ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 7!!

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΩΖΟΝΤΟΣ

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ 1

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Εις το, Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν Στίχους ς' και ψάλλομεν Στιχηρά
Προσόμοια της Θεοτόκου τρία και του Αγίου τρία. Της Θεοτόκου. Ήχος α'.
Των ουρανίων ταγμάτων

Της παγκοσμίου τω κόσμω χαράς ανέτειλαν, αι νοηταί ακτίνες, προμηνύουσαι

πάσι, τον ήλιον της δόξης, Χριστόν τον Θεόν, εν τη γεννήσει σου Άχραντε· συ
γαρ μεσίτις εδείχθης της αληθούς, ευφροσύνης τε και χάριτος.

Η προεόρτιος αύτη δόξα σου Άχραντε, προκαταγγέλλει πάσι, τας της σης
ευμενείας, λαοίς ευεργεσίας συ γαρ της νυν, ευφροσύνης η πρόξενος, και της
μελλούσης αιτία χαράς ημίν, και τρυφής θείας απόλαυσις.

Η θεοχώρητος Κόρη και Θεοτόκος αγνή, των Προφητών το κλέος, του Δαυίδ η
θυγάτηρ, σήμερον γεννάται εξ Ιωακείμ, και της Άννης της σώφρονος, και του
Αδάμ την κατάραν την εις ημάς, ανατρέπει εν τω τόκω αυτής.

Του Αγίου. Ήχος δ'. Έδωκας σημείωσιν

Σθένει δυναμούμενος, το ασθενές σου μακάριε, του ημών την ασθένειαν, θελήσει
φορέσαντος, των Μαρτύρων δρόμον, διήνυσας χαίρων, και τον ανίσχυρον
εχθρόν, ωραιοτάτοις ποσί συνέτριψας· διο σοι ανεπλέξατο, νικητικά διαδήματα,
Ιησούς ο φιλάνθρωπος, και Σωτήρ των ψυχών ημών.
Εχθρούς ετραυμάτισας, τω τραυματίζεσθαι ένδοξε, και εις γην κατηδάφισας,
Σταυρόν οπλισάμενος, και την παντευχίαν, περιβεβλημένος, την αδιάρρηκτον
σαφώς, και την αγάπην ενστερνισάμενος, του σε προς τα βασίλεια, τα νοητά
μετοικήσαντος, ως αήττητον Μάρτυρα, ως ουράνιον άνθρωπον.

Σωτήρα και Κύριον, τον υπέρ σου τα εκούσια, υποστάντα παθήματα, σαφώς
εκμιμούμενος, αθλοφόρε Σώζων, σαυτόν εκουσίως, προς αικισμούς προς
εκτομάς, προς ανυποίστους βασάνους δέδωκας· διο σε αντημείψατο, επουρανίοις
χαρίσμασι, και πηγήν ιαμάτων σε, τοις ποθούσιν ανέδειξε.

Δόξα. Ήχος πλ. β .

Δεύτε των φιλεόρτων τα συστήματα, πιστώς συνδραμόντες, τον γενναίον του
Χριστού Μεγαλομάρτυρα ευσεβώς ανευφημήσωμεν, και την ετήσιον αυτού
μνήμην λαμπρώς επιτελέσωμεν. Χαίροις βοώντες, γενναίε στρατιώτα Χριστού
του Θεού, ο των ασεβών τυράννων τας απειλάς μη πτοηθείς, και τα τούτων
προστάγματα μυκτηρίσας και αποσάμενος. Χαίροις, ο υπομείνας γενναίως τας
του σώματος ζέσεις, και τας των ήλων τρώσεις, και τας ανυποίστους αικίσεις του
λαμπρού και αγίου σου σώματος, εν αις γενναίως μέχρι τέλους εγκατερήσας, τα
βραβεία της νίκης και τους αμαραντίνους στεφάνους, του μαρτυρίου απείληφας.
Χαίροις, ο των θαυμάτων την χάριν, παρά Χριστού κομισάμενος, και τους μεν επί
γης επικαλουμένους το σον πανίερον όνομα, εκ πάσης νόσου ιώμενος, τους δε εν
θαλάσση δεινώς κινδυνεύοντας παραδόξως προφθάνων και εκλυτρούμενος. Αλλά 2
και υπέρ ημών των πίστει ανευφημούντων σε, Σώζων παναοίδιμε, Χριστόν τον
Θεόν ικέτευε, ρυσθήναι ημας, από πάσης θλίψεως, και σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Και νυν... Ήχος δ'

Την πάνσεπτόν σου γέννησιν, Παναγία Παρθένε αγνή, των Αγγέλων τα πλήθη εν
ουρανώ, και ανθρώπων το γένος επί της γης μακαρίζομεν· ότι Μήτηρ γέγονας,
του Ποιητού των απάντων Χριστού του Θεού. Αυτόν ικετεύουσα υπέρ ημών μη
παύση δεόμεθα, των εις σε μετά Θεόν τας ελπίδας θεμένων, Θεοτόκε πανύμνητε
και απειρόγαμε.

Είσοδος. Φως Ιλαρόν. Το Προκείμενον της ημέρας και τα Αναγνώσματα.

Προφητείας Ησαΐου το Ανάγνωσμα. (μγ´ 9-14).

Τάδε λέγει Κύριος. Πάντα τα έθνη συνήχθησαν άμα, και συναχθήσονται άρχοντες
εξ αυτών. Τις αναγγελεί ταύτα εν αυτοίς; η τα εξ αρχής, τις ακουστά ποιήσει
υμίν; Αγαγέτωσαν τους μάρτυρας αυτών και δικαιωθήτωσαν, και ειπάτωσαν
αληθή. Γίνεσθέ μοι μάρτυρες, και εγώ μάρτυς Κύριος ο Θεός, και ο παις, ον
εξελεξάμην· ίνα γνώτε, και πιστεύσητε, και συνήτε, ότι εγώ ειμι. Έμπροσθέν μου
ουκ εγένετο άλλος Θεός, και μετ ἐμὲ ουκ έσται. Εγώ ειμι ο Θεός, και ουκ έστι
πάρεξ εμού ο σώζων. Εγώ ανήγγειλα και έσωσα, ωνείδισα, και ουκ ην εν υμίν
αλλότριος. Υμείς εμοί μάρτυρες, και εγώ Κύριος ο Θεός· ότι απ ἀρχῆς εγώ ειμι,
και ουκ έστιν ο εκ των χειρών μου εξαιρούμενος. Ποιήσω, και τις αποστρέψει
αυτό; Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο λυτρούμενος ημάς, ο Άγιος Ισραήλ.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (γ´ 1-9).

Δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού, και ου μη άψηται αυτών βάσανος. Έδοξαν εν
οφθαλμοίς αφρόνων τεθνάναι, και ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών, και η αφ
ἡμῶν πορεία σύντριμμα· οι δε εισιν εν ειρήνη. Και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν
κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης. Και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα
ευεργετηθήσονται· ότι ο Θεός επείρασεν αυτούς, και εύρεν αυτούς αξίους
εαυτού. Ως χρυσόν εν χωνευτηρίω εδοκίμασεν αυτούς, και ως ολοκάρπωμα
θυσίας προσεδέξατο αυτούς. Και εν καιρώ επισκοπής αυτών αναλάμψουσι, και
ως σπινθήρες εν καλάμη διαδραμούνται. Κρινούσιν έθνη, και κρατήσουσι λαών,
και βασιλεύσει αυτών Κύριος εις τους αιώνας. Οι πεποιθότες επ αὐτόν,
συνήσουσιν αλήθειαν, και οι πιστοί εν αγάπη προσμενούσιν αυτώ· ότι χάρις και
έλεος εν τοις οσίοις αυτού, και επισκοπή εν τοις εκλεκτοίς αυτού.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (ε´ 15-23, στ´ 1-3).

Δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι, και εν Κυρίω ο μισθός αυτών, και η φροντίς αυτών
παρά Υψίστω. Δια τούτο λήψονται το βασίλειον της ευπρεπείας, και το διάδημα
του κάλλους εκ χειρός Κυρίου· ότι τη δεξιά αυτού σκεπάσει αυτούς, και τω
βραχίονι υπερασπιεί αυτών. Λήψεται πανοπλίαν τον ζήλον αυτού και
οπλοποιήσει την κτίσιν εις άμυναν εχθρών. Ενδύσεται θώρακα δικαιοσύνην και
περιθήσεται κόρυθα κρίσιν ανυπόκριτον. Λήψεται ασπίδα ακαταμάχητον,
οσιότητα· οξυνεί δε απότομον οργήν εις ρομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αυτώ ο
κόσμος επί τους παράφρονας· πορεύσονται εύστοχοι βολίδες αστραπών, και ως
από ευκύκλου τόξου, των νεφών, επί σκοπόν αλούνται, και εκ πετροβόλου θυμού 3
πλήρεις ριφήσονται χάλαζαι. Αγανακτήσει κατ αὐτῶν ύδωρ θαλάσσης· ποταμοί
δε συγκλύσουσιν αποτόμως. Αντιστήσεται αυτοίς πνεύμα δυνάμεως, και ως
λαίλαψ εκλικμήσει αυτούς, και ερημώσει πάσαν την γην ανομία, και η
κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστών. Ακούσατε ουν, Βασιλείς, και σύνετε·
μάθετε Δικασταί περάτων γης· ενωτίσασθε οι κρατούντες πλήθους, και
γεγαυρωμένοι επί όχλοις εθνών· ότι εδόθη παρά Κυρίου η κράτησις υμίν, και η
δυναστεία παρά Υψίστου.

Εις την Λιτήν. Ήχος α .

Ο γενναίος του Χριστού στρατιώτης, Σώζων ο πανάριστος, σήμερον εις
πανήγυριν φαιδράν, εις εορτήν χαρμόσυνον, πάντας ημάς συνεκάλεσε. Δι’ ο τα
των ασμάτων άνθη εκ του νοητού λειμώνος των θείων γραφών συλλεξάμενοι,
στεφάνους εγκωμίων εξ αυτών συμπλέξαντες, μετ’ ευλαβείας και πίστεως αυτώ
προσοίσωμεν, λέγοντες· ο τον καλόν αγώνα του μαρτυρίου ανδρικώς
αγωνισάμενος και τον Χριστόν γενναίως ομολογήσας και υπέρ αυτού το σώμα
τοις ανόμοις παραδούς καταξαίνεσθαι, και παρρησίαν μεγίστην κτησάμενος, προς
αυτον εκτενώς ικέτευε, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος β .
Την του Θεοπάτορος θείαν φωνήν, ο της πίστεως πρόμαχον ευμαρώς ενωτισθείς,
Σώζων ο μεγαλώνυμος, τα είδωλα των εθνών, λέγουσιν, εξ αργυρίου και χρυσίου
χείρας έχουσι και ου ψηλαφήσουσι, πόδας έχουσι και ου περιπατήσουσι, την
τούτων ματαιότητα και των σεβομένων άνοιαν εστηλίτευσε, και την του ξοάνου
χείρα τεμών, τω ταύτης τιμήματι πλήθος πενήτων ηλέησε, την δε θεότητα του
Σωτήρος, ημών λαμπρώς ανακηρύξας, την πίστιν τηρήσας και τον δρόμον του
μαρτυρίου τετελεκώς, εις ουρανούς αναβεβηκε. Και νυν τω χρόνω της
μεγαλωσύνης του Θεού παριστάμενος, ακαταπαύστως πρεσβεύει εις το σωθήναι
τας ψυχάς ημών.

Ήχος γ .
Δεύτε άπαντες πιστοί, τον του Χριστού Μεγαλομάρτυρα, εν ιεροίς άσμασι και
ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς ευφημήσωμεν, Σώζοντα τον πολύαθλον. Ούτος
γαρ ο πολύτλας τους των τυράννων υπέρ έλακιον απαλυνθέντας λόγους, μεστούς
δε ιού θανατηφόρου, και βολίδας του νοητού δράκοντος όντας, και πάσας τας
θωπείας αυτών εκφαυλίσας, τας δε απειλάς των ανηκέστων βασάνων,
πυρακτώσεις τε δαρμούς, και ξεσμούς, ως αράχνης μίτους και νηπίων βέλη
ηγησάμενος, τον μαρτυρικόν, υπέρ Χριστού θάνατον λαβείν επεπόθησεν, όθεν
και την των θαυμάτων χάριν παρά Χριστού πεπλουτηκώς θεραπεύει, πάσαν
νόσον των εν πίστει προσιόντων αυτώ, και πρεσβεύει Κυρίω εις το σωθήναι τας
ψυχάς ημών.

Δόξα. Ήχος πλ. α .

Τη νυν πανηγύρει του θεοσόφου Μεγαλομάρτυρος Σώζοντος, δεύτε ω φιλέορτοι,
μετ’ ευλαβείας και πίστεως συνδράμωμεν, μαρτυρικήν γενναιότητα μείζον, η
κατά άνθρωπον εποψόμενοι. Ούτος γαρ, ο στερρός της πίστεως αδάμας, ώσπερ ο
μέγας Γεώργιος, σιδηράς μεθ’ ήλων κρηπίδας υποδησάμενος, τρέχειν
παρεβιάζατο. Τούτο δε, προθύμως ποιούντος τω καταρρέόντι αίματι η γη 4
ηρυθραίνετο, οι το δεινόν θέαμα τούτο καθορώντες οχετοίς των δακρύων
κοπτόμενοι έρρεον. Τα των Αγγέλων στρατεύματα το μεγαλόψυχον του
Μάρτυρος εθαυμάζον, ότι εν σώματι τους ασωμάτους μιμούμενος, των
σωματικών οδυνών υπέρτερος εδείκνυτο. Οι ζοφεροί δαίμονες, την υπομονήν
τούτου φρίττοντες έτρεμον. Ο δε του Χριστού Μάρτυς, ξεσμούς, και δαρμούς
ανηκέστους υποστάς και τελειωθείς εν Χριστώ, εις ουρανούς ανελήλυθε,
τα γέρα της νίκης παρά Χριστού κομιούμενος. Τούτον κατά χρέος και ημείς
ευφημούντες βοήσωμεν· τρισόλβιε πανένδοξε, Μεγαλομάρτυς Σώζον, κατά το
θείόν σου όνομα ο Σώζων, σώζε την σεαυτού Χριστεπώνυμον ποίμνην, φρουρών
και συντηρών και ημάς τους πίστει και πόθω ανευφημούντάς σε, και
επικαλουμένους το σον πανίερον όνομα.

Και νυν. Προεόρτιον. Ήχος β .

Δεύτε φιλοπάρθενοι πάντες, και της αγνείας ερασταί· δεύτε υποδέξασθε πόθω,
της παρθενίας το καύχημα, εκ πέτρας βλυστάνουσαν στερεάς, την πηγήν της
ζωής, και εκ της ατεκνούσης, την βάτον του αΰλου πυρός, και καθαίροντος, και
φωτίζοντος τας ψυχάς ημών.

Εις τον Στίχον. Ήχος β . Ότε εκ του ξύλου.

Δεύτε, τον γενναίον Αθλητήν, και της αληθείας οπλίτην, και στρατιώτην στερρόν,
πάντες ευφημήσωμεν, σήμερον Σώζοντα, των Μαρτύρων αγλάϊσμα, Αγίων τε
πάντων, δόξα και κραταίωμα, των προστρεχόντων αυτώ, όνπερ, εκτενώς
δυσωπούμεν, δέησιν προσάγειν Κυρίω, πάσι παρασχείν πταισμάτων άφεσιν.

Στ.: Θαυμαστός ο Θεός, εν τοις Αγίοις Αυτού.

Πόθω, και αγάπη του Χριστού, τεθωρακισμένος εισήλθες, ένθεον του σκάμματος,
Μάρτυς της αθλήσεως, Σώζον πανεύφημε, θαρσαλέω φρονήματι, πολλή
παρρησία, λέων ώσπερ εύτολμος, όντως εξέπληξας, πάντα των τυράννων τα
θράση, και Χριστόν Θεόν τε και κτίστην, σύμπαντος του κόσμου ανεκήρυξας.

Στ.: Τοις Αγίοις τοις εν τη γη Αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος.

Μάρτυς, Αθλοφόρε του Χριστού, τους εν διαφόροις κινδύνοις, και περιστάσεσι,
πείναις και θλίψεσι, πιεζομένους οικτρώς, δυσωπούμέν σε ένδοξε, βραβεύων
αφθόνως, ίασιν βοήθειαν και θεραπείαν διπλήν, σε γαρ, προβαλλόμεθα Σώζον,
πρέσβυν προς Θεόν των απάντων, του λαβείν πταισμάτων άφεσιν.

Δόξα. Ήχος πλ. δ .

Σήμερον, προφητική φωνή του Θεοπάτορος, εμφανώς πληρούται επί τη ση
μαρτυρική τελειώσει, Σώζον αξιοθαύμαστε. Των γαρ αθέων τυράννων ωμώς και
απανθρώπως τον σον άδικον φόνον τετελεκότων, τα τε πάντιμα λείψανα τα σα,
ουκ ην ανάξιος ο κόσμος, αισχίστας κακουργίας υπεροχή πυρός παρανάλωμα,
ποιήσαι βουληθέντων, ο Κύριος εξ ουρανού εβρόντησε και υετόν μέγαν και
χάλαζαν κατ’ αυτών βαλών τάχος απεσόβησε, τοις δε φιλοχρίστοις το της αγάπης 5
φίλτρον ενδεικνυμένοις, ευκολία τα σα πάνσεπτα λείψανα συναγαγείν εξεγένετο.
Και γαρ εν τω σκότει της νυκτός, ώσπερ αστέρες επί της γης φωταυγείς, ακτίνας
εξέπεμπον. Ταύτα ουν και ημείς νοερώς προσκυνούντες οι την σην μνήμην
πανηγυρίζοντες, Σώζον αξιάγαστε, και την πάνσεπτον εικόνα σου
κατασπαζόμενοι εκτενώς, παρακαλούμέν σε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, ειρήνην
τη οικουμένη δωρήσασθαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

Και νυν... Ήχος β'.

Τις ο ήχος των εορταζόντων γίνεται; Ιωακείμ και Άννα πανηγυρίζουσι μυστικώς.
Συγχάρητε ημίν λέγοντες, Αδάμ και Εύα σήμερον· ότι τοις πάλαι παραβάσει
κλείσασι Παράδεισον, καρπός ευκλεέστατος ημίν εδόθη, η θεόπαις Μαρία,
ανοίγουσα τούτοις πάσι την είσοδον.

Νυν απολύεις. Τρισάγιον.

Απολυτίκιον. Ήχος α’. Της ερήμου πολίτης.

Δι' όμφης ουρανίου πιστωθείς προς τα κρείττονα, τους της ευσεβείας αγώνας,
απτοήτως διέδραμες• και ώφθης του Σωτήρος κοινωνός, αθλήσας Μάρτυς Σώζων
ανδρικώς• δια τούτο διασώζεις εκ πειρασμών, τους πίστει προσιόντας σοι· Δόξα
τω παρασχόντι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου
πάσιν ιάματα.

Έτερον. Ήχος δ . Ως στύλος ακλόνητος.

Του τρόπου συμμέτοχος Σώζων πολύαθλε, σωθείς δια πίστεως, μύστα της
χάριτος, έλαμψας εν τω κόσμω, δια του μαρτυρίου, βρύεις δε ιάματα, τοις πιστώς
σε τιμώσι, και την θείαν σου μνήμην αξιοχρέως γεραίρουσι.

Έτερον. Ο αυτός.
Σταυρού του Σωτήρός σου, μετέσχες Σώζον καλώς, εσώθης της χάριτος, μύστα εν
πίστει σοφώς, τους λόγους πολύαθλε, βέλος χερσί του Κτίστου, τέκνον
τετιναγμένον, πλήρωμα θείον πόθου, ωκομόμησας θάρσει, διο εν παρρησία
Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Προεόρτιον. Ήχος δ'. Κατεπλάγη Ιωσήφ

Εκ της ρίζης Ιεσσαί, και εξ οσφύος του Δαυΐδ, η θεόπαις Μαριάμ, τίκτεται
σήμερον ημίν· διο και χαίρει η σύμπασα και καινουργείται, συγχαίρει τε ομού, ο
ουρανός και η γη, αινέσατε αυτήν, αι πατριαί των εθνών, Ιωακείμ ευφραίνεται,
και Άννα πανηγυρίζει κραυγάζουσα· Η στείρα τίκτει, την Θεοτόκον, και τροφόν
της ζωής ημών.
Απόλυσις.
6

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά την α' Στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος δ . Ταχύ προκατάλαβε.

Οι δίκαιοι έφησεν ο Ζωοδότης Χριστός, ως ήλιοι εκλάμψουσιν εν ουρανοίς
αληθώς, μετά την ανάστασιν, σου δε και μετά πότμον, τα θειότατα μέλη, έλαμψον
παραδόξως, εν τη γη ως αστέρες, Χριστού θαυματουργούντος επί σε, Σώζον
αξιάγαστε.
Δόξα... Και νυν... Ήχος α'. Του λίθου σφραγισθέντος.
Τεχθείσα παραδόξως, στειρωτικών εξ ωδίνων, παρθενικών εκ λαγόνων, εκύησας
υπέρ φύσιν· ωραίος φανείσα γαρ βλαστός, εξήνθησας τω κόσμω την ζωήν· δια
τούτο αι Δυνάμεις των ουρανών, βοώσί σοι Θεοτόκε· Δόξα τη νυν προόδω σου
σεμνή, δόξα τη παρθενία σου, δόξα τη κυοφορία σου, μόνη Πανάχραντε.   

Μετά την β' Στιχολογίαν. Κάθισμα. Ήχος δ . Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Εξεπλάγη ο δεινός, τύραννος λόγοις σου σοφοίς, υπερζέσας γαρ θυμώ, και
μανιώδης γεγονώς, επί βασάνοις τρέπεται ο εμβρόντητος, και δέειν αφειδώς,
Σώζον απάρχεται, και τύπτειν το σεπτόν, μάστιξι σώμά σου, ελεεινώς κατέξανεν
ο δείλαιος, μέχρις εγκάτων δράσεως, Χριστός δε άνω, ισχύν εδίδου, και κραταιάν
σοι βοήθειαν.

Δόξα... Και νυν... Ήχος πλ. α'. τον συνάναρχον Λόγον

Τα ουράνια πάντα νυν επαγάλλονται, των ανθρώπων το γένος συνεορτάζει
αυτοίς, και οι Προφήται μυστικώς συνευφραίνονται· ην γαρ προείδον τυπικώς, εν
ταις αρχαίαις γενεαίς, βάτον και στάμνον και ράβδον, νεφέλην πύλην και θρόνον,
και μέγα όρος, γεννάται σήμερον.

Μετά τον Πολυέλεον, κάθισμα. Ήχος πλ. α . Τον συνάναρχον Λόγον.

Τους εν πίστει και πόθω πανηγυρίζοντας, εν τω θείω ναώ σου Σώζον πολύαθλε,
την αγίαν και σεπτήν μνήμην σου ένδοξε, από πάσης προσβολής, και παντοίων
πειρασμών, των εν τη γη και θαλάσση, απήμονας διατήρει, και σώζε πάντας ταις
ικεσίαις σου.

Δόξα. Και νυν. Προεόρτιον. Ήχος δ . Κατεπλάγη Ιωσήφ.

Αναβόησον Δαυΐδ, τι ώμοσέ σοι ο Θεός; Α μοι ώμοσε φησί, και εκπεπλήρωκεν
ιδού, εκ του καρπού της κοιλίας μου δους την Παρθένον· εξ ης ο πλαστουργός,
Χριστός ο νέος Αδάμ, ετέχθη βασιλεύς, επί του θρόνου μου· και βασιλεύει
σήμερον, ο έχων την βασιλείαν ασάλευτον. Η στείρα τίκτει, την Θεοτόκον, και
τροφόν της ζωής ημών.

Οι Αναβαθμοί, το α’ αντίφωνον του δ ἤχου.

Προκείμενον: Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού.
Στ.: Τοις Αγίοις τοις εν τη γη Αυτού εθαυμάστωσεν ο Κύριος.
Ευαγγέλιον κατά Ματθαίον (κεφ. 10, 32-36). Βλέπε την Παρασκευή, της Γ
ἑβδομάδος.
Ο Ν ψαλμός. 7
Δόξα: Ταις του Αθλοφόρου...
Και νυν: Ταις της Θεοτόκου...

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β . Στ.: Ελεήμον, ελέησόν με ο Θεός...

Σήμερον, συγκαλείται ημάς, του Αθλοφόρου η πανέορτος πανήγυρις. Δεύτε ουν
φιλέορτοι και φιλόχριστοι, εν τω πανσέπτω αυτού τεμένει συναθροισθέντες, εν
φωναίς ασμάτων και ωδαίς πνευματικαίς ευφημήσωμεν λέγοντες· χαίροις, ο δι’
αγάπην Χριστού του Θεού, προθύμως το σώμά σου παραδούς τοις ανόμοις
ζέεσθαι, τίπτεσθαι και ταις μάστιξι μεληδόν κατατέμνεσθαι· χαίροις, ο του
μαρτυρίου πιών το ποτήριον, καθ’ ομοιότητα αυτού του Σωτήρος ημών. Δι’ ο και
παρρησίαν έχων προς αυτόν τους το σωστικόν επικαλουμένους όνομα, εν ειρήνη
και υγεία διηνεκεί διαφύλαττε, υπέρ αυτόν αεί δυσωπών, του σώσαι τας ψυχάς
ημών.

Οι κανόνες, ο Προεόρτιος της Θεοτόκου, και του Αγίου.

Της Θεοτόκου, ου η Ακροστιχίς: Γέννησιν υμνώ της

θεόπαιδος Κόρης. Ιωσήφ.

Ωδή α' Ήχος δ'. Ανοίξω το στόμα μου

Γηθόμενοι σήμερον, μετ’ ευφροσύνης υμνήσωμεν, το θείον γενέθλιον, της
Θεομήτορος· και γαρ τέτοκε, χαράν τη οικουμένη, λύπην Προμήτορος
εξαφανίσασα.
Εκ στείρας προέρχεται, της αμαρτίας η στείρωσις, ην νόμος προέγραψε, και τα
κηρύγματα, προεδήλωσαν, των θείων θεηγόρων, η πάναγνος Δέσποινα, και
παναμώμητος.

Ναός και παλάτιον, του Βασιλέως γεγένησαι, εν ω την κατοίκησιν αυτού

ποιούμενος, οικητήριον, της Αγίας Τριάδος, πιστούς απεργάσεται ο υπερούσιος

Νυμφών ωραιότατος, θρόνος Θεού υψηλότατος, εδείχθης Θεόνυμφε, εν ω

καθίσας σαρκί, τους καθημένους, εν σκότει απωλείας, εγερεί προς γνώσεως, φως
αγαθότητι.

Κανών του Αγίου. Ποίημα Θεοφάνους.

Ωδή α' Ήχος δ'. Θαλάσσης το ερυθραίον.
Σωθήναι τους την σεπτήν σου σήμερον, μνήμην γεραίροντας, από παντοίων
Σώζων πειρασμών, και κινδύνων και θλίψεων, τον ευεργέτην Κύριον, νυν
καθικέτευε πανένδοξε.

Αστέρα πυρσοφαή ανέδειξε, Χριστός εν ύψει σε, της Εκκλησίας Μάρτυς αληθώς,
ταις των άθλων σου λάμψεσι, την οικουμένην άπασαν, καταλαμπρύνοντα
πανεύφημε.

Τοξεύσας υπομονής τοις βέλεσι, τους του Κυρίου εχθρούς, και της ανδρείας ξίφει 8
τα αυτών, διακόψας στρατεύματα, νικητικόν διάδημα, Σώζων απείληφας μακάριε.

Θεοτοκίον
Ασπόρως τω του Πατρός βουλήματι, εκ θείου Πνεύματος, τον του Θεού
συνείληφας Υιόν, και σαρκί απεκύησας, τον εκ Πατρός αμήτορα, και δι ἡμᾶς εκ
σου απάτορα.

Της Θεοτόκου. Ωδή γ'. Ότι στείρα έτεκεν

Η γη η κατάκαρπος, εκ γης ακάρπου γεννάται, ήτις καρπογονήσει, τον γεωργόν
των αγαθών, και ζωηφόρον άσταχυν, τον τρέφοντα πάντας θείω νεύματι.

Σήμερον εβλάστησε, της Παρθενίας η ράβδος, εξ ης ανθήσει άνθος, ο φυτουργός

ημών Θεός, τα πονηρά βλαστήματα, αποτέμνων άκρα αγαθότητι.

Ίδε το αλάξευτον, όρος εκ πέτρας αγόνου, αποτεχθέν τον λίθον, καρπογονεί τον
νοητόν, ος συντριβήν εργάσεται, των ξοάνων πάντων του αλάστορος.

Νόμου προχαράγματα, σε προεδήλωσαν Κόρη· τον νομοδότην συ γαρ, νομίμων

δίχα εν γαστρί, κυοφορείς τηρούντά σε, υπέρ λόγον άφθορον αμίαντον.

Του Αγίου. Ευφραίνεται επί σοι.

Αιμάτων σου αι ροαί, ποταμηδόν δια Χριστόν ρεύσασαι, πυρ ασεβών έσβεσαν,
Μάρτυς αθλοφόρε αοίδιμε.
Υπέστης καρτερικώς, των αικισμών τας προσβολάς, άρρηκτος, πύργος καθάπερ
ένδοξε, πλάνης καθελών το οχύρωμα.

Καθείλες δαυϊτικώς, ως Γολιάθ τον νοητόν τύραννον, και το αυτού στράτευμα,

πίστεως σφενδόνη πανένδοξε.

Θεοτοκίον
Συ μόνη τοις επί γης, των υπέρ φύσιν αγαθών πρόξενος, Μήτηρ Θεού γέγονας·
όθεν σοι το Χαίρε κραυγάζομεν.

Κάθισμα του Αγίου. Ήχος δ'

Ταχύ προκατάλαβε σωθείς δια πίστεως, Σώζων πολύαθλε, σωτήριος γέγονας,
χειμαζομένων λιμήν, προνοία Χριστού του Θεού· βρύεις γαρ ιαμάτων, ποταμούς
τοις ποθούσι, παύεις αρρωστημάτων, τον φλογμόν καθ ἑκάστην· διο την θείαν
μνήμην σου, πίστει γεραίρομεν.

Δόξα... Και νυν... Προεόρτιον. Ήχος πλ. δ'. Το προσταχθέν.

Αγαλλιάσθω ουρανός, γη ευφραινέσθω· ο του Θεού γαρ ουρανός, εν γη ετέχθη, η
Θεόνυμφος αύτη εξ επαγγελίας, η στείρα βρέφος θηλάζει την Μαριάμ· και χαίρει
επί τω τόκω Ιωακείμ. Ράβδος λέγων ετέχθη μοι, εξ ης το άνθος Χριστός,
εβλάστησεν εκ ρίζης Δαυΐδ. Όντως θαύμα παράδοξον!
9
Της Θεοτόκου. Ωδή δ' Ο καθήμενος εν δόξη.
Υπερτέρα των Αγγέλων επί γης Κόρη τίκτεται, εν αγιωσύνη ούσα και καθάρσει
ασύγκριτος, ήτις την κάθαρσιν πάντων Χριστόν τέξεται, αγιότητα, και παντελή
απολύτρωσιν. Μακαρία η κοιλία η της Άννης γεγένηται· την γαρ εν κοιλία
μέλλουσαν χωρείν τον μακάριον, και μη χωρούμενον Λόγον, απεγέννησεν,
αναγέννησιν, πάσι πιστοίς παρεχόμενον. Νυν ο ζόφος της κακίας εκμειούσθαι
απάρχεται· η γαρ του ηλίου έμψυχος νεφέλη ανέτειλε, στειρωτικών εκ λαγόνων,
η πανάμωμος, ης την γέννησιν, την φωταυγή εορτάσωμεν. Ως κατάκαρπον ελαίαν
την εκ ρίζης βλαστήσασαν, Ιεσσαί Παρθένε Άννα σε βλαστάνει βλαστάνουσαν,
τον ελεήμονα Λόγον, ου το έλεος, και η αλήθεια, δια παντός προπορεύεται.

Του Αγίου. Επαρθέντα σε ιδούσα.

Πυρπολούμενος αγάπη Θεού Παμμάκαρ, την φρυγανώδη άπασαν, πλάνην των
αθέων, έφλεξας τοις λόγοις σου, και χαίρων εκραύγαζες· Δόξα τη Δυνάμει σου
Κύριε.

Αγιότευκος υπάρχων ναός Κυρίου, εις τον ναόν εισέδραμες των αθεωτάτων και
τούτων σεβάσματα, γενναίως συνέτριψας Μάρτυς αθλοφόρε πανεύφημε.

Ιατρείον αναδέδεικται πάσης νόσου, το ιερόν σου τέμενος, πίστει τοις φοιτώσι
και τας αριστείας σου, εν τούτω γεραίρουσι, Σώζων αθλοφόρε θαυμάσιε.

Θεοτοκίον.
Απειρογάμως εκύησας ω Παρθένε, και μετά τόκον ώφθης παρθενεύουσα πάλιν·
όθεν ασιγήτοις φωναίς, το Χαίρέ σοι Δέσποινα, πίστει αδιστάκτω κραυγάζομεν.
 Της Θεοτόκου. Ωδή ε'. Εξέστη τα σύμπαντα.
Το εσφραγισμένον νυν βιβλίον αποτίκτεται, όπερ αναγνώσεται ουδόλως, φύσεως
νόμω βροτός τηρούμενον, Λόγου εις κατοίκησιν καθώς, βίβλοι προεδήλωσαν,
θεηγόρων εν πνεύματι. Η άμπελος σήμερον, ετέχθη η σωτήριος, ήτις τον
ακήρατον ανθήσει, βότρυν τον θείον, γλεύκος προχέοντα, εξ ου πας ο πίνων
μυστικώς, θείαν και σωτήριον, ευφροσύνην καρπώσεται. Σκιρτήσατε Άγγελοι,
ανθρώποις συγχορεύοντες· σήμερον εκ στείρας η Παρθένος, αποτεχθείσα την
λύπην έπαυσε, και προοιμιάζεται χαράν, τοις πανηγυρίζουσι, την αυτής θείαν
γέννησιν. Θείος προδιέγραψε, Προφήτης προδηλότατα, τόμον σε καινόν εν ω
δακτύλω, Λόγος πατρώω, Κόρη γραφήσεται, βίβλω καταγράφων της ζωής,
πάντας αγαθότητι, τους αυτώ πειθαρχήσαντας.

Του Αγίου. Συ Κύριέ μου φως.

Συ Μάρτυς τω φωτί, της Τριάδος λαμπόμενος, εμείωσας αθεΐας, πολυθέου τον
ζόφον, φωστήρ οφθείς αείφωτος.
Συ ρόδον ευανθούν, ερυθρώ των αιμάτων σου, μακάριε δεδειγμένος, ευωδία
θαυμάτων, τον κόσμον ευωδίασας.
Συ βότρυς νοητός, της αμπέλου υπάρχων Χριστού, ανέβλυσας μαρτυρίου,
ευκατάνυκτον οίνον, τοις πίστει σε δοξάζουσι.

Θεοτοκίον. 10
Σε όπλον αρραγές, κατ ἐχθρῶν προβαλλόμεθα· σε άγκυραν και ελπίδα, της ημών
σωτηρίας, Θεόνυμφε κεκτήμεθα.

Της Θεοτόκου. Ωδή ς'. Την θείαν ταύτην.

Ετέχθη σήμερον γέφυρα, μετάγουσα προς φως το ανθρώπινον, κλίμαξ ουράνιος,
όρος Θεού εμφανέστατον, η Θεοτόκος Κόρη ην μακαρίσωμεν.
Ο κόχλος Άννα προήγαγε, πορφύραν την το έριον βάψασαν, της σωματώσεως,
του Βασιλέως εις ύστερον, ην επαξίως πάντες υμνολογήσωμεν. Πηγή νυνί
προελήλυθε, ρανίδος εκ μικράς η Πανάμωμος, ήτις την άβυσσον, της σωτηρίας
κυήσασα, πολυθεΐας παύσει άπειρα ρεύματα. Ακάρπου ρίζης εβλάστησας, και
πρόρριζον κακίας την άκανθαν, τω υπέρ φύσιν σου, θείω βλαστώ εναπέτεμες,
Θεογεννήτορ Κόρη αειμακάριστε.

Κοντάκιον του Μάρτυρος. Ήχος β . Τους ασφαλείς.

Τον αληθή και θεοφόρον Μάρτυρα, και Αθλητήν της ευσεβείας δόκιμον,
συνελθόντες ανυμνήσωμεν μεγαλοφώνως πάντες σήμερον· Σώζοντα τον θείον
μύστην της χάριτος, ιάσεων δοτήρα πλουσιώτατον, πρεσβεύει γαρ τω Θεώ, υπέρ
πάντων ημών.

Κοντάκιον Προεόρτιον. Ήχος γ'. Η Παρθένος σήμερον.

Η Παρθένος σήμερον, και Θεοτόκος Μαρία, η παστάς η άλυτος, του ουρανίου
Νυμφίου, τίκτεται, από της στείρας θεοβουλήτως, όχημα, του Θεού Λόγου
ευτρεπισθήναι· εις τούτο γαρ και προωρίσθη, η θεία πύλη, και Μήτηρ της όντως
ζωής.
 Ο Οίκος
Τη στειρευούση καρπός εδόθη η θεόπαις Μαρία· ην προείδον ποτέ θείοι
Προφήται εν Πνεύματι· ταύτην ημείς σήμερον ορώντες, εν τοις κόλποις της
Άννης σκιρτώσαν, συν τω πιστώ Ιωακείμ, νοητώς προς εστίασιν συνέλθωμεν, και
τους πόρρω καλέσωμεν, λέγοντες· Του κόσμου νυν η ανάκλησις, εξ ακάρπου
γαστρός ανεβλάστησεν, η θεία πύλη, και Μήτηρ της όντως ζωής.

Συναξάριον
Τη Ζ' του αυτού μηνός, Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Σώζοντος.
Αντείχε Σώζων σώματος προς αικίας,
Προς τον μόνον σώζοντα την ψυχήν βλέπων.
Εβδομάτη Σώζων θάνε, τυπτόμενος χρόα λαμπρόν.

Ούτος εκ Λυκαόνων ορμώμενος, και ποιμήν προβάτων γεγονώς, επεί του Αγίου
Βαπτίσματος ηξιώθη, εισελθών εν τω ναώ εν ω ίστατο άγαλμα, εκ χρυσού και
αργύρου κατεσκευασμένον, τούτου την δεξιάν χείρα διακλάσας, και πωλήσας, το
τίμημα παρέσχε τοις πένησι. Όθεν του ηγεμόνος του τόπου πολλούς εξ υπονοίας
τιμωρούντος, ο Άγιος εαυτόν κατεμήνυσε, και αυτίκα τύπτεται σφοδρώς, και
υποδήμασι σιδηροίς υποδεθείς, ηναγκάζετο τρέχειν. Και αύθις επί τοσούτον
βάκλοις τύπτεται, ώστε τα οστά του σώματος αυτού καταθραυσθήναι και το
πνεύμα εις χείρας Θεού παραδούναι.
11
Τη αυτή ημέρα, μνήμη της Οσίας Κασσιανής της Ποιητρίας.
Χρυσούν Κασιανή, ο Παντάναξ μήλον,
επέδωκέ σοι Βασιλείας αγήρω.

Αύτη η Οσία, θυγάτηρ του ευγενούς αυλάρχου του αυτοκράτορος Θεοφίλου,

εγεννήθη εν τη Βασιλίδι των πόλεων, ευδοκία της Υπεραγίας Θεοτόκου, ήτις
έλυσε τα δεσμά της ατεκνίας της μητρός αυτής. Ονομάσθη Ικασία και
εκπαιδευθείσα τα ιερά γράμματα, εστολίσθη παιδιόθεν δια πάσης αγαθότητος και
αρετής. Το σωματικόν κάλλος συνεδύαζε ταις αγαθοεργίαις, προς μεγίστην χαράν
των γονέων αυτής. Εν ταις ημέραις της νεότητος αυτής ο βασιλεύς Θεόφιλος,
βουλευσάμενος γυναικί συζευχθήναι, μετεκαλέσατο παρ’ εαυτώ, πολλάς
πολλαχόθεν κόρας προς εκλογήν, εν αις και την παρθένον Ικασίαν, ωραίαν τω
κάλλει, ευγενή και εύγλωττον. Περιηγούμενος ουν και θεώμενος τας κόρας ο
Θεόφιλος, μήλον χρυσούν εν ταις παλάμαις εκράτει, θέλων επιδούναι αυτό τη
εκλεκτοτέρα. Ως ουν αφίκετο προ της Ικασίας, τον λογισμόν ταραχθείς, προς της
εκπάγλου αυτής ωραιότητος έφη: Εκ γυναικός, ερρύη τα φαύλα: την της
προμήτορος Εύας απάτην αναλογισάμενος. Η δε ηρέμα πως και μετά σεμνού
ερυθήματος ευστόχως απεκρίνατο: Αλλά και παρά γυναικός, πηγάζει τα κρείττω:
την εκ της Παρθένου Μαρίας αναλάμψασα τω κόσμω σωτηρίαν υπεμφαίνουσα.
Εμβρόντητος γενόμενος ο Θεόφιλος επί τη αδοκήτω ταύτη αποκρίσει και
ταραχθείς επί τη ευγλωττία της Ικασίας, αντιπαρήλθεν αυτήν και το μήλον
προσήνεγκε τη εκ Παφλαγονίας Θεοδώρα. Η σεμνή Ικασία έκτοτε, αφιερωθείσα
τω Θεώ εις τινα Μονήν των πέριξ του Βυζαντίου εσκήνωσεν, τω Κυρίω μόνον
δουλεύουσα και Αυτώ μόνον προσομιλούσα. Μετά ικανόν χρόνον ο Θεόφιλος
μεταμεληθείς, εζήτησεν την Οσίαν εν τη Ιερά Μονή αυτής. Η δε παρθένος
επιμελώς αποφεύγουσα αυτώ υπαντήσαι, έτι μάλλον εξήψε τον ερωτικόν αυτού
πόθον. Διο λάθρα ούτος ετόλμησεν εισελθείν εις το της Ικασίας κελλίον. Αύτη
όμως προλαβούσα έντρομος, τάχος εξήλθε του κελλίου. Ο Θεόφιλος προσεγγίσας
τότε τη τραπέζη, παρ’ η εκείνη εκαθέζετο, εύρε γεγραμμένον ημιτελές το
κατανυκτικόν Τροπάριον: Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή...
Προσέθεσε δε τα εξής: ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν, κρότον τοις ωσίν
ηχηθείσα τω φόβω εκρύβη. Και ανεχώρησε πλήρης θάμβους, δια την της Ικασίας
αρετήν και σεμνότητα. Μετά τον θάνατον των αυτής γονέων, η Ικασία
διανείμασα πτωχοίς την αυτής ουσίαν, ανεχώρησεν εκείθεν και αφίκετο εις την
νήσον Κάσσον, ένθα κείρασα την κεφαλήν, και ενδυθείσα το ευτελές μελαμβαφές
τριβώνιον, Κασσιανήν μετενωμάσθη. Οικήσασα εν ταις σπηλαίοις της νήσου και
εαυτήν δαπανήσασα τη προσευχή και συντόνω ασκήσει, συνέθεσεν
εκκλησιαστικούς ύμνους κατανυκτικωτάτους.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ευόδου και Ονησιφόρου.

Οδόν τρέχων Εύοδος ευθείαν λόγου,
Και πάντας αυτήν εκδιδάσκων ην τρέχειν.
Φέρειν όνησιν πάσιν Ονησιφόρος,
Φερωνύμως έσπευδε κηρύττων λόγον.
Ο Άγιος Εύοδος, γενόμενος εν Αντιοχεία τη μεγάλη μετά Πέτρον, επίσκοπος εν
ταις επιστολαίς του μακαρίου αναφέρεται Παύλου, μεγάλως εν τοις εβδομήκοντα
αριστεύσας, και κήρυξ διαπρύσιος γεγονώς του Λόγου. Τον δε Ονησιφόρον, ον 12
εν τη προς Τιμόθεον Επιστολή ο Απόστολος παρεισάγει, Κολοφωνίας επίσκοπον
εύρομεν γεγονότα, δεξιόν εν τοις λόγοις και αλκιμώτατον, μέχρις αίματος αυτου
την πίστιν κρατύναντα.

Τη αυτή ημέρα, ο Άγιος Μάρτυς Ευψύχιος ξίφει τελειούται.

Εύψυχος Ευψύχιος ην προς το ξίφος,
Χαίρων ότι πλάσαντι την ψυχήν θύει.
Ούτος, γέννημα και θρέμμα υπήρχε της Καισαρέων πόλεως, των Ρωμαίων
βασιλεύοντος Ανδριανού. Του δε πατρός αυτού τον βίον απολιπόντος, αυτός
βαπτισθείς, και πάντα τα προσόντα τοις πτωχοίς διανείμας, παρά του
Καππαδοκάρχου συλλαμβάνεται, και ξέεται τας πλευράς, και φρουρείται.
Αγγέλου δε επιστασία αναρρωσθείς, αύθις αναρτάται, και ξέεται σφοδρώς, και
τελευταίον την κεφαλήν αποτέμνεται. Λέγεται δε αντί αίματος, γάλα και ύδωρ
ρυήναι.

Τη αυτή ημέρα, μνήμη του Οσίου Λουκά, του της Λυκαόνων Επαρχίας,
τρίτου δε Ηγουμένου της Μονής του Σωτήρος, της επιλεγομένης Βαθέος
Ρύακος.
Πάσης υπήρξας αρετής Λουκά τύπος,
Πάσης αποστάς προσπαθείας γηΐνης.

Τη αυτή ημέρα, μνήμη του Αγίου Ιωάννου του θαυματουργού,

αρχιεπισκόπου Νοβογορδίας Ρωσσίας.

Τη αυτή ημέρα, μνήμη του Οσίου Σεραπίωνος του Πσκωφ του Ρώσσου.
 Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Του Αγίου. Θύσω σοι, μετά φωνής

Θύεσθαι, δι ἀγάπην Θεού προελόμενος, άμωμον θύμα καθάπερ, τη αυτού
τραπέζη προσενηνέχθης· δια τούτο, ευσεβώς σε τιμώμεν πανεύφημε.

Αβρόχως, διαπλεύσας της πλάνης το πέλαγος, εις τον λιμένα της άνω, βασιλείας
Μάρτυς, εγκαθωρμίσθης, αιωνίου απολαύων γαλήνης μακάριε.

Όνυξι, σιδηροίς σου τα σπλάγχνα κατέξανεν, ανηλεώς ο διώκτης, αλλ εἰς χείρας
Θεού το πνεύμα, μετά δόξης εναπέθου Παμμάκαρ αοίδιμε.

Θεοτοκίον
Ω θαύμα, των απάντων θαυμάτων καινότερον· ότι Παρθένος εν μήτρα, τον τα
σύμπαντα περιέχοντα, απειράνδρως, συλλαβούσα ουκ εστενοχώρησε.
 
Της Θεοτόκου. Ωδή ζ'. Ουκ ελάτρευσαν
Ιωακείμ τε και Άννα μακαρίζονται, αποκυήσαντες, την μακαρίαν σαφώς, αγνήν
Θεομήτορα, Λόγον κυήσασαν, τον μακάριον, τον μακαρίους άπαντας, τους
πιστούς αποτελούντα.
13
Δώρον τίμιον εκτήσαντό σε πάναγνε, οι σοι γεννήτορες, την συλλαβούσαν Θεόν,
τον καταπλουτίσαντα, δωρεαίς κρείττοσι, τους κραυγάζοντας· ο των Πατέρων
Κύριος, και Θεός ευλογητός ει.

Οι μαστοί σου υπέρ οίνον αγαθώτατοι, Άννα Θεόκλητε, ότι μαστοίς αγαθοίς, την
τον αγαθώτατον Λόγον θηλάσασαν, συ εθήλασας, τον χορηγόν του γάλακτος, και
πνοής τροφέα πάσης.

Σκίρτα κρούε την κινύραν σου θεόπνευστε, Δαυίδ και χόρευε· η κιβωτός γαρ
ιδού, ην πάλαι προήγγειλας, εκ στειρευούσης γαστρός, προελήλυθε, τω βασιλεί
της κτίσεως, και Θεώ τετηρημένη.

Του Αγίου. Εν τη καμίνω

Εν τη καμίνω, των αλγεινών βασάνων Μάρτυς βληθείς, δρόσον εκ Θεού εδέξω
υπομονής, ευχαρίστως τε εκραύγαζες· Ευλογημένος ει, εν τω ναώ της δόξης σου
Κύριε.

Εκλαμπροτέραν, παντός χρυσίου έχων ψυχήν, θύσαι χρυσοτεύκτω Μάρτυς Θεώ,

και αψύχω ου προήρησαι· σεαυτόν θυσίαν δε, ευωδεστάτην Θεώ τέθυκας.

Ποιμήν ο μέγας, ποιμένα όντα προβάτων σε, Μάρτυς ως αρνίον άμωμον, τη

αυτού απλανεί ποίμνη συνέταξε, λύκοις ανάλωτον, τοις νοητοίς σε δείξας
πανεύφημε.

Θεοτοκίον
Το του υψίστου, ηγιασμένον θείον σκήνωμα χαίρε· δια σου γαρ δέδοται η χαρά,
Θεοτόκε τοις κραυγάζουσιν. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν, υπάρχεις Πανάμωμε.

Της Θεοτόκου. Ωδή η'. Παίδας ευαγείς.

Κινήσωμεν γλώτταν υμνωδίας, το θείον γενέθλιον γεραίροντες, της τον
υπερύμνητον, Λόγον και υπέρθεον, σωματωσάσης Πνεύματι, και ανακράξωμεν·
τον Κύριον υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Οι θείοι σκιρτήσατε Προφήται, τιμώντες Παρθένου το γενέθλιον· αύτη γαρ

επλήρωσε, πάντα τα κηρύγματα, τον υφ' υμών δηλούμενον αποκυήσασα, Χριστόν
τον του παντός Βασιλέα, ον υπερυψούμεν εις πάντας τους αιώνας.

Ρήξατε τα Όρη ευφροσύνην, απόστολοι Μάρτυρες χορεύσατε, όσιοι και Δίκαιοι,

νυν αγαλλιάσθητε, τω γενεθλίω σήμερον της του Κυρίου Μητρός, τον Κύριον
υμνείτε βοώντες, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Ήνθησε το μήλον το ευώδες, το ρόδον το θείον πεφανέρωται, και κατευωδίασε,

σήμερον τα πέρατα, και το δυσώδες έπαυσε, της αμαρτίας ημών, η Πάναγνος και
Μήτηρ του Λόγου, ην υπερυψούμεν εις πάντας τους αιώνας.

Στειρεύουσα φύσις των ανθρώπων, σεπτών χαρισμάτων θείου Πνεύματος,

σήμερον ευφράνθητι, στείρας την Θεόπαιδα, αποτεχθείσαν βλέπουσα και 14
αναβόησον· τον Κύριον υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας.

Του Αγίου. Χείρας εκπετάσας

Χείρα χρυσοτεύκτου αφελών, σοφέ ιδρύματος, πένησι δέδωκας, τον αδαπάνητον
ένδοξε, σεαυτώ περιποιούμενος, του μαρτυρίου αληθώς, πλούτον αοίδιμε·
Ευλογείτε κράζων, τα έργα Κυρίου τον Κύριον.

Σαρκί τω ασάρκω συμπλακείς, τη συμμαχία Χριστού, τούτον κατέβαλες,

βραβείον· όθεν σοι ένδοξε, των θαυμάτων την ενέργειαν, αυτός παρέσχετο, προς
ον χαίρων εκραύγαζες· Ευλογείτε, πάντα τα έργα Κυρίου τον Κύριον.

Ανοίξας επλήρωσας σαυτού, το στόμα Πνεύματος, Σώζων πανεύφημε· εχθρών δε

στόματα έπλησας, βλασφημούντων τον ποιήσαντα, πάσης αισχύνης, και Χριστώ
χαίρων εκραυγαζες· Ευλογείτε, πάντα τα έργα Κυρίου τον Κύριον.

Θεοτοκίον
Συ μόνη εν πάσαις γενεαίς, Παρθένε άχραντε, Μήτηρ εδείχθης Θεού, συ της
Θεότητος γέγονας, ενδιαίτημα πανάμωμε, μη φλογισθείσα τω πυρί, του
απροσίτου φωτός· όθεν πάντες, σε ευλογούμεν Μαρία Θεόνυμφε.

Της Θεοτόκου. Ωδή θ'. Άπας γηγενής

Ίδε του Θεού, ο τόπος ο άγιος προφανώς δέδεικται, πόλις η περίδοξος, του
Βασιλέως ανωκοδόμηται, ο φωταυγής Παράδεισος, φαιδρώς εξήνθησε,
Παραδείσου, πρόξενος υπάρχουσα, προς Θεόν τε ανθρώπων οικείωσις.
Ώφθη η λαμπάς, λυχνία τε σήμερον, η χρυσαυγίζουσα, φως το προαιώνιον, εν η
οικήσαν, τους εν νυκτί των δεινών, καταφωτίσει παύσει τε, της αθεΐας αχλύν, και
ημέρας, πάντας απεργάσεται, κοινωνούς αληθώς δια πίστεως.

Σήμερον η γη, χορεύει· τον νέον γαρ, ουρανόν έβλεψε, Θεού τον τερπνότατον,
αποτεχθέντα· εν ω οικήσας σαρκί, των ουρανών επέκεινα, αναβιβάσει βροτούς,
και θεώσει, πάντας αγαθότητι· ον υμνούντες πιστώς μεγαλύνομεν.

Η περικαλής, δυάς ανεβλάστησεν, Άννα και Ιωακείμ, δάμαλιν την άσπιλον, εξ ου

ο μόσχος ο σιτευτός προελθών, υπέρ του κόσμου τέθυται, αίρων τα πταίσματα,
των ανθρώπων, τας προσαγομένας τε, καταπαύων θυσίας τοις δαίμοσι.

Φώτισον ημάς, το φως η κυήσασα τους την φωσφόρον σου, γέννησιν εν

Πνεύματι, Θεογεννήτορ πανηγυρίζοντας, και του φωτός του μέλλοντος, δείξον
αγνή κοινωνούς, και ειρήνην, βράβευσον και λύτρωσιν, των δεινών μητρικαίς
ικεσίαις σου.

Του Αγίου. Λίθος αχειρότμητος

Λίθος εκλεκτός ανεδείχθης, Χριστού του ακρογωνιαίου, Μάρτυς κυλιόμενος εν
γη, και το της πλάνης λύων οχύρωμα· τας των πιστών καρδίας δε, εδραιοτέρας
εργαζόμενος. 15

Ρείθρόν σε ζωής κεκτημένην, η του Χριστού νυν Εκκλησία, αίμασιν ως νάμασι

τοις σοις, καταρδευθείσα Μάρτυς των άθλων σου, και των θαυμάτων πάντοτε, τη
ευπρεπεία ωραΐζεται.

Εύρες αμοιβήν των αγώνων, και των θαυμάτων σου θεόφρον, την των ουρανών
βασιλείαν, εν η των πίστει επιτελούντων σου, το ιερόν μνημόσυνον, Σώζων
μνημόνευε πανεύφημε.

Θεοτοκίον
Σειράς των εμών νυν πταισμάτων, λύσον Παρθένε Θεοτόκε, η της ευσπλαγχνίας
την πηγήν, τεκούσα μόνη θεοχαρίτωτε· και θυμηδίας έμπλησον, όπως αξίως
μεγαλύνω σε.
Εξαποστειλάριον του Μάρτυρος. Γυναίκες ακουτίσθητε
Τω όπλω του τιμίου σου, Σταυρού θωρακισάμενος, ο Αθλοφόρος σου Λόγε, τας
εναντίας δυνάμεις, στερρώς υπερενίκησε, και τους τυράννους ήσχυνε, και υπέρ
σου ενήθλησε, και σοι Χριστέ μου παντάναξ, συμβασιλεύει απαύστως.
Της Θεοτόκου. Τοις μαθηταίς συνέλθωμεν
Αγάλλου κτίσις άπασα, την χαράν αισθομένη, εξ Άννης της θεόφρονος, ήτις
λέγεται Χάρις, Ιωακείμ τε του θείου, τίκτεσθαι παρ ἐλπίδα, Μαρίαν την
πανάχραντον και αγνήν Θεοτόκον· ης ο καρπός, σωτηρία γέγονε τοις ανθρώποις,
Χριστός ο σαρκωθείς Θεός, εξ αυτής απορρήτως.
 Αίνοι. Ήχος α . Των ουρανίων ταγμάτων.
Των φιλεόρτων τα πλήθη δεύτε συνδράμωμεν, το των Μαρτύρων κλέος,
ευφημήσαι προθύμως, Σώζοντα τον μέγαν και θαυμαστόν, πολιούχον ημών και
φρουρόν, σαις ικεσίαις βοώντες ταις προς Χριστόν, Σώζον σώσον τους τιμώντάς
σε.

Ως παρρησίαν μεγίστην όντως κτησάμενος, Μεγαλομάρτυς Σώζον, προς Χριστόν

τον Σωτήρα, ποιμένα τε και κλήρον και σον λαόν, χριστεπώνυμον φύλαττε, μετ’
ευφροσύνης τελείν σου την ιεράν, και σεβάσμιον πανήγυριν.

Σε δυσωπούμεν ενθέρμως Σώζον αήττητε, τους εν θαλάσση σώζε, τους καλώς και
δικαίως, συμπλέοντας ελπίδι επ’ αγαθή, αδελφούς δια πίστεως, ημών θεόθεν
κακείνοις παν αγαθόν, και σωτήριον αιτούμενοι.

Ως παρ’ αξίον υπάρχει το προσφερόμενον, τη γενναιότητί σου, Μεγαλομάρτυς

Σώζων, εμής ιδιωτείας το ακαλές, και σμικρόν μου εφύμνιον, αλλά τον πόθον μου
δέξαι ως συμπαθής, και γεέννης με απάλλαξον.

Δόξα. Ήχος β .
Σήμερον, η περί ημάς του Θεού άφατος πρόνοια, αριδήλως διαδείκνυται, και γαρ
τη της αειπάρθενου θεόπαιδος προεορτίω ημέρα της γεννήσεως, την ιεράν
τελευτήν του Μεγαλομάρτυρος Σώζοντος, η χάρις συνήψε. Σήμερον των 16
αγγελικών ταγμάτων μετά πάντων των Αγίων τα προεόρτια άσματα, άδοντες εν
ουρανοίς, ένθα και την υπέρ ήλιον λάμπουσαν αγίαν ψυχήν, του γενναίου
Μάρτυρος, αναβιβάσαντες τους επαίνους αυτής τοις προεορτίοις ύμνοις
συνέμιξαν. Σήμερον ημείς τα των Αγγέλων αντίφωνα, ως φησί Γρηγόριος, εκ
τούτων τας αφορμάς λαμβάνοντες, χείλεσιν αναξίοις, τους ύμνους και τα άσματα
αμφοτέρων των εορτών μιγνύομεν, και μετά χαρμοσύνης ανυπερβλήτου τω εν
Τριάδι Θεώ την δόξαν, ευχαριστίαν και προσκύνησιν αναπέμπομεν, αυτόν
εκτενώς ικετεύοντες, όπως ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου και του νυν παρ’ ημών
ευφημουμένου, ειρήνην τω κόσμω δωρήσηται, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα
έλεος.

Και νυν. Προεόρτιον. Ο αυτός.

Η προορισθείσα παντάνασσα, Θεού κατοικητήριον, εξ ακάρπου σήμερον νηδύος
προήκται, της Άννης ηγλαϊσμένης, της αϊδίου ουσίας το θείον τέμενος· δι’ ης
ιταμός Άδης καταπεπάτηται, και παγγενή Εύα εν ασφαλεί ζωή εισοικίζεται·
ταύτη επαξίως εκβοήσωμεν· Μακαρία συ εν γυναιξί, και ο καρπός της κοιλίας
σου ευλογημένος.

Δοξολογία Μεγάλη και Απόλυσις.

Μεγαλυνάριον.
Τον εν Αθλοφόροις θαυματουργόν, Σώζοντα τον θείον, ευφημήσωμεν οι πιστοί:
προφθάνων γαρ σώσει, εν γη και εν θαλάσση, τους επικαλουμένους αυτού το
όνομα.