγκουέλ Σερά­
νο περιέχονται επίσης και οι αναφορές περί εξωγήινων, περί
διαστημοπλοίων κλπ., όλα αυτά όπου απολαμβάνετε μετα­
φερόμενα στην ελληνική πραγματικότητα από γνωστούς εκ­
δότες. Όπου βέβαια ναζί και Άριοι βάζετε Έλληνες και βρί­
σκετε τις θεωρίες του Μιγκουέλ Σεράνο σε μία μεταμοντέρ­
να «ελληνοκεντρική» εκδοχή. Το πλέον γνωστό βιβλίο του Μι­
γκουέλ Σεράνο, το οποίον έχει εκδοθεί εξ όσων γνωρίζω μό­
νον στην Ισπανική γλώσσα είναι το «ADOLF HITLER - EL UL­
TIMO AVATAR", ένα βιβλίο πιοτό στην γραμμή της Σάβιτρι
Ντέβι και των ινδουιστών εθνικοσοσιαλιοτών. Βεβαίως, μετα­
ξύ παραδοξολογίας και μεταφυσικής υπάρχει απόσταση, α­
πόσταση μεγάλη όση ακριβώς χωρίζει και τον ήλιο από έναν
ηλεκτρικό λαμπτήρα.

27
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΌΣ

Ας επανέλθουμε όμως στο ζητούμενον αυτού του βιβλίου:

Έχει σημασία, λοιπόν, το τι πίστευε ο Αδόλφος Χίτλερ για το
παρελθόν, στο οποίο αναμφισβήτητα υπήρξε πρωταγωνιστής,
αλλά προπαντός τι πίστευε για το Μέλλον. Σήμερα 62 χρόνια
μετά, διαβάζοντας αυτά που υπαγόρευε το 1945 στον Υπουρ­
γό του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στο περικυκλωμένο
Βερολίνο Μάρτιν Μπάρμαν, και γνωρίζοντας τι έχει συμβεί
μπορούμε να κρίνουμε τον πολιτικό, τον επαναστάτη, αλλά
και τον βαθύ γνώστη της ουσίας του κόσμου Αδόλφο Χίτλερ.
Ο Μάρτιν Μπάρμαν μαζί με τον Γκαίμπελς ήταν τα δύο
από τα κορυφαία στελέχη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμμα­
τος, που παρέμειναν μέχρι το τέλος κοντά στον Χίτλερ. Ο δρ.
Γκαίμπελς ως γνωστόν αυτοκτόνησε μαζί με την οικογένεια
του στο καταφύγιο. Επάνω από τον Μάρτιν Μπόρμαν και την
τύχη του απλώθηκε ένα πέπλο μυστηρίου, το οποίο κράτησε
αρκετές δεκαετίες μετά τον Πόλεμο. Γράφτηκε μάλιστα και
ένα βιβλίο με τον τίτλο: «ΑΦΤΕΡΜΑΘ», σύμφωνα με το οποίο
υπήρχαν «αποδείξεις» ότι ο Μάρτιν Μπόρμαν είχε διαφύγει
στην Λατινική Αμερική, όπου και διηύθυνε ένα διεθνές κέ­
ντρο εθνικοσοσιαλιστών. Άλλοι ισχυρίζοντο ότι ο Μάρτιν
Μπόρμαν είχε σκοτωθεί, προσπαθώντας να διαφύγει από το
Βερολίνο.
Μία σημαντική προσωπικότης του Γ' Ράιχ, ένας ικανότα­
τος τεχνοκράτης σε ζητήματα πληροφοριών, ήταν ο Στρατη­
γός Γκέλεν, που ήταν υπεύθυνος του τομέως «ξένοι στρατοί
της ανατολής». Εθεωρείτο ο κατεξοχήν ειδικός για όποιο θέ­
μα αφορούσε την Σοβιετική Ένωση και για τον λόγο ακριβώς
αυτό και επιβίωσε μετά τον Πόλεμο (δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ
του φανατικός εθνικοσοσιαλιστής) και χρησιμοποιήθηκε μά­
λιστα από τους αμερικανούς στην διάρκεια του ψυχρού πο­
λέμου μέχρι του σημείου να γίνει και αρχηγός των μυστικών
υπηρεσιών της δυτικής Γερμανίας. Το 1971 ο Ράινχαρντ Γκέ­
λεν δημοσιεύει τα απομνημονεύματα του. Μέσα στις σελίδες
των απομνημονευμάτων του είναι που αναφέρει ότι ο Μάρτιν
Μπόρμαν ήταν ο μυστηριώδης άγνωστος πληροφοριοδότης(ο
«Βερθέρος») της «κόκκινης ορχήστρας» και ο μεγάλος άγνω­
στος πράκτορας των σοβιετικών στο περιβάλλον του Χίτλερ.
Στον ισχυρισμό αυτό του Στρατηγού Γκέλεν είχε απαντήσει

28
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

ο Συνταγματάρχης Σκορτσένι, λέγοντας ότι δεν τον θεωρεί

πιθανό. Αρκετά χρόνια αργότερα έρχεται ένα δημοσίευμα για
να δώσει ένα νέο νόημα στην πληροφορία που αναφέρει στα
απομνημονεύματα του ο Στρατηγός Γκέλεν.

Στην εφημερίδα "ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ" του Σαββάτου της 11ης

Σεπτεμβρίου 1999 διαβάσαμε ένα άρθρο με τίτλο: "ΤΑΦΟ­
ΠΛΑΚΑ... ΣΤΗΝ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΠΕΘΑΝΕ ΤΟ "ΔΕΞΙ
ΧΕΡΙ" ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ, ΜΑΡΤΙΝ ΜΠΟΡΜΑΝ". Το κείμενο που
ακολουθούσε ανέφερε μεταξύ άλλων:
"Περίπου μισός αιώνας χρειάστηκε για να σβήσει το πιο
μαύρο κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας στη σιωπή του
νερού. Στις αρχές Αυγούστου έγινε η σεμνή τελετή ταφής
του Μάρτιν Μπόρμαν και οι στάχτες της σορού του σκορ­
πίστηκαν στη Βαλτική Θάλασσα με την σύμφωνη γνώμη της
οικογενείας του.
Η τελευταία πράξη της ναζιστικής ιστορίας μόλις ολο­
κληρώθηκε. Το γεγονός δεν είχε ανακοινωθεί στον Τύπο,
όπως παραδέχθηκε και ο Χίλντεγκαρντ Μπέκερ Τουσάντ,
επικεφαλής της έρευνας για την υπόθεση Μπόρμαν, διότι
υπήρχε ο φόβος να προκληθούν αντιδράσεις και αντιπαρα­
θέσεις στο γερμανικό και διεθνή Τύπο. Πολύ περισσότερο
τώρα, που το θέμα των αποζημιώσεων στα θύματα πολέ­
μου απασχολεί τη γερμανική κοινή γνώμη και η ταφή ενός
πρώην μέλους των ναζί μόνο προβλήματα θα μπορούσε να
φέρει στην κυβέρνηση Σρέντερ".
Στη συνέχεια του άρθρου μαθαίνουμε ότι ο Μάρτιν Μπόρ­
μαν, ο Υπουργός κόμματος της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμα­
νίας, πέθανε το 1972 σε ένα κτίριο στο Βερολίνο και ότι η
ανακάλυψη της ταυτότητος του πτώματος έγινε με εξέταση
γενετική του DNA.
Εάν όντως το δημοσίευμα αυτό του 1999 είναι αληθές,
δημοσίευμα σύμφωνα με το οποίο ο Μπόρμαν ζούσε στο Βε­
ρολίνο έως το 1972, τότε ο ισχυρισμός του Γκέλεν δεν είναι
και τόσο αβάσιμος ή μήπως πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό
και το δημοσίευμα και τόσα μάλιστα χρόνια μετά κρύβεται
μια άλλη σκοπιμότητα; Ήταν δυνατόν να είχε φθάσει τόσο
ψηλά η προδοσία; Ουδείς γνωρίζει. Ένα ακόμη μυστήριο προ-

29
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

οτίθεται στα τόσα άλλα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που τέ­
λειωσε πριν 62 ολόκληρα χρόνια. Ευκαιρίας δοθείσης σας
θυμίζουμε ότι τα απόρρητα αρχεία του Foreign Office για τον
Ρούντολφ 'Εςς δεν έχουν ακόμη δοθεί στην δημοσιότητα,
παίρνουν συνεχώς παρατάσεις και σύμφωνα με την τελευ­
ταία ανακοίνωση της αγγλικής κυβερνήσεως πρόκειται να δη­
μοσιευθούν το 2025!!! Τι έχουν να κρύψουν λοιπόν οι εξου­
σιαστές του κόσμου από όσα συνέβησαν τα τραγικά εκείνα
χρόνια; Καθώς φαίνεται κάποιες «λεπτομέρειες» των τραγι­
κών εκείνων χρόνων, τις οποίες με επιμέλεια κρύβουν για τό­
σα πολλά χρόνια πρέπει να έχουν σημασία ακόμη και σήμε­
ρα. Για αυτό και τις αποκρύπτουν!
Με αφορμή την είδηση αυτή θέλουμε να εκφράσουμε κά­
ποιες απορίες και ερωτήματα. Γιατί η ταφή του Μάρτιν Μπόρ­
μαν έγινε μέσα σε κλίμα άκρας μυστικότητος και έγινε γνω­
στή μετά από έναν ολόκληρο μήνα; Επιτέλους, έχουν περάσει
από το τέλος του πολέμου περισσότερα από 50 χρόνια, φαί­
νεται όμως ότι το μίσος κατά του εθνικοσοσιαλισμού δεν έ­
χει κοπάσει. Το μίσος και ο φόβος... Γιατί τι άλλο από φόβο
δείχνει η εν κρυπτώ ταφή του Μάρτιν Μπόρμαν και η απόφα­
ση της γερμανικής δημοκρατικής κυβερνήσεως να σκορπι­
στούν οι στάχτες του Μπόρμαν στη Βαλτική θάλασσα; Γιατί
αλήθεια ο Μάρτιν Μπόρμαν να μην είχε το δικαίωμα ενός τά­
φου, όπως όλοι οι άνθρωποι, όσα εγκλήματα και αν έχουν
διαπράξει στο βίο τους;
Για να μην μακρηγορούμε, τα γεγονότα και οι πράξεις των
παγκοσμίων σήμερα εξουσιαστών δείχνουν ξεκάθαρα πως ο
εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε η μεγάλη και θανάσιμη απειλή για
την παγκόσμια συνωμοσία και γι' αυτό με κάθε τρόπο προ­
σπαθούν να σβήσουν κάθε ίχνος της Ιδέας αυτής, η οποία
συγκλόνισε την Ευρώπη για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Α­
πό την άλλη πλευρά βέβαια υπάρχουν και κάποιοι φαιδροί, οι
οποίοι εξακολουθούν να καλλιεργούν κάποιες εντελώς σχι­
ζοφρενικές απόψεις ότι ο Χίτλερ και ο γερμανικός εθνικοσο-
σιαλισμός υπήρξαν... δημιουργήματα και όργανα του διε­
θνούς σιωνισμού! Όλοι αυτοί οι κύριοι δεν κάνουν τίποτε άλ­
λο παρά να εξυπηρετούν τα σχέδια του διεθνούς συνωμότη,
ο οποίος σαν κύριο μέλημα του έχει να αμαυρώνει την εικόνα

30
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

αυτών οι οποίοι υπήρξαν οι αποφασιστικοί του εχθροί.

Τι, όμως, στ' αλήθεια υπήρξε ο Χίτλερ και ο Εθνικοσοσια-

λισμός; Και τι δεν έχει γραφεί και ειπωθεί... Από ιστορίες για
εξωγήινους μέχρι βασίλεια εγκατεστημένα στα έγκατα της
γης και από σατανιστικούς μύθους μέχρι διαστημόπλοια και
ιπτάμενους δίσκους.
Εκθέσεις του FBI της δεκαετίας του '50, οι οποίες δόθη­
καν πρόσφατα στην δημοσιότητα αναφέρουν ότι ο Αδόλφος
Χίτλερ ζούσε κάπου στην Λατινική Αμερική την περίοδο εκεί­
νη. Άλλοι, είτε μυθομανείς, είτε κερδοσκόποι (γιατί το θέμα
«πουλούσε» και πουλάει...) έδιναν όρκους ότι είχαν συναντή­
σει αυτοπροσώπως τον Φύρερτης Νέας Ευρώπης. Στην πραγ­
ματικότητα είχε αφήσει την τελευταία του πνοή στο Κάστρο-
Βερολίνο και είχε καεί μαζί με την σύντροφο του Εύα Μπρά-
ουν έξω από Μπούνκερ. Στο σημείο μάλιστα, όπου κάηκε α­
πό τους τελευταίους πιστούς του η σορός του, σήμερα βρί­
σκεται μία παιδική χαρά και κάθε χρόνο την επέτειο του θα­
νάτου του η αστυνομία της δημοκρατικής Γερμανίας παρα­
κολουθεί τον χώρο, μήπως βρεθεί κανένας νοσταλγός και α­
ποθέσει μια αγκαλιά λουλούδια.
Ποιος υπήρξε ο Αληθινός Χίτλερ; Σύμφωνα με τον σφο­
δρό αντιφασίστα Αλμπέρ Καμί, ο Χίτλερ υπήρξε η Ιστορία σε
καθαρή κατάσταση. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες απόψεις.
Όπως αυτή του κατόχου του βραβείου Νόμπελ της Λογοτε­
χνίας, του θρυλικού συγγραφέως της «Πείνας» Κνουτ Χάμ-
σουν, που είχε το θάρρος σε καθεστώς ομηρίας στα 1947
(καθεστώς ομηρίας επειδή ακριβώς ήταν εθνικοσοσιαλιστής)
είχε την τόλμη να πει: «Ήταν ένας μαχητής, ένας μαχητής για
την ανθρωπότητα. Ήταν ένας προφήτης του Ευαγγελίου της
Δικαιοσύνης για όλα τα Έθνη».
Υπήρξαν τόσοι πολλοί μεγάλοι πνευματικοί άνδρες, οι ο­
ποίοι ακολούθησαν την εθνική επαναστατική ιδέα του Μεσο­
πολέμου, που και μόνο η αναφορά των ονομάτων τους αρκεί
για να ανατρέψει την δαιμονολογία των νικητών: Κνουτ Χάμ-
σουν, Σελίν, Μπραζιγιάκ, Πιραντέλο, Ντ' Ανούντσιο, Μαρινέ-
τι, Έζρα Πάουντ, Ρίχαρντ Στράους, Φον Κάραγιαν, Χάιντε­
γκερ, Χάιζεμπεργκ και τόσοι άλλοι... Όλοι αυτοί ήσαν τόσο

31
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πολύ καιροσκόποι ή μήπως ηλίθιοι; Κάποια απάντηση, λοι­

πόν, έπρεπε να βρεθεί... και βρέθηκε: ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ! Τι δεν
γνώριζαν; Κάποια «μυστικά» εγκλήματα του Εθνικοσοσιαλι-
σμού, τα οποία δεν γνώριζε ούτε και ο Ερυθρός Σταυρός(!)
και τα οποία παρουσιάστηκαν πρώτη φορά στην Δίκη της Νυ­
ρεμβέργης και έγιναν λαϊκά αναγνώσματα, κινηματογραφι­
κές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μετά την δεκαετία του '70
για άλλους λόγους...
Μετά ταύτα το ερώτημα που τίθεται είναι: Μπορεί να υ­
πάρξει σήμερα αντικειμενική Ιστορία και εάν όχι γιατί; Γιατί
62 χρόνια μετά το τέλος ενός πολέμου δεν είναι δυνατόν να
ακουστεί μία άλλη άποψη; Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο
μια διαφορετική εκδοχή της Ιστορίας, να αποτελεί ποινικό
αδίκημα και να βρίσκονται ακόμη και στην φυλακή όπως ανέ­
φερα και προηγουμένως συγγραφείς όπως ο Ντέιβιντ Ίρβιν-
γκ και ο Έρνστ Ζύντελ; Γιατί;
Ίσως γιατί ο Εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε ένα κίνημα πολύ
βαθύτερο από ένα απλό πολιτικό κίνημα. Ίσως γιατί οι λόγοι
για τους οποίους έγινε η Εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση
στην Γερμανία να μη εξέλιπαν. Ίσως γιατί ο Εθνικοσοσιαλι-
σμός υπήρξε η εξέγερση, η επανάσταση ενάντια στην τυραν­
νία του ορθολογισμού και του «διαφωτισμού», ο οποίος γέν­
νησε την Γαλλική επανάσταση, την ανάπτυξη της βιομηχανί­
ας και στην συνέχεια την υποταγή της μηχανής στο χρήμα,
όπως στην «Παρακμή της Δύσεως» ο 'Οσβαλντ Σπένγκλερ
καταδεικνύει. Περιγράφοντας αυτόν ακριβώς τον ορθολογι­
σμό ως στοιχείο παρακμής και πτώσεως του πολιτισμού γρά­
φει ο φιλόσοφος της Ιστορίας Σπένγκλερ:
«Ζούμε ακόμη στην εποχή του Ορθολογισμού (Rational­
ism), που ξεκίνησε τον 18° αιώνα και τώρα γοργά πλησιάζει
στο τέλος της. Είμαστε όλα δημιουργήματα της, είτε το γνω­
ρίζουμε και το επιθυμούμε, είτε όχι. Η λέξη είναι αρκετά
γνωστή, αλλά πόσοι ξέρουν πόσα υποδηλώνει;
Πρόκειται για την αλαζονεία του αστού διανοούμενου, ο
οποίος αποκομμένος από τις ρίζες του, χωρίς να καθοδη­
γείται πια από το ισχυρό ένστικτο, βλέπει αφ' υψηλού, με
περιφρόνηση, την καθαρόαιμη σκέψη του παρελθόντος και
την σοφία της αρχαίας αγροτικής κοινότητας. Είναι η επο-

32
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

χή που ο καθένας ξέρει να διαβάζει και να γράφει και συνε­

πώς έχει την γνώμη του και που πάντα «ξέρει καλύτερα»...»
Ο Λούκατς («Ο ΧΙΤΛΕΡ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ») επεκτείνει ακόμη
περισσότερο τον χρόνο της εποχής που ζούμε και λέει ότι θα
ήταν περισσότερο εύστοχο να χαρακτηρίσουμε τα τελευταία
500 χρόνια σαν την εποχή των μικροαστών, εναντίον των ο­
ποίων ο Χίτλερ υπήρξε ο κατ' εξοχήν εχθρός. Δεν ξεχωρίζει
επομένως την εποχή της Αναγεννήσεως από αυτήν της Βιο­
μηχανικής Επαναστάσεως, την εποχή του Ορθολογισμού που
άρχισε τον 18° αιώνα, όπως αναφέρει ο Σπένγκλερ. Το γεγο­
νός πάντως είναι ότι σε έναν κόσμο, ο οποίος είχε προσανα­
τολιστεί προς την κοινωνική ειρήνη έναντι οποιουδήποτε η­
θικού τιμήματος και προς την υλική ευδαιμονία έναντι οιασ­
δήποτε πολιτιστικής θυσίας, ο Εθνικοσοσιαλισμός έφερε νέ­
α πρότυπα, νέα Ιδανικά και θέλησε να τοποθετήσει τον Ηρω­
ισμό και την Τέχνη στο επίκεντρο της Πολιτείας.

Είναι προφανές ότι η εποχή της Βιομηχανίας, της μαζικής

παραγωγής και των πολλών αναγκαίων καταναλωτών έφερε
και την δημοκρατία. «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»... Αυτό εί­
ναι μία αρχή του εμπορίου. Αφού λοιπόν, έπρεπε οι «αγορα­
στές» να καταθέτουν κάθε ίχνος πλούτου στις ολιγαρχίες,
που δημιουργήθηκαν, φυσικό ήταν να τους δοθούν και τα
ανάλογα δικαιώματα. Έτσι άρχισε η εποχή της καθολικής ψη­
φοφορίας, των μέσων μαζικής ενημερώσεως κλπ. Για την
σχέση αιτίου και αιτιατού μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρα­
τίας γράφει ο Ιωάννης Μεταξάς:
"Δ, 446 "...Η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιο
παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανο του που επιβάλλει
τη θέληση του κάνοντας την να φαίνεται ως η λαϊκή θέλη­
ση".
Ακόμη και η τέχνη προσαρμόστηκε στην νέα εποχή. Ήλθε
η εποχή των λαϊκών εφημερίδων, αργότερα του κινηματο­
γράφου και σήμερα της τηλεοράσεως. Πολύ εύστοχα ο Γου-
ίλ Ντυράντ στην «Παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού» παρα­
τηρεί ότι η λεγόμενη μοντέρνα μουσική (αναφέρεται στην
τζαζ, η οποία ήταν η μοντέρνα μουσική της εποχής του) δεν
είναι τίποτε άλλο παρά μία αισθητική αντανάκλαση του ήχου

33
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

των μηχανών των εργοστασίων.

Ενάντια σε όλα αυτά ο Εθνικοσοσιαλισμός ήθελε να φέρει
έναν άλλο κόσμο. Αυτό δεν του το συγχώρεσαν ποτέ.
Ο κόσμος που ζούμε, η εποχή των μικροαστών κατά Λού-
κατς των τελευταίων 500 χρόνων και του Ορθολογισμού κα­
τά Σπένγκλερ των τελευταίων 300 χρόνων, στηρίζεται στους
νόμους της παραγωγής και μετά το 1945 στους νόμους ή
μάλλον στις επιταγές των εμπόρων του χρήματος, οι οποίοι
και καθορίζουν την «καλοπέραση» ή την δυστυχία των λαών
σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ποιοι ήταν και είναι όμως και μέχρι τις ημέρες μας οι «ε­
κλεκτοί» αυτού του νέου κόσμου; Η εύκολη απάντηση, απά­
ντηση εν πολλοίς απλοϊκή, είναι οι Εβραίοι. Μία τέτοια απά­
ντηση όμως μας απομακρύνει από την καθολική εικόνα του
προβλήματος. Είναι γεγονός ότι η επιδίωξη του κέρδους και
το εμπόριο για τον εβραϊκό λαό αποτελούν όχι απλά γνώρι­
σμα, αλλά και θρησκευτική παρακαταθήκη, όπως προκύπτει
από αυτήν την ίδια την εθνική ιστορία του λαού τους, την
Παλαιά Διαθήκη. Τα τελευταία τουλάχιστον 500 χρόνια εβρα­
ϊκής καταγωγής άτομα πλούτισαν εξαιρετικά σε σημείο να
παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή και κατ'
επέκταση στην δημόσια ζωή των λαών. Δεν ήσαν όμως οι μό­
νοι και δεν το επέτυχαν αυτό μόνοι τους. Εάν δεν υπήρχε ο
υλισμός των Αγγλοσαξόνων και των άμεσα συγγενών προς
αυτούς λαών και η αντίληψη περί ζωής, εργασίας και κέρ­
δους, μία αντίληψη κατ' ευθείαν βγαλμένη από την Παλαιά
Διαθήκη, αντίληψη κυρίαρχη στους διαμαρτυρόμενους γενι-
κά(προτεστάντες, πουριτανούς, ευαγγελιστές κ.α.), εάν δεν
υπήρχαν όλα αυτά, τότε οι σιωνιστές δεν θα κατόρθωναν να
συγκεντρώσουν την δύναμη την οποία κατέχουν σήμερα, α­
φού δεν θα υπήρχε το ανάλογο κλίμα, το οποίο και θα ευνο­
ούσε την δημιουργία της σημερινής παγκόσμιας οικονομικής
καταστάσεως.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αντιλήψεως και αυ­
τής της αρμονικής συνεργασίας με κοινό αντικειμενικό σκο­
πό το κέρδος είναι το κράτος των Ηνωμένων Πολιτειών της
Αμερικής, το οποίο εξουσιάζεται από τους διαμαρτυρόμενους
και τους σιωνιστές. Πρόσφατο δείγμα αυτής της άψογης συ-

34
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

νεργασίας ο πόλεμος της Μέσης Ανατολής, στον οποίο έ­

σπρωξαν οι σιωνιστές την Ουάσιγκτον, παρασύροντας με δέ­
λεαρ τα κοιτάσματα των πετρελαίων το Αγγλοσαξονικό που-
ριτανικό λόμπι, το οποίο ελέγχει σχεδόν αποκλειστικά τις
πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου. Πριν από τις ΗΠΑ κυρί­
αρχο ρόλο έπαιξαν σε αυτή την συσσώρευση πλούτου Άγ­
γλοι και Ολλανδοί (οι «Πειρατές των Ωκεανών» σύμφωνα με
την ορολογία της γεωπολιτικής), οι οποίοι δημιουργούσαν
ολόκληρα κράτη-αποικίες, αποκαλώντας τους με κυνισμό «ε­
ταιρεία ανατολικών Ινδιών» κλπ. Έφθασαν μέχρι του σημείου
να κάνουν έναν ολόκληρο πόλεμο εναντίον του λαού της Κί­
νας για να διατηρήσουν το ιδιαίτερα γι' αυτούς κερδοφόρο
εμπόριο του οπίου.
Είναι προφανές ότι αυτή η τεράστια δύναμη της πλουτο­
κρατίας, μέσα στα πλαίσια της οποίας εξέχοντα ρόλο κατέ­
χουν οι σιωνιστές, γεννήθηκε με την βιομηχανική επανάστα­
ση, την ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου και τα επακόλουθα
τους. Δεν ήταν δυνατόν να υπάρξει μια αυτής της μορφής
δύναμη στον Ελληνορωμαϊκό κόσμο.
Ο Γουίλ Ντυράντ βλέποντας τα πράγματα με την οπτική
ενός σύγχρονου μελετητή της Ιστορίας, που εξ ιδίων, με τα
δεδομένα δηλαδή της σημερινής εποχής, κρίνει τα αλλότρια,
πιστεύει ότι δεν υπήρξε βιομηχανική επανάσταση στον Αρ­
χαίο Κόσμο επειδή υπήρξε πληθώρα δούλων και γράφει σχε­
τικά:
«Πρέπει να τοποθετήσωμεν τον Αρχιμήδην παραπλεύ­
ρως του Νεύτωνος και να του αποδώσωμεν «άθροισμα μα­
θηματικών επιτευγμάτων, τα οποία ουδείς άνθρωπος υπε­
ρέβη εις την παγκόσμιον ιστορίαν». Εάν δεν υπήρχεν η α­
φθονία και η φθήνεια των δούλων ο Αρχιμήδης θα ημπο­
ρούσε να είναι ο αρχηγός μιας «Αληθινής Βιομηχανικής Ε­
παναστάσεως»... Η ατμομηχανή του Ήρωνος του εξ Αλε­
ξανδρείας, η οποία ήλθε μετά την Ρωμαϊκήν κατάκτησιν της
Ελλάδος, έφερε την περίοδον αυτήν την μηχανικής προό­
δου εις το κορύφωμα και το τέλος της». ΓΟΥΙΛΛ ΝΤΥΡΑΝΤ-
ΤΟΜΟΣ ΕΛΛΑΣ Σελ.646 - 647 «Παγκόσμιος ιστορία του πο­
λιτισμού».
Ο συλλογισμός του είναι εντελώς αυθαίρετος. Στον Ελλη-

35
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

νορωμαϊκό κόσμο παρ' όλες τις μεγάλες και ίσως μεγαλύτε­

ρες και από τις σημερινές δυνατότητες της επιστήμης για
μια επανάσταση βιομηχανική, δεν υπήρχε η ανάγκη αυτή για­
τί στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του ανθρώπου δεν ετο-
ποθετείτο το κέρδος ως η κυρίαρχος δύναμη, η οποία καθό­
ριζε την εξέλιξη της κοινωνίας, δεν υπήρχαν οι λεγόμενοι νό­
μοι της αγοράς, οι οποίοι κυβερνούν τον σημερινό κόσμο.
Ενάντια σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο των ημερών μας,
τον κόσμο των μικροαστών, που γεννήθηκε από την βιομηχα­
νική επανάσταση, ο Εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε η πλέον ση­
μαντική εξέγερση. Καθόλου τυχαία ο Ιούλιος 'Εβολα έδωσε
στο σημαντικότερο έργο του τον τίτλο: «Εξέγερση ενάντια
στον μοντέρνο κόσμο».
-Ο Εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε λοιπόν η επανάσταση της
μεταφυσικής και του ρομαντισμού ενάντια στην τυραννία της
ύλης και του λεγόμενου ορθολογισμού. Έχει τις ρίζες του
στις απαρχές ακόμη της περιόδου μετά την Γαλλική Επανά­
σταση και συγκεκριμένα στον γερμανικό ρομαντικό ιδεαλι­
σμό, ο οποίος άμεσα αντέδρασε στον υλισμό του διαφωτι­
σμού. Αυτής της απεριόριστης πίστης στον αιτιοκρατικό ιδε­
αλισμό ενσάρκωση υπήρξε ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Εθνικο-
σοσιαλισμός.
Ήταν ο Εθνικοσοσιαλισμός ο έσχατος λόγος του Γερμα­
νικού Ρομαντισμού, μια αντιμεταρρύθμιση και μία επιστροφή
στο πνεύμα της Αναγεννήσεως, σε μία «θέληση» για Αναγέν­
νηση, η οποία στην πραγματικότητα δεν αποτελεί τίποτε άλ­
λο από αυτήν την ίδια την επιστροφή στο Ελληνικό Ιδεώδες!
Αυτό ακριβώς γράφει και ο Φρειδερίκος Νίτσε, ο φιλόσοφος
ο οποίος κατ' εξοχήν ενέπνευσε τους Εθνικοσοσιαλιστές:
«Η Γερμανική Φιλοσοφία είναι ένα κομμάτι της αντιμε-
ταρρυθμίσεως στο σημείο αυτό, είναι ίσως ακόμη ένα α­
πόσπασμα της Αναγεννήσεως, ή τουλάχιστον μία θέλησις
αναγεννήσεως, η επιθυμία να συνεχίσουμε την ανακάλυψι
της αρχαιότητος, να ξεθάψουμε την αρχαία φιλοσοφία, προ
παντός αυτή που ανήκει στους προσωκρατικούς, τον Ναό
των Ελλήνων που είναι βαθύτερα θαμμένος!... Από μέρα
σε μέρα γινόμαστε περισσότερο Έλληνες, πρώτα ασφα­
λώς στις αντιλήψεις μας και τις αξιολογήσεις μας, σαν να

36
 ΤΟ "ΚΑΣΤΡΟ - ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ"

είμαστε ακριβώς Ελληνίζοντα Φαντάσματα.

ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΝΙΤΣΕ - Η ΘΕΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΕΩΣ

Αυτό το πνεύμα ακριβώς εκφράζει, το πνεύμα του Ρομα­

ντισμού και της Αντιμεταρρύθμισης και ο Αδόλφος Χίτλερ,
όταν γράφει στο MEIN KAMPF:
«...Πρέπει να διαφυλάξουμε σ' όλη του την ομορφιά το
Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού."
Ο Γερμανικός Ρομαντισμός στην πλέον ακραία και ποιητι­
κή του μορφή λαμβάνει σάρκα και οστά στην ζωή και την
πολιτική μετά από την ταπείνωση ενός χαμένου πολέμου μέ­
σα από τον Εθνικοσοσιαλισμό. Όσοι έχουν δει την ταινία «ΤΟ
ΑΒΓΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ» του Μπέργκμαν, ταινία από την οποία
καθιερώθηκε και η σχετική ορολογία, θα θυμούνται ίσως τα
λόγια του Εθνικοσοσιαλιστή Επιστήμονα της δεκαετίας του
'20 λίγο πριν αυτοκτονήσει, κοιτάζοντας τον εαυτό του στον
καθρέφτη και δείχνοντας στον δημοσιογράφο σκηνές κινη­
ματογραφικές από μία συγκέντρωση Εθνικοσοσιαλιοτών στις
αρχές της δεκαετίας του '20. Πεθαίνοντας ο κινηματογραφι­
κός ήρωας του Μπέργκμαν λέει προς τον αντιφασίστα δημο­
σιογράφο ότι αυτές οι μορφές που βλέπεις να είναι σήμερα
απελπισμένες, αύριο θα είναι οι άνθρωποι του πεπρωμένου.
Βεβαίως, το έργο θεωρείται «αντιφασιστικό». Λίγα χρόνια πριν
πεθάνει ο Μπέργκμαν απεκαλύφθη, το απεκάλυψε ο ίδιος στην
αυτοβιογραφία του ότι υπήρξε στα νιάτα του ένθερμος εθνι-
κοσοσιαλιστής και θαυμαστής του Αδόλφου Χίτλερ.

Βερολίνο 1945:0 Ζαρατούστρας και ο υπεράνθρωπος ξα­

ναζούν και μαζί με ένα πνεύμα νιτσεϊκό αναθεωρήσεως όλων
των αξιών και ο Ζίγκφριντ, ο Χρυσός του Ρήνου, οι Βαλκυρί-
ες και στο τέλος μοιραία το Λυκόφως των Θεών. Η γενιά του
Βάγκνερ και του Νίτσε παίρνει την θέση της στην πραγματι­
κότητα και η τραγωδία αρχίζει....
Όμως ο Εθνικοσοσιαλισμός μας είπαν πως «τέλειωσε». Ποί­
ος ο λόγος, λοιπόν, της σημερινής πολεμικής και της απόλυ­
της δαιμονοποιήσεώς του; Μας το λέει ο Τζων Λούκατς στο
έργο του «Ο ΧΙΤΛΕΡ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ», γράφοντας ότι εάν ο
Δυτικός πολιτισμός διαλύεται αργά και οδηγείται στην κα-

37
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

τάρρευση, το μέλλον κρύβει δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι

ότι κατά την διάρκεια ενός ολοένα αυξανόμενου κύματος βαρ­
βαρισμού (δική του είναι η έκφραση όχι δική μου), η φήμη
του Αδόλφου Χίτλερ είναι δυνατόν να διογκωθεί στα μάτια
των απλών ανθρώπων που θα πιστέψουν πως υπήρξε ένας
νέος Διοκλιτιανός, ο τελευταίος υπερασπιστής μιας αυτοκρα­
τορικής τάξεως που χάθηκε. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ί­
σως αποτελέσει την προσωπικότητα, η οποία θα εμπνεύσει
τους «νεοβαρβάρους» της εποχής μας. Αποτελεί δηλαδή και
στις δύο περιπτώσεις σύμφωνα με τον γνωστό ιστορικό ένα
επικίνδυνο πρότυπο μέσα στους ετοιμόρροπους και επικίν­
δυνους καιρούς μας.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και έχουν μεγάλη σημασία τα
όσα συνέβησαν και τα όσα πίστευε ο Αδόλφος Χίτλερ εκεί­
νους τους έσχατους καιρούς του Γ' Ράιχ, γιατί ό,τι ζούμε σή­
μερα, τότε άρχισε, τότε παραμερίστηκε και το τελευταίο ε­
μπόδιο για να φτάσουμε στον σημερινό κόσμο της «παγκο­
σμιοποίησης» και της αρνήσεως κάθε παραδοσιακής εθνικής
αξίας των λαών της οικουμένης.
Από εκεί, από το Βερολίνο του 1945, ξεκίνησε το σκοτεινό
σχέδιο του σημερινού ζόφου της ανθρωπότητος...

38
 2.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΗΡΥΧΘΗΚΕ ΣΤΑ 1933

«Την ίδια ώρα, όπου η Αγγλία ήταν κυριολεκτικό άοπλη έ­

παιρνε σάρκα και οστά η πρώτη(;) προδοσία των «Φον». Μία
νίκη του Χίτλερ και με έναν τρόπο τόσο απόλυτο και θριαμ­
βευτικό κατά της Αγγλίας θα τον καθιστούσε εξαιρετικά ε­
πικίνδυνο για το αριστοκρατικό και μικροαστικό κατεστημένο
της Γερμανίας. Ο εφιάλτης των «ΕΣ-Α» θα είχε επιστρέψει
και μάλιστα πολύ χειρότερος από εκείνον του 1934. Έπρε­
πε, λοιπόν, με κάθε τρόπο να εμποδιστεί ο απόλυτος θρίαμ­
βος του Χίτλερ.»

Από το 1933 ο διεθνής σιωνισμός κηρύσσει τον πόλεμο στο

γερμανικό Ράιχ. Λόϋδ Τζωρτζ: 0 Χίτλερ είναι η σημαντικότερη
προσωπικότητα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη μετά τον Ναπο­
λέοντα. Ιωάννης Μεταξάς, Οκτώβριος του 1939: Οι Εβραίοι δί­
δουν το κτύπημα κατά της Γερμανίας. Ο Τσάμπερλαιν υπήρξε σω­
τήρας της Αγγλίας και ο Τσώρτσιλ ο καταστροφέας της. Η δύνα­
μη του σιωνισμού στην Αγγλία. Όσβαλντ Σπένγκλερ, Ιούλιος του
1933: Έρχεται παγκόσμιος πόλεμος. Η Δουνκέρκη, η επιχείρηση
«θαλάσσιος λέων» και η πρώτη προδοσία των «φον». Ο Ρούζβελ­
τ προσπαθεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να σύρει τις ΗΠΑ
στον παγκόσμιο πόλεμο. Η Γερουσία αντίθετη στην πολεμική ε­
μπλοκή της Ουάσιγκτον.

Το 1945 εάν δεν καθόρισε, άφησε οπωσδήποτε τα ίχνη του

39
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

στους σύγχρονους καιρούς. Ας επιστρέψουμε, όμως, στον

Σεπτέμβριο του 1939 όταν άρχισε ο μοιραίος για τον Εθνικο-
σοσιαλισμό και τον κόσμο ολόκληρο Β' Παγκόσμιος Πόλε­
μος, τον οποίον μερικοί αποκαλούν και ασφαλώς αυτό είναι
ορθότερο γιατί έτσι ήταν Ευρωπαϊκό εμφύλιο πόλεμο. Ο πό­
λεμος, σύμφωνα με τον Χίτλερ δεν άρχισε στα 1939. Στην
πραγματικότητα είχε αρχίσει από τον Ιανουάριο του 1933. Ας
θυμηθούμε και τον Κλαούζεβιτς, ο οποίος δίδει τον ορισμό
«ότι πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Όπως και εάν το δει κανείς η κατάκτηση της εξουσίας στην
Γερμανία το 1933 από τους εθνικοσοσιαλιαοτές ισοδυναμού­
σε για τους δημοκράτες και τους μαρξιστές όλου του κόσμου
με την κήρυξη ενός πολιτικού πολέμου. ΓΓ αυτό και εκείνες
τις δραματικές ημέρες του Φεβρουαρίου του 1945 τονίζει,
αναλογιζόμενος το παρελθόν, στην «Πολιτική του διαθήκη» ο
Αδόλφος Χίτλερ:
«6 Φεβρουαρίου 1945: Γία τον γερμανικό λαό το απλό
γεγονός της συνέχισης της ανεξάρτητης ζωής θα είναι μια
νίκη. Κι' αυτό και μόνο θα ήταν αρκετή δικαιολογία γι' αυτόν
τον πόλεμο, που δεν θα έγινε μάταια. Πάντως ήταν αναπό­
φευκτος. Οι εχθροί του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού μου
τον επέβαλαν από τον Ιανουάριο του 1933 κι' όλας....»
«21 Φεβρουαρίου 1945: «Στην πράξη η απειλή του πο­
λέμου υπήρχε από τον Ιανουάριο του 1933, από την εποχή
που ανέβηκα στην εξουσία».
Επίσης στην εγγραφή των σημειώσεων Μπόρμαν της 6 ης

Φεβρουαρίου του 1945 ο Αδόλφος Χίτλερ δίδει και μία άλλη

διάσταση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Ιδεολογική, τονίζο­
ντας ότι:
«Σκοπός τους είναι να καταστρέψουν το Ράιχ μας, να ε­
ξαφανίσουν την κοσμοθεωρία μας από την επιφάνεια της
γης, να υποδουλώσουν τον γερμανικό λαό για να τον τιμω­
ρήσουν για την Πίστη του στον Εθνικοσοσιαλισμό. Φτάσα­
με στο τελευταίο τέταρτο της ώρας».

-Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ στα πρώτα δύο χρόνια του πο­
λέμου (μέχρι τα μέσα του 1941) πίστευε ότι ήταν δυνατόν να
υπάρξει μια μορφή ανακωχής με τους Άγγλους, αφού μια τέ-

40
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

τοια διευθέτηση σίγουρα τους συνέφερε και δεν είχαν και καμ­
μία καλύτερη επιλογή. Οι Άγγλοι όμως κατακυριευμένοι από
την αλαζονεία του κοσμοκράτορα(και όχι μόνον...) δεν έβλε­
παν τις δραματικές αλλαγές που ερχόντουσαν στον κόσμο
και έτσι αρνήθηκαν κάθε ιδέα προσεγγίσεως και συνομιλιών
με τον Αδόλφο Χίτλερ. Εάν εξαιρέσει κανείς κάποιους ξεχω­
ριστούς Άγγλους διανοουμένους και πολιτικούς, η συντριπτι­
κή πλειοψηφία των ανθρώπων του κατεστημένου του Λονδί­
νου είδαν εξ αρχής εχθρικά τον Χίτλερ με μία εξαίρεση: Τον
νικητή των Γερμανών στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πρώην
πρωθυπουργό της Αγγλίας Λόυδ Τζωρτζ, ο οποίος υπήρξε
και ο εμπνευστής της δημιουργίας των νέων μετώπων στην
Ανατολή κατά του Κάιζερ στα χρόνια του πρώτου μεγάλου
πολέμου, δημιουργία μετώπων, τα οποία και οδήγησαν τελι­
κά στην ήττα την Γερμανία.
Ο Λόυδ Τζωρτζ είχε κατορθώσει να διατηρήσει την Βρετα­
νική αυτοκρατορία μέσα από την τρομερή καταιγίδα ενός πα­
γκοσμίου πολέμου. Γνώριζε ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν να ε­
παναληφθεί. Αντιλαμβάνετο ότι μία νέα εμπλοκή της Αγγλίας
σε έναν παγκόσμιο πόλεμο θα σήμαινε και το τέλος των ό­
ποιων γεωπολιτικών της αποθεμάτων, το τέλος αυτής της ί­
διας της αυτοκρατορίας της. Πράγμα το οποίον και τελικά
συνέβη. Βλέποντας, λοιπόν, μακριά, όχι τυχαία κατήγγειλε την
εξοντωτική συνθήκη ειρήνης με την Γερμανία στα 1918 και
την στρατιωτική κατοχή του Ρήνου. Ο Λόυδ Τζωρτζ δεν δί­
σταζε δημόσια να δηλώνει ότι θεωρεί τον Αδόλφο Χίτλερ την
σημαντικότερη προσωπικότητα που εμφανίστηκε στην Ευρώ­
πη μετά τον Μέγα Ναπολέοντα.
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ο πόλεμος αρχίζει με αφορμή
την πολεμική σύρραξη μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας. Πο­
λύ γρήγορα η Βαρσοβία πέφτει. Κάποιοι πιστεύουν ότι ίσως
επιτευχθεί ειρήνη. Ο πρωθυπουργός της ουδετέρας ακόμη
Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς γράφει στο ημερολόγιο του:
«Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 1939: ...Ειρήνη άραγε; Πολύ αμ­
φιβάλω. Οι εβραίοι δίδουν το κτύπημα κατά της Γερμανί-
ας».
Ένα μήνα πριν, ακριβώς με την κήρυξη του πολέμου, στις
2 Σεπτεμβρίου του 1939, ο πρόεδρος της παγκοσμίου οργα-

41
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

νώσεως των σιωνιοτών Χάιμ Βάιτσμαν απευθύνει επιστολή

προς τον πρωθυπουργό της Αγγλίας Νέβιλ Τσάμπερλαιν στην
οποία τονίζει: «Αυτήν την στιγμή της υπέρτατης κρίσης οι
Εβραίοι μένουν πιστοί στην Μεγάλη Βρετανία και θα πολε­
μήσουν στο πλευρό της δημοκρατίας».
Η πολεμική του διεθνούς σιωνισμού, ο οποίος ασφαλώς
και δεν αποτελούσε μία αμελητέα πολιτικά και οικονομικά δύ­
ναμη σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά της Εθνικοσοσιαλιοτικής
Γερμανίας ήταν λοιπόν δεδομένη. Αυτό σαν απάντηση σε αυ­
τούς, οι οποίοι αφελώς πιστεύουν ότι ο σιωνισμός υπήρξε
ένα ουδέτερο στοιχείο του πολέμου και δεν είχε σε αυτόν
καμμία συμμετοχή.
Σεπτέμβριος του 1939 και η Γερμανία κηρύσσει τον πόλε­
μο στην Πολωνία και η Αγγλία και η Γαλλία με την σειρά τους
κηρύσσουν τον πόλεμο στην Γερμανία. Καταγγέλλοντας την
υποκρισία των συμμάχων, που δήθεν κόπτονται για την ελευ­
θερία της Πολωνίας γράφει στα τέλη του 1939 ο Ιωάννης Με­
ταξάς:
«Από το τετράδιο των σκέψεων. Κηφισιά, 29 Δεκεμβρίου
1939: Η Αγγλία και η Γαλλία εκήρυξαν τον πόλεμο κατά της
Γερμανίας, διότι αυτή κατεπάτησε το Δίκαιον προκειμένου
για την Πολωνία. Γιατίδεν τον κηρύττουν κατά της Ρωσσίας
προκειμένου για την Φινλανδία».
Σε άλλα σημεία του ιδίου κειμένου, ο Έλληνας ηγέτης, γί­
νεται πλέον συγκεκριμένος για τα αίτια και την ουσία αυτού
του πολέμου τονίζοντας:
«Από τη μια μεριά Αγγλία, Γαλλία, Αμερική. Από την άλλη
Γερμανία, Ρωσσία, Ιταλία. Αυτοί είναι οι πρωταγωνισταί. Αι
άλλαι ή ακόμα δεν αποφάσισαν, ή δεν μπορούν να πάνε ε­
κεί που τους σπρώχνουν τα ιδανικά τους, ή δεν τους συμ­
φέρει να πάνε ένεκα ειδικών αιτιών. Οι Εβραίοι είναι φυσικά
με τις Δημοκρατίες. Γιατί με άλλο σύστημα δεν ημπορούν
να επικρατήσουν. Είναι λίγοι, καπιταλίσταί και διεθνισταί. Και
αν δεν τους εδίωκαν οι Γερμανοί, πάλι με τις Δημοκρατίες
θα ήτανε».
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - Κηφισιά, 22 Ιανουαρίου 1940
"Οι Αγγλοι θέλουν να καταστρέψουν, λένε, το ναζισμό.
Αλλά με αυτό κατά βάθος εννοούνε τον αντικοινοβουλευτι-

42
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

σμό. Θέλουν λοιπόν να επιβάλλουν παντού το παλαιωμένο

λιμπεραλιστικό πολίτευμα. Ώστε περπατούνε με το κεφάλι
προς τα πίσω" ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

-Μέσα στο καταφύγιο του στο Βερολίνο τον Φεβρουάριο

του 1945, με την αντεπίθεση στις Αρδεννες να έχει αποτύχει
και τα νέφη να πυκνώνουν στην Ανατολή, ο Αδόλφος Χίτλερ
προβληματίζεται για το κατά πόσον ήταν σωστός ο χρόνος
της ενάρξεως των πολεμικών επιχειρήσεων. Την ίδια στιγμή
ακόμη και εκεί, λίγο πριν το τέλος, οι προδότες πυκνώνουν
και τον παραπληροφορούν. Ο αρμόδιος σε ζητήματα στρα­
τιωτικών πληροφοριών για το Ανατολικό μέτωπο στρατηγός
Γκέλεν επιμένει ότι είναι ζήτημα ολίγων ημερών η επίθεση του
Σοβιετικού Στρατού κατά του Βερολίνου. Τα τρωκτικά, όμως,
τα οποία έχουν διεισδύσει σε αυτήν την ίδια την καρδιά του Γ'
Ράιχ επιμένουν και αυτά ότι επίθεση του Στάλιν... αποκλείε­
ται! Θα διαψευσθούν πανηγυρικά λίγες εβδομάδες αργότε­
ρα.
Έχει έλθει πλέον για τον Αδόλφο Χίτλερ η ώρα του «απο­
λογισμού». Οι σκέψεις του σοφές, μοιραία εμπλουτισμένες
από τις δραματικές εμπειρίες, από τα τραγικά γεγονότα που
είχαν προηγηθεί. Κρίνοντας τα πεπραγμένα και ιδιαίτερα τον
χρόνο ενάρξεως των επιχειρήσεων λέει ο Αδόλφος Χίτλερ στις
14 και 21 Φεβρουαρίου του 1945, στην «Πολιτική του διαθή­
κη»:
«14 Φεβρουαρίου 1945: «Το καταστρεπτικό σ' αυτό τον
πόλεμο είταν το γεγονός πως για την Γερμανία άρχισε σύγ­
χρονα πολύ νωρίς και πολύ αργά. Από καθαρά στρατιωτική
άποψη θα μας πήγαινε καλύτερα αν είχε αρχίσει νωρίτερα.
Έπρεπε να είχα πάρει την πρωτοβουλία το 1938 αντίν' α­
φήσω να με εξαναγκάσουν σε πόλεμο το 1939. Γrar/ο πό­
λεμος ήταν, οπωσδήποτε αναπόφευκτος. Ωστόσο, δεν μπο­
ρείτε να με κατηγορήσετε αν οι Βρετανοί και οι Γάλλοι δέ­
χτηκαν στο Μόναχο ό,τι κι άν τους ζήτησα!»
«...Όταν αυτός ο αρχικαπιταλιστής αστός, ο Τσάμπερλαιν,
με την απατηλή του ομπρέλλα στο χέρι, μπήκε στον κόπο
να πάει όλο το δρόμο μέχρι το Μπέργκχοφ για να συζητή­
σει θέματα με αυτόν τον νεόπλουτο τον Χίτλερ ήξερε πολύ

43
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

καλά πως σκόπευε να επιχειρήσει αλύπητο πόλεμο εναντί­

ον μας. Ήταν έτοιμος να μου πει κάθε τι που πίστευε πως
μπορούσε ν' αποκοιμίσει τις υποψίες μου. Ο ένας και μονα­
δικός σκοπός του, επιχειρώντας αυτό το ταξίδι, ήταν να κερ­
δίσει χρόνο. Εκείνο, λοιπόν, που έπρεπε να είχαμε κάνει ή­
ταν να έχουμε χτυπήσει αμέσως. Έπρεπε να είχαμε επιχει­
ρήσει τον πόλεμο το 1938. Ήταν η τελευταία τύχη που είχα­
με να περιορίσουμε τον πόλεμο τοπικά».
«...Ένας πόλεμος που θα τον επιχειρούσαμε το 1938 θα
είταν γρήγορος πόλεμος - για την χειραφέτηση τωνΣουδη-
τών Γερμανών, των Σλοβάκων, των Ούγγρων κι ακόμα κι
αυτών των Πολωνών, που βρίσκονταν κάτω από Τσέχικη κυ­
ριαρχία. Η Μεγάλη Βρεταννία και η Γαλλία αιφνιδιασμένες
και αποθαρρυμένες από την εξέλιξη των γεγονότων θα πα­
ράμεναν παθητικές - ιδιαίτερα εν όψει του γεγονότος πως
η παγκόσμια κοινή γνώμη θα ήταν με το μέρος μας. Τελικά η
Πολωνία, το κύριο έρεισμα της γαλλικής πολιτικής στην Α­
νατολική Ευρώπη, θα ήταν στο πλευρό μας».

Από τα όσα αναφέρονται παραπάνω ξεκάθαρα φαίνεται

ότι το 1938 ο Αδόλφος Χίτλερ συναίνεσε κατ' ουσίαν στην
ειρήνη, αφού Άγγλοι και Γάλλοι συμφώνησαν απόλυτα μαζί
του. Εδώ ας θυμηθούμε και τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε
για να γίνει η συνάντηση αυτή του Μονάχου ο Μπενίτο Μου­
σολίνι, ο οποίος χωρίς αμφιβολία, όπως προκύπτει από την
εξέλιξη των γεγονότων, ευνόησε με την στάση του τα σχέδια
των συμμάχων. Δεν θα ήταν η τελευταία φορά που ο Μουσο­
λίνι με μια πρωτοβουλία του θα ευνοούσε τα αγγλικά σχέδια.
Άδικοι, λοιπόν, όσοι κατηγορούν τον Τσάμπερλαιν για την
συνθήκη του Μονάχου του 1938. Η Αγγλία την περίοδο εκεί­
νη ήταν εντελώς ανέτοιμη για έναν πόλεμο σε αντίθεση με
την Γερμανία και ο πόλεμος αυτός το πιθανότερο θα είχε έναν
χαρακτήρα τοπικό. Αντίθετα, η επιλογή του Τσώρτσιλτο 1940
να σπρώξει τα πράγματα στα άκρα, να αρνηθεί κάθε περί­
πτωση συνθηκολογήσεως και μίας έντιμης ειρήνης, οδήγησε
στο τέλος την Βρετανική αυτοκρατορία. Δεν υπάρχει αμφιβο­
λία ότι ο Τσώρτσιλ υπήρξε ο νεκροθάφτης της Βρετανικής
αυτοκρατορίας. Πολύ εύστοχα ο Αδόλφος Χίτλερ στις 4 Φε-

44
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

βρουαρίου του 1945 στην «Πολιτική του διαθήκη» λέει για τον
Τσώρτσιλ:
«Ο Τσώρτσιλ, με το να αρνηθεί να έρθει σε συνεννόηση
μαζί του, κατεδίκασε την χώρα του σε μια πολιτική αυτο­
κτονίας».
«Η Αγγλία του Τσώρτσιλ, από την άλλη μεριά, θα έπρεπε
να επιτρέψει την ένωση της Ευρώπης, αν επιθυμούσε να
διατηρήσει την ίδια ισορροπία δυνάμεων».
«Στην αρχή αυτού του πολέμου έκανα ό,τι μπορούσα για
να ενεργήσω σαν να πίστευα τον Τσώρτσιλ ικανό να συλλά­
βει την αλήθεια της μεγάλης αυτής πολιτικής.»...

Πίσω από τα λόγια αυτά του Αδόλφου Χίτλερ υπάρχει σα­

φής υπαινιγμός για την πρωτοβουλία του Ρούντολφ Έςς να
ταξιδέψει μόνος του με ένα πολεμικό αεροσκάφος στην Αγ­
γλία το 1941, προκειμένου να καταθέσει πρόταση ειρήνης.
Στην συνέχεια της «Πολιτικής διαθήκης» αναφερόμενος στον
Τσώρτσιλ και στις δυνατότητες του να ανταποκριθεί στην γερ­
μανική πρόταση αναφέρει και τον λόγο για τον οποίο αυτή
απορρίφθηκε τονίζοντας:
«...Στις φαεινές στιγμές του (ο Τσώρτσιλ) ήταν πραγματι­
κά ικανός να την συλλάβει. Από πολύ καιρό όμως ήταν δε­
μένος χειροπόδαρα στο εβραϊκό άρμα. Σκοπός μου όταν
προσπαθούσα να έρθω σε συνεννόηση με την Αγγλία ήταν
να αποφύγω την δημιουργία μιας ανεπανόρθωτης κατάστα­
σης στην Δύση. Αργότερα όταν επιτέθηκα προς τα ανατο­
λικά και άνοιξα το κομμουνιστικό απόστημα, είχα την ελπί­
δα πως μ' αυτό θ' αναζωπύρωνα μια σπίθα κοινού νου στο
μυαλό των Δυτικών Δυνάμεων».
«Είχα υποτιμήσει την δύναμη της εβραϊκής κυριαρχίας
επί της Αγγλίας του Τσώρτσιλ. Προτιμούσαν πραγματικά να
καταστραφούν από αδράνεια, παρά να δεχτούν τον εθνι-
κοσοσιαλισμό ανάμεσα τους».
«Αν το ήθελε η Βρεταννία θα μπορούσε να βάλει ένα τέ­
λος στον πόλεμο στις αρχές του 1941. Στους ουρανούς πά­
νω απ' το Λονδίνο είχε αποδείξει σ' όλον τον κόσμο την
θέληση ν' αντισταθεί και στο ενεργητικό της είχε τις ταπεινω­
τικές ήττες που είχε επιβάλει στους Ιταλούς στην Βόρεια

45
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

Αφρική. Η πατροπαράδοτη Βρεταννία θα είχε κάνει ειρή­

νη. Οι Εβραίοι όμως δεν την θέλανε με κανένα τρόπο. Και
οι λακέδες τους, ο Τσώρτσιλ και ο Ρούζβελτ ήταν παρόντες
για την εμποδίσουν».
Ταυτόχρονα στην ίδια εγγραφή της 4 Φεβρουαρίου του
ης

1945 με ενάργεια ιδιοφυή βλέπει πως θα διαμορφωθούν οι

γεωπολιτικές συνθήκες του κόσμου μετά το τέλος του πολέ­
μου και λέει:
«Μπορούμε να κάνουμε με βεβαιότητα μια προφητεία:
οποιαδήποτε κι' αν είναι η έκβαση αυτού του πολέμου η
Βρετανική Αυτοκρατορία έφτασε στο τέλος της. Τραυματί­
σθηκε θανάσιμα».
«Ο αποφασιστικός νέος παράγοντας είναι η ύπαρξη των
δύο αυτών γιγάντων, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρω­
σίας».

-Ο πόλεμος ξεκίνησε τυπικά στα 1939, αλλά όπως και ο

ίδιος ο Χίτλερ πιστεύει στην πραγματικότητα είχε ξεκινήσει
από τα 1933. Το 1933 ήταν όπου και ο Γερμανός φιλόσοφος
της ιστορίας και του πολιτισμού Όσβαλντ Σπένγκλερ δημοσί­
ευσε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ». Η
μοναδική αναφορά γι" αυτό το βιβλίο στην Ελλάδα έχει γίνει
προ τριών ετών από το περιοδικό Χρυσή Αυγή. Το βιβλίο του
Σπένγκλερ «Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ» εξεδόθη λίγους μήνες
μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους εθνικοσοσιαλιστές
στη Γερμανία τον Ιανουάριο του 1933.
Με το βιβλίο του αυτό ο Σπένγκλερ είχε σκοπό να επιση­
μάνει τους κινδύνους(σε διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο), οι
οποίοι άμεσα απειλούσαν την Γερμανία μετά την άνοδο στην
εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ. Αφού πούλησε πάνω από
150.000 αντίτυπα, το κόμμα(Νί>ΟΑΡ) αποφάσισε την διακοπή
της εκδόσεως του και την απόσυρση του από τα βιβλιοπωλεί­
α . Αξίζει τον κόπο να σας παραθέσω ένα απόστιασμα(οι υπο­
γραμμίσεις δικές μου)του κειμένου του Σπένγκλερ, το οποίο
δημοσιεύθηκε στο ως άνω περιοδικό:
«Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ», ΜΟΝΑΧΟ, ΙΟΥΛΙΟΣ 1933, Ο­
ΣΒΑΛΝΤ ΣΠΕΝΓΚΛΕΡ:
Κανένας άλλος δεν θα προσδοκούσε με μεγαλύτερη λα-

46
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

χτάρα απ' ότι εγώ την εθνική επανάσταση αυτής της χρο­
νιάς (1933)...
Δεν πρόκειται ούτε να επιπλήξω, ούτε να κολακεύσω. Απο­
φεύγω να σχηματίσω μια εκτίμηση για εκείνα τα πράγματα
που μόλις γεννιούνται. Η πραγματική αποτίμηση ενός γεγο­
νότος είναι δυνατή μόνον όταν πια αποτελεί μακρύ παρελθόν
και τα οριστικά καλά ή κακά αποτελέσματα είναι από καιρό
αναμφισβήτητα γεγονότα: σαν να λέμε όταν έχουν περάσει
κάμποσες δεκαετίες...
Δεν είναι ούτε ώρα ούτε η στιγμή για παραληρήματα θριάμ­
βου. Δεινά προσμένουν εκείνους που εκλαμβάνουν λανθασμέ­
να την κινητοποίηση για νίκη!
Ένα κίνημα μόλις ξεκίνησε. Δεν έχει φτάσει στο στόχο του
και τα μείζονα προβλήματα του καιρού μας ουδόλως μετα­
βλήθηκαν από αυτό. Δεν αφορούν μόνο την Γερμανία, αλλά
ολόκληρο τον κόσμο, δεν πρόκειται για προβλήματα λίγων
ετών αλλά ολόκληρου του αιώνα...
Θα ήταν καλλίτερα να συγκρατήσουμε τον ενθουσιασμό
μας για την μέρα των αληθινών κι οριστικών αποτελεσμά­
των, τουτέστιν, των επιτυχιών στην εξωτερική πολιτική, το
μόνο που έχει σημασία...
«Βρισκόμαστε, ίσως, πριν από ένα δεύτερο παγκόσμιο
πόλεμο, ανίκανοι να μετρήσουμε την κατανομή των δυνά­
μεων ή να προβλέψουμε τα μέσα ή τους στόχους -στρατιω­
τικούς, οικονομικούς, επαναστατικούς. Δεν υπάρχει χρό­
νος να περιοριστούμε στην εσωτερική πολιτική...»

Σοφά τα λόγια του μεγάλου στοχαστή Σπένγκλερ, ο οποί­

ος όμως δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι άλλο η πολιτική και
άλλο η φιλοσοφία, ακόμη και αυτή η φιλοσοφία επί της Ιστο­
ρίας, η οποία έχει άμεση σχέση με την πολιτική. Ασφαλώς και
δεν σταμάτησε η κυκλοφορία του βιβλίου του επειδή θεωρή­
θηκε ότι ο Σπένγκλερ ήθελε να πολεμήσει τον Εθνικοσοσιαλι-
σμό. Κάποιες αλήθειες, όμως, είναι επικίνδυνες και ο λαός
ανώριμος τις περισσότερες φορές να τις ακούσει. Μη λησμο­
νούμε ότι στα 1933 ο Χίτλερ δεν ήλεγχε ακόμη το γερμανικό
κράτος (κατά την άποψη μου δεν το ήλεγξε ολοκληρωτικά
ποτέ, όπως και ο ίδιος σε αρκετά σημεία της πολιτικής του

47
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

διαθήκης παραδέχεται). Το να μιλά δημόσια, λοιπόν, ένα βι­

βλίο για τον ερχομό ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, 15 μό­
λις χρόνια μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ενός
πολέμου με τρομερές και επώδυνες συνέπειες, σίγουρα δεν
ήταν ό,τι καλύτερο για το γερμανικό λαό, έναν λαό που είχε
πρόσφατα ζήσει χρόνια ανέχειας και οικονομικής δυστυχίας.
Μη λησμονούμε ότι όταν το 1938 το ενδεχόμενο ενός πολέ­
μου ήταν σοβαρό και για τον λόγο αυτό έγινε η συνάντηση
του Μονάχου με μεγάλη απογοήτευση τόσο ο Αδόλφος Χί­
τλερ, όσο και κορυφαία στελέχη του Εθνικοσοσιαλισμού εί­
δαν τον γερμανικό λαό να πανηγυρίζει στους δρόμους για
την ειρήνη. Οι Γερμανοί απείχαν ακόμη πολύ από το σημείο,
μετά από μία εμπνευσμένη διαπαιδαγώγηση με ηρωικά πρό­
τυπα και ιδεαλιστικές αρχές, να γίνουν ένας λαός έτοιμος να
κτίσει με το αίμα του μέσα από την φωτιά ενός πολέμου μια
αυτοκρατορία.

Σεπτέμβριος του 1939 και ο πόλεμος αρχίζει.

Ο Αμερικανός ιστορικός Χ. Ουέλλς στην «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ
ΙΣΤΟΡΙΑ» του σημειώνει:
«Ο κόσμος ωλίσθησε προς τον πόλεμον, που σχεδίασε ο
Χίτλερ, σχεδόν δίχως προσπάθεια να τον αποτρέψη...».
Μα επειδή ακριβώς δεν τον είχε σχεδιάσει ο Χίτλερ τόσο η
Αγγλία, όσο και η Γαλλία και ασφαλώς και οι ΗΠΑ και η Σοβιε­
τική Ένωση δεν επιδίωξαν να τον αποτρέψουν. Μάλλον το
αντίθετο συνέβη! Γράφοντας για την στάση των Ηνωμένων
Πολιτειών το 1939 ο Ουέλλς σημειώνει:
«...Εις τας Ηνωμένος Πολιτείας οι λόγοι της αδρανείας
ήσαν ευσεβείς πόθοι. Αι Ηνωμένοι Πολιτείαι είχαν καταφέ­
ρει το βαρύτερον πλήγμα κατά της παγκοσμίου ειρήνης α­
ποσυρόμενοι από την Κοινωνία των Εθνών κατά την ίδρυσίν
της.
Έκτοτε είχε γίνει σχεδόν άρθρον εθνικής πίστεως ότι η
Αμερική θα απέφευγε να αναμειχθή εις τον επόμενον πόλε­
μον, αρνούμενη να μετάσχη εις τας εξωτερικός υποθέσεις.
Ο Πρόεδρος ήτο σχεδόν ο μόνος αμερικανός πολιτικός με
κύρος, ο οποίος διέβλεπε κίνδυνον δια τας Ηνωμένος Πολι­
τείας εις την ανάπτυξη/ του ναζισμού. Αλλά οι λόγοι του επί

48
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

του προκειμένου δεν ήσαν ούτε συχνοί, ούτε έντονοι. Ακό­

μη και τον Ιούλιον του 1939, όταν επρότεινε την τροποποίη-
σιντου νόμου περί ουδετερότητος, η Γερουσία αντετάχθη.».
ΣΕΛΙΔΕΣ 1327-1328
Ιδιαίτερα κολακευτικός και επαινετικός, λοιπόν, ο Χ. Ουέλ­
λς για τον ρόλο του προέδρου Ρούσβελτ, αδιαφορώντας για
το γεγονός (ωραία δημοκρατία...) ότι είχε κερδίσει τις εκλο­
γές με την υπόσχεση ότι θα κρατήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες
έξω από τον πόλεμο! Αδιάφορο γι' αυτόν και το γεγονός ότι η
Γερουσία που εκπροσωπούσε την πλειοψηφία του αμερικανι­
κού λαού αντιτάχθηκε σθεναρά στην προσπάθεια του Ρού­
σβελτ τον Ιούλιο του 1939 να παραβιάσει την ουδετερότητα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πρέσβης των ΗΠΑ στο Λονδίνο ή­
ταν τότε ο πατέρας του μετέπειτα προέδρου των ΗΠΑ Τζων
Κέννεντυ, που δολοφονήθηκε στην δεκαετία του '60. Ο Τζό-
ζεφ Κέννεντυ ήταν αντίθετος με κάθε ανάμειξη των ΗΠΑ στον
πόλεμο αυτό κατά της Γερμανίας και για τον λόγο ακριβώς
αυτό και αντικαταστάθηκε με προσωπική εντολή του Ρούζβελτ.
Αυτό και μόνο δείχνει πόσο «ειλικρινής» υπήρξε απέναντι στον
αμερικανικό λαό, όταν μιλούσε για... ουδετερότητα ο τότε πρό­
εδρος των ΗΠΑ. Ο Τζόζεφ Κέννεντυ δεν ήταν ο μόνος που
αντιδρούσε τότε στα σχέδια των σιωνιοτών. Οι φωνές που
είχαν υψωθεί κατά του πολέμου ήσαν πολύ περισσότερες α­
πό αυτές που ήσαν υπέρ, μέχρι το Περλ Χάρμπορ, οπότε και
άλλαξε δραματικά η κατάσταση.

Μετά την κατάληψη της Πολωνίας, η Γερμανία σε σύντομο

χρονικό διάστημα καταλαμβάνει Βέλγιο, Ολλανδία και Γαλλί­
α. Οι Άγγλοι έχουν αποστείλει ένα εκστρατευτικό σώμα, το
οποίο σύντομα βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Τελι­
κά κατορθώνει να διαφύγει από την ηπειρωτική Ευρώπη από
την Δουνκέρκη, χωρίς σοβαρή γερμανική αντίδραση. Η Αγ­
γλία μετά την Δουνκέρκη βρίσκεται σε δραματική κατάστα­
ση. Αναφερόμενος στην μετά την Δουνκέρκη Αγγλία του 1940,
γράφει στην «Παγκόσμιο Ιστορία ο Χ. Ουέλλς:
«Μετά την Δουνκέρκην (λέγει ο Τζων Μπρόφυ) υπήρχαν
εις την Βρεταννίαν «μιάμιση μεραρχία πεζικού, μερικοί τα-
ξιαρχίαι πεδινού πυροβολικού και μόνον εξήντα τανκς».

49
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Υπήρχαν, επίσης, είναι αλήθεια, και η Εθνοφρουρά, μία

εθελοντική δύναμις, η οποία μέσα εις ολίγας εβδομάδας α-
ριθμουσεν άνω του ενός εκατομμυρίου ανδρών, ετοίμων να
αντιμετωπίσουν τους αλεξιπτωτιστάς, οι οποίοι είχαν συντρί­
ψει την ολλανδικήν και την βελγικήν αντίστασιν. Αλλά ή ήσαν
εντελώς άοπλοι ή ήσαν ωπλισμένοι μόνον με κυνηγετικά ό­
πλα, έως ότου αργά το φθινόπωρον έφθασαν 800,000 τυφέ­
κια».
ΣΕΛΙΣ 1338
Την κρίσιμη εκείνη στιγμή ο Ρούζβελτ δίδει χείρα βοηθεί­
ας στο απειλούμενο Λονδίνο, παραβιάζοντας την ουδετερό­
τητα και χωρίς να έχει την έγκριση γι' αυτό του αμερικανικού
λαού. Γράφει σχετικά ο Ουέλλς:
«Η Βρεττανία ήτο μία νήσος με υπερπληθυσμόν και απο-
ζουσε μόνον από τας εισαγωγάς της, αι οποίοι επληρώνο-
ντο εν μέρει με τας τοποθετήσεις της εις το εξωτερικόν, αι
τοποθετήσεις αυταί ερευστοποιούντο ταχέως δια την αγο-
ράν πολεμοφοδίων ιδίως εις τας Ηνωμένος Πολιτείας. Και η
καταστροφή δεν απείχε πολύ.
Ο πρόδρος Ρούσβελτ το 1939 έπεισε το Κογκρέσσον να
τροποποίηση τον Νόμον της Ουδετερότητος, ο οποίος α-
πηγόρευε την εξαγωγήν όπλων και να επιτρέψη πωλήσεις
τοις μετρητοίς (που ουσιαστικά εσήμαινε πωλήσεις μόνον
προς την Βρεττανίαν και την Γαλλίαν). Αλλά ακόμη και επ'
αυτού η αντιπολίτευσις υπήρξε σφοδρότατη. Ο γερουσια­
στής Μπόρα εδήλωσεν ότι τούτο ισοδυναμούσε προς πο-
λεμικήν ενέργειαν, ο Νάι ότι «ενώπιον της Αμερικής ηνοίγε-
το η κόλασις», ο Κλάρκ ότι «η Βρεττανία και η Γαλλία ήσαν οι
επιτιθέμενοι», ο Λουντήν ότι έπρεπε η Αμερική να επωφε-
ληθή από την ευκαιρίαν να επιβάλη την πληρωμήν των χρε­
ών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ή να καταλάβη τας Δυ­
τικός Ινδίας.
Τον Σεπτέμβριον του 1940 επωλήθησαν εις την Βρεττα­
νίαν πενήντα πεπαλαιωμένα αντιτορπιλλικά ναυτικών βάσε­
ων. Ταυτοχρόνως συνεστήθη εις το Σικάγον μία επιτροπή
υπό το έμβλημα «Πρωτίστως η Αμερική», που ήτο θορυβώ­
δης και είχε προφανώς επιρροήν. Μολαταύτα κατά το τέλος
του 1940 υπεβλήθη νομοσχέδιον περί «Εκμισθώσεως και

50
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

Δανεισμού», το οποίον και εψηφίσθη την 11 Μαρτίου 1941.

Τούτο ουσιαστικά εσήμαινεν ότι το μέγα ρεύμα των πολε­
μοφοδίων, που διωχετεύετο εις την Βρεττανίαν δεν α­
παιτούσε εφεξής πληρωμήν».
ΣΕΛΙΣ 1342

Στις 4 Ιουνίου του 1940 ο Τσώρτσιλ ομιλεί προς τον Αγγλι­

κό λαό από τον ραδιοφωνικό σταθμό του BBC και τονίζει γε­
μάτος έμφαση:
«Θα πολεμήσουμε στις ακτές, στους αιγιαλούς απόβα­
σης, θα πολεμήσουμε στην ξηρά και στους δρόμους!»
Όπως πολύ αργότερα είχε δηλώσει ο Αρχιεπίσκοπος του
Καντέρμπουρυ, ο οποίος ήτο παρών στην ραδιοφωνική αυ­
τήν ομιλία, ο Τσώρτσιλ σε μία επίδειξη ιδιότυπου αγγλικού
χιούμορ είχε προσθέσει, κλείνοντας βέβαια το μικρόφωνο με
το χέρι του: «Και θα τους ρίξουμε στο πρόσωπο μπουκάλια
μπίρας, αφού είναι τα μόνα που έχουμε...»
Δύο εβδομάδες πριν ο Ουίνοτον Τσώρτσιλ στις 12 Μαΐου
του 1940 σε ομιλία του σε αξιωματικούς της Εθνοφρουράς
είχε πεί: «Μετά την πτώση της Γαλλίας δεν ήμασταν απλώς
ένας λαός χωρίς στρατό, αλλά και ένας λαός χωρίς όπλα. Αν
ο εχθρός είχε πραγματοποιήσει αεραποβάσεις ή αποβά­
σεις σε διάφορα τμήματα της χώρας, θα μπορούσαμε μόνο
να στηριχθούμε σε μία χούφτα φτωχά οπλισμένων ανδρών,
οι οποίοι θα φρουρούσαν απομακρυσμένες μεταξύ τους α­
μυντικές θέσεις».
Δεκαοκτώ μήνες μετά, ο Ουίνοτον Τσώρτσιλ στις 26 Δε­
κεμβρίου του 1941 δηλώνει στο αμερικανικό κογκρέσσο:
«Ήμασταν τυχεροί που μας δόθηκε χρόνος. Αν οι Γερμα-
νοί αποβιβάζονταν στα βρετανικά νησιά αμέσως μετά την
κατάρρευση της Γαλλίας, τον Ιούνιο του 1940, και αν η Ια­
πωνία μας είχε κηρύξει τον πόλεμο, η καταστροφή και η
δυστυχία θα έπλητταν τον τόπο μας σε ανείπωτη κλίμακα».
Ήταν σαφές, λοιπόν, ότι η Αγγλία μετά την Δουνκέρκη ή­
ταν άοπλη! Αυτό όμως δεν το γνώριζε ο Αδόλφος Χίτλερ, που
αναφερόμενος στην περίοδο εκείνη γράφει στην «Πολιτική
του διαθήκη»:

51
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

26 Φεβρουαρίου 1945
«Συγκρατηθήκαμε, πραγματικά, από το να τους εξοντώ­
σουμε στην Δουνκέρκη. Θα έπρεπε να είχαμε σταθεί ικανοί
να τους πείσουμε πως η παραδοχή τους της γερμανικής ηγε­
μονίας επάνω στην Ευρώπη μια κατάσταση πραγμάτων, που
είχαν αντιταχθεί πάντα στην πραγματοποίηση της, που την
είχα όμως πραγματοποιήσει εγώ χωρίς καμμία δυσκολία,
θα τους προσέφερε ανεκτίμητα πλεονεκτήματα.
Ακόμα και στο τέλος Ιουλίου, ένα μήνα, δηλαδή, μετά την
ήττα της Γαλλίας, κατάλαβα πως για μια ακόμα φορά η ειρή­
νη ξέφευγε από τα χέρια μας. Λίγες μέρες αργότερα ήξερα
πως δεν κατωρθώναμε να εισβάλλουμε στην Βρεττανία, πριν
από την επέλευση των φθινοπωρινών καταιγίδων, γιατί δεν
είχαμε κατωρθώσει ν' αποχτήσουμε την πλήρη κυριαρχία
του αέρα. Με άλλα λόγια, κατάλαβα, πως δεν θα κατωρθώ­
ναμε να εισβάλουμε στην Βρεττανία».

Υπήρχε όμως και άλλος λόγος, εξαιρετικά σοβαρός, για

τον οποίον δεν επιχειρήθηκε ποτέ η απόβαση στην Αγγλία,
στην οποία είχε δοθεί από το γερμανικό επιτελείο η ονομασία
«Θαλάσσιος Λέων». Την ίδια ώρα, όπου η Αγγλία ήταν κυριο­
λεκτικά άοπλη έπαιρνε σάρκα και οστά η πρώτη προδοσία
των «Φον». Μία νίκη του Χίτλερ και με έναν τρόπο τόσο από­
λυτο και θριαμβευτικό κατά της Αγγλίας θα τον καθιστούσε
εξαιρετικά επικίνδυνο για το αριστοκρατικό και μικροαστικό
κατεστημένο της Γερμανίας.
Ο εφιάλτης των «ΕΣ-Α» θα είχε επιστρέψει και μάλιστα πο­
λύ χειρότερος από εκείνον του 1934. Εάν ο Χίτλερ είχε κυ­
ριεύσει την Αγγλία θα ήταν πλέον και ο απόλυτος άρχοντας
της Γερμανίας. Κανένας δεν θα μπορούσε να του αντισταθεί.
Έπρεπε, λοιπόν, με κάθε τρόπο να εμποδιστεί ο απόλυτος
θρίαμβος του Χίτλερ. Στις 7 Ιουλίου του 1940, ο επικεφαλής
των μυστικών υπηρεσιών του Γ' Ράιχ Ναύαρχος Φον Κανάρι
(που αργότερα εκτελέστηκε για προδοσία και δεν ήταν Έλλη­
νας στην καταγωγή, αλλά Ιταλός!), διαβιβάζει την εμπιστευτι­
κή «πληροφορία» στον Στρατάρχη Κάιτελ ότι οι Γερμανοί εάν
αποφασίσουν να αποβιβασθούν στην Αγγλία θα έπρεπε να
αντιμετωπίσουν 21 μεραρχίες πρώτης γραμμής και 19 εφε-

52
 ΠΟΛΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΑ 1 9 3 3

δρικές. Ο Συνταγματάρχης Όττο Σκορτσένι στο βιβλίο του

«Οι καταδρομικές μου επιχειρήσεις», το οποίο εκδόθηκε πρό­
σφατα στα Ελληνικά με μετάφραση του αειμνήστου Στρατη­
γού Οικονομάκου, αναφέρει ότι ο Μοντγκόμερυ στα απομνη­
μονεύματα του λέει ότι εκείνη την περίοδο στην Αγγλία υπήρ­
χε... μόνο μία μεραρχία(!) για πολεμικές επιχειρήσεις, η 3 η

μεραρχία πεζικού.
Ο Στρατάρχης Μπράουχιτς, ο οποίος είχε ορισθεί επικε­
φαλής της επιχειρήσεως «θαλάσσιος λέων», λαμβάνοντας ως
αληθείς τις ψευδείς πληροφορίες του Φον Κανάρι, ζητά 41
μεραρχίες για την απόβαση, ενώ από την πλευρά του το Ναυτι­
κό απαντά ότι η απόβαση ήταν αδύνατη γιατί δεν διέθετε τό­
σα πολλά πλοία για να την καλύψει. Ο Σκορτσένι στο βιβλίο
του, το οποίο εγράφη στις αρχές της δεκαετίας του '70 λίγο
πριν πεθάνει, γράφει γεμάτος πίκρα πώς ό,τι και εάν είχανε οι
Άγγλοι θα βαδίζαμε μέσα από την φωτιά και την καταιγίδα το
1940 προς το Λονδίνο και δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία
ότι θα επιτυγχάναμε. Όμως, τα ψέματα του Φον Κανάρι, ψέ­
ματα σκόπιμα που δεν ήταν απλά ψέματα, αλλά η πρώτη προ­
δοσία των «Φον», έσωσαν κυριολεκτικά την Αγγλία! Εδώ δί­
νεται και μία άλλη διάσταση στην υπόθεση Β' Παγκόσμιος
Πόλεμος, που ήταν ένας πόλεμος εξ αρχής προδομένος και
μάλιστα με τόσο επιδέξιο τρόπο, ώστε ακόμη και ο ίδιος ο
Χίτλερ στο τέλος σχεδόν του πολέμου, τον Φεβρουάριο του
1945, να έχει υποψίες μεν, αλλά όχι τα ακλόνητα στοιχεία και
τις αποδείξεις της μεγάλης προδοσίας.

53
 3.
ΤΟ ΙΣΛΑΜ, Η ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ Η ΙΤΑΛΙΑ:
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

«Οι Γερμανοί δεν είχαν κανέναν λόγο σε αυτήν την παγκό­

σμια ανατροπή, την οποίαν επιχειρούσαν να μη έχουν στον
πλευρό τους το Αραβικό Έθνος και τον Ισλαμικό κόσμο. Πό­
σο μάλλον σου ο κόσμος αυτός είχε βαθύτατα αντιαγγλικά
αισθήματα, αφού οι Άγγλοι υπήρξαν οι κατ' εξοχήν δυνά­
στες του και επιπλέον συναντάτο με την Εθνικοσοσιαλιστική
Γερμανία στο θέμα της σιωνιστικής απειλής, η οποία ήταν
πλέον χειροπιαστή πραγματικότητα. Λίγοι γνωρίζουν ότι ο
Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Χάζ Αμίν Ελ Χουσεϊνί,
θείος του Γιασέρ Αραφάτ στην διάρκεια του πολέμου υπήρ­
ξε θερμός συμπαραστάτης του Αδόλφου Χίτλερ.»

Η Γαλλία του Βισύ, η «σύμμαχος» Ιταλία και το Ισλάμ. Πως ο

Πεταίν άφησε έξω από τον πόλεμο τον γαλλικό στόλο χωρίς αντί­
δραση από την Γερμανία. Ο Χίτλερ παραδέχεται στα 1945 το με­
γάλο του σφάλμα που υπήρξε η Γαλλία του Βισύ. «Η θαρραλέα
πολιτική φιλίας απέναντι στο Ισλάμ», που ήθελε ο Χίτλερ και για­
τί αυτή δεν κατέστη δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Χίτλερ: Οι Αρα­
βες θα είχαν σταθεί τίμιοι συνεργάτες μας σε αντίθεση με Γάλ­
λους και Ιταλούς. Το μέγα λάθος της συναινέσεως της Γερμανίας
στα αποικιακά σχέδια Γάλλων και Ιταλών. Χίτλερ στα 1945: Η
καλύτερη υπηρεσία που θα μπορούσε να μας προσφέρει η Ιταλία
θα ήταν να είχε μείνει μακριά από τον πόλεμο. Εθνικοσοσιαλιστι-
κά κινήματα στον αραβικό κόσμο.

55
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

Εάν όμως μεταξύ Γερμανίας και Αγγλίας είχε αρχίσει μία

σκληρή μάχη, ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, ο οποίος στο
τέλος θα άφηνε όρθια μόνον την μία από τις δύο χώρες, δια­
φορετική ήταν η κατάσταση και οι σχέσεις του Ράιχ με τις
δύο άλλες υποτίθεται μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης. Δη­
λαδή, την Ιταλία, που εθεωρείτο σύμμαχος και την Γαλλία την
οποία χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία κατέλαβε μέσα σε λίγες ε­
βδομάδες η Βέρμαχτ. Με κομμένη την ανάσα ο στρατάρχης
Πεταίν, ο οποίος μέσα σε κατάσταση ανάγκης είχε αναλάβει
την εξουσία στην καταρρέουσα Γαλλία μετά την άτακτη φυγή
των πολιτικών, περίμενε ότι η Γερμανία θα απαιτούσε παρά­
δοση άνευ όρων, όπως άλλωστε είχε συμβεί και με την Πολω­
νία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Αντ' αυτού ήλθε η πρόταση
για συνθηκολόγηση... Μία πρόταση για την οποία μετάνιωσε
πικρά στα επόμενα χρόνια ο Αδόλφος Χίτλερ. Τα έργα και οι
ημέρες αυτής της άπιστης «συμμάχου», της Γαλλίας του Βι­
σύ, έρχονται στον νου του εκείνες τις έσχατες ημέρες και τον
οδηγούν να γράψει στην «πολιτική του διαθήκη» τον Φεβρουά­
ριο του 1945 τα παρακάτω:
«...Το μεγαλύτερα μας πολιτικό σφάλμα, στάθηκε ο τρό­
πος που μεταχειριστήκαμε τους Γάλλους. Δεν θα έπρεπε
ποτέ να συνεργασθούμε μαζί τους. Είναι μια πολιτική που
τους εξυπηρέτησε καλά, αλλά εμάς πολύ άσχημα»
«...Ο αυτονόητος τρόπος ενέργειας μας θα έπρεπε να
ήταν να απελευθερώσουμε τις εργαζόμενες τάξεις και να
βοηθήσουμε τους εργάτες της Γαλλίας να πραγματοποιή­
σουν την δική τους επανάσταση. Θα έπρεπε να είχαμε πα­
ραμερίσει, τραχεία και χωρίς λύπη, την απολιθωμένη αστι­
κή τάξη, που στερούνταν τόσο ψυχή, όσο ήταν απογυμνω­
μένη από πατριωτισμό».
15 Φεβρουαρίου 1945
«...Με το να μη ελευθερώσουμε το γαλλικό προλεταριά­
το αμέσως το 1940, δεν κάναμε το καθήκον μας και παρα­
μελήσαμε και τα δικά μας συμφέροντα. Και αυτό ισχύει και
σχετικά με τους υπερπόντιους Γάλλους υπηκόους»

Μη λησμονούμε ότι τον Ιούνιο του 1940 η Γερμανία είχε

καλές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση (ίσχυε ακόμη το σύμ-

56
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΪΧ

φωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ) και είναι γνωστό ότι μέσα στις

γραμμές του Γαλλικού Στρατού η κομμουνιστική προπαγάν­
δα έδρασε με το περίφημο σύνθημα «ΠΟΥΡΚΟΥΑ». Δεν είναι
τυχαίο ότι ένα μεγάλο μέρος των Γάλλων, που προσεχώρη-
σαν αργότερα στην Ευρωπαϊκή Ιδέα και ασπάστηκαν τον Ε-
θνικοσοσιαλισμό προερχόντουσαν από την αριστερά. Τα όσα,
λοιπόν, αναφέρει ο Χίτλερ δεν είναι χωρίς πολιτικό αντίκρι­
σμα. Αντίθετα, η συμφωνία με τον Πεταίν και η Γαλλία του
Βισύ επρόκειτο να παίξει στα επόμενα χρόνια του πολέμου
έναν εξαιρετικά αρνητικό ρόλο για τα γερμανικά σχέδια.
Ο Χίτλερ του Φεβρουαρίου του 1945 που πιστεύει ότι έ­
πρεπε να παραδώσει την Γαλλία στο προλεταριάτο είναι πε­
ρισσότερο ριζοσπάστης από ποτέ, αφού προπαντός έχει α­
ντιληφθεί την απέραντη υποκρισία της γαλλικής δεξιάς, η ο­
ποία του παρέδωσε πρόθυμα μια ολόκληρη χώρα, καθώς επί­
σης και με προθυμία μάλιστα τους καταλόγους των εβραίων
της επικρατείας της, έχοντας όμως κατά νου με τρόπο καιρο­
σκοπικό στο μέλλον γιατί όχι και να τον κτυπήσει με ένα μα­
χαίρι στην πλάτη! Αντιλαμβάνεται ότι ο αντικομμουνισμός της
αστικής δεξιάς είναι κάπηλος, αφού αυτοί προς τους οποί­
ους έκανε τόσες μεγαλόψυχες παραχωρήσεις, στην συνέχεια
χωρίς κανέναν ενδοιασμό έγιναν συνοδοιπόροι του Στάλιν!
Ας επανέλθουμε όμως στην συνθηκολόγηση του Ιουνίου του
1940, διαβάζοντας τα παρακάτω, που γράφει ο Ρεημόν Καρ­
τιέ:

Ρεημόν Καρτιέ «Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πο­

λέμου», τόμος Α', σελίς 190: «Για την προεδρία της αντι­
προσωπίας ο αρχιστράτηγος διαλέγει τον Εντζιζέρ, που τον
φέρνει βιαστικά από την ομάδα στρατιών την οποία διοι­
κούσε και που τα γαλανά του μάτια αστράφτουν από απελ­
πισία, όταν ο νέος υπουργός Αμύνης του αποκαλύπτει τον
λόγο της προσκλήσεως του. Μία μόνη οδηγία δίδεται στην
αντιπροσωπία έντονα και καθαρά: να διακόψει αμέσως τις
διαπραγματεύσεις, αν οι Γερμανοί ζητήσουν την παράδο­
ση του στόλου. Η κατηγορηματική αυτή εντολή κοινοποιεί­
ται και σε τρεις Αγγλους, που περνούν στιγμές αγωνίας:
τον Λόρδο Λόυντ, τον ναύαρχο Αλεξάντερ και τον ναύαρχο

57
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σερ Ντώντλεϋ Πάουντ, που μόλις είχαν κάνει την εμφάνιση

τους στο Μττορντώ.
Ο Νταρλάν προσθέτει τον πομπώδη όρκο, πως ποτέ γαλ­
λικό πολεμικό σκάφος δεν θα πέσει σε γερμανικά χέρια.
Όμως, ο Τσώρτσιλ δεν πρόκειται να κρύψει την δυσπιστία
του».
Άδικα δυσπιστεί ο Τσώρτσιλ. Ο γαλλικός στόλος δεν θα
περάσει ποτέ στον έλεγχο του Γ Ράιχ. Στις 21 Ιουνίου του
1940, ο στρατηγός Κάιτελ διαβάζει την εισαγωγή της συνθή­
κης που λέει: «Μετά από ηρωική αντίσταση η Γαλλία νικήθη­
κε. Γι' αυτό η Γερμανία δεν προτίθεται να δώσει στους ό­
ρους ή στις διαπραγματεύσεις της ειρήνης χαρακτήρα εκ­
μεταλλεύσεως ενός τόσο γενναίου λαού»! Μία ημέρα πριν ο
Αδόλφος Χίτλερ συζητώντας με τους επιτελείς του την μορ­
φή της συνθηκολογήσεως, ερωτάται από τον Ναύαρχο Ραί-
ντερ εάν η Γερμανία θα μπορούσε να διεκδικήσει τον στόλο
και λαμβάνει αρνητική απάντηση. Με την συνθηκολόγηση οι
γερμανικές δυνάμεις θα είχαν τον στρατιωτικό έλεγχο της Βο­
ρείου Γαλλίας και... καμμία δικαιοδοσία(Ι) επάνω στον στόλο.
Έναν στόλο, ο οποίος ήταν ανέπαφος και ήταν ο μεγαλύτε­
ρος τον οποίον είχε ποτέ η Γαλλία από την εποχή του Λουδο­
βίκου του 16ου. Ένας στόλος η κατοχή του οποίου θα έκρινε
αποφασιστικά την μάχη της Μεσογείου, όπου κυριαρχούσαν
απόλυτα οι Άγγλοι, αφού ο ιταλικός στόλος αποδείχθηκε στην
συνέχεια ότι ήταν ένα μεγάλο τίποτε! Μόλις 12 ημέρες μετά
την συνθηκολόγηση, στις 3 Ιουλίου του 1940, ο Τσώρτσιλ
δείχνει τις διαθέσεις του απέναντι στον γαλλικό στόλο, δια­
τάσσοντας την καταστροφή των γαλλικών πολεμικών πλοίων,
τα οποία ήσαν αγκυροβολημένα στο Μερ Ελ Κεμπίρ της Γαλ­
λικής Βορείου Αφρικής. Δεν θα είναι όμως το μοναδικό και το
σοβαρότερο πολεμικό συμβάν ο βομβαρδισμός του Μερ Ελ
Κεμπίρ εις ό,τι αφορά τον γαλλικό στόλο.
Ο πόλεμος της Γερμανίας κατά της Γαλλίας ήταν μία λα­
μπρή στρατιωτική νίκη και μία μεγάλη πολιτική ήττα. Αυτό α­
πέδειξε ο χρόνος. Αυτό υποστηρίζει και ο Ρεϊμόν Καρτιέ στην
Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όπου γράφει:
Σελίς 194: «Το πρώτο μεγάλο κεφάλαιο του Δευτέρου Πα­
γκοσμίου Πολέμου κλείνει. Η Γαλλία διαγράφεται από τις

58
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΙΧ

Δυνάμεις που κατευθύνουν τον κόσμο. Ο Χίτλερ είναι κύ­

ριος της ηπειρωτικής Ευρώπης από τον Βιοτούλα ως τον
Ατλαντικό. Όμως, η ανακωχή που δέχθηκε να παραχωρή­
σει και που γι' αυτήν θα έρθει η στιγμή να μετανιώσει πι­
κρά, αφήνει απάτητη από τον Γερμανό τη Βόρειο Αφρική,
τη μελλοντική βάση εξορμήσεως για την επανάκτηση της
Γαλλίας. Αυτό είναι ίσως μια δικαιολογία. Σίγουρα όμως εί­
ναι ελαφρυντικό για τους Γάλλους, που δέχτηκαν με συ­
ντριβή αυτή την ανακωχή».

Ας εξετάσουμε, όμως, τι ακριβώς υπήρξε το καθεστώς του

Βισύ, το καθεστώς το οποίο προέκυψε από την συνθηκολό­
γηση του Ιουνίου του 1940 και γιατί ο Χίτλερ του 1945 μετα­
νοεί πικρά γιατί δεν παρέδωσε την Γαλλία στο προλεταριάτο.
Μέσα στις αφοριστικές γενικεύσεις του αριστερού ακαδημα­
ϊκού κατεστημένου, το καθεστώς του Βισύ του στρατηγού Πε-
ταίν ήταν μία φασιστική δικτατορία. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε
καμμία περίπτωση. Χαρακτηριστικά ο Στάνλεϋ Πέιν στην «Ι­
ΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ» ορίζει το καθεστώς του Βισύ σαν
ένα δεξιό αυταρχικό καθεστώς, το οποίο πολιτικά βρισκότα­
νε περισσότερο κοντά με το καθεστώς του Φράνκο και του
Σαλαζάρ, παρά με τον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ ή τον φα­
σισμό του Μουσολίνι. Μέσα στα πλαίσια του καθεστώτος του
στρατάρχου Πεταίν επανήλθε η θρησκευτική κατήχηση στα
σχολεία και δόθηκε μεγάλη δύναμη στην Καθολική Εκκλησία.
Όταν μάλιστα έγινε η προσπάθεια να δημιουργηθεί μία εθνι­
κή νεολαία στο καθεστώς, η Καθολική Εκκλησία εμπόδισε την
ίδρυση αυτής της νεολαίας. Οι πραγματικοί Γάλλοι φασίστες
και εθνικοσοσιαλιστές βρισκόντουσαν στο περιθώριο και η
μοναδική τους δραστηριότητα ελάμβανε χώρα στην Βόρεια
Γαλλία, η οποία δεν ελεγχότανε από το καθεστώς του Πεταίν.
Φυσικό ήταν, λοιπόν, αυτό το καθεστώς να «προδώσει» στην
συνέχεια την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία. Από το 1941 ακό­
μη υπήρχαν στοιχεία ότι ο στρατάρχης Πεταίν είχε επαφές με
τους συμμάχους. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι στο Βισύ οι
Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν διπλωματική αποστολή.
Σύμφωνα με τις μυστικές υπηρεσίες του Χέρμαν Γκαίρινγκ,
υπηρεσίες οι οποίες δρούσαν ανεξάρτητα και χωρίς έλεγχο

59
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

από τον Φον Κανάρι, στην Νέα Υόρκη διεξάγονταν μέσω αντι­
προσώπων συνομιλίες μεταξύ του Πεταίν και του Τσώρτσιλ.
Η κινητικότης αυτή των επαφών μεταξύ του καθεστώτος Βισύ
και των συμμάχων πύκνωσαν στην συνέχεια σε σημείο να α­
ναγκάσουν τον Χίτλερ να διατάξει την σύλληψη του στρατη­
γού Γκαμελέν, του Λεόν Μπλουμ και του Εντουάρ Νταλαντιέ
όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ» ο
Ντέιβιντ Ίρβινγκ.
Αλλά και ο Ρεημόν Καρτιέ επιβεβαιώνει το γεγονός γρά­
φοντας στην ιστορία του:
Τόμος Β', σελίς 59: «Στο Βισύ τη νύκτα της 7 ο Τακ είχε
ης

επιδώσει στον στρατάρχη Πεταίν ένα μήνυμα του προέδρου

Ρούζβελτ, που παρουσίαζε την εισβολή στη Βόρειο Αφρική
ως προληπτικό μέτρο και ζητούσε από τη Γαλλία να προ­
σχωρήσει στους Συμμάχους. Λίγες ώρες αργότερα ένα άλ­
λο μήνυμα έφθασε στο ξενοδοχείο «Παρκ» με κομιστή τον
αντιπρόσωπο της Γερμανίας γενικό πρόξενο Κρουγκ φον
Νίντα. Ο Χίτλερ προειδοποιούσε την γαλλική κυβέρνηση
πως μία διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την Αμερι­
κή δεν θα την θεωρούσε αρκετή απάντηση στην επίθεση
εναντίον της Βορείου Αφρικής. Ζητούσε από την Γαλλία να
κηρύξει τον πόλεμο εναντίον των αγγλοσαξονικών δυνά­
μεων».

Η μεγαλύτερη υπηρεσία όμως προς τους συμμάχους από

το καθεστώς του Βισύ και κατά τούτο προδοσία αυτής της
ίδιας της συνθήκης ειρήνης, την οποία είχε υπογράψει με τους
Γερμανούς δεν είχε ακόμη συντελεστεί. Όπως ανέφερα και
προηγουμένως, ο γαλλικός στόλος είχε παραμείνει ανέπαφος
και τα πράγματα στην Μεσόγειο δεν πηγαίνανε καθόλου κα­
λά για τον άξονα. Η ναυτική κυριαρχία των Άγγλων δεν μπο­
ρούσε να αμφισβητηθεί και άφηνε ανοικτές τις πύλες της Ευ­
ρώπης για μία απόβαση από τα Νότια. Οι Γερμανοί αποφάσι­
σαν με πάσα μυστικότητα να κινηθούν. Έχουν σκοπό να κα­
ταλάβουν αιφνιδιαστικά με μια τεθωρακισμένη μεραρχία τον
γαλλικό στόλο, ο οποίος ευρίσκεται στο λιμάνι της Τουλόν.
Όμως τους πρόλαβαν. Ιδού τι γράφει σχετικά (μοιραία θριαμ­
βολογώντας) ο Γάλλος ιστορικός Ρεημόν Καρτιέ:

60
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΙΧ

Σελίς 63: «Ευτυχώς είναι πάρα πολύ αργά. Το λιμάνι και

ο όρμος αντηχούν από εκρήξεις. Οι εξαίρετες «οδηγίες αυ­
τοκτονίας» εκτελούνται αριστοτεχνικά. Ο θόρυβος των θω­
ρακισμένων είχε ξυπνήσει την Τουλόν. Ο ναύαρχος κόμης
ντε Λαμπόρντ λίγο έλειψε να καθυστερήσει μερικές στιγ­
μές περισσότερε απ' όσο έπρεπε, επί τέλους όμως στις 5
και 29' η γενική διαταγή αυτόβυθίσεως εκπέμπεται από το
«Στρασβούργο». Οι Γερμανοί βρίσκονται στην προκυμαία,
κανονιοβολισμοί ανταλλάσσονται μεταξύ αρμάτων και πο­
λεμικών σκαφών, αλλά η τελευταία διαταγή της κυβερνήσε­
ως του Βισύ: «Σταματήστε τις ζημιές!» δεν ακούγεται. Ξη­
μερώνοντας η ημέρα φωτίζει ένα ανακάτωμα σκαφών ανα­
ποδογυρισμένων ή πυρπολημένων: 2 θωρηκτά, 1 θωρηκτό
μάχης, 7 καταδρομικά, 1 μεταγωγικό αεροπλάνο, 29 αντι­
τορπιλικά, 12 υποβρύχια, συνολικά πάνω από 100 πολεμι­
κά συνολικού εκτοπίσματος 230.000 τόννων χάθηκαν μέσα
σε μία νύκτα πιο δαπανηρή από Τραφάλγκαρ. Οι Γερμανοί
θα περισυλλέξουν λίγα παλιοσίδερα και μερικές μικρές μο­
νάδες. Οι Σύμμαχοι θα δουν να φθάνει το «Καζαμπλάνκα»
με κυβερνήτη τον Λ' Ερμινιέ και τρία άλλα υποβρύχια, που
αποσπώντας τα αγκυροβόλια τους, ώρμησαν προς το πέ­
λαγος περνώντας με εμβολισμό τα δίκτυα του διαύλου. Α­
σήμαντα υπολείμματα του ισχυρότερου στόλου που είχε η
Γαλλία από την εποχή του Λουδοβίκου 16 . ου

Δεν ήταν αυτό το μοναδικό περιστατικό. Στην συνέχεια εί­

χαμε και άλλα. Είχαμε την πλήρη προσχώρηση ολόκληρων
μονάδων του γαλλικού στρατού της Αφρικής, τις οποίες υπο­
τίθεται ότι ήλεγχε το καθεστώς του Βισύ, στους συμμάχους.
Ίσως η πορεία του πολέμου να ήταν διαφορετική εάν ο Χί­
τλερ είχε παραδώσει την Γαλλία όχι στους δεξιούς Καθολι­
κούς του Πεταίν, αλλά στο προλεταριάτο. Παρ' όλα αυτά, λέ­
ει με ειλικρίνεια στην «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΘΗΚΗ»:
15 Φεβρουαρίου 1945
«Δεν αγάπησα ποτέ την Γαλλία ή τους Γάλλους και δεν
έπαψα ποτέ να το λέω. Παραδέχομαι ωστόσο πως υπάρ­
χουν μερικοί άξιοι άνθρωποι ανάμεσα τους. Δεν υπάρχει
αμφιβολία πως στην διάρκεια των τελευταίων αυτών ετών,

61
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ένας σημαντικός αριθμός Γάλλων υποστήριξαν την ευρω­

παϊκή ιδέα με απόλυτη ειλικρίνεια και με μεγάλο θάρρος.
Και η αγριότητα, που τους έκαναν να πληρώσουν οι ίδιοι οι
συμπατριώτες τους, την καθαρή ματιά τους είναι η ίδια α­
πόδειξη της καλής τους πίστης».
Εκείνες τις ημέρες εκατοντάδες έως και χιλιάδες ήσαν οι
εκτελέσεις στο Παρίσι των Γάλλων φασιστών και εθνικοσο-
σιαλιστών. Ανάμεσα τους και ο ποιητής Ρομπέρ Μπραζιγιάκ.
Σε όλους αυτούς αποτίει φόρο τιμής ο Χίτλερ μιλώντας για
τους άξιους και θαρραλέους ανθρώπους της Γαλλίας που υ­
ποστήριξαν την Ευρωπαϊκή Ιδέα.

Εάν όμως η περίπτωση της Γαλλίας θα μπορούσε να είναι

σχετικά απλή για το Γερμανικό Ράιχ, εάν απεφάσιζαν να μη
δοθεί δηλαδή καμμία εμπιστοσύνη στους αστούς και τους συ­
ντηρητικούς, οι οποίοι με προθυμία, αλλά και δολιότητα, έ­
σκυψαν το κεφάλι στον Χίτλερ, λειτουργώντας ύπουλα και
παραπειοτικά προς πάσαν κατεύθυνσιν, γιατί σίγουρα εξέτα­
ζαν και το ενδεχόμενο μιας γερμανικής νίκης, εάν με την Γαλ­
λία τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα με ένα καθεστώς στρα­
τιωτικής κατοχής και καταλήψεως προπαντός ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ
της, η περίπτωση της Ιταλίας ήταν εντελώς διαφορετική, α­
φού υπήρξε σύμμαχος, σύμμαχος όμως, περισσότερο επιζή­
μιος από τον οποιοδήποτε εχθρό όπως ο ίδιος Χίτλερ δηλώ­
νει στην «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΙΑΘΗΚΗ» στην εγγραφή της 171·;
Φεβρουαρίου του 1945:
17 Φεβρουαρίου 1945
«Όταν κρίνω αντικειμενικά και χωρίς πάθος τα γεγονό­
τα, πρέπει να παραδεχτώ πως η ακλόνητη φιλία μου για
την Ιταλία και τον Ντούτσε μπορεί να θεωρηθεί σαν λάθος
από μέρους μου. Είναι πραγματικά ολοφάνερο, πως η συμ­
μαχία μας με τους Ιταλούς εξυπηρέτησε περισσότερο τους
εχθρούς, παρά εμάς τους ίδιους. Η ιταλική επέμβαση απέ­
φερε κέρδη που είναι περιορισμένα στο έπακρο σε σχέση
με τις πολυάριθμες δυσκολίες που προκάλεσε. Αν παρ' ό­
λες μας τις προσπάθειες, δεν κατορθώσαμε να κερδίσουμε
τον πόλεμο, η ιταλική συμμαχία θα είχε συνεισφέρει στην
ήττα μας!

62
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΪΧ

Η καλλίτερη υπηρεσία, που θα μπορούσε να μας είχε

προσφέρει η Ιταλία, θα ήταν να είχε μείνει μακρυά από αυ­
τή την σύγκρουση».
Στην εγγραφή αυτή της «Πολιτικής Διαθήκης» ή εάν θέλε­
τε των «ντοκουμέντων Μπόρμαν» φαίνεται ξεκάθαρα ο αρνη­
τικός απολογισμός, τον οποίο κάνει στο τέλος του Πολέμου ο
αρχηγός του Γ' Ράιχ εις ότι αφορά την συμμαχία του Ράιχ με
την Ιταλία. Φτάνει στο σημείο να λέει πως «ό,τι καλύτερο ή­
ταν να προσφέρει σε αυτόν τον Πόλεμο και στην Γερμανία
η Ιταλία θα ήταν να μη λάβει καθόλου μέρος σε αυτόν!»
Παρακάτω γίνεται περισσότερο σκληρός, λέγοντας πως το
οτιδήποτε θα ήταν προτιμότερο από το να έχουν οι Γερμανοί
συμπολεμιστές τους τους Ιταλούς στο πεδίο της μάχης.
Στην εγγραφή της ίδιας ημέρας, επίσης, τονίζει, δείχνο­
ντας πόσο μετανόησε για την ολόθερμη (και σε κάποιες περι­
πτώσεις οπωσδήποτε μονόπλευρη) συμμαχία του με τους Ι­
ταλούς:
«Ούτε η προσωπική αγάπη μου προς τον Ντούτσε, ούτε
τα ενστιχτώδικα αισθήματα φιλίας μου για τον ιταλικό λαό
αλλάξανε. Αλλά μέμφομαι τον εαυτό μου γιατί δεν άκουσα
τη φωνή της λογικής, που με συμβούλευε να είμαι αδίστα­
κτος στην φιλία μου προς την Ιταλία.... Σαν αποτέλεσμα,
όμως, της μακροθυμίας μου συμβήκανε πράματα, που δεν
έπρεπε να συμβούν και που μπορεί ν' αποδειχτούν μοιραί­
α. Η ζωή δεν συγχωρεί την αδυναμία».

Ασφαλώς και στις σκέψεις του Αδόλφου Χίτλερ λίγες ε­

βδομάδες πριν πέσει το «Κάστρο - Βερολίνο», υπάρχουν σα­
φείς υπαινιγμοί και σε άλλα σημεία σαφείς αναφορές στην
απόφαση του Μουσολίνι να επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Από­
φαση μοιραία, η οποία στην πραγματικότητα βοήθησε τους
συμμάχους και όχι τον Άξονα. Όμως, η περίπτωση της Ελλά­
δος αξίζει μία ειδική εκτενή αναφορά, η οποία και θα γίνει
στην συνέχεια. Στο κεφάλαιο αυτό θα αναφέρω σχετικά μό­
νον αυτό το απόσπασμα από την «Πολιτική Διαθήκη».
«Από καθαρά στρατιωτική άποψη, τα πράγματα δεν στα-
θήκανε πολύ καλλίτερα! Η είσοδος της Ιταλίας στον πόλεμο
έδωσε αμέσως στους εχθρούς μας τις πρώτες νίκες, περι-

63
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στατικό που επέτρεψε στον Τσώρτσιλ ν' αναζωογονήσει τα

θάρρος των συμπατριωτών του και που έδωσε ελπίδες σε
όλους τους Αγγλόφιλους παντού στον κόσμο».

Δεν ήταν όμως αυτή η μοναδική ενέργεια της Ιταλίας, η

οποία έφερε σε δύσκολη θέση την Γερμανία. Εκτός από την
άκρως επιζήμια για τον Άξονα ιταλική επίθεση κατά της Ελλά­
δος, και σε άλλες περιπτώσεις ο Μουσολίνι δημιούργησε σο­
βαρά προβλήματα στην διεθνή πολιτική του Ράιχ. Όταν ο Χί­
τλερ προχώρησε στο γερμανοσοβιετικό σύμφωνο, στην συμ­
φωνία Ρίμπερντροπ-Μολότωφ με σκοπό να επιτεθεί απερίσπα­
στος στην Δύση ο Μουσολίνι χαρακτήρισε το σύμφωνο αυτό
εγκληματικό και μετά την εισβολή στην Πολωνία επίσημα δια­
κήρυξε την «μη επιθετικότητα» της Ιταλίας. Τον χειμώνα του
1939-1940, η Σοβιετική Ένωση επιτίθεται εναντίον της Φιν­
λανδίας. Η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία κρατά γραμμή αυ­
στηρός ουδετερότητος, προκειμένου να διαφυλάξει την ισχύ
του συμφώνου Ρίμπεντροφ-Μολότωφ, η Ιταλία όμως όχι. Ο
Μουσολίνι παίρνει ανοικτά θέση υπέρ τον Φινλανδών και τους
στέλνει πολεμικό υλικό, ενώ τον Ιανουάριο του 1940 διακό­
πτει της διπλωματικές του σχέσεις με την Μόσχα. Ενεργεί
δηλαδή, χωρίς αμφιβολία, εντελώς ανπ'θετα από την γερμανική
γραμμή. Επίσης ακόμη και μετά την έναρξη του πολέμου με­
ταξύ Γερμανίας και Γαλλίας η Ιταλία προμηθεύει την Γαλλία
με εκρηκτικά, νάρκες και αεροπλάνα και υπογράφει συμβό­
λαια για την παράδοση 500 αεροπλάνων οτην γαλλική αερο­
πορία την άνοιξη του 1940. Υπάρχει επίσης το στοιχείο ότι ο
ίδιος ο Μουσολίνι, μέσω των μυστικών του υπηρεσιών, ειδο­
ποίησε την Ολλανδία και το Βέλγιο ότι επίκειται επίθεση ενα­
ντίον τους από την Γερμανία λίγες ημέρες πριν την επίθεση!
Αυτό το αναφέρει και ο Στάνλεϊ Πέιν στην «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙ­
ΣΜΟΥ» στο κεφάλαιο «Ο ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕ­
ΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΑ», χρησιμοποιώντας ως πηγή του την ερ­
γασία του Καθηγητού Σόροκ, η οποία δημοσιεύθηκε στις Η­
ΠΑ το 1988 και είχε τον τίτλο: «ΑΠΟ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΕΧΘΡΟΣ:
Το Αίνιγμα της Φασιστικής Ιταλίας στην Γαλλική διπλωματί­
α», βιβλίο στο οποίο παρατίθενται απόρρητα έγγραφα, τα ο­
ποία και αποδεικνύουν τα παραπάνω, απόρρητα έγγραφα τα

64
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΪΧ

οποία αποδεικνύουν πόσο διαβρωμένο ήταν από τις αγγλικές

μυστικές υπηρεσίες το ιταλικό κράτος. Γεγονός το οποίο φά­
νηκε καθαρά τόσο με την επίθεση κατά της Ελλάδος, όσο και
με την καθαίρεση αργότερα του Μουσολίνι το 1943 και βε­
βαίως με την εκτέλεση του ίδιου του υπουργού των εξωτερι­
κών της Ιταλίας Κόμη Τσιάνο μετά την καταδίκη του ότι υπήρ­
ξε πράκτορας των Άγγλων. Όλα, αυτά ασφαλώς δεν τα γνώρι­
ζε ο Χίτλερ στο καταφύγιο του τον Φεβρουάριο του 1945.
Δεν επρόκειτο, λοιπόν, μόνον για μία απλή αδυναμία του εν
όπλοις συντρόφου του, αλλά και για έναν αδίστακτο καιρο­
σκοπισμό, ο οποίος υπήρχε σε κορυφαία στελέχη του Ιταλι­
κού φασιστικού καθεστώτος.
Παρ' όλα αυτά γνωρίζει όμως κάτι πολύ καλά. Ο πολιτικός
και στρατηγός Χίτλερ βλέπει μέσα από τα ερείπια της Γερμα­
νίας του 1945 το μέλλον. Βλέπει και προβλέπει με ακρίβεια
ότι η Ιταλία και η Γαλλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν
θα είναι πλέον μεγάλες δυνάμεις και χαρακτηριστικά αναφέ­
ρει:
«Ο πόλεμος αυτός, πιστεύω, θ' αποδείξει καθαρά ένα
πράμα τουλάχιστον - την ανεπανόρθωτη κατάπτωση των
λατινικών χωρών. Έδειξαν, χωρίς καμμιά αμφισβήτηση, πως
δεν είναι πια σε θέση ν' ανταγωνιστούν και πως γι' αυτό
δεν έχουν πια το δικαίωμα να μετέχουν στην ρύθμιση των
παγκόσμιων υποθέσεων.»
Σε άλλες εγγραφές των αρχείων Μπόρμαν τονίζει επίσης:
20 Φεβρουαρίου 1945
«Αυτές οι λατινικές χώρες δεν μας φέρνουν τύχη. Η αλα­
ζονική τους μεγάλη ιδέα του εαυτού τους είναι σε άμεση
αναλογία με την αδυναμία τους, και αυτό πάντοτε μπερδεύ­
ει το θέμα».
2 Απριλίου 1945: «Όποια και αν είναι η έκβαση του, αυ­
τός ο πόλεμος έβαλε τουλάχιστον την Γαλλία στην κατηγο­
ρία που ανήκει - την κατηγορία μιας πέμπτης τάξης δύνα­
μης».
Αυτός ο άνθρωπος ευρισκόμενος δεκάδες μέτρα κάτω α­
πό τη γη μέσα στο καταφύγιο του στο Βερολίνου έβλεπε αυ­
τό, το οποίο επρόκειτο να συμβεί στα επόμενα χρόνια, το ότι
η Γαλλία δηλαδή θα καταστεί ένα κράτος που σε καμμία περί-

65
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πτώση δεν θα θεωρείται πλέον μεγάλη δύναμη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το παρακάτω από­
σπασμα από την «Πολιτική Διαθήκη»:
«Η Γαλλία και η Ιταλία θα έπρεπε να παραιτηθούν από τις
ακατάλληλες φιλοδοξίες τους για μεγαλείο. Σύγχρονα θα έ­
πρεπε να παραιτηθούν από τις αξιώσεις τους στην Βόρειο
Αφρική και την Μέση Ανατολή. Κι' αυτό θα επέτρεπε στην
Ευρώπη να επιδιώξει μια θαρραλέα πολιτική φιλίας απένα­
ντι στο Ισλάμ».

Στο τελευταίο αυτό απόσπασμα, το οποίο παρατίθεται θί­

γεται ευθέως ένα μέγα ζήτημα, το οποίο είναι και ζήτημα του
καιρού μας... Τίθεται το ζήτημα του Ισλάμ και των σχέσεων
του με την νέα Ευρώπη. Ο Αδόλφος Χίτλερ τονίζει με έμφαση
πόσο η συμμαχία του με τους Ιταλούς, αλλά και οι γενναιό­
φρονες παραχωρήσεις του προς τους νικημένους Γάλλους,
τον εμπόδισαν να γίνει ο κήρυκας ενός ΑΝΤΙ-ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ
αγώνα και να έχει στο πλευρό του αμέριστη την συμπαρά­
σταση του Αραβικού Έθνους και του Ισλαμικού κόσμου γενι­
κά και αναφέρει:
17 Φεβρουαρίου 1945:
«Ο Ιταλός σύμμαχος μας στάθηκε πηγή δυσκολιών για
μας παντού. Η συμμαχία αυτή ήταν, π.χ., που μας εμπόδισε
να εφαρμόσουμε μια επαναστατική πολιτική στην Βόρειο
Αφρική. Στη φύση των πραγμάτων, η περιοχή γινόταν προ-
τεκτοράτο και σαν τέτοιο το διεκδίκησε ο Ντούτσε. Αν εί­
μαστε μόνοι μας θα μπορούσαμε να είχαμε χειραφετήσει
τις μουσουλμανικές χώρες που κυριαρχιόταν από την Γαλ­
λία. Κι αυτό θα είχε τεράστια απήχηση στην, κυριαρχούμε­
νη από τους Βρετανούς, Μέση Ανατολή και στην Αίγυπτο.
Με τις τύχες μας όμως συνδεδεμένες με τους Ιταλούς, η
επιδίωξη μιας τέτοιας πολιτικής δεν ήταν δυνατή. Ολόκλη­
ρο το Ισλάμ εδονείτο από τα νέα των νικών μας. Οι Αιγύ­
πτιοι και οι Ιρακινοί και ολόκληρη η Μέση Ανατολή ήταν
έτοιμοι να ξεσηκωθούν σε επανάσταση. Σκεφθείτε μοναχά
τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει για να τους βοηθήσου­
με, ή και να τους παροτρύνουμε ακόμα όπως ήταν σύγχρο­
να το καθήκον μας και το ίδιο το συμφέρον μας. Η παρου-

66
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΙΧ

σία των Ιταλών στο πλευρό μας, μας παρέλυε. Δημιουργού­

σε μία αίσθηση δυσφορίας στους φίλους μας στο Ισλάμ,
που μοιραία μας έβλεπαν σαν συνενόχους των καταπιεστών
τους.»
Εξετάζοντες βαθύτερα τα ιστορικά δεδομένα γνωρίζουμε
ότι οι Γερμανοί ήσαν οι μεγάλοι χαμένοι της μάχης των αποι­
κιών κατά την διάρκεια του 18 και του 19 αιώνα. Πράγμα
ου ου

εν πολλοίς φυσικό, αφού ενιαίο εθνικό κράτος κατόρθωσαν

να δημιουργήσουν οι Γερμανοί στα τέλη σχεδόν του 19 αιώ­
ου

να. Αντίθετα οι Γάλλοι και πολύ περισσότερο οι Άγγλοι ήσαν

οι μεγάλοι νικητές της αποικιακής επεκτάσεως. Οι Ιταλοί μπή­
καν στον χώρο των αποικιακών κρατών κατ' ουσίαν μετά τον
Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και βεβαίως και με τον πόλεμο της Αι­
θιοπίας. Οι Γερμανοί δεν είχαν κανέναν λόγο σε αυτήν την
παγκόσμια ανατροπή, την οποίαν επιχειρούσαν να μη έχουν
στον πλευρό τους το Αραβικό Έθνος και τον Ισλαμικό κόσμο
γενικότερα. Πόσο μάλλον που ο κόσμος αυτός είχε βαθύτατα
αντιαγγλικά αισθήματα, αφού οι Άγγλοι υπήρξαν οι κατ' εξο­
χήν δυνάστες του και επιπλέον συναντάτο με την Εθνικοσο-
σιαλιστική Γερμανία στο θέμα της σιωνιστικής απειλής, η ο­
ποία ήταν πλέον χειροπιαστή πραγματικότητα και ελάμβανε
σάρκα και οστά με τον συνεχή αποικισμό της Παλαιστίνης
από Εβραίους υπό την ανοχήν, εάν όχι με τις ευλογίες της
αγγλικής αυτοκρατορίας. Λίγοι γνωρίζουν ότι ο Μεγάλος Μου­
φτής της Ιερουσαλήμ Χάζ Αμίν Ελ Χουσεϊνί, θείος του Γιασέρ
Αραφάτ και μέγας αντισιωνιστής, είχε στενές σχέσεις πριν
από τον πόλεμο με την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, αλλά
και στην διάρκεια του πολέμου υπήρξε θερμός συμπαραστά­
της του Αδόλφου Χίτλερ. Ολόκληρη η Μέση Ανατολή ήταν
γεμάτη από κινήματα εθνικοσοσιαλιστικά, που είχαν έντονο
αντιβρετανικό και πατριωτικό χαρακτήρα. Μεγάλη ήταν η εκ­
δοτική επιτυχία του «MEIN KAMPF" στα αραβικά. Στο συνέ­
δριο του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Νυρεμβέργη
το 1938 υπήρχαν και αντιπροσωπείες από την Συρία και το
Ιράκ. Παρών στο συνέδριο αυτό ήταν και ο ηγέτης των Χρι­
στιανών του Λιβάνου Πιερ Τζεμαγιέλ, ο οποίος ίδρυσε το κόμ­
μα της φάλαγγας στο Λίβανο αμέσως μετά την επιστροφή
του από το συνέδριο της Νυρεμβέργης. Στην Αίγυπτο επίσης

67
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

υπήρχε το Κίνημα «Νέα Αίγυπτος», το οποίο ήταν εξαιρετικά

δημοφιλές ανάμεσα στους νέους αξιωματικούς (μεταξύ αυ­
τών και ο Νάσερ, καθώς και ο Σαντάτ). Κίνημα, που εστρέφε-
το κατά της Αγγλίας και του βασιλικού οίκου, ο οποίος με
δουλικότητα υπηρετούσε τα συμφέροντα του Λονδίνου. Στο
Ιράκ υπήρχε το Κίνημα νεολαίας «Φουτούγια», το οποίο α­
νοικτά υμνούσε τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και θεωρού­
σε ως υπέρτατη πράξη Πίστεως «την τέχνη του θανάτου». Μέ­
σα στην παράδοση του κινήματος «Φουτούγια» πρέπει να α­
ναζητήσει κάποιος και τις ρίζες των σημερινών κομάντος αυ­
τοκτονίας της Μέσης Ανατολής, που σπέρνουν τον θάνατο τα
τελευταία χρόνια σε Ιράκ, Παλαιστίνη και Ισραήλ.
Υπήρχε όμως ένα εμπόδιο σοβαρό για να σταθεί στο πλευ­
ρό του Χίτλερ στην προσπάθεια του για την ανατροπή της
παγκοσμίου τάξεως ο Αραβικός κόσμος. Ήταν η μεγαλομανί­
α του Μουσολίνι, ο οποίος φανταζόταν ότι μπορεί να γίνει η
Ιταλία μεγάλη αποικιακή δύναμη, καθώς επίσης και ο πληγω­
μένος εγωισμός των επίβουλων «φίλων», των Γάλλων του Βι­
σύ, που ήθελαν και αυτοί (παρ' όλο το γεγονός ότι ήσαν ηττη­
μένοι) να κρατήσουν τις αποικίες τους και το δικαίωμα αυτό
για να είμαστε δίκαιοι τους το είχε δώσει η ίδια η Γερμανία.
Στα 1945 λίγο πριν πέσει η αυλαία στην Εθνικοσοσιαλιστική
Γερμανία, ο Αδόλφος Χίτλερ αντιλαμβάνεται το βάθος των
πραγμάτων, τον μοιραίο χαρακτήρα των σφαλμάτων, που δη­
μιουργός τους ήταν το πνεύμα της παλαιάς Γερμανίας και
μετανοεί που αντί για τους Ιταλούς επιζήμιους συμμάχους και
τους Γάλλους επίβουλους «φίλους», δεν είχε στο πλευρό του
τους Ισλαμιστές επαναστάτες.
Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία και η συνεχής ενδυνά­
μωση της Γερμανίας είχε γεμίσει ελπίδα τον Αραβικό κόσμο,
ο οποίος μέσα από την πτώση της αγγλικής αυτοκρατορίας
έβλεπε και την δική του εθνική ελευθερία.
Βρισκόμαστε στα μέσα του 1941 και ο Χ. Ουέλλς γράφει
στην παγκόσμιο Ιστορία του:
«...Ενώ, το ναυτικόν έσωζε τας βρεταννικάς δυνάμεις α­
πό την Ελλάδα, οι Γερμανοί είχαν αποστείλει μεγάλας ενι­
σχύσεις εις τηνΛιβυην και ο στρατός των μαζί με τους Ιτα­
λούς, υπό τονστρατηγόν Ρόμμελ, εξεδίωξε τους εξησθενη-

68
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΪΧ

μένους Βρεττανούς σχεδόν από όλα τα μέρη, που είχε κα­

τακτήσει ο Γουέιβελ.
Προς στιγμήν εφάνη ότι η συμφορά θα εξηπλούτο. Ο Ρα-
σίδ Αλή ένας οπαδός του εθνικοσοσιαλισμού, ήρπασε την
εξουσίαν από τον ανίσχυρον αντιβασιλέα του Ιράκ και εφω-
διάσθη με γερμανικά αεροπλάνα δια των αεροδρομίων της
Συρίας, που ευρίσκοντο υπό τον έλεγχον των Γάλλων του
Βισύ. Αλλά, δια πρώτην φοράν, η απάντησις ήτο γοργή. Ο
Ρασίδ Αλή έκαμε την πρώτην του επίθεσιν την 2α Μαΐου και
μέχρι της 1ης Ιουνίου οι Βρεττανοί είχαν καταλάβει την Βα-
γδάτην. Εντός των επομένων πέντε εβδομάδων ανακατέκτη-
σαν ολόκληρον το Ιράκ και επίσης κατέλαβαν την Συρίαν».

Εάν η εθνικοσοσιαλιοτική Γερμανία είχε δει διαφορετικά

τα πράγματα και δεν είχε διστάσει να θυσιάσει τα ιταλικά και
τα γαλλικά συμφέροντα σε Βόρειο Αφρική και Μέση Ανατο­
λή, εάν είχε προλάβει να κινητοποιήσει τους Άραβες και να
θέσει υπό τον έλεγχο της την κρίσιμη στρατηγικά περιοχή
αυτή του κόσμου, τότε ίσως να ήταν διαφορετική η πορεία
του πολέμου. Αυτήν την χαμένη ευκαιρία αναλογίζεται ο Α­
δόλφος Χίτλερ και γράφει στην «Πολιτική του Διαθήκη» στα
1945:
«Είχαμε μια θαυμάσια ευκαιρία να εφαρμόσουμε μια λα­
μπρή πολιτική σχετικά με το Ισλάμ. Χάσαμε όμως το λεωφο­
ρείο, όπως το χάσαμε σε αρκετές άλλες ευκαιρίες, χάρη στην
πίστη μας προς την ιταλική συμμαχία!
Σ' αυτό το θέατρο των επιχειρήσεων, λοιπόν, οι Ιταλοί
μας εμπόδισαν να παίξουμε το καλλίτερο μας χαρτί, την χει­
ραφέτηση των Γάλλων υπηκόων και το σήκωμα του λαβά­
ρου της επανάστασης σε χώρες καταπιεζόμενες από τους
Βρετανούς. Μια τέτοια πολιτική θα είχε ξεσηκώσει τον εν­
θουσιασμό ολόκληρου του Ισλάμ. Είναι χαρακτηριστικό του
ισλαμικού κόσμου από τις ακτές του Ατλαντικού μέχρι τις
ακτές του Ειρηνικού πως ό,τι θίγει τον ένα για καλό ή κακό,
θίγει όλους».
Αυτό το οποίο αναφέρει ο Χίτλερ στα 1945 περί μίας «θαυ­
μάσιας ευκαιρίας» συνεργασίας με τον Ισλαμικό κόσμο, δεν
είναι γέννημα της «παραφροσύνης του», για την οποία τόσες

69
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

φορές μας έχουν μιλήσει οι μισθωτοί φασουλήδες του Χόλυ-

γουντ. Πρόκειται περί μίας πραγματικότητος και για του λό­
γου το αληθές ιδού τι γράφει ο Καρτιέ για το θέμα στην «Ι­
στορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου»:
«Η Αγγλία αναρρωτιέται μήπως ο αραβικός ορθωθεί ε­
ναντίον της. Τον είχε στο πλευρό της στον προηγούμενο
πόλεμο, ξεσηκώνοντας τον εναντίον των αυθεντών του της
εποχής εκείνης, των Τούρκων. Αλλά ο ρόλος της προοτάτι-
δος του Σιωνισμού είχε διοχετεύσει προς τον Αξονα τις μου­
σουλμανικές συμπάθειες. Αντίθετα προς τον Μουσολίνι, που
είχε μάλλον γελοιοποιηθεί ανακηρύσσοντας τον εαυτό του
Σπαθί του Ισλάμ, η φανατική μορφή του Χίτλερ, ο εξοντωτι­
κός αντισημιτισμός του, οι εντυπωσιακές νίκες του ενθου­
σιάζουν πραγματικά τη Μέση Ανατολή. Οι Άγγλοι δεν αγνο­
ούν πως το Κάιρο θα σημαιοστολιζόταν με αγκυλωτούς
σταυρούς, αν ο Ρόμελ έκανε την εμφάνιση του. Δεν αγνο­
ούν πως το μίσος κοχλάζει από τον Ινδό ως τον Νείλο».
Σελίς 278 «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕ­
ΜΟΥ» Ρεημόν Καρτιέ.
Στην συνέχεια του κειμένου του, ο Αδόλφος Χίτλερ εξηγεί
τους λόγους για τους οποίους ήταν αναγκασμένος να συντη­
ρεί το αποικιακό καθεστώς Ιταλών και Γ άλλων και το πώς το
γεγονός αυτό τον εμπόδισε να κάνει μία δυναμική πολιτική
φιλίας με το Ισλάμ. Αντίθετα, καταγγέλλει τους δημοκράτες
Αγγλοαμερικανούς, οι οποίοι υπήρξαν οι πλέον σκληροί α­
ποικιοκράτες και οι οποίοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την
κατάσταση. Αναφέρει σχετικά:
«Από την ηθική πλευρά τα αποτελέσματα της πολιτικής
μας ήταν διπλά καταστρεπτικά. Από την μια πλευρά είχαμε
τραυματίσει χωρίς κανένα κέρδος για τον εαυτό μας, τον
αυτοσεβασμό των Γάλλων. Από την άλλη αυτό, από μοναχό
του, μας υποχρέωνε να διατηρούμε την κυριαρχία που α­
σκούσαν οι Γάλλοι στην αυτοκρατορία τους, από φόβο μή­
πως το μίασμα απλωθεί στην ιταλική Βόρειο Αφρική, και αυ­
τή η τελευταία διεκδικήσει τότε την ανεξαρτησία της. Και
μιας και όλες αυτές κατέχονται από τους Αγγλοαμερικανούς,
είμαι απόλυτα δικαιολογημένος να πω πως αυτή η πολιτική
μας στάθηκε καταστρεπτική. Ακόμα αυτή η μάταιη πολιτική

70
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΙΧ

επέτρεψε σ' αυτούς τους υποκριτές τους Βρετανούς να πο­

ζάρουν, παρακαλώ, σαν απελευθερωτές στη Συρία, την
Κυρηναϊκή και την Τριπολίτιδα!»
Η λανθασμένη αυτή πολιτική, όμως, είχε συγκεκριμένη πη­
γή προελεύσεως, αποτελούσε την συνειδητή στρατηγική επι­
λογή σαφώς καθορισμένων κύκλων της Γερμανίας. Χωρίς να
αρνείται τις ευθύνες του, ο Χίτλερ τους κατονομάζει και δεν
είναι άλλη αυτή η συγκεκριμένη πηγή, η οποία δημιούργησε
αυτήν την ολέθρια πολιτική από αυτήν την ίδια την «παλαιά»
Γερμανία, από αυτό το ίδιο το μικροαστικό, αλλά και το υπο­
κριτικά αριστοκρατικό πνεύμα, που κυριαρχούσε σχεδόν ο­
λοκληρωτικά στο Υπουργείο Εξωτερικών, αλλά σε μεγάλο βαθ­
μό και στα ανώτερα ιεραρχικά κλιμάκια των ενόπλων δυνά­
μεων. Λέει χαρακτηριστικά στην «Πολιτική του Διαθήκη» για
τα «μεγάλα μυαλά» του «παλιού» κλασσικού καλουπιού:
«Σταθήκαμε όμοια ανόητοι σχετικά με τις γαλλικές αποι­
κίες. Κι' αυτό ήταν έργο των μεγάλων μας μυαλών της Βιλ-
χελμστράσσε (Σ.σ. δηλαδή του Υπουργείου των εξωτερικών)!
Διπλωμάτες του παληού κλασσικού καλουπιού, στρατιώτες
ενός ξεπερασμένου καθεστώτος, επαρχιώτες μικροευγενείς
- τέτοιοι ήταν εκείνοι που επρόκειτο να μας βοηθήσουν να
επαναστατήσουμε όλη την Ευρώπη. Και μας οδήγησαν να
κάνουμε τον πόλεμο, όπως θα τον έκαναν στον δέκατο έ­
νατο αιώνα. Ποτέ, με κανένα τρόπο, δεν θα 'πρεπε να
στοιχηματίσουμε υπέρ της Γαλλίας και εναντίον λαών υπο­
ταγμένων στον ζυγό της. Αντίθετα, θα έπρεπε να τους βοη­
θήσουμε ν' αποχτήσουν την ελευθερία τους και, στην ανά­
γκη, θα έπρεπε να τους σπρώξουμε να το κάνουν. Δεν υ­
πήρχε τίποτε να μας σταματήσει το 1940 από το να κάνου­
με μια χειρονομία αυτού του είδους στην Μέση Ανατολή
και την Βόρειο Αφρική».

Οι διπλωμάτες και οι στρατηγοί, ο κόσμος των «Φον» δεν

καταδέχονται να δουν τον κόσμο που έρχεται, δεν καταδέχο­
νται να νοιώσουν την επαναστατική φλόγα των καταπιεσμέ­
νων από τους Αγγλοσάξωνες καπιταλιστές αραβικών λαών.
Φαντάζονται ίσως τους εαυτούς τους, ως τους νέους αποι­
κιοκράτες στην θέση των Άγγλων, κτηματίες με απέραντες

71
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

εκτάσεις της Βικτωριανής εποχής σε Αφρική και Ασία! Δεν

μπορούν να προσεγγίσουν την οσμή των γεγονότων. Αντίθε­
τα, κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουν ενάντια στην
Νέα Τάξη που διακηρύσσει ο Χίτλερ την παλαιά τάξη πραγ­
μάτων. Σε αυτόν τον απολογισμό του, των αρχών του 1945, ο
Χίτλερ τους καταγγέλλει και λέει γι' αυτούς:
«...Στην πράξη οι διπλωμάτες μας αντί γι' αυτό βαλθήκα-
νε να σταθεροποιήσουν την γαλλική εξουσία, όχι μόνο στην
Συρία, αλλά και στην Τύνιδα, το Αλγέρι και το Μαρόκο. Οι
«κύριοι» μας είναι φανερό πως προτιμούσαν να διατηρούν
σχέσεις με καθώς πρέπει Γάλλους, παρά με ένα πλήθος
αξύριστους επαναστάτες, με ένα κάρο αξιωματικούς υπη­
ρέτες, που μοναδική τους ιδέα ήταν να μας εξαπατήσουν,
παρά με τους Αραβες, που θα έστεκαν τίμιοι συνεργάτες
μας».
Πολλά χρόνια μετά ένας από τους πλέον διακεκριμένους
εκπροσώπους της νέας εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης, ο Βέλ­
γος Στρατηγός των Waffen SS, Λεόν Ντεγκρέλ, ο οποίος ή­
ταν τότε και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του εξόριστος
στην Ισπανία, δηλώνει σε Έλληνες επισκέπτες του:
«Η ιδέα του Χίτλερ δεν ήταν η αντιπαράθεση με τους
μουσουλμάνους, αλλά μια πραγματική συναδέλφωση. Στα
Waffen SS είχαμε 60.000 συντρόφους Μουσουλμάνους
στους οποίους ο Χίτλερ μια πρωτοχρονιά χάρισε μια αλυσί­
δα μ' ένα μικρό κοράνι. Διότι ήθελε μετά τον πόλεμο να
υπάρχουν 60.000 νέοι εθνικοσοσιαλιστές μουσουλμάνοι που
θα πήγαιναν στην χώρες τους και θα έκαναν μια επανάστα­
ση όπως η δική μας στην Ευρώπη. Δεν πρέπει λοιπόν να
φοβόμαστε όλον τον κόσμο, αλλά πρέπει σ' όλες τις χώρες
που έχουμε συντρόφους που θα κάνουν στις χώρες τους
ότι εμείς εδώ, και που θα είναι με το μέρος μας αντί να
είναι εναντίον μας.» Λεόν Ντεγκρέλ - Συνέντευξη στο πε­
ριοδικό «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» α.τ. 56 Σεπτέμβριος 1990
Η δήλωση αυτή του Στρατηγού Ντεγκρέλ στα 1990 έχει
ιδιαίτερη σημασία σήμερα σε σχέση με τις απόψεις των κομ­
μάτων εκείνων της Ευρώπης, τα οποία το σύστημα τα εμφανί­
ζει ως «νεοφασιστικά» και τα οποία ακολουθώντας μία επιπό­
λαιη πολιτική σκοπιμότητα και επιδεικνύοντας έναν πολιτικά-

72
 ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ Γ ΡΑΪΧ

ντικο καιροσκοπισμό έχουν επιδοθεί σε μία εκστρατεία «ισλα-

μοφοβίας», η οποία δεν δυσαρεστεί καθόλου τους παγκό­
σμιους αφέντες της εποχής μας.
Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, για να επανέλθουμε στα του βι­
βλίου, χρόνια μιας μάχης για την κυριαρχία του κόσμου, οι
Γερμανοί διπλωμάτες και στρατηγοί, βγαλμένοι μέσα από τα
σπλάχνα της Πρωσικής «μασσωνερίας» και του μεγάλου κε­
φαλαίου αισθανόντουσαν πράγματι πολύ άνετα δίπλα στους
κοκκινοπρόσωπους καλοξυρισμένους Γάλλους του Βισύ με
τις μεγαλοπρεπείς στολές, οι οποίοι είχαν παραδώσει με πά­
σα άνεση και χωρίς δυσκολία την πατρίδα τους στην Βέρμα-
χτ, παρά δίπλα στους «αξύριστους επαναστάτες» του αραβι­
κού κόσμου, οι οποίοι τους γεννούσαν αισθήματα δυσφορί­
ας. Όμως, αυτοί ήταν τότε (και είναι και ίσως και σήμερα) οι
φυσικοί σύμμαχοι μιας εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης.
Στην τελευταία του εγγραφή στο ημερολόγιο του, την εγ­
γραφή της 2ας Απριλίου, μια εγγραφή η οποία θα μπορούσε
να λεχθεί ότι είναι το τμήμα εκείνο των σημειώσεων Μπόρ­
μαν, που είναι η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ», ο Αδόλφος Χίτλερ
αναφέρει:
2 Απριλίου 1945: «Η Γερμανία θα στρατολογήσει τους
σταθερότερους φίλους της ανάμεσα στους λαούς εκείνους,
που αντιστέκονται δραστήρια στο εβραϊκό μίασμα. Είμαι βέ­
βαιος πως οι Γιαπωνέζοι, οι Κινέζοι και οι λαοί του Ισλάμ
θα είναι πάντα πιο κοντά μας, από, π.χ., την Γαλλία, παρά
το γεγονός πως συγγενεύουμε με το αίμα».

Σήμερα, 62 χρόνια μετά η Γερμανία που σκεπτότανε ο Χί­

τλερ ότι θα μπορούσε να υπάρξει μετά τον πόλεμο, δεν υ­
πάρχει! Υπάρχουν όμως οι «αξύριστοι επαναστάτες» του Ι­
σλάμ, που πολεμούν με κάθε μέσο τον παγκόσμιο σιωνισμό
και αλίμονο οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορούσε ο Χίτλερ στα
1945 για την όχι και τόσο αθώα λανθασμένη τους πολιτική με
τον αραβικό κόσμο έχουν και σήμερα το επάνω χέρι στην δη­
μοκρατική πλέον Γερμανία και στέκονται πιστοί αρωγοί και
συνοδοιπόροι της αγγλοσαξωνικής αποικιοκρατικής πολιτι­
κής στην Μέση Ανατολή. Αυτοί οι «αξύριστοι επαναστάτες»
στηριγμένοι ιδεολογικά στις αρχές ενός αραβικού εθνικοσο-

73
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σιαλισμού είναι οι ιδρυτές του κόμματος Μπάαθ, το οποίο

κυβερνά ακόμη σήμερα την Συρία και για πολλά χρόνια κυ­
βέρνησε το Ιράκ, ενώ σήμερα βρίσκεται στην πρωτοπορία της
εθνικής αντίστασης του Ιρακινού λαού κατά των αμερικανών
κατακτητών της χώρας τους. Το κόμμα Μπάαθ ιδρύθηκε στην
Συρία από τον Χριστιανό άραβα Μισέλ Αφλάκ και ορίστηκε
σαν ένα κίνημα του αραβικού σοσιαλισμού. Σκοπός του η ε­
θνική αναγέννηση των Αράβων επάνω στην βάση ενός είδους
εθνικοσοσιαλισμού ενάντια στον δυτικό φιλελευθερισμό και
στον υλιστικό κομμουνισμό.
Πολλοί από τους νεαρούς τότε Άραβες Αξιωματικούς, οι
οποίοι στα χρόνια του πολέμου βρισκόντουσαν στο πλευρό
της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και για τον λόγο αυτό α­
κριβώς και είχαν και συλληφθεί από τις αγγλικές δυνάμεις
κατοχής της πατρίδας τους, λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο βρί­
σκονται στην εξουσία της χώρας τους. Ανάμεσα σε αυτούς
και ο πρόεδρος της Αιγύπτου Νάσερ, ο οποίος καταργεί την
βασιλική δυναστεία της χώρας του, που δεν ήσαν άλλοι από
τους απογόνους του σφαγέα του Ελληνισμού Ιμπραήμ πασά.
Δεν αποτελεί μυστικό ότι στην Αίγυπτο του Νάσερ βρήκαν
καταφύγιο αρκετοί Γερμανοί Αξιωματικοί, ενώ οι Γερμανοί ε­
πιστήμονες βοήθησαν αποφασιστικά στον εκσυγχρονισμό των
Ενόπλων Δυνάμεων της Αιγύπτου. Ειδικός σύμβουλος του
προέδρου Νάσερ είναι γνωστό ότι υπήρξε ο Συνταγματάρ­
χης των Ες-Ες Όττο Σκορτσένυ, εξαιρετικά γνωστός στον κό­
σμο για τις ειδικές αποστολές, τις οποίες είχε φέρει σε πέρας
με ιδιαίτερη επιτυχία στην διάρκεια του πολέμου.
Ο Στάνλεϋ Παίην στο βιβλίο του «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙ­
ΣΜΟΥ» και στο κεφάλαιο «Ο Φασισμός του μέλλοντος μας»
γράφει ότι ένα χαρακτηριστικό δείγμα καθεστώτος με ευρω­
παϊκή φασιστική τυπολογία και χαρακτηριστικά εθνικοσοσια­
λιστικού καθεστώτος είναι το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν
στο Ιράκ. Όταν έγραφε το βιβλίο αυτό ο Σαντάμ Χουσεΐν δεν
είχε ακόμη ηττηθεί και η Βαγδάτη ήταν ελεύθερη.
Όπως γνωρίζουμε σήμερα πολύ καλά, ο Σαντάμ Χουσεΐν
ήταν ο τελευταίος πολιτικός ηγέτης, που απαγχονίστηκε σαν
εγκληματίας πολέμου από τους συμμάχους! Οι αμέσως προ­
ηγούμενοι ήσαν οι Γερμανοί εθνικοσοσιαλιστικοί ηγέτες στην
Νυρεμβέργη.
74
 4.
ΦΡΑΝΚΟ ΚΑΙ ΙΣΠΑΝΙΑ, Η ΙΑΠΩΝΙΑ ΚΑΙ
Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

«Μέσα στο ιδεολογικά θολό πολιτικό τοπίο του μεταπολέ-

μου γεννήθηκαν τραγικές και ιστορικά άστοχες παρανοήσεις.
Δημιουργήθηκαν είδωλα ψεύτικα και κίβδηλα. Το γεγονός
ότι ο Φράνκο κυβέρνησε «δικτατορικά» την Ισπανία δεν πρέ­
πει να λέει τίποτε στους ιδεολόγους, στους πολιτικούς στρα­
τιώτες του Εθνικισμού. Στο κάτω-κάτω της γραφής δικτατο­
ρικά κυβέρνησαν και κυβερνούν και σήμερα ακόμη πολλοί
μεγάλοι «δημοκράτες» του καιρού μας. Η εθνικοσοσιαλιστι-
κή Γερμανία στην πραγματικότητα διεξήγαγε έναν παγκό­
σμιο πόλεμο απελπιστικά μόνη. 0 ένας της ιδεολογικός σύμ­
μαχος, η Ιταλία, απεδείχθη σε όλες τις περιπτώσεις επιζή­
μιος και ο άλλος, η Ισπανία, επιτήδεια ουδέτερος.»
0 Φράνκο αρνείται την είσοδο της Ισπανίας στον πόλεμο. Η στρα­
τιωτική σημασία του Γιβραλτάρ για τον έλεγχο της Μεσογείου. 0 Χί­
τλερ πιστεύει ότι ίσως ήταν προτιμότερο να βοηθήσουν οι Εθνικοσο-
σιαλιστές τους... δημοκρατικούς της Ισπανίας! Τα στρατηγικά συμφέ­
ροντα της Γερμανίας ήταν σύμφωνα με ανοικτά μέτωπα και ένταση στην
Μεσόγειο. Μυστικές συνομιλίες στην διάρκεια του πολέμου του Φράν­
κο με τον Τσώρτσιλ και παραμερισμός της Φάλαγγας. Η Εθνική Επανα­
στατική Ιδέα και η δεξιά. Χιλιάδες Ισπανοί εθελοντές στο Ανατολικό
μέτωπο. Οι Γιαπωνέζοι δίνουν την ευκαιρία στον Στάλιν να μεταφέρει
ξεκούραστα στρατεύματα από την Άπω Ανατολή στην Δύση. Μεγάλες
αντιδράσεις στην αμερικανική κοινωνία στο ενδεχόμενο συμμετοχής
των ΗΠΑ στον πόλεμο. 0 Αδόλφος Χίτλερ ομιλεί για το μέλλον των
ΗΠΑ.

75
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Εάν όμως η Γαλλία του Βισύ είχε τους λόγους της στο
κάτω-κάτω της γραφής να εμποδίσει με κάθε τρόπο την νίκη
της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, εάν η Ιταλία αποδείχθη­
κε ανεπαρκής και επικίνδυνη σύμμαχος, η Ισπανία από την
πλευρά της είχε την ηθική υποχρέωση να συμπαρασταθεί με
κάθε τρόπο στην πολεμική προσπάθεια της Γερμανίας. Νωπό
ήταν ακόμη το αίμα των Γερμανών και των Ιταλών εθελοντών,
οι οποίοι είχαν πέσει στα πεδία των μαχών, πολεμώντας στο
πλευρό του Φράνκο. Αποφασιστικής σημασίας επίσης γεγονός
για το αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου στην Ιβηρική χερ­
σόνησο υπήρξε η παροχή πολεμικού υλικού από Γερμανία και
Ιταλία προς τα αντικομμουνιοτικά στρατεύματα. Θα μπορού­
σε ο Ισπανός δικτάτορας, διατηρώντας κάποια προσχήματα
ουδετερότητας να αποδεχθεί έστω μία αιφνιδιαστική ντε φά­
κτο κατάληψη του Γιβραλτάρ από τον Άξονα.
Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι εάν ο Φράνκο επέτρεπε
στον Χίτλερ να καταλάβει το Γιβραλτάρ, θα ήταν διαφορετική
η εξέλιξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ίσως να άλλαζε και
ολόκληρος ο κόσμος. Από τις αρχές ακόμη του πολέμου, ο
Αδόλφος Χίτλερ επιδίωξε την συμμαχία της Ισπανίας. Παρ'
όλο όμως το γεγονός ότι ο Φράνκο όφειλε στην Γερμανία και
την Ιταλία το γεγονός ότι υπήρξε ο τελικός νικητής του Ισπα­
νικού εμφυλίου, αντέδρασε σθεναρά και υπήρξε κάθετα αρ­
νητικός σε κάθε προσπάθεια προσεγγίσεως του.
Στην «Πολιτική του Διαθήκη», ο Αδόλφος Χίτλερ αναλογιζό­
μενος την στάση της Ισπανίας υπαγορεύει από το καταφύγιο
του το παρακάτω:
10 Φεβρουαρίου 1945
«Αναρωτήθηκα μερικές φορές αν δεν κάναμε λάθος το
1940 που δεν παρασύραμε την Ισπανία στον πόλεμο».
«Θα μπορούσαμε έτσι να βρεθούμε δεμένοι για το καλλί­
τερο ή για το χειρότερο μ' ένα καθεστώς για το οποίο έχω
σήμερα, αν είναι αυτό δυνατό, λιγώτερο συμπάθεια από πο­
τέ, ένα καθεστώς καπιταλιστών κερδοσκόπων, ανδρείκε­
λων της κληρικόφρονης συμμορίας! Δεν θα συγχωρήσω πο­
τέ στον Φράνκο που δεν συμφιλίωσε τους Ισπανούς αφού
τέλειωσε ο εμφύλιος πόλεμος, που εξοστράκισε τους Φα-

76
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

λαγγίτες, που σ' αυτούς χρωστάει η Ισπανία όση βοήθεια

της δώσαμε και που μεταχειρίστηκε σαν ληστές πρώην ε­
χθρούς, που απέχουν πολύ από το να είναι Κόκκινοι. Το να
βάλεις την μισή χώρα κάτω από την σπάθη της δικαιοσύ­
νης, ενώ μια μειοψηφία λεηλάτες πλουτίζουν, με τις ευχές
του παπαδαριού, σε βάρος των υπολοίπων δεν αποτελεί
λύση».
Δεν είναι η μοναδική αρνητική αναφορά του Χίτλερ στον
κόσμο της συντηρητικής δεξιάς, κόσμο που είχε ολοκληρωτι­
κά αρνηθεί εκείνες τις δραματικές τελευταίες εβδομάδες της
σκληρής αλήθειας, αρχίζοντας πρώτα απ' όλα από τον κόσμο
της συντηρητικής δεξιάς της Γερμανίας, από τους διάφορους
«Φον», στρατηγούς και διπλωμάτες, οι οποίοι είναι γνωστό
πλέον σήμερα με στοιχεία και ντοκουμέντα ότι αποτελούσαν
την 5 φάλαγγα του εχθρού μέσα στις γραμμές των στρατιών
η

του Ράιχ από τις πρώτες ακόμη ημέρες του πολέμου.

Είναι γεγονός ότι οι Εθνικοσοσιαλιστές εν ονόματι του κιν­
δύνου του μπολσεβικισμού συνεργάστηκαν με τους συντη­
ρητικούς. Γνωστό είναι επίσης ότι ο Φράνκο κατόρθωσε να
νικήσει στον εμφύλιο πόλεμο τους δημοκρατικούς, έχοντας
την συμπαράσταση της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και
της φασιστικής Ιταλίας. Αυτό όμως δεν το εκτίμησε διόλου ο
Φράνκο. Παρέμεινε ένας φανατικός καθολικός, ένας υπερσυ­
ντηρητικός Ιησουίτης, ο οποίος δεν μπόρεσε να αντιληφθεί
το βαθύτερο νόημα της παγκόσμιας μάχης, που είχε ξεκινή­
σει για την κυριαρχία του κόσμου. Άλλωστε και στα εσωτερι­
κά πράγματα της Ισπανίας η συμπεριφορά του υπήρξε ανά­
λογη. Παραμέρισε την Φάλαγγα, η οποία είχε διαδραματίσει
καθοριστικό ρόλο στην εθνική επανάσταση και επέβαλε ένα
αυταρχικό συντηρητικό καθεστώς.
Τι σχέση θα μπορούσε να έχει ο Εθνικοσοσιαλισμός με το
υπερσυντηρητικό καθεστώς του Ιησουίτη Φράνκο; Καμμία! Άλ­
λωστε και ο ίδιος ο ύμνος του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος
(το «Χόρστ Βέσσελ λίντ») μιλούσε για τους νεκρούς, που εί­
χαν πέσει, από τα πυρά του κόκκινου μετώπου, αλλά και της
αντίδρασης («reaction"). Είναι γνωστό πως οι πρώτοι νεκροί
του NSDAP στο Κίνημα του Μονάχου είχαν πέσει στην δεκα­
ετία του '20 όχι από τις σφαίρες των μπολσεβίκων ή των σιω-

77
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

νιοτών, αλλά από τα πυρά της αστυνομίας και του στρατού

της δεξιάς κυβερνήσεως της Βαυαρίας. Παρ' όλα αυτά ο πο­
λιτικός ισοπεδωτισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία του με-
ταπολέμου παρουσιάζουν τον Χίτλερ και τον Εθνικοσοσιαλι-
σμό σαν ένα κομμάτι, απλά ακραίο, της δεξιάς. Αυτό είναι και
άστοχο και άδικο.
Ας πάμε όμως λίγα χρόνια πίσω στην κρίσιμη συνάντηση
του ίδιου του Χίτλερ με τον Φράνκο, συνάντηση με σκοπό να
ενταχθεί η Ισπανία στην πολεμική προσπάθεια του Άξονος.
Ήταν στις αρχές του πολέμου όταν ο Χίτλερ συναντήθηκε με
τον Φράνκο σε μία μικρή πόλη στα Ισπανογαλλικά σύνορα. Ο
Χίτλερ μετά βίας συγκρατήθηκε, όταν ο Υπουργός Εξωτερι­
κών του Φράνκο τον διέκοψε με αγένεια αρκετές φορές. Στις
2.15' π.μ. το τρένο του Φράνκο έφυγε από τον μικρό, μεθο­
ριακό σταθμό. Το θέμα είχε λήξει. Ο Φράνκο αρνήθηκε κατη­
γορηματικά να πράξει αυτό που τουλάχιστον είχε ηθική υ­
ποχρέωση να πράξει.
Όπως γράφει ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ στο βιβλίο του «Ο ΠΟΛΕ­
ΜΟΣ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ», αυτά που λέει στην Πολιτική του Διαθήκη
ο Αδόλφος Χίτλερ για το καθεστώς του Φράνκο τα έλεγε και
τον Απρίλιο του 1938. Σύμφωνα με την μαρτυρία του ιδιαι­
τέρου γραμματέα του Ρίμπερντροπ, υπουργού των εξωτερι­
κών της Γερμανίας, είχε πει το 1938, αναφερόμενος στην πο­
λιτική κατάσταση της Ισπανίας: «Υποστηρίξαμε λάθος άλογο
στην Ισπανία. Θα ήταν προτιμότερο να είχαμε βοηθήσει τους
δημοκρατικούς. Αυτοί εκπροσωπούσαν τον λαό, θα μπορού­
σαμε να αλλάξουμε αυτούς τους σοσιαλιστές αργότερα σε
καλούς εθνικοσοσιαλιστές. Οι άνθρωποι στο περιβάλλον του
Φράνκο είναι όλοι τους αντιδραστικοί, παπάδες, αριστοκρά­
τες και πλουτοκράτες, που δεν έχουν τίποτε κοινό με τον
εθνικοσοσιαλισμό».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και η μαρτυρία
εκείνη, την οποία αναφέρει ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ, σύμφωνα με
την οποία στα τέλη του 1937 ο Χίτλερ είχε εμπιστευθεί στους
επιτελείς του ότι μια καθαρή νίκη του Φράνκο στην Ισπανία
δεν θα ήταν υπέρ των στρατηγικών σχεδίων της Γερμανίας
και ότι αντίθετα το συμφέρον του Ράιχ επέβαλε να διατηρη­
θούν οι εντάσεις στην Μεσόγειο. Πράγματι έτσι ήταν. Στην

78
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

περίπτωση αυτή όμως, ο Αδόλφος Χίτλερ λειτούργησε ιδεο­

λογικά (και μάλιστα λανθασμένα σύμφωνα με την ίδια την δι­
κή του εκτίμηση) και όχι στρατηγικά. Σε άλλες περιπτώσεις
δυστυχώς συνέβη το αντίθετο και το πλήρωσε. Τόσο στην πε­
ρίπτωση της Ιταλίας, όσο και στην περίπτωση της Ρουμανίας
και της Σιδηράς Φρουράς, όπου πήρε το μέρος του Αντονέ-
σκου.
Πράγματι, εάν στα 1940, χρονιά κατά την οποίαν ο Φράν­
κο αρνήθηκε να συμμετάσχει στην πολεμική προσπάθεια του
Άξονα, η κατάσταση στην Ισπανία δεν είχε ξεκαθαρίσει, τότε
είναι βέβαιον ότι θα ήταν πολύ διαφορετική η στάση του και η
απάντηση του. Επιπλέον, μη λησμονούμε ότι το 1940 ακόμη
υπήρχε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότωφ και θα μπορού­
σε ο Χίτλερ να διαπραγματευτεί αυτό, το οποίο του είχε αρ­
νηθεί ο Φράνκο, δηλαδή την κατάληψη του Γιβραλτάρ, ακόμη
και με τους δημοκρατικούς. Έπρεπε λοιπόν, για το συμφέρον
της Γερμανίας να υπάρχουν ανοιχτά μέτωπα και εντάσεις στην
Μεσόγειο. Αυτό πέραν των άλλων θα έφερνε σε εξαιρετικά
δύσκολη θέση την αγγλική κυριαρχία στην σημαντικότατη αυτή
στρατηγικά θαλάσσια περιοχή. Ακόμη, μη ξεχνάμε, ότι κατέ­
χοντας στρατιωτικά την Βόρειο Γαλλία, που είχε σύνορα με
την Ισπανία ο Χίτλερ, θα μπορούσε ακόμη και με στρατιωτι­
κές επιχειρήσεις να επιβάλει την θέληση του στην Ισπανία,
ευνοώντας όποιον θα τασσόταν με το πλευρό του στην κρίσι­
μη μάχη για την κοσμοκρατορία που έδινε.
Πολλοί Ιστορικοί και συγγραφείς υποστηρίζουν ότι ο Φράν­
κο ενήργησε κατ' αυτόν τον τρόπο για να προφυλάξει τα συμ­
φέροντα του κράτους του. Αυτό είναι η μία πλευρά του θέμα­
τος. Η άλλη πλευρά είναι ότι είχε πάρει συγκεκριμένες υπο­
σχέσεις από τους συμμάχους και για τον λόγο αυτό πρόδωσε
την Γερμανία του Χίτλερ και επέδειξε πρωτοφανή ιστορική
αχαριστία. Την τελευταία αυτή άποψη ήλθε να επιβεβαιώσει
η δημοσίευση πρόσφατα απορρήτων εγγράφων του Foreign
Office, τα οποία μάλιστα είχαν δεσμευτεί και δεν είχαν δημο­
σιευθεί μετά από 30 χρόνια, όπως προβλεπόταν, αλλά δημο­
σιεύθηκαν τώρα μετά από 54 χρόνια! Σύμφωνα με τα έγγρα­
φα αυτά υπήρχαν συγκεκριμένες σχέσεις και «υποσχέσεις»
μεταξύ Φράνκο και Τσώρτσιλ κατά την περίοδο του πολέμου.

79
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Διαβάστε παρακάτω το σχετικό από τα έγγραφα αυτά του

Foreign Office, τα οποία αφορούν τις σχέσεις του Φράνκο με
την Αγγλία στα χρόνια του πολέμου.
Associated Press: «Η γνωστή έριδα Ισπανών και Βρετα­
νών για το Γιβραλτάρ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από
τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις για το 1953 που δόθηκαν στη
δημοσιότητα. Ο Φράνκο κατηγορούσε τον Τσόρτσιλ ότι α­
θέτησε την υπόσχεση περί επιστροφής του «βράχου» στην
Ισπανία. Όπως αναφέρει το BBC, ο Βρετανός πρωθυπουρ­
γός σερ Ουίνοτον Τσόρτσιλ φαίνεται να είχε υποσχεθεί στον
δικτάτορα της Ισπανίας την επιστροφή του Γιβραλτάρ, ε­
φόσον η Ισπανία έμενε ουδέτερη στο Β' Παγκόσμιο Πόλε­
μο. Η χώρα έμεινε ουδέτερη, αλλά στο «βράχο» συνέχισε
να κυματίζει η σημαία της Μεγάλης Βρετανίας... Χαρακτη­
ριστικό είναι το τηλεγράφημα του Φράνκο προς το Φόρεϊν
Όφις τον Αύγουστο του 1953: «Εφόσον οι ελπίδες για ανά­
κτηση του 'βράχου', οι οποίες είχαν καλλιεργηθεί στη διάρ­
κεια του Πολέμου δεν ευοδωθούν, κανείς δεν πρέπει να
αμφισβητεί ότι θα χρησιμοποιήσουμε κάθε μέσο για να μπει
τέλος σε αυτή την κατάσταση».
Ο «χενεραλίσιμο» Φρανθίσκο Φράνκο κατηγόρησε την Αγ­
γλία για εγωισμό και κακή πίστη. Οι Ισπανοί υποστήριζαν ότι
οι Άγγλοι τους είχαν υποσχεθεί το Γιβραλτάρ σε δύο περι­
πτώσεις. Η πρώτη ήταν το 1940, στη διάρκεια συνάντησης
Βρετανού αξιωματούχου με τον πρεσβευτή της Ισπανίας στο
Λονδίνο. Η δεύτερη, σύμφωνα πάντα με τη Μαδρίτη, ήταν το
1941 στη διάρκεια γεύματος στην ισπανική πρεσβεία του Λον­
δίνου. Μάλιστα, τότε η υπόσχεση δόθηκε από τον ίδιο τον
Τσόρτσιλ. Πάντως, η αγγλική κυβέρνηση απορρίπτει κατη­
γορηματικά τα περί υποσχέσεων. Παρά το γεγονός ότι επιβε­
βαιώνεται η διάθεση του Λονδίνου για διάλογο στο θέμα, ου­
δέποτε δεν έγινε λόγος για παραχώρηση του Γιβραλτάρ.
-Με νωπό ακόμη λοιπόν, το αίμα των Γερμανών Εθνικοσο-
σιαλιστών και των Ιταλών Φασιστών, που θυσιάστηκαν για να
νικήσει ο Φράνκο στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, ο συ­
ντηρητικός καθολικός δικτάτορας συζητούσε κάτω από το
τραπέζι με τον σύμμαχο του Στάλιν, Τσώρτσιλ, και παζάρευε

80
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ TON "ΦΙΛΩΝ"

την επανάκτηση από την Ισπανία του Γιβραλτάρ. Λίγα χρόνια

μετά εξαπατήθηκε. Αλλά το όλο αυτό γεγονός αποδεικνύει
το χάσμα που υπήρχε και υπάρχει μεταξύ της εθνικής επανα­
στατικής ιδέας και των συντηρητικών, όπως υπήρξε ο Φράν­
κο.
Βεβαίως, η Ισπανία δεν ήταν μόνον ο Φράνκο και η συντη­
ρητική φατρία, η οποία κυβέρνησε την Ισπανία για 40 ολόκλη­
ρα χρόνια. Ισπανία ήταν και οι ιδεολόγοι μαχητές της Φάλαγ­
γας. Αμέσως μετά την έναρξη του πολέμου η Φάλαγγα πιέζει
το καθεστώς του Φράνκο να σταθεί στο πλευρό της Εθνικο-
σοσιαλιοτικής Γερμανίας και δημιουργούνται δύο σοβαρές
κρίσεις, μια τον Μάιο του 1941 και μια τον Σεπτέμβριο του
1942. Από την τελευταία κρίση του Σεπτεμβρίου του 1942 βγαί­
νει τελικός νικητής ο Φράνκο και σε μία επίδειξη ισχύος απο­
λύει τον Υπουργό των Εξωτερικών Ραμόν Σεράνο Σούνιερ, ο
οποίος εκφράζει το πνεύμα της Φαλαγγίτικης Ισπανίας και τις
φιλοαξονικές θέσεις. Το 1944, όταν ο πόλεμος έχει πάρει πλέ­
ον άσχημη τροπή για την Γερμανία με αυστηρή προσωπική
του εντολή ο καιροσκόπος Φράνκο απαγορεύει κάθε σύγκρι­
ση του καθεστώτος της Ισπανίας με την Εθνικοσοσιαλιστική
Γερμανία και την φασιστική Ιταλία. Απαγορεύει επίσης και τον
χαιρετισμό με το δεξί χέρι υψωμένο ψηλά, τον λεγόμενο φα­
σιστικό χαιρετισμό. Δύο χρόνια μάλιστα μετά τον πόλεμο, το
1947, ανασυστήνει επίσημα το κράτος σαν μοναρχία και παίρ­
νει την θέση του Αντιβασιλέως. Ο Φράνκο όμως δεν είναι η
Ισπανία. Στα χρόνια του πολέμου Ισπανοί εθνικιστές ιδρύουν
την κυανή μεραρχία (azul), η οποία πήρε το όνομα της από το
χρώμα των πουκαμίσων των φαλαγγιτών. Είκοσι χιλιάδες Ι­
σπανοί εθελοντές πολεμούν στο Ανατολικό Μέτωπο. Πολε­
μούν μέχρι το τέλος. Οι τελευταίοι από αυτούς βρίσκονται το
1945 στο Βερολίνο και δίνουν την μάχη γύρω από το Μπούν-
κερ του Αδόλφου Χίτλερ.
Μέσα στο ιδεολογικά θολό πολιτικό τοπίο του μεταπολέ-
μου γεννήθηκαν τραγικές και ιστορικά άστοχες παρανοήσεις.
Δημιουργήθηκαν είδωλα ψεύτικα και κίβδηλα. Το γεγονός ότι
ο Φράνκο κυβέρνησε «δικτατορικά» την Ισπανία δεν πρέπει
να λέει τίποτε στους ιδεολόγους, στους πολιτικούς στρατιώ-

81
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

τες του Εθνικισμού. Στο κάτω-κάτω της γραφής δικτατορικά

κυβέρνησαν και κυβερνούν και σήμερα ακόμη πολλοί μεγά­
λοι «δημοκράτες» του καιρού μας. Αυτό σαν μια παρένθεση
απαραίτητη.
Η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία στην πραγματικότητα διε­
ξήγαγε έναν παγκόσμιο πόλεμο απελπιστικά μόνη. Ο ένας της
ιδεολογικός σύμμαχος, η Ιταλία, απεδείχθη σε όλες τις περι­
πτώσεις επιζήμιος και ο άλλος, η Ισπανία, επιτήδεια ουδέτε­
ρος. Υπήρχε όμως και ένας άλλος σύμμαχος: Η Ιαπωνία, με
την οποία είχαν υπογράψει το χαλύβδινο σύμφωνο Γερμανία
και Ιταλία, ένα σύμφωνο, το οποίον είχε έντονο αντικομμουνι-
στικό χαρακτήρα. Ανοικτές οι διαφορές της Ιαπωνίας με την
Ρωσσία των Τσάρων. Διαφορές, οι οποίες διατηρούνταν ακέ­
ραιες και με την Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Όμως, και αυ­
τός ο σύμμαχος φέρθηκε προς την Γερμανία με τρόπο του­
λάχιστον παράξενο. Θα ήταν διαφορετική η έκβαση του πο­
λέμου εάν η Ιαπωνία είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Σοβιετική
Ένωση. Δεν το έπραξε όμως ποτέ και αυτό ακριβώς τονίζει
στην πολιτική του διαθήκη ο Χίτλερ στην παρακάτω εγγρα­
φή:
18 Φεβρουαρίου 1945
«Είναι φυσικά λυπηρό που οι Γιαπωνέζοι δεν μπήκαν στον
πόλεμο εναντίον της Ρωσίας σύγχρονα με μας. Αν το είχαν
κάνει αυτό, οι στρατιές του Στάλιν δεν θα πολιορκούσαν το
Μπρέσλαου, ούτε θα κατασκήνωναν στην Βουδαπέστη. Θα
είχαμε εξοντώσει τον μπολσεβικισμό μέχρι τον χειμώνα και
ο Ρούζβελτ θα δίσταζε να τα βάλει με αντιπάλους τόσο ι­
σχυρούς σαν τους δυο μας».
Στην ίδια αυτή εγγραφή του κειμένου της πολιτικής διαθή­
κης αναφέρεται και στο «δώρο», το οποίο προσέφερε στους
συμμάχους η Ιαπωνία με την επίθεση της στο Περλ Χάρμπορ
και λέει:
«Η είσοδος της Ιαπωνίας στον πόλεμο δεν μας προκάλε­
σε ανησυχία μ' όλο που ήταν φανερό πως οι Γιαπωνέζοι
είχαν κάνει δώρο μια ακαταμάχητη πρόφαση στον Ρούζβελτ
να μπάσει τις ΗΠΑ εναντίον μας στον πόλεμο. Ο Ρούζβελτ,
όμως, σπρωγμένος από την Εβραιοσύνη, ήταν κιόλας από-

82
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

λυτα αποφασισμένος να βγει στον πόλεμο και να εξοντώσει

τον Εθνικοσοσιαλισμό και δεν είχε ανάγκη καμμιά πρόφα­
ση».

Για την στάση του Ρούζβελτ και τον τρόπο με τον οποίο
κατόρθωσε τελικά να επιτύχει την εμπλοκή των ΗΠΑ στην πο­
λεμική σύρραξη γράφει ο Γκορ Βιντάλ, τον οποίο μόνο φασί­
στα και φιλοναζιστή δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς:
«Οι Ιάπωνες, αφότου δέχθηκαν πολλές προκλήσεις από
την κυβέρνηση του Φραγκλίνου Ρούζβελτ, βύθισαν τον στό­
λο του Ειρηνικού στο Περλ Χάρμπορ. Ο Ρούζβελτ ζήτησε
από το Κογκρέσο να κηρύξει πόλεμο. Το Κογκρέσο το έκα­
νε. Οι σύμμαχοι των Ιαπώνων, Γερμανοί και Ιταλοί, μας κή­
ρυξαν πόλεμο. Η οξυδερκής συγγραφέας Κλερ Μπουθ-Λους
ήθελε να μπούμε στον πόλεμο εναντίον των ναζί, αλλά πα­
ραπονέθηκε ότι ο Πρόεδρος «μας έσπρωξε με ψέματα στον
πόλεμο, ενώ θα έπρεπε να μας έχει οδηγήσει στον πόλε­
μο». Πως θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο, όταν σχεδόν το
80% των Αμερικανών ήταν αντίθετοι με τον πόλεμο;
Το 1940 ο Ρούζβελτ πέτυχε να εκλεγεί για τρίτη θητεία
λόγω της υπόσχεσης του ότι «κανείς από τους γιους μας
δεν θα κληθεί να πάρει μέρος σε έναν ξένο πόλεμο», προ­
σθέτοντας βέβαια προσεκτικά, εκτός εάν δεχθούμε επίθε­
ση, οπότε ο πόλεμος δεν θα ήταν πλέον ξένος. Τον Ιούλιο
του 1941, διέκοψε την παροχή πετρελαίου προς την Ιαπω­
νία και διέταξε τα ιαπωνικά στρατεύματα να φύγουν από
την ηπειρωτική Ασία. Δεν μάθαμε γι' αυτές τις προκλήσεις
τότε, αλλά μόλις πρόσφατα».

Η άποψη του Αδόλφου Χίτλερ στα 1945, ότι οι σιωνιστές

έσπρωξαν στον πόλεμο τον Ρούζβελτ, αλλά και η γνώμη πολ­
λές δεκαετίες αργότερα του Γκορ Βιντάλ, γνωστού αμερικα­
νού διανοούμενου, ότι ο Ρούζβελτ οδήγησε τις ΗΠΑ στον πα­
γκόσμιο πόλεμο, είχε λεχθεί και γραφεί και στα χρόνια εκείνα
στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον Έντουαρ-
ντ Χ. Φλάνερυ και το βιβλίο του «Η ΑΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ»,
στις ΗΠΑ στα χρόνια 1933-1939, υπήρχαν περισσότερες από
121 οργανώσεις που έκαναν αντισιωνιστικό αγώνα. Ανάμεσα

83
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σε αυτούς και ο αιδεσιμότατος Τζέραλντ Γουίνροουντ, ο ο­

ποίος είχε βάλει υποψηφιότητα για Γερουσιαστής στο Κάν­
σας και είχε πάρει μεγάλο αριθμό ψήφων. Ο Γούινροουντ εί­
χε κατηγορήσει τον Ρούζβελτ ότι ήταν απόγονος Εβραίων της
Ολλανδίας, που είχαν το όνομα Ρόζενφελντ και ότι γι' αυτόν
τον λόγο ήθελε να βάλει την χώρα στον πόλεμο. Ο ρεπου­
μπλικάνος Γερουσιαστής της Πενσυλβάνια Λούις Μακ Φάντεν
είχε μιλήσει δημόσια στο Κογκρέσο και είχε καταγγείλει ότι οι
σιωνιστές ελέγχουν την οικονομία και τον τύπο στις ΗΠΑ!
Εκτός απ' αυτούς, υπήρχε και ο φημισμένος ραδιοφωνικός
ιεροκήρυκας Κάγκλιν με ένα ακροατήριο σχεδόν τεσσάρων
εκατομμυρίων ανθρώπων! Και αυτός είχε κατηγορήσει ευθέ­
ως τον Ρούζβελτ ότι ελέγχεται από τους σιωνιστές και θα ο­
δηγήσει την χώρα στον πόλεμο. Το 1941 ακόμη, ενώ ο πόλε­
μος στην Ευρώπη είχε αρχίσει, ο Γερουσιαστής της Μοντάνα
Γουίλερ, και ο εκπρόσωπος του Μισσισιπή στο Κογκρέσο Ράν-
κιν εξέφρασαν δημόσια την ίδια άποψη. Ο ίδιος ο εθνικός ή­
ρωας της Αμερικής Τσαρλς Λίντμπεργκ, που ήταν ο πρώτος
άνθρωπος που πέρασε με αεροπλάνο τον Ατλαντικό το 1927,
σε ομιλία του τον Σεπτέμβριο του 1941, κατηγόρησε τους Ε­
βραίους των ΗΠΑ και την κυβέρνηση Ρούζβελτ, ότι θέλουν να
αναγκάσουν την Αμερική να μπει στον πόλεμο. Στην ομιλία
του αυτή ήταν που είπε χαρακτηριστικά: «Ο μεγαλύτερος κίν­
δυνος γι' αυτή τη χώρα βρίσκεται στο γεγονός ότι οι σιωνι-
στές έχουν κάτω από την ιδιοκτησία τους και την επιρροή
τους τον κινηματογράφο, τον τύπο, το ραδιόφωνο και αυ­
τήν την ίδια την κυβέρνηση μας»!
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και ενώ οι προθέσεις του Ρού­
ζβελτ ήταν δεδομένες, η Ιαπωνία αποφάσισε για τους δικούς
της βέβαια λόγους να βομβαρδίσει το Περλ Χάρμπορ. Ο βομ­
βαρδισμός αυτός ήταν ό,τι περισσότερο ήθελε ο Ρούζβελτ
για να ριχτεί με όλες του τις δυνάμεις στον παγκόσμιο πό­
λεμο και επίσημα. Γιατί ανεπίσημα αυτό το είχε ήδη πράξει.
Όπως διαβάσατε και παραπάνω, ο Χίτλερ αυτό λίγο έως πο­
λύ το περίμενε, αυτό που δεν περίμενε ήταν η Ιαπωνία να μη
κηρύξει τον πόλεμο και στην Σοβιετική Ένωση και να δώσει
τις απαραίτητες ανάσες στον Στάλιν στο Ανατολικό Μέτωπο.
Να του δώσει την δυνατότητα να αποδεσμεύσει από την Άπω

84
 Η ΠΡΟΛΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

Ανατολή τεράστιες στρατιωτικές δυνάμεις, δεκάδες μεραρ­

χίες και να τις μεταφέρει στην Δύση, προκειμένου να πολεμή­
σουν κατά των Γερμανών στο ευρωπαϊκό μέτωπο της Σοβιετι­
κής Ενώσεως.
Μετά ταύτα λοιπόν, μετά την στάση της Ιταλίας, της Ισπα­
νίας, της Γαλλίας του Βισύ και τέλος της Ιαπωνίας, το παρά­
ξενο δεν είναι που τελικά έχασε ο Χίτλερ τον πόλεμο, αλλά το
πώς κατάφερε και άντεξε σχεδόν έξι ολόκληρα χρόνια!
Η Γερμανία δεν είχε να διεκδικήσει τίποτε από τις Ηνωμέ­
νες Πολιτείες και οι Ηνωμένες Πολιτείες με την σειρά τους
τίποτε από την Γερμανία. Αυτό φαίνεται όμως δεν ήταν αρκε­
τό για τον Ρούζβελτ, ο οποίος είναι σαφές ότι είχε «άλλους»
λόγους για να σύρει τις ΗΠΑ στον πόλεμο. Χρησιμοποίησε
σαν πρόσχημα την κυριαρχία στον Ειρηνικό, όπως ακριβώς
αρκετά χρόνια αργότερα για τον ίδιο λόγο από έναν άλλο
πρόεδρο σύρθηκε ο αμερικανικός λαός σε έναν πόλεμο για
την κυριαρχία στην Ινδοκίνα, πόλεμο ο οποίος τον οδήγησε
στην συμφορά του Βιετνάμ. Τώρα η Ουάσιγκτον έχει ξεκινή­
σει έναν άλλο πόλεμο, πόλεμο για την κυριαρχία στην Μέση
Ανατολή. Όλα αυτά εν αγνοία και εις βάρος του λαού της
μεγάλης αυτής χώρας. Ας επιστρέψουμε όμως στην Πολιτική
Διαθήκη και στον Αδόλφο Χίτλερ, που στις 24 Φεβρουαρίου
του 1945, δύο μήνες δηλαδή πριν να χαθεί το παν για το Ράιχ
τονίζει στις σημειώσεις Μπόρμαν:
«Η Γερμανία δεν περιμένει τίποτε από τις Ηνωμένες Πο­
λιτείες κι αυτές δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν από τηνΤερ­
μανία. Όλα συνδυάζονται για να εξασφαλίσουν την δυνατό­
τητα μιας ειρηνικής συνύπαρξης, ο καθένας στη χώρα του
και όλοι σε τέλεια αρμονία. Δυστυχώς η όλη υπόθεση κατα­
στρέφεται από το γεγονός πως η παγκόσμια Εβραιωσύνη
διάλεξε ακριβώς αυτή την χώρα για να εγκαταστήσει τον
ισχυρότερο προμαχώνα της. Αυτό και αυτό μοναχά μετέβα­
λε τις σχέσεις μεταξύ μας και δηλητηρίασε τα πάντα».
Δείγμα υπερβολής και φανατισμού τα παραπάνω; Φαντα­
σίωση αυτό το οποίο γράφει ο Χίτλερ ότι ο παγκόσμιος σιωνι­
σμός δηλαδή διάλεξε τις ΗΠΑ για να εγκαταστήσει τον ισχυ­
ρότερο προμαχώνα του; Μελετήστε την Ιστορία από το 1945
μέχρι τις ημέρες μας και βγάλτε τα συμπεράσματα σας. Εάν

85
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

δεν μπορείτε, σκεφθείτε μόνο τα εκατοντάδες δισεκατομμύ­

ρια δολάρια, τα οποία έχει δώσει στα χρόνια αυτά σαν οικο­
νομική ενίσχυση η Ουάσιγκτον στο Ισραήλ, θυμηθείτε τις α­
μερικανικές αερογέφυρες για την ενίσχυση του Ισραήλ σε κάθε
Εβραιο-αραβικό πόλεμο. Μετρήστε πόσα βέτο υπέρ του Ισ­
ραήλ έχουν καταθέσει οι ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του
OHE.

Στην ίδια εγγραφή ο Αδόλφος Χίτλερ τονίζει:

24 Φεβρουαρίου 1945
«Είμαι έτοιμος να στοιχηματίσω πως σε είκοσι πέντε χρό­
νια οι ίδιοι οι Αμερικανοί θα έχουν καταλάβει τι επιβάρυν­
ση τους επιβλήθηκε απ 'αυτή την παρασιτική Εβραιωσύνη,
που είναι προσκολλημένη γερά στη σάρκα τους και τρέφε­
ται με το αίμα της ζωής τους. Αυτή η Εβραιωσύνη είναι που
τους σέρνει σε περιπέτειες που, όταν ειπωθούν και γίνουν
όλα, δεν είναι δουλειά τους και όπου τα αμφισβητούμενα
συμφέροντα δεν έχουν καμμία σημασία γι' αυτούς. Ποιόν
λόγο μπορούν να έχουν οι μη Εβραίοι Αμερικανοί να μοι­
ράζονται το μίσος των Εβραίων και να ακολουθούν πειθή­
νια τα βήματα τους; Ένα πράμα είναι απόλυτα βέβαιο - σε
ένα τέταρτο του αιώνα οι Αμερικανοί είτε θα έχουν γίνει
μανιώδεις αντισημίτες είτε θα έχουν καταβροχθιστεί από
την Εβραιωσύνη».
Επαναλαμβάνω τις λέξεις «σε ένα τέταρτο του αιώνα», δη­
λαδή στα 1970... Συμπτωματικά εκείνα τα χρόνια ήταν που
παίχθηκε το «μεγάλο παιχνίδι» για την κυριαρχία στις ΗΠΑ.
Τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο Γουώτεργκαίητ, παραμερί­
στηκε ο Νίξον, αφού πρώτα είχε παραμεριστεί ο Άγκνιου και
απόλυτος κυρίαρχος της αμερικανικής πολιτικής κατέστη έ­
νας Εβραίος φυγάς από την Ευρώπη! Ο Χένρυ Κίσσινγκερ.
Οι ΗΠΑ δεν έγιναν εν τέλει ποτέ δύναμη αντισιωνιστική.
Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται
και η συνέχεια του κειμένου της πολιτικής διαθήκης:
«Αν πρέπει να χάσουμε αυτόν τον πόλεμο, τούτο σημαί­
νει πως νικηθήκαμε από τους Εβραίους. Η νίκη τους τότε
θα είναι πλήρης. Αλλά επιτρέψτε μου να σπεύσω να προσθέ­
σω πως θα είναι μόνο πολύ προσωρινή. Δεν θα είναι βέβαια

86
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

η Ευρώπη που β' αναλάβει τον αγώνα πάλι εναντίον τους,

αλλά θα είναι σίγουρα οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οι τελευταίες
είναι μια χώρα ακόμα πολύ νέα για να έχει αποχτήσει την
ωριμότητα που προσφέρει η ηλικία και που στερείται σε
υπερβολικό βαθμό από πολιτική κρίση. Γία τους Αμερικα­
νούς όλα σταθήκανε μέχρι τώρα γελοία εύκολα. Η πείρα ό­
μως και οι δυσκολίες ίσως τους κάνουν να ωριμάσουν. Για
σκεφθείτε για μια στιγμή τι ήταν όταν γεννήθηκε η χώρα
τους - μια ομάδα ατόμων, που είχαν έρθει από όλες τις ά­
κρες του κόσμου προχωρώντας βιαστικά σε καταδίωξη της
τύχης και βρίσκοντας στη διάθεση τους μια αχανή ήπειρο
για να χορτάσουν την πείνα τους και έτοιμη να γίνει χτήμα
τους. Η εθνική συνείδηση είναι κάτι που αναπτύσσεται πο­
λύ αργά, ειδικά σε μεγάλους χώρους, όπως αυτός. Ούτε πρέ­
πει να λησμονηθεί πως αυτά τα άτομα είχαν βγει από μια
ποικιλία φυλών και δεν είχαν ακόμα συγχωνευθεί με τους
δεσμούς ενός εθνικού πνεύματος. Τι εύκολη λεία για τους
Εβραίους!».
Εις το περίφημο έργο του «Η ψυχολογία των όχλων», ο
Γουστάβος Λεμπόν, τονίζει ότι όσο πιο ισχυρή είναι οι φυλετι­
κοί δεσμοί σε ένα σύνολο ανθρώπων (σε έναν όχλο), τόσο πιο
δύσκολα αυτό χειραγωγείται από έναν δημαγωγό. Ιδανική πε­
ρίπτωση είναι λοιπόν, η πολυφυλετική και πολυπολιτιστική κοι­
νωνία των ΗΠΑ, προκειμένου αυτή να καταστεί έρμαιο της
προπαγάνδας και αυτών που κατέχουν τα μέσα ενημερώσε­
ως.
Η αναφορά αυτή για τις ΗΠΑ στην «Πολιτική Διαθήκη» πε­
ριέχει και μία αντίφαση. Γιατί ενώ υπάρχει το ορθό επιχείρη­
μα ότι ο αμερικανικός λαός, όντας βγαλμένος από μία ποικι­
λία φυλών δεν έχει εθνικό πνεύμα και κατά τούτο είναι εύκο­
λη λεία για την σιωνιστική προπαγάνδα, από την άλλη πλευρά
εκφράζεται και η άποψη ότι ίσως στο μέλλον οι Ηνωμένες
Πολιτείες να είναι η χώρα, η οποία θα αναλάβει τον αγώνα
εναντίον του σιωνισμού, πράγμα το οποίον δεν συνέβη και το
οποίο διαψεύδει αυτή η ίδια η Ιστορία των τελευταίων εξήντα
ετών. Θα μπορούσε να συμβεί; Ίσως... Δεν συνέβη όμως!
Αξίζει τον κόπο στο σημείο αυτό να αναφέρουμε την εύστοχη
παρατήρηση για το μέλλον των κρατών, τα οποία ιδρύθηκαν

87
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στην Βόρειο και Νότιο Αμερική από τις αποικίες της Αγγλίας
και της Ισπανίας. Θεωρείτο κράτη αυτά «τεχνητούς κόσμους»
χωρίς ψυχή και γράφει σχετικά:
7 Φεβρουαρίου 1945
«Οι ήπειροι που γεννήθηκαν από την Ισπανία και την Βρε­
τανία, που δημιουργήθηκαν το ένα κομμάτι μετά το άλλο
απ' αυτές αποκτήσαν σήμερα απόλυτα ανεξάρτητο τρόπο
ζωής και απόλυτα εγωιστικές προοπτικές. Ακόμα όμως και
μ' αυτόν τον τρόπο δεν είναι παρά τεχνητοί κόσμοι χωρίς
ούτε ψυχή, ούτε κουλτούρα, ούτε πολιτισμό δικό τους, και
αν τις κρίνει κανείς από αυτήν την άποψη δεν είναι τίποτε
περισσότερο παρά σαρκώματα.
Είναι, φυσικά, δυνατό να καυχηθεί κανείς για την επιτυ­
χία που πραγματοποιήθηκε με την κατοίκηση ηπείρων που
ήταν προηγούμενα άδειες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυ­
στραλία προσφέρουν καλά παραδείγματα. Επιτυχία βέβαια
- αλλά μόνο από την υλική πλευρά. Είναι τεχνητές κατα­
σκευές, σώματα χωρίς ηλικία, που γι' αυτά είναι αδύνατο
να πει κανείς αν είναι ακόμα στην παιδική ηλικία ή αν έ­
χουν κι' όλας αγγιχτεί από γεροντάματα».
Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, στην Βραζιλία, σε
μια τεράστια πλούσια χώρα διακοσίων εκατομμυρίων και σε
όλες γενικά της χώρες τόσο της Βορείου, όσο και της Λατινι­
κής Αμερικής. Κοινωνίες χαώδεις, εγκληματικότητα στα ύψη.
Παράδειγμα χαρακτηριστικό η έκταση της εγκληματικότη-
τος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένας στους εκατό κατοίκους
των Η.Π.Α. βρίσκεται στην φυλακή! Οι Ηνωμένες Πολιτείες,
λοιπόν, πέραν των άλλων έχουν και μία πρωτιά, για την οποία
δεν μπορούν να υπερηφανεύονται: έχουν τους περισσότερους
κρατουμένους στον κόσμο. Πιο συγκεκριμένα περισσότεροι
από 2,3 εκατομμύρια Αμερικανοί, δηλαδή ένας στους εκατό
ενηλίκους, βρίσκονται σήμερα στη φυλακή. Ο αριθμός τους
τριπλασιάστηκε μέσα σε δύο δεκαετίες. Σύμφωνα με την έ­
ρευνα του Pew Center, ένας στους εννέα μαύρους ηλικίας
20- 34 ετών είναι στη φυλακή.
Όσο για εθνικό πνεύμα, αυτό ούτε υπάρχει ούτε είναι δυ­
νατόν να υπάρξει. Ακόμη στις ΗΠΑ συντελούνται τα τελευταί­
α χρόνια δημογραφικές αλλαγές, οι οποίες πρόκειται να γί-

88
 Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ "ΦΙΛΩΝ"

νουν εντονότερες στο μέλλον και να αλλοιώσουν εντελώς τον

φυλετικό της χαρακτήρα. Όντας βαθύς γνώστης της Ιστορί­
ας, λοιπόν, και βλέποντας την Ιστορία με μία άλλη οπτική, ο
Αδόλφος Χίτλερ χρησιμοποιεί την έκφραση για τα κράτη αυ­
τά ότι είναι τεχνητές κατασκευές, ότι είναι σώματα χωρίς ηλι­
κία, τα οποία δεν ξέρει κανείς πώς να τα χαρακτηρίσει, να τα
χαρακτηρίσει νεανικά ή γερασμένα; Από την μια πλευρά η
δύναμη τους, η δύναμη ιδιαίτερα των ΗΠΑ θυμίζει μία σφρι­
γηλή νεότητα, ενώ από την άλλη ήδη φαίνονται οι πρώτες
ρυτίδες, ρυτίδες μιας κοινωνίας χωρίς σκοπό, ενός «έθνους»
κουρασμένου, που σέρνεται, παρ' όλη την στρατιωτική του
νίκη, ηττημένο στα παζάρια της Βαγδάτης και της Καμπούλ,
όπου ο αμερικανικός στρατός ζει μέσα σε καθεστώς τρόμου.
Στην πολιτική του διαθήκη (με όλες μου τις ενστάσεις για
αυτόν τον χαρακτηρισμό του συγκεκριμένου κειμένου) ο Χί­
τλερ επίσης προβλέπει ότι οι «εβραιόδουλες δημοκρατίες»
τελικά θα πέσουν θύματα του μαρξισμού και γράφει σχετικά:
«Σ' ό,τι αφορά τις Εβραιόδουλες δημοκρατίες, οι Ρώσοι
έχουν την υπομονή ενός ελέφαντα. Γνωρίζουν με απόλυτη
βεβαιότητα πως, γρήγορα ή αργά και χωρίς να καταφύγουν
στον πόλεμο, θα κατωρθώσουν να τους επιβάλουν την κυ­
ριαρχία τους, χάρη στις εσωτερικές διαφωνίες που τις ξε­
σχίζουν, την διαδοχή οικονομικών κρίσεων, απ' όπου φαί­
νονται ανίκανες να ξεφύγουν και το ισχυρό δόλωμα του μαρ­
ξισμού, που του είναι ιδιαίτερα τρωτές».
Στην πραγματικότητα συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Ο Χί­
τλερ δεν μπορούσε να προβλέψει πόσο παντοδύναμο θα ή­
ταν το τέρας του καταναλωτισμού, που θα γεννιότανε μέσα
από τις στάχτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Δεν μπορούσε
να γνωρίζει και να προβλέψει την τόσο μεγάλη και τόσο κτη­
νώδη εξέλιξη του απόλυτου υλισμού σε Ανατολή και Δύση,
στον κόσμο που ερχότανε. Ενός υλισμού απέναντι στον οποί­
ον θα έστεκε ανίσχυρη η οποιαδήποτε ιδεολογία και η οποια­
δήποτε εθνική συνείδηση.

89
 5.
Η «ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ» ΚΑΙ ΟΙ «ΝΤΡΟ-
ΠΙΑΣΜΕΝΕΣ ΗΤΤΕΣ» ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ

«0 ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει. Η Γερμανία που είχε λό­

γους σοβαρούς, λόγους στρατηγικούς, να περιορίσει στο ε­
λάχιστο τα πολεμικά μέτωπα βλέπει ότι εξ αιτίας της δίψας
για δόξα του επιζήμιου συμμάχου, ανοίγει και άλλο ένα μέ­
τωπο. Οι ενέργειες του Μουσολίνι γεννούν υποψίες, ακόμη
και σε ανθρώπους της γερμανικής διοικήσεως, οι οποίοι δεν
διστάζουν να τις εκφράσουν επίσημα. Στην σχετική έκθεση
του ο Γερμανός Πρέσβης στην Αθήνα πρίγκιπας Φον Έρ-
μπαχ, έκθεση απόρρητη, γραμμένη λίγες μόνον ημέρες μετά
την έναρξη του πολέμου και συγκεκριμένα στις 15 Νοεμ­
βρίου 1940, ευθέως κατηγορεί την Ιταλία ότι με την επίθεση
της κατά της Ελλάδος εξυπηρετεί τα σχέδια των Άγγλων.»

Αδόλφος Χίτλερ 17 Φεβρουαρίου 1945: «Ασκοπη η εκστρα­

τεία κατά της Ελλάδος. Οι Ιταλοί πάθανε ντροπιασμένες ήττες».
Εχθροί του Ελληνισμού, κατακτητές, ιστορία και προπαγάνδα. Γε­
νοκτονία κατά των Ελλήνων είχε διαπράξει ο Στάλιν. Η Γερμανία
προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμποδίσει την ιταλική επίθεση. Σπά­
ει το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ. Ο Μουσολίνι τον Δεκέμ­
βριο του 1940 θέλει ανακωχή με την Ελλάδα με την μεσολάβηση
του Χίτλερ και ο κόμης Τσιάνο του αλλάζει γνώμη. Ο Ιωάννης
Μεταξάς αρνείται την εγκατάσταση αγγλικών στρατευμάτων στην
Ελλάδα. Η πρώτη συνθηκολόγηση και το σύμφωνο Τσολάκογλου,
Ζεπ Ντίντριχ της 20 Απριλίου 1941. Οι Αγγλοι προτείνουν στους
ης

91
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Τούρκους να καταλάβουν τα Ελληνικά νησιά του Βορείου Αιγαί­

ου.

To "mea culpa" του Αδόλφου Χίτλερ για τον μοιραίο Ιταλό

σύμμαχο, ο οποίος στάθηκε σε πλείστες περιπτώσεις πηγή
δυσκολιών, όπως ο ίδιος αναφέρει, στον απολογισμό του 1945
των σημειώσεων Μπόρμαν, είναι ιδιαίτερα οξύ και έντονο. Έ­
τσι, στις 17 Φεβρουαρίου του 1945 λέει για τους ιταλούς στο
κείμενο της «ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ»:
«Ακόμη κι όταν αποδείχθηκαν ανίκανοι να κρατήσουν τις
θέσεις τους σε Αβησσυνία και Κυρηναϊκή, Οι ιταλοί είχαν το
θάρρος να ριχτούν, χωρίς να ζητήσουν την συμβουλή μας
και χωρίς να μας δώσουν προηγούμενη προειδοποίηση για
τους σκοπούς τους σε μια άσκοπη εκστρατεία στην Ελλά­
δα. Οι ντροπιασμένες ήττες που πάθανε έκαναν μερικά Βαλ­
κανικά κράτη να μας βλέπουν με οργή και περιφρόνηση. Ε­
δώ, και πουθενά αλλού, βρίσκονται οι αιτίες της σκλήρυν­
σης της στάσης της Γιουγκοσλαβίας και της μεταστροφής
της την άνοιξη του 1941. Αυτό μας υποχρέωσε, αντίθετα με
όλα τα σχέδια μας, να επέμβουμε στα Βαλκάνια κι αυτό με
την σειρά του οδήγησε σε μια καταστρεπτική καθυστέρη­
ση στην εξαπόλυση της επίθεσης μας εναντίον της Ρωσί­
ας».

Όπως καταλάβατε περάσαμε στο κεφάλαιο εκείνο του βι­

βλίου, το ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς, το οποίο θα ασχολη­
θεί με την εμπλοκή της Ελλάδος στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μία εμπλοκή μοιραία, όχι μόνον για τα όσα τραγικά συνέβη­
σαν στα χρόνια 1940-1944, αλλά και για την τρομερή αλληλο-
σφαγή των Ελλήνων στα χρόνια 1944-1949, η οποία ακολού­
θησε σαν μοιραίο επακόλουθο των δραματικών γεγονότων
και του εθνικού διχασμού των προηγούμενων χρόνων. Οι ι­
στορικοί μας, ιστορικοί ενταγμένοι στην πολιτική σκοπιμότη­
τα, την οποία έκαστος και μάλιστα με εμπάθεια υπηρετεί, «πα­
ραλείπουν» να αναφέρουν ότι πολύ μεγαλύτερα υπήρξαν τα
δεινά του Ελληνισμού στην περίοδο 1944-1949 από εκείνα
του πολέμου 1940-1941 και μάλιστα δεινά ηθικά, τα οποία

92
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

δίχασαν και διχάζουν ακόμη τον λαό μας.

Στις 6 Απριλίου του 1941 η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο
στην Ελλάδα. Σαν Έλληνες πατριώτες και πολύ περισσότερο
εθνικιστές, όπως ακριβώς για τους Γερμανούς, η Γερμανία
είναι υπεράνω όλων, έτσι ακριβώς και για εμάς η Ελλάς είναι
υπεράνω όλων! Είναι θλιβερό όμως να παρακολουθείς τον
σοφιστικό και χοντροκομμένο τρόπο με τον οποίο οι διαφό­
ρων ειδών μαρξιστές και δημοκράτες αποκρούουν (δήθεν για
λόγους πατριωτισμού...) κάθε ευνοϊκή κρίση, κάθε έστω και
κατ' ελάχιστον διαφορετική από την επικρατούσα άποψη σχε­
τικά με τον Αδόλφο Χίτλερ, τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Β'
Παγκόσμιο Πόλεμο. Μας λένε λοιπόν με τρόπο απόλυτο: Ο
Χίτλερ κατέκτησε την Ελλάδα, οι Γερμανοί εκτέλεσαν Έλλη­
νες. Κάθε άλλη κουβέντα είναι περιττή. Η επιλεκτικότητα τους
αυτή είναι τουλάχιστον πολιτικά ύποπτη, αφού σίγουρα δεν
είναι μόνον ο Χίτλερ και μόνον οι Γερμανοί, οι οποίοι κατέκτη­
σαν την Ελλάδα! Την Ελλάδα, η οποία και σήμερα ακόμη είναι
μια κατ' ουσίαν κατακτημένη χώρα. Το αστείον της υποθέσε­
ως είναι ότι ενώ μας μιλούν γεμάτοι «πατριωτικό πάθος» για
τα τρεισήμισι χρόνια της γερμανικής κατοχής, οι ίδιοι ακρι­
βώς άνθρωποι δεν λένε λέξη για τα 400 χρόνια της τουρκικής
σκλαβιάς! Και όχι μόνον... Είναι οι ίδιοι, οι οποίοι είναι ταυτό­
χρονα οι υπέρμαχοι της ελληνοτουρκικής «φιλίας» και οι σταυ­
ροφόροι του αντιφασιστικού αγώνος. Χαρακτηριστικό παρά­
δειγμα η καθηγήτρια εκείνη του Πανεπιστημίου της Πελοπον­
νήσου, της οποίας δεν κρίνω απαραίτητο να αναφέρω το ό­
νομα της, η οποία σε δημόσιο κείμενο της θριαμβολογούσε
ότι έχει σχεδόν παραμεριστεί από τα βιβλία της ιστορίας ο
όρος «τουρκοκρατία». Να ήταν, όμως, μόνον τα 400 χρόνια
της σκλαβιάς και οι ανείπωτες ταπεινώσεις οι μοναδικές συμ­
φορές του Γένους μας; Περισσότερα από 50.000 γυναικόπαι­
δα και αμάχους έσφαξαν μόνον μέσα σε λίγες ημέρες στην
Χίο οι Τούρκοι τον καιρό του 1821! Και είχαμε και συνέχεια.
Είχαμε τον Κεμάλ και το 1922 και τους 350.000 όμηρους, τους
οποίους σφάγιασαν οι βάρβαροι της Ανατολής του Τοπάλ Ο­
σμάν. Όλα αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε. Όχι, κύριοι και κυ­
ρίες «προοδευτικοί»... Είστε υποκριτές και είναι σκανδαλω­
δώς μονόπλευρος ο δήθεν πατριωτισμός σας. Μας ζητάτε να

93
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

μισούμε τον εθνικοσοσιαλισμό για ό,τι τραγικό έγινε, που α­

σφαλώς και έγινε στα πικρά χρόνια της κατοχής και ταυτό­
χρονα μας λέτε πως πρέπει να είμαστε φίλοι με τους Τούρ­
κους! Οποία υποκρισία... Οποία χοντροκομμένη παλαιοκομ-
μουνιστική προπαγάνδα, η οποία όμως περνά μέσα από την
κόκκινη χούντα των ΜΜΕ στον λαό, όπου κυριαρχούν απόλυ­
τα οι διαφόρων ειδών μπολσεβίκοι.
Αλήθεια, τι έχουν να πουν όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί»,
για το γεγονός ότι όταν μας έσφαζαν οι Τούρκοι οι περισσό­
τεροι φιλέλληνες, που ήλθαν και έχυσαν το Αίμα τους για την
ελευθερία των Ελλήνων το 1821, ήσαν Γερμανοί; Δεν γνωρί­
ζουν ότι στα χρόνια εκείνα του Αγώνα για Εθνική Ελευθερία
οι Άγγλοι στήριζαν με κάθε τρόπο την Οθωμανική Αυτοκρα­
τορία, πουλούσαν πολεμοφόδια στους Τούρκους και λεηλα­
τούσαν τον εθνικό πλούτο του νέου μας κράτους με τα περί­
φημα τοκογλυφικά δάνεια του αγώνα;
Να μισούμε τους Γερμανούς, σύμφωνοι, γιατί ήταν εθνικο-
σοσιαλιστές και κατέκτησαν την χώρα μας, αλλά να μισούμε
και τους Άγγλους, που ήταν και είναι δημοκράτες και κράτη­
σαν για σχεδόν 150 ολόκληρα χρόνια την Πατρίδα μας προτε-
κτοράτο, πριν την παραδώσουν στους Αμερικανούς! Να μι­
σούμε τους Άγγλους και για τα 18χρονα παιδιά που κρέμα­
γαν στην Κύπρο τον καιρό της ΕΟΚΑ και για τις πλάτες που
έκανε η δημοκρατική τους κυβέρνηση το 1974 στον Αττίλα
και να μισούμε και τους Βούλγαρους, οι οποίοι έκαναν πολύ
μεγαλύτερες σφαγές Ελλήνων, από όσες έχουν κάνει συνολι­
κά εκτελέσεις οι Γερμανοί στην Ελλάδα της κατοχής και μάλι­
στα οι Βούλγαροι είχαν παρελθόν σε αυτές τις σφαγές, αφού
τις σφαγές αυτές τις είχαν ξεκινήσει από τα τέλη του 19 ου

αιώνος όταν ξερίζωσαν τον Ελληνισμό από την Ανατολική Ρω­

μυλία και στην συνέχεια στα χρόνια του Μακεδόνικου αγώ­
νος και ύστερα στην διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου.
Να μισούμε (εν ονόματι του «πατριωτισμού») όχι μόνον όσους
μας βολεύει πολιτικά, αλλά όσους πράγματι υπήρξαν εχθροί
του Ελληνισμού. Αλήθεια, γιατί οι κύριοι, κύριοι «προοδευτι­
κοί» είναι τόσο επιεικείς σε σημείο σκανδαλώδες έναντι των
Ιταλών, η επίθεση των οποίων υπήρξε και η αιτία της κατοχής
της χώρας μας από τον Άξονα; Γιατί υπάρχει αυτή η επιείκεια

94
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

και η ιστορική αμνησία έναντι των Ιταλών, που και αυτοί προ­
έβησαν σε εγκλήματα πολέμου κατά Ελλήνων στα χρόνια της
κατοχής; Μήπως γιατί οι Ιταλοί ήταν και είναι ακίνδυνοι σαν
λαός για την παγκόσμια εξουσία, την οποία υπηρετούν με συ­
νέπεια οι «προοδευτικοί» προπαγανδιστές του συστήματος;
Μήπως γιατί η ιδεολογία και ο λαός που παρουσιάστηκε σαν
ιταλικός φασισμός ήταν μια τελικά ανώδυνη υπόθεση για τους
αφέντες της «παγκοσμιοποίησης»;
Εν ονόματι του «πατριωτισμού» θα πρέπει να κρίνουμε αρ­
νητικά όποιον λαό και την πολιτική ιδεολογία του σκότωσε
Έλληνες. Αυτό μας λένε οι κατ' επάγγελμα «αντιφασίστες»
της political correct εποχής μας. Σύμφωνοι, ουδεμία ανπ'ρρη-
ση. Όλους όμως! Όχι όμως μόνον όσους πολιτικά συμφέρει
το σύστημα. Πόσοι Έλληνες, αλήθεια, γνωρίζουν ότι χωρίς
κανέναν λόγο μόνο και μόνο επειδή ήταν Έλληνες δεκάδες
χιλιάδες Έλληνες εκτελέστηκαν από το καθεστώς του Στάλιν
και εξοντώθηκαν στα απάνθρωπα γκούλαγκ της Σιβηρίας;
Πράγματι οι Γερμανοί σαν στρατός κατοχής εκτέλεσαν Έλ­
ληνες και σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις και αμάχους και
αθώους και αυτό σίγουρα είναι έγκλημα πολέμου.
Είχαμε όμως αυτό ακριβώς: πόλεμο και πόλεμος χωρίς α­
δικία, χωρίς βαρβαρότητα δεν υπάρχει σε καμμία εποχή της
Ιστορίας, σε κανένα μέρος του κόσμου. Προς Θεού, ας μη
ληφθεί η παραπάνω φράση σαν μία σπαραξικάρδια έκκληση
ενός «ειρηνιστή». Ειρήνη ποτέ δεν υπήρχε στον κόσμο, παρά
μόνο στα νεκροταφεία καθώς γράφει ο Φρειδερίκος Νίτσε...
Ο πόλεμος αποτελεί ένα γεγονός φυσικό, μία αναγκαιότητα,
εάν θέλετε, για αυτήν την ίδια την απαραίτητη αλλαγή του
κόσμου. Μέσα στα πλαίσια όμως του πολέμου, επαναλαμβά­
νω, δεν υπάρχουν κήποι ανθόσπαρτοι, αλλά αίμα και θάνα­
τος. Δεν υπάρχουν αθώοι ή ένοχοι, αλλά νικητές και νικημέ­
νοι. Δεν υπάρχουν μόνον οι λαοί, αλλά και οι ήρωες και οι
προδότες του.
Τα εγκλήματα των Γερμανών στην διάρκεια της περιόδου
1941 - 1944 τα γνωρίζουμε. Καθημερινά μας ενημερώνουν
γι' αυτά εξήντα δύο χρόνια μετά εφημερίδες και τηλεοπτικοί
σταθμοί. Για τα εγκλήματα, όμως των Τούρκων, των Βουλ­
γάρων, των Ιταλών ούτε λέξη. Ούτε λέξη φυσικά και για τα

95
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

εγκλήματα του Στάλιν εις βάρος των Ελλήνων, εγκλήματα τα

οποία είχαν την μορφή γενοκτονίας, αφού έγιναν σε περίοδο
ειρήνης. Γιατί για αυτά δεν μας λένε λέξη; Γιατί φροντίζουν
να μη τα γνωρίζει ο Ελληνικός λαός; Μα, πως είναι δυνατόν
όμως να υπάρχει αυτή η πληροφόρηση, όταν αυτοί, οι οποίοι
εξουσιάζουν την «διανόηση» παραμένουν αμετανόητοι και θλι­
βεροί μπολσεβίκοι; Όταν ακόμη και 15 χρόνια μετά την πτώ­
ση του σοβιετικού καθεστώτος δεν τόλμησαν στην Ελλάδα
να παρουσιάσουν το βιβλίο «Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜ­
ΜΟΥΝΙΣΜΟΥ» (Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ), το οποίο αναφέρεται στα
εγκλήματα της Σοβιετικής Ενώσεως, ανεβάζοντας τα θύματα
της σε περισσότερα από εξήντα εκατομμύρια και όταν όπου
αυτό το βιβλίο παρουσιάστηκε προκάλεσε θύελλα αντιδρά­
σεων; Ας σημειωθεί δε ότι στο εν λόγω βιβλίο δεν υπάρχει
παρά μία πολύ μικρή αναφορά στα εγκλήματα του κομμουνι­
σμού στην Ελλάδα. Ας δούμε όμως μέσα από ένα δημοσίευ­
μα της σίγουρα όχι φασιστικής εφημερίδος ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
πως ο «πατερούλης» των ενταύθα μπολσεβίκων Στάλιν «περι­
ποιήθηκε» τους Έλληνες, οι οποίοι είχαν την ατυχία να ζουν
στην επικράτεια του:
«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Του Σταύρου Τζίμα: Τουλάχιστον τριάντα
οχτώ χιλιάδες Σοβιετικοί πολίτες ελληνικής καταγωγής μετα­
φέρθηκαν στα γκουλαγκ της Σιβηρίας, απ όπου ελάχιστοι ε­
πέζησαν των απάνθρωπων συνθηκών καταναγκαστικής εργα­
σίας. Συνολικά, όπως προκύπτει από τα υπάρχοντα στοιχεία,
υπήρξαν τρία κύματα διωγμών των Ελλήνων της πρώην Σοβιε­
τικής Ενωσης κατά τη σταλινική περίοδο: οι εύποροι που συνε­
λήφθησαν, εκτοπίστηκαν ή εκτελέστηκαν το '30 ως «Κουλάκοι»,
μεγαλοαγρότες δηλαδή και άρα «εχθροί του λαού», εκείνοι -
μερικές δεκάδες χιλιάδες- που διώχθηκαν το 1937 στην περι­
βόητη «επιχείρηση 13» με την κατηγορία της υπέρ της Ελλά­
δος κατασκοπείας (!) και όσοι εξορίστηκαν στη διάρκεια του
πολέμου αλλά και το 1949 ως «συνεργάτες των Γερμανών» και
«υπονομευτές» του σοβιετικού κράτους. Όπως προκύπτει από
τα σοβιετικά αρχεία που άνοιξαν μετά την πτώση του καθε­
στώτος, οργανώθηκαν δεκατέσσερις εκκαθαριστικές επιχειρή­
σεις, για ισάριθμες εθνότητες, σχεδιασμένες από τον αρχηγό

96
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

της NKBD (τη μετέπειτα KGB) και στενό συνεργάτη του Στάλιν,
Νικολάι Γιεζόφ. Η «ελληνική επιχείρηση εκκαθάρισης» με την
υπ' αριθμ. 50215 ντιρεκτίβα της NKBD ξεκίνησε τη νύχτα
της 15ης Δεκεμβρίου του 1937 και εξελίχθηκε σε Γεωργία,
Κριμαία, Σταυρούπολη και όπου αλλού ζούσαν Έλληνες α­
πό τους 300.000 που είχαν εγκατασταθεί στη ρωσική και
αργότερα σοβιετική αυτοκρατορία. Πολλοί από τους συλ­
ληφθέντες εκτελέστηκαν αμέσως. Μόνο στην περιοχή του
Ντονέτσκ, στην Κριμαία, από τις 20 Ιανουαρίου έως τις 5
Φεβρουαρίου του 1938 τουφεκίστηκαν χωρίς δίκη 3.140 Έλ­
ληνες. Οι άλλοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα καταναγκα­
στικής εργασίας, γνωστά ως γκούλαγκ της Σιβηρίας...»

Αυτές οι δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που εκτελέστηκαν α­

πάνθρωπα ή άφησαν τα κόκαλα τους στα στρατόπεδα του
θανάτου στην Σιβηρία δεν είχανε ψυχή; Όμως και εδώ έχουν
το «αντεπιχείρημα»: δεν τους σκότωσε ο κομμουνισμός, τους
σκότωσε... ο Στάλιν! Έστω, ο Στάλιν. Γνωρίζετε μήπως τα φλο­
γερά ποιήματα, τα οποία έγραψαν για τον θάνατο του Στάλιν
οι ποιητές της αριστεράς και δημοσιεύθηκαν στις εφημερί­
δες της αριστεράς και για να αναφέρω τους επιφανέστερους
γνωρίζετε τα ποιήματα, που έγραψαν για τον θάνατο του «πα­
τερούλη» ο Ρίτσος και ο Λειβαδίτης; Για ποιόν; Για τον Στά­
λιν, τον φονιά δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων. Εκεί δεν φτάνει ο
«πατριωτισμός» των αντιφασιστών;

Δεν επιθυμώ να αναφερθώ στα εγκλήματα των Ελλήνων

κατά Ελλήνων, τα οποία έγιναν στα τραγικά χρόνια 1944-1949
με αρχή τον κόκκινο Δεκέμβρη. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη
φορά που το Έθνος μας σπαραζότανε από μία αλληλοσφα-
γή. Ο διχασμός υπήρξε η μοιραία κατάρα του Έθνους μας
από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Ας μη μιλούν όμως (και
μάλιστα εν ονόματι του... πατριωτισμού) για τα εγκλήματα
των Γερμανών εις βάρος Ελλήνων, αυτοί οι οποίοι εκπροσω­
πούν την παράταξη εκείνη, η οποία δολοφόνησε περισσότε­
ρους Έλληνες από όσους οι Γερμανοί και μάλιστα με τρόπο
βάρβαρο και απάνθρωπο! Έγκλημα ωσάν αυτό του Μελιγα-
λά, όπου δολοφονήθηκαν με τσεκούρι σχεδόν δύο χιλιάδες

97
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

άτομα και ανάμεσα τους και γυναίκες και παιδιά δεν έκαναν
οι Γερμανοί! Επιπλέον, ας δουν και τους αριθμούς... Θα δια­
πιστώσουν ότι περισσότερους νεκρούς είχαμε στα χρόνια
1944-49 παρά στην περίοδο του Ελληνο-ιταλικού και Ελληνο-
γερμανικού πολέμου. Η παρένθεση αυτή τελειώνει εδώ, κα­
ταγγέλλοντας σαν υποκριτές όσους θέλουν να κρύψουν την
Ιστορική αλήθεια επικαλούμενοι κατ' επιλογήν επιχειρήματα
«συναισθηματικά», όπως και όποτε τους συμφέρει.
Το βιβλίο αυτό, λοιπόν, δεν έχει σκοπό ούτε να δικαιολο­
γήσει τις εκτελέσεις Ελλήνων και το οποιοδήποτε έγκλημα
πολέμου, ούτε να απολογηθεί γι' αυτές. Έχει όμως σκοπό να
πει την πάσα αλήθεια. Αξίζει τον κόπο να αναφέρω ότι σε πρό­
σφατη τηλεοπτική εκπομπή που έχει τον τίτλο «Η ΜΗΧΑΝΗ
ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Κ. Μη­
τσοτάκης, ο οποίος υπήρξε και αντιστασιακός δήλωσε στον
δημοσιογράφο κ. Αθανασιάδη ότι κατά την άποψη του δεν
έπρεπε να γίνουν οι δίκες Γερμανών αξιωματούχων για εγκλή­
ματα πολέμου στην Νυρεμβέργη, αφού μεγαλύτερα εγκλή­
ματα πολέμου από τις ατομικές βόμβες στην Χιροσίμα και στο
Ναγκασάκι δεν υπήρξαν.
Ας δούμε, λοιπόν, την Ιστορία κατάματα και ας αφήσουν
οι ψευτοπατριώτες, που και σε υποψία ακόμη πολέμου στή­
νονται στις ουρές των σούπερ μάρκετ για να προμηθευτούν
τρόφιμα (το έζησα αυτό το 1974) τις δήθεν εθνικές κορώνες.
Ας σταματήσει αυτό το «νταβατζιλίκι» του πατριωτισμού από
κάθε κατεύθυνση, δεξιά ή αριστερά, και ας επιστρέψουμε στα
γεγονότα εκείνης της εποχής. Στο πως η Ελλάς βρέθηκε
μπλεγμένη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με κύρια ευθύνη αυ­
τήν του Μπενίτο Μουσολίνι και της φασιστικής Ιταλίας. Του
Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος έβλεπε τον εαυτό του ωσάν νέο
Ρωμαίο Αυτοκράτορα και πίστευε ότι μπορεί να μεταβάλλει
την Μεσόγειο σε ρωμαϊκή λίμνη επαναλαμβάνοντας το mare
nostrum των Αυγούστων της Αρχαίας Ρώμης. Όμως, ούτε αυ­
τός ήταν Ιούλιος Καίσαρ, ούτε οι Ιταλοί του 1940 είχαν καμμί­
α σχέση με τις Λεγεώνες. Χαρακτηριστικό της αλαζονείας του
ήταν ότι ήθελε στην κατοχή του ολόκληρη την Αλβανία και
την Βόρειο Ήπειρο και το μεγαλύτερο κομμάτι της Ελληνικής

98
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

ηπείρου καθώς και τα Ιόνια Νησιά! Και αυτό γιατί υπήρξε κά­
ποτε μία Ενετική παράδοση και αριστοκρατία και υπήρχε α­
κόμη μία ελάχιστη μειοψηφία, μια χούφτα καθολικών στην Ελ­
ληνική Επτάνησο. Το ίδιο ήθελε να κάνει και στα Δωδεκάνη­
σα, στα οποία δεν υπήρχε ίχνος καθολικού, αλλά και σε κά­
ποια νησιά των Κυκλάδων, όπου υπήρχε ένας καθολικός πλη­
θυσμός. Δεν μπορούσε να δει ότι σε λιγότερο από τρία χρό­
νια θα τον καθαιρούσαν αυτοί οι ίδιοι οι συνεργάτες του και
θα βρισκότανε κρατούμενος. Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι
το Ιταλικό κράτος και προπαντός το παλάτι και η αυλή δεν
ήταν τίποτε άλλο από ένα δημιούργημα της αγγλικής πανουρ­
γίας και της μασσωνερίας των Καρμπονάρων.
Είναι αλήθεια ότι ο Ιωάννης Μεταξάς κάτω από την πίεση
ισχυρών κύκλων της χώρας αρνήθηκε την ανανέωση του συμ­
φώνου φιλίας, το οποίο είχε υπογράψει με τον Μουσολίνι ο
Βενιζέλος. Είχε ξεκαθαρίσει όμως ότι η μη ανανέωση αυτή
δεν είναι εις ουδεμία των περιπτώσεων εχθρική προς την Ιτα­
λία ενέργεια.
Οι Άγγλοι από την πλευρά τους προσπαθούν να δημιουρ­
γήσουν ζητήματα. Στις 12 Ιουλίου του 1940 γράφει ο Ιωάννης
Μεταξάς στο ημερολόγιο του: «Επεισόδια δυτικού άκρου
Κρήτης - Ωριων (δικός μας) - αγγλικόν πετρελαιοφόρον -
Ύδρα. Θα έχωμεν ιταλικός διαμαρτυρίας; Προλαμβάνω εγώ
και κάμνω τας ιδικός μας. Τέλος το πετρελαιοφόρον απόψε
την νύκτα έφυγε...». Στα σχόλια που παραθέτει στο ημερολό­
γιο του Ιωάννη Μεταξύ ο Φαίδων Βρανάς σημειώνει για το
γεγονός αυτό: «Ο Μεταξάς, τηρώντας τους κανόνες της ου­
δετερότητος διεμαρτύρετο και για την παραμονή αγγλικών
πλοίων ή αεροπλάνων στον Ελληνικό χώρο, πέρα από την
νόμιμη διάρκεια».
Οι Άγγλοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας σύρουν στον
πόλεμο. Κυκλοφορούν σενάρια ότι θα πάει αγγλικός στρατός
και πλοία στην Κρήτη και οι Κρητικοί θα επαναστατήσουν κα­
τά του καθεστώτος της 4 Αυγούστου. Ο Ιωάννης Μεταξάς
ης

αγωνιά και γράφει στο ημερολόγιο του λίγες ημέρες πριν το

επεισόδιο που αναφέρθηκε προηγουμένως και συγκεκριμένα
στις 20 Ιουνίου 1940 το εξής: «Κρητικοί; Θα μας προδώσουν;».
Στις 4 Αυγούστου το καθεστώς εορτάζει τα 4 χρόνια του.

99
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Και ο Ιωάννης Μεταξάς πάλι στο ημερολόγια του στις 6 Αυ­

γούστου γράφει: «Μου έρχεται (η πληροφορία) το ότι βασι­
λεύς, διάδοχος, αυλή των έμειναν μακράν και εχθρική εορ­
τής 4™ Αυγούστου- Τίνος το τέρμα εγγίζει;...».
Βρισκόμαστε στα μέσα του Αυγούστου του 1940. Οι Ιταλοί
προχωρούν σε μία ιταμή και δειλή πρόκληση. Τορπιλίζουν την
Έλλη στο λιμάνι της Τήνου. Η ενέργεια τους αυτή δεν είναι
αποκομμένη από τα γενικότερα πολεμικά τους σχέδια. Προ­
καλούν την Ελλάδα και περιμένουν στρατιωτική απάντηση. Ο
Ιωάννης Μεταξάς κρατά την ψυχραιμία του. Προσπαθεί να
διασώσει με κάθε τρόπο την ουδετερότητα. Ας δούμε πως
περιγράφει τις κρίσιμες εκείνες ημέρες στο ημερολόγιο του:
«18 Αυγούστου 1940, Κυριακή
Επίσκεψις Ναυτικόν Νοσοκομείον πληγωμένους 'Ελλης.
-Κάπως καλλίτερη η κατάστασις. -Εκ διαφόρων πηγών έξω
και έσω Ιταλία απέσχε πολεμικής ενεργείας εναντίον μας-
Χίτλερ; Αλλά θα αρχίση άραγε διπλωματικός επιθέσεις; Ί-
δωμεν.
19 Αυγούστου 1940, Δευτέρα
ύφεσις. -Αλλά κινήσεις Ιταλών προς τα σύνορα μας Αλ­
βανίας; Δεν ησυχάζω. Φοβούμαι αφινιδιασμόν, αλλά πώς
να επιστρατεύσω; -Γενική αγανάκτησις εξακολουθεί.
20 Αυγούστου 1940, Τρίτη
Συγκέντρωσις Ιταλικού στρατού εις σύνορα μας. Απει­
λή. Εξακολουθεί. Μηχανοκίνητος Μεραρχία. -Απάντησις Ρα­
γκαβή εν μέρει καθησυχαστική. -Εσπέρας συνέχισις συγκε­
ντρώσεως Ιταλών. -Τηλεγράφημα Ρώμης καθησυχαστικόν.
-Είδησις Βασιλέως καθησυχαστική. -Ώστε εκβιασμός; -Νύ­
κτα άλλη ανησυχία δια εμπορικόν στόλον. Οι Γερμανοί ζη­
τούν από εμάς αποκηρύξωμεν Αγγλίαν. Απαντώ μ εν νύκτα.
-Θεέ μου, τι θα γίνωμεν! -Εν τούτοις είμαι αποφασισμένος
δΓ ένα ένδοξον τέλος».
Στα σύνορα μας οι Ιταλοί συγκεντρώνουν δυνάμεις. Όπως
ο ίδιος ο Μεταξάς γράφει δεν είχε ακόμη κάμει την παραμι­
κρή επιστράτευση. Τα πράγματα είναι δύσκολα. Από την Ρώ­
μη έρχεται η ευχάριστη είδηση που αντιμετωπίζει με επιφύ­
λαξη ο Μεταξάς από την αναφορά του επικεφαλής της εκεί
διπλωματικής μας υπηρεσίας:

100
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

Παραθέτουμε το κείμενο του σημαντικού αυτού τηλεγρα­

φήματος:
Ο εν Ρώμη Πρεσβευτής προς το Β. Υπουργείον των Ε­
ξωτερικών
20 Αυγούστου 1940
Κατά πληροφορίας αρίστης πηγής η Γ ερμανία παρενέ­
βη εις Ρώμην δηλώσασα απεριφράστως ότι κατ' ουδένα
λόγον θα εδέχετο την διατάραξιν της ειρήνης εν τοις Βαλ-
κανίοις. Κατά τας αυτάς πληροφορίας η Γερμανία έχει μεν
αναγνωρίσει την Μεσόγειον ως τομέα της ιταλικής δράσε­
ως, τουθ' όπερ εξυπακούει το δικαίωμα πρωτοβουλίας της
Ιταλίας, επειδή όμως λόγω της πιθανής αναμείξεως της
Βουλγαρίας και της Τουρκίας, ενδεχομένη ελληνοϊταλική
ρήξις θα είχεν αντίκτυπον επί της γενικωτέρας πολεμικής
πολιτικής του Αξονος, η υπόθεσις επί του σημείου αυτού
παύει ούσα μεσογειακή, εφ ώ ηξίωσεν η Γερμανία την απο­
φυγήν παντός ό,τι θα απετέλει έναυσμα εις την περιοχήν
ταύτην. Η τοιαύτη λεπτολόγος διάκρισις έχει, κατά την αυ­
τήν πάντοτε πηγήν, την έννοιαν ότι η γερμανική εναντίωσις
περιορίζεται εις μόνην την περίπτωσιν ενόπλου ενεργείας,
ενώ παραμένει η υποχρέωσις της Γερμανίας να ανεχθή και
υποστήριξη πάσαν ιταλικήν προσπάθειαν όπως δια της δι­
πλωματικής λόγου χάριν οδού επίλυση τα θεωρούμενα υ­
πό της Ιταλίας ως ζωτικά δι' αυτήν ζητήματα. Προστίθεται
συναφώς ότι η Ιταλία προβάλλει εις την Γερμανίαν ως ζωτι-
κήν την ανάγκην της αποκτήσεως της Κερκύρας και της
έναντι ταύτης ηπειρωτικής ακτής.
I. Πολίτης»
Στις 28 Αυγούστου 1940 ο Ιωάννης Μεταξάς έχει πεισθεί
πλέον ότι απομακρύνθηκε ο κίνδυνος μιας στρατιωτικής επι­
θέσεως από την Ιταλία και γράφει στο ημερολόγιο του:
«Όλη την ημέρα τι Θα φέρει ο Κύρου. Αγωνία τι θα φέρει
ο Κύρου. Γερμανικαί αξιώσεις; Έφθασε βράδυ. Εν γένει κα­
λά. Εγγύησιν δεν επιμένουν (το σπουδαιότερον). Παράπο­
να - διευθετούνται. Μας έσωσαν και εσχάτως από Ιταλίαν -
λέγουν δηλαδή επέμβασίν των 26 Αυγούστου δια δευτέραν
φοράν - Χίτλερ. Εύνοια Χίτλερ. Θεωρούν νίκη των βεβαίαν.
Θέτω πάντοτε το ζήτημα αξιοπρέπειας της Ελλάδος υπέρ

101
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πάν άλλο, δεν θα σκύψω προ Ιταλών...».

Καθώς φαίνεται λοιπόν, από τα ίδια τα γραφόμενα του Ιω­
άννου Μεταξά, πριν την 28 Οκτωβρίου οι Γερμανοί πρόλα­
η

βαν την επίθεση των Ιταλών στις 26 Αυγούστου. Ο Ιωάννης

Μεταξάς γράφει «δια δευτέραν φοράν»... Δεν γνωρίζουμε ποια
ήτο η πρώτη, ίσως ήταν στις 12 Ιουλίου του 1940 όταν ιταλικά
πολεμικά πλοία είχαν βομβαρδίσει δύο ελληνικά αντιτορπιλι­
κά μαζί με ένα αγγλικό πετρελαιοφόρο στην δυτική Κρήτη.
Τότε ο Μεταξάς είχε κάνει διάβημα διαμαρτυρίας για παραβί­
αση της ουδετερότητος προς την Αγγλία.
Ένα άλλο θέμα απασχολεί επίσης τον Ιωάννη Μεταξά τον
Σεπτέμβριο του 1940. γράφει χαρακτηριστικά στις 20 Σεπτεμ­
βρίου στο ημερολόγιο του: «Ανησυχίαι δια έλλειψιν σίτου...».
Τι ακριβώς συμβαίνει; Η Ελλάς βλέποντας τα σύννεφα του
πολέμου να πυκνώνουν και όντας μη αυτάρκης σε σιτηρά έ­
χει παραγγείλει μία τεράστια ποσότητα σιτηρών από Καναδά
και Αυστραλία. Η αγγλική κυβέρνηση όμως έχει δεσμεύσει το
Ελληνικό σιτάρι, εκβιάζοντας εμμέσως την έξοδο της Ελλά­
δος στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων. Το σιτάρι αυτό
δεν θα φτάσει ποτέ στην Ελλάδα. Δεν επιτρέπουν οι Άγγλοι
την μεταφορά του στην χώρα μας, επικαλούμενοι τον εμπορι­
κό αποκλεισμό της ηπειρωτικής Ευρώπης ούτε ακόμη και με­
τά την Ιταλική επίθεση της 28 Οκτωβρίου του 1940. Απαι­
ης

τούν από την Ελλάδα να διακόψει τις σχέσεις της με την Γερ­
μανία για να το επιτρέψουν. Ο Μεταξάς όμως προσπαθεί να
περιορίσει την εμπλοκή της Ελλάδος στον Παγκόσμιο Πόλε­
μο και αρνείται. Η έλλειψη αυτή του σίτου και όχι μόνον θα
προκαλέσει την τρομερή πείνα του 1941 με τις δεκάδες χιλιά­
δες νεκρούς στην πόλη των Αθηνών.
Ο πόλεμος δεν θα αργήσει να έλθει. Ο Μουσολίνι αποφα­
σίζει να παίξει τον ρόλο του Ρωμαίου Καίσαρα, ζηλεύοντας
τις γερμανικές νίκες. Λόγω της επιθέσεως της Ιταλίας κατά
της Ελλάδος την 28 Οκτωβρίου του 1940, παραβιάζεται(από
η

τους συμμάχους των Γερμανών, Ιταλούς) το σύμφωνο Γερ­

μανίας - Σοβιετικής Ενώσεως. Οι Γερμανοί είναι πλέον ανα­
γκασμένοι να προλάβουν να επιτεθούν πρώτοι στην Σοβιετι­
κή Ένωση!
Ο Γκράτσι, πρέσβης της Ιταλίας στην Αθήνα το 1940, στο

102
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

βιβλίο του «Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ» παραθέτει τα πρακτικά

του πολεμικού συμβουλίου, το οποίο έλαβε χώρα στην Ρώμη
στις 15 Οκτωβρίου του 1940 και στο οποίο συμμετείχαν ο ί­
διος ο Μουσολίνι, ο υπουργός των εξωτερικών της Ιταλίας
Κόμης Τσιάνο και οι στρατηγοί του ιταλικού επιτελείου κα­
θώς και ο πολιτικός διοικητής της Αλβανίας Τζακομόνι. Στην
διάρκεια, λοιπόν, αυτού του συμβουλίου, ο Μουσολίνι ερωτά
ποια είναι η ψυχική κατάσταση του Ελληνικού Λαού και ο
Τσιάνο του απαντά:
«Υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός μεταξύ του Λαού και
μίας ιθύνουσας τάξεως, πολιτικής και πλουτοκρατικής, η ο­
ποία εμπνέει την αντίσταση και καλλιεργεί το αγγλόφιλο
πνεύμα. Η μικρότατη αύτη τάξις είναι πλουσιότατη. Ο υπό­
λοιπος πληθυσμός είναι αδιάφορος προς όλα τα γεγονότα,
περιλαμβανομένης και της εισβολής μας.»
Ποια ήταν αυτή η περίφημη πηγή «πληροφοριών» του κό-
μητος Τσιάνο, ο οποίος διαβεβαίωνε τον Μουσολίνι ότι ο Ελ­
ληνικός Λαός δεν θα πολεμήσει; Το φυσιολογικό θα ήταν να
είναι οι άνθρωποι της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, των
οποίων πολιτικός προϊστάμενος ήταν ο υπουργός των εξωτε­
ρικών Τσιάνο. Όμως κάτι τέτοιο δεν είχε την οποιαδήποτε σχέ­
ση με την πραγματικότητα και επιπλέον διαψεύσθηκε μετά
τον πόλεμο από τον ίδιο τον πρέσβη της Ιταλίας στην Αθήνα
Γκράτσι. Συγκεκριμένα ο Ιταλός διπλωμάτης έγραψε σειρά
άρθρων μετά τον πόλεμο στην μεγάλη ιταλική εφημερίδα
«Τζιορνάλε ντελ Ματίνο». Στο άρθρο του, που ήταν και το πρώ­
το, της 29 Ιουλίου του 1945 ο Γκράτσι τονίζει ότι ο λαός της
ης

Ελλάδος διεπνέετο «από την σιδηράν απόφασιν ν' αποθάνη

μάλλον παρά να εγκατάλειψη εις τον επιδρομέα το πάτριον
έδαφος». Από πού είχε, λοιπόν, ο Τσιάνο τις πληροφορίες ότι
οι Έλληνες δεν πρόκειται να πολεμήσουν; Ή μήπως δεν είχε
ποτέ τέτοιες πληροφορίες, αλλά απλά είχε σκοπό με ψέματα
και σκευωρίες (μη ξεχνάμε ότι είναι αυτός που ανέλαβε να
σκηνοθετήσει το μεθοριακό επεισόδιο) να δημιουργήσει το
κλίμα για την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος, πράγμα το
οποίο τελικά μόνον την Αγγλία συνέφερε; Απόλυτα σχετική
επί του θέματος είναι και η προσωπική μαρτυρία του Στρατη-

103
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γού Ντεγκρέλ, ο οποίος γράφει στο βιβλίο «ΧΙΤΛΕΡ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑ

ΧΡΟΝΙΑ», ότι σε συνομιλία, την οποία είχε με τον κόμη Τσιάνο
τον διαβεβαίωσε ότι είχε εξαγοράσει τους πάντες στην κυ­
βέρνηση των Αθηνών! Πράγμα βεβαίως που δεν ίσχυε σε καμ­
μία περίπτωση.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, ότι ο Τσιάνο έπαιξε έναν
ιδιαίτερα σκοτεινό ρόλο και ήταν ίσως αυτός, ο οποίος έπει­
σε τελικά, διαλύοντας κάθε αμφιβολία του, τον Μουσολίνι ότι
η εκστρατεία κατά της Ελλάδος θα ήταν ένας απλός περίπα­
τος. Από τα πρακτικά του ίδιου του πολεμικού συμβουλίου,
στο οποίο αναφέρθηκα και προηγουμένως, προκύπτει ότι ο
Μουσολίνι επιθυμεί την δημιουργία ενός επεισοδίου στα Ελ­
ληνοαλβανικά σύνορα, έτσι ώστε να υπάρξει το ανάλογο θερ­
μό πολιτικό κλίμα, το οποίο θα δικαιολογήσει την ιταλική επί­
θεση. Στο σημείο αυτό του συμβουλίου ο Κόμης Τσιάνο παίρ­
νει τον λόγο (και αυτό δείχνει τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξε
στην υπόθεση) και τον ερωτά: «Πότε θέλετε να γίνει αυτό το
επεισόδιο;» ο Μουσολίνι απαντά: «Στις 24» και ο Τσιάνο με
έμφαση δηλώνει: «την 24 θα υπάρχει το επεισόδιο».
η

Ποιος υπήρξε ο Κόμης Τσιάνο όλοι το γνωρίζουμε σήμερα

62 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου. Αρκεί μόνον να αναφέ­
ρουμε ότι οι φάκελοι του κορυφαίου στελέχους των αμερικα­
νικών μυστικών υπηρεσιών Alan Dulles σχετικά με τα ημερο­
λόγια του Τσιάνο παραμένουν ακόμη απόρρητοι και κλειστοί
στην βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Πρίνστον.
Η επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος υπήρξε εντελώς
παράλογη και άδικη. Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ είχε πλήρη
άγνοια των σχεδίων του Μουσολίνι και συναντήθηκε μαζί του
την 28 Οκτωβρίου του 1940 στην Φλωρεντία, προκειμένου
η

να τον πείσει να μην επιτεθεί κατά της Ελλάδος. Αυτό γιατί

γνώριζε πολύ καλά ότι από πλευράς στρατηγικής θα έμπαινε
σε μεγάλες περιπέτειες. Οι ιστορικοί αναφέρουν πως όταν
πληροφορήθηκε από τον Μουσολίνι την ιταλική επίθεση στην
κυριολεξία πάγωσε.
Η Γερμανία είχε λόγους να ελπίζει στην Ελληνική ουδετε­
ρότητα, την οποία ασφαλώς και ήθελε, αφού δημιουργούσε
μία νεκρή ζώνη μεταξύ των αγγλικών δυνάμεων και των πολυ-

104
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

τίμων για αυτήν πετρελαίων της Ρουμανίας. Το καθεστώς της

4 Αυγούστου εξ άλλου δεν είναι καθόλου εχθρικό προς την
ης

Γερμανία. Σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδος δηλώνουν

θαυμαστές του εθνικοσοσιαλισμού.
Γράφει σχετικά στο βιβλίο του «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ»
για το καθεστώς της 4 Αυγούστου ο καθηγητής Στάνλεϊ Πέ-
ης

ιν:
«Αυτό το ουσιαστικό δεξιό ριζοσπαστικό αυταρχικό σύ­
στημα έγινε αποδεκτό από τη βρετανική κυβέρνηση (τον
παραδοσιακό σύμμαχο της Ελλάδας), και ακόμα από σημαί­
νοντες φιλελεύθερους εμιγκρέδες, ως το πιο αποτελεσμα­
τικό σύστημα που μπορούσαν να ελπίζουν, καθώς η Ευρώ­
πη βάδιζε προς έναν καινούργιο μεγάλο πόλεμο. Ο Μετα­
ξάς πίστευε ότι η Ευρώπη είχε την ανάγκη μιας καινούργιας
εθνικιστικής και αντιφιλελεύθερης τάξης, και προσπάθησε
να προσεγγίσει τόσο τη Γερμανία όσο και την Ιταλία, ενώ
χαλάρωσε τους δεσμούς με τη Βρετανία».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ιωάννης Μεταξάς επιθυμού­
σε και αγωνίστηκε να διαφυλάξει την ουδετερότητα. Ο κύ­
ριος λόγος πάντως, για τον οποίον δεν ήθελε σε καμμία περί­
πτωση ο Αδόλφος Χίτλερ την πολεμική εμπλοκή στα Βαλκά­
νια, ήταν το γεγονός ότι με την ιταλική επίθεση κατά της Ελ­
λάδος κατ' ουσίαν παραβιαζότανε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ -
Μολότωφ μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ενώσεως και έτσι
βρισκόντουσαν σε άμεσο κίνδυνο(και μάλιστα από δύο μέτω­
πα) τα μοναδικά πετρέλαια, τα οποία είχε στην διάθεση της η
γερμανική πολεμική μηχανή, τα πετρέλαια της Ρουμανίας.
Στις αρχές Νοεμβρίου (λίγες μόνον ημέρες μετά την ιταλι­
κή επίθεση στην Ελλάδα!), ο υπουργός εξωτερικών του Στά­
λιν, Μολότωφ επισκέπτεται εκτάκτως την Γερμανία. Ας δούμε
τι γράφει για την επίσκεψη αυτή ο περίφημος ιστορικός του
Β' Παγκοσμίου Πολέμου Ραιημόν Καρτιέ:
«Ρωγμή στη γερμανορωσική συμμαχία: Στον σταθμό του
Ανχαλτ λουλούδια και σφυροδρέπανα. Ο επίτροπος του λα­
ού Βιατσεσλάβ Μολότωφ φθάνει στο Βερολίνο για την επί­
σκεψη που είχε ζητήσει ο Ρίμπεντροπ, που δεν αμείβεται
όμως ακριβοδίκαια για την πρωτοβουλία του: κατά την διάρ­
κεια των συνομιλιών, ο Μολότωφ μόλις κι ανοίγει το στόμα

105
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

του, ενώ ο Ρίμπεντροπ σκοτώνεται και επαναλαμβάνει, πως

καμιά δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να εμποδίσει την ήτ­
τα της Αγγλίας. Το ειρωνικό και διαπεραστικό βλέμμα των
Ρώσων εξερεθίζει τον φαντασμένο Γερμανό.
Με τον Χίτλερ αντιθέτως ο επίτροπος του λαού συζητεί
με αρκετή οξύτητα. Παραπονείται για τις μηχανορραφίες
του Ράιχ στην Φινλανδία και απειλεί πως θα επαναλάβει τις
εχθροπραξίες εναντίον της χώρας αυτής, αν εξακολουθή­
σει να ανέχεται τη διείσδυση γερμανικών στρατευμάτων.
Παραπονείται για τη διείσδυση γερμανικών στρατευμάτων
στη Ρουμανία και απειλεί να συνάψει με τη Σόφια ένα σύμ­
φωνο προτεκτοράτου, αντίστοιχο με εκείνο που το Βερολί­
νο υποχρέωσε το Βουκουρέστι να υπογράψει. Απαιτεί τον
έλεγχο των Στενών με την εγκατάσταση σοβιετικών ναυτι­
κών και αεροπορικών βάσεων στην Τουρκία. Διακόπτει τα
ρητορικά σχήματα του Χίτλερ, όταν εκείνος προσπαθεί να
στρέψει την προσοχή του προς τον Περσικό Κόλπο και την
Ινδία, λέγοντας του, πως τα ευρωπαϊκά ζητήματα είναι εκεί­
να που τον ενδιαφέρουν.
...Αυτό όμως δεν είναι πάρα η εξωτερική επιφάνεια. Ό­
λες οι μαρτυρίες δείχνουν, πως ο Χίτλερ βγήκε από τις δύο
συναντήσεις του με τον Μολότωφ σε κατάσταση εξαιρετι­
κού ερεθισμού. «Είμαι πεπεισμένος», λέει ο Πάουλ Σμιτ,
«πως εκείνη τη στιγμή ακριβώς είχε πάρει την απόφαση να
επιτεθεί εναντίον της Ρωσίας». «Ο Φύρερ», λέει ο Κάιτελ,
«είδε στα λόγια του Μολότωφ την θρυαλλίδα μιας μεγάλης
ραδιουργίας με σκοπό την κύκλωση της Γερμανίας. Και α­
ποφάσισε να την προλάβει».
ΡΑΙΗΜΟΝ ΚΑΡΤΙΕ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Λίγες ημέρες μετά την Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος

και αμέσως μετά την επίσκεψη Μολότωφ στο Βερολίνο, ο Α­
δόλφος Χίτλερ έχει πάρει την απόφαση του για την επιχείρη­
ση Μπαρμπαρόσα, την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ενώσε­
ως. Άλλωστε αυτό ακριβώς δηλώνει και ο ίδιος στην «Πολιτι­
κή Διαθήκη» στο κείμενο της IS** Φεβρουαρίου 1945:
«Πήρα την απόφαση μου αμέσως μετά την επίσκεψη του
Μολότωφ στο Βερολίνο τον Νοέμβρη γιατί τότε μου έγινε

106
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

φανερό πως νωρίτερα ή αργότερα ο Στάλιν θα μας εγκατέ­

λειπε και θα περνούσε στον εχθρό... Γι' αυτό απεφάσισα,
μόλις έφυγε ο Μολότωφ, πως θα κανόνιζα τους λογαρια­
σμούς μου με την Ρωσία μόλις το επέτρεπε ο καλός και­
ρός».
Διαπιστώνοντας τις τραγικές εξελίξεις, οι οποίες θα ακο­
λουθήσουν, αμέσως μετά την επίσκεψη Μολότωφ στο Βερο­
λίνο, ο Αδόλφος Χίτλερ απευθύνει μια δραματική επιστολή
στον Μπενίτο Μουσολίνι, μια επιστολή αποκαλυπτική, την ο­
ποίαν δημοσίευσε το περιοδικό Ιστορία τον Νοέμβριο του
2000. Από την επιστολή αυτή, της οποίας το κείμενο είναι κα­
τατεθειμένο στα διπλωματικά αρχεία του ιταλικού υπουργεί­
ου εξωτερικών, σας παραθέτω τα κυριότερα και σημαντικό­
τερα (και κατά τούτο από εμένα υπογραμμισμένα) σημεία της:

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΙΤΛΕΡ ΠΡΟΣ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

ΒΙΕΝΝΗ, 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940
«...Όταν σσς παρακάλεσα να με δεχθείτε στη Φλωρεντία,
άρχισα το ταξίδι με την ελπίδα ότι θα μπορέσω να Σας εκ­
θέσω τ/ς σκέψεις μου πριν αρχίσετε την απειλητική σύγκρου­
ση με την Ελλάδα, για την οποία είχα μόνο γενικές ενδεί­
ξεις...
...Σης σχέσεις με τη Ρωσία, είναι δυσκολότερο να συγκερά-
σουμε τα συμφέροντα μας και να στρέψουμε τις ρωσικές φιλο­
δοξίες προς την Ανατολή.
Ο κύριος Μολότωφ έδειξε, αντιθέτως, ότι ενδιαφέρεται κα­
τά τρόπο εντεινόμενο για τα Βαλκάνια. Επί του παρόντος δεν
είναι βέβαιο ποια είναι η εντύπωση, που έχει προκληθεί στη
Γιουγκοσλαβία. Αλλά επίσης στη Γαλλία, υπάρχει, χωρίς αμφι­
βολία, μια ενίσχυση της θέσης εκείνων που συνιστούν επιφυ­
λακτικότητα και βεβαιώνουν ότι ίσως ο τελευταίος λόγος δεν
έχει λεχθεί σ' αυτόν τον πόλεμο.
Όποιες και αν είναι οι ψυχολογικές συνέπειες που προκύ­
πτουν από αυτά, εκείνο που μετράει είναι το να μη προκύψουν
περιπλοκές στις περαιτέρω επιχειρήσεις μας και ιδίως να μην
πάρουν θέσεις μη φιλικές εκείνες οι δυνάμεις, όπως η Γιου-
γκοσλαβία, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αν όχι κατ'

107
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ευθείαν μια καταστροφή, πάντως μια δυσάρεστη επέκταση του

πολέμου...
...Η Αγγλία θ' αποκτήσει έναν αριθμό αεροπορικών βάσε­
ων, που θα τη φέρουν όχι μόνο στην άμεση γειτονία της πετρε­
λαιοφόρου κοιλάδος του Πλοέστι αλλά και στην άμεση γειτονί­
α ολόκληρης της Νοτίου Ιταλίας και ειδικώς των λιμένων επιβι­
βάσεως και αποβιβάσεως τόσον των μητροπολιτικών εδαφών
της Ιταλίας, όσον και της Αλβανίας. Ενώ, χωρίς αυτές, η πετρε­
λαιοφόρος ζώνη της Ρουμανίας δεν ήταν προσιτή στα αγγλικά
βομβαρδιστικά, αυτά ευρίσκονται τώρα πλησίον, σε μια από­
σταση μικρότερη από 500 χιλιόμετρα. Δεν τολμώ ούτε να σκε­
φθώ καν τις συνέπειες, που θα μπορούσαν να προκύψουν από
αυτό.
Τώρα, ντούτσε, πρέπει να είμαι σαφής επί ενός σημείου, ότι
δηλαδή δεν υπάρχει προστασία αληθινή και αποτελεσματική
ενός πετρελαϊκού κοιτάσματος. Μέχρι που και το ίδιο το αντια­
εροπορικό πυροβολικό μας μπορεί, με τις βολές του, να θέσει
σε κίνδυνο μια τέτοια ζωή εξ ίσου με τον επιτιθέμενο εχθρό.
Εάν μεγάλα διυλιστήρια πετρελαίου κατεστρέφοντο, η ζημία
θα ήταν ανεπανόρθωτη...»

Ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει. Η Γερμανία που είχε λό­

γους σοβαρούς, λόγους στρατηγικούς να περιορίσει στο ε­
λάχιστο τα πολεμικά μέτωπα βλέπει ότι εξ αιτίας της δίψας
για δόξα του επιζήμιου συμμάχου, να ανοίγει και άλλο ένα
μέτωπο. Οι ενέργειες του Μουσολίνι γεννούν υποψίες, ακόμη
και σε ανθρώπους της γερμανικής διοικήσεως, οι οποίοι δεν
διστάζουν να τις εκφράσουν επίσημα.
Στην σχετική έκθεση του ο Γερμανός Πρέσβης στην Αθή­
να πρίγκιπας Φον Έρμπαχ, έκθεση απόρρητη, γραμμένη λί­
γες μόνον ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου και συγκε­
κριμένα στις 15 Νοεμβρίου 1940, ευθέως κατηγορεί την Ιτα­
λία ότι με την επίθεση της κατά της Ελλάδος εξυπηρετεί τα
σχέδια των Άγγλων. Στην ίδια επίσης έκθεση αναγνωρίζονται
και τα ιστορικά δίκαια της Ελλάδος στην Βόρειο Ήπειρο. Η
Ελλάς, ως γνωστόν, απώθησε τις Ιταλικές δυνάμεις και κα­
τόρθωσε να απελευθερώσει την Ελληνική γη της Βορείου Η­
πείρου.
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

Την 6η Δεκεμβρίου απελευθερώνονται οι Άγιοι Σαράντα,

ενώ στις 8 Δεκεμβρίου η Ελληνική Σημαία κυματίζει στο Αρ­
γυρόκαστρο.
Ο Ιωάννης Μεταξάς ήθελε την ουδετερότητα. Υπάρχουν
όμως και αυτοί, στα σχέδια των οποίων ταιριάζει απόλυτα η
ιταλική επίθεση! Ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματα του «πα­
νηγυρίζει» για την επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδος. Όχι
μόνο γιατί με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε να ανοίξει άλλο ένα
μέτωπο στην Γερμανία, αλλά και γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι
η επέκταση του πολέμου θα συμβάλλει αποφασιστικά στο να
παρασυρθούν και οι Ηνωμένες Πολιτείες στον πόλεμο. Η ιτα­
λική απόφαση να επιτεθεί κατά της Ελλάδος την 28 Οκτω­ η

βρίου φαντάζει «παράξενη» εάν συσχετίσει κανείς το γεγο­

νός αυτό με το ότι μία εβδομάδα μετά (στις 5 Νοεμβρίου του
1940) γινόντουσαν στις ΗΠΑ προεδρικές εκλογές, εκλογές
κρίσιμες από το αποτέλεσμα των οποίων θα κρινότανε η στά­
ση των ΗΠΑ στον πόλεμο. Ως γνωστόν εξελέγη ο εκλεκτός
των σιωνιστών, Ρούζβελτ, ο οποίος ναι μεν υποσχότανε και
αυτός προεκλογικά ουδετερότητα, άφηνε όμως περιθώρια ε­
μπλοκής των ΗΠΑ στην πολεμική σύρραξη. Μάλιστα, στην ί­
δια επιστολή, του Χίτλερ προς Μουσολίνι, της 20 Νοεμβρί­
ης

ου 1940, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύσαμε παραπά­

νω, ο Χίτλερ θίγει και το ζήτημα των αμερικανικών εκλογών,
υπογραμμίζοντας στον Μουσολίνι ότι ήταν τουλάχιστον ατυ­
χής η χρονική συγκυρία να λάβει χώρα η επίθεση κατά της
Ελλάδος λίγες μόλις ημέρες πριν από την ημέρα της διεξα­
γωγής τους.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε στην Ιταλία ένα βιβλίο, στο οποί­

ο αναφέρεται ότι ο Μπενίτο Μουσολίνι διατηρούσε αλληλο­
γραφία με τον Τσώρτσιλ μέχρι το... 1943(!) και ότι αυτοί, οι
οποίοι τον συνέλαβαν δεν ήσαν παρτιζάνοι, αλλά άνθρωποι
της Ιντέλιντζενς Σέρβις, που ήθελαν να τον κάνουν να σιωπή­
σει... Σημαντικό είναι επίσης και αυτό, το οποίο αναφέρει στην
επιστολή του προς τον Μουσολίνι ο Χίτλερ και το οποίο επί­
σης στην πολιτική του διαθήκη θίγει, ότι δηλαδή η αποτυχη­
μένη επίθεση κατά της Ελλάδος ήταν και η βασική αιτία της
μεταστροφής της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρχε και ένας άλλος λό-

109
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γος, λόγος σοβαρός. Το γεγονός ότι η Ιταλία είχε εδαφικές

διεκδικήσεις από την Γιουγκοσλαβία στην περιοχή της Ίστρια,
την οποία θεωρούσε «ρωμαϊκή» και κανείς δεν απέκλειε ότι
μετά την επίθεση κατά της Ελλάδος θα ακολουθούσε επίθε­
ση κατά της Γιουγκοσλαβίας. Απόλυτα σχετική είναι η εγγρα­
φή αυτή της πολιτικής διαθήκης στην οποία αναφέρεται:
«17 Φεβρουαρίου 1945: Οι ντροπιασμένες ήττες που πά­
θανε οι ιταλοί έκαναν μερικά Βαλκανικά κράτη να μας βλέ­
πουν με οργή και περιφρόνηση. Εδώ, και πουθενά αλλού,
βρίσκονται οι αιτίες της σκλήρυνσης της στάσης της Γ\ου-
γκοσλαβίας και της μεταστροφής της την άνοιξη του 1941»
Ο Ιωάννης Μεταξάς βλέπει με περίσκεψη και προβληματι­
σμό να ξεφεύγει από τα όρια ενός τοπικού πολέμου η σύ­
γκρουση της Γερμανίας με την Πολωνία κατ' αρχάς και την
Γαλλία και την Αγγλία στην συνέχεια. Ποιες οι σκέψεις του
από ιδεολογικής απόψεως για την σύγκρουση αυτή; Βρισκόμα­
στε στις αρχές του 1940. Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει εδώ και
τέσσερις μήνες και ο Εθνικός Κυβερνήτης του καθεστώτος
της 4 Αυγούστου έχει λόγους να πιστεύει ότι η Ελλάς θα
ης

βρεθεί έξω απ' αυτήν την μεγάλη ανθρωποσφαγή και γράφει

στο ημερολόγιο των σκέψεων του:
«Από τη μια μεριά Αγγλία, Γαλλία, Αμερική. Από την άλ­
λη Γερμανία, Ρωσσία, Ιταλία. Αυτοί είναι οι πρωταγωνισταί.
Αι άλλα ι ή ακόμα δεν αποφάσισαν, ή δεν μπορούν να πάνε
εκεί που τους σπρώχνουν τα ιδανικά τους, ή δεν τους συμ­
φέρει να πάνε ένεκα ειδικών αιτιών. Οι Εβραίοι είναι φυσι­
κά με τις Δημοκρατίες. Γιατί με άλλο σύστημα δεν ημπο­
ρούν να επικρατήσουν. Είναι λίγοι, καπιταλισταί και διεθνι-
σταί. Και αν δεν τους εδίωκαν οι Γερμανοί, πάλι με τις Δη­
μοκρατίες θα ήτανε».
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - Κηφισιά, 22 Ιανουαρίου 1940
Δέκα μήνες αργότερα η Ιταλία επιτίθεται στην Ελλάδα. Στις
30 Οκτωβρίου του 1940, ο Ιωάννης Μεταξάς καλεί στο Γενικό
Στρατηγείο, το οποίο βρίσκεται στο Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρε-
ταννία τους ιδιοκτήτες και τους συντάκτες των ημερησίων ε­
φημερίδων των Αθηνών. Ζητά την συνεργασία τους και μετα­
ξύ άλλων λέει ότι «η Αγγλία σήμερον με την υπερήφανον
αποφασιστικότητα λαού μεγάλου, σώζει την ελευθερία του

110
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

κόσμου και του πολιτισμού. Δια την Ελλάδα η Αγγλία είναι η

φυσική φίλη και επανειλημμένως εδείχθη προστάτρια...».
Αυτές οι σκέψεις του Ιωάννη Μεταξά δεν συμβαδίζουν καθό­
λου με τις πολιτικές και ιδεολογικές του πεποιθήσεις και με
τα όσα ο ίδιος έχει γράψει τους προηγούμενους μήνες στο
ημερολόγια του και στο «τετράδιο των σκέψεων». Σας θυμίζω
μόνον τούτο, το οποίον και σε προηγούμενο σημείο του βι­
βλίου παραθέτω:
«Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 1939: ...Ειρήνη άραγε; Πολύ αμ­
φιβάλω. Οι εβραίοι δίδουν το κτύπημα κατά της Γερμανί-
ας».
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΩΝ
Δεν ομιλεί, όμως, στις 30 Οκτωβρίου προς τους δημοσιο­
γράφους ο Ιωάννης Μεταξάς του «ημερολογίου», αλλά ο πρω­
θυπουργός του Γεωργίου του Β' και επιπλέον ο πρωθυ­
πουργός μιας χώρας, η οποία έχει δεχθεί επίθεση... Λίγους
μήνες αργότερα θα δει «διαφορετικά» τα πράγματα και αυτή
ακριβώς η διαφορετική οπτική του θα αποβεί μοιραία γι' αυ­
τόν...

Ας επιστρέψουμε όμως στο Μπούνκερ, 20 μέτρα κάτω α­

πό το έδαφος του Βερολίνου, στο καταφύγιο του πολιορκη­
μένου αρχηγού της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Είναι η
ώρα του απολογισμού. Ενός απολογισμού καθόλου θετικού
για τον Ιταλό σύμμαχο, για τον οποίο λέει στις 17 Φεβρουαρί­
ου του 1945:
«Ούτε η προσωπική αγάπη μου προς τον Ντούτσε, ούτε
τα ενστιχτώδικα αισθήματα φιλίας μου για τον ιταλικό λαό
αλλάξανε. Αλλά μέμφομαι τον εαυτό μου γιατί δεν άκουσα
τη φωνή της λογικής, που με συμβούλευε να είμαι αδίστα­
κτος στην φιλία μου προς την Ιταλία.»
«...Σαν αποτέλεσμα της μακροθυμίας μου συμβήκανε
πράματα, που δεν έπρεπε να συμβούν και που μπορεί ν'
αποδειχτούν μοιραία. Η ζωή δεν συγχωρεί την αδυναμία».
Θυμάται ακόμη τον μοιραίο ρόλο του κόμη Τσιάνο και ανα­
φέρει:
«Όπως εγώ είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στον Μουσολίνι,
έτσι είχε και αυτός απόλυτη εμπιστοσύνη στον Τσιάνο - κι

111
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

αυτός, φυσικά, δεν είχε μυστικά από τις όμορφες κυρίες

που φτερούγιζαν σαν πεταλούδες γύρω του. Αυτό πληρώ­
σαμε για να το ξέρουμε και καθώς ο εχθρός επιθυμούσε
πολύ να πάρει πληροφορίες χωρίς να λογαριάσει τα έξοδα,
εμάθαινε σοβαρό αριθμό μυστικά από αυτό το μέσο. Είχα
λοιπόν σοβαρούς λόγους να μη λέω το παν στον Ντούτσε.
Λυπάμαι μοναχά που δεν εκτίμησε το γεγονός, πως του κα-
κοφάνηκε η στάση μου και πως μου το ανταπόδωσε με τον
ίδιο τρόπο».
Βεβαίως, τα πράγματα εις ό,τι αφορά τον υπουργό των
εξωτερικών της Ιταλίας κόμη Τσιάνο δεν ήσαν τόσο απλά. Δεν
ήσαν κάποιες «κυρίες», που μαθαίνανετα μυστικά του... Ήτα­
νε ο ίδιος! Υπήρχε μία πολλή σοβαρότερη συνωμοσία, της
οποίας οι λεπτομέρειες αποκαλύφθηκαν με στοιχεία και
ντοκουμέντα πολλά χρόνια μετά. Στην συνέχεια, τρεις ημέ­
ρες αργότερα, ο Αδόλφος Χίτλερ δίνει μέσα από το κείμενο
της «Πολιτικής Διαθήκης» μία γενικότερη εικόνα των πραγμά­
των και περιγράφει πως οι Λατίνοι, τόσο οι εχθροί του, όσο
και οι φίλοι του, αποδείχθηκαν τόσο μοιραίοι για την εθνικο-
σοσιαλιοτική Γερμανία:
20 Φεβρουαρίου 1945:
«Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό - δεν είμαστε τυχεροί
με τις λατινικές φυλές! Ενώ ήμουν απασχολημένος πρώτα
στο Μοντουάρ, δημιουργώντας μια μάταιη πολιτική συνερ­
γασίας με την Γαλλία, κι έπειτα στο Ενταί, όπου έπρεπε να
υποβληθώ στο να δεχτώ αηδείς τιμές από τα χέρια ενός
ψεύτικου φίλου, ένας τρίτος Λατίνος - κι' ένας, αυτή τη φο­
ρά, που ήταν πραγματικά φίλος - επωφελήθηκε από την α­
πασχόληση μου για να τα βάλει μπρος την καταστρεπτική
εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας».
Καταστρεπτική θεωρεί λοιπόν ο ίδιος ο Χίτλερ στα 1945
την εκστρατεία κατά της Ελλάδος. Το είχε ήδη αντιληφθεί
από την πρώτη στιγμή του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ενός πο­
λέμου, τον οποίον προσπάθησε με αρκετούς τρόπους να στα­
ματήσει.
Στις αρχές του Δεκεμβρίου του 1940 ο Μπενίτο Μουσολίνι
μετά τις θριαμβευτικές νίκες του Ελληνικού Στρατού, ήθελε
να ζητήσει ανακωχή με την μεσολάβηση του Χίτλερ. Σημειώ-

112
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

νει στο ημερολόγιο του στις 4 Δεκεμβρίου ο υπουργός εξω­

τερικών της Ιταλίας κόμης Τσιάνο:
«Μου τηλεφωνούν ότι χάσαμε το Πόγραδετς και οι Έλλη­
νες διέσπασαν τις γραμμές μας... Ο Μουσολίνι με κάλεσε
στο Παλάτσο Βενέτσια. Ποτέ δεν τον είδα τόσο καταβεβλη­
μένο. Μου λέει: «δεν γίνεται πια τίποτε... πρέπει να ζητή­
σουμε ανακωχή με την μεσολάβηση του χίτλερ».»
Η αναφορά αυτή του Κόμη Τσιάνο ότι ο Μουσολίνι δηλαδή
ήθελε να ζητήσει ανακωχή με την μεσολάβηση του Χίτλερ δεν
γίνεται τυχαία. Το Βερολίνο έχει επίσημα ζητήσει αυτό από
τον Μουσολίνι. Στην συνέχεια ο κόμης Τσιάνο περιγράφει στο
ημερολόγιο του πως κατόρθωσε να αλλάξει την γνώμη του
Μουσολίνι και να συνεχιστεί ο πόλεμος. Σημειώνουμε ότι ο
κόμης Τσιάνο λίγα χρόνια αργότερα εκτελέστηκε σαν πρά­
κτορας των Άγγλων. Όμως και οι νέες ιταλικές πρωτοβουλίες
στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου είχαν οικτρή αποτυχία και
ο Ελληνικός Στρατός συνεχώς προχωρούσε θριαμβευτής και
νικηφόρος. Τι περισσότερο λογικό, λοιπόν, από το να επα­
νέλθει ο Μουσολίνι στην θέση, την οποία είχε εκφράσει και
στις αρχές του Δεκεμβρίου του 1940, να ζητήσει δηλαδή ανα­
κωχή με την μεσολάβηση του Χίτλερ.
Το 1940 τελειώνει με τους Έλληνες νικητές και με την Δό­
ξα να στεφανώνει τα Ελληνικά όπλα στα αιματοβαμμένα βου­
νά της Βορείου Ηπείρου. Έρχεται ένας νέος χρόνος, το 1941,
ένας χρόνος που οι πρώτες του εβδομάδες είναι γεμάτες έ­
ντονη διπλωματική κινητικότητα τόσο από πλευράς Άγγλων,
όσο και από πλευράς Γερμανών.
Οι Γερμανοί προσπαθούν να επιτύχουν ανακωχή και να με­
τατρέψουν την Ελλάδα σε ουδέτερη περιοχή, σε «νεκρή ζώ­
νη» και αυτό με σκοπό να μη φθάνουν τα αγγλικά αεροπλάνα
στα πετρέλαια της Ρουμανίας. Οι Άγγλοι από την πλευρά τους
προσφέρονται να ενισχύσουν την πολεμική προσπάθεια της
Ελλάδος επίσημα, μεταφέροντας δικά τους στρατεύματα στην
Ελλάδα. Γράφει ο Ιωάννης Μεταξάς δώδεκα μόνον ημέρες
πριν πεθάνει στο ημερολόγιο του:
Ημερολόγιο Ιωάννου Μεταξά
17 Ιανουαρίου 1941, Παρασκευή - 82° ημέρα
Άγγλοι επιμένουν να έλθουν Θεσσαλονίκην με μικράς δυ-

113
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

νάμεις πυροβολικού. - Κάμνω το σχέδιον της διπλωματικής

μου ενεργείας. Εις Παύλον Γιουγκοσλαυΐας διαβεβαιώ ότι
δεν θα γίνη μέτωπον Θεσσαλονίκης υπό Άγγλων, εκτός εάν
Γερμανοί διέλθωσι Δούναβιν και εισέλθωσι Βουλγαρίαν. Εις
Άγγλους (Πάλαιρετ αρχάς και κατόπιν και Χέϋγουντ) να μη
έλθωσι με τας μικρός των δυνάμεις Θεσσαλονίκην, εκτός
εάν Γερμανοί διέλθωσι Δούναβιν. - Πιθανώς να σταματήση
το πράγμα...»
Αυτή είναι και η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ εγγραφή του Ιωάννου Μεταξά
στο ημερολόγια του. Στην συνέχεια ασθένησε βαριά και πέ­
θανε... Μία ημέρα μετά την τελευταία εγγραφή στο ημερολό­
γιο του επίσημα ανακοινώνει προς την Αγγλική κυβέρνηση
ότι δεν επιθυμεί να έλθουν αγγλικά στρατεύματα στην Ελ­
λάδα! Από την διακοίνωση αυτή του 'Ελληνος πρωθυπουρ­
γού και το παρακάτω επίμαχο απόσπασμα:
Διακοίνωσις του 'Ελληνος Πρωθυπουργού I. Μεταξά
Προς την Βρετανικήν Κυβέρνησιν
18 Ιανουαρίου 1941
Είμεθα αποφασισμένοι να αντιμετωπίσωμεν καθ' οιονδήπο­
τε τρόπον και με οιασδήποτε θυσίας ενδεχομένην γερμανικήν
επίθεσιν, αλλ' ουδόλως επιθυμούμεν να την προκαλέσωμεν, ε­
κτός εάν η Μεγάλη Βρεττανία θα ηδύνατο να μας παράσχη εις
Μακεδονίαν την απαιτουμένην βοήθειαν. Εξεθέσαμεν δια
μακρών εις τον στρατηγόν Ουέϊβελ ποία θα έπρεπε να είναι η
έκτασις της βοηθείας αυτής. Η προσφερόμενη βοήθεια (24 πυ­
ροβόλα εκστρατείας, 12 βαρέα πυροβόλα, περί τα 40 αντιαε­
ροπορικά πυροβόλα, 24 αντιαρματικά πυροβόλα και 65 άρμα­
τα μεσαία και ελαφρά) είναι απολύτως ανεπαρκής, ασχέτως
της πλήρους απουσίας δυνάμεων πεζικού. Συνεπώς, ενώ η με­
ταφορά της δυνάμεως ταύτης εις Μακεδονίαν θα απετέλει πρό-
κλησιν, η οποία θα επέφερε την άμεσον επίθεσιν εναντίον μας
των Γερμανών και πιθανώς και των Βουλγάρων, η ανεπάρκεια
της δυνάμεως αυτής καθιστά ασφαλή την αποτυχίαν της αντι­
στάσεως μας. Επιπλέον, μας εδηλώθη κατηγορηματικώς ότι η
Γιουγκοσλαυΐα, διατεθειμένη σήμερον να αμυνθή κατά ενδε­
χομένης διαβάσεως του γερμανικού στρατού δια του εδάφους
της, θα απέσυρε την διαβεβαίωσιν ταυτην εις περίπτωσιν γερ­
μανικής επιθέσεως προκαλούμενης υπό της αποστολής βρετ-

114
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

τανικών στρατευμάτων εις Μακεδονίαν...»

Αυτή είναι επίσης και η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ επίσημη διακοίνωση
που υπέγραψε σαν πρωθυπουργός ο Ιωάννης Μεταξάς!
Λίγες ημέρες πριν σε έκθεση του Foreign Office, έκθεση
των αρχών του Ιανουαρίου του 1941, αναφέρονται τα παρα­
κάτω χαρακτηριστικά:
"Μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο να κάνουμε τους Έλλη­
νες να κηρύξουν τον πόλεμο στην Γερμανία εάν η Γερμανί­
α πρώτα δεν προχωρήσει σε κάποια επιθετική ενέργεια.
Φαίνεται, επομένως, ότι στόχος μας πρέπει να είναι να κά­
νουμε τους Γερμανούς να προβούν σε μια τέτοια ενέργεια.
Αυτό θα είναι πιθανότερο εάν εδραιωθούμε γερά στην Ελ­
λάδα. Γι' αυτό το λόγο πρέπει να προχωρήσουμε το ζήτημα
των αεροδρομίων το συντομότερο δυνατόν".

Στις 13 Ιανουαρίου του 1941 φθάνει στην Ελλάδα ο Άγ­

γλος στρατηγός Ουέηβελ. Αμέσως μετά την άφιξη του προ­
τείνει την αποστολή στο μέτωπο της Βορείου Ηπείρου ενός
αγγλικού συντάγματος αντιαεροπορικών και αντιαρματικών
όπλων. Ο Ιωάννης Μεταξάς αρνείται την προσφορά χωρίς ε­
ξηγήσεις, ενώ ο στρατηγός Παπάγος (που δεν ακολούθησε
τον Γεώργιο στην Μέση Ανατολή...) ζητεί την αποστολή του­
λάχιστον εννέα μεραρχιών με ισχυρή αεροπορική κάλυψη. Ο
Ουέηβελ ανταπαντά ότι μπορεί να διαθέσει... δύο μόνο με­
ραρχίες! Ο Μεταξάς του λέγει ότι το μόνο που μπορεί να επι­
τύχει με τις δύο αγγλικές μεραρχίες είναι να επισπεύσει την
γερμανική επίθεση. Η διπλωματική πίεση από το Λονδίνο εί­
ναι αφόρητη. Κάτω από την πίεση αυτή, πίεση που έχει την
πλήρη και ανεπιφύλακτη συμπαράσταση του περιβάλλοντος
του Γεωργίου, ο Μεταξάς αναγκάζεται να δηλώσει επίσημα
στις 18 Ιανουαρίου του 1941, ότι θα δεχθεί την αποβίβαση
αγγλικών στρατευμάτων, μόνον όταν οι Γερμανοί διαβούν τον
Δούναβη και εισέλθουν στην Βουλγαρία και με την προϋπό­
θεση βεβαίως ότι αυτά(τα αγγλικά στρατεύματα) θα ήσαν ι­
κανά σε αριθμό για να αντιμετωπίσουν την Γερμανική εισβο­
λή. Αυτή ήταν και η τελευταία πολιτική πράξη του πρωθυπουρ­
γού της νίκης Ιωάννου Μεταξά.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1941 ο Στρατάρχης των βρεταννικών

115
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

δυνάμεων της Μέσης Ανατολής σερ Άρτσιμπαλ Ουέηβελ υ­

ποβάλει την επίσημη έκθεση του στον Τσώρτσιλ. Στην έκθε­
ση του αυτή, που είδε το φως της δημοσιότητος τον Ιούλιο
του 1946, ο Άγγλος στρατηγός αναφέρει την αρνητική στάση
της κυβερνήσεως Μεταξά και του Στρατηγού Παπάγου. Μά­
λιστα, λέγει ότι με απόφαση της κυβερνήσεως Μεταξά απα­
γορεύτηκε να δοθεί δημοσιότητα στην επίσκεψη του στην Α­
θήνα, καθώς και ότι υπήρξε άρνηση στην διατυπωθείσα επι­
θυμία του να επισκεφθεί το μέτωπο.
Έτσι, φθάσαμε στις 29 Ιανουαρίου 1941 και στον πολύ πε­
ρίεργο θάνατο του πρωθυπουργού της χώρας Ιωάννου Με­
ταξά, έναν θάνατο για τον οποίον πολλοί λίγοι έχουν μιλήσει
και κανένας δεν θέλησε να πει όλη την αλήθεια, ακόμη και
από τα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος. Ο λόγος
προφανής: Το δίκαιον των νικητών γνώριζε να ανταμείβει ή
τουλάχιστον να μην ενοχλεί αυτούς που σιωπούσαν και γνώ­
ριζε να τιμωρεί αυτούς που μιλούσαν.
Ο υπουργός ασφαλείας του καθεστώτος του Ιωάννου Με­
ταξά Κωνσταντίνος Μανιαδάκης είχε δηλώσει μετά τον πόλε­
μο ότι εάν ο Ιωάννης Μεταξάς νοσηλευότανε στην τρίτη θέση
ενός δημόσιου νοσοκομείου, θα ζούσε... Το αρχείο του Κων­
σταντίνου Μανιαδάκη ουδείς γνωρίζει που βρίσκεται. Ένα μέ­
ρος του τόσο σημαντικού αυτού αρχείου βρέθηκε μετά τον
θάνατο του Μανιαδάκη στα χέρια γνωστού πολιτικού, ο οποί­
ος ήταν γνωστό ότι είχε άριστες σχέσεις με την Αγγλία και
υπήρξε στενός συνεργάτης του Βασιλέως Γεώργιου του Β'.
Το αρχείο του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη δεν είδε ποτέ το φως
της δημοσιότητος...
Μία εβδομάδα μόλις μετά την κηδεία του Ιωάννου Μεταξά
και συγκεκριμένα στις 8 Φεβρουαρίου του 1941, η Ελληνική
κυβέρνηση παραδίδει επίσημη διακοίνωση (Written note) προς
την Βρετανική πρεσβεία, με την οποία διακοίνωση ανοίγει πά­
λι ένα ζήτημα, το οποίον υποτίθεται ότι είχε κλείσει με την
επίσημη θέση της κυβερνήσεως του Ιωάννου Μεταξά της 18 ης

Ιανουαρίου του 1941. Θέση η οποία απαιτούσε από το Λονδί­

νο την αποστολή μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων στην Ελ­
λάδα. Το επίσημο αυτό έγγραφο, το οποίο παρατίθεται στο
παράρτημα του βιβλίου του Στρατάρχου Παπάγου «Η ΜΑΧΗ

116
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ», τελειώνει με την φράση ότι η Ελληνική κυ­

βέρνηση θα ήτο ευτυχής να γνωρίζει την θέση της κυβερνή­
σεως της Βρετανίας επί του θέματος. Η συνέχεια γνωστή...
Τελικά οι Άγγλοι απέστειλαν στρατιωτικές δυνάμεις στην Ελ­
λάδα, οι οποίες βεβαίως ούτε κατά διάνοια είχαν σχέση με
αυτά που είχε ζητήσει επίσημα στις 18 Ιανουαρίου ο Ιωάννης
Μεταξάς.
Χαρακτηριστική είναι η φράση η οποία υπάρχει εις την αρ­
χή της διακοινώσεως της 8 Φεβρουαρίου 1941, με την οποί­
ης

α διακηρύσσεται ότι «η μοίρα της Ελλάδος είναι προσδεδε-

μένη με αυτή της Μεγάλης Βρετανίας και ότι θα βρίσκεται
η χώρα μας στο πλευρό του μεγάλου συμμάχου μέχρι την
τελική νίκη.» Όλα αυτά τον Φεβρουάριο του 1941 όταν οι
Γερμανοί νικούσαν σε όλα τα μέτωπα. Το κατά πόσον το πνεύ­
μα της διακοινώσεως αυτής ήταν σύμφωνο με την στρατηγι­
κή του Ιωάννου Μεταξά δεν χρειάζεται φιλοσοφία για να κρι­
θεί, αφού είναι γνωστό ότι ο Ιωάννης Μεταξάς επιδίωκε την
ουδετερότητα ακόμη και μετά την ιταλική επίθεση. Άλλωστε
ο ίδιος στο ημερολόγια του, στο απόσπασμα που παραθέ­
τουμε παραπάνω, της 17 Ιανουαρίου 1941 τονίζει: «Πιθα­
ης

νώς να σταματήση το πράγμα...»

Δύο σχεδόν μήνες μετά τον θάνατο του Ιωάννου Μεταξά,
στις 6 Απριλίου του 1941, η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο
κατά της Ελλάδος. Ο Ελληνικός Στρατός μάχεται γενναία σε
σημείο που υποχρεώνει τους Γερμανούς στα οχυρά της Γραμ-
μής Μεταξά να αποδώσουν Τιμές με άγημα στους τελευταί­
ους υπερασπιστές του. Όπως σημειώνει ο Γκαίμπελς ο Ελλη­
νικός Στρατός είναι ο μοναδικός, ο οποίος δεν πανικοβάλλε­
ται από τις επιθέσεις των Στούκας μέσα σε έναν δαιμονικό
θόρυβο και οι Έλληνες Στρατιώτες έχουν το θάρρος να στρέ­
φουν τα όπλα και πυροβολούν εναντίον τους. Τα Στούκας ή­
ταν αεροπλάνα καθέτου εφορμήσεως, τα οποία εκτός από
τις σφαίρες των πολυβόλων τους διέθεταν και ηχητικούς μη-
χανισμούς(σειρήνες), οι οποίες έβγαζαν έναν τρομερό και α­
νατριχιαστικό θόρυβο. Φυσικά οι Αγγλικές δυνάμεις που εί­
χαν έλθει προς «ενίσχυσιν» του Ελληνικού Στρατού είναι ασή­
μαντες και δεν είναι ικανές να αντιμετωπίσουν την γερμανική
εισβολή. Δεν ευρίσκονται καν στην πρώτη γραμμή του πυ-

117
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ρός. Ο Στρατός μας αναγκάζεται να συνθηκολογήσει, παρ'

όλες τις αντίθετες προτροπές κάποιων επιτελών των Αθηνών
να μη συνθηκολογήσουν μέχρι να φύγει από την χώρα και ο
τελευταίος... Άγγλος Στρατιώτης! Να σκοτωνόντουσαν δηλα­
δή μέχρις ενός οι Έλληνες Στρατιώτες, οι οποίοι σημειωτέον
εμάχοντο σκληρά επί έξι ολόκληρους μήνες, στην πρώτη γραμ­
μή, για να φύγουν ανενόχλητοι οι «σύμμαχοι»! Στις 20 Απριλί­
ου του 1941 ο Στρατηγός Τσολάκογλου υπογράφει με τον
Γερμανό Στρατηγό των Ες-Ες Ζέπ Ντήτριχτο σύμφωνο της
συνθηκολογήσεως. Στο πρώτο αυτό σύμφωνο της συνθηκο­
λογήσεως, το οποίον υπεγράφη προβλεπότανε να τοποθετη­
θούν μεταξύ των Ελληνικών και Ιταλικών δυνάμεων Γερμανι­
κά στρατεύματα και η Ελλάς να παραμείνει ελεύθερη. Το σύμ­
φωνο αυτό κατόρθωσαν να μην τηρηθεί οι Ιταλοί. Αποτελεί
ιστορικό ντοκουμέντο το πρώτο σύμφωνο συνθηκολογήσεως
που υπέγραψε στο Αρχηγείο του Στρατηγού Τσολάκογλου,
εκπροσωπώντας τον γερμανικό στρατό ο Στρατηγός των Βάφ-
φεν Ές-Ες Ζεπ Ντήτριχ. Σύμφωνο που είχε ως εξής:

«ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΝ 20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

Οι υπογεγραμμένοι Στρατηγοί του ανδρείου Γερ­
μανικού Στρατού και του ανδρείου Ελληνικού τοιού­
του ΝΤΗΤΡΙΧ και ΤΣΟΛΑΚΟΓΛΟΥ, αντιπροσωπεύοντες
τας αντιστοίχους Στρατιάς, συνελθόντες εις ΒΟΤΟΝΑ-
ΣΙ, σήμερον 20ην Απριλίου 1941 και ώραν 18 συνω- ην

μολόγησαν τα κάτωθι:
1. Παύουν αι εχθροπραξίαι μεταξύ Ελλάδος και Γερ-
μανίας την 18 ώραν της σήμερον και μετ' ολίγας
ην

ώρας παύουν οι εχθροπραξίαι μεταξύ Ελλάδος

και Ιταλίας μερίμνη του Γερμανικού Αρχιστρατή­
γου.
2. Επιτρέπεται η διέλευσις Γερμανικού Στρατού α­
πό τις έω της αύριον Δευτέρας 2 1 Απριλίου ίνα
ης

παρεμβληθή μεταξύ Ιταλικών και Ελληνικών Στρα­

τευμάτων και ίνα διευκολυνθώσι τα κάτωθι συμ­
φωνηθέντα.
(α) Τα Ελληνικά Στρατεύματα υποχρεούνται ν' α-
ποσυρθώσι μέχρι των παλαιών Ελληνο-Αλβανικών

118
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

συνόρων εις χρονικόν διάστημα 10 ημερών,

(β) Αι Στρατιαί Ηπείρου και Μακεδονίας θ' απο-
στρατευθώσι, των ανδρών παραδιδόντων τον ο-
πλισμόν των εις αποθήκας ορισθησομένας παρά
της Στρατιάς και είτα θα μεταβώσιν εις τας εστί­
ας των.
(γ) Οι αξιωματικοί θα φέρωσιν την εξάρτυσιν και
τον οπλισμόν των τιμητικώς μη θεωρούμενοι ως
αιχμάλωτοι. Τα του Στρατού θα ρυθμιστούν και οι
αξιωματικοί θα διοικώνται βάσει των Ελληνικών
Νόμων.
(δ) Ο εφοδιασμός γενικώς του Στρατού θα συνε-
χισθή μερίμνη αυτού.

Υπογραφαί
Τσολάκογλου - Ντήτριχ
Διοικητής Τεθωρακισμένης Μεραρχίας
«ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ» ·

Δυστυχώς όπως είναι γνωστό το πρωτόκολλο αυτό δεν τη­

ρήθηκε. Ίσως γιατί οι Έλληνες στρατηγοί δεν θέλησαν να α­
κολουθήσουν την συμβουλή του Μητροπολίτου Ιωαννίνων
Σπυρίδωνος Βλάχου, ο οποίος μετά τον πόλεμο έγινε Αρχιε-:
πίσκοπος Αθηνών, να υπογράψουν την συνθηκολόγηση ως
εκπρόσωποι επαναστατικής κυβερνήσεως της Ελλάδος. Αυ­
τό άλλωστε ήταν και το κύριο επιχείρημα των Ιταλών, οι οποί­
οι από την πρώτη στιγμή αμφισβήτησαν την εγκυρότητα της
συμφωνίας του στρατηγού Τσολάκογλου με τον Ζεπ Ντήτριχ.
Δεν ήταν όμως αυτός ο μοναδικός λόγος. Οι Ιταλοί,- που παρί->
οταναν τους επιγόνους των Ρωμαίων και που θα έπρεπε αντί
για την λύκαινα να έχουν σαν σύμβολο την ύαινα, ζητούν με­
ρίδιο σε μια νίκη, η οποία δεν τους ανήκει. Υπάρχει όμως και
ένας άλλος λόγος, λόγος στρατιωτικός από πλευράς Γερμα­
νών. Υπολείμματα του Ελληνικού Στρατού, μαζί με τους
Άγγλους και τους Νεοζηλανδούς, οι οποίοι έφθασαν μέχρι τα
Τέμπη και τις Θερμοπύλες και γύρισαν πίσω, αποχωρούν για·
να εγκατασταθούν στην Κρήτη. Ο Στρατάρχης Παπάγος δεν
τους ακολουθεί... Η Κρήτη μπορεί πλέον άνετα να μεταβλη-

119
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

θεί σε ένα νησί-αεροπλανοφόρο, που θα απειλεί μόνιμα τα

πετρέλαια της Ρουμανίας. Κάθε σκέψη για να εγκατασταθεί
στην Ελλάδα ένα ανεξάρτητο ουδέτερο καθεστώς τύπου Πε­
ταίν είναι μάταιη. Οι πολεμικές επιχειρήσεις πρέπει να συνε­
χιστούν.

Αμέσως μετά την είσοδο του Γερμανικού Στρατού στην

Αθήνα γράφει ο Γιόζεφ Γκαίμπελς στο Ημερολόγιο του:
ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ
«25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941
[...]Αναφορά από την Ιταλία: Επιχειρούν να υπεξαιρέσουν
τις επιτυχίες μας και να μετατρέψουν τις νίκες μας σε ιταλι­
κές νίκες. Ήταν αναμενόμενο. Αλλά ο κόσμος δεν έχει παρά
περιφρόνηση για την Ιταλία. Αυτό, ούτε ο Μουσολίνι δεν
μπορεί να το αλλάξει.
30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941
ΧΘες:[...]Συζήτηση με τον Φύρερ επί της κατάστασης. Λυ­
πάται που αναγκάστηκε να επιτεθεί κατά της Ελλάδας. Οι
Έλληνες δεν έκαναν κάτι που να τους άξιζε να το υποστούν.
Σκοπεύει να τους φερθεί όσο πιο ανθρώπινα είναι δυνατόν.
Οι Ιταλοί κάνουν το αντίθετο. Με τη συμπεριφορά τους δεν
κερδίζουν παρά μίσος και αυξάνουν την δημοτικότητα
μας.[...]Η είσοδος μας στην Αθήνα καλωσορίστηκε από μια
μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Αν μας αντικαταστήσουν
οι Ιταλοί, θα υπάρξει σοβαρή δυσαρέσκεια.[...] Παρακολου­
θούμε την ταινία των επικαίρων με την είσοδο μας στην Α­
θήνα. Ο Φύρερ δυσκολεύεται να το χαρεί, τόσο τον έχει επη­
ρεάσει η μοίρα της Ελλάδας. Όλα αυτά χάρις στα σφάλματα
των Κυρίων Συμμάχων μας».

Για τα «ευγενή» αισθήματα που έτρεφε ο Άγγλος «σύμμα­

χος» για την Ελλάδα χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω
γεγονός. Μόλις έφτασε στην Κρήτη ο Άγγλος πρεσβευτής
(φεύγοντας το ξημέρωμα της 23-4 με τον βασιλιά και τον
πρωθυπουργό), πήρε ένα τηλεγράφημα από το Λονδίνο που
τον διέταζε να προβεί σε ενέργειες προς την Ελληνική κυβέρ­
νηση, διότι «ήταν ζωτικώς επάναγκες να προληφθεί η υπό
Γερμανών κατάληψις Λήμνου, Μυτιλήνης, Χίου. Ελπίζεται

120
 Η ΑΣΚΟΠΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

καταστεί δυνατόν να πεισθούν οι Τούρκοι να καταλάβουν

προσωρινώς τας νήσους, προς το συμφέρον των Άγγλων
και των Ελλήνων. Πείσατε Ελληνική κυβέρνησιν να ζητήσει
τούτο επισήμως παρά Τουρκίας».
Οι Άγγλοι ούτε λίγο ούτε πολύ μας ζητούν να παραδώσου­
με τα Ελληνικά νησιά στους Τούρκους! Από την πλευρά τους
οι τούρκοι βεβαίως, δεν έχουν καμμία αντίρρηση να καταλά­
βουν την Χίο, την Σάμο και την Μυτιλήνη. Ούτε βεβαίως και το
Λονδίνο έλαβε σοβαρώς υπ' όψιν του της Ελληνικές αντιρρή­
σεις ώστε να σταματήσει τις ενέργειες του. Επειδή όμως βρι­
σκόμαστε στα μέσα του 1941 και κανένας ακόμη δεν γνωρίζει
ποιος θα κερδίσει τον πόλεμο, η Τουρκία ακολουθεί με θρη­
σκευτική ευλάβεια την πολιτική του επιτήδεια ουδέτερου και
για τον λόγο αυτό ενημερώνει την Γερμανία, η οποία δεν συμ­
φωνεί με μία τέτοια εξέλιξη. Ο πρεσβευτής της Γερμανίας
στην Άγκυρα Φον Πάπεν αντιδρά έντονα ενημερώνει το Βε­
ρολίνο και έτσι οι τουρκικές ενέργειες λαμβάνουν τέλος.
Λίγους μήνες μετά πέφτει και η Κρήτη και αρχίζει η σκλη­
ρή περίοδος της γερμανικής κατοχής, μια περίοδος, η οποία
παραμένει ακόμη ζωντανή στην μνήμη του λαού μας, μια χρο­
νική περίοδος, που τα όσα συνέβησαν σε ολόκληρο τον κό­
σμο τότε σημαδεύουν ακόμη την εποχή μας.

121
 6.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ
ΚΑΙ Η ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Η νέα γενιά των Εθνικοσιαλιστών που δεν πρόλαβε να

ανδρωθεί. Η Σύκρουση με την Αστική Τάξη.
«Όλοι δήλωναν, τότε στην Γερμανία του Χίτλερ, εθνικοσο-
σιαλιστές. Ειδικά όσοι είχαν μπροστά τους μία καριέρα. Στρα­
τιωτικοί, διπλωμάτες, τεχνοκράτες και οικονομικοί παράγο­
ντες, όλοι δήλωναν πίστη στον αγκυλωτό σταυρό. Στην πραγ­
ματικότητα πολλοί λίγοι από αυτούς ήσαν ειλικρινείς και αυ­
τό απεδείχθη τόσο στην διάρκεια του πολέμου, όσο και αρ­
γότερα. Στα χρόνια 1939-1945 η Γερμανία κατείχε στρατιω­
τικά τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, τα οποία έπρεπε
και να διοικήσει. Ο τρόπος με τον οποίο ασκήθηκε η διοίκη­
ση αυτή υπήρξε εξαιρετικά πρόχειρος και σε κάποιες περι­
πτώσεις καταστροφικός για αυτά τα ίδια τα γερμανικά συμ­
φέροντα.»
Η σύγκρουση των Εθνικοσοσιαλιστών με την αστική τάξη της
Γερμανίας, την οποία ο Ιωάννης Μεταξάς είχε προβλέψει από
τον Νοέμβριο του 1939. Ολέθρια πολιτική στην Ανατολική Ευρώ­
πη. Ο Γκαίμπελς γράφει: «Μας περίμεναν σαν απελευθερωτές
και εμείς φερθήκαμε σαν κατακτητές». Τα χρόνια της κατοχής
στην Ελλάδα. Πως οι Άγγλοι έπεισαν τους Γερμανούς ότι επίκει­
ται συμμαχική απόβαση στην Πελοπόννησο. Ο Αδόλφος Χίτλερ
στα 1945 δηλώνει ότι δυστυχώς η πολεμική πολιτική του Γ' Ράιχ
δεν υπήρξε η πολιτική ενός επαναστατικού κράτους, αλλά ανα-

123
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γκαία η πολιτική αντιδραστικών και μικροαστών, αφού δεν είχε

προλάβει να ανδρωθεί μια νέα γενιά Εθνικοσοσιαλιστών. Το 1941
συλλαμβάνει η Βέρμαχτ του Ουκρανούς Εθνικιστές. Δύο χρόνια
μετά αυτοί πολεμούν στο πλευρό τους και συνεχίζουν να πολε­
μούν κατά του Στάλιν μέχρι το 1952! Δείγμα του ολοκληρωτικού
πολέμου ο βομβαρδισμός της Δρέσδης.

Εκτός από την Ελλάδα κάτω από την εξουσία του γερμανι­
κού στρατού βρέθηκε το σύνολο σχεδόν της Ευρώπης, τόσο
της Δυτικής όσο και της Ανατολικής. Οι Γερμανοί έπρεπε να
χειριστούν την εξουσία σε πολλές και διαφορετικές χώρες
και μάλιστα στις περισσότερες απ' αυτές με τον λαό να διά­
κειται εχθρικά απέναντι σε αυτούς. Ουδεμία πείρα και ιστορι­
κό παρελθόν διέθεταν ούτε σαν κατακτητές, ούτε σαν αποι­
κιοκράτες. Σε αντίθεση με τους Άγγλους, που είχαν διοικήσει
με σιδερένιο χέρι, αλλά και με την πονηρία της αλεπούς σχε­
δόν ολόκληρο τον κόσμο για τρεις αιώνες, οι Γερμανοί μέχρι
πριν δύο γενιές, μέχρι τα μέσα του 19 αιώνος δεν υπήρξαν
ου

καν ενιαίο κράτος. Η ένωση των Γερμανών και μάλιστα όχι

όλων σε ένα εθνικό κράτος είχε ζωή μόλις 70 ετών και μάλι­
στα μία ζωή ήδη σημαδεμένη από έναν παγκόσμιο πόλεμο
στα χρόνια 1914-1918, πόλεμο που ακολούθησε μία ταπει­
νωτική και σκληρή ειρήνη. Ο Χίτλερ πήρε την εξουσία στα
1933. Το κράτος όμως το ήλεγξε στην πραγματικότητα και
όχι ολοκληρωτικά(...) μετά το 1935. Ο Δρ. Γκαίμπελς αναφέ­
ρεται ειρωνικά στα εκατομμύρια των Γερμανών, που έσπευ­
σαν να εγγραφούν μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος
μετά την κατάκτηση της εξουσίας, αποκαλώντας τους «βιολέ­
τες του Μαγιού». Επίσης, τότε είναι που γράφει ότι ολόκληρη
η Γερμανία φαίνεται να φλέγεται από τον Εθνικοσοσιαλισμό.
Στην πραγματικότητα μόνο λίγες φλόγες υπάρχουν, έλεγε,
και όλοι οι υπόλοιποι αντανακλούν την λάμψη τους. Μέσα τα
πλαίσια, λοιπόν, του Εθνικοσοσιαλιστικού κράτους, όλοι δή­
λωναν εθνικοσοσιαλιστές. Ειδικά όσοι είχαν μπροστά τους μία
καριέρα. Στρατιωτικοί, διπλωμάτες, τεχνοκράτες και οικονομι­
κοί παράγοντες όλοι δήλωναν πίστη στον αγκυλωτό σταυρό

124
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

αλλά στην πραγματικότητα πολλοί λίγοι από αυτούς ήσαν ει­

λικρινείς και αυτό απεδείχθη τόσο στην διάρκεια του πολέ­
μου, όσο και αργότερα.
Στα χρόνια 1939-1945 η Γερμανία κατείχε, λοιπόν, στρα­
τιωτικά τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, τα οποία έπρε­
πε και να διοικήσει. Ο τρόπος με τον οποίο ασκήθηκε η διοί­
κηση αυτή υπήρξε εξαιρετικά πρόχειρος και σε κάποιες περι­
πτώσεις καταστροφικός για αυτά τα ίδια τα γερμανικά συμ­
φέροντα. Ήταν φανερό ότι ο Χίτλερ και η Βέρμαχτ στα κράτη
τα οποία κατελάμβαναν δεν είχαν σκοπό να μείνουν και να
εγκαταστήσουν ένα καθεστώς για πάντα και ούτε μπορούσαν
και να επιτύχουν κάτι τέτοιο. Προσπάθησαν, λοιπόν, να κρα­
τήσουν ισορροπίες, συμβιβαζόμενοι με παλαιούς πολιτικούς
και με τις δεδομένες συνθήκες, που συναντήσανε και αυτό
είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν προβλήματα, που με
την σειρά τους έφεραν βίαιες και τυφλές αντιδράσεις από
τον γερμανικό στρατό, που με αψυχολόγητο και σε κάποιες
περιπτώσεις ηθικά απαράδεκτο τρόπο εστράφη αδίκως κατά
πάντων.
Όλα αυτά αναλογίζεται τον Φεβρουάριο του 1945 ο Χίτλερ,
ο οποίος έχει πλέον με τρόπο σκληρό διαπιστώσει ότι οι άν­
θρωποι στους οποίους είχε αναθέσει το έργο να δημιουργή­
σουν την νέα εθνικοσοσιαλιστική τάξη πραγμάτων ήσαν ανά­
ξιοι των περιστάσεων και επιπλέον δεν ήσαν καν Εθνικοσο-
σιαλιστές και γράφει:
14 Φεβρουαρίου 1945
«Όπως έχουν τα πράγματα αυτή την στιγμή, λοιπόν, ο
πόλεμος ήρθε λίγο - πολύ αργά. Από την άποψη όμως της
ηθικής μας προετοιμασίας ήρθε πάρα πολύ νωρίς. Οι οπα­
δοί μου δεν είχαν ακόμα τον καιρό να φθάσουν στην πλήρη
ωριμότητα. Θα έπρεπε πραγματικά να είχα άλλα είκοσι χρό­
νια για να φέρω αυτή την καινούργια διαλεχτή τάξη σε ωρι­
μότητα, μια διαλεχτή τάξη νέων, βουτηγμένων από την παι­
δική ηλικία στη φιλοσοφία του Εθνικοσοσιαλισμού».
25 Φεβρουαρίου 1945
«Στάθηκε ακόμα στην τύχη μου να είμαι ο υπηρέτης ενός
λαού με τόσο τραγική τύχη, ενός λαού που είναι τόσο αστα­
θής, τόσο ευκολομετάβλητος όσο ο γερμανικός λαός και

125
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ενός λαού που πηγαίνει ανάλογα με τις περιστάσεις από το

ένα άκρο στο άλλο. Από την δική μου την άποψη, το ιδανικό
θα ήταν, πρώτα, να εξασφαλίσω την μελλοντική ύπαρξη του
γερμανικού λαού, κι έπειτα να σχηματίσω μια νεολαία ποτι­
σμένη βαθειά με το εθνικοσοσιαλιστικό δόγμα - κι ακόλου­
θα ν' αφήσω στις μελλοντικές γενιές να επιχειρήσουν τον
αναπόφευκτο πόλεμο, εκτός, φυσικά, αν οι εχθροί μας υπο­
χωρούσαν όταν θα αντιμετωπίζανε την νεοαποχτημένη δύ­
ναμη του γερμανικού λαού. Μ' αυτόν τον τρόπο η Γερμανία
θα ήταν καλά εφοδιασμένη υλικά και ηθικά. Θα είχε στη διά­
θεση της μια διοίκηση, μια εξωτερική πολιτική κι έναν στρα­
τό χυμένο από την παιδική ηλικία στο καλούπι των αρχών
του Εθνικοσοσιαλισμού.»

-Τέσσερα μόνον χρόνια στην πραγματικότητα εξουσίας δεν

ήσαν αρκετά για να πλάσουν την νέα γενιά της εθνικοσοσια-
λιστικής Ιδέας. «Οι οπαδοί μου δεν είχαν τον καιρό να φτά­
σουν στην πλήρη ωριμότητα», λέει ο ίδιος ο Χίτλερ, διαπιστώ­
νοντας τα τραγικά λάθη, τις παραλήψεις και την προχειρότη­
τα, με την οποία χειρίστηκαν οι υπεύθυνοι τόσο τα ζητήματα
των πολεμικών επιχειρήσεων, όσο και την διοίκηση των λαών,
που είχαν κατακτηθεί. Δεν υπήρχε μία κεντρική ιδέα, ένα ό­
ραμα ωσάν αυτό του Μεγάλου Ναπολέοντος, να δημιουργεί
σε κάθε χώρα μία νέα ηγεσία, ικανή να σταθεί στο πλευρό
του Γ Ράιχ. Αλλά αφού δεν είχε κατορθώσει αυτό να το επι­
τύχει ούτε καν στην ίδια την Γερμανία ήταν δυνατόν να μπο­
ρέσει να του δώσει σάρκα και οστά σε άλλες χώρες; Του έλ­
λειπε όπως τονίζει στο παραπάνω απόσπασμα ο χρόνος για
να δημιουργήσει την νέα εθνικοσοσιαλιστική γενιά. Όμως, με
θλίψη σκέπτεται ότι ακόμη και αν είχε τον χρόνο δεν θα του
επέτρεπαν ποτέ οι εχθροί του να πλάσει αυτήν την γενιά γιατί
τότε θα δημιουργούσε μία χώρα και έναν λαό κυριολεκτικά
ανίκητο. Γι' αυτό ακριβώς και γράφει στην συνέχεια:
«...Ακόμα κι' αν η Θεία Πρόνοια μου είχε χαρίσει χρόνο
ζωής αρκετά μακρύ, για να μου επιτρέψει να οδηγήσω τον
λαό μου στον πλήρη βαθμό ανάπτυξης, που επιθυμεί ο Ε-
θνικοσοσιαλισμός, μπορείτε να είστε απόλυτα βέβαιοι πως
οι εχθροί μας δεν θα μου επιτρέπανε ποτέ να επωφεληθώ

126
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

απ' αυτό. Θα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μας καταστρέ­

ψουν πριν βρεθούν αντιμέτωποι με μια Γερμανία, στερεω­
μένη σε μια κοινή πίστη και εθνικοσοσιαλιστική σε σώμα
και ψυχή, που θα ήταν ανίκητη.»

Δεν υπήρχαν λοιπόν οι εθνικοσοσιαλιστές, που θα έπαιρ­

ναν στα χέρια τους τα πράγματα και στο μέτωπο και στις κα­
τεχόμενες χώρες και στον πόλεμο και στην διοίκηση ολόκλη­
ρης σχεδόν της Ευρώπης. Έτσι λοιπόν ήταν υποχρεωμένος
να χρησιμοποιήσει αυτούς που είχε, για τους οποίους δυ­
στυχώς είχε πιστέψει ότι είχαν γίνει εθνικοσοσιαλιστές, όμως
δεν ήταν τίποτε άλλο οι περισσότεροι από μικροαστοί ή και
μεγαλοαστοί καιροσκόποι άνευ ιδεολογίας. Η αστική τάξη της
Γερμανίας έπρεπε να επιβιώσει ακόμη και μέσα σε καθεστώς
εθνικοσοσιαλιοτικό. Τι πιο απλό λοιπόν για τους διαφόρους
φιλόδοξους του κρατικού μηχανισμού και των οικονομικών
δομών της χώρας από το να δηλώνουν πιστοί στο κόμμα. Το
πόσο υποκριτική ήταν η στάση τους το διαπιστώνει τον Φε­
βρουάριο του 1945 μέσα στο Μπούνκερ ο Χίτλερ κυκλωμένος
από παντού και καταπροδομένος από όλους. Διαπιστώνει τον
μοιραίο ρόλο που έπαιξαν οι αντιδραστικοί μικροαστοί και α­
στοί στα χρόνια του πολέμου και τους καταγγέλλει, αναλαμ­
βάνοντας την ευθύνη για το γεγονός ότι η πολεμική πολιτική
της Γερμανίας δεν υπήρξε η πολιτική ενός επαναστατικού κρά­
τους και γράφει:
«...Μιας και στερούμεθα απ' ανθρώπους χυμένους στο
σχήμα των ιδανικών μας, είμαστε υποχρεωμένοι να χρησι­
μοποιήσουμε όπως μπορούσαμε εκείνους που είχαμε. Τα
αποτελέσματα είναι φανερά. Χάρη σ' αυτή τη διαφορά ανά­
μεσα σε σύλληψη και πραγματοποίηση, η πολεμική πολιτι­
κή ενός επαναστατικού κράτους, όπως το Τρίτο Ράιχ, στά­
θηκε, αναγκαία η πολιτική μικροαστικών αντιδραστικών. Οι
στρατηγοί και διπλωμάτες μας, με λίγες σπάνιες εξαιρέσεις,
είναι άντρες άλλης εποχής».

Στρατηγοί και διπλωμάτες απεδείχθησαν μοιραίοι για την

προσπάθεια του Χίτλερ να επικρατήσει, προσπάθεια που μοι­
ραία εξελίχθηκε σε μάχη για την κοσμοκρατορία. Η προδοσία

127
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

των στρατηγών γνωστή. Αναφερθήκαμε σε προηγούμενα κε­

φαλαία και θα αναφερθούμε και παρακάτω. Εξίσου σημαντική
ήταν όμως και η προδοσία των κυρίων του υπουργείου εξω­
τερικών, των κυρίων της Βίλχελμοτράσσε, όπως ειρωνικά τους
αναφέρει ο ίδιος ο Χίτλερ. Ο 'Οττο Σκορτσένυ σε βιβλίο που
έγραψε είκοσι χρόνια μετά τον πόλεμο χαρακτήριζε το υπουρ­
γείο εξωτερικών της Γερμανίας φωλιά προδοτών! Μη ξεχνούμε
ότι ανώτατο στέλεχος του υπουργείου αυτού υπήρξε ο 'Ερ-
νστ Φον Βάιτσεκερ, ο οποίος έγινε μετά τον Β' Παγκόσμιο
Πόλεμο πρόεδρος της Γερμανίας!!! Όλες σχεδόν οι Γερμανι­
κές πρεσβείες και μάλιστα σε χώρες σημαντικές για την εξέ­
λιξη του πολέμου, όπως η Ρώμη, η Μόσχα, οι Βρυξέλλες και
το Τόκυο απεδείχθη ότι πρόδιδαν την χώρα τους και εργαζό-
ντουσαν για τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες. Ενδεικτικό της
προδοσίας, η οποία υπήρξε ήταν και οι «συμβουλές» που έδι­
νε ο Γερμανός πρέσβης στην Ρώμη Ούλριχ Φον Χάσσελ στους
Ιταλούς να ζητήσουν στην διάρκεια των συνομιλιών τους με
την Γερμανία, προκειμένου να συμμετάσχουν και αυτοί στην
πολεμική προσπάθεια, μεταξύ άλλων και... χρώμιο! Γνώριζε
πολύ καλά πως η Γερμανία δεν διέθετε ίχνος χρωμίου...
Διπλωμάτες και στρατηγοί, τέκνα και εγγονοί άλλων διπλω­
ματών και στρατηγών, αρρωστημένο απολίθωμα του Καϊζερι-
κού καθεστώτος, βγαλμένο μέσα από μία τάξη πραγμάτων
μιας άλλης εποχής αλλά και πολλών στοών...

Μη ξεχνάμε εξ άλλου ότι το Καϊζερικό καθεστώς και η στρα­

τιωτική και αστική τάξη που γεννήθηκε μέσα απ' αυτό ευρί-
σκετο εκ των πραγμάτων πολύ κοντά στο αγγλικό πνεύμα και
είχε γεννηθεί από την εποχή των πολέμων εναντίον του Με­
γάλου Ναπολέοντος με κορυφαία ιστορική στιγμή την Μάχη
του Βατερλώ, όπου ο Μπλύχερ στο πλευρό του Ουέλιγκτον
είχε νικήσει τον Γαλλικό στρατό. Ο Ουέλιγκτον βεβαίως για
την εκστρατεία του αυτή είχε χρηματοδοτηθεί πλουσιοπάρο­
χα από τους Ρότσιλντ. Βαθειές οι ρίζες, λοιπόν, της συγκρού­
σεως μεταξύ του εθνικοσοσιαλισμού και της γερμανικής άρ­
χουσας τάξεως. Παραξενιά της Ιστορίας, στο πλέον συνηθι­
σμένο παράσημο (Του Σιδηρού Σταυρό) που έπαιρναν οι στρα­
τιώτες του Εθνικοσοσιαλιστικού Γ' Ράιχ υπήρχε μία χρονολο-

128
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

γία: Το 1813, που δεν θύμιζε τίποτε άλλο από μία ήττα... Την
ήττα του Μεγάλου Ναπολέοντος, που επιχείρησε 130 χρόνια
πριν τον Χίτλερ να ενώσει την Ευρώπη και βρήκε απέναντι
του και αυτός την Αγγλία και τους συμμάχους της. Μοναδική
εξαίρεση στην νεώτερη γερμανική ιστορία ο Καγκελάριος Βί-
σμαρκ, ο πατέρας της ενώσεως των Γερμανών σε ένα κρά­
τος. Ο Βίσμαρκ σε όλη την διάρκεια της εμπνευσμένης του
σταδιοδρομίας έβλεπε σαν φυσικό σύμμαχο της Γερμανίας
την Ρωσσία. Πολιτική που ανέτρεψε στην συνέχεια ο Κάιζερ
με την πρόθυμη συμπαράσταση της Αγγλίας, η οποία όμως
στον Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στο πλευρό της Ρωσσίας
εναντίον της Γερμανίας!
Την σύγκρουση μεταξύ της Γερμανικής Καϊζερικής «νομεν­
κλατούρας» και των Εθνικοσοσιαλιστών την είχε δει πολύ πριν
το τέλος του πολέμου, στην αρχή του πολέμου ένας λαμπρός
νους, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς, ο ο­
ποίος είχε ζήσει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και γνώριζε πολύ
καλά την γερμανική νοοτροπία. Ο Ιωάννης Μεταξάς, που γρά­
φει δύο μόνον μήνες μετά την έναρξη των πολεμικών επιχει­
ρήσεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου:
ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΤΡΑΔΙΟΝ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ
«Ο πόλεμος αυτός είναι μοιραίος και αναγκαίος για ό­
λους. Η Αγγλία και η Γαλλία δεν είναι δυνατόν να κρατή­
σουν τας αυτοκρατορίας των χωρίς να συντρίψουν την Γερ-
μανίαν. Η Γερμανία, ένεκα της νοοτροπίας της παλαιάς, ε-
τραβούσε προς την διάλυσιν. Η επικράτησις των Εθνικοσο­
σιαλιστών δεν είχε κατορθώσει να υπερνίκηση την μεμψί-
μοιρον και υποκριτικήν νοοτροπίαν της γερμανικής αστικής
τάξεως. Την βλέπουμε και τώρα...». Κηφισιά, 13 Νοεμβρίου
1939

Για έξι ολόκληρα χρόνια ο Αδόλφος Χίτλερ και οι Εθνικο-

σοσιαλιστές έδιναν έναν σκληρό πολεμικό αγώνα που κλιμα­
κώθηκε πέρα από κάθε σχεδιασμό τους. Είχαν σκοπό να απο­
καταστήσουν την ταπείνωση της συνθήκης των Βερσαλλιών
και να καταστήσουν και πάλι την πατρίδα τους δυνατή. Έ­
βλεπαν όμως πολύ καθαρά ότι αυτό δεν θα τους το επέτρε­
παν σε καμμία περίπτωση, Άγγλοι και Αμερικανοί φιλελεύθε-

129
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ροι και οι Σοβιετικοί μπολσεβίκοι και έτσι ο αγώνας τους είχε

εξελιχθεί πλέον σε έναν αγώνα για την επικράτηση μέχρι τέ­
λους.
Σε εκείνες τις δραματικές και κρίσιμες ώρες ο Αδόλφος
Χίτλερ διαπιστώνει, όπως προκύπτει από τα αποσπάσματα της
πολιτικής διαθήκης που παραθέσαμε, ότι δεν είχε τον χρόνο
να πλάσει μια νέα γενιά ικανή να επιτύχει την νίκη σε μία τόσο
άνιση μάχη. Όμως η μάχη πρέπει να δοθεί και η εθνικοσοσια-
λιστική Ιδεολογία βρίσκεται πέρα από τους νόμους του ορθο­
λογισμού και ως εκ τούτου όλα μπορούν να συμβούν και πα­
ραλίγο να συμβούν... Τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι ενώ
στο Μάιν Καμπφ μιλούσε για το εσωτερικό μέτωπο και την
προδοσία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έβλεπε ή ίσως
και δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την προδοσία και το εσω­
τερικό μέτωπο που απλωνότανε παντού γύρω του επί των δι­
κών του ημερών, αυτός κρατούσε στα χέρια του την μοίρα
του λαού του.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, ότι η πολεμική πολιτική
της Γερμανίας στα χρόνια 1939-1945 δεν ήταν η πολιτική ε­
νός επαναστατικού κράτους. Το λέει ο ίδιος ο Χίτλερ στην
πολιτική του διαθήκη και βεβαίως μέσα στις λέξεις «πολεμική
πολιτική» περιέχεται, ασφαλώς, και η πολιτική που άσκησαν
σαν δύναμη κατοχής στα κράτη που κατέλαβε η Βέρμαχτ, α­
νάμεσα στα οποία και η Ελλάδα.
Σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη
η γερμανική διοίκηση ευνόησε αυτούς που υπήρξαν εθνικι­
στές και αντισιωνιστές ιδεολόγοι και θέλησαν να σταθούν στο
πλευρό της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Απέναντι όμως
στην πολιτική της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας δεν έστε­
καν μόνον (και μάλιστα δίκαια) οι λαοί εναντίον των οποίων
είχε πολεμήσει, αλλά βρισκόντουσαν και οι διάφοροι προδό­
τες αλλά και οι παγγερμανιστές, που προσέφεραν χείριστες
υπηρεσίες στον Χίτλερ, πιστεύοντας ότι είναι δυνατόν να επι­
βληθεί με τρόπο ανάλογο με αυτόν με τον οποίον είχαν επι­
βληθεί οι Ρωμαίοι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ένα Έθνος
σαν το Γερμανικό που ήταν δεν ήταν ογδόντα εκατομμύρια
απέναντι σε μία Ευρώπη των 400 σχεδόν εκατομμυρίων.
Σε όλα τα κράτη της Ευρώπης που κατέλαβε ο γερμανικός

130
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

στρατός και όπου δεν προβλέφθηκε να υπάρχει κατ' ευθείαν

γερμανική διοίκηση με το σύστημα των γκαουλάιτερ (ένα σύ­
στημα επίσης ολέθριο) η εξουσία δόθηκε σε καιροσκόπους
πολιτικούς της προπολεμικής περιόδου, σε αγγλόφιλους συ­
ντηρητικούς και σε κάποιες περιπτώσεις σε χρεοκοπημένους
πολιτικά αριστερούς.

Υπήρχε μάλιστα και μία περίπτωση χώρας, η οποία δεν κα-

τεκτήθη από την Βέρμαχτ, αλλά ήταν σύμμαχος της Γερμανί­
ας. Η χώρα αυτή ήταν η Ρουμανία, όπου προκειμένου να εξα­
σφαλιστεί η συμμαχία του Στρατηγού Αντωνέσκου παραμερί­
στηκαν οι μαχητές της Σιδηράς Φρουράς. Όχι μόνο παραμε­
ρίστηκαν, αλλά και αρκετοί αγωνιστές του Κινήματος του Κορ-
νέλιους Κοντρεάνου, ενός κινήματος θα μπορούσαμε να πούμε
εθνικοσοσιαλιστικού εδιώχθησαν αμείλικτα από το δεξιό και
αυταρχικό καθεστώς.
Για να επανέλθουμε στην Ελλάδα, όταν μπήκαν οι Γερμα­
νοί στην Αθήνα είναι γεγονός ότι υπήρχαν κάποιες προβε-
βλημένες προσωπικότητες, οι οποίες θα ήταν δυνατόν να συ­
γκροτήσουν μία φιλοεθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση. Παρα­
μερίστηκαν, όμως, και όχι μόνον από τους διπλωμάτες του
γερμανικού υπουργείου εξωτερικών, αλλά και από τους Ιτα­
λούς, που δεν ήθελαν σε καμμία περίπτωση μία πραγματικά
φιλογερμανική κυβέρνηση στην Ελλάδα. Και οι τρεις κυβερ­
νήσεις, οι οποίες ορίστηκαν από τους Γερμανούς στην διάρ­
κεια της κατοχής, οι κυβερνήσεις δηλαδή Τσολάκογλου, Λο-
γοθετόπουλου και Ράλλη ουδεμία σχέση είχαν με τον εθνικο­
σοσιαλισμό ή τον φασισμό. Η πρώτη κυβέρνηση ήταν κυβέρ­
νηση στρατιωτικών, με πρωθυπουργό τον ηρωικό πολέμαρχο
της Πίνδου Στρατηγό Τσολάκογλου με μοναδικό σκοπό να
περισώσει κάπως την κατάσταση. Δεν κράτησε για πολύ. Ίδια
τύχη είχε και η κυβέρνηση Λογοθετόπουλου, ενώ ιδιαίτερο
βάρος δόθηκε στην κυβέρνηση Ράλλη (του οποίου ο γιος αρ­
γότερα έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδος) και κυρίως στην
πρωτοβουλία της για την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας
και την ενίσχυση των αντικομμουνιστικών οργανώσεων, προ­
κειμένου να αντιμετωπισθεί η συνεχώς κλιμακούμενη ένοπλη
δύναμη των κομμουνιστών, που είχε λάβει επικίνδυνες δια-

131
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στάσεις και δολοφονούσε Έλληνες πατριώτες εν ονόματι δή­

θεν της ελευθερίας της Ελλάδος. Στην πραγματικότητα προ­
ετοίμαζαν το έδαφος για την μελλοντική δικτατορία του προ­
λεταριάτου, την οποίαν ήθελαν να επιβάλουν στην χώρα. Πρέ­
πει να σημειωθεί ότι η κυβέρνηση Ράλλη ίδρυσε τα Τάγματα
Ασφαλείας βασιζόμενη στην περιοχή των Αθηνών κυρίως σε
Βενιζελικούς αξιωματικούς και στην περιοχή της Πελοποννή­
σου σε Βασιλόφρονες. Όταν όμως ιδρύθηκαν τα «Τάγματα»
ήδη το Στάλινγκραντ είχε πέσει. Είχε αρχίσει η αντίστροφη
μέτρηση για τους Γερμανούς. Ακόμη και εάν κατόρθωναν υ­
πό ορισμένος συνθήκας να περιορίσουν την ήττα τους σε μία
όχι και τόσο επιζήμια ανακωχή, το σίγουρο ήταν ότι δεν θα
μπορούσαν να κρατηθούν ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ιτα­
λία. Εκτός από το Στάλινγκραντ είχε πέσει και το μέτωπο στην
Βόρειο Αφρική, όπου δεν υπήρχε πλέον το περίφημο Άφρικα
Κορπς.
-Μια και αναφέρθηκα στις τρεις κυβερνήσεις της κατοχής
και σε αυτούς που διετέλεσαν πρωθυπουργοί αξίζει να επιση­
μάνουμε ότι αρκετοί από αυτούς οι οποίοι υπήρξαν υπουργοί
στις κυβερνήσεις της κατοχής, όχι μόνον επιβίωσαν μετά τον
Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και διακρίθηκαν σε πολιτικά και
κοινωνικά αξιώματα. Οποία μεγαλύτερη απόδειξη ότι τελικά
η Γερμανία σαν δύναμη κατοχής όχι μόνο δεν υπήρξε σταθε­
ρή προς την ιδεολογία του καθεστώτος του Βερολίνου, αλλά
λειτούργησε και εις βάρος των γερμανικών συμφερόντων.
Πλήθος οι καταθέσεις στις δίκες των δοσιλόγων όπου δικά­
στηκαν οι υπουργοί των κατοχικών κυβερνήσεων, πλήθος οι
καταθέσεις υπερασπίσεως τους για τις λαμπρές υπηρεσίες
που είχαν προσφέρει στους συμμάχους οι άνθρωποι... που
είχαν διορίσει οι Γερμανοί υπουργούς! Κανένας δεν εκτελέ­
στηκε και κανένας δεν πέθανε στην φυλακή με εξαίρεση τον
Στρατηγό Τσολάκογλου, που ασθένησε βαρέως από λευχαι­
μία και πέθανε υπό περιορισμόν το 1948. Κάποιοι από αυτούς
μάλιστα, όπως ανέφερα και προηγουμένως, είχαν και δια­
κρίσεις. Ο προπολεμικός υπουργός του Λαϊκού Κόμματος Σω­
τήριος Γκοτζαμάνης, που ήταν υπουργός στην διάρκεια της
κατοχής καταδικάστηκε από το ειδικό δικαστήριο δοσιλόγων
το *945 σε θάνατο. Επέστρεψε στην Ελλάδα λίγο μετά το '50

132
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

και μάλιστα έβαλε και υποψηφιότητα για δήμαρχος Θεσσα­

λονίκης το 1954 και παρ' ολίγον να εκλεγεί. Όλοι σχεδόν οι
υπουργοί αποφυλακίσθηκαν το 1951. Ο ήρωας μάλιστα της
Πίνδου Στρατηγός Κατσιμήτρος, ο οποίος υπήρξε όμως υ­
πουργός της κατοχής, αποφυλακίσθηκε το 1949 και το 1951
αποκαταστάθηκε πλήρως στον βαθμό του και προήχθη σε α­
ντιστράτηγο! Γιατί όλα αυτά; Ήταν τόσο μεγαλόψυχοι οι σύμ­
μαχοι εις ό,τι αφορούσε τους Έλληνες που υπηρέτησαν τις
κυβερνήσεις της κατοχής ή μήπως γιατί πολύ απλά οι άνθρω­
ποι αυτοί από την θέση που βρισκόντουσαν υπηρέτησαν τελι­
κά τους συμμάχους; Και αυτοί, όπως το πίστευαν, σωστά έ­
πραξαν. Οι Γερμανοί οι οποίοι και τους διόρισαν γιατί τους
διόρισαν; Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του καθηγη­
τού της Θεολογίας Νικολάου Λούβαρη, Υπουργού Παιδείας
στην κατοχική κυβέρνηση Ράλλη. Πριν τον πόλεμο μάλιστα
είχε γράψει και φιλοσοφικές εργασίες όπως «ΝΙΤΣΕ Ο ΠΡΟ­
ΦΗΤΗΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ» και «Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΒΑ­
ΓΚΝΕΡ». Ο Νικόλαος Λούβαρης όχι μόνον αποκαταστάθηκε
στην θέση του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά το 1959 εξε­
λέγη και Ακαδημαϊκός! Βεβαίως, θα ήταν παράλειψη να μη
αναφερθούμε στον αστυνομικό διευθυντή Αθηνών Άγγελο Έ-
βερτ, τον οποίον οι Γερμανοί διόρισαν στην θέση αυτή επει­
δή είχε μια μακρινή γερμανική καταγωγή από τους Βαυαρούς
του Όθωνα και ο οποίος στην πραγματικότητα υπήρξε πολύ­
τιμος πράκτορας των Άγγλων και εξέδωσε χιλιάδες Ελληνι­
κές ταυτότητες σε Εβραίους, προκειμένου να αποφύγουν τις
γερμανικές διώξεις. Για τον λόγο μάλιστα αυτό πολλές δεκα­
ετίες αργότερα ο γιος του, ο γνωστός πολιτικός Μιλτιάδης
Έβερτ, έλαβε στο Ισραήλ για λογαριασμό του πατέρα του το
βραβείο του «ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ».

Στην κατοχική Ελλάδα, λοιπόν, οι άνθρωποι των Γερμα-

νών, υπό την έννοια ότι συμμετείχαν στον κρατικό μηχανισμό,
ήσαν πολλών κατηγοριών και πολλών κινήτρων. Υπήρχαν αδί­
στακτοι καιροσκόποι, που εκμεταλλευόντουσαν οικονομικά την
κατάσταση και καμμία κατάσταση δεν είναι περισσότερο πρό­
σφορη για τους κερδοσκόπους από μία περίοδο κατοχής και
πολέμου. Είναι γνωστό ότι πολλοί πλούτισαν στην διάρκεια

133
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

της γερμανικής κατοχής και τα ονόματα των επιγόνων τους

συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να «στολίζουν» τις κοσμικές στή­
λες των εφημερίδων. Υπήρξαν και καιροσκόποι, που προσπά­
θησαν να αναδειχθούν πολιτικά μέσα στην έκτακτη αυτή πε­
ρίσταση και που στην συνέχεια, μετά τον πόλεμο, επανήλθαν
χωρίς κανένα πρόβλημα στις προπολεμικές πολιτικές πεποι­
θήσεις τους. Υπήρχαν και συνεργάτες των Άγγλων, που δεν
ήσαν καθόλου λίγοι, οι οποίοι τοποθετήθηκαν σε θέσεις κλειδιά
και ενεργούσαν εις βάρος των γερμανικών συμφερόντων. Υ­
πήρξαν επίσης και οι ιδεολόγοι εθνικοσοσιαλιστές και φασί­
στες, που πλήρωσαν ακριβά την επιλογή τους και στάθηκαν
μέχρι το τέλος στο πλευρό του μαχόμενου εθνικοσοσιαλισμού.
Αρκετοί από αυτούς σφαγιάσθηκαν στα Δεκεμβριανά ή κα­
ταδικάστηκαν σε πολύχρονες φυλακίσεις μετά τον πόλεμο.
Στην μεταπολεμική Ελλάδα ήταν κατάρα να δηλώνεις φασί­
στας ή εθνικοσοσιαλιστής και το πλήρωνες πολύ ακριβότερα
ακόμη και από έναν υπουργό κατοχικής κυβερνήσεως. Ουδείς
κατοχικός υπουργός ή πρωθυπουργός εκτελέστηκε μετά τον
πόλεμο. Η μοναδική εκτέλεση ήταν αυτή στο Γουδί του Συ­
νταγματάρχου Πούλου, που ήταν ο ηγέτης του ενόπλου τμή­
ματος της οργανώσεως ΕΕΕ (Εθνική 'Ενωσις Ελλάς), ο οποί­
ος βρέθηκε το 1945 να μάχεται μαζί με τους άνδρες του κατά
των μπολσεβίκων στην Βιέννη. Επίσης, μετά τον πόλεμο, τα
ξερονήσια σαν τόπος εξορίας δεν εγκαινιάστηκαν για τους
κομμουνιστές, αλλά για τους άνδρες του Συνταγματάρχη Πού­
λου. Μετά το 1943 και κυρίως επί των ημερών της κυβερνή­
σεως Ράλλη, προσετέθησαν στο όλο σκηνικό και μεγάλες μά­
ζες αντικομμουνιστών, τόσο Βενιζελικής, όσο και βασιλικής
προελεύσεως, που έβλεπαν με ανησυχία τα εγκλήματα του
ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, για το οποίο είχε ξεκάθαρα φανεί ότι δρούσε για
λογαριασμό του ΚΚΕ. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήσαν ούτε εθνι-
κοσοσιαλιστές, ούτε φασίστες. Ήταν αντικομμουνιστές και μό­
νον και γνώριζαν πολύ καλά ότι εάν δεν αγωνιστούν εναντίον
των ενόπλων μπολσεβίκων, τους περιμένει ο θάνατος και με­
τά τον πόλεμο μία κομμουνιστική Ελλάδα. Αξίζει να σημειω­
θεί επίσης ότι το ΚΚΕ πολλά χρόνια πριν τον πόλεμο από την
εποχή ακόμη του Αβραάμ Μπεναρόγια είχε πάρει θέση υπέρ
μίας ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης. Και αυτό δεν μπο-

134
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

ρούσαν να το συγχωρέσουν οι Έλληνες εθνικιστές. Πόσο μάλ­

λον που σε απόλυτη συνεργασία με τον Τίτο και το κίνημα
των παρτιζάνων, που είχε αναπτυχθεί στην Γιουγκοσλαβία υ­
πήρχε και ένοπλο τμήμα των λεγομένων «μακεδόνων», που
ζητούσαν την απόσχιση ενός τμήματος της Ελληνικής Πατρί­
δος. Είναι γνωστό ότι λίγες ημέρες μετά την είσοδο των Γερ­
μανών στην Αθήνα, με παρέμβαση της βουλγαρικής πρεσβεί­
ας, απελευθερώθηκαν κομμουνιστές κρατούμενοι από την Α­
κροναυπλία γιατί δήλωσαν... Βούλγαροι!
Μέσα στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αναμφίβολα υπήρχαν
και πολλοί πατριώτες, οι οποίοι είτε δεν είχαν αντιληφθεί ποιος
κατηύθυνε στην πραγματικότητα αυτό το κίνημα, είτε είχαν
την αφέλεια να υποτιμήσουν την κομμουνιστική παρουσία μέ­
σα στις γραμμές του. Χαρακτηριστικό είναι το επεισόδιο που
αναφέρει ο Στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας στα απομνημονεύ­
ματα του, όπου στην διάρκεια της συναντήσεως του με τον
Άρη Βελουχιώτη ένας λοχίαςίτιρώην μόνιμος υπαξιωματικός
του Στρατού) από το σώμα του Βελουχιώτη ενώπιον του Ζέρ­
βα κατήγγειλε στον καπετάνιο Άρη ότι πρέπει να προσέχουν
ιδιαίτερα έναν αντάρτη γιατί είναι ύποπτος, αφού τον γνωρί­
ζει καλά από τον στρατό ότι είναι κομμουνιστής! Δεν γνώριζε
βεβαίως ότι και ο ίδιος ο Άρης Βελουχιώτης ήταν στέλεχος
του ΚΚΕ με πλούσια δράση. Πολλοί από αυτούς που αγωνί­
στηκαν στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μετά τον Δεκέμβρη του
1944 διαχώρισαν την θέση τους, αλλά αυτό δεν τους βοήθη­
σε και πολύ, αφού το αντικομμουνιοτικό κράτος εξαπέλυσε
διωγμούς κατά δικαίων και αδίκων. Ο πραγματικός σκοπός
του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε φανεί ξεκάθαρα από την εξόντωση του
Συνταγματάρχη Ψαρρού πολύ πριν αποχωρήσουν οι Γερμα­
νοί από την Ελλάδα, καθώς επίσης και από τις προσπάθειες
τους να εξουδετερώσουν με κάθε τρόπο τον ΕΔΕΣ του Στρα­
τηγού Ναπολέοντος Ζέρβα. Μέχρι τα μέσα του 1943, το με­
γαλύτερο μέρος της χώρας κατείχαν στρατιωτικά οι Ιταλοί.
Μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών πέρασε στα χέρια των
Γερμανών. Αυτό με εξαίρεση την περιοχή εκείνη της Μακεδο­
νίας και της Θράκης που κατείχαν οι Βούλγαροι, περιοχή στην
οποία διέπραξαν ανείπωτες σφαγές εις βάρος των Ελλήνων
και δια της βίας εξανάγκασαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες να

135
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

δηλώσουν Βούλγαροι. Προσωπικά έχω την εμπειρία από τα

απόρρητα έγγραφα που υπήρχαν στο δεύτερο γραφείο της
Στρατιωτικής μονάδος, στην οποία είχα υπηρετήσει σαν έφε­
δρος Αξιωματικός, να δω τους φακέλους πολλών στρατιω­
τών από την περιοχή της Μακεδονίας, που μέσα στα λοιπά
στοιχεία περιείχαν την επισήμανση: «Στην διάρκεια της κατο­
χής ο πατέρας του είχε δηλώσει Βούλγαρος».

Η κατάσταση άλλαξε δραματικά για την χώρα μας από τα

μέσα του 1943. Από τότε άρχισαν και οι μαζικές εκτελέσεις
αμάχων και αθώων από τους Γερμανούς σε Καλάβρυτα, Δί-
στομο και άλλα χωριά της Ελλάδος. Βεβαίως για τα τραγικά
αυτά γεγονότα μεγάλη ευθύνη φέρουν και οι κομμουνιστές,
που δημιουργούσαν επίτηδες επεισόδια και μάλιστα κοντά
σε περιοχές που ήσαν εχθρικές προς αυτούς με σκοπό να
προκαλέσουν αντίποινα και να δημιουργήσουν ευμενές κλίμα
για το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αυτό τουλάχιστον δηλώνουν και καταγγέλ­
λουν πολλά από τα θύματα των Γερμανών. Οι επιχειρήσεις
όμως των Γερμανών προς την Ελληνική ενδοχώρα κυρίως της
Πελοποννήσου μετά τα μέσα του 1943 είχαν και άλλο σκοπό.
Στις 20 Ιουλίου του 1943 οι σύμμαχοι με την βοήθεια της μα­
φίας αποβιβάζονται στην Σικελία! Ας σημειωθεί ότι στην κοι­
νή προσπάθεια υπέρ της «ελευθερίας των λαών» είχε στρα­
τολογηθεί και ο περίφημος Λάκυ Λουτσιάνο, αρχηγός μιας
ιταλοεβραϊκής εγκληματικής οργανώσεως της Νέας Υόρκης,
που βρισκότανε τότε στην φυλακή με πολυετή ποινή. Συγκε­
κριμένα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 30-50 ετών για μα-
στροπεία και κακοποίηση γυναικών. Ο Λάκυ Λουτσιάνο αφέ­
θηκε ελεύθερος στις αρχές του 1946 για τις προσφερθείσες
υπηρεσίες του... Για να είμαστε ακριβείς απελάθηκε στην Ιτα­
λία, εγκαταστάθηκε στην Νάπολη, όπου και συνέχισε τις «επι­
χειρηματικές» του δραστηριότητες αυτήν την φορά όχι με α­
ντικείμενο την πορνεία, αλλά τα ναρκωτικά.
Μετά την απόβαση στην Σικελία οι σύμμαχοι ήθελαν με
κάθε τρόπο να πείσουν τους Γερμανούς ότι η μελλοντική τους
απόβαση θα γινότανε στην Ελλάδα και ειδικότερα στην πε­
ριοχή της Πελοποννήσου. Μία μεγάλη επιχείρηση στήθηκε
από την Intelligence Service. Σε μία ισπανική ακτή ξεβράοτη-

136
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

κε ένα πτώμα, που από τα έγγραφα προέκυπτε ότι ήταν Άγ­

γλος Αξιωματικός. Βρέθηκε επίσης επάνω του και ένα απόρ­
ρητο έγγραφο, το οποίο ανέφερε ότι η προσεχής απόβαση
θα γινότανε στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα ο νεκρός δεν
ήταν αξιωματικός, αλλά ένας απλός Άγγλος πολίτης, του ο­
ποίου είχαν πάρει το πτώμα του από το νεκροτομείο του Λον­
δίνου, τα δε έγγραφα ήταν πλαστά! Οι ισπανικές υπηρεσίες
φρόντισαν «πρόθυμα» να ενημερώσουν τους Γερμανούς. Α­
μέσως μετά την γνωστοποίηση αυτής της πληροφορίας ενι­
σχύθηκαν στην Ελλάδα όλες οι γερμανικές στρατιωτικές μο­
νάδες. Μάλιστα, μεταφέρθηκε στην Πελοπόννησο και η εξαιρε­
τικά ισχυρή, μία από τις ελάχιστες με πλήρη σύνθεση, πρώτη
τεθωρακισμένη μεραρχία. Ο Στρατηγός Γκουντέριαν στο βι­
βλίο του «ΝΙΚΑΙ ΑΠΟΛΕΣΘΕΙΣΑΙ» γράφει με πικρία ότι ήταν
σημαντική η έλλειψη αυτής της μεραρχίας στην γιγαντομαχία
της μάχης των τεθωρακισμένων που έγινε αργότερα στο Κούρ-
σκ. Στο θέμα της παραπλανήσεως των Γερμανών περί δήθεν
αποβάσεως στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Πελοπόννησο
αναφέρεται και ο Ρεημόν Καρτιέ (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Β' ΠΑΓΚΟ­
ΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΤΟΜΟΣ Β' ΣΕΛΙΣ 138 ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΥ­
ΡΟΣ). Γράφει ότι αιφνιδιαστικά στις 2 Μαΐου του 1943 ο Α­
δόλφος Χίτλερ συγκαλεί έκτακτη στρατηγική σύσκεψη και στις
14 Μαΐου εκδίδεται διαταγή από την ανώτατη διοίκηση της
Βέρμαχτ να δοθεί προτεραιότητα στην Πελοπόννησο και να
μεταφερθούν εκεί γερμανικές ενισχύσεις, ανάμεσα στις οποί­
ες και η πρώτη τεθωρακισμένη μεραρχία, την οποία ο Γκου­
ντέριαν μάταια προσπαθεί να κρατήσει στο Ανατολικό Μέτω­
πο!
Οι Γερμανοί περίμεναν λοιπόν την απόβαση στην Ελλάδα
και για αυτόν τον λόγον και είχαν τόσο ισχυρές στρατιωτικές
δυνάμεις στην χώρα και όχι για να αντιμετωπίσουν δήθεν τους
αντάρτες, όπως κάποιοι αρέσκονται να λένε. Μεταξύ άλλων
μάλιστα λένε ότι κρίσιμη για την εξέλιξη του Β' Παγκοσμίου
Πολέμου ήταν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
γιατί με τον τρόπο αυτό σταμάτησαν να πηγαίνουν ενισχύ­
σεις στον Ρόμελ. Μόνο που όταν ανατινάχθηκε η γέφυρα του
Γοργοποτάμου, ο πόλεμος στην Βόρειο Αφρική είχε κριθεί...
Στις 23 Οκτωβρίου του 1942 έχει αρχίσει η αγγλική επίθε-

137
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ση στο Ελ Αλαμέιν. Η αρχή της ήττας για το Άφρικα Κορπς

και τον Στρατηγό Ρόμελ έχει γίνει. Στις 2 Νοεμβρίου μετά α­
πό σκληρές μάχες τα στρατεύματα του Ρόμελ είναι εξαντλη­
μένα. Οι φθορές τρομακτικές. Ο Ρόμελ διαθέτει μόνο 32 άρ­
ματα για να αντιμετωπίσει την επίθεση τριών τεθωρακισμέ­
νων μεραρχιών της Αγγλίας! Αυτά σαν απάντηση περί της δή­
θεν στρατηγικής σημασίας της ανατινάξεως της Γέφυρας του
Γοργοποτάμου στις αρχές Νοεμβρίου του 1942.
Άλλο σκοπό είχαν λοιπόν, οι δέκα, για άλλους έντεκα, γερ­
μανικές μεραρχίες, που υπήρχαν στην Ελλάδα το 1943 και
1944 και όχι να αντιμετωπίσουν τον Σαράφη και τον Βελου­
χιώτη. Την ίδια ακριβώς περίοδο οι Άγγλοι για να ενισχύσουν
την πίστη των Γερμανών ότι επίκειται απόβαση στην Ελλάδα
χρηματοδοτούν πλούσια και αποστέλλουν χωρίς φειδώ εφό­
δια στις αντιστασιακές οργανώσεις οι οποίες υπήρχαν στην
χώρα. Αφήνουν δε να διαρρεύσει ότι στην περίπτωση της α-
ποβάσεως των συμμάχων, οι Έλληνες «παρτιζάνοι» θα κτυ­
πούσαν από τα μετόπισθεν τα γερμανικά στρατεύματα. Οι Γερ­
μανοί τότε για να εξασφαλίσουν τα νώτα τους αρχίζουν εκκα­
θαριστικές επιχειρήσεις. Ανάμεσα στις οποίες και εκτελέσεις
αμάχων, εκτελέσεις οι οποίες οπωσδήποτε υπήρξαν έγκλημα
πολέμου και που δεν τους προσέφεραν τίποτε στρατιωτικά.
Στο όλο σκηνικό έρχεται να προστεθεί για να γίνει πειστική η
πληροφορία περί αποβάσεως στην Ελλάδα και ένα φρικτό
έγκλημα των συμμάχων εις βάρος του Ελληνικού Λαού. Τον
Ιανουάριο του 1944 βομβαρδίζουν ανελέητα τον Πειραιά, ρί­
χνουν βόμβες κατά μη στρατιωτικών στόχων και δολοφονούν
περισσότερους από πέντε χιλιάδες αμάχους! Έξι φορές πε­
ρισσότερους δηλαδή από όσους εκτέλεσαν οι Γερμανοί στα
Καλάβρυτα... Στα μέσα του 1944 γίνεται η απόβαση στην Νορ­
μανδία. Ενώ από τα ανατολικά οι Σοβιετικοί κερδίζουν συνε­
χώς έδαφος. Άμεσος είναι ο κίνδυνος εγκλωβισμού των γερ­
μανικών δυνάμεων που βρίσκονται στα Βαλκάνια. Στις 12 Ο­
κτωβρίου του 1944, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Αθήνα.
Καμμία μεγάλη μάχη δεν έγινε στην διάρκεια της αποχωρή­
σεως τους. Παρ' όλα αυτά κάποιοι ισχυρίζονται και το διδά­
σκουν και στα παιδιά μας, ότι τους Γερμανούς από την Ελλά­
δα τον Οκτώβριο του 1944 τους έδιωξε η «αντίσταση»! Υπάρ-

138
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

χει όμως ένα γεγονός που δεν ταιριάζει στην μεγαλαυχία αυ­
τών που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Οι Γερμανοί φεύγουν από
την Ελλάδα, αλλά μένουν στην Κρήτη! Στην Κρήτη, όπου πράγ­
ματι υπήρξε το πλέον ισχυρό κίνημα πραγματικής αντίστα­
σης. Μένουν στην Κρήτη ακόμη και μετά την πτώση του Βε­
ρολίνου και στην συνέχεια παραδίδονται. Αφού λοιπόν, οι
«παρτιζάνοι» απελευθέρωσαν την Ελλάδα γιατί δεν μπόρε­
σαν να απελευθερώσουν και την Κρήτη;
Στις 12 Οκτωβρίου του 1944 οι Γερμανοί αποχωρούν από
την Αθήνα. Τρεισήμισι χρόνια σκληρής κατοχής τελειώνουν.
Στις 12 Οκτωβρίου οι Γερμανοί φεύγουν, αλλά αφήνουν πίσω
τους μια Ελλάδα βαθειά διχασμένη, που για πέντε ολόκληρα
χρόνια θα γνωρίσει μία αλληλοσφαγή πολύ πιο αιματηρή και
από αυτήν της περιόδου 1941-1944!

Η Γερμανική κατοχή στην Ελλάδα αποτελεί την απόδειξη

ότι «...Η πολεμική πολιτική ενός επαναστατικού κράτους,
όπως το Τρίτο Ράιχ, στάθηκε, αναγκαία η πολιτική μικροα­
στικών αντιδραστικών.» όπως ο ίδιος ο Χίτλερ γράφει στην
πολιτική του διαθήκη τον Φεβρουάριο του 1945. Σίγουρα οι
τυφλές εκτελέσεις σαν αντίποινα δεν είναι πολεμική τακτική
ενός επαναστατικού κράτους. Όμως κατοχή δεν είχαμε μόνο
από τους Γερμανούς, είχαμε και από τους Βούλγαρους και
από τους Ιταλούς. Αυτούς και τα εγκλήματα τους κανείς δεν
τα θυμάται... Η μεταπολεμική προπαγάνδα φρόντισε να θυ­
μόμαστε μόνον τους Γερμανούς! Το πλέον όμως σκληρό γεγο­
νός της περιόδου της κατοχής ήταν η πείνα του χειμώνα 1941-
1942, η οποία και οδήγησε στον θάνατο δεκάδες χιλιάδες Έλ­
ληνες στην περιοχή κυρίως της πρωτευούσης. Ανάλογους θα­
νάτους από λιμό και μάλιστα σε τέτοια έκταση δεν είχαμε στην
συνέχεια της κατοχής. Για την πείνα όμως δεν φταίνε μόνον
οι Γερμανοί. Φταίνε και οι Ιταλοί, φταίνε και οι Άγγλοι, που
δέσμευσαν τεράστιες ποσότητες σιταριού που είχε αγοράσει
πριν τον πόλεμο ο Ιωάννης Μεταξάς. Φταίνε και οι Έλληνες
μαυραγορίτες αφού εκείνη την χρονιά του 1941 είχαμε μία
από τις πλέον πλούσιες σοδιές σε λάδι. Όμως αυτό το λάδι
δεν έφθασε ποτέ στην Αθήνα.
Εάν όμως η Γερμανία σαν δύναμη κατοχής στην Ελλάδα

139
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

απλά απέτυχε, στην περίπτωση της ανατολικής Ευρώπης υ­

πήρξε κυριολεκτικά ολέθρια, ολέθρια για αυτήν την ίδια την
Γερμανία.

Στις 22 Ιουνίου του 1941 αρχίζει η εκστρατεία προς Ανα­

τολάς, αρχίζει η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η εκστρατεία κα­
τά του μπολσεβικισμού. Δυστυχώς κάποιοι παγγερμανιστές
είδαν τον εαυτό τους ως τους νέους Τεύτονες Ιππότες μιας
άλλης εποχής και τις εκατοντάδες εκατομμύρια των Σλάβων
ως τους δουλοπάροικους και τους μουζίκους της εποχής των
πρώτων Ρομανώφ. Υπήρξαν νεφελώδεις θεωρίες για αποικι­
σμό της Ανατολής, θεωρίες οι οποίες δεν είχαν καμμία σχέση
με την πραγματικότητα του 1941. Αντίθετα, οι Γερμανοί θα
μπορούσαν και θα έπρεπε να εκμεταλλευτούν την βαθειά δυ­
σαρέσκεια και την οργή, από την οποίαν διακατέχοντο οι λαοί
της Σοβιετικής Ενώσεως κατά του καθεστώτος του Στάλιν.
Υπήρχαν ολόκληρα έθνη, που αισθανόντουσαν υπόδουλα και
στα 1941 είδαν τις στρατιές της Βέρμαχτ σαν απελευθερω­
τές. Αυτό όμως δεν μπορούσαν να το δουν και οι παγγερμα-
νιστές, που φανταζόντουσαν τον εαυτό τους ωσάν τους νέ­
ους «Βαρώνους» και «Δούκες» στα απέραντα... τιμάρια της
Λευκορωσίας και της Ουκρανίας.
Πολύ γρήγορα ο γερμανικός στρατός προήλασε βαθειά
στην Ρωσσία. Λίγους μόνο μήνες μετά την έναρξη της επιχει­
ρήσεως Μπαρμπαρόσα ο Δρ. Γκαίμπελς δηλώνει:
«Έχουμε πετύχει αρκετές στρατιωτικές επιτυχίες, όμως
ακόμη δεν διαθέτουμε κάποιο σχέδιο για την οργάνωση της
Ρωσίας. Εκεί όπου έπρεπε να εμφανιστούμε ως απελευθε­
ρωτές ερχόμαστε ως κυρίαρχοι».
Λίγα χρόνια μετά τον πόλεμο ο Γάλλος ιστορικός και στε­
νός φίλος του Στρατηγού Ντε Γκωλ Φερδινάνδος Μίκσε γρά­
φει: «Ο Χίτλερ είχε την ευκαιρία να μετατρέψει την εκστρα­
τεία κατά της Ρωσσίας σε εμφύλιο πόλεμο κατά του Στάλιν
και του μπολσεβικισμού, αλλά την έχασε. Υπήρχαν οι προ­
ϋποθέσεις να εκμεταλλευτεί προς όφελος του Γ Ράιχ τις
δυνατότητες του μεγάλου αυτού πληθυσμού».
Στα τέλη του 1942 και ενώ εμαίνετο η γιγαντομαχία στο
Στάλινγκραντ, ο Στρατηγός Γκαίλεν, υπεύθυνος πληροφοριών

140
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

για τους λαούς της Ανατολής, προβαίνει σε ειδική αναφορά

προς την ηγεσία του Ράιχ, στην οποία τονίζει ότι η επέκταση
του κινήματος των ανταρτών μπορεί να σταματήσει μόνον με
μία ειλικρινή αλλαγή της γερμανικής πολιτικής. Μόνο εάν πει­
σθούν οι Ρώσσοι ότι η πατρίδα τους δεν θα μεταβληθεί σε
αποικία, αλλά θα αποκτήσει δική της διακυβέρνηση και μόνον
εάν αυτό διακηρυχθεί επίσημα, θα μπορούμε να ελπίζουμε σε
ουσιαστικές αλλαγές συμπεριφοράς του πληθυσμού. Οι Ρώσ­
σοι δεν θέλουν να γίνουν δουλοπάροικοι. Οι ομιχλώδεις ό­
μως θεωρίες κάποιων παγγερμανιστών, οι οποίοι ουσιαστικά
ουδέποτε είχαν την παραμικρή σχέση με τον Εθνικοσοσιαλι­
σμό και το πνεύμα της Νέας Ευρώπης, παραμένουν θλιβερά
ίδιες, παρ' όλη την σκληρή πραγματικότητα ενός τόσο απαι­
τητικού και άνισου πολέμου και αντί να αναζητούν νέους συμ­
μάχους συνεχίζουν να θεωρούν τους Σλάβους υπάνθρωπους.

Ειδικά στην Ουκρανία, όπου εμφανίζεται ο γερμανικός

στρατός, ο λαός τον υποδέχεται σαν απελευθερωτή. Δεν έ­
χουν περάσει παρά λίγα χρόνια από τότε που ο Στάλιν είχε
καταδικάσει επτά εκατομμύρια Ουκρανούς σε έναν φρικτό θά­
νατο από πείνα για να τιμωρήσει τα «αντεπαναστατικά» στοιχεί­
α. Από αραχνιασμένα κιβώτια βγαίνουν και πάλι οι Χριστιανι­
κές Εικόνες και στις Εκκλησίες αρχίζουν και πάλι να ακούγο­
νται ύμνοι και προσευχές. Ένας ολόκληρος λαός σχεδόν πε­
νήντα εκατομμυρίων έχει την θέληση να σταθεί με θέρμη στο
πλευρό της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Όμως, κάποιοι
είχαν διαφορετική γνώμη γιατί που θα έβρισκαν τους δουλο­
πάροικους τους οι μελλοντικοί «Τεύτονες Ιππότες» εάν έδι­
ναν την εθνική ελευθερία στους Ουκρανούς; Ο Λεόν Ντεγκρέλ
στο βιβλίο του «ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΡΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΣ» περιγράφει
πως διαβαίνοντας μέσα από την Ουκρανία αντί να βλέπει «σλά­
βους υπάνθρωπους» έβλεπε φυσιογνωμίες με τα ανθρωπο­
λογικά χαρακτηριστικά του ιδανικού της Αρίας Φυλής! Εκτός
όμως από τους Ουκρανούς υπήρχαν και πολλοί άλλοι λαοί,
που υπέφεραν κάτω από απάνθρωπο καθεστώς του Στάλιν
και φυσικά και οι Ρώσσοι. Τον Ιούνιο του 1942 παραδίδεται
στον γερμανικό στρατό ο Ρώσσος Στρατηγός Βλασώφ, ένα
πρόσωπο ιδιαίτερα δημοφιλές στον σοβιετικό στρατό, αφού

141
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

είχε θεωρηθεί ο σωτήρας της Μόσχας τον Δεκέμβριο του 1941,

όταν τα γερμανικά στρατεύματα σταμάτησαν λίγα χιλιόμετρα
έξω από την Μόσχα. Τότε ο Βλασώφ διοικούσε την 20 Στρα­η

τιά και έδινε την μάχη στα περίχωρα της Μόσχας την ίδια
στιγμή που στο Κρεμλίνο επικρατούσε πανικός και είχε λάβει
χώρα μέσα στην ίδια την Μόσχα και μία εξέγερση εργατών
που είχε κατασταλεί με τρόπο βίαιο από την μισητή "Νικαβε-
ντέ», την μυστική αστυνομία του Στάλιν. Ο Βλασώφ δέχεται
να συνεργαστεί με τους Γερμανούς και ιδρύει την Ρωσσική
Επιτροπή. Το 1943 καταθέτει ένα υπόμνημα για την οργάνω­
ση της Νέας Ρωσσίας, μιας Ρωσσίας χωρίς μπολσεβικισμό
και καπιταλισμό. Αυτό το υπόμνημα δεν έτυχε ποτέ απαντή­
σεως...
Όπως γράφει ο Ρεημόν Καρτιέ κανένα από τα υπομνήμα­
τα της Εθνικής Ρωσσικής Επιτροπής του Στρατηγού Βλασώφ
δεν έφθασε στον Χίτλερ! Τα σταμάτησε όλα ο Κάιτελ με το
σκεπτικό ότι είναι περιττό να μιλήσουμε γι' αυτό στον Φύρερ...
Ο Βλασώφ προσπαθεί να συναντήσει τον ίδιο τον Χίτλερ, αλ­
λά χωρίς αποτέλεσμα, προκειμένου να του εκθέσει τις από­
ψεις και τα σχέδια του.
Οι προτάσεις του στρατηγού Βλασώφ βρισκόντουσαν σε
πλήρη αντίθεση με τις θολές και ουτοπικές ιδέες και τα σχέ­
δια των παγγερμανιστών, που έβλεπαν τις απέραντες εκτά­
σεις της Ρωσσίας σαν μια νέα... Αμερικανική ήπειρο, έτοιμη
προς εποικισμόν! Πολύ αργότερα αναγκάσθηκαν να δεχθούν
την ίδρυση ανεξάρτητων στρατιωτικών μονάδων των Ρώσσων
εθελοντών, μονάδων οι οποίες πολέμησαν σκληρά στο πλευ­
ρό των Γερμανών μέχρι τα τέλη του Απριλίου του 1945 και
στην συνέχεια παραδόθηκαν από τους συμμάχους στον Στά­
λιν, ο οποίος και τους σφάγιασε.

Αλλά ας επανέλθουμε στην Ουκρανία. Η ψυχή του λαού

της Ουκρανίας ήτανε οι Κοζάκοι, οι οποίοι ζούσαν σε δικές
τους κοινότητες πολεμικές, αυστηρά απομονωμένες από τον
υπόλοιπο πληθυσμό. Οι Κοζάκοι είχαν ζητήσει από τις μεγά­
λες δυνάμεις ήδη από τον Μάιο του 1918 την ανεξαρτησία
τους. Πολέμησαν με μεγάλη γενναιότητα εναντίον του κόκκι­
νου στρατού μέσα από τις γραμμές των «Λευκών» στα χρόνια

142
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

1918-1921. Το 1941 ετέθη το θέμα για μία ανεξάρτητη Ου­

κρανία. Ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, υπεύθυνος για την Ανατολι­
κή πολιτική, απεδέχθη την πρόταση για ένα ανεξάρτητο ου­
κρανικό κράτος καθώς και την επαναφορά της ουκρανικής
γλώσσας, που είχε απαγορευθεί από τον Τσάρο Αλέξανδρο
στα τέλη του 19 αιώνος. Όμως, η εμπνευσμένη αυτή σκέψη
ου

του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ δεν βρίσκει ανταπόκριση. Ο γκα-

ουλάιτερ Κοχ, ο Μάρτιν Μπόρμαν και βεβαίως ο Χάινριχ Χίμ-
λερ, που ήταν ο εμπνευστής της θεωρίας περί των νέων...
Τευτόνων ιπποτών, οι οποίοι θα... αποικίσουν(!) την Ανατολή,
αρνήθηκαν κατηγορηματικά! Μάλιστα, ο γκαουλάιτερ Κοχ ά­
σκησε μία σκληρή πολιτική εις βάρος του λαού της Ουκρανί­
ας και στρατολόγησε βίαια πεντακόσιους χιλιάδες Ουκρανούς,
τους οποίους και απέστειλε στην Γερμανία σαν βιομηχανικούς
εργάτες. Το μόνο που βρήκε να κάνει ο Χίμλερ ήταν με μία
επίσημη τελετή να μετονομάσει την Σεβαστούπολη σε Θεο-
δωριχούπολη προς τιμήν ενός Οστρογότθου βασιλιά του με­
σαίωνα! Παρεμπιπτόντως, ο Βασιλεύς Οεοδώριχος (454-562)
ήταν ο Οστρογότθος κατακτητής της Ιταλίας και εξαιρετικός
προστάτης των Εβραίων!. Όταν στην Ραβέννα Χριστιανοί έ­
καψαν μία συναγωγή, ο Οεοδώριχος διέταξε τους κατοίκους
της να την ξανακτίσουν μόνοι τους και να μαστιγωθούν οι ε­
μπρηστές. Στην Ρώμη όπου και εκεί συνέβη το ίδιο ο Οστρο-
γότθος Βασιλιάς κατέκρινε την Σύγκλητο και απαίτησε να βρε­
θούν οι ένοχοι και να τιμωρηθούν. Ακόμη διέταξε τους Αρχιε­
ρείς του Μιλάνου και της Γένοβας να μη αναμειγνύονται στα
ζητήματα των Εβραίων. Αυτός υπήρξε ο Θεοδώριχος, που ε-
τίμησε ο Χίμλερ...

Μάταια ο Γκαίμπελς τόνιζε από το 1941 ακόμη ότι οι λαοί

που υπέφεραν κάτω από το απάνθρωπο καθεστώς του Στάλιν
περιμένανε τους στρατιώτες του Ράιχ σαν απελευθερωτές και
αυτοί εφέροντο σαν κατακτητές.
Πενήντα εκατομμύρια Ουκρανοί, σχεδόν στο σύνολο τους,
ήταν πρόθυμοι να πολεμήσουν στο πλευρό των Γερμανών όχι
γιατί συμπαθούσαν τους Γερμανούς, αλλά για την ίδια την
εθνική τους ελευθερία και επειδή μισούσαν στο σταλινικό κα­
θεστώς. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ουκρανού ε-

143
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

θνικιστή ηγέτη Στέφαν Μπαντέρα, αρχηγού του μυστικού ου­

κρανικού επαναστατικού στρατού, ο οποίος είχε αντικομμου-
νιστική δράση πολύ πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο! Ο
Μπαντέρα όχι μόνον δεν χρησιμοποιήθηκε από τους Γερμα­
νούς, αλλά επειδή αντέδρασε στα έργα και τις ημέρες του
γκαουλάιτερ Κοχ, τον Ιούλιο του 1941 συνελήφθη και μετα­
φέρθηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως.

Αξίζει τον κόπο στο σημείο αυτό να σας παραθέσω το α­

πόσπασμα μίας συνεντεύξεως ενός Ουκρανού Εθνικιστή στο
φύλλο 615 της Χρυσής Αυγής του έτους 2007, συνέντευξη
που δόθηκε στον συντάκτη της εφημερίδος μας Γ.Δ., ο οποί­
ος είχε επισκεφθεί προ μηνών την Ουκρανία:
«Αποκλειστική συνέντευξη στην Χρυσή Αυγή του Γιούρι
Ρομάνοβιτς Σουχέβιτς, αρχηγού της Ουκρανικής Εθνικής
Αυτοάμυνας (Ούνσο):
Η Ουκρανική Εθνική Αυτοάμυνα, είναι σήμερα ο κυριότε­
ρος εθνικιστικός φορέας της Ουκρανίας. Δραστηριοποιείται
πολιτικά από το 1991, κυρίως στο δυτικό τμήμα της Ουκρανί­
ας. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στην πόλη Λβίφ, την Λε-
όπολη κατά τον ίδιο τον Σουχέβιτς, ο οποίος, εκτός των άλ­
λων, τυγχάνει άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσ­
σας. Ο Σουχέβιτς είναι μια σημαντική μορφή στην Ουκρανία.
Ο πατέρας του, Ρομάν Σουχέβιτς, ήταν ο αρχιστράτηγος του
Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού, που έδρασε από το 1921
έως το 1956, αντιστεκόμενος στην μάστιγα του μπολσεβικι­
σμού.
Ερώτηση: Κατ' αρχάς κύριε Σουχέβιτς θα θέλαμε να μας
κάνετε μια σύντομη αναφορά στην ιστορία του Ουκρανι­
κού εθνικισμού.
Απάντηση: Θεωρείται, ότι, ο Τάρας Σεφτσένκο είναι ο γεν-
νήτωρ του ουκρανικού εθνικισμού. Η πρώτη εθνικιστική ορ­
γάνωση ήταν η «Αδελφότητα του Τάρας», η οποία εμφανίστη­
κε το 1890. Μετά το πραξικόπημα των μπολσεβίκων (1917),
εμφανίστηκε ο πρώτος συγκροτημένος εθνικιστικός φορέας,
με την ονομασία «Ουκρανική Στρατιωτική Οργάνωση» (Ού-
βο). Οι μπολσεβίκοι, για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν α­
ποτελεσματικά αυτό το κίνημα, δημιούργησαν τεχνητό λιμό,

144
 ΣΑΝ ΛΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

με αποτέλεσμα τον θάνατο 7.000.000 Ουκρανών. Ο λιμός καλ­

λιέργησε δουλική νοοτροπία σ' ένα μεγάλο μέρος του πληθυ­
σμού, την οποία είχαν ανάγκη οι μπολσεβίκοι, προκειμένου
να διοικήσουν απερίσπαστοι. Το 1938, στο Ρόττερνταμ της
Ολλανδίας, ένας πράκτορας των μπολσεβίκων δολοφόνησε
τον αρχηγό Ευγένιο Κονοβάλετς. Η Οούν, όλο το διάστημα
από το 1921 έως την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,
αγωνιζόταν σκληρά για μια ελεύθερη Ουκρανία. Έτσι, το 1941,
όταν ήλθαν τα γερμανικά στρατεύματα στην περιοχή του Λβιφ,
ανακηρύσσεται η ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Οι Γερμανοί
διοικητές δεν είχαν κανένα πρόβλημα με αυτή την διακήρυξη
της ανεξαρτησίας, όμως η πολιτική των παγγερμανιστών είχε
άλλα σχέδια. Συνέλαβαν, λοιπόν, όλα τα μέλη της Ουκρανι­
κής κυβέρνησης και τους μετέφεραν στην Γερμανία. Αποτέ­
λεσμα αυτού ήταν η δημιουργία του Ουκρανικού Επαναστα­
τικού Στρατού (Ούρα), το 1942, ο οποίος πολεμούσε ταυτο­
χρόνως εναντίον των Σοβιετικών, των Γερμανών και των Πο­
λωνών. Οι Γερμανοί, προς το τέλος του πολέμου, κατάλαβαν
το ολέθριο λάθος τους και δημιούργησαν μεραρχία των Βάφ-
φεν Ες-Ες, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά. Το 1944, όταν απεχώ­
ρησαν από την Ουκρανία, ο Ούρα συνέχισε να πολεμά τους
μπολσεβίκους, τουλάχιστον μέχρι το 1956. Τότε, με μια συ­
ντονισμένη προσπάθεια, οι Σοβιετικοί, οι Τσέχοι και οι Πολω­
νοί επιτέθηκαν στον Ούρα, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή
τους εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανοί, ενώ πολλοί περισσότε­
ροι εκτοπίστηκαν στη Σιβηρία. Έτσι μπόρεσαν να κατα­
στείλουν αυτό το κίνημα.»

Τον Ιούλιο του 1941 ο Στέφαν Μπαντέρα και τα ηγετικά

στελέχη του ουκρανικού επαναστατικού στρατού συλλαμβά­
νονται, αλλά οι Ουκρανοί εθνικιστές συνεχίζουν να πολεμούν
και κατά των Σοβιετικών και κατά των Γερμανών. Το καλοκαί­
ρι του 1944 το Ανατολικό Μέτωπο σπάει και κάποιοι επιτέ­
λους αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να απελευθερώσουν τους
Ουκρανούς εθνικιστές ηγέτες, που αναλαμβάνουν και πάλι
την ηγεσία του επαναστατικού στρατού και αρχίζουν έναν
σκληρό αγώνα εναντίον του στρατευμάτων του Στάλιν. Έναν
αγώνα που δεν σταματά το 1945, αλλά συνεχίζεται μέχρι το

145
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

1952! Στα χρόνια 1946-1952 ογδόντα χιλιάδες άνδρες πο­

λεμούσαν στην Ουκρανία εναντίον του Στάλιν ανάμεσα τους
και δέκα χιλιάδες περίπου Γερμανοί στρατιώτες, που είχαν
παραμείνει ή εγκλωβιστεί μαζί με τον στρατό του Μπαντέρα
στην περιοχή. Το 1954 όταν είχε αρχίσει ο ψυχρός πόλεμος
δίνεται στην δημοσιότητα μία αναφορά για τον εθνικό ουκρα­
νικό στρατό και τον αγώνα του για την ελευθερία.
Στα ίδια χρόνια, κατά τα οποία ο Στέφαν Μπαντέρα και οι
Ουκρανοί εθνικιστές εξακολουθούσαν να πολεμούν τον Στά­
λιν, στην Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη όσοι ήσαν
αληθινοί εθνικοσοσιαλιστές πλήρωναν ακριβά το τίμημα της
πίστεως τους στην Ιδέα του Αδόλφου Χίτλερ, άλλοι σε αγχό­
νες, άλλοι σε φυλακές και στρατόπεδα συγκεντρώσεως και
άλλοι στην εξορία. Στα ίδια αυτά χρόνια πολλοί από αυτούς
που ήθελαν τους Ουκρανούς δουλοπάροικους και παρίστα­
ναν τους ακραιφνείς εθνικοσοσιαλιστές είχαν με προθυμία
ενταχθεί στην μεταπολεμική πραγματικότητα και ευρίσκοντο
πλέον στις γραμμές της αμερικανικής πλευράς, προσφέρο­
ντας τις υπηρεσίες τους εναντίον του κομμουνισμού μέσα στα
πλαίσια του ψυχρού πολέμου. Τελικά ο Στέφαν Μπαντέρα κα­
τόρθωσε να διαφύγει στην Δύση, αλλά δολοφονήθηκε στην
Γερμανία από πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών της Σο­
βιετικής Ενώσεως το 1959.
Η μεταπολεμική προπαγάνδα θέλει τις πεποιθήσεις των
παγγερμανιστών, που έβλεπαν σαν κατώτερους τους όλους
τους άλλους λαούς της Ευρώπης, να αντιπροσωπεύουν και
την πίστη των εθνικοσοσιαλιστών στο σύνολο τους. Αυτό εί­
ναι ένα μεγάλο ψέμα και το αποδεικνύει όχι μόνον το ένα σχε­
δόν εκατομμύριο ευρωπαίων εθελοντών που πολέμησαν στο
Ανατολικό μέτωπο για την Νέα Ευρώπη, αλλά και αυτές οι
ίδιες οι μαρτυρίες αρκετών πρωταγωνιστών του μετώπου, οι
οποίοι έγραψαν σχετικά βιβλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλε­
μο. Ο ίδιος ο Συνταγματάρχης των 'Ες-Ες Όττο Σκορτσένυ
στην δεκαετία του '70 σε βιβλίο το οποίο εκδόθηκε με τις πο­
λεμικές του αναμνήσεις, αναφέρεται ιδιαίτερα κολακευτικά
για τον Ρόζενμπεργκ, αλλά λέει ότι με δυσκολία διάβασε τον
«Μύθο του 20 αιώνος» και ότι γνώριζε ελάχιστους που το
ου

είχαν διαβάσει. Αποκαλεί επίσης «ομιχλώδεις, επικίνδυνες

146
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

και ουτοπικές» τις θεωρίες του Χίμλερ για την «ανωτερότητα

του Βορείου ανθρώπου» και γράφει ότι ο Χίτλερ δεν ήταν ο­
παδός αυτών των ιδεών.

Στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» δημοσιεύθηκαν στο πα­

ρελθόν αποσπάσματα από τις «Μυστικές συνομιλίες του Α­
δόλφου Χίτλερ», αποσπάσματα τα οποία επιμελήθηκε ο γνω­
στός καθηγητής κ. Ενεπεκίδης. Προφανώς τα αποσπάσματα
αυτά είναι από το βιβλίο του Ράουσνιγκ «Ο ΧΙΤΛΕΡ ΜΟΥ ΕΙ­
ΠΕ». Από τα αποσπάσματα αυτά προκύπτει ότι ο Χίτλερ δεν
έτρεφε καμμία εκτίμηση στους κύκλους εκείνους των Γερμα­
νών, οι οποίοι πίστευαν ότι τα πάντα προέρχονται από την
Γερμανία. Από το κείμενο που δημοσίευσε η Καθημερινή και
τα παρακάτω αποσπάσματα από τις «Μυστικές συνομιλίες του
Αδόλφου Χίτλερ»:
«Σε μια εποχή που οι άλλοι κατασκεύαζαν κιόλας λιθό­
στρωτους δρόμους, η χώρα μας δεν είχε να επιδείξει μνη­
μεία πολιτισμού...». 4.2.1942
«Κατά την διάρκεια του φαγητού ανέφερε ο Φύρερ ότι
για τις ανασκαφές οικισμών των Γερμανών προγόνων μας
της προχριστιανικής εποχής γίνεται πάντοτε πολύς θόρυ­
βος. Και ότι δεν συμπαθεί καθόλου αυτό το είδος του εθνι­
κισμού, γιατί κατά την ίδια εποχή που οι προγονοί μας κα­
τασκεύαζαν πέτρινες σκάφες και πήλινες στάμνες για τις
οποίες οι Γερμανοί προϊστορικοί ερευνητές μας έκαναν τό­
σο μεγάλο θόρυβο, στην Ελλάδα είχαν χτίσει προ πολλού
ακροπόλεις. Οι πραγματικοί φορείς του πολιτισμού, όχι μό­
νο τις τελευταίες χιλιετίες προ Χριστού ήσαν οι Μεσογεια­
κές χώρες...». 7.7.1942

Δεν αποκλείεται να υπάρξουν και κάποιοι «καθαρολόγοι»,

οι οποίοι πιθανώς θα θεωρήσουν όλα αυτά σαν... αντίθετα
προς την εθνικοσοσιαλιοτική ιδέα! Όλοι αυτοί ανήκουν στην
σφαίρα του φανταστικού, εάν όχι του αρωστημένου και στον
ψεύτικο τύπο των εθνικοσοσιαλιστών, τον οποίον δημιούργη­
σε η μεταπολεμική προπαγάνδα κυρίως μέσω της απόλυτα
ελεγχόμενης από τους σιωνιστές βιομηχανίας του θεάματος
του Χόλυγουντ!

147
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε και το λέει και ο ί­

διος ο Χίτλερ στα 1945 ότι η Γερμανία σαν δύναμη κατοχής
δεν άσκησε την πολεμική πολιτική ενός επαναστατικού κρά­
τους, αλλά την πολιτική αντιδραστικών μικροαστών. Και τον
πόλεμο δεν τον έχασε η Γερμανία μόνον από έλλειψη πρώ­
των υλών, δεν τον έχασε μόνον στα πεδία των μαχών, τον
έχασε και στην πολιτική, την οποία άσκησε απέναντι στους
λαούς και τα κράτη, τα οποία κατέλαβε. Υπήρχαν περιπτώ­
σεις με χαρακτηριστικότερη αυτήν της Ουκρανίας, για την
οποία αναφερθήκαμε εκτενώς παραπάνω, όπου δημιούργη­
σε εχθρούς εκεί όπου θα μπορούσε να έχει φίλους. Είχε ευ­
θύνη ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ για την πολιτική της Γερμανί­
ας ως δυνάμεως κατοχής; Ασφαλώς και είχε και την αναλαμ­
βάνει πλήρως μέσα στην πολιτική του διαθήκη, όπως προκύ­
πτει από το απόσπασμα που δημοσιεύσαμε παραπάνω.

Εκείνες τις τελευταίες ημέρες, λοιπόν, του Φεβρουαρίου

του 1945 ο Αδόλφος Χίτλερ έχει πλέον ξεκάθαρα αντιληφθεί
το επερχόμενο τέλος. Οφείλει όμως να πιστεύει και να δεί­
χνει ότι πιστεύει στην τελική νίκη, βλέποντας την ζωή του πέ­
ρα από μία προσωπική υπόθεση, ως ένα γεγονός ιστορικό,
ως παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές. Σε αυτές, λοιπόν,
τις τελευταίες του σκέψεις ανήκει και το παρακάτω απόσπα­
σμα της πολιτικής διαθήκης, στο οποίο ο Χίτλερ παραλληλί­
ζει την προσπάθεια του με την προσπάθεια πριν από 130 ολό­
κληρα χρόνια ενός άλλου μεγάλου ηττημένου της ιστορίας,
του Ναπολέοντος και γράφει στις 26 Φεβρουαρίου 1945:
«Στάθηκα η τελευταία ελπίδα της Ευρώπης. Αποδείχτηκε
ανίκανη ν' ανασχηματισθεί με εθελοντική μεταρρύθμιση. Δεί-
χτηκε αδιαπέραστη στην γοητεία και την πειστικότητα. Για
να την κάνω δική μου αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω την
βία.
Η Ευρώπη μπορεί να οικοδομηθεί μόνον σε θεμέλια ε­
ρειπίων. Όχι υλικών ερειπίων, αλλά των ερειπίων δημιουρ­
γημένων συμφερόντων και οικονομικών συνασπισμών, πνευ­
ματικής ακαμψίας και διεστραμμένων προκαταλήψεων, ξε­
περασμένης ιδιοσυγκρασίας και στενοκεφαλιάς. Η Ευρώπη
πρέπει να πλαστεί για το κοινό συμφέρον όλων και χωρίς να

148
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

λογαριάσουμε τα άτομα. Ο Ναπολέων το είχε καταλάβει αυ­

τό απόλυτα.
Εγώ, ίσως καλλίτερα από κάθε άλλο, μπορώ να φαντα­
σθώ τα μαρτύρια που υπέφερε ο Ναπολέων, που ποθούσε
την ειρήνη κι ωστόσο ήταν υποχρεωμένος να συνεχίσει να
κάνει πόλεμο χωρίς να βλέπει καμμιά προοπτική διακοπής
- και επομένως ακόμα στην αιώνια ελπίδα πως στο τέλος θα
πραγματοποιούσε την ειρήνη. Από το καλοκαίρι του 1940
υπέφερα ο ίδιος τα ίδια μαρτύρια. Και πάντοτε ήταν η Με­
γάλη Βρετανία που έκλεινε τον δρόμο της Ευρώπης προς
την ευημερία».

Πράγματι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία αλλά και πολ­

λές διαφορές μεταξύ του Χίτλερ και του Ναπολέοντος στην
ιστορική τους διαδρομή. Και οι δύο προκάλεσαν για πολλές
δεκαετίες μετά την πτώση τους το μίσος ολόκληρης της Ευ­
ρώπης. Ο Ναπολέων νικήθηκε στο Βατερλώ από τον πλούσια
χρηματοδοτημένο από τους σιωνιστές τραπεζίτες του Σίτυ
Δούκα του Ουέλιγκτον και ο Χίτλερ νικήθηκε και αυτός από
τον Ουίνοτον Τσώρτσιλ, επίσης Άγγλο ευγενή, ο οποίος επί­
σης είχε πίσω του τα ατελείωτα κεφάλαια του διεθνούς σιωνι­
σμού. Ο Ναπολέων είχε την τύχη να υμνηθεί ως ελευθερωτής
από αυτόν τον ίδιο τον Μπετόβεν ο οποίος του είχε αφιερώ­
σει την ηρωική συμφωνία. Αφιέρωση, την οποία στην συνέ­
χεια απέσυρε, θεωρώντας τον κατακτητή και όχι ελευθερω­
τή. Ο Ναπολέων ίσως υπήρξε περισσότερο «ευρωπαίος πα­
τριώτης» απ' ό,τι Γάλλος Εθνικιστής σε αντίθεση με τον Χί­
τλερ, ο οποίος σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις υπήρξε
Γερμανός Εθνικιστής και μόνον. Ο Ναπολέων, όμως, ήταν πε­
ρισσότερο Ευρωπαίος πατριώτης, παρά Γάλλος εθνικιστής
για έναν πολύ απλό λόγο: Γιατί δεν ήταν Γ άλλος και αυτό ή­
ταν το στοιχείο το οποίο κυρίως του έδωσε και την δυνατότη­
τα να ασκήσει μια πολεμική πολιτική ενός επαναστατικού κρά­
τους.
Και οι δύο νικήθηκαν κατά παράξενη σύμπτωση από τον
ρωσσικό χειμώνα ή εάν θέλετε στην Ρωσσία και οι δύο είχαν
κοινό όραμα μια νέα μεγάλη Ευρώπη και οι δύο είχαν απένα­
ντι στα σχέδια τους την Αγγλία! Οι γραμμές αυτές γράφονται

149
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στα τέλη Νοεμβρίου του έτους 2007 και στις 16 Νοεμβρίου

του 2007 διαβάζουμε στις εφημερίδες την είδηση ότι ο υπουρ­
γός των εξωτερικών της Βρετανίας Ντέιβιντ Μίλιβαντ σε ομι­
λία του στο κολέγιο της Ευρώπης στην Βελγική πόλη Μπριζ
δήλωσε ότι η Ευρώπη δε είναι γραφτό της να γίνει ποτέ υπερ­
δύναμη! Αυτά δήλωσε ο υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας
το 2007, λόγια που δεν διαφέρουν από αυτά της αγγλικής
πολιτικής των αρχών του 19 αιώνος και των μέσων του 20
ου ου

αιώνος όταν απέναντι στο Λονδίνο βρέθηκε στην πρώτη περί­

πτωση ο Ναπολέων και στην δεύτερη ο Αδόλφος Χίτλερ. Η
Αγγλία (μέσα από τον εγωκεντρισμό της ομιχλώδους νήσου
της) δεν θέλει την Ευρώπη μεγάλη δύναμη γιατί γνωρίζει ότι
στην περίπτωση αυτή παύει οριστικά ο σημαντικός της ρόλος
τόσο για την Ευρωπαϊκή, όσο και για την παγκόσμιο πολιτική!

Βρισκόμαστε στον Φεβρουάριο του 1945. Η ώρα για το

μεγάλο Βαγκνερικό φινάλε πλησιάζει. Βρισκόμαστε στα μέσα
περίπου του μηνός. Ο Αρχηγός της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερ­
μανίας έχει καθήκον πέρα από κάθε απελπισία και πέρα από
κάθε ελπίδα να παραμείνει όρθιος. Το παράδειγμα είναι αυτό
που μετρά πάνω απ' όλα στην Ιστορία. Βλέπει γύρω του κά­
ποιους που φάνταζαν μεγάλοι και σπουδαίοι να μοιάζουν (και
να είναι!) μικροί, φτηνοί και ανάξιοι. Κάνει με θάρρος την αυ­
τοκριτική του, ενώ ταυτόχρονα ένα τραγικό γεγονός παγώνει
το αίμα ολόκληρης της Γερμανίας. Ένα γεγονός που δείχνει
τις ξεκάθαρες προθέσεις των συμμάχων για μια παράδοση
άνευ όρων, ένα γεγονός που δείχνει καθαρά την μορφή του
ολοκληρωτικού πολέμου που έχουν κατά νου οι σύμμαχοι μέ­
χρι και την τελική πτώση του Βερολίνου. Ας αφήσουμε τον
όχι Γερμανό και όχι φασίστα Ρεημόν Καρτιέ να μας διηγηθεί
το γεγονός αυτό μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας του Β'
Παγκοσμίου Πολέμου:

«Η νύχτα της 13 προς τη 14" Φεβρουαρίου είναι φωτει­

ης

νή και ήρεμη. Παρ' όλη τη τραγωδία των προσφύγων και

την προσέγγιση των Ρώσων, τα παιδιά της Δρέσδης γιόρ­
τασαν την παραμονή της Σαρακοστής. Μια επίσημη παρά­
σταση δίνεται στο τσίρκο Σαρασίνι. Στις 10 η ώρα η ΡΑΦ

150
 ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΤΟΧΗΣ

προσφέρει τον φωτισμό: τα χριστουγεννιάτικα δέντρα των

μεγάλων φωτοβολίδων βγάζουν απότομα από σκοτάδι τα
μνημεία και τα μπερδεμένα δρομάκια της παλαιάς πόλεως.
Ούτε οι κάτοικοι της Δρέσδης, ούτε οι φυγάδες της Σιλεσί-
ας, έχουν δει ως τότε αυτό το θέαμα και πολλοί δεν κατα­
λαβαίνουν τη σημασία του. Λίγα λεπτά πριν, το ραδιόφωνο
είχε αναγγείλει ότι ένας σημαντικός αριθμός βομβαρδιστι­
κών πλησίαζε στη Δρέσδη και είχε δώσει εντολή να κατέ­
βουν όλοι στα καταφύγια. Στο τσίρκο Σαρασίνι η αναγγελία
έγινε από τους κλόουν, που τη συνόδευσαν με μερικά α­
στεία νούμερα. Τα παιδιά και οι μεγάλοι γέλασαν. Κάτω α­
πό τα φτερά τους οι πιλότοι και οι βομβαρδιστές των 245
Λάνκαοτερ της ΡΑΦ βλέπουν μια πόλη γαλήνια, με τους ε­
πιβλητικούς αρχιτεκτονικούς όγκους της και της κομψές
γέφυρες της πάνω από τον Έλβα. Ούτε μία βολή αντιαερο­
πορικού δεν τους εμποδίζει στη δουλειά τους. Οι πρώτες
βόμβες τους πέφτουν στις 10 και 15'. Είναι μεγάλα βλήμα­
τα των 4.000 λιμπρών, που η έκρηξη και η ανάφλεξη τους
έχει σκοπό κυρίως να σπάσει τα τζάμια για να απλωθεί τα­
χύτερα η πυρκαΐά και να διαδοθεί με μεγαλύτερη μανία».

«Αυτός ο βομβαρδισμός της Δρέσδης είναι ένα από τα

πιο ωμά επεισόδια ενός πολέμου, που προκάλεσε τόσες
ωμότητες. Η πυρκαΐά παίρνει την μορφή πύρινου κυκλώνα,
δυναμώνει μόνη της με τη βαρομετρική ύφεση ως τη στιγ­
μή που ο ουρανός, πιο φιλέσπλαχνος από τους ανθρώπους,
αδειάζει καταρράκτες βροχής, που σταματούν τις φλόγες.
Κανένας αγώνας και καμία φυγή δεν είναι δυνατή. Αυτοί
που μένουν μέσα στα καταφύγια παθαίνουν ασφυξία.
Αυτοί που βγαίνουν χάνονται μέσα στη θάλασσα των φλο­
γών. Στο Άλτμαρκτ ένα πλήθος καίγεται ομαδικά σαν δά­
σος. Εκατοντάδες άτομα πνίγονται στον Έλβα, για να γλυ­
τώσουν από το μαρτύριο της φωτιάς. Ο Χάουπτμπανχοφ
γλύτωσε από την πρώτη επιδρομή, οι χιλιάδες πρόσφυγες
που στεγάζει, πιστεύουν πως βρίσκονται εκτός κινδύνου,
έρχεται όμως η δεύτερη επιδρομή χωρίς προειδοποίηση
και επιφέρει μια ανείπωτη εκατόμβη. Οι πυροσβέστες της
Δρέσδης καταβροχθίσθηκαν από την πυρκαΐά, κι αυτοί που

151
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

σπεύδουν από τις γειτονικές πόλεις να βοηθήσουν πολυ-

βολούνται από τα Μούστανγκ, που συνοδεύουν τα ιπτάμε­
να φρούρια της τρίτης επιδρομής. Η πυρκαΐά παρατείνεται
τέσσερεις ημέρες, απλώνεται σε 20 τετραγωνικά χλμ. και
γεμίζει την κοιλάδα του Έλβα με απανθρακωμένα ερείπια.
Η περισυλλογή των πτωμάτων είναι εφιαλτική. Συγκε­
ντρώνουν 20.000 βέρες μέσα σε δοχεία. Πέντε πυρές επι­
κήδειες θα υψωθούν στο Αλτμαρκτ και θα ταφούν με το
φτυάρι σωροί ανθρώπινης στάχτης ύψους 2μ.»
Κανένας ποτέ δεν δικάστηκε γι' αυτό το τρομερό έγκλημα
μετά το τέλος του Πολέμου. Κανένας δεν κρίθηκε ποτέ εγκλη­
ματίας πολέμου για το πραγματικό ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ της Δρέσ­
δης! Το μήνυμα που δίνει ο βομβαρδισμός της Δρέσδης είναι
σαφές: Όλες οι γέφυρες είναι κομμένες! Η ώρα της Ιστορίας
έρχεται!

152
 7.
ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ
«Πολύ πριν τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης, τους
οποίους θέσπισε το 1935 η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία,
1400 χρόνια πριν, ο Αυτοκράτωρ, του οποίου μεταξύ άλλων
έργο ήταν και ο περίλαμπρος Ναός της Αγίας Σοφίας έκανε
νόμους, οι οποίοι περιόριζαν δραστικά τα δικαιώματα των
εβραίων. Σύμφωνα με τους νόμους του Ιουστινιανού αυστη­
ροί περιορισμοί ετέθησαν ακόμη και στα αστικά - οικονομικά
τους δικαιώματα. Οι εβραίοι αποκλείστηκαν από κάθε δημό­
σιο αξίωμα. Προχώρησε όμως και σε ένα άλλο μέτρο ο Ιουστι­
νιανός. Απαγόρευσε την Μισνά, την προφορική παράδοση
των Ιουδαίων. Η απαγόρευση αυτή οδήγησε στους ύστερους
χρόνους στο κάψιμο του Ταλμούδ.»

Αντισημίτης, αντιεβραίος ή αντισιωνιστής; Η απάντηση στο ίδιο

το «Μάιν Κάμπφ». Δεν ήταν οι Γερμανοί ο μοναδικός λαός που
διέπραξε ένα έγκλημα πολέμου. Δαιμονολογία και ιστορική αλή­
θεια. Πριν από τον Χίτλερ και τους φυλετικούς νόμους της Νυ­
ρεμβέργης υπήρχε ο Ιουστινιανός και ο κώδικας του, ο Ηράκλειος,
οι Αλεξανδρινοί και ο Αντίοχος ο Επιφανής. Τα εγκλήματα του
Στάλιν και του Μάο. Φλάβιος Ιώσηπος κατά Απίωνος. Οι αναθεω-
ρητές ιστορικοί και τα αδικήματα γνώμης. 0 Ιησούς του Ναυή και
ένα κείμενο του Καζαντζάκη του 1936. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστο­
μος, ο Σενέκας και ο Σπινόζα. Η Ελληνική Επανάσταση του 1821
και οι Εβραίοι. Η απελευθέρωση της θεσσαλονίκης και τα δημο­
σιεύματα του διεθνούς Ιουδαϊκού Τύπου.

153
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Βασικό ζήτημα, το οποίον κατ' αρχάς και απαραιτήτως τί­

θεται στην οποιαδήποτε ιστορική αναφορά στον Β' Παγκό­
σμιο Πόλεμο και τον Εθνικοσοσιαλισμό είναι το θέμα των Ε­
βραίων και των διώξεων, τις οποίες αυτοί υπέστησαν πριν και
κατά την διάρκεια του πολέμου από το καθεστώς του Γ' Ράιχ.
Έχει αναχθεί σε ζήτημα μείζον σε σημείο τέτοιο ώστε να θεω­
ρείται περιττή και απορριπτέα κάθε ακαδημαϊκή άποψη, ερ­
γασία ή μελέτη για τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιό­
δου, εάν αυτή πρώτα απ' όλα δεν εμπεριέχει την απαραίτητη
αποδοχή της υπάρξεως των στρατοπέδων συγκεντρώσεως,
τα οποία είχαν υποτίθεται ως αποκλειστικό τους σκοπό και
μόνον την μαζική εξόντωση των Εβραίων εις αυτά. Όμως μια
τέτοια παραδοχή «a priori» αποκλείει κάθε αντικειμενική, κά­
θε μη προκατειλημμένη εξέταση της ιστορίας της περιόδου
αυτής. Γιατί ποια αντικειμενική ιστορική κριτική μπορεί να
υπάρξει για τα έργα και τις ημέρες κάποιων, οι οποίοι με τρό­
πο δογματικό ορίζονται εξ αρχής ως στυγνοί δολοφόνοι;
Λες και οι Γερμανοί ήσαν ο μοναδικός λαός στην ιστορία
της ανθρωπότητος, ο οποίος διέπραξε ένα μαζικό έγκλημα
πολέμου, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο και θα εξε­
τάσουμε στην συνέχεια. Ας πάμε πίσω στην βάση και στην
αρχή του προβλήματος, στην ίδια την ρίζα του θέματος «εθνι-
κοσοσιαλισμός και εβραίοι». Στις ίδιες τις πολιτικές και ιδεο­
λογικές πεποιθήσεις του Αρχηγού του Εθνικοσοσιαλιστικού
Ράιχ Αδόλφου Χίτλερ και ας εξετάσουμε ποιες ήσαν οι από­
ψεις του και οι σκέψεις του σχετικά με τους Εβραίους, καθώς
επίσης και να εξετάσουμε το κατά πόσον υπήρξε αντισημί-
της, αντιεβραίος ή αντισιωνιστής.
Βεβαίως υπάρχει η θεωρία, με την οποία ασχοληθήκαμε
και σε προηγούμενο κεφάλαιο ότι η πολεμική του Χίτλερ κα­
τά των Εβραίων ήταν αποτέλεσμα είτε μιας ψυχοπάθειας, εί­
τε λόγω του Εβραίου ιατρού της μητέρας του, είτε λόγω της
δήθεν εβραϊκής του καταγωγής είτε, είτε... κλπ., κλπ.! Όλα
αυτά όμως είναι ανοησίες για λαϊκή κατανάλωση, τις οποίες
απορρίπτουν όλοι οι έγκριτοι ιστορικοί και τίποτε άλλο.
Ήταν ο Χίτλερ αντισημίτης; Αναμφισβήτητα όχι, παρ' όλο
το γεγονός ότι χρησιμοποιεί τον όρο αυτό στα κείμενα του!
Δεν ήταν αντισημίτης με την πλήρη και ακριβή έννοια, την

154
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

οποίαν έχει ο όρος σημιτική φυλή. Δεν είχε δηλαδή κανέναν

λόγο να θεωρεί εχθρικούς προς τις ιδέες του τους Άραβες, οι
οποίοι είναι κατά ένα μεγάλο ποσοστό και αυτοί σημίτες. Το
αντίθετο μάλιστα! Όμως για να είμαστε δίκαιοι ο όρος αντι-
σημίτης έχει επικρατήσει να σημαίνει αυτόν, ο οποίος διάκει­
ται δυσμενώς έναντι των Εβραίων. Ο ίδιος ο Χίτλερ πράγματι
χρησιμοποιεί τον όρο αυτό στο Μάιν Καμπφ. Ορθότερη πά­
ντως θα ήταν η χρήση του όρου αντιεβραίος. Εδώ τίθεται το
ερώτημα: Αντιεβραίος ή αντισιωνιστής; Την απάντηση την δί­
νει ο ίδιος ο Χίτλερ στο Μάιν Καμπφ από το 1924 στο κεφά­
λαιο «χρόνια μελέτης και δυστυχίας στην Βιέννη», από το ο­
ποίο και τα εξής:
«Ένα μεγάλο κίνημα που απλωνόταν ανάμεσα στους
Εβραίους είχε πάρει στην Βιέννη μια κάποια ανάπτυξη και
έδινε ανάγλυφα τα χαρακτηριστικά του Ιουδαϊσμού. Εννοώ
εδώ τον σιωνισμό. Στην πραγματικότητα, η μειοψηφία μό­
νον των Εβραίων συντάσσεται με τις σιωνιστικές θέσεις,
ενώ η πλειοψηφία τις καταδίκαζε και τις απέρριπτε δίχως
συζήτηση. Όμως κοιτάζοντας το πράγμα πιο κοντά έβλε­
πες ότι αυτή η εντύπωση εξαφανιζόταν και δεν ήταν παρά
ένα σύνολο από δικαιολογίες, που τις είχαν εφεύρει κάτω
από την πίεση της στιγμής για να μη πουν ψέματα. Οι απε­
λεύθεροι Εβραίοι όπως τους λέμε, δεν απαρνιόντουσαν
στην πραγματικότητα τους σιωνιστές, σαν να μη ήταν α­
δελφοί τους της ίδιας φυλής, αλλά μόνο γιατί ομολογούσαν
δημόσια την καταγωγή τους και γιατί τους έλειπε το πρα­
κτικό πνεύμα να κρίνουν ότι αυτό ήταν επικίνδυνο. Αυτό
όμως δεν άλλαζε ούτε επηρέαζε διόλου την στερεότητα των
δεσμών που τους ένωνε. Η εικονική αυτή διαμάχη ανάμεσα
στους σιωνιστές και τους απελεύθερους Εβραίους σε λίγο
με αηδίασε».
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι για τον Χίτλερ δεν υπάρχει δια­
φορά μεταξύ Εβραίων και σιωνιστών. Στο ίδιο επίσης κεφά­
λαιο του Μάιν Κάμπφ περιγράφει πώς από «νωχελικός κο­
σμοπολίτης» έγινε «αντισημίτης»:
«Αυτή η εποχή ήταν που σημειώθηκε μέσα μου η πιο
ριζική επανάσταση που γνώρισα ποτέ στην υπόλοιπη ζωή
μου και που έμελλε να την διαγράψει.

155
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ο νωχελικός κοσμοπολίτης που ήμουν μέχρι τότε μετάλ­

λαξε σε φανατικό αντισημίτη.
Για μια φορά ακόμη -θάταν η τελευταία- θανάσιμη αγω­
νία έσφιξε την καρδιά μου.
Στο διάστημα που μελετούσα την επίδραση του Εβραϊ­
κού λαού δια μέσου της ιστορίας, αναρωτιόμουνα ξαφνικά
μ' ανησυχία, αν το μέλλον τάχα, που οι εξελίξεις του είναι
για μας τους κοινούς θνητούς ανεξερεύνητες, δεν είχε κιό­
λας επισημάνει με μιάν αμετάκλητη απόφαση, την τελική
νίκη αυτού του μικρού λαού;
Μήπως αυτός ο λαός που δεν έζησε παρά μόνο για το
υλικό συμφέρον επί της γης, μήπως αυτή η γης του ανήκε
κιόλας;
Το δικαίωμα ν' αγωνιστούμε για την επιβίωση μας είναι
πράγματι αναφαίρετο, ή μήπως υπάρχει μέσα στο μυαλό
μας μόνο;
Το πεπρωμένο μου έδωσε μόνο του την απάντηση όσο
περισσότερο αναλισκόμουν στην σπουδή της μαρξιστικής
θεωρίας και έκανα τις παρατηρήσεις μου πάνω σ' αυτή με
σύγκριση τη δράση του Εβραϊκού λαού».
Ο αντιεβραϊσμός του Αδόλφου Χίτλερ είναι ξεκάθαρο ότι
δεν έχει βάση κοινωνική, πολιτική ή οικονομική, αλλά έχει βά­
ση φυλετική. Διαλύοντας κάθε πιθανή αμφιβολία στο ζήτημα
αυτό γράφει στο Μάιν Καμπφ:
«Η αιώνια φύση εκδικείται αμείλικτα όταν προδίδονται
οι εντολές της. Να γιατί πιστεύω ότι πρέπει να ενεργούμε
σύμφωνα με τη θέληση του Παντοδύναμου δημιουργού μας,
γιατί: Υπερασπίζοντας τον εαυτό μας ενάντια στους Εβραί­
ους, αγωνίζομαι για να υπερασπιστώ το έργο του Κυρίου».
Προς άρσιν δε πάσης παρερμηνείας του δικού του «αντι­
σημιτισμού», τον διαχωρίζει πλήρως από τον θρησκευτικής
προελεύσεως αντισημιτισμό των χριστιανοδημοκρατών της
Βιέννης, αλλά και τον πάσης φύσεως «αντισιωνισμό» και γρά­
φει:
«Ο αντισημιτισμός του νέου αυτού κινήματος τοποθετήθη­
κε σε θρησκευτικές κι όχι σε ρατσιστικές βάσεις. Ο ίδιος λό­
γος που το οδήγησε σ' αυτό το σφάλμα γέννησε κι ένα άλλο
σφάλμα.

156
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

Οι ιδρυτές του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος σκέφτη­

καν πως αν αυτό το κόμμα ήθελε να σώσει στην Αυστρία δεν
μπορούσε να στηριχτεί σε ρατσιστικές βάσεις γιατί έτσι γρή­
γορα θα είχαν ν' αντιμετωπίσουν τη γενική διάλυση του Κρά­
τους. Προ πάντων η κατάσταση που επικρατούσε στη Βιέννη
έπεισε τους αρχηγούς του κόμματος ότι έπρεπε να παραμε­
ρίσουν τις φυλετικές διαφορές και το αντίθετο να υπογραμμί­
σουν την ανάγκη ένωσης και τα ενωτικά κίνητρα.
Η Βιέννη την εποχή εκείνη είχε κιόλας ένα σωρό έριδες
ανάμεσα στις διάφορες εθνότητες κυρίως μεταξύ των Τσέ­
χων, ώστε ακόμα κι αυτή η ανοχή σ' αυτές τις φυλετικές δια­
φορές θα μπορούσε να εμποδίσει το σχηματισμό ενός κόμ­
ματος καθαρά αντιγερμανικού. Έτσι προσπάθησε στην αρχή
να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη των μικρών Τσεχικών συντε­
χνιών, που αριθμούσαν πολλούς οπαδούς, με τον αγώνα ενά­
ντια στο Μαγχεστριανό φιλελευθερισμό. Κι έπρεπε μετά να
βρει μια δικαιολογία για την μάχη, ενώνοντας τις διάφορες
εθνότητες της παλαιάς Αυστρίας, ενάντια στον Ιουδαϊσμό και
πάνω σε θρησκευτική βάση.
Είναι φανερό ότι μια πολεμική με τέτοιες βάσεις δεν θα
προξενούσε στους Εβραίους παρά ελάχιστες στενοχώριες.
Στην χειρότερη περίπτωση μια ρανίδα νερού βαπτίσματος
θα μπορούσε πάντα να σώσει τον Εβραίο και τις διάφορες
επιχειρήσεις του».
Ο αντιεβραϊσμός του Χίτλερ δεν είχε, λοιπόν, βάση θρη­
σκευτική, είχε βάση ξεκάθαρα φυλετική και για τον λόγον αυ­
τόν ακριβώς και στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως αργότερα
στην διάρκεια του πολέμου υπήρχαν και κρατούμενοι, καθο­
λικοί στο θρήσκευμα, οι οποίοι φορούσαν και αυτοί το κίτρινο
αστέρι, όντας φυλετικά εβραίοι.
Αυτές ήταν οι απόψεις του Χίτλερ για τους Εβραίους ό­
πως είχαν με τον πλέον επίσημο τρόπο διατυπωθεί στο βιβλίο
του «Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ», το οποίον σημειωτέον είχε γραφεί 22
ολόκληρα χρόνια πριν από την πολιτική διαθήκη. Μέσα στα
22 αυτά χρόνια που μεσολάβησαν έγιναν πολλά. Από το 1933,
έτος κατά το οποίο ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία με απόλυ­
τα δημοκρατικό τρόπο, ο διεθνής σιωνισμός του κήρυξε α­
νοικτά τον πόλεμο. Στην συνέχεια το Εθνικοσοσιαλιστικό κρά-

157
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

τος δημιούργησε την φυλετική νομοθεσία της Νυρεμβέργης,

στην οποία πράγματι υπήρχαν δυσμενείς διακρίσεις για τους
Εβραίους. Το 1938 η κρίση κορυφώθηκε με την δολοφονία
ενός Γερμανού Διπλωμάτη από ένα μέλος μίας σιωνιστικής
οργανώσεως στο Παρίσι. Η απάντηση ήταν «η νύχτα των κρυ­
στάλλων», στην διάρκεια της οποίας οι Γερμανοί βγήκαν κα­
τά χιλιάδες στους δρόμους και προέβησαν σε αντιεβράίκές
εκδηλώσεις. Το 1939 με την κήρυξη του πολέμου, οι διεθνείς
σιωνιστικές οργανώσεις κήρυξαν επίσημα τον πόλεμο στον
Χίτλερ και σε προηγούμενο κεφάλαιο αυτού του βιβλίου ανα­
φέραμε και την επιστολή του προέδρου του παγκοσμίου ε­
βραϊκού συμβουλίου, με την οποία δήλωνε ότι οι εβραίοι ό­
λου του κόσμου τάσσονται στο πλευρό της Αγγλίας. Στα
χρόνια που ακολούθησαν, στα πρώτα χρόνια του πολέμου,
υπήρξε μία ύφεση εις ό,τι αφορά τις διώξεις κατά των εβραί­
ων. Σε αρκετές περιπτώσεις βεβαίως, κυρίως στις εμπόλεμες
περιοχές, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδα επειδή
θεωρήθηκαν εχθρικός πληθυσμός. Τα στρατόπεδα συγκε­
ντρώσεως, όμως, δεν τα εφηύρε ο Χίτλερ. Πρώτος ο Ουίν-
στον Τσώρτσιλ είχε συγκεντρώσει σε στρατόπεδα συγκεντρώ­
σεως τον άμαχο πληθυσμό των Μπόερς στην Νότιο Αφρική,
μέσα σε φρικτές συνθήκες, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα
να πεθάνουν χιλιάδες γυναικόπαιδα. Στην διάρκεια του πολέ­
μου επίσης συγκεντρώθηκαν θεωρούμενοι σαν εχθρικός πλη­
θυσμός όλοι οι Ιάπωνες, οι οποίοι ζούσαν στις Ηνωμένες Πο­
λιτείες. Υπήρξαν δε και περιστατικά στην διάρκεια του πολέ­
μου, όπου Αμερικανοί πολίτες λιντσάρισαν Κινέζους, τους ο­
ποίους πέρασαν για Ιάπωνες, μη μπορώντας να τους ξεχωρί­
σουν!
Επίσης, αυστηρά μέτρα περιορισμού επιβλήθηκαν και στην
Ελλάδα μετά την κήρυξη του πολέμου κατά των χιλιάδων Ιτα­
λών, οι οποίοι διέμεναν κυρίως στην Πάτρα και οι οποίοι μετά
τον πόλεμο αναγκάστηκαν να αναχωρήσουν οριστικά για Ιτα­
λία. Το πλέον υποκριτικό σε αυτήν την ιστορία ήταν ότι στα
ίδια χρόνια, κατά τα οποία καταγγέλλονταν τα στρατόπεδα
συγκεντρώσεως του Χίτλερ, ο Στάλιν είχε στρατόπεδα συ­
γκεντρώσεως, μέσα στα οποία πέθαναν εκατομμύρια Γερμα­
νοί αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά και οι λαοί εκείνοι της Σοβιετι-

158
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

κής Ενώσεως, οι οποίοι θεωρήθηκαν ότι διάκεινται εχθρικά

έναντι του κομμουνισμού, ανάμεσα στους οποίους και οι Έλ­
ληνες. Οι Γερμανοί της Ανατολής, οι οποίοι ζούσαν επί αιώ­
νες σε Ρωσσία και Ουκρανία, πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
ξεπερνούσαν τα δέκα εκατομμύρια. Μετά τον πόλεμο ο αριθ­
μός τους μειώθηκε δραματικά. Ποτέ κανένας διεθνής «ανθρω­
πιστικός» οργανισμός δεν διερεύνησε την τύχη αυτών των ε­
κατομμυρίων ανθρώπων. Σε φύλλο της εφημερίδος «Ελευθε­
ροτυπία» ο αναμφισβήτητα αντιφασίστας Τάκης Μίχας σε άρ­
θρο του με τίτλο «Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ» έγραψε ότι
μεταξύ των ετών 1944 και 1947 αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν
από τις πατρογονικές τους εστίες από την Ανατολική Γερμα­
νία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την
Γιουγκοσλαβία 12 εκατομμύρια Γερμανοί και ότι εκατοντά­
δες χιλιάδες από αυτούς πέθαναν από τις κακουχίες. Γι' αυτό
το μαζικό έγκλημα, για το οποίο υπήρξαν ηθικά ένοχοι τόσο
οι μπολσεβίκοι, όσο και οι καπιταλιστές δεν λογοδότησε ΚΑ­
ΝΕΙΣ ΠΟΤΕ!
Εκτός όμως από τον «ανθρωπιστή» Στάλιν στον 20° αιώνα
υπήρξε και ένας άλλος μεγάλος κομμουνιστής ηγέτης, ο Μάο
Τσε Τουνγκ. Εγράφη στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» σε άρθρο
με αφορμή την έκδοση ενός νέου βιβλίου για τον μεγάλο «αν­
θρωπιστή» κομμουνιστή ηγέτη της Κίνας:
«Χειρότερος και από τον Στάλιν: Η Γιουνγκ Τσανγκ και ο
σύζυγος της, ο ιστορικός Τζον Χαλιντέι, απομυθοποιούν την
προσωπικότητα του Μάο αποκαλύπτοντας το πρόσωπο του
στυγνού δικτάτορα πίσω από το προσωπείο του μεγάλου
ηγέτη. Ο Μάο Τσε Τουνγκ πέθανε, ο μαοϊσμός επίσης, αλ­
λά ο μύθος του Μάο εξακολουθεί να καλλιεργείται στην Κί­
να. Την διάλυση αυτού του μύθου επιχειρούν στην ογκώδη
βιογραφία τους για τον Μάο η Γιουνγκ Τσανγκ, διάσημη για
το βιβλίο της Αγριόκυκνοι, και ο σύζυγος της, ο ιστορικός
Τζον Χαλιντέι.. Η Τσανγκ και ο Χαλιντέι, έπειτα από πολυε­
τή έρευνα στις πηγές, από συζητήσεις με επιζώντες της
Μακράς Πορείας και αξιοποιώντας τα ντοκουμέντα των σο­
βιετικών αρχείων, έγραψαν ένα βιβλίο το οποίο ξεπερνά
τις 900 σελίδες και προκαλεί σοκ...»

159
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Στο ίδιο φύλλο της εφημερίδος υπήρχε και συνέντευξη της

Κινέζας συγγραφέως του βιβλίου, η οποία, απαντώντας σε
ερώτηση της δημοσιογράφου λέει:
«...Κάναμε έρευνες επί μία ολόκληρη δεκαετία. Η βιο­
γραφία βασίζεται σε ιστορικά στοιχεία... Το να διατηρείς
την αμεροληψία σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι γεν­
ναιόδωρος και κολακευτικός. Παλαιότερα πίστευα ότι ο λι­
μός (1959-1961) κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Άλματος,
που προκάλεσε τον θάνατο 40 εκατομμυρίων Κινέζων, ή­
ταν αποτέλεσμα κακής οικονομικής διαχείρισης. Όταν αρ­
χίσαμε την ιστορική έρευνα, κατάλαβα την πλάνη μου. Ο
Μάο εξήγε τρόφιμα στην ΕΣΣΔ με στόχο να αγοράσει όπλα
μαζικής καταστροφής. Ήξερε ότι ο κόσμος πέθαινε της πεί­
νας. 'Ελεγε: "Για να πετύχουμε τους στόχους μας, μπορεί
να χρειαστεί να αφανιστεί ο μισός πληθυσμός της Κίνας".
Τους θυσίαζε χωρίς καμία ηθική αναστολή».
Στο ίδιο κείμενο παρακάτω, η Κινέζα συγγραφέας, τονίζει:
«Εβδομήντα εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους
κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Μάο, αλλά το Μαυσω­
λείο του βρίσκεται ακόμη στην πλατεία Τιανανμέν. Αυτή εί­
ναι μια τεράστια αδικία απέναντι στα θύματα.»
Έχει κανένας από τους δημοκράτες του καιρού μας να
απαντήσει για τα 70 εκατομμύρια νεκρών, που έχασαν την
ζωή τους από το καθεστώς του Μάο; Αυτοί δεν ήταν άνθρω­
ποι, δεν είχαν ψυχή; Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Μάο υπήρξε
ο καλύτερος ίσως μαθητής του διδάσκαλου Στάλιν. Μάλιστα
εξόντωσε και αυτός εκατομμύρια ανθρώπους με τον ίδιο τρό­
πο: με την πείνα! Βεβαίως, ο Στάλιν, εξόντωσε δια του λιμού
μόνον 7 εκατομμύρια Ουκρανούς. Δεν πρέπει να αδικούμε
όμως τον... διδάσκαλο, αφού ο Μάο κυβέρνησε μια χώρα με
πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από αυτήν του Στάλιν. Ως εκ τού­
του είχε την δυνατότητα να εξοντώσει και μάλιστα πολλά χρό­
νια μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος έγινε για τα ιδα­
νικά του «ανθρωπισμού», δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων.
Όμως, όπως λέει στην συνέντευξη της η συγγραφέας Τσαν­
γκ, το Μαυσωλείο του στέκει ακόμη ανενόχλητο στο Πεκίνο!
Και ποιος να το ενοχλήσει όταν δεκάδες εκατομμύρια Κινέ­
ζων έχουν ξαμοληθεί στην παγκόσμια αγορά και πουλάνε φθη-

160
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

νά προϊόντα, το κέρδος από τα οποία το «κομμουνιστικό» κρά­

τος τους το μετατρέπει στην συνέχεια σε συναλλαγματικά α­
ποθέματα σε... δολλάρια και μάλιστα ούτε καν σε δολλάρια,
αλλά σε κρατικά ομόλογα των Η.Π.Α.;
Οι αναφορές αυτές στα «ανθρωπιστικά έργα» του Στάλιν
και του Μάο ας είναι η αφορμή για να προβληματιστούν επι­
τέλους οι άνθρωποι της εποχής μας και να καταλάβουν ότι οι
σημερινοί επικυρίαρχοι του κόσμου, αυτοί που έχουν κάνει
ποινικό αδίκημα την άρνηση του ολοκαυτώματος, δεν είναι
τίποτε άλλο από ΜΕΓΑΛΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ! Γιατί εάν δεν ήταν
υποκριτές, γιατί να μη θεωρείται εν ονόματι του «ανθρωπι­
σμού» ποινικό αδίκημα το να μιλά κανείς για τον Στάλιν ή τον
Μάο και τον κομμουνισμό και να είναι το να μιλάει και να ανα­
φέρεται στα έργα του Αδόλφου Χίτλερ και του εθνικοσοσια-
λισμού;
Για να επανέλθουμε στο θέμα των διώξεων των Εβραίων
από την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, διώξεων οι οποίες ό­
ντως υπήρξαν, όλα δείχνουν ότι από το 1943, μετά την ήττα
στο Στάλινγκραντ, όταν και φάνηκε η σοβαρή πιθανότητα μιας
γερμανικής ήττας, τα πράγματα άλλαξαν δραματικά εις βά­
ρος των εβραίων. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα οι Γερμανοί
βρισκόντουσαν από το 1941, αλλά το 1943 και στις αρχές του
1944 ήταν που αποφάσισαν να εκτοπίσουν τους Εβραίους α­
πό την Ελλάδα και να τους συγκεντρώσουν σε στρατόπεδα
στην Γερμανία και την Πολωνία. Το 1945, λοιπόν, τον Φεβρουά­
ριο ο Χίτλερ περισσότερο αντιεβραίος από ποτέ, γράφει στην
πολιτική του διαθήκη:
13 Φεβρουαρίου 1945
«Ο Εθνικοσοσιαλισμός καταπιάστηκε με το Εβραϊκό πρό­
βλημα με πράξεις και όχι με λόγια. Ορθώθηκε αντίθετος
στην απόφαση των Εβραίων να κυριαρχήσουν στον κόσμο.
Και τους επιτέθηκε παντού και σε κάθε σφαίρα δραστηριό­
τητας. Τους πέταξε από όλες τις θέσεις, που είχαν σφετε-
ρισθεί».
«Καταλαβαίνοντας γρήγορα τον κίνδυνο οι Εβραίοι απο-
φασίσανε να διακινδυνεύσουν τα πάντα στον αγώνα ζωής
και θανάτου που εξαπολύσανε εναντίον μας. Ο Εθνικοσο-
σιαλισμός έπρεπε να καταστραφεί όσο κι' αν κόστιζε αυτό

161
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

κι' ακόμα αν καταστρέφονταν ολόκληρος ο κόσμος σύγ­

χρονα. Ποτέ άλλοτε δεν στάθηκε κανένας πόλεμος τόσο
τυπικά και σύγχρονα τόσο αποκλειστικά εβραϊκός».
Στην συνέχεια ομιλεί σε χρόνο υποθετικό και λέγει τι θα
συμβεί εάν θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Γνωρίζει πολύ κα­
λά ότι αυτόν τον πόλεμο είναι σχεδόν αδύνατον να τον κερδί­
σει. Ξεκαθαρίζει όμως ότι ακόμη και εάν τον χάσει θα έχει
δώσει στους Εβραίους ένα «θανάσιμο κτύπημα»:
13 Φεβρουαρίου 1945: «Αν κερδίσω αυτό τον πόλεμο,
θα βάλω τέλος στην εβραϊκή παγκόσμια δύναμη και θα δώ­
σω στους Εβραίους ένα θανάσιμο χτύπημα, που από αυτό
δεν θα συνέλθουν ποτέ. Αν όμως χάσω τον πόλεμο, αυτό
δεν σημαίνει με κανένα τρόπο πως ο θρίαμβος τους είναι
εξασφαλισμένος, γιατί τότε θα φάνει οι ίδιοι το κεφάλι τους.
Θα γίνουν τόσο αλαζόνες, που θα προκαλέσουν μια βίαιη
αντίδραση εναντίον τους».
«Ο πανούργος, ντροπαλός Εβραίος θα εξαφανιστεί και
θ' αντικατασταθεί από έναν Εβραίο ματαιόδοξο και κομπορ-
ρημονούντα.»
Με βάση, λοιπόν, αυτά τα ίδια τα γραπτά του Αδόλφου
Χίτλερ και μάλιστα γραπτά, τα οποία είναι αναμφίβολα έγκυ­
ρα, όπως το Μάιν Κάμπφ, προκύπτει ότι πιθανώς από μία φά­
ση του πολέμου και μετά να είχαν ληφθεί αυστηρά μέτρα εις
βάρος των Εβραίων. Το εάν τα μέτρα αυτά έλαβαν την μορφή
του ολοκαυτώματος των έξι εκατομμυρίων, όπως ισχυρίζεται
η μεταπολεμική προπαγάνδα, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.
Πλήθος βιβλίων έχουν γραφεί για το ζήτημα αυτό από τους
αναθεωρητές ιστορικούς, που κρίνουν εξαιρετικά σημαντικό
το ζήτημα από ιστορικής απόψεως, αφού το πρώτο που προ­
σάπτουν, όπως αναφέραμε και σε άλλο σημείο του βιβλίου, οι
επικριτές τους στον Χίτλερ και στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι
ότι υπήρξαν οι ένοχοι της σφαγής ενός ολόκληρου λαού. Ε­
πάνω στο θέμα των έξι εκατομμυρίων και των στρατοπέδων
συγκεντρώσεως έχουν γράψει βιβλία ο 'Ερνστ Ζύντελ, ο Φω-
ρισσόν, ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ, ο Χάργουντ, ο Ροζέ Γκαροντύ και
άλλοι. Βιβλία στα οποία, παραθέτοντας στοιχεία, αρνούνται
το ολοκαύτωμα. Η άρνηση όμως του ολοκαυτώματος σε αρκε­
τές χώρες είναι ποινικό αδίκημα. Στην διάρκεια των δικών -

162
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

καταδικών δεν εξετάζεται εάν είναι αληθινά τα στοιχεία, τα

οποία περιέχονται στα βιβλία, δεν εξετάζεται δηλαδή η ουσία
της υποθέσεως, παρά μόνον το εάν οι συγγραφείς... αρνού­
νται το ολοκαύτωμα! Ευνοϊκή μεταχείριση έχουν οι κατηγορού­
μενοι μόνον στην περίπτωση, που δηλώσουν... μετάνοια! Ο
Ντέιβιντ Ίρβινγκ αποφυλακίσθηκε πριν λίγους μήνες από την
Αυστρία, αφού πρώτα δήλωσε ότι όντως υπήρξαν θάλαμοι
αερίων. Ο 'Ερνστ Ζύντελ, όμως, ο οποίος αρνήθηκε να προ­
βεί σε ανάλογη δήλωση παραμένει ακόμη στην φυλακή. Ο
Ερνστ Ζύντελ, ένας Γερμανός ο οποίος ζούσε για περισσότε­
ρα από τριάντα χρόνια στον Καναδά, είχε την εξής πρωτότυ­
πη ιδέα. Προσέλαβε έναν αμερικανό τεχνικό, ο οποίος ήταν
ειδικός στις εκτελέσεις θανατοποινιτών με αέρια στις φυλα­
κές των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου αυτός να εξετά­
σει τους τόπους, στους οποίους υπήρχαν οι θάλαμοι αερίων
στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, σύμφωνα πάντοτε με τους
ισχυρισμούς που διατυπώθηκαν στην δίκη της Νυρεμβέργης.
Ο αμερικανός τεχνικός, Λόχτερ, λοιπόν, έκανε επιτόπια έρευ­
να σε τρία τουλάχιστον στρατόπεδα, όπου και διαπίστωσε ότι
δεν υπήρχαν ποτέ εκεί και δεν ήταν δυνατόν να υπάρχουν
θάλαμοι αερίων. Τον 'Ερνστ Ζύντελ, ο οποίος δημοσίευσε τα
αποτελέσματα των ερευνών μετά ταύτα τον καταδίκασαν και
τον φυλάκισαν ως αρνητή του ολοκαυτώματος. Τον μηχανι­
κό Λόχτερ, όμως, δεν τον ενόχλησε κανείς... Γιατί άραγε; Μή­
πως γιατί στην περίπτωση αυτή θα ακουγόντουσαν δημόσια
στην διάρκεια της δίκης οι λεπτομέρειες και τα τεχνικά στοι­
χεία της εκθέσεως Λόχτερ;
Η άρνηση του ολοκαυτώματος αποτελεί ποινικό αδίκημα
σε τρεις τουλάχιστον χώρες της Ευρώπης. Την Γερμανία, την
Αυστρία και την Γαλλία. Στην Ελλάδα δεν είναι αδίκημα και
όμως παρ' όλα αυτά εν ονόματι δήθεν της διεθνούς «νομολο­
γίας» συγκεκριμένοι κύκλοι μη κυβερνητικών οργανώσεων ε­
πιχειρούν να ποινικοποιήσουν και στην Ελλάδα τις ιδέες και
να δημιουργήσουν αδικήματα γνώμης. Σημαντική και διαφο­
ρετική είναι και η περίπτωση του καθηγητού (τέως καθηγη­
τού πλέον...) Φίνκλεοτάιν, ο οποίος όχι μόνον είναι Εβραίος,
αλλά είναι και απόγονος επιζησάντων από το γκέτο της Βαρ­
σοβίας. Ο Φινκελστάιν λοιπόν, έγραψε ένα βιβλίο, στο οποίο

163
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

κατηγόρησε ευθέως τον διεθνή σιωνισμό για την πολιτική εκ­

μετάλλευση του ολοκαυτώματος. Χρησιμοποίησε μάλιστα τον
όρο «βιομηχανία του ολοκαυτώματος»... Το αποτέλεσμα ή­
ταν να υποστεί διώξεις, να χάσει την θέση του στο Πανεπι­
στήμιο και να τεθεί στο περιθώριο της Ακαδημαϊκής ζωής!!!
Το ολοκαύτωμα, δεν είναι επομένως απλά ένα ιστορικό γεγο­
νός, το οποίο εξετάζεται και διερευνάται. Είναι, θα μπορού­
σαμε να πούμε, η ιδεολογία της νέας εποχής της «παγκοσμιο­
ποίησης». Πως αλλιώς κανείς να ερμηνεύσει το γεγονός ότι
60 ολόκληρα χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέ­
μου η ελληνική πολιτεία αποφάσισε να καθιερώσει με νόμο
την 27 Ιανουαρίου ως ημέρα μνήμης των ηρώων του ολο­
η

καυτώματος; Για εξήντα ολόκληρα χρόνια γιατί δεν υπήρχε

το ανάλογο ενδιαφέρον;
Δεν λείπουν δε και οι υπερβολές σε σημείο προκλητικό.
Σύμφωνα με έγγραφο, το οποίο δημοσιεύθηκε σε μεγάλης
κυκλοφορίας περιοδικό και υπάρχει και στο διαδίκτυο, το Υ­
πουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδος
υποχρεώθηκε ή προθυμοποιήθηκε να απαντήσει επισήμως σε
ερωτηματολόγιο, το οποίο του απηύθυνε ο διεθνής οργανι­
σμός «Task Force International», ο οποίος διεθνής οργανισμός
ερωτά το ελληνικό κράτος σε τι ενέργειες προβαίνει για την
μνήμη του ολοκαυτώματος; Και το Υπουργείο της Εθνικής Παι­
δείας μας και συγκεκριμένα η γραμματέας του τμήματος Δια-
πολιτισμικής Εκπαίδευσης απαντά για τις εκδηλώσεις που γί­
νονται στα σχολεία των Ελλήνων, για τις επισκέψεις στα ε­
βραϊκά μουσεία, ενώ ακόμη δίδει απάντηση και για το πώς
ορίζεται το ολοκαύτωμα στα ελληνικά σχολικά βιβλία, σε ποια
ηλικία μαθαίνουν τα Ελληνόπουλα για το ολοκαύτωμα και εάν
το ολοκαύτωμα διδάσκεται σαν ανεξάρτητο μάθημα!
Υπήρξε, όμως, ή όχι η εξόντωση των έξι εκατομμυρίων στα
στρατόπεδα συγκεντρώσεως; Ο έγκριτος ιστορικός Τζων Λού-
κατς καθηγητής σε αρκετά πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πο-
λπειών στο βιβλίο του «Ο ΧΙΤΛΕΡ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ» τονίζει ότι η
ιστορική φήμη του Χίτλερ θα ήταν διαφορετική αν δεν υπήρ­
χε η μαζική δολοφονία τουλάχιστον τεσσεράμισι εκατομμυρί­
ων εβραίων με διαταγή ή έστω σύμφωνα με τις επιθυμίες του.
Τα εκατομμύρια πάνε και έρχονται! Η βιβλιογραφία, που ανα-

164
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

φέρεται σχετικά είναι τεράστια. Μεγάλο επίσης είναι και το

κινηματογραφικό και τηλεοπτικό υλικό για το ζήτημα. Πάντως
αξίζει να σημειωθεί ότι η λέξη «ολοκαύτωμα» άρχισε να χρη­
σιμοποιείται στο αμερικανικό και αγγλικό λεξιλόγιο και στην
αρθρογραφία μόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1960! Μόνο
δηλαδή μετά τον Ισραηλινο-αραβικό πόλεμο του 1967, όταν
το Ισραήλ είχε πλέον μεταβληθεί σε περιφερειακή δύναμη της
Μέσης Ανατολής και ετοίμαζε σιγά-σιγά και τα πυρηνικά του
όπλα, τα οποία ως γνωστόν σήμερα διαθέτει.
Αναμφίβολα χρειάζεται τόλμη και θάρρος για να αντιμετω­
πίσει κανείς τα δόγματα της εποχής μας και ένα από τα δόγ­
ματα αυτά είναι και το ολοκαύτωμα. Εάν υποθέσουμε ότι το
ολοκαύτωμα όντως υπήρξε είναι άραγε αυτό το μοναδικό μα­
ζικό έγκλημα πολέμου, το οποίο έγινε στην Ιστορία; Τελικά, ο
Χίτλερ ανακάλυψε τον αντισημιτισμό ή εάν θέλετε τον αντιε-
βραϊσμό και τις διώξεις των Εβραίων ή υπήρχαν χιλιάδες χρό­
νια πριν;

Μεγάλος δημοσιογραφικός θόρυβος έγινε τελευταία προ

δύο περίπου ετών για τα σκληρά μέτρα του κράτους του Ισ­
ραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων στην Λωρίδα της Γάζας,
μέτρα τα οποία συνεχίζονται μέχρι τις ημέρες μας ακόμη σκλη­
ρότερα. Πολλοί Έλληνες δημοσιογράφοι υπερασπίστηκαν
θερμά τους Παλαιστινίους και κατήγγειλαν σφοδρά τους Ισ­
ραηλινούς σε σημείο να κατηγορηθούν επώνυμα από πολίτες
της χώρας μας ιουδαϊκού θρησκεύματος για... αντισημιτισμό!
Ένας μάλιστα από αυτούς, ο κ. Σούσης, σε επιστολή του στην
εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» θυμήθηκε την σφαγή των κατοί­
κων της Μήλου από την δημοκρατική Αθήνα! Την σφαγή στην
διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου ολοκλήρου του πλη­
θυσμού μίας Ελληνικής νήσου από την πόλη μάλιστα στην
οποία γεννήθηκε η δημοκρατία. Πράγματι μπροστά σε μία τέ­
τοια πράξη ωχριούν τα όποια κρεματόρια! Ας μη πουν κά­
ποιοι ότι τότε στα αρχαία χρόνια υπήρχε βαρβαρότητα. Στην
δημοκρατία των Αθηνών υπήρχε πολύ περισσότερος πολιτι­
σμός, από αυτόν ο οποίος υπήρχε στον 20° αιώνα και υπάρ­
χει και στον 21° αιώνα! Μεγάλο ζήτημα είχε τεθεί επίσης για
αυτό, το οποίο είχε γράψει σε άρθρο του ο γνωστός δημο-

165
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σιογράφος Τάκης Μίχας στο περιοδικό της ΟΝΝΕΔ για τον

Μέγα Αλέξανδρο, ότι υπήρξε σφαγέας λαών! Όσο και εάν
δεν μας αρέσει, κατά μιαν έννοια έτσι είναι! Ο πόλεμος δεν
γίνεται με ροδοπέταλα... Ο δρόμος της ιστορίας δεν είναι
στρωμένος με άνθη. Ο Αλέξανδρος ο Μακεδών υπήρξε και
Μέγας και ευλογημένος των Θεών, αλλά και «σφαγέας». Ό­
πως σφαγέας λαών υπήρξε και ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Τζέν-
γκις Χαν και ο Ταμερλάνος και ο Καρλομάγνος και πολλοί
μεγάλοι της παγκοσμίου ιστορίας! Επειδή, όμως, αναφερό­
μαστε σε Εβραίους ας πάμε στην Παλαιά Διαθήκη και συγκε­
κριμένα σε ένα ιερό πρόσωπο για τους Εβραίους, τον Ιησού
του Ναυή. Ας δούμε τι λέγει για το τι έκαναν οι Εβραίοι στους
εχθρούς τους όταν κατέλαβαν την πόλη Ιεριχώ. Σας μεταφέ­
ρω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της Βίβλου:
«Ιησούς του Ναυή: Κεφάλαιον έξι παράγραφος 2 0 - 2 1 :
Και ο λαός ηλάλαξεν, όταν ήχησαν τα κέρατα. Ευθύς ως
ήκουσεν ο λαός τον ήχον των κεράτων, εξέβαλεν αλλαλαγ-
μόν μέγαν και κατέπεσε το τοίχος, ώστε ο λαός ανήλθε εις
την πόλιν, έκαστος κατ' ευθείαν έμπροσθεν του, και εκυρί-
ευσαν την πόλιν. Κατέσφαξαν όλους τους ευρισκομένους
εις την πόλιν, άνδρας και γυναίκας, γέροντας και νέους,
ως επίσης τους βους, τα πρόβατα και τους όνους, διαπε-
ράσαντες τα πάντα δια του ξίφους».
Ο Ιησούς του Ναυή τι υπήρξε λοιπόν; Μέγας πολέμαρχος
και ελευθερωτής ή σφαγέας λαών; Καλός ο «ανθρωπισμός»,
αλλά όταν όμως η επίκληση του γίνεται κατ' επιλογήν, τότε
αποτελεί καθαρή υποκρισία.
Για την σκληρή όψη της Ιστορίας, που αποτελεί, όμως, εί­
τε μας αρέσει, είτε όχι, μία φυσική πραγματικότητα, ξεχωρι­
στά πνεύματα του καιρού μας είχαν την τόλμη να γράψουν
και να διατυπώσουν ευθέως τις απόψεις τους.
Στα 1936, ο γνωστός Έλληνας διανοούμενος Νικόλαος Κα­
ζαντζάκης, ο οποίος μάλλον ανήκε κατά κάποιο τρόπο στην
αριστερά (ποτέ δεν υπήρξε και δεν δήλωσε κομμουνιστής!),
αρνείται να υπογράψει ένα κείμενο καταδίκης της Ιταλικής
εισβολής στην Αβησσυνία και καταγγέλλει την υποκρισία των
«ανθρωπιστών» (ανθρωπιστών κατ' επιλογήν σύμφωνα με το
πολιτικό τους κατά περίσταση συμφέρον...), δημοσιεύοντας

166
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

ένα κείμενο στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», από το οποίο

και τα παρακάτω:
«ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - Ο φόβος και η πείνα:
...Να σκέπτεσαι με αποχρώσεις θεωρείται θανάσιμο α­
μάρτημα κι από τις δύο παρατάξεις -δεξιά κι αριστερά- που
αποτελούν τη συμπαγή, απλοϊκή και βελάζουσα μάζα του
«σκεπτόμενου όχλου». Το ναι ή το όχι είναι γι' αυτούς οι δύο
μονάχα επιτρεπόμενες απαντήσεις. Το άσπρο ή το μαύρο. Α­
νάμεσα στα δύο αυτά ακρότατα όρια, που οφείλουν να τα κα­
τέχουν μονάχα οι μαχόμενοι άνθρωποι της ενέργειας, δεν επι­
τρέπουν καμία απόχρωση, μήτε συνθετική προσπάθεια στον
σκεπτόμενο ανεξάρτητον άνθρωπο»...
«Από τα μεγάλα Έθνη σήμερα η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ιτα­
λία πνίγονται στα σύνορα τους, δεν έχουν που ν' απλωθούν,
πεινούνε, η Γαλλία και η Αγγλία είναι παραχορτασμένες, μοι­
ράστηκαν τον κόσμο και κοιτάζουν με φόβο τους ακτήμονες
και πεινασμένους λαούς.
Πως ένας αμερόληπτος νους, που δεν καταδέχεται να θο­
λωθεί μήτε από αγάπη μήτε από μίσος μπορεί να αντικρίσει
την ενέργεια των δύο τούτων ομάδων;
Πριν από λίγους μήνες οι «διανοούμενοι» μας περιέφεραν
μίαν εξοργισμένη και ανώδυνη διαμαρτυρία εναντίον της Ιταλί­
ας που χύθηκε να φάει την Αβησσυνία. Κάποιος με ρώτησε αν
θα την υπέγραφα.
-Σίγουρα, του αποκρίθηκα, πονώ την Αβησσυνία που υπε­
ρασπίζεται την ελευθερία της, μα συνάμα αναγνωρίζω και το
δικαίωμα που έχει η Ιταλία να ζήσει, να μη πνιγεί μέσα στα
στενά σύνορα που δεν την χωρούν. Όλοι οι λαοί που εδη-
μιούργησαν τους μεγάλους πολιτισμούς, ακολούθησαν τα
ίδια αδηφάγα, απάνθρωπα, σκοτεινά τους ένστικτα: στην
πρώτη τους σωματική ανάπτυξη αδίκησαν, άρπαξαν, έφα­
γαν κι άμα εστερέωσαν το σώμα τους κι έπαψε η πείνα, άρ­
χισαν να δημιουργούν. Το ίδιο κάνει και σήμερα η Ιταλία,
τους ίδιους ακολουθώντας απάνθρωπους νόμους. Το πνεύ­
μα είναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο».
«Η Καθημερινή» 20/7/1936»
Στην επιστολή αυτή του Νικολάου Καζαντζάκη απάντησαν
με οργή γνωστοί αριστεροί, ανάμεσα στους οποίους και η

167
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πρώην σύζυγος του Γαλάτεια, που είχε παντρευτεί πλέον τον

κομμουνιστή Μάρκο Αυγέρη. Του απάντησαν καταγγέλλοντας
τον σαν υμνητή του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Αυτό γιατί πο­
λύ απλά, ο Καζαντζάκης είχε το θάρρος να πει, αγνοώντας
την οποιαδήποτε προπαγάνδα, αυτό που αυτονόητα προκύ­
πτει από την μελέτη της Ιστορίας, ότι δηλαδή «το πνεύμα εί­
ναι το πιο σαρκοβόρο όρνεο» και ότι όλοι οι μεγάλοι πολιτι­
σμοί δημιουργήθηκαν μέσα από αιματηρούς αγώνες και πο­
λέμους. Τι διαφορετικό είχε λοιπόν, ο Β' Παγκόσμιος Πόλε­
μος από όσα συνέβησαν πριν από αυτόν, από όσα συνέβησαν
μετά από αυτόν και θα συμβούν και στο μέλλον σε όλους τους
πολέμους, σε όλους τους τόπους και τις περιοχές της γης;
Τίποτε! Εάν εξαιρέσει κανείς τα ευχολόγια των κατ' επάγγελ­
μα «ειρηνιστών» και τους σε διατεταγμένη υπηρεσία προπα­
γανδιστές του μεταπολέμου, οι οποίοι με κάθε τρόπο επιχει­
ρούν να αγιοποιήσουν ανθρώπους, οι οποίοι υπήρξαν εγκλη­
ματίες πολέμου υπό την πλήρην έννοια του όρου και να δαι-
μονοποιούν από την άλλη πλευρά ανθρώπους, που και αυτοί
χωρίς αμφιβολία διέπραξαν εγκλήματα γιατί πόλεμος χωρίς
αίμα δεν υπάρχει, εάν εξαιρέσεις όλους αυτούς, που με το
αζημίωτο γράφουν ψεύτικη ιστορία, για κάθε λογικό άνθρω­
πο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για κάθε σκεπτόμενο άν­
θρωπο η Ιστορία δεν είναι γεμάτη με δαίμονες και αγγέλους,
αλλά με νικητές και ηττημένους.
Ας έλθουμε όμως και πάλι σε ένα ερώτημα, σε μία απορία
την οποίαν θέσαμε από τις πρώτες γραμμές αυτού του κεφα­
λαίου: Ο Αδόλφος Χίτλερ υπήρξε ο «εφευρέτης» του αντιε-
βράίσμού; Εδώ μιλούν τα γεγονότα, εδώ μιλούν τα κείμενα,
εδώ μιλά η Ιστορία. Θα σας παραθέσω μία πρόταση, η οποία
θα μπορούσε να είχε λεχθεί από έναν από τους πλέον σκλη­
ρούς αντισημίτες. Φανταστείτε εάν θέλετε έναν μαυροντυμέ­
νο φρουρό σε ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως έτοιμο να δο­
λοφονήσει αμείλικτα χιλιάδες εβραίους. Μια τέτοια φράση ω­
σάν αυτή, την οποία εν συνεχεία παραθέτω μόνον σε έναν
τύπο τέτοιο... εγκληματικό τύπο ανθρώπου θα άρμοζε. Ιδού
λοιπόν:
«Ο θεός μισεί τους Ιουδαίους και πάντα τους μισούσε...
Μισώ την συναγωγή... Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει εξιλέω-

168
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

ση, ούτε άφεση, ούτε συγχώρεση για τους Ιουδαίους... Οι

Ιουδαίοι λατρεύουν τον διάβολο, τα τελετουργικά τους εί­
ναι εγκληματικά και ακάθαρτα, η θρησκεία τους είναι μία
αρρώστια».
Όλα αυτά δεν τα έχει πει κάποιος αξιωματούχος των Ες-
Ες, κάποιος φρουρός του Άουσβιτς, δεν τα έχει πει ο Αδόλ­
φος Άιχμαν, όλα αυτά τα έχει γράψει ο Ιωάννης ο Χρυσόστο­
μος. Εμπρός λοιπόν ευσεβείς Ορθόδοξοι αποφασίστε: Θα ρί­
ξετε στην πυρά και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο; Ήταν και
αυτός ναζιστής; Υπήρξε ένας σκληρός και απάνθρωπος αντι-
σημίτης;
Όμως είναι άδικο να χρεώνεται ο αντισημιτισμός ή εάν θέ­
λετε ο αντιεβράίσμός στον Χριστιανισμό, αφού αυτός ως φαι­
νόμενο και μάλιστα σύνηθες σε διαφορετικές ιστορικές πε­
ριόδους υπήρξε και πριν την Χριστιανική εποχή! Ο περίφη­
μος Ρωμαίος ρήτορας Κικέρων το 59π.Χ στον περίφημο λόγο
του «Υπέρ Φλάκκου» κατήγγειλε ότι οι Εβραίοι στην Ρώμη έ­
χουν γίνει τόσο πολυάριθμοι και είναι τόσο αφοσιωμένοι στο
έθνος τους και έχουν μεγάλη επιρροή στις λαϊκές συνελεύ­
σεις. Πράγματι την εποχή εκείνη οι Εβραίοι της Ρώμης είχαν
δικαίωμα ψήφου, είχαν στα χέρια τους μεγάλο μέρος της οι­
κονομίας της και είχαν αποσπάσει πολλά προνόμια από τους
Αυτοκράτορες. Στην συνηγορία του Κικέρωνα «υπέρ του Φλάκ­
κου» στο δικαστήριο, όπου και τον υπερασπιζότανε γιατί εκα-
τηγορείτο ότι όντας Ρωμαίος Έπαρχος στην Μικρά Ασία είχε
καταχραστεί το θησαυροφυλάκιο των Ιουδαίων, στην συνη­
γορία του αυτή είχε καταγγείλει τους Ιουδαίους ότι συνωμο­
τούν κατά της Αυτοκρατορίας και επιδιώκουν να εξουσιάσουν
την Ρώμη. Αυτά έλεγε ο Κικέρων το 59π.Χ. Τον επόμενο χρό­
νο το 58π.Χ. εξορίστηκε από την Ρώμη! Σφοδρός επικριτής
των Ιουδαίων ήταν και ο Σενέκας, ο οποίος αποκαλούσε τους
Ιουδαίους «το πλέον διεστραμμένο έθνος»... Ο Σενέκας ήταν
ένθερμος υποστηρικτής της Στωικής φιλοσοφίας και τόσο οι
Στωικοί, όσο και οι Επικούρειοι φιλόσοφοι υπήρξαν σφοδροί
πολέμιοι της Ιουδαϊκής θεολογικής σκέψεως. Ο μεγάλος ι­
στορικός της Ρώμης Τάκιτος είχε και αυτός επικρίνει δριμύ­
τατα τους Εβραίους, καταγγέλλοντας ότι ο πλούτος τους προ­
έρχεται από την φανατική μεταξύ τους αλληλεγγύη και από

169
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

το μίσος τους εναντίον των υπολοίπων ανθρώπων. Αποκαλού­

σε τους Εβραίους «λαό αηδιαστικό», γεμάτο μίσος που όλα
όσα οι Ρωμαίοι τα θεωρούσαν ιερά, αυτοί τα θεωρούσαν βέ­
βηλα!
Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Κωνσταντινου­
πόλεως, τους πρώτους δύο αιώνες οι Ιουδαίοι δεν αντιμετώ­
πισαν σοβαρά προβλήματα. Όλα άλλαξαν γι' αυτούς όταν ο
Αυτοκράτωρ Ιουστινιανός προχώρησε σε μία νομοθετική ε­
πανάσταση, στον περίφημο Ιουστινιάνειο Κώδικα στις αρχές
του 6 αιώνος, για τον οποίον αναφέρονται με επαίνους μέ­
ου

χρι τις ημέρες μας οι ιστορικοί και νομικοί επιστήμονες. Πολύ

πριν τους φυλετικούς νόμους της Νυρεμβέργης, τους οποί­
ους θέσπισε το 1935 η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, 1400
χρόνια πριν, ο Αυτοκράτωρ, του οποίου μεταξύ άλλων έργο
ήταν και ο περίλαμπρος Ναός της Αγίας Σοφίας έκανε και
νόμους, οι οποίοι περιόριζαν δραστικά τα δικαιώματα των ε­
βραίων. Κατήργησε δε τον νόμο, ο οποίος ίσχυε μέχρι τότε,
νόμο του Θεοδοσιάνειου Κώδικα, νόμο ο οποίος αναγνώριζε
την νομική ύπαρξη του Ιουδαϊσμού. Σύμφωνα με τους νόμους
του Ιουστινιανού ένας Εβραίος δεν μπορούσε να έχει Χριστια­
νό δούλο, ενώ αυστηροί περιορισμοί ετέθησαν ακόμη και στα
αστικά - οικονομικά τους δικαιώματα. Οι εβραίοι αποκλείστη­
καν από κάθε δημόσιο αξίωμα, απαγορεύθηκε να είναι δικη­
γόροι, καθώς και να καταθέτουν σε δικαστήρια ως μάρτυρες
εναντίον των Χριστιανών. Προχώρησε όμως και σε ένα άλλο
πρωτοπόρο μέτρο ο Ιουστινιανός. Απαγόρευσε την Μισνά, την
προφορική παράδοση των Ιουδαίων. Η απαγόρευση αυτή ο­
δήγησε στους ύστερους χρόνους στο κάψιμο του Ταλμούδ.
Σε πολλές πόλεις μετά τους νέους νόμους του Ιουστινιανού,
ο Ιουδαϊσμός σαν θρησκεία κηρύχθηκε παράνομη και οι συ­
ναγωγές έκλεισαν. Δεν ήταν, όμως, μόνον τα διατάγματα των
Αυτοκρατόρων και οι επίσημοι νόμοι που εστρέφοντο εναντί­
ον τους! Πολλές λαϊκές εξεγέρσεις και διωγμοί εβραίων έγι­
ναν από τις δύο περίφημες ομάδες του Ιπποδρόμου, τους
«Πράσινους» και τους «Βένετους». Επί Αυτοκράτορος Ανα­
στασίου οι «Πράσινοι» εξεγέρθησαν κατά των Ιουδαίων και
έκαψαν τις συναγωγές τους.
Μετά τον Ιουστινιανό, ο επόμενος Μεγάλος Αυτοκράτο-

170
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

ρας της Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Ηράκλειος, ο οποίος

υπήρξε και αυτός σφοδρός αντιεβραίος. Γράφει επί του θέ­
ματος η μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος ΙΒ',
σελίς 370:
«Τω 614 παμπληθείς Πέρσαι εισέβαλον εις Παλαιστήνην
και βοηθούμενοι υπό των Εβραίων, εξεπόρθησαν την Ιε­
ρουσαλήμ, έσφαξαν χιλιάδας των κατοίκων της και απήγα-
γον εις αιχμαλωσία ν τους λοιπούς μετά του Πατριάρχου Ζα-
χαρίου, μετ' αυτού δε και τον Τίμιον Σταυρόν, όν θέσαντες
εντός κιβωτίου έφερον εις Περσίαν. Κατά την φοβεράνταύ-
την επιδρομήν οι Εβραίοι ηγόραζαν παρά των Περσών αντί
ευτελέστατου τιμήματος τους Χριστιανούς αιχμαλώτους και
είτα έσφαζον αυτούς. Εις 90.000 αναβιβάζονται οι Χριστια­
νοί φονευθέντες τότε εις μόνην την Αγίαν Πόλιν...». Δέκα
πέντε ολόκληρα χρόνια μετά το 629μ.Χ. ο Ηράκλειος έμελλε
να εκδικηθεί. Ετιμώρησε σκληρά τους Ιουδαίους, απέλασε ό­
λους από την Ιερουσαλήμ και ταυτόχρονα απαγόρευσε, επί
ποινή θανάτου, σε αυτούς να πλησιάζουν στην πόλη σε από­
σταση μικρότερη των τριών μιλίων. Οι διωγμοί των Ιουδαίων
στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αναφέρομαι εις αυτήν καθ'
όσον άμεσα μας αφορά δεν σταμάτησαν με τον Ηράκλειο.
Ανάλογοι διωγμοί έγιναν και επί των ημερών του Λέοντος του
Γ του Ισαύρου, του Ρωμανού του Α' τον 10° αιώνα κ.α.
Τόσο στην διάρκεια της τουρκοκρατίας, αλλά και στη συ­
νέχεια στα χρόνια του νέου Ελληνικού κράτους ισχυρά υπήρ­
ξαν τα αντιεβραϊκά αισθήματα του Ελληνικού Λαού. Αναφε­
ρόμενος στον απαγχονισμό του Πατριάρχου Γρηγορίου του
Ε' μας κάνει γνωστό το γεγονός ότι ο μεγάλος βεζίρης έδωσε
το πτώμα του Πατριάρχη στους εβραίους να το σύρουν μέσα
στους δρόμους και να το ρίξουν στην συνέχεια στην θάλασ­
σα. Ιδού πως εξηγεί αυτή την ενέργεια ο Γεώργιος Φίνλεϋ:
"Αυτή η μυσαρή αποστολή ήτανε πηγή τρομερής ικανο­
ποίησης για τον Ιουδαϊκό όχλο της Κωνσταντινούπολις, εξ'
αιτίας του μεγάλου μίσους που επικρατεί σε όλη την ανατολή
μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων". Φίνλεϋ - Ιστορία της Ελληνι­
κής Επαναστάσεως.
Για το γεγονός αυτό υπήρξε και επίσημη ανακοίνωση στην
συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1926,

171
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚ.ΟΣ

από τον καθηγητή Ανδρεάδη, ο οποίος βασιζόμενος στο βι­

βλίο του Μ. Franco «Οι Ιουδαίοι στην Οθωμανική Αυτοκρατο­
ρία», αλλά και σε τουρκικές πηγές, μας παραθέτει τα λόγια
του τούρκου μεγάλου βεζίρη προς τους Ιουδαίους: «Καλώς
ήρθατε ω εβραίοι. Να. Κρεμάστηκε ο κοινός μας εχθρός.
Πετάξετε τον στην θάλασσα, σας το διατάσσω».
Το επεισόδιο αυτό δεν ήταν μεμονωμένο. Παρ' όλα τα α­
ντιθέτως γραφόμενα και διδασκόμενα ως ιστορία στους νέ­
ους Έλληνες, οι σχέσεις του λαού μας με τους Εβραίους δεν
υπήρξαν αγαθές, ιδιαίτερα δε στην περίοδο της Εθνεγερσί­
ας. Τον Δεκέμβριο του 1821 οι Έλληνες επαναστάτες μαζί με
Γερμανούς φιλέλληνες εφορμούν κατά του Παλαμηδίου, του
Κάστρου του Ναυπλίου για να το καταλάβουν. Η επίθεση α­
ποτυγχάνει. Πίσω τους αφήνουν νεκρούς και τρεις τραυματί­
ες. Ας δούμε τι γράφει σχετικά ένας από τους ιστορικούς της
Επαναστάσεως του 1821, ο οποίος μάλιστα υπήρξε και ο ί­
διος αγωνιστής της Εθνεγερσίας:
«Οι Τούρκοι εξώρμησαν τότε εν αλαλαγμώ, συνέλεξαν
τας εγκαταλειφθείσας κλίμακας, και τας κεφάλας των πε­
σόντων τεμόντες μετήνεγκον εις την πόλιν εν θριάμβω. Ο
Νικήτας εσώθη ως εκ θαύματος. Επειδή δε εκ μεν των πε­
σόντων ελήφθη μόνον το σώμα του Λίνζινγ, εκ δε των βαρέ­
ως τραυματισθέντων αφέθησαν τρεις, ως ακίνητοι γενόμε­
νοι ένεκα ης εκκοπής των ποδών αυτών, οι Τούρκοι απή-
γαγον εις το φρούριον και τούτους, εν οίς ην και τις Πελο-
ποννήσιος υφοπλαρχηγός, ονομαζόμενος Γκελβερής, και
τοις Ισραηλίταις παρέδωκαν εκμετρήσαντας το ζην δι' αι-
σχίστου και επώδυνου θανάτου. Ενός μάλιστα των τριών
Ισραηλίτης τις, επιδεικνύμενος και των Τούρκων αυτών
τουρκικώτερος, αποκόψας κατεμάσσησε το ωτίον». Ιωάν­
νης Φιλήμων «Ιστορικόν Δοκίμιον περί Ελληνικής Επανα­
στάσεως» Τόμος Δ', μέρος Γ', κεφάλαιον ΚΕ', σελίς 320.
Όπως γράφουν οι ίδιες οι εβραϊκές πηγές (όπως η Εγκυ­
κλοπαίδεια «Γιουντάικα») στην διάρκεια της Ελληνικής Επα­
ναστάσεως του 1821, την οποία χαρακτηρίζουν εξέγερση, οι
Έλληνες κατέσφαξαν όλους τους εβραίους στις περιοχές, τις
οποίες απελευθέρωναν. Δεν παραλείπουν μάλιστα να αναφέ­
ρουν ότι αυτό συνέβη διότι ήσαν οι Ιουδαίοι πιστοί υπήκοοι

172
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

των Οθωμανών και ότι είχαν αναλάβει για λογαριασμό τους

υπηρεσίες όπως του τοκιστή και του συλλέκτη των φόρων
από τους υπόδουλους Έλληνες. Ένα απόσπασμα από μία ε­
βραϊκή πηγή είναι και το εξής:
«Με την έναρξη της ελληνικής εξέγερσης σημειώθηκε με­
γάλη αύξηση στις επιθέσεις κατά των Μουσουλμάνων και
των Εβραίων. Οι Έλληνες που επιτέθηκαν στην Τριπολιτσά
της Πελοποννήσου το Σεπτέμβριο του 1821 πυρπόλησαν
εξολοκλήρου την πόλη που είχε 30.000 πληθυσμό και περι­
λάμβανε επίσης περίπου 8.000 Εβραίους... Οι Μουσουλμά­
νοι και οι Εβραίοι σκοτώθηκαν χωρίς διάκριση από τους Έλ­
ληνες στη διάρκεια των επιθέσεων...»
Σε άλλα ιστορικά έργα εβραίων ο αριθμός μειώνεται και
από οκτώ χιλιάδες οι εβραίοι που σφαγιάστηκαν στην Τριπο­
λιτσά γίνονται... πέντε χιλιάδες! Φαίνεται πως με τους αριθ­
μούς πάντοτε υπήρχε κάποιο πρόβλημα... Εβραίοι επίσης
(1.200 σύμφωνα με τις ίδιες πηγές) μαζί με τούρκους εκτελέ­
στηκαν και από τους επαναστάτες του Υψηλάντη στην Μολ­
δοβλαχία. Ένας Άγγλος, ο John Hartley, γράφοντας για την
άλωση της Τριπολιτσάς περιγράφει την σφαγή ως εξής: «Α­
νακατεύτηκε το Εβραϊκό αίμα με το Τούρκικο και κύλισε
στους δρόμους της πόλης. Τα παιδιά του Ισαάκ και του Ι­
σμαήλ έχουν υποταχτεί στο ίδιο πεπρωμένο.»
Η περίπτωση της σφαγής των Εβραίων στην Τρίπολη είναι
ενδεικτική των σχέσεων των εβραϊκών ιστορικών πηγών με
την... αριθμητική! Μία σχέση μάλλον κακή, η οποία έχει πα­
ρελθόν, αλλά όπως γνωρίζουμε και παρόν... Συγκεκριμένα, η
εγκυκλοπαίδεια Γιουντάικα στην έκδοση του 1978, στην σελί­
δα 876, αναφέρει ότι στην σφαγή (massacre) της Πελοποννή­
σου 5.000 Εβραίοι έχασαν την ζωή τους. Με δεδομένο ότι οι
Εβραίοι του Ναυπλίου καθώς και οι Τούρκοι διεσώθησαν από
τον Χάμιλτον και ότι στις άλλες πόλεις του Μοριά πλην Τριπό­
λεως ζούσαν ολιγάριθμοι Εβραίοι, με δεδομένο αυτό λοιπόν,
ο αριθμός 5.000, στον οποίο αναφέρεται η εβραϊκή εγκυκλο­
παίδεια αφορά κυρίως την Τρίπολη. Πόσοι Εβραίοι όμως
ζούσαν στην Τρίπολη; Ο αριθμός των 5.000 είναι τουλάχιστον
υπερβολικός, εάν όχι εξωφρενικός. Έχουμε όμως μία πηγή
για το πόσοι ήταν οι Εβραίοι στην Τριπολιτσά όταν κατελή-

173
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

φθη από τους Έλληνες. Είναι ο ιστορικός και αυτόπτης μάρ­

τυς Ιωάννης Φιλήμων, ο οποίος αναφέρει ότι στην Τριπολι­
τσά ζούσαν μόνον 50 οικογένειες Εβραίων! Οι οποίοι μάλι­
στα δεν σφαγιάσθηκαν όλοι, αφού μερικοί από αυτούς, όπως
αναφέρει και πάλι η Ιουδαϊκή εγκυκλοπαίδεια, διέφυγαν στην
Κέρκυρα.

Μετά από πολλά χρόνια ο Ελληνικός Στρατός εφορμά προ­

κειμένου να απελευθερώσει την Μακεδονία και την Θράκη.
Στην Θεσσαλονίκη η εβραϊκή κοινότητα είναι εξαιρετικά ισχυ­
ρή και ελέγχει την οικονομική ζωή της πόλεως. Την 27 Οκτω­
η

βρίου του 1912 ο Ελληνικός στρατός καταλαμβάνει τα προά­

στια της Θεσσαλονίκης. Οι Έλληνες της Θεσσαλονίκης αρχί­
ζουν να κάνουν επιθέσεις στις Τούρκικες και Εβραϊκές συνοι­
κίες. Οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις όχι μόνο δεν εμπό­
δισαν τις επιθέσεις αλλά και πολλές φορές έδρασαν μαζί με
τους Έλληνες. Τα γεγονότα είχαν απολύτως ένα χαρακτήρα
πογκρόμ...
Η εφημερίδα «Times» της Αγγλίας έγραφε τα ακόλουθα:
«Σταματούν τους Τούρκους και τους Εβραίους σε κάθε
δρόμο και τους κάνουν σωματική έρευνα απ' την κορφή ως
τα νύχια... Ο Ελληνικός Τύπος κάνει δημοσιεύματα τα οποία
βάζουν στο σημάδι τους Εβραίους και προκαλούν το λαό. Γι'
αυτό τον λόγο λεηλατούνται οι περιουσίες των Εβραίων και
οι ίδιοι υφίστανται κακομεταχειρίσεις....»
Η εφημερίδα «Le Τβιτιρ5»της Γαλλίας έγραψε: «Πολλοί Ε­
βραίοι έχουν υπέστη κακομεταχείριση. Λεηλατήθηκαν τα μα­
γαζιά και καταστράφηκαν Συναγωγές...»
Η εφημερίδα «The Jewish Chronicle», την οποία εξέδι-
δαν στο Λονδίνο οι Εβραίοι της Αγγλίας έγραφε:
«Συνεχίζονται οι λεηλασίες, οι σφετερισμοί και ανάλο­
γες ενέργειες έναντι των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. Οι
Ελληνικές στρατιωτικές αρχές δεν καταβάλλουν καμιά προ­
σπάθεια για να τα σταματήσουν.» (3 Ιανουαρίου 1913)
«Όλοι οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης συγκεντρώθηκαν
στη κηδεία των 2 σκοτωμένων οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους
στη διάρκεια των ενεργειών λεηλασίας των Ελλήνων..» (10
Ιανουαρίου 1913)

174
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

«Από τότε που έχει καταληφθεί η πόλη από τους Έλλη­

νες, δημιουργήθηκαν πολύ σημαντικές αλλαγές στη ζωή της
φιλότιμης Εβραϊκής κοινότητας. Συνάντησαν μια τόσο με­
γάλη καταστροφή όση είχαν ζήσει στο παρελθόν οι Εβραί­
οι της Ρωσίας και της Ρουμανίας.» (24 Ιανουαρίου 1913).
Ενοχλεί πολύ το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη (η μητέρα του
Ισραήλ σύμφωνα με τους σιωνιστές) έγινε και πάλι Ελληνική
και καθώς φαίνεται αυτό ενοχλεί μέχρι τις ημέρες μας...
Αυτά σαν μία μικρή παρένθεση για τις σχέσεις των Ελλή­
νων και Εβραίων στην νεώτερη Ελληνική Ιστορία. Φυσικά θα
μπορούσαν να γραφτούν και άλλα πολλά, όπως το γεγονός
με τον Πατσίφικο, αλλά θα ξεφεύγαμε εντελώς από τον σκοπό
αυτού του βιβλίου.
Πολλοί υπήρξαν σφοδροί επικριτές των εβραίων στην Ευ­
ρώπη μέσα στους τελευταίους αιώνες και ανάμεσα τους και
εβραίοι. Ο περίφημος φιλόσοφος Μπαρούχ Σπινόζα, ο οποί­
ος ήταν Ιουδαίος, τον οποίον έδιωξαν όμως με τις κλωτσιές
από την Συναγωγή οι λοιποί Εβραίοι (τον κατέστησαν απο-
συνάγωγο), είχε αποκαλέσει την ιουδαϊκή θρησκεία «χοντρο­
κομμένη δεισιδαιμονία» και όσους ήσαν πιστοί Εβραίοι τους
είχε χαρακτηρίσει σαν λατρευτές ενός Θεού του μίσους! Ο
πολύς Βολταίρος, ο πατέρας του διαφωτισμού, όχι μόνον υ­
πήρξε αντιεβραίος, αλλά στο άρθρο του με τίτλο «JUIFS» (Ε­
ΒΡΑΙΟΙ), συμφωνούσε απόλυτα με τους διωγμούς και τις σφα­
γές των Εβραίων και εξέφραζε την πεποίθηση ότι οι Ιουδαίοι
πράγματι μέσα στα πλαίσια της λατρείας τους διαπράττουν
τελετουργικούς φόνους... Χαρακτηριστικά τόνιζε στο άρθρο
του αυτό έγραφε:
«Καμμιά συκοφαντία για τους Εβραίους δεν είναι αρκε­
τά μεγάλη... Η ιστορία αυτού του λαού είναι αηδιαστική και
βδελυρή».
Αυτά έλεγε ο Βολταίρος, αλλά η Γαλλική Επανάσταση φέρ­
θηκε με τον καλύτερο τρόπο στους Εβραίους της χώρας. Η
διακήρυξη για την θρησκευτική ελευθερία της Γαλλικής Επα­
ναστάσεως δεν εξαιρούσε τους Εβραίους. Από την Γαλλική
Επανάσταση, όμως, περάσαμε στην συνέχεια στην Αυτοκρα­
τορία του Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων δεν είχε καμμία δεδομέ­
νη άποψη για τους Εβραίους. Του έγιναν όμως συγκεκριμέ-

175
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

νες καταγγελίες ιδιαίτερα από τις ανατολικές περιοχές της

Γαλλίας εναντίον των εβραίων για τοκογλυφία και αποφυγή
στρατεύσεως. Ο Ναπολέων αποφάσισε τότε να αναστείλει για
ένα χρόνο όλα τα χρέη προς τους Εβραίους στις Ανατολικές
Επαρχίες και προχώρησε σε μία πρωτοφανή ενέργεια. Ζήτη­
σε από τους Εβραίους να συγκληθεί ενώπιον του το περίφη­
μο «Σανχεντρίν», το Εβραϊκό Συνέδριο. Το Σανχεντρίν συνε­
κλήθη ενώπιον του Ναπολέοντος το 1806 στο Παρίσι. Οι Ε­
βραίοι τον διαβεβαίωσαν ότι θα υπερασπιστούν την Γαλλία
μέχρι θανάτου. Ένα χρόνο αργότερα, ο Ναπολέων, έχοντας
στοιχεία ότι οι Εβραίοι του είχαν πει ψέματα, έβγαλε ειδικά
διατάγματα με τα οποία ετίθεντο κάτω από αυστηρή παρακο­
λούθηση οι οικονομικές δραστηριότητες των εβραίων καθώς
και η στρατολόγηση τους. Μερίμνησε δε να σχηματιστούν ει­
δικές επιτροπές σε ολόκληρη την Γαλλία, οι οποίες θα επι­
βλέπουν και θα ελέγχουν τις δραστηριότητες κατά τόπους
των εβραίων. Η συνέχεια γνωστή. Οι Εβραίοι εστράφησαν ε­
ναντίον του Ναπολέοντος και χρηματοδότησαν χωρίς να λο­
γαριάσουν το ύψος του ποσού την καταστροφή του... Σκλη­
ρός αντισημιτισμός, λοιπόν, σε ολόκληρη την Ευρώπη πολύ
πριν από τον Χίτλερ για να μη μιλήσουμε για τους διωγμούς,
τους οποίους είχαν υποστεί οι Εβραίοι στην Ρωσσία των Τσά­
ρων! Αλλά και στην Νέα Χώρα που είχαν επιλέξει να γίνει γι'
αυτούς η νέα Ιερουσαλήμ, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Α­
μερικής τα πράγματα δεν ήσαν κατ' αρχάς πολύ καλύτερα.
Λίγοι γνωρίζουν επί παραδείγματι ότι ο περίφημος Στρατη­
γός Γκραντ στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Βο­
ρείων και Νοτίων, με ειδική εντολή του είχε αποκλείσει τους
Εβραίους από όλες τις στρατιωτικές μονάδες, τις οποίες διοι­
κούσε. Μία από τις πλέον επιφανείς εβραϊκές οικογένειες τρα­
πεζιτών της Νέας Υόρκης είναι η οικογένεια Σέλιγκμαν. Το
1877 ο βαθύπλουτος τραπεζίτης Ιωσήφ Σέλιγκμαν βρέθηκε
στην Σαρατόγκα και θέλησε να μείνει στο πλέον πολυτελές
ξενοδοχείο της περιοχής το Γκραντ Γιούνιον. Η διεύθυνση,
όμως, του ξενοδοχείου δεν του έδωσε δωμάτιο γιατί ήταν ε­
βραίος! Σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και η Βοστώνη συχνά
ήταν τα λιντσαρίσματα εβραίων από γηγενείς αμερικανούς
και από Ιρλανδούς. Ακόμη και στις αρχές του 20 αιώνα υ-
ου

176
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

πήρχαν κοινωνικοί αποκλεισμοί για τους Εβραίους και έτσι

πάμπλουτοι τραπεζίτες ή βιομήχανοι ήταν αδύνατον να μπούνε
στις περισσότερες λέσχες ή αδελφότητες που υπήρχαν στις
μεγάλες πόλεις των Η ΠΑ. Δεν ήταν λίγες οι ανακοινώσεις, οι
οποίες αφορούσαν προσλήψεις σε στρατιωτικούς και πανε­
πιστημιακούς τομείς, οι οποίες περιείχαν την επισήμανση «Χρι­
στιανοί μόνο»! Δεκαπέντε χρόνια πριν κυκλοφορήσουν τα
Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών στην Ευρώπη, ο Ιγνάτιος
Ντόνελλυ, προφανώς Ιρλανδικής καταγωγής, εξέδωσε το 1891
ένα βιβλίο με τον τίτλο «Η ΣΤΗΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ», στο οποίο
έλεγε ότι έρχεται μία εβραϊκή δικτατορία, κάτω από την οποί­
α οι λαοί θα πλήρωναν ακριβά για τα όσα είχαν κάνει εις βά­
ρος των εβραίων στους προηγούμενους αιώνες!
Αυτά συνέβαιναν και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον 19° αιώ­
να και στις αρχές του 20 αιώνος. Πολύ πριν ψηφιστούν στην
ου

Γερμανία, το 1935, οι φυλετικοί νόμοι της Νυρεμβέργης, οι

οποίοι απέκλειαν τους Εβραίους από πολλούς τομείς της δη­
μόσιας ζωής της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας, πολύ πριν,
σε αρκετές πολιτείες και πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολι­
τειών απέκλειαν τους Εβραίους τόσο από την απόκτηση πε­
ριουσίας σε συγκεκριμένες πόλεις και προάστια, όσο και από
την φοίτηση τους σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Το 1922
ακόμη το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ έθεσε όριο στην αποδοχή
Εβραίων φοιτητών. Δεν εφηύρε λοιπόν τον αντισημιτισμό ο
Χίτλερ και είναι πολύ απλοϊκό και κάθε τι απλοϊκό βολεύει θαυ­
μάσια την προπαγάνδα να υποστηρίζεται κάτι τέτοιο. Όχι, πως
ο Χίτλερ δεν υπήρξε αντιεβραίος και αυτό αποδεικνύει και η
παρακάτω εγγραφή του από τα ντοκουμέντα Μπόρμαν στο
Μπούνκερ του Βερολίνου:
13 Φεβρουαρίου 1945: «Οι ίδιοι οι Εβραίοι προκάλεσαν
πάντα τον αντισημιτισμό. Δια μέσου των αιώνων, όλοι οι
λαοί του κόσμου από τους αρχαίους Αιγυπτίους μέχρι ε­
μάς, αντιδράσανε με τον ίδιο τρόπο ακριβώς.»
Ας διαβάσουμε τι γράφει για τον αντισημιτισμό και για το
ποία υπήρξε η «πρωταρχική αφορμή» για την γένεση του η
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, έκδοση του 1928,
δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια πριν το 1945 στον Τόμος Δ', σε-
λίς 925:

177
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

«Γένεσις του Αντισημιτισμού: Η Αντιουδαϊκή εχθρότης,

παλαιά όσο και ο Ιουδαϊσμός αυτός, έχει ως πρωταρχική
αφορμή την συναίσθησιν της φυλετικής υπεροχής και την
αδιάλλακτον μισαλλοδοξίαν των Εβραίων.»
Το παραπάνω απόσπασμα της Εγκυκλοπαίδειας με τα μέ­
τρα της εποχής μας είναι ένα σκληρά αντιεβράίκό κείμενο.
Μήπως πρέπει να τεθεί εκτός νόμου ο Πυρσός και να μαζευ­
τεί από κάθε Ελληνικό σπίτι η συγκεκριμένη εγκυκλοπαίδεια;
Στην ίδια υπαγόρευση του Αδόλφου Χίτλερ, που περιέχε­
ται στην πολιτική διαθήκη, προβλέπει ότι ο αντιεβραϊσμός δεν
πρόκειται να σβήσει στο πέρασμα του χρόνου:
13 Φεβρουαρίου 1945: «Δεν υπάρχει, λοιπόν, κίνδυνος
σ' αυτές τις περιπτώσεις να εξαφανιστεί ο αντισημιτισμός,
γιατί οι ίδιοι οι Εβραίοι είναι εκείνοι, που ρίχνουν λάδι στην
φωτιά του και φροντίζουν να είναι πάντα καλά τροφοδοτη­
μένη. Πριν μπορέσει να εξαφανιστεί η αντίθεση σ' αυτόν,
πρέπει να εξαφανιστεί η αρρώστια. Και απ' αυτή την άπο­
ψη μπορείτε να βασιστείτε στους Εβραίους: όσο επιζούν, ο
αντισημιτισμός δεν θα εξαφανιστεί ποτέ.»
Ξεκαθαρίζει, όμως, ότι η αναφορά του αυτή στους Εβραί­
ους δεν ισοδυναμεί με έναν ισχυρισμό ότι έχει αισθήματα πε­
ριφρονήσεως προς τις άλλες φυλές και ιδιαίτερα προς τις
παλαιές φυλές, όπως οι Κινέζοι, που είχαν δημιουργήσει έναν
αρχαίο πολιτισμό και τονίζει ότι:
«Λέγοντας αυτά, σας ορκίζομαι πως είμαι ολότελα ελεύ­
θερος από κάθε φυλετικό μίσος. Είναι, οπωσδήποτε, ανε­
πιθύμητο μια φυλή ν' ανακατεύεται με άλλες φυλές. Εκτός
από λίγες, χωρίς αποτέλεσμα, επιτυχίες, που είμαι έτοιμος
να τις παραδεχτώ, η συστηματική επιμιξία ποτέ δεν παρή­
γαγε καλά αποτελέσματα. Η επιθυμία της να παραμείνει φυ­
λετικά καθαρή είναι μια απόδειξη της ζωτικότητας και της
καλής υγείας μιας φυλής. Η υπερηφάνεια για την δική μας
τη φυλή - και αυτό δεν προϋποθέτει την περιφρόνηση για
άλλες φυλές - είναι κι' αυτή ένα σωστό και υγιές συναίσθη­
μα. Ποτέ δεν θεώρησα τους Κινέζους και τους Γιαπωνέ­
ζους σαν κατώτερους από μας. Ανήκουν σε παλιούς πολι­
τισμούς...»
Επανέρχεται στην συνέχεια στο θέμα των Εβραίων και ε-

178
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

παναλαμβάνει ότι η φυλετική του υπερηφάνεια είναι επιθετι­

κή εις ό,τι αφορά την εβραϊκή φυλή:
«Η φυλετική υπερηφάνεια μας δεν είναι επιθετική, εκτός
στο σημείο που αφορά την Εβραϊκή φυλή. Χρησιμοποιούμε
τον όρο Εβραϊκή φυλή για ευκολία, γιατί στην πραγματικό­
τητα, και από την γενετική άποψη δεν υπάρχει καμμία ε­
βραϊκή φυλή. Υπάρχει, ωστόσο, μια κοινότητα, που σ' αυ­
τήν μπορεί, πραγματικά, να εφαρμοστεί ο όρος και που η
ύπαρξη της γίνεται δεκτή και από τους ίδιους τους Εβραί­
ους. Είναι η πνευματικά ομογενής ομάδα, που όλοι οι Ε­
βραίοι σ' όλο τον κόσμο προσχωρούν θεληματικά σαν μέλη
της, άσχετα από πού βρίσκονται και ποια είναι η χώρα της
κατοικίας τους. Και σ' αυτή την ομάδα ανθρωπίνων πλα­
σμάτων δίνουμε τον τίτλο της εβραϊκής φυλής. Δεν είναι,
σημειώστε, θρησκευτική ενότητα, μ' όλο που η εβραϊκή θρη­
σκεία τους χρησιμεύει σαν πρόφαση να εμφανίζονται σαν
τέτοια. Ούτε είναι καν ένωση ομάδων ενωμένων από τους
δεσμούς μιας κοινής θρησκείας.
Η εβραϊκή φυλή είναι πρώτ' απ' όλα και κατ' εξοχήν μια
αφηρημένη φυλή του νου».
Ο Χίτλερ διατυπώνει την άποψη του οι Εβραίοι δεν είναι
από ανθρωπολογικής απόψεως φυλή. Αυτό το υποστηρίζουν
και σήμερα αρκετοί επιστήμονες, οι οποίοι βασιζόμενοι στις
νεώτερες ανακαλύψεις της γενετικής έχουν διαπιστώσει ση­
μαντικές φυλετικές διαφορές μέσα στον ίδιο τον εβραϊκό λαό
με κυριότερη αυτήν μεταξύ των Σεφαρδείμ και των Ασκενα-
ζίμ, οι οποίοι κατά κύριο βάσιν κατάγονται από τους εξιουδα-
ϊσμένους τουρανικής καταγωγής Χαζάρους και οι οποίοι σή­
μερα στο Ισραήλ αποτελούν την κυρίαρχη φυλετική ομάδα.
Λέγει σχετικά στην ίδια εγγραφή επί του θέματος ο Χίτλερ:
«Ούτε ο Εβραϊσμός διαθέτει τα ανθρωπολογικά χαρα­
κτηριστικά, που θα του δίνανε την σφραγίδα μιας ομογε­
νούς φυλής. Δεν μπορεί, ωστόσο, να αρνηθεί κανείς πως
κάθε Εβραίος στον κόσμο έχει μερικές σταγόνες καθαρό
εβραϊκό αίμα μέσα του. Αν δεν ήταν έτσι, θα ήταν αδύνατο
να εξηγήσει κανείς την παρουσία ορισμένων φυσικών χα­
ρακτηριστικών, που είναι διαρκώς κοινά σε όλους τους Ε­
βραίους».

179
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Μεγάλο ψέμα, λοιπόν, ψέμα ενταγμένο μέσα στα πλαίσια

της μεταπολεμικής προπαγάνδας η ταύτιση του αντισημιτι­
σμού με τον Εθνικοσοσιαλισμό και τον Αδόλφο Χίτλερ. Σύμ­
φωνα με όσα αναφέρονται στο βιβλίο ενός Καθολικού ιερέ­
ως, του 'Εντουαρντ Χ. Φλάννερυ, το οποίο εκδόθηκε στα Ελ­
ληνικά από τους ενταύθα αντιρατσιστές μιας χριστιανικής
οργανώσεως της Θεσσαλονίκης (Χριστιανική Αντιρατσιστική
πρωτοβουλία), η ιστορία του Αντισημιτισμού αρχίζει με την
ιστορία του Αμάν του Μακεδόνος. Στην Παλαιά Διαθήκη και
συγκεκριμένα στο βιβλίο Εσθήρ, αναφέρεται ότι στην κορυ­
φή της ιεραρχίας της Περσικής Αυτοκρατορίας, με ένα αξίω­
μα ανάλογο του σημερινού πρωθυπουργού, βρισκόταν ένας
Έλληνας, ο Αμάν Αμαδάθου Μακεδών. Ο Αμάν είχε την γνώ­
μη ότι οι εβραίοι είχαν σκοπό την διάλυση της Αυτοκρατορί­
ας και πρότεινε στον Ξέρξη την λήψη μέτρων. Το παρακάτω
απόσπασμα από την Βίβλο και συγκεκριμένα από το βιβλίο
Εσθήρ, θα μπορούσε όντως να θεωρηθεί η πρώτη διακήρυξη
αντιεβραϊσμού στην ιστορία της ανθρωπότητος και έχει ως
εξής:
«Ούτω ο Αμάν επεζήτησε να καταστρέψη όλους τους Ιου­
δαίους, οι οποίοι ήσαν εις όλον το βασίλειον του Ξέρξου,
τον λαόν του Μαρδοχαίου.
Κατά τον πρώτον μήνα, τον μήνα Νισάν, το δωδέκατον
έτος του βασιλέως Ξέρξου, έρριψαν ενώπιον του Αμάν
πουρ, δηλαδή κλήρον, από μέρας εις ημέραν και από μη­
νός εις μήνα και έπεσεν ο κλήρος εις την δεκάτην τρίτην
του δωδεκάτου μηνός, του μηνός Αδάρ.
Τότε ο Αμάν είπεν εις τον βασιλέα Ξέρξην: «Υπάρχει εις
λαός διεσκορπισμένος και διεσπαρμένος μεταξύ των λαών
εις όλας τας επαρχίας του βασιλείου σου, του οποίου οι
νόμοι διαφέρουν από παντός άλλου λαού, δεν φυλάττουν
δε τους νόμους του βασιλέως δια τούτο δεν αρμόζει εις τον
βασιλέα να τους αφήση ήσυχους, εάν ευαρεστήται, ο βασι­
λεύς, ας αποφασισθή να αφανισθούν.». ΕΣΘΗΡ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
3, ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ 6 ΕΩΣ 9.
Στην συνέχεια ο Αμάν, σύμφωνα πάντα με το βιβλίο «Ε­
σθήρ» ζητά από τον Αυτοκράτορα να αποσταλεί σχετική δια­
ταγή για την εξόντωση των Ιουδαίων στις 127 επαρχίες και

180
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

σατραπείες της επικράτειας. Όμως, τα πράγματα θα εξελι­

χθούν διαφορετικά. Μέσω της ευνοούμενης παλλακίδος του
Αυτοκράτορος Εσθήρ, ο επιφανής Ιουδαίος Μαρδόνιος (το
ίδιο όνομα εβραϊκής προελεύσεως, θα το δούμε αιώνες αρ­
γότερα στην Ελληνική Ιστορία, στην Μάχη των Πλαταιών...)
συκοφαντεί τον Αμάν και τον απαγχονίζουν μαζί με τα δέκα
παιδιά του, ενώ εξοντώνουν ταυτόχρονα μέσα σε μία ημέρα
δεκάδες χιλιάδες Πέρσες ευγενείς με την άδεια του Ξέρξου.
Από το επεισόδιο αυτό της Βίβλου έχει απομείνει και η έκ­
φραση «Δια τον φόβον των Ιουδαίων».
Σε ανάμνηση δε της σφαγής του Έλληνα Αμάν και των Περ­
σών ευγενών, οι εβραίοι εορτάζουν κάθε χρόνο τα περίφημα
«πουρείμ».
Αιώνες μετά, κυρίαρχος του κόσμου αναδεικνύεται ο ευ­
λογημένος των Θεών Αλέξανδρος ο Μέγας και σε αυτό το
ζήτημα δεν μπορεί παρά να αναφέρεται και το «ιερό» βιβλίο
των εβραίων, η Παλαιά Διαθήκη. Ας δούμε «πως» αναφέρε­
ται... Συγκεκριμένα στο βιβλίο «Α' Των Μακκαβαίων» γράφο­
νται τα εξής:
«ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, 5: και με­
τά ταύτα έπεσεν επί την κοίτην και έγνω ότι αποθνήσκει, 6:
και εκάλεσεν τους παίδας αυτού τους ένδοξους τους συνε-
κτρόφους αυτού εκ νεότητος και διείλεν αυτοίς την βασι-
λείαν αυτού έτι αυτού ζώντος 7: και εβασίλευσεν Αλέξαν­
δρος έτη δώδεκα και απέθανεν 8: και επεκράτησαν οι παί­
δες αυτού, έκαστος εν τω τόπω αυτού 9: και ετέθεντο πά­
ντες διαδήματα μετά το αποθανείν αυτόν και οι υιοί αυτών
οπίσω αυτών έτη πολλά και επλήθυναν κακά εν τη γη".»
Σύμφωνα, λοιπόν, με το ιερό βιβλίο των Εβραίων οι Ελλη­
νικές Αυτοκρατορίες των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου,
ήσαν πηγές κακού! «Και επλήθυναν κακά εν τη γη» αναφέ­
ρει χαρακτηριστικά το βιβλίο των Μακκαβαίων.
Μέσα δε από τις σελίδες ενός κειμένου γεμάτου ψεύδη,
της τερατολογίας του ψευδο-Καλλισθένους ενός Ιουδαίου της
Αλεξάνδρειας, αναδεικνύεται το μεγάλο ιστορικό παραμύθι
ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δήθεν προσκύνησε τους ραββίνους
και τον Ναό του Σολομώντος. Από καμμία ιστορική πηγή και
βεβαίως ούτε από τον Αρριανό δεν προκύπτει η οποιαδήποτε
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σχέση του Μεγάλου Μακεδόνα Στρατηλάτη με Εβραίους.

Αντίθετα αποτελεί γεγονός ιστορικό το ότι μέσα στον Ελ­
ληνιστικό Κόσμο υπήρξε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Ελλή­
νων και Εβραίων. Σύγκρουση πνευματική, αλλά και πολλές
φορές και σύγκρουση αιματηρή. Η αντίθεση αυτή ήταν πε­
ρισσότερο έντονη στην μεγαλούπολη της Αλεξάνδρειας, η ο­
ποία αποτελούσε, εκείνη την εποχή και την πνευματική (λόγω
της παρουσίας των Ελλήνων), αλλά και την οικονομική (λόγω
του σίτου) πρωτεύουσα του τότε γνωστού κόσμου.
Πληθώρα Ελλήνων συγγραφέων της εποχής, ιστορικών,
φιλοσόφων και χρονογράφων γράφουν έργα κατά των Ιου­
δαίων. Όπως: ο Χαιρέμων, ο Λυσίμαχος, ο Ποσειδώνιος, ο
Απολλώνιος ο Μόλων, ο Απίων, ο Μνασέας, ο Μανέθων κ.α.
Τα έργα όλων αυτών, πλην ελαχίστων αποσπασμάτων έχουν
«χαθεί»...
Για την σύγκρουση αυτή των Ελλήνων με τους Εβραίους
στην Ελληνιστική περίοδο ο Έντουαρντ Φλάννερυ στο βιβλίο
του «2.300 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ» γράφει:
«...Γία τους υπερήφανους κληρονόμους του Όμηρου, του
Περικλή και του Αριστοτέλη, η επιφυλακτική στάση των Ε­
βραίων ήταν μία ανυπόφορη αλαζονεία. Πεπεισμένοι ότι
«πας μη 'Ελλην βάρβαρος», αντέκρουσαν τα επιχειρήματα
για ανωτερότητα ή προνόμια ενός λαού, που θεωρούσαν
ότι δεν διακρίνεται πολιτικά και πολιτιστικά από τους άλ­
λους. Η σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο υπερήφανων και
ανόμοιων νοοτροπιών ήταν μόνο θέμα χρόνου».
Με το θέμα της συγκρούσεως, μεταξύ Ελλήνων και Εβραί­
ων στην Αλεξάνδρεια των ρωμαϊκών χρόνων, τον Μάιο του
2002, στο τεύχος του περιοδικού ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, με αύξοντα
αριθμό 104, είχα γράψει το απόλυτα σχετικό με τα παραπάνω
κείμενο:
«Απίων Ο Πλειστονίκης, Ο Εχθρός Των Ιουδαίων: Ένα α­
πό τα μεγαλύτερα προβλήματα των σοφών όλου του κόσμου
είναι τα χαμένα χειρόγραφα της Αρχαίας Ελληνικής Γοαμμα-
τείας. Δεν λείπουν και αυτοί που ισχυρίζονται ότι τα έργα των
Μεγάλων Ελλήνων πνευματικών δημιουργών υπάρχουν και
χρησιμοποιούνται από κάποιους με τρόπο πονηρό.
Η καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας ήταν α-

182
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

ναμφισβήτητα ένα μεγάλο πλήγμα και πάλι όμως το θλιβερό

αυτό γεγονός δεν δικαιολογεί την πλήρη εξαφάνιση τόσων
πολλών έργων των Αρχαίων Ελλήνων. Αυτό γιατί ασφαλώς η
βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας δεν ήταν η μοναδική βιβλιοθήκη
της αρχαιότητος και επιπλέον πολλοί ιδιώτες είχαν στα χέρια
τους έργα των Σοφών της Αρχαίας Ελλάδος. Εκεί, όπου πραγ­
ματικά είναι όντως περίεργη η «εξαφάνιση», είναι στα έργα ε­
κείνα των Ελλήνων της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής περιόδου,
που αναφέρονται κατά των Εβραίων και κατά του Χριστιανι­
σμού. Ένα τέτοιο «χαμένο» έργο είναι και το έργο του Απίω-
νος, ενός μεγάλου Σοφού, που έζησε στην Αλεξάνδρεια τον
1 μ.Χ. αιώνα.
ου

Η εποχή που έζησε ο Απίων ήταν η εποχή της πλήρους πα-

γιώσεως της Ρωμαϊκής εξουσίας στον τότε γνωστό κόσμο. Τα
Βασίλεια των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχαν υπο­
ταχθεί, ενώ στην Ελλάδα η μεν Μακεδονία, η Ήπειρος και η
Θράκη βρισκόταν υπό σκληρή Ρωμαϊκή κατοχή, η δε Νότιος
Ελλάς ζούσε υπό ένα καθεστώς μιας ιδιότυπης ελευθερίας. Ή­
ταν φυσικό το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων να βρίσκεται
στο πλευρό της Ρωμαϊκής αρχής, αφού δεσμοί ισχυροί, φυλε­
τικοί, θρησκευτικοί και πολιτιστικοί ένωναν Έλληνες και Ρωμαί­
ους. Αντίθετα, οι Εβραίοι ήσαν σε μόνιμη αντιπαράθεση με την
Ρώμη, αντιπαράθεση η οποία στα τέλη του 1 μ.Χ. αιώνος οδή­
ου

γησε στην πλήρη καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η αντίθεση με­

ταξύ Ελλήνων και Εβραίων ήταν έντονη και μη λησμονούμε πως
η Ρώμη συμμάχησε με τους Εβραίους, προκειμένου να υποτά­
ξει την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Η
αντίθεση μεταξύ Ελλήνων και Εβραίων ήταν περισσότερο έ­
ντονη στην Αλεξάνδρεια. Εκεί έζησε ο λησμονημένος σήμερα
Απίων, οποίος κατήγετο από την πόλη Όαση της Αιγύπτου. Ο
Απίων ήταν ένας μεγάλος φιλόλογος της εποχής του και για
τον λόγο αυτό είχε τα παρωνύμια Γραμματικός, Πλειστονίκης
και Μόχθος. Τα έργα του, από τα οποία σώζονται ελάχιστα
μόνον αποσπάσματα, ήταν τα «Αιγυπτιακά» σε τρία βιβλία, στα
οποία περιεγράφετο η ιστορία της Αιγύπτου, ένα έργο «Περί
Μάγων», μία φιλολογική πραγματεία «Περί Ρωμαίων Διαλέ­
κτου» και κυρίως το «Γλώσσαι Ομηρικοί», το οποίο χρησιμο­
ποίησαν οι μεταγενέστεροι φιλόλογοι, όπως ο Απολλώνιος ο

183
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

σοφιστής του 1 μ.Χ. αιώνα.

ου

Ο Απίων ήταν ο ηγέτης του αντι-ιουδαϊκου κόμματος των

Ελλήνων της Αιγύπτου και για τον λόγο αυτό επισκέφθηκε
το 39μ.Χ. την Ρώμη για να απαντήσει στον αυτοκράτορα Κα­
λιγούλα στις συκοφαντίες των Εβραίων κατά των Ελλήνων
της Αλεξανδρείας. Στη Ρώμη έμεινε πολλά χρόνια, όπου εδί-
δαξε και έμεινε ονομαστός για το έργο του. Το βιβλίο του «Αι­
γυπτιακά», όπως λέγεται είχε σαν πηγές του τον Μανέθωνα
και τον Μνασέα. Ο Μανέθων ήταν ένας Αιγύπτιος, που έζησε
τον 3 π.Χ. αιώνα, ο οποίος έμαθε Ελληνικά από τον διερμηνέα
ον

του βασιλέως Πτολεμαίου, Τιμόθεο, και ήταν Αρχιερεύς της Η­

λιούπολης και το πολύ σημαντικότερον ήταν ο Αρχειοφύλαξ
των Αιγυπτιακών Ναών. Ο Μανέθων, λοιπόν, στην ιστορία της
Αιγύπτου, που είχε γράψει για λογαριασμό του Πτολεμαίου,
μιλούσε για την ιστορία των αρχαίων Εβραίων και είχε γράψει
ότι στην πραγματικότητα αυτοί ήσαν δούλοι και λεπροί της Αι­
γύπτου, που είχαν ξεφύγει από την οργή του Φαραώ, ανατρέ­
ποντας έτσι με τα γραπτά του όλα αυτά, που εμφανίζονται σαν
ιστορία στην Βίβλο. Την ίδια ακριβώς εποχή με τον Μανέθωνα
είχε ζήσει και ένας περίφημος γεωγράφος από τας Πάτρας
της Πελοποννήσου, ο Μνασέας, που είχε γράψει το έργον «Πε­
ρίπλους», το οποίον επίσης αναφέρετο στους Εβραίους και
από το οποίο επίσης σώζονται ελάχιστα ασήμαντα αποσπά­
σματα!
Συνοψίζοντας, βλέπουμε τρία έργα αρχαίων συγγραφέων,
το έργο του Απίωνος, το έργο του Μανέθωνος και το έργο του
Μνασέα, που μιλούν κατά των Εβραίων (και δεν ήσαν τα μονα­
δικά!), να έχουν χαθεί...
Το πλέον δε εξωφρενικό είναι ότι τα ελάχιστα αποσπάσμα­
τα του Απίωνος, που μας είναι γνωστά, τα γνωρίζουμε από έ­
ναν φανατικό Εβραίο (Φαρισαίο για την ακρίβεια), τον Φλάβιο
Ιώσηπο και συγκεκριμένα από το έργον του «Ιουδαϊκή αρχαιο­
λογία», που είναι άλλως γνωστό σαν «Κατά Απίωνος». Στο έρ­
γον του αυτό ο Ιώσηπος καταφέρεται με σφοδρό τρόπο κατά
του Απίωνος (τον οποίο αποκαλεί βωμολόχο, φαύλο και οχλα-
γωγό), κατά του Μανέθωνος και του Μνασέα, αλλά εμείς βε­
βαίως σήμερα δεν γνωρίζουμε το έργο κανενός από τους τρεις!
Ο Ιώσηπος, μάλιστα, και το έργο του, διατηρήθηκαν στον χρόνο

184
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

και δεν λείπουν και οι έπαινοι γι' αυτόν από πολλούς συγγρα­
φείς των μετέπειτα αιώνων. Μεταξύ των άλλων, που ανέφερε ο
Απίων για τους Εβραίους και στο οποίο απαντά ο Ιώσηπος (που
κατήγετο από οικογένεια αρχιραββίνων...) είναι ότι λάτρευαν
σαν θεό την κεφαλή ενός όνου και όχι βέβαια τον ένα και μονα­
δικό Θεό, όπως ισχυρίζονται. Είναι γνωστό ότι πολλά στοιχεία
της εβραϊκής θρησκείας πέρασαν στον Χριστιανισμό και αυ­
τό το φαινόμενο, μάλιστα, υπήρξε περισσότερο έντονο στους
πρώτους αιώνες της ζωής της νέας θρησκείας. Μη λησμο­
νούμε ότι όπως αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων, ό­
ποια πόλη επισκεπτότανε ο Παύλος κατ' αρχάς φρόντιζε να
διδάξει στις συναγωγές. Στα περί λατρείας του όνου θα επα­
νέλθουμε στην συνέχεια. Αυτό κυρίως, όμως, στο οποίο εν­
διαφερότανε να απαντήσει ο Εβραίος ιστορικός ήταν στα γρα-
φόμενα του Απίωνος «περί της δήθεν αρχαιότητος του λαού
των Εβραίων» και να «αποδείξει» τον μύθο περί της επιστρο­
φής τους στην γη Χαναάν, μύθο που αποτελεί και την βάση της
εβραϊκής θεολογίας.
Οι περίπτωση του Απίωνος, του Μνασέα και του Μανέ­
θωνος δεν είναι οι μοναδικές. Πολλοί Έλληνες συγγραφείς
των Ελληνιστικών και των Ρωμαϊκών χρόνων έχουν γράψει
για τους Εβραίους. Τα έργα σχεδόν όλων, όμως, «συμπτω­
ματικά» έχουν «χαθεί»...».
Μία από τις πλέον σκληρές κατηγορίες του Απίωνος κατά
των Ιουδαίων ήταν η κατηγορία περί «ονολατρείας». Από πολ­
λούς Εθνικούς συγγραφείς είχε γραφεί ότι οι Ιουδαίοι ελά-
τρευαν τον όνο και ότι η λατρεία τους αυτή περιελάμβανε τις
εξής μορφές: του γαϊδάρου, ατόμου με κεφάλι γαϊδάρου, μό­
νο την κεφαλή του γαϊδάρου.
Απαντώντας ο Ιώσηπος και ιδιαίτερα μάλιστα στα όσα είχε
πει ο Απίων, γράφει σχετικά:
"Μέσα στον ναό αυτό, ο Απίων έχει το θράσος να υπο­
στηρίζει ότι οι Ιουδαίοι διατηρούν το κεφάλι ενός γαϊδάρου
(asini caput), ότι λατρεύουν αυτό το ζώο και υποκλίνονται
μπροστά του με μεγάλο σεβασμό."
(Ιώσηπος, Απαντα 1, Ιωσήπου Βίος - Περί αρχαιότητος Ιου­
δαίων (Κατ' Άπίωνος), μετφρ. Κάκτος, σελ. 309)
και απαντά λίγο πιο κάτω:

185
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

"Εμείς οι Ιουδαίοι δεν τιμούμε ούτε λατρεύουμε γαϊδάρους

[•••]"
(Ιώσηπος, Άπαντα 1, Ιωσήπου Βίος - Περί αρχαιότητος Ιου­
δαίων (Κατ' Απίωνος), μετφρ. Κάκτος, σελ. 311).
Βεβαίως, σήμερα μας είναι γνωστά αυτά που λέει ο Ιου­
δαίος Ιώσηπος κατά του Απίωνος, χωρίς να ξέρουμε όμως
αυτά που είχε γράψει ο Απίων, το έργο του οποίου «χάθηκε»
και τα μόνα που μας είναι γνωστά είναι τα αποσπάσματα που
παραθέτουν οι επικριτές του... Ελάτρευαν όμως τον όνο οι
Ιουδαίοι σε κάποια μυστική τελετουργία και ίσως και κάποια
χριστιανική αίρεση ακολουθούσε το τυπικό αυτό; Υπάρχουν
στοιχεία ότι μάλλον αυτό συνέβαινε. Συγκεκριμένα, το φθινό­
πωρο του 1856, ο αρχαιολόγος Raffaelle Garmcci, βρήκε σε
θάλαμο οικοδομήματος που ανήκε στα ανάκτορα του Παλα­
τινού λόφου της Ρώμης, ένα εντοίχιο ακιδογράφημα, που χρο­
νολογείται λίγο μετά το 200 μ.Χ. και παριστάνει άντρα προ-
σευχόμενο σε εσταυρωμένο με κεφαλή όνου, και με τη συνο­
δευτική επιγραφή: "ΑΛΕΞΑΜΕΝΟΟ CEBETE ΘΕΟΝ" (= Αλε-
ξαμενός σέβεται θεόν), ενώ πάνω από το αριστερό χέρι του
εσταυρωμένου είναι γραμμένο ένα Υ. Σε διπλανό θάλαμο βρέ­
θηκε χαραγμένη η λατινόγλωσση επιγραφή: ALEXAMENOS
FIDELIS (=Αλεξαμενός πιστός).
Ας επιστρέψουμε, όμως, μετά την περιπλάνηση μας στον
ιστορικό χρόνο στο Μπούνκερ τον Φεβρουάριο εκείνο του
1945 και στην «Πολιτική Διαθήκη». Ο διεθνής σιωνισμός σή­
μερα χειρίζεται, όπως χειρίζεται, το ζήτημα του ολοκαυτώμα­
τος. Ίσως γιατί με τον τρόπο αυτό του δίνεται η ηθική δυνα­
τότητα να προχωρεί σε ενέργειες, τις οποίες σε διαφορετική
περίπτωση θα ήταν αδύνατον να δικαιολογήσει. Το βιβλίο αυ­
τό δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί με την φιλολογία των αριθ­
μών, ούτε να αποδεχθεί, ούτε να αρνηθεί γεγονότα, παρά μό­
νο να τα εξετάσει κάτω από το πρίσμα των δεδομένων, τα
οποία διαθέτει ο γράφων και επιπλέον να καταθέσει τις σκέ­
ψεις του επάνω σε αυτά. Ο Χίτλερ λίγο πριν το τέλος του
Εθνικοσοσιαλιστικού Ράιχ καταθέτει ευθέως την άποψη του
για τους Εβραίους και στέκεται έντιμα απέναντι στην Ιστορία,
αναμένοντας την κρίση της, μία κρίση, η οποία για να είναι
δικαία δεν είναι δυνατόν να προκύψει σε καμμία περίπτωση

186
 ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

από αυτούς, οι οποίοι υπήρξαν οι πλέον φανατικοί εχθροί του.

Χωρίς να χρειάζεται λοιπόν υπερασπιστές και συνηγόρους,
που θα χρησιμοποιήσουν σοφιστείες ή και ψεύδη ακόμη έχει
την παρρησία να λέει στις 13 Φεβρουαρίου του 1945:
«Στάθηκα πάντα απόλυτα τίμιος στις σχέσεις μου με τους
Εβραίους. Στις παραμονές του πολέμου τους έδωσα μια τε­
λική προειδοποίηση. Τους είπα πως αν επισπεύσουν έναν
άλλο πόλεμο δεν θα τους λυπηθώ και πως θα εξοντώσω τα
παράσιτα σ' όλη την Ευρώπη κι' αυτή τη φορά μια για πά­
ντα. Σ' αυτή την προειδοποίηση απαντήσανε με μια κήρυξη
πολέμου και βεβαιώσαν πως οπουδήποτε στον κόσμο υ­
πάρχει ένας Εβραίος εκεί υπάρχει επίσης ένας αδυσώπη­
τος εχθρός της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Λοιπόν α­
νοίξαμε το εβραϊκό απόστημα. Και ο κόσμος του μέλλοντος
θα μας ευγνωμονεί αιώνια».
Και συμπληρώνει ενάμισι μήνα αργότερα στις 2 Απριλίου
του 1945 ένα μήνα πριν το οριστικό τέλος:
«Από αυτή την άποψη ο Εθνικοσοσιαλισμός μπορεί δί­
καια να διεκδικήσει την αιώνια ευγνωμοσύνη του λαού για­
τί εξαφάνισε τους Εβραίους από την Γερμανία και την Κε­
ντρική Ευρώπη».

Εξήντα ένα χρόνια μετά από τον Απρίλιο του 1945 διαβά­
ζουμε στον τύπο την είδηση:
«ΡΑΒΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 60 ΧΡΟΝΙΑ
«Η πρώτη χειροτονία ραβίνων μετά το Ολοκαύτωμα. Για
πρώτη φορά μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύ­
τωμα των Εβραίων, τρεις άνδρες χειροτονήθηκαν χθες ως
ραβίνοι στην πόλη της Δρέσδης στην Ανατολική Γερμανία,
ένα γεγονός που χαρακτηρίστηκε «ιστορικό» από τη γερ­
μανική πολιτική ηγεσία. Πρόκειται για την πρώτη χειροτο­
νία ραβίνων στη Γερμανία μετά την καταστροφή από τους
ναζί της Ανωτέρας Σχολής του Ιουδαϊσμού το 1942. «Μετά
το Ολοκαύτωμα, ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν
ότι η εβραϊκή ζωή στη Γερμανία θα ανθούσε και πάλι», δή­
λωσε ο πρόεδρος της χώρας, Χεροτ Κέλερ. Το Κεντρικό
Εβραϊκό Συμβούλιο της Γερμανίας χαιρέτισε το γεγονός ως
«ένα νέο ορόσημο» προς την κατεύθυνση της εξομάλυν­
σης της ζωής των Εβραίων στη Γερμανία. ΕΛ. ΤΥΠΟΣ 15/9/
2006» 187
 8.
ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ ΔΥΣΕΩΣ
«Η μεγάλη ναυτική αυτοκρατορία (παλαιότερα Αγγλία και σή­
μερα Η.Π.Α.) δεν θέλει μία στρατηγική συμμαχία μεταξύ Κε­
ντρικής Ευρώπης (της οποίας την καρδιά αποτελεί η Γερμα­
νία) και Ρωσσίας. Αυτό γιατί μία τέτοια συνεργασία γεωπο­
λιτικά οδηγεί στην κοσμοκρατορία. Γ Γ αυτόν ακριβώς τον
λόγο και πολέμησε με κάθε τρόπο η Αγγλία την πολιτική του
Βίσμαρκ για προσέγγιση με την Ρωσσία. Για τον ίδιο λόγο
ήθελε την σύγκρουση του Χίτλερ με τον Στάλιν και στις η­
μέρες μας(οι Η.Π.Α.) προσπαθούν να δημιουργήσουν εμπό­
δια στις σχέσεις της Ρωσσίας του Πούτιν με την Ευρωπαϊκή
Ένωση και ιδιαίτερα με την Γερμανία.»

Ο Χίτλερ επιθυμεί να περιορίσει τα μέτωπα του πολέμου. Η

συμφωνία με τον Στάλιν και η στάση των Ρώσσων από το καλο­
καίρι του 1940 μέχρι τον Ιούνιο του 1941.0 Χίτλερ προσπαθεί να
στρέψει τα στρατηγικά ενδιαφέροντα του Στάλιν προς ανατολάς.
Η πιθανή συνεργασία Γερμανών και Ρώσσων θέτει τις βάσεις για
μια κοσμοκρατορία. Απόφαση για επίθεση και εκστρατεία προς
ανατολάς. Χίτλερ και Ναπολέων. Η τεράστια ενίσχυση των Σο­
βιετικών από τις ΗΠΑ. Καλοκαίρι του 1943 απόβαση των συμμά­
χων στην Σικελία με την βοήθεια της μαφίας. Νορμανδία: άλλη
μεγάλη προδοσία των «φον». Αντεπίθεση στις Αρδένες. Οι Σο­
βιετικοί περνούν τον Όντερ, ο κλοιός σφίγγει. Η μάχη του Βερο­
λίνου και το τέλος.

189
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Η πολεμική προσπάθεια της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμα­

νίας άρχισε τον Σεπτέμβριο του 1939 και τελείωσε στις αρχές
του Μαΐου του 1945. Κράτησε δηλαδή 68 ολόκληρους μήνες,
παρά τέσσερις μήνες δηλαδή, έξι ολόκληρα χρόνια. Μέχρι
τον Ιούνιο του 1941 οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ράιχ
εστράφησαν κατ' αρχάς κατά της Πολωνίας και στην συνέ­
χεια κατά της Γαλλίας, όπου ευρίσκετο και το Αγγλικό εκστρα­
τευτικό σώμα, εναντίον του Βελγίου και της Ολλανδίας. Ακο­
λούθως έλαβε χώρα η Γερμανική εκστρατεία στην Χερσόνησο
του Αίμου με αποτέλεσμα την κατάληψη Γιουγκοσλαβίας και
Ελλάδος. Τον Ιούνιο του 1941 με την επιχείρηση Μπαρμπα-
ρόσσα άρχισε η γιγαντομαχία της Ανατολής. Το ίδιο ακριβώς
διάστημα μπήκε στον πόλεμο και η Ουάσιγκτον, η οποία χω­
ρίς καθυστέρηση διέθεσε τους πλούσιους και ανεξάντλητους
υλικούς της πόρους στην διάθεση Άγγλων και Σοβιετικών. Αρ­
γότερα διέθεσε και στρατεύματα, τα οποία μάλιστα πολέμη­
σαν εξαιρετικά γενναία. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση
του Στρατηγού Πάτον, τα στρατεύματα του οποίου έκριναν
την μάχη στο Δυτικό Μέτωπο στα τέλη του 1944. Στην μάχη
της εναντίον της Σοβιετικής Ενώσεως η Γερμανία δεν είχε
την συμπαράσταση της Ιαπωνίας. Αυτό στοίχισε ακριβά στο
Γ' Ράιχ, αφού έδωσε την δυνατότητα στον Στάλιν να αποδε­
σμεύσει και πολύ σύντομα μάλιστα, πριν ακόμη και από την
επίθεση των Ιαπώνων στο Περλ Χάρμπορ, δεκάδες άφθαρτες
από πολεμικές επιχειρήσεις μεραρχίες από την Ανατολή και
να τις ρίξει στη μάχη εναντίον των Γερμανών. Από την άλλη
πλευρά, στην Μεσόγειο, για να πολεμήσει εναντίον της κυ­
ριάρχου των θαλασσών Αγγλίας, είχε υποτίθεται μαζί του τον
πολυδιαφημισμένο πριν από τον πόλεμο ιταλικό στόλο, ο ο­
ποίος απεδείχθη τραγικά ανεπαρκής. Υπήρχε ακόμη η υποτι­
θέμενη ευμενής ουδετερότητα των Γάλλων του Βισύ και των
Ισπανών του Φράνκο, οι οποίοι, όμως, τόσο ο ένας, όσο και ο
άλλος από την πορεία των γεγονότων απεδείχθη ότι τελικώς
υπηρέτησαν την συμμαχική υπόθεση.
Μόνος εναντίον όλων στην κυριολεξία και κατέχοντας χώ­
ρες, κράτη και περιοχές εξαιρετικά πτωχές στις κρίσιμες και
απαραίτητες για έναν τόσο μεγάλης εκτάσεως και διαρκείας
πόλεμο, πρώτες ύλες. Η Μέση Ανατολή με τα πλούσια κοιτά-

190
 65 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

σματα πετρελαίου δεν κατέστη δυνατόν να τεθεί υπό τον έ­

λεγχο του. Επιλέχθηκε να εξυπηρετηθούν πρωτίστως τα α­
ποικιακά συμφέροντα των Γάλλων και των Ιταλών και να πα­
ραμεριστεί ο πόθος των Αράβων για εθνική ελευθερία. Παρ'
όλα αυτά, χωρίς πρώτες ύλες και μόνον με τα πετρέλαια της
Ρουμανίας στην διάθεση του, πολεμώντας εναντίον όλου του
κόσμου, κατόρθωσε να αντισταθεί για έξι ολόκληρα χρόνια.
Ο Ρεημόν Καρτιέ στο κεφάλαιο εκείνο της ιστορίας του με
τον τίτλο «ΤΑ ΕΠΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ», τονίζει:
«Η Γερμανία δεν διέθετε αποθέματα ισχύος και μακρό­
χρονη προετοιμασία, στοιχεία απαραίτητα για να αντέξει
σε μια μεγάλη σύρραξη... Παρ' όλο που κατέκτησε όλη την
Ευρώπη, με απόλυτη ελευθερία σε όλους τους υλικούς πό­
ρους της, δεν κατόρθωσε να φέρει την πολεμική της μηχα­
νή στο ύψος της προκλήσεως που εξαπέλυσε».

Αυτό που γράφει παραπάνω ο Ρεημόν Καρτιέ ασφαλώς

και το γνώριζε ο Αδόλφος Χίτλερ και γι' αυτό και επιθυμούσε
με κάθε τρόπο να περιορίσει τα μέτωπα του πολέμου. Μέσα
στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής υπεγράφη και το σύμ­
φωνο Ρίμπεντροπ Μολότωφ. Ήλπιζε ότι θα μπορούσε να λύ­
σει τους λογαριασμούς του με την καπιταλιστική Δύση χωρίς
να αναγκαστεί να διεξαγάγει διμέτωπο αγώνα. Ομολογεί στα
τέλη του Φεβρουαρίου του 1945, όταν πλέον ο ερυθρός
στρατός έχει διαβεί τον ποταμό Όντερ και βαδίζει προς το
Βερολίνο, ότι για έναν ολόκληρο χρόνο είχε πιστέψει ότι θα
μπορούσε να έχει μία συμφωνία τίμια με τον Στάλιν:
Πολιτική Διαθήκη: 26 Φεβρουαρίου 1945:
«Για έναν ολόκληρο χρόνο είχα προσκολληθεί στην ελ­
πίδα πως μια συμφωνία τουλάχιστον τίμια, ειλικρινής, αν
όχι ανεπιφύλακτα φιλική, θα μπορούσε να εγκαθιδρυθεί α­
νάμεσα στο Τρίτο Ράιχ και την Ρωσία του Στάλιν. Φαντά­
στηκα πως μετά δεκαπέντε χρόνια εξουσίας ο Στάλιν ο ρε­
αλιστής θα είχε ξεφορτωθεί την νεφελώδη μαρξιστική ιδεο­
λογία και πως την διατηρούσε μόνον και μόνον σαν δηλη­
τήριο προοριζόμενο αποκλειστικά για εξωτερική χρήση. Ο
κτηνώδης τρόπος που αποκεφάλισε την Εβραϊκή ιντελιγκέ-
ντσια, που του είχε προσφέρει τόσο σπουδαία υπηρεσία

191
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στην καταστροφή της τσαρικής Ρωσίας, με ενθάρρυνε σ'

αυτή την πεποίθηση. Υπέθετα πως δεν ήθελε να δώσει σ'
αυτούς τους ίδιους τους Εβραίους διανοουμένους την ευ­
καιρία να προκαλέσουν την πτώση της ολοκληρωτικής αυ­
τοκρατορίας που είχε οικοδομήσει - αυτής της σταλινικής
αυτοκρατορίας, που σ' όλα της τα ουσιαστικά γνωρίσματα,
δεν είναι παρά ο πνευματικός διάδοχος της αυτοκρατορί­
ας του Πέτρου του Μεγάλου».
Μέσα στα σχέδια του Αδόλφου Χίτλερ είναι να κρατήσει
γεωπολιτικά τον Στάλιν εκτός Ευρώπης και να τον κατευθύνει
προς Ανατολάς, δίδοντας του πλήρη ελευθερία κινήσεων στην
Ασία: Προς την Ινδία και προς την Μέση Ανατολή, όπου πλού­
σια κοιτάσματα πρώτων υλών και μία επίσης θερμή θάλασσα
τον ανέμενε.
«ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΧΙΤΛΕΡ ΠΡΟΣ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ, ΒΙΕΝΝΗ, 20 ΝΟ­
ΕΜΒΡΙΟΥ 1940:« Στις σχέσεις με τη Ρωσία, είναι δυσκο­
λότερο να συγκεράσουμε τα συμφέροντα μας και να στρέ­
ψουμε τις ρωσικές φιλοδοξίες προς την Ανατολή...»
Μια ανάλογη γεωπολιτική προσέγγιση είδαμε να εμφανί­
ζεται τα τελευταία χρόνια στα κείμενα του Ρώσσου πολιτικού
Ζιρινόφσκι.
Ο Στάλιν όμως είχε σοβαρούς λόγους να είναι επιφυλακτι­
κός. Όσο γι αυτό που πίστευε ο Χίτλερ ότι είχε κατορθώσει
να αποκεφαλίσει την «εβραϊκή ιντελιγκέντσια», μόνο κατά ένα
μέρος ήταν σωστό. Αρκετά χρόνια αργότερα η σύγκρουση
του Στάλιν με την πανίσχυρη αυτή δύναμη εξουσίας στην Σο­
βιετική Ένωση συνεχίστηκε και σύμφωνα με εγκρίτους συγ­
γραφείς αυτή είναι που και τελικά τον δολοφόνησε ή εάν θέ­
λετε τον άφησε αβοήθητο να πεθάνει στην δεκαετία του '50.
Ο Στάλιν όμως, κουτοπόνηρος επαναστάτης, έχοντας α­
κόμη την νοοτροπία του ληστή τραπεζών των χρόνων της πα­
ρανομίας των μπολσεβίκων δεν πείθεται και δεν παραμερίζει
τα συμφέροντα του στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στα Βαλκάνια.
Η Ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδος και η ήττα τους επηρεά­
ζει σημαντικά τον Στάλιν στις αποφάσεις του:
Αδόλφου Χίτλερ Πολιτική Διαθήκη: 26 Φεβρουαρίου 1945:
«Η στάση των Ρώσων στη διάρκεια του καλοκαιριού του

192
 60 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

1940, το γεγονός πως είχαν απορροφήσει τις Βαλτικές χώ­

ρες και την Βεσσαραβία, ενώ εμείς είμαστε απασχολημένοι
στη Δύση δεν μου άφηνε καμμιά ψευδαίσθηση σχετικά με
τους σκοπούς τους. Κι αν ακόμα είχα κρατήσει ακόμα καμ­
μιά, η επίσκεψη του Μολότωφ τον Νοέμβριο θα αρκούσε
για να τη διαλύσει. Οι προτάσεις που μου υπέβαλε ο Στάλιν
μετά την επιστροφή του υπουργού του δεν με γέλασαν. Ο
Στάλιν, ο ασύγκριτος και ατάραχος αυτός εκβιαστής, προ­
σπαθούσε να κερδίσει καιρό για να σταθεροποιήσει τις προ­
χωρημένες βάσεις του στην Φινλανδία και τα Βαλκάνια.
Προσπαθούσε να παίξει την γάτα και το ποντίκι με μας.
Η τραγωδία, από την άποψη μου, ήταν το γεγονός πως
δεν μπορούσα να εππεθώ πριν από τις 15 Μαΐου και πως αν
έπρεπε να πετύχω στην πρώτη αρχική έφοδο μου, ήταν ου­
σιαστικό να μη επιτεθώ αργότερα απ' αυτή την ημερομηνί­
α. Ολόκληρο τον χειμώνα του 1940 και ακόμα περισσότερο
την άνοιξη του 1941, καταδιωκόμουν από τον εφιάλτη πως
οι Ρώσοι θα μπορούσαν να επιτεθούν. Τα γεγονότα, οι ήτ­
τες των Ιταλών στην Αλβανία και την Κυρηναϊκή, είχαν ξεση­
κώσει μια μικρή θύελλα εξέγερσης στα Βαλκάνια. Έμμεσα
δώσανε και ένα χτύπημα στην πίστη στο αήττητο μας, που
το είχαν όμοια φίλοι και εχθροί.
Αυτό και μόνο ήταν η αιτία της Γιουγκοσλαβικής μετα­
βολής, ένα γεγονός που μας υποχρέωσε να σύρουμε τα
Βαλκάνια στον πόλεμο. Κι αυτό ήταν κάτι που ήθελα ν' α­
ποφύγω με κάθε μέσο».

Ακόμη όμως και εάν υπήρχε μία μικρή ελπίδα για να μη

υπάρξει πολεμική εμπλοκή μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής
Ενώσεως αυτή χάθηκε με το ταξίδι του Ρούντολφ Εςς στην
Αγγλία. Σήμερα γνωρίζουμε και έχει αναφερθεί εκτενώς στα
γεγονότα αυτά ο ίδιος ο γιος του Ρούντολφ Εςς στο βιβλίο
που συνέγραψε ότι αυτοί που έπεισαν τον Ρούντολφ Εςς να
κάνει αυτό το ταξίδι ήσαν κύκλοι «αποκρυφιστικοί», οι οποίοι
είχαν σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας. Όταν ο
Ρούντολφ Εςς έφθασε στην Αγγλία το πρώτο που φρόντισε
να κάνει το Λονδίνο ήταν να ενημερώσει την Μόσχα τονίζο­
ντας ότι το ταξίδι αυτό είχε σκοπό μία ανακωχή μεταξύ της

193
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Γερμανίας με την Αγγλία προκειμένου το Ράιχ να επιτεθεί α­

περίσπαστο στην Σοβιετική Ένωση.
Η μεγάλη ναυτική αυτοκρατορία, που τότε υπήρξε κατά
κάποιο τρόπο η Αγγλία και σήμερα είναι οι Ηνωμένες Πολιτεί­
ες, δεν επιθυμούν εις ουδεμία των περιπτώσεων μία στρατη­
γική συμμαχία μεταξύ της Κεντρικής Ευρώπης (της οποίας
την καρδιά και τον βραχίονα αποτελεί η Γερμανία) και της
Ρωσσίας. Αυτό γιατί μία τέτοια συνεργασία γεωπολιτικά οδη­
γεί στην κοσμοκρατορία. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και πο­
λέμησε με κάθε τρόπο την πολιτική του Βίσμαρκ για προσέγ­
γιση με την Ρωσσία και πήρε τελικά με το μέρος της τον Κά­
ιζερ. Για τον ίδιο λόγο επιθυμούσε την σύγκρουση του Χίτλερ
με τον Στάλιν και στις ημέρες μας προσπαθεί να δημιουργή­
σει εμπόδια στις σχέσεις μεταξύ της Ρωσσίας του Πούτιν και
της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και κυρίως της Γερμανίας και της
Γαλλίας.
Η απόφαση του Χίτλερ για την επιχείρηση Μπαρμπαρόσ-
σα βαραίνει καίρια στον τελικό στρατηγικό του απολογισμό,
τον οποίο κάνει στο πολιορκούμενο από Ανατολή και Δύση
Βερολίνο του 1945, ως η πλέον σημαντική στην διάρκεια του
πολέμου. Απόφαση για την λήψη της οποίας συνέβαλε τα μέ­
γιστα «η ηλίθια εκστρατεία» όπως την χαρακτηρίζει των Ιτα­
λών κατά της Ελλάδος:
Πολπική διαθήκη, 15 Φεβρουαρίου 1945:
«Καμμιά απόφαση απ' όσες είχα να πάρω στη διάρκεια
αυτού του πολέμου δεν ήταν σοβαρότερη από την απόφα­
ση να επιτεθώ στην Ρωσία... Γιατί το 1941; Γιατί, εν όψει
της σταθερά αυξανόμενης δύναμης των δυτικών μας ε­
χθρών, αν έπρεπε να ενεργήσουμε διόλου, έπρεπε να το
κάνουμε με την μικρότερη δυνατή αναβολή. Ούτε, πρέπει
να έχετε υπ' όψη σας, ο Στάλιν έμενε άπραγος. Σε δύο μέ­
τωπα, ο χρόνος ήταν εναντίον μας. Το πραγματικό πρό­
βλημα δεν ήταν γι' αυτό: «Γιατί από τις 22 Ιουνίου 1941 κι
όλας» αλλά μάλλον «Γιατί κι' όχι ακόμα νωρίτερα;» Κι' αν
δεν ήταν οι δυσκολίες, που μας δημιουργήθηκαν από τους
Ιταλούς και την ηλίθια εκστρατεία τους στην Ελλάδα, θα
είχα επιτεθεί στη Ρωσία μερικές βδομάδες νωρίτερα».
Η προέλαση μέσα στις αχανείς εκτάσεις της Ρωσσίας εί-

194
 65 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

ναι χειμαρρώδης. Επάνω στο σκληροτράχηλο και αφιλόξενο

χώμα της χώρας των Σλάβων βογκούν οι ερπύστριες και συ­
νεχώς προχωρούν. Οι ρωσσικές αντεπιθέσεις αποτυγχάνουν
η μία μετά την άλλη. Όμως, ο εχθρός δεν είναι άοπλος όπως
ισχυρίζοντο οι πάντοτε «λανθασμένα» πληροφορημένες μυ­
στικές υπηρεσίες. Οι Ρώσσοι διαθέτουν περισσότερα από δέκα
χιλιάδες τεθωρακισμένα οχήματα, ανάμεσα στα οποία και τα
εξαιρετικά ικανά άρματα Τ-34. Στις 19 Οκτωβρίου του 1941, η
Βέρμαχτ καταλαμβάνει την πόλη Μαζάισκ, η οποία απέχει μό­
λις 100 χιλιόμετρα από την Μόσχα. Από τα τέλη Οκτωβρίου
αρχίζουν καταρρακτώδεις βροχές και μεταβάλλεται ολόκλη­
ρο το μέτωπο του πολέμου σε ένα αξεπέραστο τέλμα. Η γραμ­
μή των γερμανικών οχημάτων, τα οποία δεν μπορούν πλέον
να προχωρήσουν γιατί είναι κολλημένα στην λάσπη ξεπερνά
τα 200 χιλιόμετρα! Μέσα σε τέτοιες συνθήκες εξαιρετικά δύ­
σκολη είναι η διοικητική μέριμνα και προπαντός το να παρα­
δοθούν καύσιμα στις μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες
μεραρχίες. Χωρίς βενζίνη, χωρίς κίνηση, κεραυνοβόλος πό­
λεμος δεν μπορεί να υπάρχει. Οι βροχές σταματούν και η θερ­
μοκρασία πέφτει στους μείον 20 βαθμούς Κελσίου!!! Παρ' ό­
λες τις αντίξοες ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς τις εξοντω­
τικές καιρικές συνθήκες, τα στρατεύματα της εθνικοσοσιαλι-
στικής Γερμανίας προχωρούν. Απέναντι τους βρίσκονται κα­
λά ντυμένες με γούνες και καλά εξοπλισμένες Σιβηριανές με­
ραρχίες, οι οποίες έχουν μεταφερθεί από το μέτωπο του Ει­
ρηνικού, αφού η Ιαπωνία είχε δώσει καθώς φαίνεται πειστικές
εξηγήσεις στον Στάλιν ότι δεν πρόκειται να του επιτεθεί. Στις
2 Δεκεμβρίου του 1941 οι άνδρες των Ες-Ες βρίσκονται στο
Νικολάγιεφ, μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Μόσχα. Ο και­
ρός είναι παγωμένος και υπάρχει μεγάλη διαύγεια. Με τα κιά­
λια μπορούν να δουν να λάμπουν στον ήλιο οι τρούλοι του
Κρεμλίνου. Η θερμοκρασία όμως έχει πέσει στους μείον 30
βαθμούς Κελσίου. Τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει πλέον.

Το 1996 βρέθηκα στην Μόσχα. Όχι πολύ μακριά από το

κέντρο της πόλεως (πόλεως η οποία έχει στην εποχή μας ε­
πεκταθεί κατά πολύ και σήμερα καμμία σχέση δεν έχει με την
Μόσχα του 1941) υπάρχει ένα μνημείο φτιαγμένο από κακό-

195
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γουοτους σιδερένιους δοκούς. Όταν ρώτησα τι ήταν αυτό το

μνημείο, μου είπαν πως μέχρι αυτό το σημείο είχαν φθάσει τα
γερμανικά στρατεύματα! Σήμερα εκεί όπου είχε φθάσει η Βέρ-
μαχτ και τα Βάφφεν Ες-Ες βρίσκονται οι νέες συνοικίες της
πόλεως και όσο για τους σιδερένιους αυτούς δοκούς είναι
από λιωμένα Πάντσερ που πήρανε λάφυρα οι μπολσεβίκοι.
Για 15 μόλις χιλιόμετρα δεν κατελήφθη η Μόσχα. Ίσως να
φταίει για αυτό και το γεγονός ότι τα μέτωπα ήταν δύο και οι
στρατηγικοί σκοποί δύο. Ο ένας η Μόσχα, σκοπός περισσό­
τερο ψυχολογικός και ο άλλος, σκοπός αναμφισβήτητα μεγά­
λης στρατηγικής σημασίας, ο πλούσιος σε πρώτες ύλες και
σε βιομηχανίες Νότος.
Η μάχη της Ρωσσίας ήταν πέρα για πέρα άνιση. Οι Γερμα­
νοί θα μπορούσαν να κερδίσουνε τον πόλεμο αυτό μόνο με
ένα κεραυνοβόλο κτύπημα και αυτό δεν το κατόρθωσαν. Ο
Στάλιν άντεξε. Όσο για εφόδια και πρώτες ύλες ήταν δίπλα
του πλέον ο μεγάλος αμερικανός φίλος, ο οποίος είχε διαθέ­
σει ολόκληρο τον πλούτο και την ανεπτυγμένη βιομηχανία μιας
τεράστιας χώρας στην υπηρεσία του. Όπως αναφέρει ο Ρεη­
μόν Καρτιέ στις 21 Ιουνίου του 1941 ο γερμανικός στρατός
εισέβαλλε στην Ρωσσία με 1830 αεροπλάνα και 3580 άρματα.
Από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιούνιο του 1942 οι αμε­
ρικανοί είχαν παραδώσει στον Στάλιν 1285 αεροπλάνα και
2249 άρματα και επιπλέον ατέλειωτες ποσότητες πολυβόλων,
βλημάτων, φορτηγών αυτοκινήτων και τηλεφώνων εκστρατεί­
ας. Μέχρι και ένα διυλιστήριο πετρελαίου και ένα εργοστάσιο
ελαστικών αυτοκινήτων στέλνονται και συναρμολογούνται στα
Ουράλια. Το 1942 ο «Τζώννυ», ο μεγάλος καπιταλιστής φίλος
του μπολσεβίκου αδελφού «Ιβάν» στην μάχη κατά των «φασι­
στών», του παραδίδει επιπλέον 3052 αεροπλάνα, 4084 άρμα­
τα μάχης και 520.000 αυτοκίνητα. Του παραδίδει δηλαδή δι­
πλάσια όπλα απ' όσα διέθετε ολόκληρος ο γερμανικός
στρατός στην εισβολή του. Από πλευράς εφοδιασμού την ί­
δια στιγμή που το σιτηρέσιο του γερμανού στρατιώτη πέφτει
στα 100 γραμμάρια ψωμί την ημέρα, τα στρατεύματα του Στά­
λιν τρώνε αμερικάνικες σοκολάτες και μπέικον, που φθάνει
σε ατέλειωτες ποσότητες. Και όμως, ο χειμώνας δεν θα κα­
τορθώσει να λυγίσει τα στρατεύματα του Γ' Ράιχ. Όμως είναι

196
 60 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

προφανές ότι ο χρόνος δουλεύει για τον Στάλιν.

Φυσικά και δεν είναι δυνατόν ολόκληρη η πολεμική ιστορί­
α της γιγαντομαχίας του ανατολικού μετώπου να περιγραφεί
μέσα σε λίγες σελίδες. Επιβάλλεται όμως ο αναγνώστης να
πάρει μια γεύση των γεγονότων και των καταστάσεων για να
αντιληφθεί την πραγματικότητα πέρα από την μεταπολεμική
προπαγάνδα και την σιωνιστική βιομηχανία του χουλιγουντια-
νού θεάματος, η οποία λίγες δεκαετίες αργότερα εισέβαλε
και στο τελευταίο σπίτι με την τηλεόραση.
Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοι τους, που ανάμεσα τους πλέ­
ον βρίσκονται και εκατοντάδες χιλιάδες νέων Ευρωπαίων, δί­
νουν έναν σκληρό αγώνα και αντέχουν! Όλα αυτά μέχρι τις
αρχές του 1943. Όταν τελειώνει η τρομερή μάχη του Στά-
λινγκραντ με τους Γερμανούς ηττημένους και με την έκτη
στρατιά να παραδίδεται στα στρατεύματα του Στάλιν και τον
στρατάρχη της Φον Πάουλους να μεταβάλλεται σε ένα άβου­
λο όργανο της σοβιετικής προπαγάνδας και να υπογράφει
αντιφασιστικές διακηρύξεις, τότε έχει ήδη φανεί στον ορίζο­
νται το επερχόμενο τέλος. Το ποτάμι πλέον κυλά αντίθετα
στο μέτωπο της Ανατολής. Με εξαιρετικά καλή διοικητική μέρι­
μνα από πάσης απόψεως και πάνοπλοι οι σοβιετικοί έχουν
την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ο γερμανικός στρατός όμως
δεν είναι ένας στρατός, ο οποίος θα σπάσει εύκολα το μέτω­
πο του και θα καμφθεί. Θα αντέξει ακόμη για περισσότερο
από δύο ολόκληρα χρόνια και όλα αυτά όταν σύμφωνα με
επίσημα στοιχεία μόνο το 1943 στο Ανατολικό Μέτωπο πε­
ρισσότεροι από δύο εκατομμύρια αξιωματικοί και στρατιώ­
τες από τα στρατεύματα της Βέρμαχτ και των Βάφφεν 'Ες-Ές
τίθενται εκτός μάχης, είτε πέφτοντας στο πεδίο της μάχης,
είτε μένοντας ανάπηροι ή βαριά τραυματισμένοι.
Αμέσως μετά την ήττα στο Στάλινγκραντ, μέσα στον μήνα
Μάρτιο, οι συνωμότες του στρατού και του υπουργείου των
εξωτερικών, εκλεκτοί γόνοι της Καϊζερικής μασσωνερίας ορ­
γανώνουν δύο απόπειρες κατά του Χίτλερ. Στις 13 Μαρτίου
τοποθετούν στο αεροπλάνο, το οποίο μεταφέρει τον Αδόλφο
Χίτλερ βόμβα, η οποία όμως τελικά δεν εκρήγνυται από μία
εύνοια της μοίρας. Το οξύ που περιείχαν οι βόμβες είχε δια­
βρώσει το σύρμα, το οποίο συγκρατούσε τον πυροκροτητή

197
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

και τελικά έκρηξη δεν έγινε. Λίγες ημέρες αργότερα αποτυγ­

χάνει και νέα απόπειρα κατά του Χίτλερ σε δημόσια εκδήλω­
ση στο Βερολίνο. Και για τις δύο απόπειρες χρησιμοποιήθη­
καν αγγλικής προελεύσεως εκρηκτικές ύλες... Εγκέφαλοι της
συνωμοσίας είναι ο υποστράτηγος Φον Τρέσκοβ απόγονος
επιφανούς Π ρωσικής στρατιωτικής οικογενείας και ο Βαρώ-
νος Φον Μπεζελάγκερ αναλόγου καταγωγής και προελεύσε­
ως.
Στις 12 Μαΐου του 1943 οι μάχες στην Βόρειο Αφρική λαμ­
βάνουν τέλος. Η στρατιωτική ιδιοφυΐα της «αλεπούς» της ε­
ρήμου, του Στρατάρχη Ρόμελ, δεν στάθηκε αρκετή για να α­
ποτρέψει την ήττα. Το Άφρικα Κορπς είχε αφεθεί στην σκλη­
ρή του τύχη. Τα ούτως ή άλλως ανεπαρκή εφόδια, τα οποία
του αποστέλλοντο δεν έφθαναν ποτέ στο μέτωπο της Αφρι­
κής! Το 75% των προμηθειών βυθιζόντουσαν από τα αγγλικά
πλοία, τα οποία είχαν στην διάθεση τους άριστες πληροφορί­
ες... Κύριος υπεύθυνος για την προστασία της μεταφοράς
αυτών των εφοδίων ήταν ο Ιταλός ναύαρχος Μαγκουέρι, ο
οποίος παρασημοφορήθηκε από τους συμμάχους μετά τον
πόλεμο για τις υπηρεσίες που τους προσέφερε...
Στις αρχές του Ιουλίου του 1943 οι σύμμαχοι αποβιβάζο­
νται στην Σικελία. Οι γερμανικές μονάδες που βρίσκονται στην
νήσο πολεμούν σκληρά, οι Ιταλοί όμως όχι. Στο πλευρό των
συμμάχων μάχεται με τον δικό της τρόπο και η μαφία. Την
Κυριακή 25 Ιουλίου του 1943 το μεγάλο φασιστικό συμβού­
λιο, το οποίο έχει να συνεδριάσει από το... 1939, συνεδριάζει
στην Ρώμη για να καθαιρέσει τον Μουσολίνι. Συνεδριάζει μέ­
σα σε ένα κλίμα βαρύ, αφού ήδη έχουν εκφραστεί δημόσια οι
αντιρρήσεις ως προς την πολιτική του Ντούτσε. Αποτελεί κοινό
μυστικό ότι οι «αντιρρησίες» για τις όποιες ενέργειες τους
έχουν τις ευλογίες και του Βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ. Μία
ημέρα πριν ο Φαρινάτσι προτείνει στον Μουσολίνι να συλλά­
βει τους συνωμότες. Αυτός δεν κάνει τίποτε. Στην συνεδρία­
ση αυτή του φασιστικού συμβουλίου ο Μουσολίνι καθαιρείται
και με την ψήφο του γαμπρού του και υπουργού των εξωτερι­
κών Τσιάνο. Την εξουσία αναλαμβάνει στην Ιταλία ο Στρατάρ­
χης Μπαντόλιο. Οι Γερμανοί μένουν χωρίς «συμμάχους»... Ο
Ιταλικός Στρατός συνθηκολογεί παντού και δημιουργούνται

198
 60 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

μεγάλα κενά. Ο Μουσολίνι συλλαμβάνεται και απελευθερώ­

νεται αργότερα από τον Συνταγματάρχη των Ες-Ες 'Οττο Σκορ-
τσένυ. Ιδρύεται η δημοκρατία του Σαλό στον Βορρά της Ιτα­
λίας, η οποία και συνεχίζει τον πόλεμο στο πλευρό των Γερ­
μανών. Τα γερμανικά στρατεύματα δίνουν μάχες για να κρα­
τήσουν την Ιταλία. Οι σύμμαχοι όμως αργά αλλά σταθερά προ­
χωρούν.

Η επόμενη σκηνή του δράματος θα παιχτεί στις γαλλικές

ακτές της Νορμανδίας τον Ιούνιο του 1944. Τις πρώτες νυ­
χτερινές ώρες της 6 Ιουνίου αρχίζουν να αποβιβάζονται στην
ης

Νορμανδία αγγλικά και αμερικανικά στρατεύματα, ενώ γίνο­

νται εκτεταμένες ρίψεις αλεξιπτωτιστών. Πληροφορίες για την
απόβαση αυτή ήταν γνωστές στις μυστικές υπηρεσίες της Γερ­
μανίας αρκετό καιρό πριν. Ο πράκτωρ των Γερμανών Μπάζ-
να, Γιουγκοσλαβικής ή Αλβανικής καταγωγής, πράκτωρ με κω­
δικό όνομα «Κικέρων» εργαζόταν σαν υπηρέτης στην αγγλική
πρεσβεία στην Άγκυρα. Ο «Κικέρων» είχε δώσει πληροφορί­
ες για την αγγλοαμερικανική απόβαση στην Νορμανδία, πλη­
ροφορίες τις οποίες οι μυστικές υπηρεσίες του ναυάρχου Κα-
νάρι «λανθασμένα» δεν είχαν εκτιμήσει δεόντως και τις είχαν
βάλει στα αζήτητα... Όπως γράφει ο Λιντλ Χαρτ στο βιβλίο
του «Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΛΟΦΟΥ», ο Χίτλερ θεωρούσε πι­
θανή μία απόβαση στην περιοχή και είχε διατάξει να προσέ­
χουν ιδιαίτερα την Νορμανδία. Μόλις πέντε ημέρες πριν την
απόβαση, όπως γράφει στο βιβλίο του ο Συνταγματάρχης
Σκορτσένυ, ο Αξιωματικός πληροφοριών της 15 Στρατιάς,
ης

υπέκλεψε και αποκρυπτογράφησε ένα μήνυμα, το οποίο κα­

λούσε σε ετοιμότητα και επαγρύπνηση τις γαλλικές αντιστα­
σιακές ομάδες γιατί επίκειται απόβαση μέσα στις επόμενες
ημέρες. Η αναφορά του αξιωματικού πληροφοριών προς τα
ανώτατα κλιμάκια επίσης δεν ελήφθη σοβαρώς υπ' όψιν! Στις
1.11 η 716 μεραρχία πεζικού, η οποία έχει την έδρα της στην
η

πόλη Καν αναφέρει: «Αλεξιπτωτιστές στην περιοχή Ρανβίλ

Μπρεβίλ». Στις 1.45 η 709 μεραρχία πεζικού από την πόλη
η

Βαλόν αναφέρει: «Αλεξιπτωτιστές στα νότια του Σεν Ζερ-

μαίν ντε Βαρεβίλ». Στις 2 η ώρα νέες πληροφορίες από την
Καν και την Βαλόν αναφέρουν οι δύο μεραρχίες πεζικού έ-

199
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

χουν αιχμαλωτίσει αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι ανήκουν στην 3 η

Βρετανική ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών και στο 501,505 και 506

συντάγματα αμερικανών αλεξιπτωτιστών. Άνδρες από τις τρεις
από τις τέσσερις μεραρχίες αλεξιπτωτιστών, που διέθεταν οι
σύμμαχοι βρίσκονται στην Γαλλία. Είναι φανερό πως πρόκει­
ται για πολύ σοβαρό γεγονός. Επιτελάρχης του Στρατηγού
Ρόμελ, ο οποίος είναι υπεύθυνος για την περιοχή, γιατί ο Ρό-
μελ απουσιάζει με άδεια, είναι ο Στρατηγός Σπάιντελ, ο οποί­
ος δεν ειδοποιεί τον Ρόμελ, δεν ειδοποιεί κανένα ανώτερο
κλιμάκιο! Πολλά χρόνια αργότερα ανταμείφθηκε αναλόγως...
Έγινε ο αρχηγός του Στρατού της Δυτικής Γερμανίας! Παρ'
όλα αυτά, η απόβαση είναι αποτυχημένη. Από τους 13.200
αλεξιπτωτιστές των συμμάχων συγκεντρώνονται στο προκα­
θορισμένο σημείο μόλις 2.500, οι υπόλοιποι έχουν χαθεί... Στις
3.09 τα γερμανικά ραντάρ ανακαλύπτουν ένα πλήθος πλοίων.
Ο ναύαρχος Κράνκε δίνει την διαταγή σε όσα πολεμικά πλοία
διαθέτει να επιτεθούν. Ενώ δε συμβαίνουν όλα αυτά, τα ανώ­
τατα κλιμάκια ενεργούν σπασμωδικά και δεν ειδοποιούν το
Βερολίνο. Η δικαιολογία αστεία: Ο Χίτλερ κοιμόταν! Γνωρί­
ζουν οι πάντες ότι ο Χίτλερ κοιμάται πάντοτε τα ξημερώματα.
Ο Στρατηγός Γιοντλ μάλιστα, ο οποίος ενημερώνεται, διατάσ­
σει τον Φον Ρούνστεντ να μη μετακινηθούν προς το σημείο
της αποβάσεως η μεραρχία αρμάτων Λερ και η 12 τεθωρακι­
η

σμένη μεραρχία των Ες-Ες. Ο Ρόμελ μαθαίνει για την επίθεση

μόλις στις 6.30 τα ξημερώματα και επιστρέφει εσπευσμένα
στην θέση του. Πέντε ώρες αργότερα ενημερώνουν τον Χί­
τλερ, ο οποίος δίνει την διαταγή να σπεύσει η μεραρχία Λερ
και η 12 τεθωρακισμένη μεραρχία Ες-Ες προς το Καν. Δίνει
η

όμως ταυτόχρονα και την εντολή να μη μετακινηθεί καμμία

μονάδα της 15 Στρατιάς, αφού του έχει δοθεί η πληροφορί­
ης

α ότι η απόβαση στη Νορμανδία είναι... κίνηση αντιπερισπα­

σμού! Γεμάτος πίκρα γράφει ο Σκορτσένυ ότι 7 μεραρχίες
πεζικού και εξαιρετικά ισχυρές τεθωρακισμένες μεραρχίες,
οι οποίες θα μπορούσαν να ρίξουν τον εχθρό στην θάλασσα,
στέκονται με το όπλο παρά πόδα και αναμένουν βορείως του
Σηκουάνα. Ο Ρόμελ ζητά από τον Χίτλερ ενισχύσεις. Με την
άδεια του σπεύδουν στην περιοχή μία τεθωρακισμένη μεραρ­
χία, μία μεραρχία αλεξιπτωτιστών και δύο μεραρχίες πεζικού.

200
 63 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για πλήρεις μεραρχίες,

αλλά για μεραρχίες με μεγάλες ελλείψεις, οι οποίες δεν είναι
δυνατόν να αποτρέψουν την απόβαση των συμμάχων. Το ι­
σχυρό όπλο που θα μπορούσε να ριχτεί στην μάχη είναι η 15 η

στρατιά, αλλά η 15 στρατιά βρίσκεται στον Σηκουάνα και ο

η

Χίτλερ απαγορεύει αυστηρά την μετακίνηση της. Η στρατιά

αυτή έχει την ευθύνη της περιοχής της Βρετάνης, όπου σύμ­
φωνα με τις... «έγκυρες πληροφορίες» των προδοτών, οι οποί­
οι παραπληροφορούν τον Χίτλερ, θα λάβει χώρα η κύρια προ­
σπάθεια. Η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών ισχυρίζεται ό­
τι μόνον 20 μεραρχίες αποβιβάστηκαν στην Νορμανδία και
ότι σύμφωνα με τις απόλυτα ακριβείς πληροφορίες της, οι
οποίες στηρίζονται σε φανταστικές αεροφωτογραφίες και άλ­
λα χαλκευμένα στοιχεία, στην απέναντι αγγλική ακτή βρίσκο­
νται 80 αγγλικές και αμερικάνικες μεραρχίες. Επομένως ανα­
μένεται η απόβαση 60 μεραρχιών στην ακτή του Πα Ντε Κα­
λέ. Στην πραγματικότητα οι σύμμαχοι διέθεταν 31 μεραρχίες
και όλες αυτές αποβιβάστηκαν στην Νορμανδία...
Τελικώς, οι σύμμαχοι αποβιβάζονται στην Νορμανδία και η
εισβολή στην Ευρώπη έχει αρχίσει. Όμως οι προδότες (ανά­
μεσα στους οποίους υπάρχει πλήθος από «Φον», οι οποίοι
υπηρετούν σε σημαντικές θέσεις του στρατού και του υπουρ­
γείου εξωτερικών) δεν το βάζουν κάτω! Πίστευαν ότι η από­
βαση των συμμάχων θα φέρει και το τέλος του Χίτλερ. Όμως
ο γερμανικός στρατός δεν καταρρέει και η προέλαση των συμ­
μάχων δεν γνωρίζει μεγάλη πρόοδο. Μάλιστα, σε στρατιωτι­
κή σύσκεψη, η οποία γίνεται ακυρώνεται η εκτέλεση ενός γε­
νικού σχεδίου αντεπιθέσεως, το οποίο είχε ορισθεί για τις 20
Ιουνίου 1944, σχέδιο σύμφωνα με το οποίο τρία τεθωρακι­
σμένα σώματα στρατού θα κτυπούσαν τους συμμάχους. Το
σχέδιο ακυρώνεται γιατί σύμφωνα με τις «πληροφορίες» υ­
πάρχουν πάντοτε οι ανύπαρκτες 60 μεραρχίες των άγγλων
και των αμερικάνων, οι οποίες υποτίθεται ότι σχεδιάζουν να
αποβιβαστούν στο Πα ντε Καλέ! Όπως ακριβώς και το 1941
περίμεναν δήθεν τον γερμανικό στρατό τριάντα ανύπαρκτες
αγγλικές μεραρχίες στην περίπτωση, κατά την οποίαν θα επι­
χειρούσε απόβαση, έτσι και τώρα υπάρχουν 60 ανύπαρκτες
μεραρχίες, οι οποίες αναμένεται να κάνουν απόβαση (επιχεί-

201
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ρηση «Θαλάσσιος Λέων») σε άλλη ακτή της Γαλλίας...

Νέα απόπειρα δολοφονίας σχεδιάζεται κατά του Χίτλερ.
Αφού δεν μπόρεσαν να τον τσακίσουν τριάντα μεραρχίες των
συμμάχων, θα τον τσακίσουν οι «αντιφασίστες» αριστοκρά­
τες «πατριώτες» με μία βόμβα. Βόμβα ιδίας κατασκευής με
αυτήν την οποία είχαν τοποθετήσει μέσα στο αεροπλάνο, ό­
που βρισκόταν ο Χίτλερ στις 13 Μαρτίου του 1943. Ανάλογη
απόπειρα είχε σχεδιαστεί και για τις 11 Φεβρουαρίου του 1944,
αλλά κάποιο απρόσμενο γεγονός την είχε αναβάλει. Αυτήν
την φορά εξετάζουν προσεκτικά τους πυροκροτητές για να
μη επαναληφθεί το προηγούμενο λάθος. Η εκρηκτική ύλη εί­
ναι και πάλι αγγλικής κατασκευής... Την έχει προμηθεύσει ο
Συνταγματάρχης Βαρώνος Φον Φράιταγκ, ο οποίος που υπη­
ρετεί; Στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες! Την τοποθέτηση
της βόμβας αναλαμβάνει ο Συνταγματάρχης Κόμης Φον Στά-
ουφενμπεργκ! Η βόμβα είναι μεγάλης ισχύος και τοποθετεί­
ται σε ένα παράπηγμα, όπου βρίσκεται ο Χίτλερ και ενημερώ­
νεται μαζί με αρκετούς επιτελικούς αξιωματικούς. Η έκρηξη
είναι φοβερή! Τέσσερα άτομα σκοτώνονται επί τόπου. Ένας
Στρατηγός, ένας πτέραρχος, ένας γραμματέας και ένας Συ­
νταγματάρχης. Οι επιζώντες βγήκαν γεμάτοι αίματα. Ανάμε­
σα στους τραυματίες και ο Χίτλερ, που η βόμβα βρισκόταν
ακριβώς δίπλα του! Ο Στάουφενμπεργκ φεύγει και στο Βερο­
λίνο προσπαθούν οι συνωμότες, νομίζοντας τον Χίτλερ νεκρό
να πάρουν την εξουσία. Το τάγμα της φρουράς του Βερολί­
νου διοικεί ο Ταγματάρχης Όττο Ερνστ Ρέμερ αξιωματικός
μπαρουτοκαπνισμένος με εννέα τραύματα, στον οποίο ο Χί­
τλερ πριν από λίγες ημέρες είχε ιδιοχείρως απονείμει τον Σταυ­
ρό των Ιπποτών. Ο Φον Χάζε τον καλεί στην Κομαντατούρ,
τον ενημερώνει ότι ο Χίτλερ είναι νεκρός και του αναθέτει την
κατάληψη των ραδιοφωνικών σταθμών, την κατάληψη του αρ­
χηγείου της Γκεστάπο και την σύλληψη του Γκαίμπελς. Ο Ταγ­
ματάρχης Ρέμερ εισβάλει με το πιστόλι του στο χέρι, προκει­
μένου να συλλάβει τον Γκαίμπελς. Ο Γκαίμπελς συνδέεται τη­
λεφωνικώς αμέσως με την «φωλιά του Λύκου», όπου βρίσκε­
ται ο Χίτλερ. Δίνει το ακουστικό στον Ταγματάρχη Ρέμερ. Και
ο Χίτλερ τον διατάσσει να συλλάβει τους συνωμότες. Η συ­
νωμοσία τελειώνει εκεί! Οι ένοχοι πληρώνουν εξαιρετικά σκλη-
 60 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

ρά την πράξη τους.

Σε Δύση και Ανατολή οι μάχες γίνονται όλο και περισσότε­
ρο σκληρές. Οι Γερμανοί όμως αμύνονται σκληρά και σε κά­
ποιες περιπτώσεις επιχειρούν αντεπιθέσεις. Οι σύμμαχοι από
την Δύση σιγά-σιγά πλησιάζουν στα γερμανικά σύνορα και
στον Ρήνο. Για να αντιληφθείτε πόσο σκληρές υπήρξαν οι μά­
χες αυτές σας παραθέτω τι γράφει για μία από αυτές ο Ρεη­
μόν Καρπέ στην Ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (Τόμος
Β' σελίδες 416-417):
«Η μάχη της Αιξ-λα-Σαπέλ, που για μια στιγμή είχε διακο­
πεί, αναζωπυρώνεται. Το στρατηγικό ενδιαφέρον της είναι
μηδαμινό, αλλά η συμβολική σημασία της είναι μεγάλη. Κυ­
ριεύοντας την πρώτη μεγάλη γερμανική πόλη, οι Σύμμαχοι
θα διαλύσουν τα μάγια που προστάτευσαν ως τώρα τα σύ­
νορα του Ράιχ. Ο Χίτλερ, απ' την πλευρά του, επικαλείται
μέσα στην πόλη του Καρλομάγνου, λίκνο της Αγίας Αυτο­
κρατορίας, μια φλόγα γερμανικότητας που πρέπει να δια­
τηρηθεί με κάθε θυσία.
Οι εκτελεστές, Χότζες και Σίμψον, προχωρούν με άκα­
μπτη βιαιότητα. Των δύο λαβίδων που συγκλίνουν γύρω α­
πό το Αιξ προηγείται συντριπτικός βομβαρδισμός πυροβο­
λικού και αεροπορίας. Στις 16 Οκτωβρίου, στις 4 και 35' το
απόγευμα, οι λαβίδες κλείνουν κυκλώνοντας την πόλη μέ­
σα στο λεκανοπέδιο της που είναι αδύνατο να υποστηρι­
χθεί.... Στις 16 Νοεμβρίου, η 9 και η 1 στρατιά εξαπολύ­
η η

ουν μια γενική επίθεση, με τη φιλοδοξία να φθάσουν ως

τον Ρήνο. Αναπτύσσοντας την επίθεση μέσα σ' ένα ρήγμα
της γραμμής Ζίγκφριντ, η στρατιά Σίμψον υποχρεώνεται να
αποσπάσει έναν προς έναν όλους τους οικισμούς που εί­
ναι σκορπισμένοι στην πεδιάδα του Εσβάιλερ. Η στρατιά
Χότζες πολεμά στις πλαγιές του Αιφελ, που είναι ανώμα­
λες, δασωμένες και χιονισμένες. Οι απώλειες και οι ταλαι­
πωρίες είναι μεγάλες. Οι συγκρούσεις είναι εξαιρετικά λυσ­
σώδεις. Το χωριό Χύρτιγκεν, μέσα στο ομώνυμο δάσος, αλ­
λάζει χέρια 14 φόρες, και το χωριό Βόσεναχ, στο δάσος
του Μόνσχαου, 28 φορές. Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου οι δύο
αμερικανικές στρατιές κατέχουν μερικώς τις δύο όχθες του
Ρόερ, αλλά ούτε το Τζύλιχ, ούτε το Ντύρεν έχουν πέσει στα

203
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

χέρια τους. Ο Ρήνος είναι ακόμη μακριά.».

Μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια μαχών οι Γερμανοί, στε­
ρημένοι από διοικητική μέριμνα έχουν το κουράγιο να μάχο­
νται τόσο σκληρά σε σημείο ένα οχυρό μέρος, όπως διαβά­
σαμε παραπάνω στον Καρτιέ, το χωριό Βόσεναχ, να μπορούν
και να το καταλαμβάνουν και να το χάνουν 28 φορές! Ήδη οι
καιρικές συνθήκες όμως έχουν γίνει εξαιρετικά δυσμενείς. Οι
σύμμαχοι δεν δείχνουν να έχουν ούτε την πρόθεση, ούτε το
κουράγιο να πραγματοποιήσουν τις ημέρες εκείνες επίθεση.
Σε εκείνο ακριβώς το χρονικό διάστημα του πολέμου ο Χί­
τλερ αποφασίζει την μεγάλη αντεπίθεση στις Αρδέννες με α­
ντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του στρατηγικού λιμένος
της Αμβέρσας, κατάληψη η οποία έχει σκοπό να κόψει στα
δύο τις συμμαχικές δυνάμεις. Εννιακόσια εβδομήντα άρματα,
250.000 άνδρες και 1.900 πυροβόλα είναι έτοιμα να επιτε­
θούν. Η κακοκαιρία είναι σφοδρή. Πρόβλημα σοβαρό για τους
Γερμανούς είναι η έλλειψη της βενζίνης. Το ελάχιστο όριο για
να καταλάβουν την Αμβέρσα είναι να διαθέτουν καύσιμα για
προέλαση 500 χιλιομέτρων και διαθέτουν για μόνον 250! Στις
16 Δεκεμβρίου η επίθεση ξεκινά και η προέλαση αρχίζει. Οι
σύμμαχοι αιφνιδιάζονται και προβληματίζονται για την εξέλι­
ξη της καταστάσεως. Δύο ημέρες μετά την επίθεση ο Στρα­
τηγός Πάττον, ο καλύτερος στρατηγός των Αμερικανών, δη­
λώνει στους επιτελείς του: «Μπορεί ακόμη και να χάσουμε
τον πόλεμο». Στις 20 Δεκεμβρίου ο Άγγλος Στρατάρχης Μο-
ντγκόμερυ στέλνει τηλεγραφική αναφορά οτονΤσώρτσιλ, στην
οποία του περιγράφει την κατάσταση σαν δυσάρεστη και του
λέει επιγραμματικά: «Αυτή τη φορά δεν θα κατορθώσουμε
όπως στην Δουνκέρκη να επιβιβαστούμε στα πλοία γιατί
βρίσκονται παντού Γερμανοί»! Η νέφωση είναι χαμηλή. Ο
Γκαίρινγκ είχε υποσχεθεί ότι θα ενισχύσει την επίθεση στις
Αρδέννες με 3.000 καταδιωκτικά. Τελικά δεν διαθέτει παρά
μόνον 1.500. Η υπεροπλία των συμμάχων στον αέρα είναι χα­
ώδης. Όμως, οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την αξιο­
ποίηση αυτού του κρισίμου όπλου των συμμάχων, στο οποίο
συντριπτικά υπερέχουν. Οι Γερμανοί συνεχίζουν να επιτίθε­
νται. Έχουν διεισδύσει σχεδόν 40 μίλια μέσα στο μέτωπο του
εχθρού. Όμως στις 23 Δεκεμβρίου το πρωί ο ήλιος λάμπει

204
 68 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

επάνω στα χιόνια των Αρδεννών. Αμέσως οι σύμμαχοι αρχί­

ζουν να βομβαρδίζουν με λύσσα τα γερμανικά στρατεύματα
και κυρίως τα τεθωρακισμένα. Περισσότεροι από 100.000 Γερ­
μανοί πέφτουν νεκροί από τα πυρά των Αγγλοαμερικάνων. Η
αντεπίθεση σταματά εδώ. Η τελευταία ευκαιρία που είχε να
ρίξει στην θάλασσα τους συμμάχους, ο Χίτλερ, χάνεται. Ο
θεός του πολέμου δεν είναι πλέον μαζί του...
Το 1944 τελειώνει με τους Γερμανούς να μη έχουν κατορ­
θώσει να καθαρίσουν το μέτωπο της Δύσεως από τους άγ­
γλους και αμερικάνους, οι οποίοι απειλούν τώρα πλέον την
ίδια την Γερμανία. Στην Ανατολή η ρωσσική αρκούδα, καλο-
ταϊσμένη από τον μεγάλο αμερικανό φίλο, όλο και πλησιάζει.
Το Ανώτατο Στρατηγείο με την έγκριση του Χίτλερ επιχειρεί
δύο επιθέσεις στην αρχή του 1945. Μια στον Δούναβη και μία
στον Ρήνο. Πριν ξεκινήσουν οι επιχειρήσεις ο Στρατάρχης
Γκουντέριαν θέτει υπ' όψιν του Αδόλφου Χίτλερ την αναφορά
του διοικητού του δευτέρου επιτελικού του γραφείου, του γρα­
φείου πληροφοριών, την αναφορά του στρατηγού Γκέλεν, σύμ­
φωνα με την οποία επίκειται σοβιετική επίθεση στις ανατολι­
κές επαρχίες της Γερμανίας. Ο συσχετισμός των δυνάμεων
στην περίπτωση αυτή είναι εξαιρετικά δυσμενής για τον γερ­
μανικό στρατό. Η σοβιετική υπεροχή σε άρματα υπολογίζεται
σε 7 προς 1 και στο πεζικό σε 11 προς 1.0 Χίτλερ αντιδρά και
λέει ότι ο Γκέλεν έχει πέσει θύμα μιας μεγάλης απάτης και ότι
σύμφωνα με τις δικές του πληροφορίες οι Ρώσσοι παρα­
πλανούν το δεύτερο γραφείο του Στρατάρχη Γκουντέριαν.
Ακόμη και εκείνες τις τελευταίες ημέρες κάποιοι φροντίζουν
ο Χίτλερ να βρίσκεται εκτός πραγματικότητος. Αυτό αποδει­
κνύει ότι ο άνθρωπος του Στάλιν, ο περίφημος «Βερθέρος»
της «κόκκινης ορχήστρας» όχι μόνον βρίσκεται μέσα στον στε­
νό κύκλο του Χίτλερ, αλλά και είναι και ένας από τους ελάχι­
στους, οι οποίοι έχουν την δυνατότητα να τον επηρεάζουν!
Ας θυμηθούμε εδώ ότι σύμφωνα με τον μετέπειτα αρχηγό των
μυστικών υπηρεσιών της Δυτικής Γερμανίας, στρατηγό Ράιν-
χαρντ Γκέλεν, ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν άλλος από τον
ίδιο τον υπουργό του κόμματος Μάρτιν Μπάρμαν, ο οποίος
Μπόρμαν εξηφανίσθη το 1945 και σύμφωνα με δημοσιεύμα­
τα και του ελληνικού τύπου πέθανε στο Βερολίνο το 1972... Ο

205
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Χίτλερ δεν πείθεται, λοιπόν, ότι οι Ρώσσοι πρόκειται να επιτε­

θούν άμεσα στις ανατολικές επαρχίες του Ράιχ. Όμως, οι Ρώσ­
σοι επιτίθενται και διαβαίνουν τον παγωμένο Όντερ. Αυτός
που πρώτος ειδοποιεί τον Χίτλερ το μεσημέρι της 3 1 Ιανουα­
ης

ρίου 1945 ότι ρωσσικά άρματα μάχης πέρασαν τον Όντερ

ανάμεσα στο Κυστρίν και το Μπρήζεν δεν είναι άλλος από
τον Μάρτιν Μπάρμαν. Ο ποταμός Όντερ είναι το τελευταίο
μεγάλο υδάτινο εμπόδιο πριν το Βερολίνο.
Ο Χίτλερ πληροφορείται στις 31 Ιανουαρίου ότι οι Ρώσσοι
πέρασαν τον Όντερ και στις 4 ακριβώς Φεβρουαρίου αρχίζει
και η εγγραφή του κειμένου της «Πολιτικής Διαθήκης» (ντο­
κουμέντα Μπάρμαν). Η άποψη μου είναι ότι οι σημειώσεις αυ­
τές δείχνουν καθαρά πως ο Χίτλερ έχει αντιληφθεί οριστικά
πλέον ότι ο πόλεμος έχει χαθεί. Λίγες ημέρες πριν, στις 27
Ιανουαρίου του 1945, έχει μία γεμάτη πάθος δραματική συ­
νομιλία με τον πλέον πιστό των πιστών του μαχητών, τον Δρ.
Γκαίμπελς, ο οποίος ευθέως του λέει ότι το μόνο που μπο­
ρούν να κάνουν πλέον είναι να δώσουν ένα ηρωικό παράδειγ­
μα στις ερχόμενες γενιές. Ο Χίτλερ δεν έφερε καμμία αντίρ­
ρηση. Είναι θέμα αρχής, λοιπόν, να δοθεί η μάχη μέχρι το
τέλος και πράγματι μάχες δίδονται σκληρές σε όλα τα μέτω­
πα. Πολύ σύντομα οι Ρώσσοι θα έχουν δημιουργήσει μια με­
γάλη διείσδυση και θα απέχουν πλέον μόλις 70 χιλιόμετρα
από το Βερολίνο. Μέχρι να φθάσουν όμως στην Καγκελαρία
θα πληρώσουν πολύ ακριβά, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς,
την προέλαση τους. Η μάχη του Βερολίνου δεν θα αργήσει.
Διεξάγεται πλέον και από τις δύο πλευρές ένας ανελέητος
πόλεμος. Στα χέρια των γερμανών έπεσε τις ημέρες εκείνες η
ημερήσια διαταγή του στρατάρχη Ζούκωφ προς τα στρατεύ­
ματα του. Επάνω είχε σαν επικεφαλίδα την φράση «ΘΑΝΑΤΟΣ
ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ» και από κάτω έλεγε ότι είχε φθάσει η
ώρα για να πάρει ο κόκκινος στρατός την εκδίκηση του. Και
τέλειωνε με τα λόγια «ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟ­
ΦΟΝΩΝ. ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΕΡ­
ΜΑΝΙΚΗ ΡΑΤΣΑ ΜΙΑ ΠΑ ΠΑΝΤΑ»! Στις 22 Απριλίου αρχί­
ζουν οι οδομαχίες στα περίχωρα του Βερολίνου. Στις 24 του
μηνός καταλαμβάνουν τον σταθμό της Σιλεσίας. Στις 25 μά­
χονται στο προάστιο Ράινκεντορφ και την ίδια ημέρα κατα-

206
 63 ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

λαμβάνουν το Τέμπελχοφ. Την ίδια ακριβώς ημέρα ο Τζώννυ

και ο Ιβάν επάνω στα ερείπια της Γερμανίας, επάνω στα ερεί­
πια ολόκληρης της Ευρώπης σφίγγουν τα χέρια στην Γέφυρα
του ποταμού 'Ελβα στο Τοργκάου. Οι μάχες στην πόλη του
Βερολίνου συνεχίζονται ημέρα και νύκτα. Όποιοι αξιωματικοί
τολμούν να υψώσουν λευκή σημαία εκτελούνται από τους ί­
διους τους άνδρες τους. Όσοι τολμούν να λιποτακτήσουν τι­
μωρούνται αμέσως. Οι δρόμοι του Βερολίνου είναι γεμάτοι
από πτώματα που κρέμονται από στύλους και που έχουν ε­
πάνω τους την επιγραφή: ΠΡΟΔΟΤΗΣ! Αυτό δεν είναι πια πό­
λεμος, δεν έχει καμμία λογική, είναι κάτι σαν θρησκευτική τε­
λετουργία, μοιάζει με μυσταγωγία.

Γράφει χαρακτηριστικά στην Ιστορία του Β' Παγκοσμίου

Πολέμου, για την μάχη του Βερολίνου, ο Ρεημόν Καρτιέ:
«Ψηλά ο αγώνας συνεχίζεται. Η ρωσσική προέλαση ξα­
ναρχίζει με εκπληκτικά μέσα. Οι επιτιθέμενοι φθάνουν στην
Μπίσμαρκστρασε, την Κάντστρασε, την Ζάαρλαντστρασε,
την Βίλχελμστρασε. Μερικές απομονωμένες νησίδες αντι­
στάσεως πολιορκούνται στο Πάνκοφ και στο Νίκολν. Το υ­
πόλοιπο του εθνικοσοσιαλιστικού Βερολίνου δεν είναι πια
παρά ένα είδος στενωπού μήκους δέκα χιλιομέτρων, πλά­
τους από 200 έως 3.000 μέτρα, που αρχίζει από την Αλεξά-
ντερπλατς και τελειώνει στη γέφυρα του Πίσελσντορφ στο
Χάβελ. Αλλά η αντίσταση αυτού του τόσο παράξενα σχε­
διασμένου οχυρώματος φαίνεται ακατάσβεστη. Οι ρωσσι-
κές απώλειες αυξάνουν, γιατί οι αμυνόμενοι γίνονται ολοέ­
να και πιο επιδέξιοι στον χειρισμό της αντιαρματικής γρο­
θιάς (πάντσερφάουστ). Η Αλεξάντερπλατς μένει απόρθη­
τη. Τα άρματα που εμφανίζονται στο Κύρφυροτενταμ τινά­
ζονται στον αέρα πυρπολημένα. Πέντε Τ-34 καταστρέφο­
νται σε λίγα δευτερόλεπτα στο Χάλενσεε από μαχητές με
κοντά παντελόνια, που αμέσως έπειτα ρίχνονται στην α­
ντεπίθεση, ανακαταλαμβάνουν ένα σπίτι, κεφαλόσκαλο με
κεφαλόσκαλο, δωμάτιο με δωμάτιο, χωρίς να πιαστεί ούτε
ένας αιχμάλωτος».
-Εθνικοσοσιαλιστές από ολόκληρη την Ευρώπη δίνουν την
μάχη δίπλα σε νέους της χιτλερικής νεολαίας και σε λαϊκούς

207
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Γρεναδιέρους. Οι Νορβηγοί Ες-Ες προσπαθούν να σταματή­

σουν την ρωσσική διείσδυση στην Λεωφόρο Ούντερντερλί-
ντεν. Οι Γάλλοι Ες-Ες της μεραρχίας Σαρλεμάν έχουν παρατα­
χθεί στην Βίλχελμστράσε. Αλλού μάχονται Δανοί και αλλού
Ισπανοί.
Στις 29 Απριλίου ο Αδόλφος Χίτλερ υπαγορεύει στην γραμ­
ματέα του την διαθήκη του. Στο κείμενο της επαναλαμβάνει
αυτά, τα οποία εκτενώς αναφέρονται στα ντοκουμέντα Μπάρ­
μαν:
2 Απριλίου 1945: «Κι έτσι, σ' αυτόν τον σκληρό κόσμο
όπου μας εβύθισαν πάλι δυο σκληροί πόλεμοι είναι φανε­
ρό πως οι μόνοι λευκοί λαοί, που έχουν κάποια πιθανότητα
επιβίωσης και ευημερίας είναι εκείνοι, που ξέρουν να υπο­
φέρουν και που διατηρούν ακόμα το θάρρος ν' αγωνιστούν,
όταν οι συνθήκες είναι χωρίς ελπίδα, μέχρι θανάτου. Και οι
μόνοι λαοί που έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν αυτά τα
προτερήματα θα είναι εκείνοι, που φανήκανε ικανοί να ξε­
ριζώσουν από το σύστημα τους το θανάσιμο φαρμάκι της
Εβραϊσμού»

-Μιλά όμως και για το τέλος του δηλώνοντας:

«Θέλω να μοιραστώ την τύχη των εκατομμυρίων συμπα­
τριωτών μου που παρέμειναν στην πόλη αυτή. Δεν επιθυ­
μώ να συλληφθώ από τον εχθρό που έχει ανάγκη από ένα
νέο θέαμα σκηνοθετημένο από τους Εβραίους για να ψυχα­
γωγήσει τον όχλο του. Αποφάσισα να μείνω στο Βερολίνο
και να διαλέξω μόνος μου τον θάνατο την στιγμή κατά την
οποία θα έβλεπα ότι δεν θα μπορούσε να υπερασπιστεί πλέ­
ον ο τίτλος του Αρχηγού του Γερμανικού Ράιχ και Καγκελα­
ρίου».
Μία ημέρα μετά ο Χίτλερ είναι νεκρός. Στις δέκα το βράδυ
της 30 Απριλίου ο ραδιοφωνικός σταθμός του Αμβούργου
ης

με μουσική υπόκρουση το πένθιμο εμβατήριο του Ζίγκφριντ

από το Λυκόφως των Θεών του Ριχάρδου Βάγκνερ κάνει μια
δραματική αναγγελία:
«Ο ΦΥΡΕΡ ΜΑΣ ΑΔΟΛΦΟΣ ΧΙΤΛΕΡ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ ΜΕΧΡΙ
ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΠΝΟΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΠΟΛΣΕ-
ΒΙΚΙΣΜΟΥ ΕΠΕΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΑΠΟ-

208
 6θ ΜΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΓΕΥΜΑ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΑΣ ΤΟΥ

ΡΑΪΧ.»
Εκεί που βρισκότανε το Μπούνκερ, που έγινε τελικά και ο
τάφος του ηγέτη που λάτρεψαν εκατομμύρια Γερμανοί και
Γερμανίδες, αλλά και εκατομμύρια Ευρωπαίων, εκεί σήμερα
βρίσκεται ένα... μνημείο του ολοκαυτώματος!
Εάν διαβάσουμε την Βίβλο θα δούμε πολλές ιστορίες, ό­
που με τις ευλογίες του Γιαχβέ οι Ιουδαίοι κατέσφαζαν τους
εχθρούς τους και ύστερα έσπερναν στην χώρα τους αλάτι
για να μη φυτρώσει τίποτε άλλο πλέον εκεί. Στο Βερολίνο εί­
ναι δύσκολο να σπείρεις αλάτι, όμως κάποια πράγματα δεν
αλλάζουνε, ακόμη κι αν περάσουνε χιλιάδες χρόνια.

209
 9.
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ... ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ
«Άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι πριν λίγους μήνες φορούσαν με
υπερηφάνεια το περιβραχιόνιο με τον αγκυλωτό σταυρό έ­
καναν με προθυμία δηλώσεις μετανοίας και ετίθεντο «εις
την υπηρεσίαν» των μεγάλων αμερικανών φίλων. Ανάμεσα
τους και πρώην αξιωματικοί των Ες-Ες και ανώτατα στελέχη
του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Γεμάτος πίκρα ο Όττο
Σκορτσένυ, ο οποίος πέρασε από τα στρατόπεδα αυτά μιλά
για την στάση κάποιων πρώην «Kameraden» του, οι οποίοι
πολύ απλά δήλωναν υποταγή, λέγοντας ότι δεν μπορούν να
κάνουν τίποτε άλλο γιατί έχουν... οικογένεια! Λες και οι υ­
πόλοιποι ερχόντουσαν από το πουθενά...»

Ο ρομαντισμός ενός επαναστάτη πριν το φυσικό τέλος. «Μία

απελπισμένη μάχη παραμένει για πάντα ένα φωτεινό παράδειγ­
μα». Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αμερικανών γκάνγκστερ και
μπολσεβίκων. Στην ημερήσια διαταγή του Στρατάρχη Ζούκωφ α­
ναφερότανε: «Να εξοντώσουμε μια για πάντα την ράτσα αυτή των
δολοφόνων». Ο Ιβάν και ο Τζώννυ ανταλλάσσουν ασπασμούς επά­
νω από τα ερείπια της Ευρώπης. Οι νέες συνθήκες, ο καταναλω-
τισμός και η τυραννία δεν ευνοούν αγώνες για Ιδανικά. Το «δί­
καιον» των νικητών. Η προδοσία της Πολωνίας από τον Τσώρ-
τσιλ. Πουρείμ 1946... Η Coca-Cola στην Μόσχα. Προβλέπεται η
άνοδος της Κίνας. «Ο φιλελευθερισμός δεν είναι τίποτε άλλο πα­
ρά χυδαίος μαρξισμός με αντεστραμμένα πρόσημα». Το απόλυτο
ανάθεμα.

211
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

«Βρισκόμαστε στο τελευταίο τέταρτο της ώρας»... Με αυ­

τήν την χαρακτηριστική του φράση, ο Αδόλφος Χίτλερ στην
«Πολιτική Διαθήκη» περιγράφει τις δραματικές στιγμές του
τέλους που πλησιάζει. Έχοντας ξεπεράσει όμως την φυσι­
κή του υπόσταση ως άνθρωπος, ο οποίος πρόκειται σύ­
ντομα να αφήσει και μάλιστα με την θέληση του την τελευ­
ταία του πνοή, δεν παραλείπει να σκεφθεί το μέλλον της
πατρίδας του Γερμανίας, αλλά και ολόκληρης, της Μεγά­
λης Πατρίδας της Αριας Φυλής, της Ευρώπης. Την σκέψη
του εξουσιάζει ολοκληρωτικά ο καθαγιασμένος μέσα από
τις φλόγες του αγώνα ρομαντισμός ενός επαναστάτη, σκέ­
πτεται, όπως σκεπτότανε πολλά χρόνια πριν όταν βάδιζε
μαζί με τους συντρόφους του στην απόπειρα του περίφη­
μου πραξικοπήματος του Μονάχου στις αρχές της δεκαετί­
ας του '20, όταν και δέχθηκαν τα πυρά των Σωμάτων Ασφα­
λείας της δεξιάς αντιδραστικής κυβερνήσεως της Βαυαρί­
ας και άφησαν πίσω τους 19 νεκρούς. Μέσα από την αντί­
σταση των Γερμανών του Εθνικοσοσιαλιστικού Ράιχ σε Α­
νατολή και Δύση βλέπει το μέλλον και πιστεύει ότι μέσα
από τις θυσίες, τις στερήσεις και τις ταπεινώσεις, οι οποί­
ες μοιραία θα ακολουθήσουν θα ξαναγεννηθεί ένα ακμαίο
φρόνημα. Πιστεύει ότι οι θυσίες «του σήμερα» και «σήμε­
ρα» είναι το Βερολίνο του 1945 θα φέρουν ένα ένδοξο «αύ­
ριο»:
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ: 6 Φεβρουαρίου 1945
«Ένας λαός που αντιστέκεται όπως αντιστέκεται τώρα ο
γερμανικός λαός δεν μπορεί ποτέ να καταστραφεί σ' ένα
τέτοιας λογής καζάνι μαγισσών. Αντίθετα, θα ξεπεταχτεί απ'
αυτό το χωνευτήρι με την ψυχή πιο σταθερή, πιο ατρόμητη
παρά ποτέ. Ό,τι αποτυχίες κι' αν δοκιμάσουμε στις μέρες
που βρίσκονται μπρος μας, ο γερμανικός λαός θα πάρει νέ­
ες δυνάμεις απ' αυτές κι' ό,τι κι' αν συμβεί σήμερα θα ζήσει
να γνωρίσει ένα δοξασμένο αύριο.»
Βλέπει στην πράγματι απελπισμένη θανάσιμη μάχη των α­
γωνιστών, που παραμένουν Πιστοί δίπλα του, στην μάχη μέ­
χρις εσχάτων εναντίον Άγγλων και Αμερικάνων στην Δύση και
Σοβιετικών στην Ανατολή, βλέπει το φωτεινό παράδειγμα του
μέλλοντος, ένα παράδειγμα, από το οποίο θα ανάψει μια νέα

212
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

φλόγα στα χρόνια που έρχονται και λέει στην ίδια εγγραφή
της 6 Φεβρουαρίου του 1945:
ης

«Μια απελπισμένη μάχη παραμένει για πάντα ένα φωτει­

νό παράδειγμα. Ας θυμηθούμε τον Λεωνίδα και τους τρια­
κόσιους Σπαρτιάτες του! Πάντως δεν είμαστε από το υλικό
που πάει ήμερα στη σφαγή, σαν τα πρόβατα. Δεν θα μας
οδηγήσουν ποτέ στο σφαγείο! Όχι! Δεν υπάρχει ποτέ απελ­
πιστική κατάσταση!»
Δεν τρέφει καμμία ψευδαίσθηση ότι το μέλλον θα είναι
σκληρό. Ο υποθετικός λόγος, όποτε και όταν τον χρησιμο­
ποιεί είναι απλά σχήμα λόγου. Η βεβαιότητα της ήττας είναι
δεδομένη τις ημέρες εκείνες περισσότερο από ποτέ:
Πολιτική Διαθήκη: 2 Απριλίου 1945:
«Αν είμαστε καταδικασμένοι να νικηθούμε σ' αυτόν τον
πόλεμο, η ήττα μας θα είναι ολοκληρωτική και πλήρης. Οι
εχθροί μας προκηρύξανε τους σκοπούς τους με τρόπο, που
δεν μας αφήνει ψευδαισθήσεις για τους σκοπούς τους. Ε­
βραίοι, Ρώσοι Μπολσεβίκοι, και το κοπάδι τσακάλια που τους
ακολουθούν, γαβγίζοντας στα ίχνη τους - ξέρουμε πως κα­
νένας δεν θα καταθέσει τα όπλα πριν καταστρέψουν και ε­
ξοντώσουν την Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και την κατα­
ντήσουν σωρό ερειπίων».
Δεν τρέφει, λοιπόν, καμμία αυταπάτη, όπως έτρεφαν άλ­
λοι αξιωματούχοι του Ράιχ ότι υπάρχει η δυνατότητα να επι­
τευχθεί μια χωριστή ειρήνη και ανακωχή με τους Δυτικούς
συμμάχους. Περισσότερο ριζοσπάστης και επαναστάτης α­
πό ποτέ τις ημέρες εκείνες, ημέρες όλο και πιο κοντά στο
τέλος, γνωρίζει ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ
του Στάλιν και του Ρούσβελτ, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ
«Αμερικάνων γκάνγκστερς» και «μπολσεβίκων» και ότι και οι
δύο τους θα πέσουν με την ίδια ορμή και λύσσα να κατασπα­
ράξουν την εθνικοσοσιαλιοτική Γερμανία.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ: 2 Απριλίου 1945
«Είναι μια σκληρή σκέψη. Με γεμίζει φρίκη να σκεφθώ το
Ράιχ μας κατακομματιασμένο από τους νικητές, τους αν­
θρώπους μας εκτεθειμένους στις άγριες βιαιοπραγίες των
μπολσεβίκων και των Αμερικανών γκάνγκστερς. Ακόμα, ω­
στόσο, και αυτή η προοπτική δεν τραντάζει την ακράδαντη

213
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πίστη μου στο μέλλον του γερμανικού λαού. Όσο περισσό­

τερο υποφέρουμε τόσο πιο δοξασμένη θα είναι η ανάστα­
ση της αιώνιας Γερμανίας!»
Για τα γεγονότα εκείνων ακριβώς των ημερών, στην διάρ­
κεια των οποίων γράφεται ο κύριος όγκος των κειμένων της
«Πολιτικής Διαθήκης», γράφει ο Ρεημόν Καρτιέ στην «ΙΣΤΟ­
ΡΙΑ ΤΟΥ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ»:
«Όσοι ατενίζουν την Ευρώπη τον Φεβρουάριο αυτό του
1945 βλέπουν τα υλικά ερείπια, τις ρημαγμένες πόλεις, τους
οικισμούς που καίγονται ή είναι κατεστραμμένοι ως τα θε­
μέλια, τα χωράφια που μένουν ακαλλιέργητα και την ύ­
παιθρο που κατακλύζεται από πεινασμένα πλήθη... Αλλά
ένας πολιτικός βλέπει ερείπια ακόμα πιο σοβαρά: τα πολι­
τικά ερείπια, τα οποία, όταν τα όπλα θα έχουν σιγήσει, θα
καταστήσουν την Ευρώπη ένα κενό. Στην Καζαμπλάνκα η
Γερμανία καταδικάσθηκε σε συνθηκολόγηση χωρίς όρους
και στην Τεχεράνη αποφασίσθηκε η κατάργηση και αυτού
του γερμανικού κράτους».
Πράγματι, αυτά τα οποία αναφέρει ο έγκριτος Γάλλος Ι­
στορικός, ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα.
Ρούσβελτ, Τσώρτσιλ και Στάλιν συζητούν σοβαρά να εξαφα­
νίσουν σαν δύναμη ευρωπαϊκή μετά τον πόλεμο την Γερμανί­
α. Υπάρχουν και πλέον ακραίες απόψεις. Όπως αυτή του ε­
βραίου συμβούλου του προέδρου Ρούσβελτ, του Μοργκεντά-
ου, ο οποίος προτείνει να μεταβληθεί ολόκληρη η Γερμανία,
η πρώτη βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης, σε χώρα αγροτι­
κή. Από την άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί έχουν «απλούστερα»
σχέδια. Θυμάστε τι ανέφερε στην ημερήσια διαταγή του προς
στους στρατιώτες του, που προήλαυναν προς το Βερολίνο ο
Στρατάρχης Ζούκωφ. Τους καλούσε «να εξοντώσουν μια για
πάντα την ράτσα αυτή των δολοφόνων», τους Γερμανούς.
Ο Αδόλφος Χίτλερ σκέπτεται λογικά ότι σκληρές δοκιμα­
σίες αναμένουν τον γερμανικό λαό και ότι μέσα από αυτές τις
δοκιμασίες είναι που θα γεννηθεί και πάλι ένα νέο πάθος, το
οποίο θα οδηγήσει τον λαό με την καθοδήγηση μιας εμπνευ­
σμένης ηγεσίας σε μια νέα προσπάθεια για εθνική ελευθερία.
Όμως κάνει λάθος! Και η «λανθασμένη» αυτή εκτίμηση δεν
έγινε πραγματικότητα για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος λό-

214
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

γος ήταν ότι οι Δυτικοί σύμμαχοι δεν θέλησαν να επαναλά­

βουν το λάθος της συνθήκης των Βερσαλλιών και να οδηγή­
σουν τον γερμανικό λαό στα άκρα. Αυτό βεβαίως συνέβη με­
τά τα πρώτα τρία-τέσσερα σκληρά χρόνια της αποναζιοτικο-
ποίησης, όταν εκατομμύρια Γερμανοί, οι οποίοι είχαν θεωρη­
θεί εθνικοσοσιαλιστές, αρνούμενοι να υπογράψουν δηλώσεις
μετανοίας, βρισκόντουσαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως
τόσο των Αμερικανών όσο και των Σοβιετικών. Μάλιστα από
τα στρατόπεδα του Στάλιν, στα οποία εξοντώθηκαν εκατομ­
μύρια Γερμανών, επέστρεψαν οι αιχμάλωτοι στα μέσα της δε­
καετίας του '50! Τα πρώτα χρόνια μετά το 1945 ο Γερμανικός
λαός πεινούσε κυριολεκτικά και ζούσε κάτω από ένα καθε­
στώς σκληρής κατοχής. Εκείνα ακριβώς τα χρόνια απεδείχθη
περίτρανα αυτό που στα 1945 τόνιζε ο Χίτλερ στην «Πολιτική
του Διαθήκη». 'Οτι δηλαδή δεν είχε τον χρόνο να πλάσει μια
νέα γενιά Εθνικοσοσιαλιστών. Άνθρωποι, οι οποίοι μέχρι πριν
λίγους μήνες φορούσαν με υπερηφάνεια το περιβραχιόνιο με
τον αγκυλωτό σταυρό έκαναν δηλώσεις μετανοίας και ετίθε-
ντο «εις την υπηρεσίαν» των μεγάλων αμερικανών φίλων. Α­
νάμεσα τους και πρώην αξιωματικοί των Ες-Ες και ανώτατα
στελέχη του κόμματος. Γεμάτος πίκρα ο 'Οττο Σκορτσένυ, ο
οποίος πέρασε από τα στρατόπεδα αυτά μιλά για την στάση
κάποιων πρώην «Kameraden» του, οι οποίοι πολύ απλά δήλω­
ναν υποταγή, λέγοντας ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλ­
λο γιατί έχουν... οικογένεια! Λες και οι υπόλοιποι ερχόντου­
σαν από το πουθενά... Οι δυτικοί κατακτητές της Γερμανίας,
οι οποίοι και κατείχαν και το μεγαλύτερο μέρος της, πολύ
σοφά σκέφθηκαν ότι για να καθυποτάξεις έναν λαό πολύ ευ­
κολότερα επιτυγχάνεις αυτόν σου τον σκοπό εάν τον αφή­
σεις να σαπίσει μέσα στην ευημερία, παρά πιέζοντας τον και
ασκώντας του βία. Από την άλλη πλευρά, οι Γερμανοί θα ή­
σαν σε κάθε περίπτωση μια «αποδοτική επένδυση». Έτσι, α­
τέλειωτα αμερικανικά κεφάλαια άρχισαν να συρρέουν στην
πάλαι ποτέ Εθνικοσοσιαλιστική χώρα και οι Γερμανοί πρόθυ­
μοι ακολούθησαν το... ιδανικό του καπιταλισμού. Από την Α­
νατολική πλευρά οι Σοβιετικοί είχαν στην διάθεση τους σχε­
δόν 20.000.000 εργατικούς Γερμανούς και θέλησαν και αυτοί
να τους αξιοποιήσουν. Μη ξεχνάτε πως λίγα χρόνια μετά τις

215
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γεμάτες πάθος διακηρύξεις φιλίας και τις αγκαλιές του Ιβάν

και του Τζωννυ, άρχισε ο ψυχρός πόλεμος. Η μάχη για την
κυριαρχία του κόσμου!
Τις τραγικές εκείνες ημέρες στο μπούνκερ ο Αδόλφος Χί­
τλερ πίστευε με σθένος ότι μέσα από τα σκληρά χρόνια που
έρχονταν, δεν ήταν δυνατόν, παρά να γεννηθεί και πάλι ένας
νέος εθνικοσοσιαλισμός. Δεν είχε υπολογίσει, δεν μπορούσε
να διανοηθεί τις απάνθρωπες ημέρες ενός πρωτοφανούς κα­
πιταλισμού, τα χρόνια της καταναλωτικής αποχαύνωσης, μέ­
σα στην οποία θα ζούσαν οι λαοί στην Δύση και της σκληρής
τυραννίας από την άλλη πλευρά, η οποία τυραννία θα εγκαθί-
στατο από τον Στάλιν σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη.
Οι νέες συνθήκες δεν ευνοούσαν πλέον αγώνες για Ιδανικά.
Οι χορτασμένοι Γερμανοί του μεταπολέμου ήταν πολύ δύσκο­
λο να θυμηθούν τον Εθνικοσοσιαλισμό. Αυτήν ακριβώς την
πραγματικότητα θαυμάσια περιγράφει στο βιβλίο του Η ΙΣΤΟ­
ΡΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ο Στάνλεϊ Πέιν με τα εξής λόγια:
«Η κατάπνιξη των πολιτικών ελευθεριών στην Ανατολή
και η ανάπτυξη μιας σε μεγάλο βαθμό σταθερής δημοκρα­
τίας στη Δύση δεν άφησε πολιτικό χώρο σε ριζοσπαστικές
εναλλακτικές λύσεις, ενώ η μακρά και άνευ προηγουμένου
ευημερία στη Δυτική Ευρώπη που ξεκίνησε γύρω στο 1950
απεσόβησε σε μεγάλο βαθμό τις κοινωνικές εντάσεις. Στον
μεταπολεμικό κόσμο οι μεγαλύτερες ανταγωνιστικές ιδεο­
λογικές δυνάμεις μοιράζονταν έναν κοινό ουμανιστικό υλι­
σμό, αποκλείοντας έτσι τόσο τον παλιό ιδεαλισμό όσο και
το βιταλισμό. Ο θρίαμβος του ηδονιστικού και καταναλωτι­
κού υλισμού αφαιρούσε το έδαφος από υπόγεια καλέσμα­
τα για επαναστατικό ασκητισμό και ιδεαλισμό - είτε φασι­
στικό είτε κομμουνιστικό.» σελίς 685

«...Όσο περισσότερο υποφέρουμε τόσο πιο δοξασμένη

θα είναι η ανάσταση της αιώνιας Γερμανίας!» Αυτό έγραφε
και πίστευε ο Αδόλφος Χίτλερ λίγο πριν την πτώση του «κά­
στρου Βερολίνο». Οι σύμμαχοι όμως φρόντισαν για να απο­
φύγουν αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο να μη υποφέρουν οι Γερ­
μανοί. Το αντίθετο! Τους επέτρεψαν να μπουκωθούν με μία
πρωτοφανή καταναλωτική ευημερία... Απαγορεύοντας τους

216
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

εξ άλλου να έχουν πολεμική βιομηχανία και να διατηρούν ι­

σχυρές ένοπλες δυνάμεις, τους άνοιγαν τον δρόμο για ακό­
μη μεγαλύτερη οικονομική ανάπτυξη. Δεν είναι καθόλου τυ­
χαίο ότι τα ισχυρότερα εκλογικά ερείσματα το κόμμα των Γερ­
μανών εθνικιστών σήμερα τα έχει στην Ανατολική Γερμανία,
όπου οι οικονομικές συνθήκες και το επίπεδο της ζωής είναι
ασφαλώς κατώτερο από τις περιοχές της πάλαι ποτέ Δυτικής
Γερμανίας και ο δείκτης της ανεργίας βρίσκεται στα ύψη. Ό­
λα αυτά βεβαίως συνέβησαν μετά την ένωση των δύο Γερμα­
νιών, η οποία υπήρξε το φυσικό επακόλουθο της περίφημης
περεστρόικα και της πτώσεως του μπολσεβικισμού σε ολό­
κληρη την Ανατολική Ευρώπη, πτώσεως στην οποία θα ανα­
φερθούμε στην συνέχεια.
Φρόντισαν επίσης οι σύμμαχοι να καλλιεργήσουν στον γερ­
μανικό λαό, κυρίως στην Δύση, συμπλέγματα ενοχής για τα
έργα και τις ημέρες της Εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας! Στην
Γερμανία σήμερα 62 χρόνια μετά το τέλος του Β' Παγκοσμί­
ου Πολέμου είναι γνωστό ότι υπάρχουν αδικήματα γνώμης.
Απαγορεύεται η επανασύσταση του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμ­
ματος και από την δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα έχουν,
όχι λίγες φορές, τεθεί κόμματα εκτός νόμου με βάση συγκε­
κριμένο άρθρο του γερμανικού συντάγματος και με απόφαση
του συνταγματικού δικαστηρίου. Χαρακτηριστική περίπτωση
αποτελεί στις αρχές της δεκαετίας του '50 το κόμμα του Ρά­
ιχ, που είχε ξεπεράσει το 10% και σήμερα το εθνικοδημοκρα-
τικό κόμμα (NPD), που επιχειρούν με πλήθος σκευωριών(α-
ποτυχημένα μέχρι σήμερα) να το θέσουν εκτός νόμου. Δύο
ολόκληρες γενιές μετά το τέλος του πολέμου ο αγκυλωτός
σταυρός και ο χαιρετισμός με το δεξί χέρι υψωμένο ψηλά,
καθώς και η άρνηση του ολοκαυτώματος αποτελούν ποινικά
αδικήματα, για τα οποία προβλέπεται φυλάκιση με ελαχίστη
ποινή τα τρία έτη!
Αυτά εις ό,τι αφορά τον γερμανικό λαό της μεταπολεμικής
περιόδου και την πολιτική ζωή της ομοσπονδιακής δημοκρα­
τίας της Γερμανίας, της Δυτικής Γερμανίας δηλαδή, γιατί στην
λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, την Ανατολική,
δεν υπήρχε καθόλου πολιτική ζωή.

217
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Το δίκαιο των νικητών ήταν πολύ σκληρό εις ό,τι αφορού­

σε τα στελέχη του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και αυτούς,
οι οποίοι δεν εφάνησαν πρόθυμοι να δηλώσουν μετάνοια και
να συνεργαστούν. Για αυτούς ο πέλεκυς των νικητών έπεσε
επάνω στα κεφάλια τους αμείλικτος πέρα από κάθε ηθική και
νομική δεοντολογία. Ίδρυσαν ένα δικαστήριο, το οποίο κατα­
δίκασε σε θάνατο και σε πολυετείς φυλακίσεις ανθρώπους
για αδικήματα για τα οποία δεν προβλεπότανε εκ των προτέ­
ρων ποινή, καταργώντας έτσι αυτήν την ίδια την αρχή του
Δικαίου(«ΟΥΔΕΜΙΑ ΠΟΙΝΗ Α Ν Ε Υ ΝΟΜΟΥ»), πράγμα που κα­
τήγγειλαν με παρρησία και θάρρος αρκετοί εξέχοντες νομι­
κοί τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην Αγγλία! Μέσα στην διαδικα­
σία αυτής της δίκης ακούστηκαν μαρτυρίες και υπήρξαν κα­
ταθέσεις Γερμανών, οι οποίες δεν είχαν ληφθεί με νόμιμες
διαδικασίες, αλλά κατόπιν βασανιστηρίων. Με αφορμή αυτές
τις καταγγελίες δύο χρόνια μετά τον απαγχονισμό των Εθνι-
κοσοσιαλιστών ηγετών στην Νυρεμβέργη, το 1948, συνεστή­
θη επιτροπή στην αμερικανική γερουσία για να εξετάσει τις
καταγγελίες. Στην Γερμανία απεστάλησαν για να εξετάσουν
το θέμα ο Γερουσιαστής Μακάρθυ και ο νεαρός τότε Γερου­
σιαστής Ρίτσαρντ Νίξον. Το πόρισμα τους υπήρξε καταπέλ­
της! Πράγματι, είχαν γίνει βασανιστήρια εις βάρος των Γερ­
μανών Αξιωματικών. Παρ' όλα αυτά δεν έγινε τίποτε, δεν τι­
μωρήθηκε κανένας βασανιστής και δεν αθωώθηκε κανείς από
αυτούς, οι οποίοι άδικα είχαν καταδικαστεί σαν ένοχοι... Ο
Ρίτσαρντ Νίξον βεβαίως, αρκετά χρόνια αργότερα θα «τιμω­
ρηθεί» για το θράσος του από τους σιωνιστές με αυτήν την
ίδια την καθαίρεση του από το αξίωμα του προέδρου των Η­
ΠΑ. Πίσω από την υπόθεση «Γουώτεργκαίητ» είναι γνωστό
ότι ευρίσκοντο κορυφαίοι παράγοντες του πανίσχυρου σιω­
νιστικού λόμπυ των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το «δίκαιο» των νικητών δεν αφορούσε μόνον πρόσωπα,
αλλά και χώρες ολόκληρες και μάλιστα χώρες, οι οποίες εί­
χαν πολεμήσει στο πλευρό των συμμάχων κατά των Γερμα­
νών και ευρέθησαν μετά τον πόλεμο σε εξαιρετικά δυσμενέ­
στερη θέση από αυτήν που ευρίσκοντο πριν τον πόλεμο! Γιου­
γκοσλαβία, Τσεχοσλοβακία και Πολωνία υπήρξαν σύμμαχοι
των Άγγλων, των Αμερικάνων και των Σοβιετικών και πολέμη-

218
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΑΟΝ

σαν για την ελευθερία τους. Όμως, μετά τον πόλεμο βρέθη­
καν κάτω από την μπότα του Στάλιν και γνώρισαν την Σοβιετι­
κή κατοχή για 45 ολόκληρα χρόνια! Παρ' ολίγον κάτω από
την τυραννία του «υπαρκτού» σοσιαλισμού να βρεθεί και η
Ελλάς, αλλά ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν προβλεπότανε από την
συμφωνία της Γιάλτας, όπου Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσώρτσιλ
μοιράσανε τον κόσμο... Όμως, η Ελλάς υποτίθεται ότι ήταν
ένας από τους νικητές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τι κέρδι­
σε από τον πόλεμο αυτό; ΤΙΠΟΤΕ! Με μοναδική εξαίρεση τα
Δωδεκάνησα, όπου κατοικούντο από Έλληνες και δεν μπο­
ρούσαν να διατηρηθούν στην ιταλική επικράτεια. Άγγλοι και
αμερικάνοι δεν έβλεπαν άσχημα ακόμη και την περίπτωση να
δοθούν στην Τουρκία ή να τεθούν υπό ένα ιδιότυπο καθε­
στώς ανεξαρτησίας κάτω από μια αγγλική κηδεμονία. Αυτό
όμως δεν ήταν δυνατό να συμβεί γιατί τα πράγματα στο Λον­
δίνο πηγαίνανε από το κακό στο χειρότερο και ο καιρός της
αυτοκρατορίας και των αποικιών είχε ανεπίστρεπτα τελειώ­
σει για τους ομιχλώδεις «τζέντελμεν» του Σίτι. Τελικά, τα Δωδε­
κάνησα δόθηκαν στην Ελλάδα τρία ολόκληρα χρόνια μετά τον
πόλεμο, το 1948, και κατόπιν της επιμονής της Σοβιετικής Ε­
νώσεως, η οποία δεν ήθελε να μεταβληθούν σε αμερικανικές
ή αγγλικές βάσεις. Κατά τα άλλα, εις ό,τι αφορά τις ελληνικές
αξιώσεις οι σύμμαχοι έδειξαν τον πραγματικό τους εαυτό α­
πό πολύ νωρίς. Όταν έπεσε η Κρήτη στα χέρια των Γερμανών
στα μέσα του 1941, η κυβέρνηση Τσουδερού θέλησε και ζή­
τησε από την Αγγλία να εγκατασταθεί όχι στο Κάιρο, αλλά
στην Κύπρο! Το Λονδίνο, όμως, αρνήθηκε κατηγορηματικά
για να μη δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα... Τι ήθελε; Το
έδειξε δέκα μόλις χρόνια αργότερα όταν κρεμούσε σε αγχό­
νες τους αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., που εμάχοντο εναντίον των
Άγγλων κατακτητών για την Ένωση της Ελληνικής μεγαλο­
νήσου με την Μητέρα Πατρίδα! Δεν ομιλούμε για Βόρειο Ή­
πειρο και άλλες εθνικές διεκδικήσεις γιατί γι' αυτές μας ξεκα­
θάρισαν πολύ γρήγορα στην συνθήκη ειρήνης των Παρισίων
το 1946 ότι δεν πρέπει να τρέφουμε καμμία ελπίδα. Παρέδω­
σαν έτσι περισσότερες από τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες
σκλάβους στο σκληρό Σταλινικό καθεστώς του Εμβέρ Χότζα...
Όχι μόνον δεν μας έδωσαν την Βόρειο Ήπειρο, δεν μας

219
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

έδωσαν την Κύπρο, αλλά και για πέντε ολόκληρα χρόνια, ενώ
αυτοί εόρταζαν την νίκη τους και λεηλατούσαν τους λαούς
(εχθρούς και φίλους χωρίς διάκριση), εμείς γνωρίσαμε πέντε
σκληρά χρόνια μιας τραγικής αλληλοσφαγής και μεγάλων κα­
ταστροφών, καταστροφών ακόμη μεγαλύτερων και από αυ­
τές των ετών 1940-1944!
Εκεί όμως όπου η υποκρισία των συμμάχων ξεπέρασε κά­
θε όριο ήταν στην περίπτωση της Πολωνίας.
Κάθε χρόνο ως γνωστόν, το Foreighn Office δίνει στην δη­
μοσιότητα (κατ' επιλογήν βεβαίως...) απόρρητα έγγραφα για
τα γεγονότα, τα οποία συνέβησαν προ πολλών ετών, συνή­
θως τριάντα. Το 1972 δόθηκε στην δημοσιότητα η αναφορά
του πρεσβευτή της Αγγλίας στην Σοβιετική Ένωση, Σερ Ό-
ουεν 0' Μάλλεϋ της 24^ Μαΐου του 1943. Η αναφορά αυτή
απευθυνότανε προσωπικά στον πρωθυπουργό Ουΐνστον
Τσώρτσιλ. Επάνω στο έγγραφο, μάλιστα, υπήρχε ο χαρακτη­
ρισμός εκείνος ο οποίος καθόριζε ότι πρέπει να ενημερωθεί
και ο ίδιος ο Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου. Η αναφορά
αυτή προς τον Τσώρτσιλ του 1943 έδινε την πληροφορία ότι
οι εκτελέσεις χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών στο Κατύν δεν
είχαν γίνει από τους Γερμανούς, αλλά από το Σοβιετικό Στρα­
τό... Ο Τσώρτσιλ και οι λοιποί σύμμαχοι δεν έπραξαν το πα­
ραμικρό! Κατά τα άλλα έκαναν έναν ολόκληρο παγκόσμιο πό­
λεμο υποτίθεται για την ελευθερία της Πολωνίας.
Την υποκρισία των συμμάχων, οι οποίοι επήραν ως αφορ­
μή την γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας καταγγέλλει
και ο Ιωάννης Μεταξάς από τις αρχές ακόμη του πολέμου,
όπως ανέφερα και σε άλλο τμήμα του βιβλίου, γράφοντας:
«Από το τετράδιο των σκέψεων. Κηφισιά, 29 Δεκεμβρίου
1939: Η Αγγλία και η Γαλλία εκήρυξαν τον πόλεμο κατά της
Γερμανίας, διότι αυτή κατεπάτησε το Δίκαιον προκειμένου
για την Πολωνία. Γιατί δεν τον κηρύττουν κατά της Ρωσσίας
προκειμένου για την Φινλανδία».

Το ότι η γερμανική επίθεση κατά της Πολωνίας αποτελού­

σε στην πραγματικότητα ένα πρόσχημα, την αφορμή, απο­
δεικνύεται περίτρανα και από τις συνομιλίες των τριών μεγά­
λων για το μέλλον του κόσμου και ειδικότερα στο σημείο ε-

220
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

κείνο των συνομιλιών τους που αφορούν την Πολωνία. Γράφει

σχετικά ο έγκριτος Γάλλος ιστορικός:
ΡΕΗΜΟΝ ΚΑΡΤΙΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ Β' ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

«Το μεγαλύτερο μέρος των συζητήσεων στρέφεται γύρω

από την Πολωνία. Οι σθεναρές προσπάθειες του Τσώρτσιλ
και οι χαλαρότερες προσπάθειες του Ρούζβελτ αποτυγχά­
νουν εντελώς. Ο Στάλιν είναι αποφασισμένος να κάνει το
πολωνικό κράτος δορυφόρο απόλυτα υποταγμένο στη Μό­
σχα, μία ασπίδα των δυτικών συνόρων της ΕΣΣΔ. Ο πόλε­
μος άρχισε με αφορμή την Πολωνία, της οποίας η Αγγλία
είχε εγγυηθεί την εδαφική ακεραιότητα, την πολιτική ελευ­
θερία και την πλήρη αποκατάσταση. «Για μας», λέει ο Τσώρ­
τσιλ, «είναι ζήτημα τιμής»...ΣΕΛΙΔΕΣ 469-470
Τελικά, η «τιμή» του πάλαι ποτέ πρώτου λόρδου του Ναυαρ­
χείου δεν άξιζε και πολλά πράγματα. Η Πολωνία και όχι μόνον
παραδόθηκε χωρίς αντίρρηση στον μεγάλο «δημοκράτη», στον
εκλεκτό φίλο των συμμάχων, Ιωσήφ Στάλιν. Συνεχίζει πάνω
στο θέμα ο Ρεμόν Καρτιέ:
«Ο Τσώρτσιλ αναγκάζεται να δώσει τόπο στην οργή. Πα­
ρά τις διαμαρτυρίες των Πολωνών πατριωτών, δέχεται να
επαναφερθούν τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας στη
γραμμή που πρότεινε το 1919 ο λόρδος Κώρζον. Δεν επιμέ­
νει καν να παραμείνει το Λβοφ μέσα στα όρια του πολωνι­
κού κράτους. Η χάραξη μιας συνοριακής γραμμής είναι δευ­
τερεύουσα υπόθεση. Το ουσιώδες είναι να γίνει η Πολωνία
κύρια των τυχών της, ελεύθερη ν' ακολουθήσει την βαθύ­
τερη και γεμάτη πάθος ροπή που την συνδέει με τη Δύση.
Η μάχη δίνεται επάνω στο σημείο αυτό και μόνο.
Αλλα και χαμένη εκ των προτέρων. Όταν ο στρατάρχης
Στάλιν δηλώνει ότι θέλει μια Πολωνία «ισχυρή και δημοκρα­
τική», εκφράζεται σαφώς και απερίφραστα. Ισχυρή σημαί­
νει ότι η Πολωνία πρέπει να εκταθεί ως τον Όντερ (ξεπερ­
νώντας τον για να περιλάβει και το Στετίνο, που είναι τόσο
πολωνικό όσο και η νήσος Βόρνεο) και ως την δυτική όχθη
του Νάισε. Δημοκρατική σημαίνει ότι οι θεσμοί της πρέπει
να είναι ακριβές αντίγραφο του σοβιετικού ολοκληρωτισμού.
Οι άνθρωποι της εξόριστης πολωνικής κυβερνήσεως του

221
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Λονδίνου, λουσμένοι με τις πιο απαράδεκτες κατηγορίες,

δεν θα ξαναδούν ποτέ την πατρίδα τους, για την οποία α­
γωνίσθηκαν. Οι ελεύθερες εκλογές, για τις οποίες δόθηκε
τυπική υπόσχεση, δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Η κυ­
βέρνηση του Λούμπλιν συμπληρώνει τις τραγωδίες του Κα-
τύν και της Βαρσοβίας συνεχίζοντας την εξόντωση της α­
στικής τάξεως. Ποιος θα μπορούσε ν' αντιταχθεί, αφού οι
ρωσικές στρατιές βρίσκονται εκεί, έτοιμες να συντρίψουν
κάθε αντίθεση;
Αυτό που ισχύει για την Πολωνία ισχύει ακόμη περισσό­
τερο για τις άλλες χώρες της ανατολικής βαλκανικής και
παραδουνάβιας Ευρώπης. Δέχονται τις ίδιες διαβεβαιώσεις
για ελευθερία και ανεξαρτησία, για ελεύθερες εκλογές και
ελεύθερη εκλογή των θεσμών τους. Εγγυήσεις ψεύτικες».
ΣΕΛΙΔΕΣ 469-470
Όπως όλοι γνωρίζουμε αυτές οι περίφημες ελεύθερες ε­
κλογές στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης καθυστέρησαν
«μόνον» 50 χρόνια...

Επιστρέφουμε στο Μπούνκερ, δεκάδες μέτρα κάτω από

τη γη του πολιορκημένου Βερολίνου. Ο Αδόλφος Χίτλερ έχει
σαφή πλέον επίγνωση ότι ο πόλεμος έχει χαθεί. Έχει αποφα­
σίσει το τέλος του. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να σκέπτεται
το μέλλον, να βλέπει πως θα διαμορφωθεί ο κόσμος μετά την
πτώση της πρωτεύουσας του Ράιχ και την εξόντωση του Ε-
θνικοσοσιαλισμού, η οποία αποτελούσε και τον πρωταρχικό
σκοπό για την διενέργεια αυτού του αιματηρού πολέμου και
επίσης πρωταρχικό σκοπό της μεταπολεμικής τάξεως πραγ­
μάτων, η οποία μέλλει να επιβληθεί.
Πολιτική Διαθήκη, 6 Φεβρουαρίου 1945:«Σκοπός τους εί­
ναι να καταστρέψουν το Ράιχ μας, να εξαφανίσουν την κο­
σμοθεωρία μας από την επιφάνεια της γης, να υποδουλώ­
σουν τον γερμανικό λαό για να τον τιμωρήσουν για την Πί­
στη του στον Εθνικοσοσιαλισμό.»
Ο Χίτλερ έχει την γνώμη πως ο τελικός νικητής θα είναι ο
Στάλιν και ο κομμουνισμός και ότι οι «εβραιόδουλες δημο­
κρατίες» θα λυγίσουν κάτω από τον σοβιετικό επεκτατισμό
και την μαρξιστική προπαγάνδα:

222
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ:
«Σ' ό,τι α φ ο ρ ά τ ι ς Ε β ρ α ι ό δ ο υ λ ε ς δ η μ ο κ ρ α τ ί ε ς , ο ι Ρ ώ σ ο ι
έχουν την υπομονή ενός ελέφαντα. Γνωρίζουν με απόλυτη
βεβαιότητα π ω ς , γ ρ ή γ ο ρ α ή α ρ γ ά και χ ω ρ ί ς να κ α τ α φ ύ γ ο υ ν
στον πόλεμο, θα κατορθώσουν να τους επιβάλουν την κυ­
ριαρχία τ ο υ ς , χ ά ρ η στις ε σ ω τ ε ρ ι κ έ ς δ ι α φ ω ν ί ε ς π ο υ τις ξε­
σχίζουν, την διαδοχή οικονομικών κρίσεων, α π ' ό π ο υ φαί­
νονται ανίκανες να ξ ε φ ύ γ ο υ ν και το ισχυρό δ ό λ ω μ α του μαρ­
ξισμού, π ο υ του είναι ιδιαίτερα τρωτές».
Κάνει λ ά θ ο ς και δεν είναι ο μόνος. Έ ν α ν χ ρ ό ν ο α ρ γ ό τ ε ρ α
στην Δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάζονται σε θάνατο οι Ε-
θνικοσοσιαλιστές ηγέτες. Α ν ά μ ε σ α σε αυτούς και ο Ιούλιος
Στράιχερ, ο οποίος π λ ή ρ ω σ ε με την ζωή του την πίστη του
στην Ιδέα και π ρ ο π α ν τ ό ς τον σ φ ο δ ρ ό αντιεβραϊσμό του. Ε­
νώπιον της αγχόνης πριν του περάσουν την θηλιά λέει τα λό­
για:
«Γιορτή Πουρείμ 1946. Τ ώ ρ α π η γ α ί ν ω κοντά στον Πα­
τ έ ρ α , τ ο ν Θ ε ό μ ο υ . Ν α γ ν ω ρ ί ζ ε τ ε ότι α π ' α υ τ έ ς τις ί δ ι ε ς τις
αγχόνες θα σ α ς κ ρ ε μ ά σ ο υ ν μια μέρα οι μπολσεβίκοι».
Τ ό σ ο ο Χίτλερ, ό σ ο και ο Στράιχερ έκαναν λάθος. Τελικά
δ ε ν κ ρ έ μ α σ α ν π ο τ έ ο ι μ π ο λ σ ε β ί κ ο ι α π ό τις α γ χ ό ν ε ς τ ο υ ς τ ο υ ς
ηγέτες του καπιταλισμού, τους άρχοντες των διεθνών χρημα­
τιστηρίων, δ ε ν έγινε π ο τ έ κάτι τέτοιο. Οι μ π ο λ σ ε β ί κ ο ι δ ε ν θα
κατακτήσουν ποτέ την Δ ύ σ η , αντίθετα λίγες δεκαετίες αργό­
τερα η Coca-Cola θα κυριαρχεί στη Μόσχα. Από την σύγκρου­
ση (σύγκρουση εικονική κατά την ά π ο ψ η μου) του μπολσεβι-
κισμού με τον καπιταλισμό θα αναδειχθεί τελικός νικητής ο
δεύτερος γιατί θα αποδειχθεί μ έ σ α στον χ ρ ό ν ο πιο χ ρ ή σ ι μ ο ς
υπηρέτης τους ενός και μοναδικού αφέντη.
Β ρ ι σ κ ό μ α σ τ ε στις 2 Α π ρ ι λ ί ο υ τ ο υ 1945 («Ένα τέταρτο π ρ ι ν
το τέλος»), στην τελευταία σκηνή του δράματος. Η αυλαία
είναι έτοιμη να πέσει. Ο Α δ ό λ φ ο ς Χίτλερ βλέπει τον κ ό σ μ ο
π ο υ έρχεται, βλέπει το status q u o του μ ε τ α π ο λ έ μ ο υ και εκ­
φ ρ ά ζ ε ι τ η ν ξ ε κ ά θ α ρ η ά π ο ψ η ότι μ έ σ α α π ό α υ τ ό ν τ ο ν π ό λ ε μ ο
θα ξ ε π η δ ή σ ο υ ν δ ύ ο και μόνον δυνάμεις. Οι Η Π Α και η Σοβιε­
τική Έ ν ω σ η :
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ:
«Με την ήττα του Ράιχ και περιμένοντας το ανέβασμα

223
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

των Ασιατικών, Αφρικανικών και ίσως και Νοτιοαμερικανι-

κών εθνικισμών, θα παραμείνουν στον κόσμο μόνο δύο με­
γάλες δυνάμεις ν' αντιμετωπίσουν η μια την άλλη - οι Ηνω­
μένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση. Οι νόμοι τόσο της
ιστορίας, όσο και της γεωγραφίας θα αναγκάσουν αυτές τις
δυο δυνάμεις σε μιαν αναμέτρηση δυνάμεων, είτε στρατιω­
τικών, είτε στους τομείς των οικονομικών και της ιδεολογί­
ας. Οι ίδιοι αυτοί νόμοι κάνουν αναπόφευκτο οι δύο αυτές
δυνάμεις να γίνουν εχθροί της Ευρώπης».
Βεβαίως η άνοδος των ασιατικών, αφρικανικών και πιθα­
νώς και λατινικών εθνικισμών της Νοτίου Αμερικής ακόμη δεν
έχει συντελεσθεί. Αυτό που έγινε ήταν για 45 ολόκληρα χρό­
νια να ζήσει ο κόσμος κάτω από την εξουσία δύο μεγάλων
δυνάμεων, οι οποίες πράγματι μοιραία υπήρξαν, όπως ο Χί­
τλερ πίστευε στα 1945 εχθροί της Ευρώπης. Μία ισχυρή Ευ­
ρώπη θα αποτελούσε(και αυτό ισχύει και σήμερα) για τον ο­
ποιοδήποτε επί της γης ισχυρό ένα πολύ σοβαρό εμπόδιο
στα σχέδια του.
Βλέπει ακόμη ότι μπορεί στο μέλλον να συμβεί αυτό που
και ο Όσβαλντ Σπένγκλερ είχε γράψει από τα 1918. Ο Γερμα­
νός φιλόσοφος της ιστορίας είχε γράψει ότι την ψυχή των
Ρώσσων δεν θα την κερδίσει ποτέ ο μπολσεβικισμός γιατί αυτή
θα ανήκει για πάντα στον Ντοστογιέφσκι. Προβλέπει ο Αδόλ­
φος Χίτλερ την πτώση του «εβραϊκού μαρξισμού» και την «ξα-
ναενσάρκωση του πανσλαβισμού στην πλέον θηριώδη και ά­
γρια μορφή του»:
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ: «Είναι δυνατόν κάτω από την πίε­
ση των γεγονότων, οι Ρώσοι ν' απαλλαγούν ολότελα από τον
Εβραϊκό Μαρξισμό, μόνον για να ξαναενσαρκώσουν τον παν­
σλαβισμό στην πιο θηριώδη και άγρια μορφή του.»
Ή δ η στην Ρωσσία μετά την άνοδο στην εξουσία του προέ­
δρου Πούτιν πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Η περίοδος των
παχέων αγελάδων για κάθε τυχοδιώκτη φαίνεται να έχει τε­
λειώσει στην Μόσχα. Έχει αλλάξει πραγματικά όμως το καθε­
στώς ή παραμένει το ίδιο υποτεταγμένο στον παγκόσμιο α­
φέντη, όπως και στις ημέρες του Γιέλτσιν; Κανείς δεν το γνω­
ρίζει και μόνον ο χρόνος θα δείξει τι στην πραγματικότητα
συμβαίνει. Σημαντική επάνω στο θέμα αυτό ήταν η δήλωση

224
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

προ δύο ετών του εξόριστου εβραίου πλουτοκράτη Μπερε-

ζόφσκι, ο οποίος είχε δηλώσει ότι εάν λείψει ο Πούτιν θα έλ­
θουν στην εξουσία οι πιο σκληροί αντιδραστικοί, που γνώρι­
σε ποτέ ο κόσμος. Η Ρωσσία θα παραμείνει ένα μεγάλο αίνιγ­
μα, ένα μεγάλο ερωτηματικό, μια άγνωστη χώρα για τους Δυ­
τικούς, όπως υπήρξε και επί Τσάρων και επί μπολσεβίκων. Η
άλλη μεγάλη δύναμη σε παγκόσμιο επίπεδο, η οποία θα ανα­
δυθεί μετά τον πόλεμο σύμφωνα με τον Χίτλερ είναι οι Ηνω­
μένες Πολιτείες της Αμερικής. Ποιο το μέλλον τους; Γράφει ο
Αδόλφος Χίτλερ στην «Πολιτική Διαθήκη»:
«Όσο για τους Αμερικανούς αν δεν πετύχουν γρήγορα ν'
απαλλαγούν από τον ζυγό του Εβραϊσμού της Νέας Υόρκης
(που έχει την ίδια εξυπνάδα μ' έναν πίθηκο που πριονίζει το
κλαρί όπου είναι καθισμένος) τότε - δεν θα περάσει πολύς
καιρός πριν καταρρεύσουν, πριν φτάσουν στην ηλικία της
ωριμότητας. Το γεγονός πως συνδυάζουν την κατοχή τόσο
μεγάλης υλικής δύναμης με τόσο μεγάλη έλλειψη νοημοσύ­
νης φέρνει στον νου την εικόνα μερικών παιδιών, που έχουν
πάθει ελεφαντίαση. Μπορεί κάλλιστα να ρωτήσει κανείς, αν
δεν είναι απλά μια περίπτωση πολιτισμού - μανιταριού, προ­
ορισμένου να εξαφανιστεί τόσο γρήγορα όσο ξεπετάχτη­
κε».
Οι Αμερικάνοι δεν κατόρθωσαν ποτέ να απαλλαγούν 60
χρόνια από την ημέρα που έλεγε τα λόγια αυτά ο Χίτλερ από
την εξουσία του σιωνισμού. Αντίθετα, βρέθηκε τρόπος το Αγ-
γλοσαξωνικό λόμπυ των πουριτανών εξίσου άπληστο για πλού­
το με τους σιωνιστές να βρει έναν τρόπο και ένα πεδίο συνερ­
γασίας με αυτούς και έτσι μία ενιαία δύναμη θα μπορούσαμε
να πούμε κυβερνά σήμερα την Ουάσιγκτον. Το γεγονός πά­
ντως παραμένει. Η Αμερική έφθασε στην ωριμότητα της από
πλευράς δυνάμεως χωρίς να αναπτύξει μία εθνική ταυτότη­
τα, κατέκτησε μία μεγάλη υλική δύναμη χωρίς πνευματικό πε­
ριεχόμενο και το μέλλον της προβλέπεται ζοφερό. Ήδη τα
πρώτα σημάδια αυτού του σκοτεινού μέλλοντος φανήκανε την
δεκαετία του '60 στο Βιετνάμ και φαίνονται πιο καθαρά σήμε­
ρα τα τελευταία χρόνια στην Μέση Ανατολή.
Κυρίαρχη ιδεολογία της αμερικανικής «κοσμοκρατορίας»
παραμένει η παιδικά απλοϊκή πίστη των πουριτανών, μια πί-

225
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

στη η οποία δεν είναι δυνατόν να την πάει μακριά. Ο Χίτλερ

προβλέπει ακόμη και τις διάφορες παραχριστιανικές θρησκευ­
τικές σέκτες, οι οποίες θα δημιουργηθούν και θα πρωταγωνι­
στήσουν στην δημόσια ζωή αυτής της μεγάλης χώρας, η ο­
ποία στην πραγματικότητα αποτελεί μία πολιτιστική έρημο,
αποτελεί την νέα Βαβέλ. Γράφει δε για το τραγικό και θανάσι­
μο λάθος, το οποίο θα αποτελέσει για το μέλλον των Η.Π.Α.
το γεγονός της μη αποκτήσεως ενός πολιτιστικού περιεχομέ­
νου, γεγονός που μοιραία θα οδηγήσει τον κόσμο στα χέρια
μιας άλλης εξουσίας, που θα οδηγήσει τα παγκόσμια πράγ­
ματα σε μία νέα κοσμοκράτειρα: Την Κίνα! Ναι, ο Χίτλερ στα
1945 βλέπει και γράφει για αυτό που βλέπουμε να συντελεί­
ται στις μέρες μας, δηλαδή, την αλματώδη παρακμή της Ουά­
σιγκτον και την συνεχή άνοδο των κίτρινων φυλών, της Κίνας,
η οποία τότε ας σημειωθεί δεν ήταν καν ανεξάρτητη χώρα:
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ:«Αν η Βόρειος Αμερική δεν κατορθώ­
σει ν' αναπτύξει μια θεωρία λιγότερο παιδική από εκείνη
που της χρησιμεύει σήμερα σαν ένα είδος ηθικού οδηγού
και που βασίζεται σε υψηλές, αλλά χιμαιρικές αρχές και την
ονομαζόμενη Χριστιανική Επιστήμη είναι αμφίβολο αν θα
παραμείνει για πολύ καιρό μια κατά κύριο λόγο λευκή ήπει­
ρος. Θα γίνει σύντομα φανερό πως αυτός ο γίγας με τα πή­
λινα ποδάρια, μετά το θεαματικό ανέβασμα του, έχει ακόμα
αρκετή δύναμη μοναχά για να επιφέρει το ίδιο το πέσιμο
του. Και τι σπουδαία ευκαιρία θα προσφέρει αυτή η ξαφνι­
κή κατάρρευση στις κίτρινες φυλές!»

Η αναφορά δε στην λεγόμενη «Χριστιανική Επιστήμη» εί­

ναι πράγματι προφητική. Αυτοί οι οποίοι σήμερα «είναι στα
πράγματα», αυτοί οι οποίοι κυβερνούν τις Ηνωμένες Πολιτεί­
ες μαζί με τους σιωνιστές δεν είναι άλλοι από τις διάφορες
ομάδες των διαμαρτυρομένων (Ευαγγελιστές, σιωνιστές Χρι­
στιανοί, αναγεννημένοι Χριστιανοί κλπ.), οι οποίοι ούτε λίγο,
ούτε πολύ πιστεύουν ότι για να έλθει η σωτηρία του κόσμου
και να γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού στην γη πρέπει
να συντελεστεί η καταστροφή του κόσμου και απαραίτητη προ­
ϋπόθεση γι' αυτό σύμφωνα με τις ψευδοπροφητείες τους δεν
είναι άλλη από την παγκόσμια κυριαρχία των σιωνιστών επί

226
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

της γης και την ανοικοδόμηση του τρίτου ναού του Σολομώ-
ντος.
Για να αντιληφθείτε πως βλέπουν το Ισραήλ οι «αναγεννη­
μένοι Χριστιανοί», οι «σιωνιστές Χριστιανοί» και οι λοιπές προ­
τεσταντικές σέκτες, οι οποίες είναι εξαιρετικά ισχυρές στις
ΗΠΑ, θα αναφέρουμε ότι μέσα στις δοξασίες τους επικρα­
τούν θέσεις, οι οποίες τους οδηγούν σε μία ολόθερμη υπο­
στήριξη του κράτους του Ισραήλ και των πράξεων του, επει­
δή θεωρούν ότι αυτό θέλει... ο Θεός! Το ρεύμα αυτό μεταξύ
άλλων υποστηρίζει, σύμφωνα με φυλλάδιο προτεσταντικής
κινήσεως στην Ελλάδα, ότι: "Ο Κύριος μας οδήγησε να προ­
σευχόμαστε συστηματικά για τον λαό Ισραήλ, ως εκπρόσω­
ποι της χώρας μας, γιατί αυτό ελκύει την εύνοια του Θεού
επάνω μας. Ας ζητήσουμε να μην συνεχιστεί η μονόπλευρη
ενημέρωση που δέχεται ο λαός μας από τα μέσα ενημέρω­
σης. Γιατί έτσι καλλιεργείται το αντισημιτικό πνεύμα που
υπάρχει στη χώρα μας και μένουμε κάτω από την κατάρα
που είναι γραμμένη για όσους καταριόνται τον λαό του Θε­
ού (Αριθ.24:9)" "Ας προσευχηθούμε για το λαό Ισραήλ...Ας
ευλογούμε εκ μέρους της χώρας μας τον αγαπημένο λαό
του Θεού... Ή δ η συμμετείχαμε στο Συνέδριο Βαλκανικών
χωρών στη Βουλγαρία και στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Κι­
νήσεων Προσευχής στη Γερμανία και στάλθηκε στην Ιε­
ρουσαλήμ ένα μέλος για να μας εκπροσωπήσει σε προσευ­
χή μετανοίας για τα όσα έχουν διαπραχθεί ενάντια στο λαό
Ισραήλ".
Η σύγκρουση μπολσεβικισμού καπιταλισμού, η μεταστρο­
φή της Ρωσσίας, η οποία σήμερα αποτελεί γεγονός, το σκο­
τεινό μέλλον των ΗΠΑ και η επερχόμενη Κίτρινη δύναμη, όλα
αυτά αποτελούν βασικά στοιχεία της γεωπολιτικής σκέψεως
του Αδόλφου Χίτλερ, ενός ξεχωριστού ηγέτη, ο οποίος λίγες
ημέρες μετά θα πάψει να υπάρχει στον φυσικό κόσμο και μα­
ζί με αυτόν θα πάψει να υπάρχει η ελευθερία στην Πατρίδα
του και η Ιδεολογία η οποία οδήγησε την Γερμανία στο σημεί­
ο να διεκδικήσει την παγκόσμια κυριαρχία.
Πως πορεύτηκε ο κόσμος μετά το 1945, στα 62 αυτά χρό­
νια που πέρασαν από την ημέρα που η σημαία με το σφυρο-
δρέπανο καρφώθηκε στην κορυφή του Ράιχστάνγκ από έναν

227
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ρώσσο στρατιώτη, που φορούσε στο χέρι του 4 ρολόγια; Βε­

βαίως η φωτογραφία αυτή ρετουσαρίστηκε αργότερα και ό­
λοι σήμερα γνωρίζουμε την φωτογραφία με τον στρατιώτη να
φορά στο χέρι του μόνον ένα ρολόι...
Τα πρώτα 40 χρόνια του μεταπολέμου ήταν τα χρόνια του
λεγομένου ψυχρού πολέμου. Μιας προσπάθειας ανταγωνι­
σμού μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσσίας για την κυριαρχία του
κόσμου. Τα περισσότερα κράτη του κόσμου αποτέλεσαν στα
χρόνια εκείνα κράτη δορυφόρους των δύο μεγάλων δυνάμε­
ων. Η εξέλιξη των σχέσεων των δύο χωρών θα μπορούσε να
είναι διαφορετική εάν ζούσε ο Στάλιν. Όμως, ο Στάλιν γρήγο­
ρα βγήκε από την μέση. Αποτελούσε ένα απρόβλεπτο δεδομέ­
νο της Ιστορίας, το οποίο θα μπορούσε να αλλάξει δραματικά
τα πράγματα. Είτε λοιπόν επειδή δολοφονήθηκε (εάν πιστέ­
ψουμε τις σχετικές περί συνωμοσίας θεωρίες), είτε γιατί πέ­
θανε, ο Στάλιν έλειψε και η Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσε
να είναι ποτέ ίδια χωρίς αυτόν.
Ενώ δε υποτίθεται ότι είχε επιβληθεί κατά κάποιον τρόπο
μία ισορροπία δυνάμεων ξαφνικά στα τέλη της δεκαετίας του
'80 έρχεται η περίφημη περεστρόικα, ο μπολσεβικισμός δια­
λύεται σαν χάρτινος πύργος και πολύ σύντομα διαλύεται και
σαν κράτος η Σοβιετική Ένωση! Στην πάλαι ποτέ μία από τις
δύο μεγάλες δυνάμεις του κόσμου επικρατεί χάος. Ανάλογες
εξελίξεις έχουμε και στα λοιπά καθεστώτα του λεγομένου υ­
παρκτού (υπαρκτού μόνον στην φαντασία των εκλεκτών του
καθεστώτος) σοσιαλισμού. Καταρρέουν σε ολόκληρη την Α­
νατολική Ευρώπη. Έ τ σ ι απλά χωρίς καμμία επανάσταση, χω­
ρίς καμμία ένοπλη σύρραξη, χωρίς να προηγηθεί κανένα συ­
γκλονιστικό γεγονός! Όλα αυτά τα χρόνια, αυτοί που κυβέρ­
νησαν σε Ουγγαρία, Ανατολική Γερμανία, Βαλτικά κράτη, Ρου­
μανία, Τσεχοσλοβακία κλπ. προέβησαν σε πράξεις πέρα για
πέρα εγκληματικές. Όμως, με την έλευση της καπιταλιστικής
δημοκρατίας ούτε ένας από αυτούς, με εξαίρεση ένα δύο
άτομα στην Γερμανία δεν εδιώχθη από το νέο καθεστώς. Α­
ντίθετα ανάμεσα στα πρόσωπα, τα οποία πρωταγωνιστούν
στην νέα πολιτική ζωή σαν ηγέτες φιλελεύθερων δημοκρατι­
κών κομμάτων στις πρώην κομμουνιστικές χώρες είναι πρώ­
ην στελέχη των κομμουνιστικών κομμάτων και ιδιαίτερα των

228
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

μυστικών υπηρεσιών! Στην Γερμανία ηγέτης του κομμουνι­

στικού κόμματος, το οποίο έχει αλλάξει σήμερα ονομασία,
είναι ένας Εβραίος, ενώ στην Ουγγαρία πρωθυπουργός της
χώρας εν ονόματι της πλειοψηφίας του κεντροαριστερού συ­
νασπισμού είναι ο πρώην αρχηγός της κομμουνιστικής νεο­
λαίας, ο οποίος εκτός των άλλων, εκτός δηλαδή από το ότι
κατόρθωσε να γίνει πρωθυπουργός πρόλαβε να γίνει και πά­
μπλουτος!
Δεν μπορώ να λησμονήσω την συνέντευξη, την οποία είχε
παραχωρήσει στα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων ο αρχηγός μί­
ας πρωτοπόρου εθνικιστικής οργανώσεως της Ρωσσίας, ο Βα-
σίλιεφ της ΠΑΜΙΑΤ, μετά την πτώση του κομμουνιστικού κα­
θεστώτος. Όταν ρωτήθηκε ποιοι είναι αυτοί που έριξαν τόσο
εύκολα και τόσο απλά τον κομμουνισμό στην Ρωσσία, αυτός
απάντησε ότι οι ίδιοι που έριξαν τον Τσάρο στην Ρωσσία στα
1917 είναι και αυτοί που έριξαν και τον κομμουνισμό στα
1990...
Άλλωστε και ο πρόεδρος Πούτιν, μη λησμονούμε, υπήρξε
αξιωματικός της KGB, η οποία στην συνέχεια μετονομάσθηκε
σε FSB και η οποία παλαιότερα ονομαζόταν NKVD. Πως δη­
μιουργήθηκε αυτή η «αγάπη» στους ανθρώπους των μυστι­
κών υπηρεσιών και όχι μόνον της Ρωσσίας, αλλά και των άλ­
λων πρώην κομμουνιστικών χωρών, για την πολιτική; Είναι πο­
λύ απλό. Με την πτώση των καθεστώτων βρέθηκαν στα χέρια
τους πολλά μαύρα και σκοτεινά κονδύλια, πολύ χρήμα, το ο­
ποίο και αποφάσισαν να το μετατρέψουν σε πολιτική δύναμη.
Στα χρόνια της σοβιετικής κατοχής μεγάλα υπήρξαν τα βά­
σανα και τα μαρτύρια των λαών της Ανατολικής Ευρώπης, οι
οποίοι έζησαν κάτω από τα καθεστώτα του λεγομένου υπαρ­
κτού σοσιαλισμού. Αυτό χωρίς να θέλω εις ουδεμία των περι­
πτώσεων να εξιδανικεύσω τα καπιταλιστικά καθεστώτα της
Δύσεως μέσα στα οποία οι λαοί μπορεί να είχαν χορτασμένα
στομάχια, αλλά είχαν και λεηλατημένες ψυχές. Σε τρεις του­
λάχιστον χώρες, στην Ανατολική Γερμανία, την Ουγγαρία και
την Τσεχοσλοβακία έλαβαν χώρα στα χρόνια του κομμουνι­
σμού ένοπλες εξεγέρσεις με χιλιάδες νεκρούς, οι οποίες κα-
τεπνίγησαν στο αίμα από τα σοβιετικά τανκς. Στα χρόνια της
δημοκρατίας κανένας δεν ζήτησε λογαριασμό, κανένας δεν
/

229 /
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ζήτησε δικαιοσύνη για τους χιλιάδες αυτούς νεκρούς! Αντί­

θετα, ακόμη και σήμερα αναζητούν εγκληματίες πολέμου για
όσα συνέβησαν στα χρόνια 1939-1945! Πώς να πιστέψει λοι­
πόν κανείς στην ειλικρίνεια των προθέσεων όλων αυτών των
ψευτοανθρωπιστών, οι οποίοι με πάθος μιλούν για... ανθρώ­
πινα δικαιώματα και δημοκρατία και γίνονται ύαινες αιμοβό­
ρες εάν κάποιος συγγραφέας επιχειρήσει να γράψει ένα βι­
βλίο, με το οποίο να αρνείται το ολοκαύτωμα;
Στην αρχή της δεκαετίας του '90 ο κομμουνισμός έπεσε
και ήλθαν τα χρόνια της «παγκοσμιοποίησης». Οι εγκέφαλοι
αυτού του νέου εγχειρήματος για παγκόσμια εξουσία, εγχεί­
ρημα το οποίον ποτέ δεν επετεύχθη στην παγκόσμιο Ιστορία,
ισχυρίζονται ότι με την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων, αν­
θρώπων και πληροφοριών θα φέρουν την παγκόσμια ειρήνη.
Ματαιοπονούν και την απάντηση σε αυτό το νέο ουτοπικό ι­
δεολόγημα δίδει ο αείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Κον­
δύλης, γράφοντας τα παρακάτω στα 1988, πριν ακόμη πέσει
το κομμουνιστικό καθεστώς στην Μόσχα!

ΘΕΩΡΙΑ Τ Ο Υ ΠΟΛΕΜΟΥ- «Ο ΘΕΡΜΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕΤΑ

Τ Ο Ν ΨΥΧΡΟ»:
«Οι φιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι, οι οποίοι,
παρά τις συνεχείς έμπρακτες διαψεύσεις των τριών τελευ­
ταίων αιώνων, εξακολουθούν να διατείνονται ότι το εμπό­
ριο θα υποκαταστήσει τον πόλεμο, υποπίπτουν σ' ένα τε­
ράστιο λογικό και ιστορικό σφάλμα. Μόνον όποιος ενστερ­
νίζεται έναν οικονομιοτικό ντετερμινισμό, δηλαδή μόνον ό­
ποιος αποδίδει τους πολέμους σε οικονομικούς ανταγωνι­
σμούς και μόνον, δικαιούται λογικά να πιστεύει ότι η οι­
κονομική συνεργασία θα καταργήσει τους πολέμους. Στο
κρίσιμο αυτό σημείο, όπως και σε άλλα ακόμη, ο οικονομι-
στικός φιλελευθερισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά χυδαί­
ος μαρξισμός με αντεστραμμένα πρόσημα». Σελίς 366

Ευχολόγια, λοιπόν, και μόνον και μάλιστα ευχολόγια εκ του

πονηρού είναι τα όσα ισχυρίζονται οι απολογητές της «πα­
γκοσμιοποίησης» για λογαριασμό του μεγάλου αφέντη της.
Κανένα εμπόριο δεν μπόρεσε ποτέ και δεν θα μπορέσει ούτε

230
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

και τώρα, ούτε και στο μέλλον να εξαφανίσει τα Έθνη και τις
Φυλές επί της γης, καμμία λογιστική ή φιλοσοφία (Καμπάλα)
των αριθμών δεν θα μπορέσει ποτέ να αλλάξει την ανθρώπινη
φύση. Βεβαίως υπάρχουν και αυτοί, οι οποίοι παραλογιζόμε-
νοι ισχυρίζονται ότι ο κομμουνισμός υπάρχει ακόμη και στις
ημέρες μας και φέρνουν σαν παράδειγμα πρώτο την Κίνα,
στην οποία αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια του λαού λι­
μοκτονούν, ενώ την ίδια ώρα δεν είναι σπάνιο πλέον το φαι­
νόμενο των... εκατομμυριούχων! Ο έσχατος εξευτελισμός του
μπολσεβικισμού είναι ο λεγόμενος καπιταλιστικός κομμουνι­
σμός της Κίνας, τον οποίον επιχειρεί τελευταία να μιμηθεί και
το Βιετνάμ. Εκτός όμως αυτών των «κομμουνιστών», υπάρχει
και η περίφημη «νέα αριστερά», που γεννήθηκε από την δεκα­
ετία ακόμη του '60 στα Πανεπιστήμια της Δύσεως σε Ευρώπη
και Ηνωμένες Πολιτείες και η οποία αποτελεί έναν θαυμάσιο
υπηρέτη της «παγκοσμιοποίησης». Αυτοί οι εκπρόσωποι της
λεγομένης «νέας αριστεράς» αποτελούν την προφυλακή του
συστήματος και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και έχουν σαν
πρωταρχικό τους σκοπό την καταστροφή κάθε εθνικής και
φυλετικής ταυτότητος εν ονόματι των... ανθρωπίνων δικαιω­
μάτων! Οι «προοδευτικοί» αυτοί της «νέας αριστεράς» είναι
αυτοί, οι οποίοι πρώτοι χειροκρότησαν τους αμερικανικούς
βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία, καθώς και την εκστρα­
τεία των δυνάμεων του «καλού» κατά της τρομοκρατίας στην
Μέση Ανατολή με τους βομβαρδισμούς και τις πολεμικές επι­
χειρήσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ.
Αυτό, το οποίον αποκαλούν τρομοκρατία οι παγκόσμιοι ε-
πικυρίαρχοι αποτελεί έναν σημαντικά επικίνδυνο απρόβλεπτο
παράγοντα στα σχέδια τους. Είναι δεδομένο ότι κράτη μικρό­
τερος στρατιωτικής ισχύος των ΗΠΑ και των συμμάχων τους
δεν είναι δυνατόν να τους αντιμετωπίσουν σε έναν ορθόδοξο
πόλεμο. Στην περίπτωση, όμως, κατά την οποίαν χρησιμοποι­
ήσουν μεθόδους ανορθόδοξους, τότε η κατάσταση γίνεται
εξαιρετικά περίπλοκη. Πόσο μάλλον, που ευρισκόμεθα, για
να θυμηθούμε τον Όσβαλντ Σπένγκλερ στην ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ
ΔΥΣΕΩΣ, στην εποχή των «κοσμοπόλεων».

Περισσότερες από δέκα πόλεις σε Ηνωμένες Πολιτείες,

231
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ασία, Αφρική και Δυτική Ευρώπη έχουν σήμερα πληθυσμό ί­

σο ή και μεγαλύτερο των δέκα εκατομμυρίων. Πρόκειται στην
πραγματικότητα για τερατουπόλεις. Ο κοινωνικός ιστός, μίας
πόλεως τόσο μεγάλης είναι αδύνατον να ελεγχθεί. Και όσο
για αυτούς οι οποίοι ισχυρίζονται ότι με την πρόοδο της τε­
χνολογίας είναι δυνατόν αυτό να επιτευχθεί, είτε είναι εκτός
πραγματικότητος, είτε πολύ απλά δεν κάνουν τίποτε άλλο α­
πό το να υπηρετούν την παγκόσμια δύναμη στον κρίσιμο το­
μέα του ψυχολογικού πολέμου. Πρέπει όλοι να πιστεύουν ότι
«ο μεγάλος αδελφός» είναι παντού. Αυτό όμως, είναι αντικει­
μενικά αδύνατον. Είναι τόσο γιγαντιαίο το πλήθος των πλη­
ροφοριών, τις οποίες όντως έχουν την δυνατότητα να συλλέ­
ξουν οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι, τα διάφορα συστήματα
«'Εσελον» και οι προηγμένης τεχνολογίας μηχανισμοί υπο­
κλοπών, είναι τόσο πολλά τα νέα στοιχεία, τα οποία διαρκώς
προκύπτουν και πρέπει σε μηδενικό χρόνο να αξιολογούνται
και να διαβιβάζονται στους «αρμοδίους», ώστε δεν είναι δυ­
νατόν να υπάρχει και η ικανότητα προς άμεση ενέργεια από
πλευράς ανθρώπινου δυναμικού και τις αποφάσεις ως γνω­
στόν δεν τις παίρνουν τα «κομπιούτερ», αλλά οι άνθρωποι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως γνωστόν ενεπλάκησαν σε μία
εκστρατεία στη Μέση Ανατολή και κατέλαβαν δύο ολόκληρες
χώρες, το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Παρ' όλα όμως τα υψηλής
τεχνολογίας συστήματα, τα οποία διαθέτουν, τα καλύτερα του
κόσμου, σήμερα ελέγχουν μετά από τρία χρόνια μόνον μερι­
κές από τις συνοικίες των μεγάλων πόλεων των δύο αυτών
χωρών. Την ίδια στιγμή η Ουάσιγκτον δεν τολμά να προχωρή­
σει σε υποχρεωτική στράτευση όπως στο Βιετνάμ και χρησι­
μοποιεί στρατεύματα δευτέρας κατηγορίας μέχρι και ιδιωτι­
κές εταιρείες μισθοφόρων. Εν τούτοις κάποιοι επιχειρούν να
την σπρώξουν και σε έναν νέο πόλεμο κατά του Ιράν. Από την
άλλη πλευρά η Κίνα με τα... εκατό εκατομμύρια πεζικού συνε­
χώς αναπτύσσεται. Δεν είναι λίγοι αυτοί, οι οποίοι εκτιμούν
ότι η εκστρατεία στην Μέση Ανατολή είναι η αρχή του τέλους
για τις Η.Π.Α., την κοσμοκράτειρα της εποχής της «παγκο­
σμιοποίησης». Ενός τέλους, το οποίο θα δώσει την δυνατότη­
τα στους «κίτρινους λαούς», στην Κίνα, όπως πίστευε ο Χί­
τλερ στα Α945(ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΘΗΚΗ: «τι σπουδαία ευκαιρία

232
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

θα προσφέρει αυτή η ξαφνική κατάρρευση στις κίτρινες φυ­

λές...»), να πάρουν στα χέρια τους την εξουσία του κόσμου.

Τα πράγματα βεβαίως δεν πρόκειται να συμβούν από την

μία στιγμή στην άλλη. Οι ρυθμοί της Ιστορίας ακολουθούν
τους δικούς τους νόμους. Αυτό το οποίο σήμερα πιστεύουμε
αδύνατο ίσως αύριο να αποτελεί μία χειροπιαστή πραγματι­
κότητα. Η λογική δεν έχει καμμία σχέση με την εξέλιξη αυτού
του μεγάλου και θαυμαστού κόσμου. Ίσως οι εξελίξεις να εί­
ναι αργές, ίσως και να είναι ζήτημα λίγων μόνον ετών. Κανέ­
νας δεν ξέρει, κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει τον απρό­
βλεπτο παράγοντα της Ιστορίας, ο οποίος μέσα από μία Γαλ­
λική Επανάσταση γέννησε έναν Αυτοκράτορα, τον Ναπολέο­
ντα (καθόλου τυχαία δεν αποκάλεσαν έγκριτοι στοχαστές και
ιστορικοί τον εθνικοσοσιαλισμό σαν τον βοναπαρτισμό του
20 αιώνος), καθόλου τυχαία δεν προέκυψε και από την κομ­
ου

μουνιστική επανάσταση στην επί αιώνες Ρωσσία των Τσάρων

ένας Στάλιν.
Ζούμε ήδη στα χρόνια της «παγκοσμιοποίησης». Τι μορφή
θα έχει αυτή ουδείς γνωρίζει. Στοχαστές και πολιτικοί αναλυ­
τές, ινστιτούτα της Στρατηγικής και μεγάλα «think tank» προ­
σπαθούν να αποκωδικοποιήσουν το μέλλον. Οι θεωρίες για
την «παγκοσμιοποίηση» αξιοσημείωτο είναι ότι εμφανίστηκαν
ακόμη και πριν από την πτώση της Μόσχας. Στα 1988 εκδό­
θηκε στα γερμανικά το βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη «ΘΕΩ­
ΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ». Στο ίδιο κεφάλαιο, ένα απόσπασμα του
οποίου παραθέσαμε προηγουμένως («Από τον Ψυχρό πόλε­
μο στον θερμό») και η ακόλουθη αναφορά στην περίφημη «πα­
γκοσμιοποίηση»:
«Η «παγκοσμιοποίηση» δεν θα είναι μονόπλευρη, όπως
διατείνονται οι ιδιοτελείς ή οι αφελείς θιασώτες της, δεν θα
αφορά δηλαδή μόνον τις χρηματιστηριακές και τις επενδυ­
τικές εργασίες ή τα «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά θα επε­
κταθεί εξ ίσου και στην ανομία, στο οργανωμένο και στο
ανοργάνωτο έγκλημα, στη διεκδίκηση των πάντων εκ μέ­
ρους των πάντων, όπου τον αγώνα των κρατών και των ε­
θνών θα τον διαδεχθεί, τουλάχιστον εν μέρει, ο αγώνας αν­
θρώπου προς άνθρωπο. Τότε η έννοια του «ολοκληρωτι-

233
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

κού πολέμου» θ' αλλάξει κι αυτή. Δεν θα σημαίνει, όπως

στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, την άμε­
ση ή έμμεση επιστράτευση όλου του ικανού πληθυσμού,
είτε στο μέτωπο είτε στα μετόπισθεν, για την παραγωγή ό­
πλων και πολεμοφοδίων, χωρίς όμως να καταργείται οπωσ­
δήποτε ή εντελώς η διάκριση μεταξύ μαχίμων και αμάχων.
Θα σημαίνει ακριβώς το αντίστροφο: αφού τα όπλα παρά­
γονται σχετικά φτηνά και γρήγορα, και καθώς η δύναμη πυ­
ρός αυξάνει συνεχώς σ' όλα τα οπλικά επίπεδα, δεν χρειά­
ζεται πια να επιστρατευθούν μάζες για την παραγωγή και
την διάδοση τους, όμως συνάμα χάνεται και το νόμιμο μονο­
πώλιο της ένοπλης βίας, σβήνουν τα όρια ανάμεσα σε μά­
χιμους και αμάχους, ανάμεσα σε πολεμική και εγκληματική
πράξη, ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη». Σελίς 380
Βαδίζουμε λοιπόν προς την εποχή μιας νέας «φεουδαρχί­
ας»; Η καταστροφή των εθνικών κρατών που επιχειρείται υ­
ποκριτικά εν ονόματι της ειρήνης και η οποία στην πραγματι­
κότητα γίνεται προς χάριν της απληστίας των πλουτοκρατών,
θα φέρει μία νέα τάξη πραγμάτων ή μήπως μια νέα μορφή
μιας ιδιότυπης «αναρχίας» και ενός χωρίς αρχή και τέλος κα­
τακερματισμού της εξουσίας;
Στο περίφημο έργο του Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ Ο Ό-
σβαλντ Σπένγκλερ επιχειρεί να καθορίσει τους νόμους της
εξελίξεως της Ιστορίας. Άποψη μου ότι γενικοί νόμοι για την
εξέλιξη της Ιστορίας δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να υ­
πάρχουν. Εν τούτοις, η προσπάθεια του Σπένγκλερ είναι η
πλέον αξιόλογη, η οποία στην σύγχρονη εποχή έχει διατυπω­
θεί. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτήν, μετά την εποχή της κυριαρ­
χίας του χρήματος και της δημοκρατίας έρχεται η εποχή του
καισαρισμού, η οποία θα φέρει και την αποσύνθεση των Ε­
θνών σε έναν άμορφο πληθυσμό. Αυτό το μοντέλο, σύμφωνα
με τον Σπένγκλερ, θα καταρρεύσει και το αμέσως επόμενο
βήμα είναι η «ιδιωτική και οικογενειακή πολιτική μεμονωμέ­
νων αρχόντων. Ο κόσμος ως λεία... Σταδιακή επικράτηση
απάνθρωπων καταστάσεων σε ένα εξαιρετικά πολιτισμένο
επίπεδο ζωής». Σύμφωνα με τον Σπένγκλερ ο κόσμος θα κα­
ταλήξει στο σημείο αυτό γύρω στο 2200μ.Χ.
Όμως, επαναλαμβάνω την άποψη μου ότι η εξέλιξη της

234
 ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Ιστορίας δεν είναι δυνατόν να έχει σταθερούς νόμους. Πολύ

περισσότερο δεν είναι δυνατόν να οριοθετηθεί χρονικά η εξέ­
λιξη τόσο της Ιστορίας γενικότερα, όσο και των πολιτισμών.
Άλλωστε και ο ίδιος ο Σπένγκλερ στο έργο του σημειώνει μία
εξαίρεση, η οποία κατά την γνώμη μου δεν είναι η μοναδική.
Η εξαίρεση αυτή της εξελίξεως ενός πολιτιστικού κύκλου υ­
πήρξε η διακοπή στην πορεία των πολιτισμών της κεντρικής
και της νοτίου Αμερικής από την βίαιη εισβολή του Φραντσί-
σκο Πιζάρο και των «κουϊνκιοταντόρ» του. Η εμφάνιση των
θωρακοφόρων της Καστίλης στην χώρα των Μάγιας και των
Ίνκας ανέτρεψε την ροή ενός ολόκληρου πολιτισμού, ροή μοι­
ραία προς την φθορά και την παρακμή.

«Πολιτική Διαθήκη, 26 Φεβρουαρίου 1945: «Στάθηκα η

τελευταία ελπίδα της Ευρώπης. Αποδείχτηκε ανίκανη ν' α­
νασχηματισθεί με εθελοντική μεταρρύθμιση. Αποδείχτηκε
αδιαπέραστη στην γοητεία και την πειστικότητα. Γm να την
κάνω δική μου αναγκάστηκα να χρησιμοποιήσω την βία. Η
Ευρώπη μπορεί να οικοδομηθεί μόνον σε θεμέλια ερειπί­
ων. Όχι υλικών ερειπίων, αλλά των ερειπίων δημιουργημέ­
νων συμφερόντων και οικονομικών συνασπισμών, πνευμα­
τικής ακαμψίας και διεστραμμένων προκαταλήψεων, ξεπε­
ρασμένης ιδιοσυγκρασίας και στενοκεφαλιά...».
Ένας άλλος «Φραντσίσκο Πιζάρο» ίσως υπήρξε και ο Α­
δόλφος Χίτλερ και οι Εθνικοσοσιαλιστές, κάποιοι άλλοι «κου-
ϊνκισταντόρ», οι οποίοι δεν ήλθαν όμως, από μία μακρινή γη
για να κατακτήσουν μια άλλη ήπειρο και μια άλλη ράτσα, αλ­
λά ξεπήδησαν μέσα από αυτήν την ίδια την καρδιά της Ευρώ­
πης, μέσα από τα πιο βαθειά σκοτάδια των μύθων της και από
τους πιο φωτεινούς ήλιους των ιδανικών μιας ολόκληρης φυ­
λής και ενός μεγάλου πολιτισμού, ενός πολιτισμού που έσβη-
νε(και σβήνει!) κάτω από τον βάρβαρο ήχο των μηχανών και
τα θλιβερά «παζάρια» των εμπόρων του χρήματος. Ίσως να
επρόκειτο τελικά περί μιας «εξεγέρσεως ενάντια στους μο­
ντέρνους καιρούς», η οποία ξεπήδησε μέσα από αυτήν την
ίδια την φυλετική ψυχή της ράτσας, της ράτσας που λάτρεψε
στην αυγή της ανθρώπινης μνήμης τον Ήλιο, μιας «εξεγέρσε­
ως», η οποία επιχείρησε να σταματήσει την ροή της Ιστορίας.

235
I
ι
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Να σταματήσει τον τραγικό κατήφορο της δύσεως προς την

απόλυτη κυριαρχία του χρήματος επάνω στην εξουσία, να
σταματήσει την θλιβερή μετατροπή των Εθνών σε άμορφες
μάζες μιας πολυφυλετικής αγέλης. Αυτό ακριβώς είναι και το
στοιχείο εκείνο, το οποίο κατέστησε τον εθνικοσοσιαλισμό ε­
ξαιρετικά επικίνδυνο στα χρόνια τα περασμένα, όταν και διεκ­
δίκησε την απόλυτη κυριαρχία, αυτός ακριβώς να είναι και ο
λόγος, που το παράδειγμα του και η ιδέα του να αποτελεί
ακόμη και σήμερα θανάσιμη απειλή για τους παγκόσμιους ε­
ξουσιαστές. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο και του αποδίδεται
από τους ισχυρούς της γης ακόμη και τώρα, 63 χρόνια μετά
την πτώση του Βερολίνου, ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ!

236
 10.
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΟΛΙΝΟΥ
ΣΤΗΝ... ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ - ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8, 24 Ε­
ΩΣ 29
24. Και όταν ο Ισραήλ συνεπλήρωσε την σφαγήν όλων των
κατοίκων της Γάι εις την ανοικτήν έρημον, όπου ούτος είχε
καταδιώξει αυτούς, και όλοι, μέχρις ενός, έπεσαν εν στόμα-
τι μαχαίρας, διεπέρασε δια του ξίφους. 25. Ο συνολικός α­
ριθμός των πεσόντων κατ' εκείνην την ημέραν, συμπεριλαμ­
βανομένων ανδρών και γυναικών, ήτο δώδεκα χιλιάδες, δη­
λαδή ολόκληρος ο λαός της Γάι. 26.0 δε Ιησούς δεν συνέ-
στειλε την χείρα του, με την οποίαν εκράτει εκτεταμένο το
ακόντιόν του, μέχρις ότου κατέσφαξεν όλους τους κατοί­
κους της Γάι. 27. Τα κτήνη όμως και τα λάφυρα της πόλεως
εκείνης έλαβον οι Ισραηλίται ως λείαν των, συμφώνως προς
την διαταγήν, την οποίαν ο Κύριος είχε δώσει εις τον Ιη-
σούν.

28.0ύτω ο Ιησούς έκαυσε την Γάι και την μετέβαλε δια πα­
ντός εις σωρόν ερειπίων, ως ευρίσκεται μέχρι σήμερον. 29. Και
τον βασιλέα της Γάι εκρέμασεν εις δένδρον και τον άφησε μέχρι
της εσπέρας, αλλά με την δύσιν του ηλίου διέταξεν ο Ιησούς να
καταβιβάσουν το σώμα του από το δένδρον και να το ρίψουν εις
την είσοδον της πύλης της πόλεως και να υψώσουν υπεράνω
αυτού μέγαν σωρόν από λίθους, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμε­
ρον.

237
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Στις Βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες ανάμεσα σε Μο­

ντάνα, Αϊντάχο και Ουαϊόμινγκ και σε υψόμετρο μεγαλύτερο
των 2.000 μέτρων, βρίσκεται το εθνικό πάρκο του Yellow Stone.
Κάτω από την τεράστια περιοχή, την οποία περιλαμβάνει το
πάρκο αυτό βρίσκεται το μεγαλύτερο ίσως ηφαίστειο του κό­
σμου. Κάτω από τον φλοιό της γης ένα πύρινο μάγμα συνε­
χώς αναταράσσεται. Τα τελευταία τρία χρόνια παρατηρείται
ότι η ηφαιστειακή καλντέρα υψώνεται κάθε χρόνο περίπου 8
εκατοστά! Σύμφωνα με τους γεωλόγους το τεράστιο αυτό η­
φαίστειο έχει εκραγεί μέχρι σήμερα 140 φορές και ο χρόνος
που έχουν υπολογίσει ότι είναι η περίοδος της εκρήξεως του
είναι 650.000 χρόνια! Από την προηγούμενη έκρηξη έχουν πε­
ράσει 640.000 χρόνια. Στην φύση βέβαια, όπως γνωρίζουν,
καλύτερα από όλους μας, οι γεωλόγοι, 10.000 χρόνια είναι
ένα τίποτε, είναι μία στιγμή. Έ τ σ ι λοιπόν, μπορεί το ηφαίστειο
αυτό να εκραγεί σε έναν χρόνο, μπορεί και σε 20.000 χρόνια.
Τι θα συμβεί όμως στην περίπτωση κατά την οποίαν θα εκρα­
γεί το ηφαίστειο του Yellow Stone; Πολύ απλά οι Ηνωμένες
Πολιτείες και ίσως και ολόκληρος ο «πολιτισμός» του πλανή­
τη θα καταστραφούν ολοκληρωτικά. Αυτή είναι μόνο μία από
τις πολλές θεωρίες καταστροφής, οι οποίες υπάρχουν στον
κόσμο και σίγουρα όχι η πλέον παράδοξη, αφού στηρίζεται
σε στοιχεία και δεδομένα επιστημονικά. Ο άνθρωπος μέσα
στην αλαζονεία του πίστεψε και αλίμονο πιστεύει ότι κυριαρχεί
απόλυτα στην φύση. Όχι μόνον στην φύση δεν μπορεί και δεν
μπόρεσε ποτέ να επικρατήσει, αλλά ούτε κάν στο σύνολο των
λαών της οικουμένης και προ παντός δεν μπορεί να επικρα­
τήσει στις ομάδες εκείνες και τις «elite", οι οποίες κυριαρχού­
νται από μια μεταφυσική Πίστη, η οποία βρίσκεται πέρα και
υπεράνω κάθε λογικής των αριθμών.
Όταν στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 είδε με έκπληξη η αν­
θρωπότητα να καταρρέουν οι δίδυμοι πύργοι μέσα στο ίδιο
το κέντρο της Νέας Υόρκης, η εφημερίδα μας, η Χρυσή Αυ­
γή, είχε εκδώσει μία λιτή ανακοίνωση, η οποία έλεγε πολύ
απλά ότι καμμία χώρα και κανένας δεν μπορεί να είναι παντο­
δύναμος σε αυτόν τον κόσμο. Παντοδύναμος είναι μόνο ο Θε­
ός! Και αυτή η καταστροφή δεν ήταν μια καταστροφή φυσι­
κή, αλλά έργο ανθρώπων.

238
 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Ας αφήσουμε, όμως, κατά μέρος τις θεωρίες περί φυσι­

κών καταστροφών, οι οποίες αλλάζουν δραματικά την ροή
της Ιστορίας και που ούτως ή άλλως αποτελούν εμπόδια για
τον άνθρωπο ανυπέρβλητα και ας δούμε τα δεδομένα με έ­
ναν τρόπο «ορθολογιστικό». Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι ένας
καινούργιος κόσμος έρχεται. Τα πρώτα σημάδια αυτού του
κόσμου ήταν το τέλος της Σοβιετικής Ενώσεως και η επιχει­
ρούμενη μέχρι και τις ημέρες μας και για πολλά ή λίγα χρόνια
ακόμη (κανένας δεν ξέρει...) προσπάθεια για επίτευξη της κο­
σμοκρατορίας από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με
την περίφημη «παγκοσμιοποίηση». Στην πραγματικότητα οι
ΗΠΑ αποτελούν τον κύριο μοχλό πιέσεως αυτής της προσπά­
θειας. Οι «δυνάμεις της οικονομίας» κατά Σπένγκλερ είναι η
κυρίαρχη δύναμη.
Ανέφερα προηγουμένως ότι μία πιθανή μεγάλης εκτάσε­
ως φυσική καταστροφή θα φέρει το τέλος του «πολιτισμού».
Θυμηθείτε στο σημείο αυτό το εξαιρετικά εύστοχο σύνθημα:
«Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΕΝΟΣ ΔΙΑ­
ΚΟΠΤΗ...». Έτσι πράγματι είναι. Όσο για την παντοδυναμία
της μίας και μοναδικής υπερδυνάμεως είτε αυτή σήμερα εί­
ναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, είτε αύριο η Κίνα, θα στηρίζεται
μοιραία, αυτή η υποτιθέμενη ακατανίκητη υπερδύναμη, η ο­
ποία κατά την γνώμη μου αποτελεί φαντασίωση, σε μία υπε­
ροχή στον κρίσιμο τομέα της τεχνολογίας. Το πόσο «ισχυρή»
είναι αυτή η τεχνολογική υπεροχή το αναφέρει ένας σύγχρο­
νος συγγραφέας ο Laqueur στο βιβλίο του «ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡ­
ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ», όπου γράφει χαρακτηριστικά ότι σύμ­
φωνα με την δήλωση ενός ανώτερου στελέχους των Μυστικών
υπηρεσιών των ΗΠΑ, εάν είχε στην διάθεση του ένα δισεκα­
τομμύριο δολάρια και είκοσι ικανούς χάκερς, θα μπορούσε
να παραλύσει κυριολεκτικά την μεγάλη αυτή δύναμη.
Ψέμα, λοιπόν, η παντοδυναμία. Ένα ψέμα, το οποίο στηρί­
ζεται είτε στην αλαζονεία του «ορθολογιστικού» πνεύματος
των εξουσιαστών μας και στην άγνοια των απροσδιόριστων
δυνάμεων της φύσεως, είτε είναι ένα ψέμα συνειδητό, μέρος
του ψυχολογικού πολέμου, αυτών οι οποίοι θέλουν τον κό­
σμο απόλυτα υποταγμένο στις επιθυμίες των αφεντικών της
«παγκοσμιοποίησης». Είναι βασικό για την εξουσία τους να

239
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

πιστεύουν όλοι ότι δεν μπορούν, ότι είναι αδύνατον να τους

αντισταθούν. Κάθε ανεξάρτητη φωνή πρέπει να φιμωθεί.
Προπαντός αυτοί, οι οποίοι έχουν την τόλμη να αμφισβητούν
τους κυρίαρχους μύθους τους.
Τι θα φέρει ο 21 αιώνας; Ένας αιώνας που άρχισε με
ος

τρόπο δραματικό. Στην τελευταία του εργασία πριν αφήσει

τον κόσμο αυτό ο Καθηγητής Παναγιώτης Κονδύλης εκφρά­
ζει την άποψη ότι ο αιώνας μας θα φέρει το τέλος της δημο­
κρατίας. Θεωρεί ότι η μαζική διάδοση σε παγκόσμια κλίμακα
των δυτικών προτύπων θα οδηγήσει τελικά στην κατάργηση
τους και γράφει:
«Η διάδοση της δυτικής μαζικής δημοκρατίας σε παγκό­
σμια κλίμακα όχι μόνον δεν θα γεννήσει παντού πιστά αντί­
γραφα, αλλά θα αλλάξει και αυτήν την ίδια στις μητροπολιτι­
κές χώρες, πυροδοτώντας παράλληλα οξύτατους αγώνες κα­
τανομής. Αν ο 20 αιώνας σήμανε τη διάψευση της κομ­
ος

μουνιστικής ουτοπίας, ο 21°* θα χαρακτηρισθεί από την κα­

τάρρευση της φιλελεύθερης. Ποια συγκεκριμένα γεγονότα
θα συγκροτήσουν τις μεγάλες ροπές κατά τον 21° αιώνα,
που θα είναι ο συγκλονιστικότερος και τραγικότερος της
ανθρώπινης Ιστορίας, δεν μπορούμε να ξέρουμε. Ένα ωστό­
σο είναι βέβαιο: η Ιστορία δεν τελείωσε». Παναγιώτης Κον­
δύλης «Από τον 20° στον 21° αιώνα» εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ.
Τι υπήρξε λοιπόν με αυτό το δεδομένο ο Εθνικοσοσιαλι-
σμός, ο Χίτλερ και γενικά τα εθνικά επαναστατικά κινήματα
της Ευρώπης, τα οποία αναμφισβήτητα είχαν έντονο αντιδη­
μοκρατικό και αντικοινοβουλευτικό χαρακτήρα; Υπήρξαν προ­
άγγελοι μιας νέας περιόδου της ιστορίας ή μήπως η τελευ­
ταία ευκαιρία για να διασωθεί ο κόσμος από την απόλυτη βαρ­
βαρότητα του καπιταλισμού; Ενός καπιταλισμού χωρίς σύνο­
ρα, ο οποίος έχει το θράσος να εμφανίζει το επιχείρημα του
για την περίφημη «παγκοσμιοποίηση» ως μία μεγάλη... ανθρω­
πιστική επιχείρηση! Μη λησμονείτε την περίφημη έκφραση «η
αυτοκρατορία του κακού», που χρησιμοποίησε ο πρόεδρος
Μπους για να δικαιολογήσει την εκστρατεία στην Μέση Ανα­
τολή. Αυτή η απόλυτη βαρβαρότητα του καπιταλισμού πρέ­
πει να έχει και «ιδεολογία» και η «ιδεολογία» αυτού του νέου
κόσμου, τον οποίον επιθυμούν να εξουσιάσουν δεν είναι άλ-

240
 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

λη από τα περίφημα «ανθρώπινα δικαιώματα» μέσα στα οποί­

α βέβαια απαραιτήτως περιλαμβάνεται το ανάθεμα σε κάθε
μορφή εθνικισμού, φυλετισμού και αντισιωνισμού και βεβαί­
ως ο απόλυτος σεβασμός στο δόγμα του ολοκαυτώματος, το
οποίο ουδείς ιστορικός δικαιούται να αμφισβητήσει, να ελέγ­
ξει, να το εξετάσει ερευνώντας πηγές και γεγονότα της επο­
χής εκείνης... Επιστρέφουμε στον καθηγητή Κονδύλη και στον
ορισμό που αυτός δίνει στα περίφημα «ανθρώπινα δικαιώμα­
τα»:
«Ανθρώπινα δικαιώματα»: εννοιολογική σύγχυση και πο­
λιτική εκμετάλλευση: «Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώμα­
τα. Γία να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρ­
χουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνω­
ρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι
αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του
«δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστη­
ρά, αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές-ιδεολογικές σκο­
πιμότητες»
Παναγιώτης Κονδύλης «Από τον 20° στον 21° αιώνα».
«Ανθρώπινα Δικαιώματα», μία γενική και αόριστη έκφρα­
ση, αποτελούμενη από δύο λέξεις, η οποία χρησιμοποιείται
κατά το συμφέρον των ισχυρών. Ανθρώπινα δικαιώματα επί
παραδείγματι πρέπει να έχουν οι μουσουλμάνοι της Θράκης,
είτε οι κατά δήλωσίν τους «σλάβοι», οι οποίοι ζουν στην χώρα
μας, αλλά όχι οι αναμφισβήτητα Έλληνες της Βορείου Ηπεί­
ρου και του κράτους των Σκοπίων... Ανθρώπινα δικαιώματα
πρέπει να έχουν μόνον όσοι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των
σημερινών εξουσιαστών του κόσμου, αλλά όχι όσοι είναι α­
ντίθετοι τους. Δεν ομιλεί κανείς για ανθρώπινα δικαιώματα
για τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας και για πολ­
λούς άλλους λαούς του κόσμου. Προς αυτή την κατεύθυνση
δε, προς την κατεύθυνση της επιβολής της κυρίαρχης «ιδεο­
λογίας» της παγκόσμιας εξουσίας δαπανώνται μυθώδη ποσά,
ποσά τα οποία πηγαίνουν στα ταμεία των περίφημων μη κυ­
βερνητικών οργανώσεων (ΜΚΟ), των οποίων ο σκοτεινός ρό­
λος είναι σήμερα πλέον γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο. Η
δράση τους επεκτείνεται παντού και φυσικά και στην Ελλάδα.
Πρόσφατα διαβάσαμε, μάλιστα, ότι μία «μη κυβερνητική ορ-

241
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

γάνωση», η οποία συχνά-πυκνά επιδίδεται σε ανθελληνικές

εκστρατείες για ανύπαρκτες μειονότητες που δήθεν ζουν στην
πατρίδα μας, χρηματοδοτήθηκε από αυτό το ίδιο το υπουρ­
γείο των εξωτερικών μας!
Ο κόσμος όμως στον οποίο σήμερα ζούμε, αλλά και ο κό­
σμος που έρχεται, μη λησμονούμε ότι αποτελεί το άμεσο α­
ποτέλεσμα του τελευταίου μεγάλου πολέμου για την κυριαρ­
χία της γης και αυτός ο πόλεμος δεν ήταν άλλος από τον Β'
Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος τέλειωσε στο Βερολίνο το 1945.
Η πτώση του μπολσεβικισμού στις αρχές της δεκαετίας του
'90, ωσάν να ήταν ένας χάρτινος πύργος, χωρίς να πέσει ού­
τε μία τουφεκιά και με την πλήρη ατιμωρησία των πρώην κομ­
μουνιστών ηγετών(με μόνη εξαίρεση τον Τσαουσέσκου) και
όχι μόνον, αφού πολλά από τα πρώην στελέχη των κομμουνι­
στικών κομμάτων είναι σήμερα επιφανή στελέχη των φιλελεύ­
θερων και των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, λέει πολλά.
Αποδεικνύει ότι καπιταλισμός και μπολσεβικισμός αποτελού­
σαν ουσιαστικά μέσα στον ιστορικό χρόνο τις δύο όψεις ενός
και του αυτού νομίσματος και απλά στις ημέρες μας ήλθε η
ώρα ο αφέντης αυτός, ο ένας και μοναδικός, να ρίξει την μά­
σκα και να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Ο νέος «Αμάν»
των «Πουρείμ» του 20 αιώνος λέγεται Αδόλφος Χίτλερ. Επι­
ου

χείρησε να αντιστρέψει την ροή των πραγμάτων, να σταματή­

σει ένα σχέδιο αιώνων και να αλλάξει αυτήν την ίδια την Ιστο­
ρία. Στον σημερινό τεχνολογικό πολιτισμό, όπου τα έθνη και
οι φυλές πρέπει να εξαφανισθούν, πρέπει να γίνουν μια ά­
μορφη μάζα, μια καταναλωτική αγέλη, ωσάν εφιάλτης ηχούν
τα λόγια που εγράφησαν στις αρχές της δεκαετίας ακόμη του
'20:
«...Πρέπει ακόμη να διαφυλάξουμε σ' όλη του την ομορ­
φιά το Ελληνικό Ιδεώδες του πολιτισμού. Οι διαφορές ανά­
μεσα στους λαούς δεν πρέπει να μας εμποδίσουν να βρού­
με την κοινότητα της ράτσας που τις ενώνει και τα σημεία
όπου έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Ο παθιασμένος αγώνας
μας πρέπει να έχει πλατειά αντικείμενα: ένας ολόκληρος πο­
λιτισμός αγωνίζεται για την ύπαρξη του κι αυτός ο πολιτι­
σμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ' αγκαλιάσει
και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με τον Γερμανισμό». ΜΕΙΝ

242
 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

KAMPF
Όπως ακριβώς δε στα «Πουρείμ» εξορκίζεται ο εχθρός Α­
μάν, τον οποίο κυριολεκτικά κατατρώγουν συμβολικά φτιά­
χνοντας γλυκίσματα, τα οποία αποκαλούν τα αφτιά του Αμάν,
η μύτη του Αμάν κλπ. έτσι πρέπει να εξορκιστεί και ο επίγο­
νος του εκείνος, ο οποίος εικοσιπέντε αιώνες μετά είχε την
τόλμη να επαναλάβει τα λόγια του Αμάν προς τον Αυτοκρά­
τορα των Περσών, ότι μεταξύ των λαών της αυτοκρατορίας
του υπάρχει και ένας λαός, ο οποίος δεν σέβεται τους νό­
μους και την εξουσία του. Πριν ακόμη υπάρξει ο Χίτλερ και ο
Εθνικοσοσιαλισμός είχε γραφεί ένα βιβλίο, τα περίφημα ΠΡΩ­
ΤΟΚΟΛΛΑ, στα οποία από τις αρχές του 20 αιώνα ακόμη
ου

προβλεπότανε ότι αυτοί που θα τολμήσουν να εναντιωθούν

στην παγκόσμια εξουσία, πρέπει να χαρακτηριστούν εγκλη­
ματίες. Ιδού το σχετικό απόσπασμα:
Τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», 1902, Σέργιος Νεί­
λος, Πρωτόκολλο Δέκατο Ένατο: «...Για να αφαιρέσουμε το
γόητρο της ανδρείας από το πολιτικό έγκλημα, θα τους καθί­
ζουμε στο εδώλιο των κατηγορουμένων δίπλα με τους κλέ­
φτες, τους δολοφόνους και τους κάθε λογής φτηνούς και
ταπεινούς εγκληματίες. Τότε η κοινή γνώμη θα συγχύσει στη
σκέψη της αυτή την κατηγορία των εγκληματούν με τον ε­
ξευτελισμό των άλλων και θα τους αντιμετωπίσει με την ίδια
περιφρόνηση...».
Ο Εθνικοσοσιαλισμός, λοιπόν, δεν είναι για νάρ κυριαρχού­
σα αντίληψη, την λεγόμενη political correct σκέψη, μία άλλη
πολιτική θεωρία. Δεν είναι μια ιδεολογία. Είναι το απόλυτο
έγκλημα και ο ηγέτης του ο απόλυτος εγκληματίας. Δαιμονι­
κός, ψυχοπαθής, απάνθρωπος, ανώμαλος, για κάποιους αφε­
λείς ίσως και Εβραίος, σίγουρα παρανοϊκός και μεγαλομα­
νής. Κοντά σε όλα αυτά και το τρομερό έγκλημα της εν ψυ­
χρώ εξοντώσεως εκατομμυρίων ανθρώπων μόνο και μόνο για
την εθνική τους καταγωγή! Εδώ σταματά η λογική και κάθε
άλλη συζήτηση είναι περιττή...
Όλα αυτά τα αναθέματα εν ονόματι του δήθεν «ανθρωπι­
σμού». Είναι όμως έτσι; Τι έχουν να πουν για τους εκατοντά­
δες χιλιάδες αμάχους, που δολοφονήθηκαν σε βομβαρδι­
σμούς στην Μέση Ανατολή, την Ιαπωνία, την Γερμανία και σε

243
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

τόσες άλλες χώρες; Και τα εκατομμύρια, τα δεκάδες εκατομ­

μύρια αθώων, τα οποία εξόντωσε ο Στάλιν και ο Μάο τι είναι
και αυτά; Φαντάσματα της Ιστορίας; Δεν τα αγγίζει ο «ανθρω­
πισμός» της «παγκοσμιοποίησης»; Γιατί μόνον ο Εθνικοσοσια-
λισμός και όχι και ο μπολσεβικισμός; Γιατί εγκληματίας να
είναι μόνον ο Χίτλερ και όχι και ο Στάλιν και ο Ρούσβελτ και ο
Μάο;
Δίπλα σε όλα αυτά έχουμε και κάποιους υποτιθέμενους
εθνικοσοσιαλιστές «made in Hollywood", που πιστοί στο πρό­
τυπο του «κακού» της σιωνιστικής βιομηχανίας του θεάμα­
τος, προσπαθούν να είναι και αυτοί «κακοί». Τραγικά δύσκο­
λο σε μια εποχή μιας τόσο απόλυτης συγχύσεως των Ιδεών,
σε μια εποχή τόσο απόλυτης παραπληροφορήσεως να έχεις
τις σωστές Ιδέες και να ακολουθείς τον σωστό δρόμο. Εκτός
από τους αρρωστημένους φετιχιοτές, που είναι δημιουργή­
ματα της μεταπολεμικής προπαγάνδας, υπάρχουν και κάποιοι
δήθεν εθνικιστές, τους οποίους το σύστημα αρέσκεται να
παρουσιάζει ως τους εκπροσώπους ενός νέου εθνικοσοσια-
λισμού, ως σκληρούς αντισιωνιστές και οι οποίοι στην πραγ­
ματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από φτηνοί λακέδες του ί­
διου του συστήματος, το οποίο κατά περίσταση τους πετά
ένα «ξεροκόμματο εξουσίας» και έτσι και καλύπτει την τραγι­
κή του ανεπάρκεια και φοράει και το προσωπείο του δημο­
κράτη... Απέναντι σε μια επανάσταση, σε μια κοσμογονία, η
οποία παρ' ολίγο να οδηγήσει στην κοσμοκρατορία λίγες δε­
κάδες ευρωβουλευτές ή βουλευτές δεν έχουν σημασία, δεν
αποτελούν πρόβλημα. Αντίθετα είναι ένα πολύ βολικό «άλλο­
θι» ότι δήθεν υπάρχει απόλυτη πολιτική ελευθερία και γι' αυ­
τό ακριβώς το σύστημα φροντίζει μεταξύ άλλων να λαμβά­
νουν ένα μέρος και οι δήθεν εθνικιστές από τα πλούσια ελέη
και αξιώματα των επιφανών του μεταπολεμικού συστήματος.
Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι δήθεν νοσταλγοί του ε­
φιαλτικού για τους εξουσιαστές μας παρελθόντος, δεν είναι
παρά φτηνές απομιμήσεις «δια πάσαν χρήσιν», ακόμη και εάν
δεν ξεκίνησαν έτσι, δεν είναι παρά ένα τίποτε, έχοντας κατα­
ντήσει τελικά δηλωσίες χωρίς ιδεολογία. Απ' όλους αυτούς
δεν έχει να φοβηθεί το σύστημα. Αντίθετα έχει να φοβηθεί και
για αυτό πολεμά με κάθε τρόπο αυτούς, οι οποίοι είναι αληθι-

244
 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

νοί αντίπαλοι της παγκόσμιας εξουσίας είτε αυτοί είναι νέοι

εθνικοσοσιαλιστές και εθνικιστές στους δρόμους των Παρι­
σίων, του Βερολίνου, της Ρώμης, της Μόσχας, του Κίεβου,
της Μαδρίτης ή των Αθηνών, είτε μαυροντυμένοι Ισλαμιστές
στους δρόμους της Βαγδάτης και της Τεχεράνης. Πριν από
ένα χρόνο, σε τηλεοπτικές εικόνες από μία διαδήλωση στην
Τεχεράνη, είχα δει μία μαυροντυμένη γυναίκα, η οποία φο­
ρούσε ισλαμική μαντίλα και κρατούσε ένα πλακάτ που έγρα­
φε: «GOD BLESS HITLER».
Εάν αλήθεια ο Εθνικοσοσιαλισμός υπήρξε απλά μια ακραί­
α πολιτική θεωρία, γιατί δυο γενιές μετά την στρατιωτική ήτ­
τα του καθεστώτος, το οποίο εξέφρασε αυτήν την ιδεολογία
να υπάρχει ακόμη αυτό το ανελέητο κυνήγι μαγισσών; Μή­
πως γιατί υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο; Κάτι που είτε οι
ίδιοι οι ηγέτες του δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι υπήρξε;
Το μέλλον θα δείξει.

Πάντως χωρίς αμφιβολία, στο Βερολίνο του 1945 τέλειω­

σε μια ολόκληρη εποχή. Έκλεισε μία πολύ σημαντική σελίδα
της Ιστορίας. Σήμερα, 63 χρόνια μετά, εκεί όπου δόθηκε η
ύστατη μάχη της Εθνικοσοσιαλιστικής Ευρώπης από Γερμα­
νούς, αλλά και από χιλιάδες νέους απ' όλες τις χώρες της
γηραιάς ηπείρου, εκεί όπου υπήρξε κάποτε το Μπούνκερ πε­
ριπλανιέται ανάμεσα στα παιδιά των σχολείων που πηγαίνουν
εκεί για αντιναζιοτικές περιηγήσεις ένας γέροντας, ο οποίος
υπήρξε στρατιώτης των Ες-Ες στο καταφύγιο του Χίτλερ. Έ­
χει το θάρρος να λέει στα παιδιά ότι τα πράγματα δεν ήταν
έτσι. Ήταν διαφορετικά. Αμέσως οι καθηγητές, οι οποίοι τα
συνοδεύουν, τέκνα της νέας Γερμανίας της προπαγάνδας του
μεταπολέμου, μιας προπαγάνδας η οποία λεηλάτησε κυριο­
λεκτικά την ψυχή της Γερμανίας, μπουκώνοντας τον λαό της
με υλικά αγαθά, τον χλευάζουν και τον διώχνουν λέγοντας
του ότι θα πρέπει να ντρέπεται. Σε ολόκληρο τον κόσμο η
δυστυχία απλώνεται με γοργούς ρυθμούς. Το πνεύμα μαραί­
νεται και ο πολιτισμός, ο αληθινός πολιτισμός, καταρρέει κά­
τω από τους βομβαρδισμούς των Στέλθ, τον πυρηνικό τρόμο
και τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, που σκορπούν τον καρκίνο. Οι
αιώνιοι τοκογλύφοι μαζεύουν το χρήμα, πουλώντας πετρέ-

245
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

λαιο και πρέζα. Άχρηστα χαρτιά τα χρήματα και αυτοί οι οποί­

οι τα κατέχουν πιστεύουν ότι θα τους δώσουν την αιώνια νεό­
τητα και την κυριαρχία επάνω στον κόσμο. Εκεί όπου δόθηκε
η τελευταία μάχη επάνω από το Μπούνκερ, στο σημείο ακρι­
βώς στο οποίο καήκανε τα πτώματα του Αδόλφου Χίτλερ και
της Εύα Μπράουν υπάρχει σήμερα μια παιδική χαρά...
Πριν από 63 χρόνια, εκείνον τον Μάιο του 1945 επάνω στις
στάχτες του Βερολίνου, επάνω στις στάχτες ολόκληρης της
Ευρώπης, μας είπανε πως θα φτιάξουνε έναν καινούργιο κα­
λύτερο κόσμο!
Από τις στάχτες του Βερολίνου του έτους 1945 μέχρι το
2006 διαβήκανε χρόνια εξήντα τρία. Πολλά έγιναν, πολλά συ­
νέβησαν στα χρόνια αυτά. Αλλαγές συγκλονιστικές, όπου κα­
νένας δεν πίστευε ότι μπορούν να συμβούν. Εάν έλεγες σε
έναν επισκέπτη του Βερολίνου το 1988 ότι σε δύο χρόνια το
τείχος δεν θα υπάρχει, θα έχει σωριαστεί σε κομμάτια, κανέ­
νας δεν θα σε πίστευε, όλοι θα σε περνούσαν για τρελό. Ό­
μως το τείχος έπεσε και στο Κρεμλίνο δεν κυματίζει πλέον η
κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Όσο για την άλλη με­
γάλη χώρα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», την χώρα του με­
γάλου τιμονιέρη, την Κίνα, σήμερα μπορεί η σημαία της να
παραμένει κατακόκκινη με το κίτρινο αστέρι επάνω, όμως όλοι
προσκυνούν με κάθε τρόπο το δολάριο και τον μεγάλο αφέ­
ντη του χρήματος. Ναι, στην Κίνα της «Μεγάλης Πορείας» και
της «πολιτιστικής επανάστασης» των ερυθροφρουρών χιλιά­
δες είναι σήμερα οι πολυεκατομμυριούχοι, αλλά και εκατο­
ντάδες είναι και τα εκατομμύρια των Κινέζων, οι οποίοι δου­
λεύουν από την πρώτη αυγή μέχρι το βράδυ για μία... κούπα
ρύζι! Προς χάριν του «κομμουνιστικού καπιταλισμού»... Ρυθ­
μός αναπτύξεως 9% τον χρόνο! Στις πρωτεύουσες της Ευ­
ρώπης ερημιά και ταπείνωση. Στην Ρώμη δεν πλανιούνται πια
φάσματα Καισάρων και στο Παρίσι καμμία δόξα αχνή δεν βρί­
σκεται στα σύννεφα επάνω από το κτίριο των Απομάχων, που
το στοιχειώνει η σκιά του Μεγάλου Κορσικανού. Μόνο σταθε­
ρό σημείο η ομίχλη στο Λονδίνο και μία Μόσχα που αναζητά
(μάταια; Κανείς δεν ξέρει) τον παλαιό Αυτοκρατορικό εαυτό
της, που αναζητά και πάλι την λάμψη της «Νέας Ρώμης», ό­
που και αυτή κάποτε υπήρξε.

246
 Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Στο Βερολίνο ζουν πια εκατομμύρια ασιάτες και μαζί με

αυτούς και εκατομμύρια Γερμανών, οι οποίοι εξορκίζουν με
απόλυτη πειθαρχία το ιστορικό παρελθόν τους, ένα παρελ­
θόν, το οποίο τους έχουν πείσει πως είναι το Μόνο ένοχο,
απέναντι στην Ιστορία.
Η Πόλις των Κωνσταντίνων μια τερατούπολη γεμάτη στί­
φη από την Ανατολή και η Αθήνα, στερεμένη από τον Ιλισό
και από τους φιλοσόφους της κάθε τόσο να ετοιμάζει κακό­
γουστους Ρωμαϊκούς θριάμβους στο όνομα του Αρχαίου Κλέ­
ους.
Στην πρωτεύουσα του κόσμου, στην Νέα Υόρκη, σε έναν
δρόμο που ονομάζεται Wall Street, παζαρεύεται η εθνική ανε­
ξαρτησία των λαών, η τιμή και η αξιοπρέπεια των εθνών και οι
παγκόσμιοι τοκογλύφοι, ωσάν να παίζουνε μία παρτίδα σκά­
κι, αλλάζουνε τον κόσμο κάθε φορά κατά πως τους συμφέ­
ρει. Μάταιος κόπος...
Βερολίνο 1945, Νέα Υόρκη 2008 και τα φαντάσματα της
Ιστορίας να στοιχειώνουνε στον χρόνο. Ποτέ δεν μπόρεσαν,
ποτέ, τα χρηματιστήρια να υποδουλώσουν ή να ελευθερώ­
σουν Λαούς. Ζούμε μέσα σε μία τεράστια Αυταπάτη. Είπαν
πως ήλθε το τέλος της Ιστορίας. Απλά εκφράζουνε με αυτά
τους τα λόγια, λόγια, τα οποία μονότονα επαναλαμβάνουν ω­
σάν προσευχή στον Γιαχβέ στο τείχος των δακρύων, απλά
επαναλαμβάνουν την ευχή τους, ευχή που μπορεί να γίνει και
κατάρα γιατί η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ και η περίφημη «πα­
γκοσμιοποίηση» που επιδιώκουν θα είναι και η Αρχή του Τέ­
λους τους. Ενός Τέλους που θα κάνει να λάμψει και πάλι ο
ΗΛΙΟΣ θριαμβευτής στον Παρθενώνα, στους Τρούλους του
Κρεμλίνου, στο Κολοσσαίο, στην Αψίδα του θριάμβου και στην
Πύλη του Βρανδεμβούργου, «όταν θα έχουν λυθεί τα κακά
μάγια και ο φοίνικας θα ξαναγεννηθεί μέσα απ' την στάχτη».

247
 Βιβλιογραφία - Πηγές
1. Mein Kampf - Αδόλφου Χίτλερ Ο Αγων μου
2. Πολιτική Διαθήκη - Αδόλφου Χίτλερ, πρώτη έκδοση στο
Λονδίνο το 1961 με τον τίτλο: «ΤΗΕ TESTAMENT OF
ADOLF HITLER. THE HITLER - BORMAN DOCUMENTS"
3. Φάκελοι Μοντατόρι - «Τα υπέρ και τα κατά»: τόμοι Χίτλερ
και Μουσολίνι
4. Στάνλεϊ Πέιν - Η Ιστορία του Φασισμού
5. Τζων Λούκατς - Ο Χίτλερ της Ιστορίας
6. Ντέιβιντ Ίρβινγκ - Ο Πόλεμος του Χίτλερ
7. Ντέινβιντ Ίρβινγκ - Η Δίκη της Νυρεμβέργης
8. Ρεημόν Καρτιέ - Ιστορία Β' Παγκοσμίου Πολέμου
9. Γιόζεφ Γκαίμπελς - Από το Κάιζερχόφ εις την Καγκελαρία
του Ράιχ - Μία ιστορική περιγραφή σε φύλλα ημερολογί­
ου, μετάφραση Άγγελος Κυριακής
10. Εφημερίδα Χρυσή Αυγή
11. Περιοδικό Χρυσή Αυγή
12. Λίντελ Χαρτ - Η άλλη πλευρά του λόφου
13. Όττο Σκορτσένυ - Οι Καταδρομικές μου επιχειρήσεις
14. Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός
15. Γουίλ Ντυράντ - Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού
16. Ουέλλς - Παγκόσμιος Ιστορία
17. Έντουαρτ Φλάννερυ - Η Αγωνία των Εβραίων, 2300 χρό­
νια αντισημιτισμού
18. Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών
19. Όσβαλντ Σπένγκλερ - «Η ώρα της απόφασης», το βιβλίο
αυτό δεν έχει εκδοθεί εις την Ελληνική γλώσσα και χρη­
σιμοποιήθηκε μόνο ένα μέρος του, το οποίο δημοσιεύθη­
κε υπό την μορφή εκτενούς άρθρου στο περιοδικό «ΧΡΥ­
ΣΗ ΑΥΓΗ»
20. Όσβαλντ Σπένγκλερ - Η Παρακμή της Δύσεως
21. Τζωρτζ Φίνλεϋ, Μετάφρασις Γ. Κορδάτου - Ιστορία της
Ελληνικής Επαναστάσεως
22. Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου - Ιστορία του Ελληνι­
κού Έθνους
23. Άρνολντ Τόϋνμπι - Οι Έλληνες και οι Κληρονομιές τους

249
 Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

24. Ιωάννης Φιλήμων - Ιστορικόν Δοκίμιον περί Ελληνικής Ε­

παναστάσεως
25. Φλαβίου Ιωσήπου - Κατά Απίωνος
26. Βασίλιεφ - Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
27. Ουίλιαμ Σήρερ - Η Άνοδος και η Πτώσις του Γ' Ράιχ
28. Ουίνοτον Τσώρτσιλ - Απομνημονεύματα
29. Νοϋμπάχερ - Η αποστολή μου στην Ελλάδα
30. Πωλ Μον, «Η αποστολή μου στην κατεχόμενη Ελλάδα». Ο
Πωλ Μον υπήρξε ο πρόεδρος της αρμόδιας επιτροπής
του Ερυθρού Σταυρού στην Ελλάδα προς αντιμετώπιση
του λιμού στην διάρκεια της κατοχής
31. Στρατηγού Ναπολέοντος Ζέρβα - Απομνημονεύματα
32. Αγία Γραφή - Παλαιά Διαθήκη - Ιησούς του Ναυή, Μακκα­
βαίων Α και Β, και άλλα...
33. Ιωάννου Μεταξά - Το Προσωπικόν μου Ημερολόγιον -
Ίκαρος 1960
34. Ιωάννου Μεταξά - Το τετράδιο των σκέψεων - Ίκαρος
1960. Εκτενή αποσπάσματα από το τετράδιο των σκέψε­
ων παραθέτουν στην έκδοση του προσωπικού ημερολο­
γίου του Μεταξά οι επιμελητές της εκδόσεως Χρ. Χριστί-
δης καθώς και ο Φαίδων Βρανάς. Ολόκληρο το τετράδιο
των σκέψεων δεν έχει εκδοθεί.
35. Λεόν Ντεγκρέλ - Η εκστρατεία προς Ανατολάς
36. Λεόν Ντεγκρέλ - Χίτλερ για 1000 χρόνια. Με τον τίτλο
αυτό εκδόθηκε ένα βιβλίο 112 σελίδων, το οποίο δεν εί­
ναι μετάφραση του ομωνύμου βιβλίου, που σε πρώτη έκ­
δοση είχε βγει με τίτλο «Εμείς οι φασίστες», αλλά περί
μίας συλλογής άρθρων και μίας αποκλειστικής συνεντεύ­
ξεως του Λεόν Ντεγκρέλ στο περιοδικό «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ».
37. ΊΞρνστ Ζύντελ, Ρομπέρ Φωρισσόν - Η 2η Αναφορά Λό-
χτερ, Νταχάου, Μαουτχάουζεν, Χάρτχάιμ
38. Θεοδώρου Μανιάτη - Η Μάχη του Βερολίνου
39. Γρηγορίου Δάφνη - Η Ελλάς μεταξύ δύο Πολέμων
40. Γουσταύου Λεμπόν - Η ψυχολογία των όχλων
41. Γουσταύου Λεμπόν - Η ψυχολογία των επαναστάσεων
42. Πέτρου Νικολαράκου - Ο Κομμουνισμός εν Ελλάδι, σειρά
μαθημάτων στη Σχολή Ευελπίδων, 1958
43. Σίτσας Καραϊσκάκη - Εβραίοι και Κομμουνισμός

250
 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

44. Δ.Γ. ΤΖΑΜΚΙΡΕΤΗΣ «GLORIA VICTIS» (50 χρόνια μετά)

45. Στρατάρχου Παπάγου The battle of Greece
46. Παναγιώτης Κονδύλης - Θεωρία του Πολέμου
47. Παναγιώτης Κονδύλης - Από τον 20ο στον 21ο αιώνα
48. Λυκούργος Αρεταίος - Η Φιλοσοφία της Ιστορίας και η
Ιστορία της
49.1.Θ. Κώνστας - ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ - Κάποτε Έλληνες Πάντοτε
Έλληνες
50. Ημερολόγιο Τσιάνο - Απόσπασμα μεταφρασμένο από την
γαλλική έκδοση στην έκδοση «Το Προσωπικό Ημερολό­
γιο του I. Μεταξά» - Ίκαρος 1960 - Επιμέλεια Φαίδων Βρα­
νάς,
51. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Ομιλίες Κατά Εβραίων
52. Θεοδοσιάνειος Κώδικας
53. Βολταίρος - Άρθρο «Εβραίοι» - Φιλοσοφικό Λεξικό
54. Ανδρέα Δενδρινού - Ελληνισμός, Σιωνισμός
55. Ντήτριχ Έκαρτ - Ο μπολσεβικισμός από τον Μωϋσή μέ­
χρι τον Λένιν
56. Χένρυ Φορντ - Ο Διεθνής Εβραϊσμός
57. Αριστείδου Ανδρόνικου - Ο Ιούδας δια μέσου των αιώ­
νων
58. Αρχιμανδρίτου Βασιλόπουλου - Η Εβραιομασωνία ξεσκε­
πάζεται
59. Μιγκουέλ Σεράνο - Χίτλερ, Ο Τελευταίος ΑΒΑΤΑΡ
60. Σάβιτρι Ντέβι - «Οι Αναμνήσεις μιας Αρίας - Κεφάλαιον
10»
61. Julius Evola - Ο Πολεμιστής, Ο Θάνατος και η Νίκη
62. Κυρίλλου Λουκάρεως - Σύντομος Πραγματεία Κατά Ιου­
δαίων - Κωνσταντινούπολις 1628. Το βιβλίο αυτό δεν το
διάβασα ποτέ, αφού δεν κατέστη δυνατόν να ευρεθεί. Ο
Πατριάρχης Κύριλλος Λούκαρης δολοφονήθηκε από τους
Τούρκους και το αναφερόμενο παραπάνω έργο του κάη­
κε στο Πατριαρχείο στα 1704. Ήταν το πρώτο βιβλίο που
τυπώθηκε σε ελληνικό τυπογραφείο στην τουρκοκρατού­
μενη Ελλάδα.
63. Εγκυκλοπαίδεια «Judaica», λήμμα Greece
64. Γκράτσι - "Η Αρχή του Τέλους"

251