ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΙΣΒΟΡΙΩΝ

Γράφει ὁ π. Γεώργιος Αλεντάς

Τ
Τ

Ο ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΔΕΡΗΣ

2
 Βρίσκεται στην περιοχή «Αρμυρός -
Πετραδερή» Λισβορίου.
Πανηγυρίζει την 6η Σεπτεμβρίου, επί τη
αναμνήσει του «Εν Χώναις Θαύματος του
αρχαγγέλου Μιχαήλ»
Έχει κτισθεί το 1955 με διαστάσεις 4Χ6μ.
και ανακαινίσθηκε τα τελευταία χρόνια.
Στη θέση αυτή εικάζεται ότι ήτο κτισμένο
το καθολικό παλαιάς Μονής τιμωμένης επ’
ονόματι του Ταξίαρχου Μιχαήλ. Μέχρι και το
1913 που έγινε μια μεγάλη πλημμύρα εσώζετο
τμήμα του παλαιού ναού στα ερείπια του οποίου
έχει κτισθεί το σημερινό ναΰδριο. Ένα ελάχιστο
τμήμα από αυτόν τον παλαιό Ναό διακρίνεται και
σήμερα στο πίσω μέρος, στην αψίδα του ιερού του
ναϋδρίου.
«Ακολουθούμε αυτόν το δρόμο τώρα ανάποδα, προς τα ανατολικά. Πάλι ένα τρίστρατο και
λίγο πιο μέσα άλλη μια γιγάντια πετραμίθρα. Και κάτω απ' αυτήν, ο Ταξιάρχης. Εδώ τον ξέρουν Άη
Στράτη και Αστράτγιου. Το εξωκκλήσι κτίστηκε το 1955, επάνω στο ερείπιο του παλιού ναού.
Στέκεται όρθιος ο τοίχος του, κολλημένος στη ΒΑ γωνία του ναΐσκου. Επίσης μπροστά του,
βρίσκονται λαξευμένες πέτρες. «Σώζεται εισέτι εις ικανό ύψος, τοίχος καλής κατασκευής, βαίνων
λοξώς προς τη ΒΑ γωνίαν του νεόδμητου εξωκκλησίου, καμπτόμενος κατ' αμβλείαν γωνίαν, ενώ
έτερος λεπτότερος τοίχος, συναντά αυτόν κατ οξείαν γωνίαν. «Πρόκειται προφανώς εγγεγραμμένη
αψίς παλαιοχριστιανικής Βασιλικής. Αρχαίον υλικόν υπάρχει και άλλο πέριξ, ενώ εντός του προς Β.
ιδία αγρού παρατηρούνται ικανά όστρακα». (Χαριτω¬νίδης). Πραγματικά στα κτήματα γύρω του,
είναι περισσότερα τα κεραμικά από τις πέτρες». (ΜΑΚΗ ΑΞΙΩΤΗ. «ΠΥΡΡΑΙΩΝ ΧΩΡΑ»
σελ.64, ΔΗΜΟΣ ΠΟΛΙΧΝΙΤΟΥ.2001).
Γύρω από το μοναστήρι που υπήρχε εκεί υπάρχει παράδοση ότι από εδώ μετεφέρθησαν οι
μοναχοί ύστερα από επιθέσεις πειρατών στο Μανδαμάδο και ίδρυσαν τη σημερινή υπάρχουσα μονή.
Αναφέρεται επΊσης ότι κειμήλια της καταστραφείσης μονής υπάρχουν θαμμένα στον πέριξ χώρο και
σε πηγάδι που υπήρχε εκεί.
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Μυτιλήνης ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΛΕΟΜΒΡΟΤΟΣ αναφέρει το
βιβλίο του (σελ. 24) «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΔΙΑΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ» ότι το
έτος 1324 ο τότε Μητροπολίτης Μυτιλήνης Γρηγόριος, διετήρη εις Ερεσσόν χωρεπίσκοπο τον
Θεόδωρο, ο οποίος εντολή του κυριάρχου Μητροπολίτου, ετέλεσε τα γκίνια της παρά τα Βασιλικά
(χωρία) ιδρυθείσης Μονής «ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΤΩΝ ΑΝΩ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
ΤΟΥ ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΥ ΑΚΡΟΝΗΣΙΩΤΟΥ».
Ο Μητροπολίτης συνεχίζων αναφέρει ότι παρά τας γενομένας έρευνας στην περιοχή του
χωρίου Βασιλικών δεν εξηκριβώθη η θέσις του Μονυδρίου.
Πρέπει όμως να αναφέρουμε εδώ ότι με τον όρο «Βασιλικά» δεν εννοείται μόνον το χωρίον
Βασιλικά, το οποίο ονομάζετο παλαιότερα Βασιλικιώτης, αλλά ολόκληρη η περιοχή Πολιχνίτου και
φυσικά και το Λισβόρι.
Υπάρχει λοιπόν μεγάλη πιθανότητα να είναι η αναφορά στον εδώ Ταξιάρχη της Πετραδερής
η προαναφερομένη Μονή όπου και τα ερείπια παλαιάς μεγάλης εκκλησίας.
Επίσης και η πλησίον 6της θαλάσσης θέση του δικαιολογεί την επωνυμία
«ΑΚΡΟΝΗΣΙΩΤΗΣ»

3
 ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

8Η Νοεμβρίου!
Ημέρα των Ταξιαρχών! Όλη η ορθοδοξία
τιμά και γιορτάζει τους Ταξιάρχες, κυρίως όμως
τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ που για το νησί μας
είναι προστάτης και θαυματουργός. Από το 1912
δε η γιορτή αυτή είναι και εθνική για τη Λέσβο.
Το κέντρο αναφοράς για τη γιορτή μας
τούτη είναι ο Ταξιάρχης στο Μανδαμάδο.
Πολλά έχουν γραφεί και πολλά γνωρίζει ο
κόσμος για το Προσκύνημα τούτο.
Με ιδιαίτερη αγάπη και περίσσια
λαμπρότητα γιορτάζει και το χωριό μας, το Λισβόρι, από πολύ παλιά. Θυμάμαι στα παιδικά και τα
νεανικά μου χρόνια, η εκκλησιά ήτανε ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο όλων των ηλικιών. Μετά δε τη
λειτουργία, το μεταλειτουργικό καφέ και μια μικροδιασκέδαση των ανδρών στα καφενεία της αγοράς,
όλη η οικογένεια στο μεσημεριανό σπιτικό εορταστικό τραπέζι. Εδώ απαραίτητο έδεσμα το
παραδοσιακό «κισκέτς», που το συναντάμε έτσι ακριβώς και στο βόρειο τμήμα του νησιού.
Τα γύρω χωριά της περιοχής μας, Βασιλικά, Πολιχνίτος, Βρίσα γιορτάζουν μεν αλλά δεν
μαγειρεύουν τούτη τη μέρα «κισκέτς», το οποίο κατ’ έθιμό τους το φτιάχνουν τις Απόκριες.
Θέλω να πιστεύω ότι η μικρή κοινωνία του Λισβορίου, το Λισβόρι, έχει σ’ αυτό το σημείο
κάποιες ομοιότητες ειδικά με το Μανδαμάδο και όχι με τα γύρω χωριά μας.
Είναι γνωστή νομίζω η παράδοση, την άκουσα να τη διηγείται η μάνα μου και η γιαγιά μου,
που κι αυτές την άκουσαν από τους προγόνους τους, ότι ο Ταξιάρχης, ο Ταξιάρχης της Πετραδερής
όπου και το ανδρικό μοναστήρι του τότε, έφυγε από την περιοχή της Πετραδερής και
περιπλανώμενος έφτασε έξω από το Μανδαμάδο όπου σήμερα και το ιερό Προσκύνημά του. Εκεί με
θαυμαστό τρόπο και πολλά οράματα χριστιανών απαίτησε να κτιστεί τόπος λατρείας στο όνομα του,
το οποίο και έγινε.
Σήμερα στο τόπο αυτό υπάρχει το γνωστό
ξωκκλήσι του «Αστράτγιου». Ο δε Μητροπολίτης
Μυτιλήνης Κυρός Ιάκωβος ο Β΄ Κλεόβροτος,
αναζητεί στην περιοχή των «Βασιλικών χωρίων», την
περιοχή μας δηλαδή Μονή αφιερωμένη στον
«Μιχαήλ τον Ακρονησιώτη». Μια θέση σε τούτη τη
Μονή διεκδικεί και το χωριό μας προβάλλοντας τη
θέση του «Αστράτγιου» της Πετραδερής.

4
 Εδώ πρέπει να δοθεί μια απάντηση.
Υπήρχε σ’ αυτή την περιοχή παραθαλάσσιος
οικισμός, όπως βέβαια υπήρχαν και σ’ όλα τα παράλια
του κόλπου Καλλονής.
Πειρατές υποχρέωσαν τους κατοίκους των
οικισμών να σκορπιστούν στα γύρω πιο ασφαλή μέρη
και μια ομάδα ήρθε και στον τόπο του σημερινού
Λισβορίου.
Μια άλλη, ίσως και μεγαλύτερη, πιθανόν μαζί
με τους μοναχούς και κειμήλια του τότε μοναστηριού
του Ταξιάρχου Μιχαήλ, αναζήτησε αλλού
ασφαλέστερο μέρος και ύστερα από περιπλανήσεις κατέληξε στο σημερνό Μανδαμάδο, όπου και
εγκαταστάθηκε. Εκεί από τότε αρχίζει και η ιστορία του Προσκυνήματος.
Όταν κανείς πηγαίνοντας στο Μανδαμάδο βρεθεί στο πάνω μέρος του χωριού, μπορεί να
καταλάβει γιατί οι φοβισμένοι κάτοικοι διάλεξαν αυτόν τον τόπο.
Δεν τεκμηριώνεται βέβαια μια τέτοια άποψη επιστημονικά, αλλά πολλές φορές η παράδοση
είναι και το μόνο τεκμήριο.
Τώρα ένα άλλο που έχω προσέξει είναι το εξής. Το κτήμα μέσα στο οποίο βρίσκεται το
εκκλησάκι ανήκει στη γνωστή οικογένεια των Σαββαδέλληδων.
Ένας Σαββαδέλλης ο Σταύρος, αδελφός του Πανσέληνου Σαββαδέλλη, του Κυριάκου και
της γιαγιάς μου της Θεοδώρας, έφυγε από το Λισβόρι και έζησε στο Μανδαμάδο όπου και έκανε
οικογένεια, όπως άκουσα να λέει η μάνα μου.
Έτσι κάπως εξηγείται η ομοιότητα των εθίμων του Λισβορίου με αυτά του βορείου τμήματος
του νησιού μας
Έχω όμως προσέξει και τούτο.
Στον Πολιχνίτο χρησιμοποιούν το επιφώνημα «άκα» στην κουβέντα τους, όταν εκπλήσσονται
ή όταν θαυμάζουν. Στα Βασιλικά χρησιμοποιούν το επιφώνημα «κο».
Στο Λισβόρι, αυτό δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως κάτι άλλο αξιοπρόσεκτο. Στην κουβέντα και
σε φιλοφρονήσεις χρησιμοποιείται η λέξη «καλό μ(ου)». «Έλα καλό μ’ που σι πιριμένου».
Στο βόρειο τμήμα, Καλλονή Αγία Παρασκευή και αλλού χρησιμοποιείται το ανάλογο «ξόμ»
δηλαδή χρυσό μου.
Προσπάθησα εδώ να παραθέσω, το τονίζω χωρίς αποδείξεις, με βάση τη μεγάλη γιορτή των
Ταξιαρχών στο χωριό μας, το Λισβόρι, τη παράδοση για το μεγάλο μοναστήρι του Ταξιάρχη που
υπήρχε στον τόπο μας από το οποίο και ξεκίνησαν οι μοναχοί για το Μανδαμάδο και το εκεί μεγάλο
και πανίερο μοναστήρι και παγκόσμιο προσκύνημα.

Ὡς νεφέλη ὠράθης ἐπισκιάζουσα, Μιχαὴλ Ταξίαρχα τῷ σῷ

ἁγίω ναῶ, ὑετίζων δαψιλῶς ὕδωρ ἀθάνατον ὅθεν ὡς ἄλλη
κιβωτόν, διεφύλαξας αὐτόν, καὶ ρείθρων τῶν ποταμῖων, τὸν
ροῦν ἠκόντιαας πόρρω, πρὸς εὐφροσύνην τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

5
 ακούγεται να δηλώνει: ≪ουτός εστιν ο υιός μου
ο αγαπητός≫. Αυτός είναι ο αγαπητός Μου
Υιός. Εδώ λοιπόν βλέπουμε την εξαιρετική
τιμή που επιφυλάσσει ο Θεός στο “σκεύος
εκλογής του”, τον τελευταίο από την πλειάδα
των προφητών Του: η προαναγγελία της
σωτηρίας του γένους των ανθρώπων, που έχει
υποσχεθεί αιώνες πριν ο ίδιος ο Θεός στους
πρωτόπλαστους. Πρόκειται για την μοναδική
τιμή, σ’ αυτόν που μέσα στην ταπείνωσή του,
λέγει στους ακροατές του ότι ≪ου ουκ ειμί
άξιος το υπόδημα των ποδών λύσαι≫. Δηλαδή
διαμαρτυρόμενος όταν τον παρομοιάζουν με
τον αναμενόμενο Μεσσία λέγει ότι δεν είναι
άξιος ούτε τα κορδόνια των υποδημάτων Του να
λύσει. Πρόκειται γι’ αυτόν που προς στιγμήν
αποτολμά ακόμη και να αρνηθεί να βαπτίσει
τον Ιησού, λέγοντας ≪εγώ έχω χρείαν υπό σου
βαπτισθήναι, και συ έρχη προς με;≫ Εγώ έχω
ανάγκη να βαπτισθώ από εσένα και έρχεσαι
Μνημονεύει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, Εσύ σε μένα; Αλλά η μοναδική και εξαιρετική
την ≪αποτομή της τιμίας κεφαλής≫, τον αυτή τιμή δεν υπολείπεται της πράγματι μεγάλης
αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου από τον αξίας του.
βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδη. Η Εκκλησία μας
κηρύσσει αυτή τη μέρα ως μέρα νηστείας, διότι ο Ας δούμε, όμως, μερικά στιγμιότυπα από την
Ιωάννης θανατώθηκεεξαιτίας της οινοποσίας και επίγεια ζωή του Τιμίου Προδρόμου. Τα επίθετα
του ακράτου ηδονισμού ενός βασιλιά σε ένα ≪δίκαιος≫ και ≪άγιος≫, δηλαδή δίκαιος και
συμπόσιο, αυτό της εορτής των γενεθλίων του. άγιος απέναντι Θεού και ανθρώπων, που σημειώνει
Πρόκειται για τον τελευταίο προφήτη, τον ο ευαγγελιστής Μάρκος και τα οποία αποδίδει ως
προφήτη ο οποίος συνδέει την Καινή με την χαρακτηρισμούς του που προέρχονται από τον ίδιο
Παλαιά Διαθήκη, του οποίου ο σκοπός της ζωής τον Ηρώδη, αποδίδουν ίσως μόνο ένα μέρος της
του υπήρξε η αναγγελία της ενανθρώπισης του Υιού σημαντικής αυτής προσωπικότητας. Ο ευσεβής και
του Θεού. Πρόκειται για τον Ιωάννη τον βαπτιστή ταπεινός, δίκαιος, άγιος και απόγονος
στον οποίο θα προσέλθει ο Κύριος να βαπτισθεί θρησκευόμενης οικογένειας, ως τέκνο του ιερέα
και Αυτός και να δοθεί με αυτόν τον τρόπο η Ζαχαρία, που συνδέεται με συγγένεια και με την
ευκαιρία της επιφανείας του Τριαδικού Θεού. Παρθένο Μαρία, ζει απλά και φτωχικά στην έρημο
(ως Ναζιραίος, ασκητής δηλαδή των χρόνων της
Ο Υιός “ταπεινών εαυτόν” βαπτίζεται, το Πνεύμα Π.Διαθήκης) κηρύττοντας τη μετάνοια στο λαό του
το Άγιον, ≪Ωσεί περιστερά≫, φανερώνεται σαν Ισραήλ και μεταφέροντας το ελπιδοφόρο μήνυμα
ένα περιστέρι και η φωνή του Θεού Πατρός της έλευσης του Θεανθρώπου. Προετοιμάζει την

6
≪οδόν του Κυρίου≫, εξ’ ου και η προσωνυμία του ≪περίλυπος γενόμενος≫, να αρνηθεί, βοηθώντας
Πρόδρομος. Βαπτίζει στον Ιορδάνη όσους μ’ αυτόν τον τρόπο να πετύχει την εκδίκησή της η
προσέρχονται σ’ αυτόν εξομολογούμενοι τις Ηρωδιάδα. ≪Και ήνεγκε την κεφαλήν αυτού επί
αμαρτίες τους. Διδάσκει τον λόγο και τις εντολές πίνακι και έδωκεν αυτήν τω__ κορασίω, και το
του Θεού τονίζοντας τη λύτρωση που θα φέρει ο κοράσιον έδωκεν αυτήν τη μητρί αυτής≫.
αναμενόμενος Μεσσίας και καλεί όλους σε Σε αντίθεση προς τον δίκαιο και άγιο, ταπεινό
μετάνοια. αλλά ασυμβίβαστο Ιωάννη που αφιέρωσε την ζωή
του προετοιμάζοντας τον λαό του Ισραήλ για την
Γι’ αυτό και δεν διστάζει να ελέγχει και τον Ηρώδη υποδοχή του Μεσσία, παρουσιάζεται ο αμαρτωλός,
που συζούσε με την Ηρωδιάδα, γυναίκα του ο απερίσκεπτος Ηρώδης που με ευκολία και
αδελφού του Φίλιππου: “ Ουκ έξεστί σοι έχειν την επιπολαιότητα δίνει σοβαρές υποσχέσεις. Και
γυναίκα του αδελφού σου». Εξαιτίας αυτού του είναι αυτός ο ίδιος που συζεί με την εκδικητική και
ελέγχου, η Ηρωδιάδα, προσπαθούσε να βρει μαινομένη Ηρωδιάδα, όπως την παρουσιάζει ο
αφορμή να απαλλαγεί από την ελεγκτική παρουσία υμνωδός, σκανδαλίζοντας τους συμπολίτες του.
του Ιωάννη και τις βαριές αλλά δίκαιες κατηγορίες Και ενώ ο Θεός δια του κηρύγματος και του
του. Κατόρθωσε λοιπόν να πείσει τον Ηρώδη να ελέγχου του Ιωάννη, τού δίνει την ευκαιρία να
αποφασίσει, να τον συλλάβει και να τον κλείσει σε αλλάξει τρόπο ζωής, αυτός, δούλος των παθών του,
φυλακή, για να τον φιμώσει, για να μην ακούγεται κλείνει τα αυτιά του και προβαίνει στον
ο ενοχλητικός έλεγχός του. Ωστόσο, και εκεί που αποκεφαλισμό του Ιωάννη για χάρη της κόρης της
βρισκόταν ο ασυμβίβαστος Ιωάννης δεν έπαυσε να παράνομης γυναίκας του.
κηρύττει τον λόγο του Θεού, να ελέγχει τον Ηρώδη Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει όσο θα έπρεπε την
και την Ηρωδιάδα, ότι ζούσαν μέσα στην αμαρτία. σημασία της αποτομής, του μαρτυρίου δηλαδή του
Τιμίου Προδρόμου. Το γεγονός της αποτομής
Παρ’ όλα αυτά ο Ηρώδης τον διατηρούσε ζωντανό είναι συγκλονιστικό και γι’ αυτό, παρά το ότι το
στη φυλακή, γιατί φοβόταν να τον σκοτώσει. Ήταν γνωρίζουμε, είναι ανάγκη για ακόμα μία φορά να το
≪δίκαιος≫ και ≪άγιος≫. Ο λαός τον αγαπούσε. μελετήσουμε. Ας εμβαθύνουμε όμως για λίγο στο
Ακολουθούσε το κήρυγμά του και σεβόταν τη καθαυτό γεγονός του σφοδρού Προδρομικού
διδαχή του. Πίστευε στο προφητικό του κήρυγμα ελέγχου, σε σχέση με εμάς τους ίδιους και την
για την έλευση του αναμενόμενου Σωτήρα. Γι’ αυτό εποχή μας.
κι ο βασιλιάς της Ιουδαίας δεν τολμούσε να τον Οπωσδήποτε η ενέργεια του Προδρόμου, με τα
θανατώσει. Η Ηρωδιάδα όμως, που ζούσε στην σημερινά κοσμικά δεδομένα και τη λεγόμενη
παρανομία και την αμαρτία, δεν μπορούσε να ≪νεοπατερική≫ σκέψη, δεν μπορεί παρά να
ανεχθεί την κατάσταση αυτή, που την έκανε να χαρακτηριστεί ως ακραία, ίσως γραφική,
νιώθει ταπεινωμένη και προσβεβλημένη, μεταξύ οπωσδήποτε φανατική και τελικά ως προς
των καθώς πρέπει κυριών των Ιεροσολύμων, και αποφυγήν παράδειγμα. Ας δούμε το γιατί. Το τι
έψαχνε να βρει κάποια ευκαιρία να τον σκοτώσει. έκανε ο Ηρώδης στην προσωπική του ζωή, αυτό
Κι όταν ο επιπόλαια φερόμενος βασιλεύς Ηρώδης, εντάσσεται, σήμερα, στα ≪απόρρητα προσωπικά
στη γιορτή των γενεθλίων του, “γλεύκους δεδομένα≫ και ως εκ τούτου, όχι μόνο δεν είχε
μεμεστωμένος” υποσχέθηκε να χαρίσει οτιδήποτε, δικαίωμα ο Βαπτιστής να ελέγξει, αλλά με την
≪έως ημίσους της βασιλείας≫ του, στην κόρη της πράξη του αυτή, θέτει τον εαυτόν του στην
και ανεψιά του, μετά από έναν ωραίο χορό, βρήκε παρανομία και προσκρούει στο νόμο περί της
την ευκαιρία να εκδικηθεί και να απαλλαγεί από ≪ελεύθερης επιλογής της προσωπικής ζωής≫.
την φυσική παρουσία του Ιωάννη. Συμβούλεψε την Με τον έλεγχό του, συνεχίζει να ομιλεί η
κόρη της να ζητήσει ≪την κεφαλήν Ιωάννου του “νεοπατερική σκέψη”, ξεπέφτει από το υψηλό του
βαπτιστού≫. Κι ο Ηρώδης που με τόση ευκολία έργο. Αυτός δεν είναι παρά ένας ασκητής ο οποίος
και χωρίς πολλή σκέψη έδωσε μια τόσο σοβαρή και αρνήθηκε τον κόσμο και ως εκ τούτου δεν του
μεγάλη υπόσχεση, δεν κατάφερε τώρα, αν και επιτρέπεται να αφήνει το χώρο άσκησής του και να

7
κατεβαίνει στα κοσμικά και μάλιστα σ’ αυτού του θρησκείας και πολιτείας≫. Αποδεικνύει τον
είδους το επίπεδο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως εαυτόν του ακραίο, μονοκόμματο και αδιάκριτο,
≪κοσμικό κουτσομπολιό≫, έστω και αν φαίνεται αφού με την ενέργειά του αυτή, αφήνει το έργο του
ότι στηρίζεται στον Νόμο των Εντολών. Κάνει, βαπτίσματος και του κηρύγματος και εγκαταλείπει
κατά την ίδια σκέψη, υπέρβαση καθήκοντος, και όλον αυτόν τον κόσμο που προσέτρεχε στην έρημο
μάλιστα με την αδιακρισία του θίγει την ≪Ιερά για να τονακούσει και να ωφεληθεί. Θα
Σύνοδο≫ των Εβραίων της εποχής εκείνης, ή το μπορούσαμε βέβαια να σημειώσουμε και άλλα
≪Μέγα Συνέδριον≫, αφού δεν έχει πολλά, τα οποία βγαίνουν ως συμπεράσματα από
εξουσιοδοτηθεί από τους Αρχιερείς για μια τέτοια την σύγχρονη ≪νεοθεολογική- επιστημονική≫
πράξη. Δηλαδή, λειτουργεί αντιδεοντολογικά, σκέψη.
απρεπώς και αυθαίρετα. Όμως, δόξα τω Θεώ, ο Τίμιος του Κυρίου
Επιτέλους, ποιος είναι αυτός ο ασκητής που Πρόδρομος, ο μέγιστος των Προφητών, ο
ελέγχει, την ίδια στιγμή, που ολόκληρο το σώμα Κήρυκας της Χάριτος, ο ασυμβίβαστος, ζούσε για
των υπευθύνων αρχιερέων και των “δοκούντων ότι την αγάπη και τη δόξα του Χριστού. Και υπέγραψε
είναι τι” προσώπων του Συνεδρίου, έστω και από αυτήν την αγάπη του με την ίδια του την κεφαλή.
≪διάκριση≫, ανέχεται αυτήν την κατάσταση, δηλ. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλους τους ορθοδόξους
την παρανομία του Ηρώδη; Δημιουργεί με τον ναούς η μορφή του εικονίζεται δίπλα στο Δεσπότη
πύρινο λόγο του ≪κοινωνική αναταραχή≫, ό,τι Κύριο, δεξιά της Ωραίας Πύλης. Ο Πρόδρομος,
δηλαδή χειρότερο για μια ≪ευνομούμενη ως γνήσιος Προφήτης, παραμένει ανυποχώρητος,
πολιτεία≫ και μάλιστα για έναν τόπο που πιστός στο παράδειγμα των Προφητών πριν απ’
βρίσκεται κάτω από την εξουσία της κυρίαρχης αυτόν (Ησαϊας, Ιερεμίας, Ηλίας, Ελισσαίος),
Ρώμης.Είναι δυνατόν οι ειρηνικοί ≪ησυχαστές≫ αρνείται να καλύψει την οποιαδήποτε δειλία, με
και ≪ερημίτες≫ να γίνονται αιτία συγχύσεων και ένα διάτρητο ≪θεολογικό≫ μανδύα και με
ταραχών, και μάλιστα να προσβάλλουν τους ταγούς επιχειρήματα ≪νεοπατερικής εποχής≫. Αρνείται
της πολιτείας, αφού αυτοί έχουν ≪ταχθεί παρά την διαστροφή της αμαρτίας που αποκτηνώνει τον
Θεού≫ στο έργο τούτο; Λησμονούσε ο Ζηλωτής και άνθρωπο και συνάμα επικυρώνει την αλήθεια, του
Βαπτιστής του Ιορδάνου ότι ο Ηρώδης, παρά τα ότι οι πολιτικοί άρχοντες, πόσω δε μάλλον οι
προσωπικά του πάθη και τις ιδιορρυθμίες, έκανε εκκλησιαστικοί, με την προσωπική τους ζωή,
δημόσια έργα, ανέπτυσσε την ≪πολιτισμική πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμησιν. Το
παράδοση≫ και την ≪ιουδαϊκή κουλτούρα≫, δε αίμα του, είναι η μεγαλύτερη μαρτυρία της
κρατούσε τις ≪λεπτές ισορροπίες≫ με την Ρώμη συνέπειας στο πανάγιο και παντοκρατορικό
αλλά και το ελληνιστικό υπόβαθρο της κατ’ θέλημα του Θεού. Ας πρεσβεύει ο Μάρτυρας της
ανάγκην τότε πολυπολιτισμικής Ιουδαίας, και το αληθείας και του Ευαγγελικού ήθους, ώστε να
σημαντικότερο, είχε προσφέρει πολλά χρήματα δεχθούμε την χάρη και την ευλογία, για μια
από τον δημόσιο κορβανά για το κτίριο του Ναού. συνειδητή Ορθόδοξη Χριστιανική ζωή.
Κυρίως όμως μετον έλεγχό του, διατάρασσε την Πηγή:
≪αγαστή συνεργασία≫ μεταξύ ≪ιουδαϊκής http://aktines.blogspot.gr/2012/08/29_29.html

8
9
 αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το
σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας πού είχε
πεθάνει. Όταν ήλθε ή σειρά και άγγιξε τον
τρίτο σταυρό, πού ήταν πραγματικά του
«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της
Κυρίου, ή γυναίκα αμέσως αναστήθηκε. Ή
οικουμένης. Σταυρός, η ωραιότης της είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη
Εκκλησίας. Σταυρός, βασιλέων το της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να
κραταίωμα. Σταυρός, πιστών το συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο.
στήριγμα. Σταυρός, αγγέλων η δόξα Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα
και των δαιμόνωντο τραύμα» από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό
μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να
μπορέσουν να τον δουν και να τον
προσκυνήσουν όλοι. Αυτή, λοιπόν, την ύψωση
καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε
στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι
εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το
Σταυρό του Κυρίου μας, πού αποτελείτο κατ'
εξοχήν "όπλον κατά του διαβόλου".
(Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα,
αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού
στην Κωνσταντινούπολη το 628 από τον
βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και
ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους
Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους
Αγίους Τόπους).
http://www.alithiafm.gr/

Το έτος 326 ή Αγία Ελένη πήγε στην

Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους
Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους
θριάμβους του γιου της Μ. Κωνσταντίνου. ο
Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να
αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου
Σταυρού. Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε
ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον
οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε
κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί. Ή
συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από
τους τρεις ήταν του Κυρίου; Τότε ο επίσκοπος
Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς,

10
 Περιγραφή της εικόνος.

Η αγία εικών της Κοιμήσεως της

Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπος. Δύο όμως
πρόσωπα δεσπόζουν της όλης παραστάσεως( ο
Χριστός και η Παναγία. Η τελευταία
παρουσίαζεται νεκρά επάνω εις εστρωμένην
κλίνην. Επάνω από το θεοδόχον σώμα Της ο Υιός
Της εμπρός από ελλειψοειδή δόξαν,
δορυφορούμενος από αγγέλους, κρατεί την αγίαν
και άμωμον ψυχήν της Μητρός Του υπό μορφήν
εσπαργανωμένου βρέφους.
Το λιπόσαρκον σκήνωμα της Θεοτόκου περικυκλούντες την κλίνην τ ρ ό μ ω εώρων σε»
περιστοιχίζουν οι Δώδεκα Απόστολοι. Τρεις εξ (Στιχηρόν ιδιόμελον Όρθρου). «… Και το
αυτών διακρίνονται ευκόλως. Ο Απόστολος ζωαρχικόν και θεοδόχον σώμα κηδεύσαντες
Πέτρος προ της κεφαλής της Θεοτόκου θυμιών, ο έχαιρον, πανύμνητε» (Δοξαστικόν
Απόστολος Παύλος προ των ποδών Της κλίνει Εσπερινού).
προς το σκήνωμα έχων την δεξιάν του χείρα επί του Η όλη παράστασις κλείεται με δύο κτίρια
στήθους και την αριστεράν εκτεταμένην. Ο κι ἕνα εξαπτέρυγον, που πτερυγίζει επάνω από την
Απόστολος Ιωάννης εικονίζεται παρά την κεφαλήν δόξαν, που περιβάλλει τον Κύριον. Είναι ο
της Θεοτόκου στηριζόμενος επί της κλίνης Της. αντιπρόσωπος των αγγελικών δυνάμεων, αι οποίαι
Όπισθεν των Αποστόλων εικονίζονται με τας ύμνησαν μαζί με τους Αποστόλους την μετάστασιν
αρχιερατικάς των στολάς οι τρεις εκ των τεσσάρων της Θεοτόκου.
παρευρεθέντων κατά την Κοίμησιν Ιεραρχών. Εις μερικάς εικόνας εικονίζονται εις τον
Αυτοί ήσαν( ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ουρανόν αι νεφέλαι, που μετέφερον τους Δώδεκα
ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος. Δεν Αποστόλους εις την Γεθσημανή. Εις πολλάς
λείπουν από την παράστασιν και οι πιστοί της εικόνας της Κοιμήσεως ζωγραφίζεται και το
Ιερουσαλήμ. Είναι αι γυναίκες εις το βάθος της επεισόδιον του αγγέλου, που αποκόπτει με το ξίφος
εικόνος, αι οποίαι μετά των Αποστόλων και των του τας χείρας του Ιεφωνίου. (Πρόκειται δια τον
Ιεραρχών απεικονίζουν την Εκκλησίαν. Εβραίον εκείνον, που απεπειράθη να ρίψη επί του
Εις όλα τα πρόσωπα διακρίνεται η θλίψις εδάφους το λείψανον της Θεοτόκου).
συγκερασμένη όμως με την γλυκείαν ελπίδα. Είναι Η όλη παράστασις της Κοιμήσεως, παρ
η «χαρμολύπη», το «χαροποιόν πένθος», γνώρισμα
ὅλον τον αριθμόν των προσώπων, έχει ενότητα και
των πιστών, που ζουν με την προσμονήν της
εσωτερικόν σύνδεσμον. Είναι η Εκκλησία με τον
αναστάσεως. Τούτο βλέπομεν και εις τα τροπάρια
της εορτής, που άλλοτε τονίζουν τον τρόπον και το θείον Αρχηγόν Της και την «τιμιωτέραν των
δέος των Αποστόλων, τους οποίους παρουσιάζουν Χερουβίμ και ενδοξοτέραν των Σεραφίμ»
δακρύοντας και άλλοτε τονίζουν την χαράν των, Παναγίαν Μητέρα Του. Ευστόχως παρετηρήθη,
εκδηλουμένην με ψαλμούς και ύμνους. Ιδού δύο ότι εις την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου «η
αποσπάσματα( «Ότε η μετάστασις του αχράντου θέσις και το βλέμμα του Ιησού και η κοινή οδύνη
σου σκήνους ηυτρεπίζετο, τότε οι Απόστολοι ενώνουν τας ομάδας, την γην με τα επουράνια».

11
 ΙΟΥΛΙΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
2021 2021
ΚΗΔΕΙΑ Μαρίας Γιαννόγλου (χήρας ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ Ερμιόνη Καραντάνη. Ετήσιο.
Χαραλάμπους Γιαννόγλου) 31/7/2021 ετών 87 26/9/2021
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ 25/7/2021 Γεωργίου Παχού
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ 11/7/2021 Δημητρίου Γιαννόγλο ΚΗΔΕΙΑ Ευστρατίας Χατζηπαναγιώτου
υ (τεσσαρακονθήμερο). 10/9/2021 ετών 86
ΒΑΠΤΙΣΗ 10/7/2021. Βάπτιση
τέκνου ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΜΠΙΝΗ - ΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ 5/9/2021 ΜαρίαςΓιαννόγλου
ΧΑΜΑΤΖΟΛΑ (χήραςΧαραλάμπους Γιαννόγλου) (τεσσαρακονθήμ
Ονομα νεοφώιστης ΧΡΙΣΤΙΝΑ - ΕΥΣΤΡΑΤΙΑ ερο).
ΑΝΑΔΟΧΟΙ ΛΟΥΚΙΑ ΚΑΛΑΓΑΝΗ -
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑ
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ 4/7/2021 Μηνά
Γαβριήλ.. Μαρίας Γιαννόγλου (χήρας
Χαραλάμπους Γιαννόγλου)

E-mail: intprodromoy@yahoo.gr
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
http://ntprodromoy.blogspot.com και http://lisvorion.blogspot.com

105Ο

12