Το αποκαλυπτικό υπόμνημα του

Νικολάου Μοτοβίλωφ και ο άγιος

Σεραφείμ του Σάρωφ.
Είναι θέλημα Θεού να πληροφορηθεί ο κόσμος μας, των εσχάτων καιρών, την
αίσθηση των βασάνων που θα έχουν όσοι καταδικασθούν στα αιώνια δεινά, και πως
θα συμμετέχουν σ’ αυτά όχι μόνο με την ψυχή, αλλά και με το σώμα τους. Για τον
λόγο αυτό παραθέτομε περικοπές από το νεοανακαλυφθέν χειρόγραφο του Νικολάου
Μοτοβίλωφ (1808-1879), με περιεχόμενο την αυτοβιογραφία του, στο οποίο
υπάρχουν πράγματι πολλές αποκαλύψεις για τα χρόνια μας και για αυτά που
έρχονται.

Στο βιβλίο «Αποκαλυπτικό υπόμνημα του Νικολάου Μοτοβίλωφ και ο άγιος

Σεραφείμ του Σάρωφ», έκδοση Ορθοδόξου Κυψέλης Δεκ. 2005. [Μία ειλικρινής
φανέρωσις θαυμαστών γεγονότων και αποκαλύψεων της Αγάπης του Θεού στο
πρόσωπο του Νικολάου Μοτοβίλωφ με την συνέργεια των αγίων Σεραφείμ,
Μητροφάνους και Αντωνίου Βορόνεζ που μας αφορά όλους. Μεταφρασθέν από τα
ρωσικά από τον κ. Αντώνιον Νταλίνιν πτ. Θεολογίας]. 

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, ο άγιος Αντώνιος του Βορόνεζ και άλλοι άγιοι,
εξηγούν στον ίδιο το Μοτοβίλωφ αλλά έμμεσα και σε μας, ότι οι πιστοί άνθρωποι
των εσχάτων καιρών θα πάσχουν, δυστυχώς, οι περισσότεροι από ψυχικές ασθένειες
δαιμονικής προέλευσης, που θα είναι ανακατεμένες με θεϊκές πνευματικές
παρακλήσεις μέσα στην ζωή τους. Κανείς από τους άλλους ανθρώπους δεν θα μπορεί
να ξεδιακρίνει τι είναι εκ Θεού και τι όχι. Όσοι υπομείνουν αυτή την κατάσταση, με
τρόπο θεάρεστο, θα σωθούν. Ο ίδιος ο Κύριος αποκάλυψε στον άγιο Σεραφείμ του
Σάρωφ ότι, αν και δεν οφειλόταν αυτό σε αμαρτίες του Μοτοβίλωφ, παραχώρησε να
ενοικήσει σ’ αυτόν, για ένα διάστημα, ένα πολύ ισχυρό δαιμονικό πνεύμα, για να
γίνει τύπος των ανθρώπων του μέλλοντος, που θα πάσχουν με παρόμοιο τρόπο. Αυτό
το πονηρό πνεύμα δημιούργησε καταστάσεις Κολάσεως, που έζησε και περιγράφει ο
ίδιος ο παθών Μοτοβίλωφ, ο οποίος όμως δεχόταν κατά διαστήματα θεϊκή
παρηγοριά.

Η αίσθηση της γέεννας του πυρός.

«Μετά ο άγιος Μητροφάνης έδωσε εντολή στον Επίσκοπο Αντώνιο να με διαβάζει,

πράγμα πού αυτός ανέθεσε στον πνευματικό του, τον πατέρα Βαρλαάμ. Αλλά πρώτα
απ’ όλα μου είπαν να κάνω αγιασμό και να διαβάσω παράκληση στον Αρχάγγελο
Μιχαήλ. Παρακάλεσε να το κάνει ο εφημέριος του ναού των Αγίων Αρχαγγέλων. Και
όταν τελειώσαμε την παράκληση και τον αγιασμό ο δαίμονας άρχισε τόσο πολύ να με
καίει που στην επιδερμίδα μου άρχισε να εμφανίζεται η καπνιά, ώστε αναγκαζόμουν
να αλλάζω συχνά, επειδή τα ρούχα μου γρήγορα γίνονταν μαύρα. Η καπνιά έβγαινε
μαζί με τον ίδρωτα γι’ αυτό έπρεπε πολλές φορές την ημέρα να πλένω το πρόσωπο
μου, γιατί αλλιώς γινόμουν σαν Αιθίοπας». (από τη σελ. 61)

«Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψω και δεν μπορεί να φανταστεί ο νους του
ανθρώπου τα βάσανα που υπέφερα, που ήταν σαν τα αιώνια βάσανα. Αυτά κράτησαν
τρεις μέρες και τρεις νύχτες, και δεν θα τα άντεχα αν δεν μου έδινε δύναμη ο Θεός.
Όλα αυτά τα τρία εικοσιτετράωρα δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι. Έπρεπε να τρώω και
να πίνω λόγω της αδυναμίας της ανθρώπινης φύσης που δεν μπορεί να ζει χωρίς
τροφή και νερό. Όμως αυτά που έτρωγα και έπινα χάνονταν μέσα μου σαν μέσα στην
άβυσσο και αισθανόμουν νηστικός, και όλο αυτό τον καιρό κάποιος αόρατος αλλά
καλός και πολύ συμπαθητικός μου μιλούσε με τρυφερή και ήρεμη φωνή. Και τώρα
που γράφω αυτά, στις 12 Αυγούστου του 1861, την παραμονή της ανακομιδής των
τιμίων λειψάνων του αγίου Τύχωνα του Ζαντόνσκ, μου φαίνεται πως ήταν η φωνή
του μεγάλου Γέροντα πατρός Σεραφείμ, ο όποιος συχνά εμφανιζόταν στον Επίσκοπο
Αντώνιο για να τον καθοδηγεί {για τη σωτηρία του Μοτοβίλωφ εννοείται, και τη
θεραπεία του}…» (από τη σελ. 62)

«Αυτά είναι τα βάσανα που θα προκαλεί η άσβεστη φλόγα της Κολάσεως η οποία
θα καίει τους αμαρτωλούς χωρίς οι ίδιοι να καίγονται. Απ’ αυτή την φλόγα
υπέφερε ο πλούσιος (του Ευαγγελίου) και αυτή του προκαλούσε δίψα που δεν
μπορούσε να ικανοποιήσει, γι’ αυτό και παρακαλούσε τον φτωχό Λάζαρο, που στην
γήινη ζωή του ήταν φτωχός, όμως στη ζωή του μέλλοντος αιώνα ήταν πλούσιος και
αναπαυόταν στους κόλπους του Αβραάμ. Τον παρακαλούσε ο πλούσιος να του δώσει
έστω και μία σταγόνα νερό να δροσιστεί, αλλά αυτό ήταν αδύνατον διότι όταν ζούσε
στη γη δεν φρόντισε να τηρήσει τις εντολές του Κυρίου και να φυλάξει το νόμο του
Θεού. Αφού δεν το έκανε σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, γι’ αυτό και στερήθηκε των
αγαθών της ζωής του μελλοντικού αιώνα. Εδώ στη γη σπέρνουμε καλό και κακό, ενώ
εκεί θα είναι ο καιρός να μαζέψουμε τους καρπούς, και ο καθένας θα λάβει αυτά που
του αξίζουν.

Τώρα ο Θεός μου δίνει να δοκιμάσω τι στην πραγματικότητα θα είναι η φλόγα της
Κολάσεως. Εγώ, άνθρωπος που έχει πτυχίο πανεπιστημίου, πρέπει να το δοκιμάσω
στον εαυτό μου για να πω κάποτε στους συναδέλφους μου τους επιστήμονες, ιδίως σ’
αυτούς που σπουδάζουν σε θεολογικές σχολές και ετοιμάζονται να γίνουν κληρικοί,
αρχιμανδρίτες και ιεράρχες, να τους πω, ότι τα βάσανα που θα προκαλεί η φλόγα
της κολάσεως δεν θα είναι μόνο βάσανα συνειδήσεως. Όχι μόνο από λύπη και
ντροπή για τις αμαρτίες τους θα υποφέρουν οι αμαρτωλοί, αλλά και από
πραγματικούς σωματικούς πόνους. Διότι κατά την ανάστασή μας από τους νεκρούς
εμείς θα λάβουμε την ίδια σάρκα που έχουμε και τώρα, που λάβαμε από την μητέρα
μας και τον πατέρα μας * … (από τη σελ. 63) * [σημ. μας: Το σώμα που θα αναστηθεί
θα είναι αυτό που έζησε στη γη, θα διατηρεί την ανθρώπινη φύση, αλλά με
διαφορετικές ιδιότητες, θα είναι: καλύτερο, απαθές, ομορφότερο, λαμπρότερο,
ελαφρότερο, λεπτότερο, άφθαρτο, αθάνατο, πνευματικό].

«Ψέματα λένε οι μοντέρνοι θεολόγοι, ότι δεν θα αναστηθούμε με την ίδια σάρκα, και
μ’ αυτά που λένε καταστρέφουν τους ανθρώπους που δεν είναι σταθεροί στην πίστη.
Και αν αυτοί οι θεολόγοι δεν μετανοήσουν δημόσια για να διορθωθούν και να
επιστρέψουν στην αληθινή πίστη και οι άνθρωποι τους οποίους αυτοί έχουν
αποπλανήσει, τότε οι ίδιοι αυτοί οι θεολόγοι θα δοκιμάσουν ίδια με τα δικά μου ή και
χειρότερα βάσανα.
Μέσα μου φλεγόταν η φλόγα της Κολάσεως αλλά εγώ δεν καιγόμουν. Όμως για να
είναι φανερά τα σημεία, έκανε ο Θεός, για να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι η
φλόγα αυτή είναι πραγματική, να βγάζει το σώμα μου καπνιά…».

«Όλα αυτά τα διηγήθηκα λεπτομερώς στον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο και αυτός μου
έδωσε την έξης εντολή: να τα φυλάξω αυτά στην καρδιά μου και να τα αποκαλύπτω
μόνο σ’ εκείνους που φοβούνται τον Κύριο έως ότου έλθει ο καιρός να γίνουν αυτά
γνωστά σ’ όλο τον κόσμο. Αναφέρω και τον λόγο του που μου έλεγε συχνά, σχετικά
μ’ αυτή την υπόθεση: “Μήπως ο Κύριος που έκανε τόσα θαύματα στην ζωή σας και
σας έδωσε τόσες αποκαλύψεις το έκανε μόνο για σας, να στερεωθείτε στην πίστη;
Εσείς και χωρίς αυτά θα ήσασταν πιστός σ’ Αυτόν και θα μπορούσατε να σωθείτε.
Όλα αυτά χρειάζονται για τον κόσμο, για να πειστούν οι άνθρωποι ότι ο Ιησούς
Χριστός και χθες και σήμερα είναι ίδιος και στους αιώνες. Ότι το Πνεύμα του Θεού
που παλιά ενεργούσε στους εκλεκτούς του ενεργεί και σήμερα και μοιράζει σ’ όποιον
θέλει τα χαρίσματα Του. Όλα αυτά σας τα έδωσε ο Θεός όχι μόνο για τον εαυτό σας
αλλά και για να τα κάνετε φανερά σ’ όλο τον κόσμο. και όταν εγώ δεν θα βρίσκομαι
πια στη ζωή, και έλθει ο καιρός να σταματήσουν τα βάσανα σας, να τα αποκαλύψετε
για την δόξα του Θεού και την ωφέλεια όλων αυτών που επιζητούν την σωτηρία τους
και όχι μόνο αυτών αλλά και εκείνων των ανθρώπων που δεν φροντίζουν για την
σωτηρία τους ή δεν ξέρουν τι είναι η σωτηρία, γιατί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός
φανέρωσε τον εαυτό Του και σ’ εκείνους που δεν Τον αναζητούσαν”. Αυτό λοιπόν,
κάνω τώρα σύμφωνα με την εντολή του».

«Συνεχίζω την διήγηση μου. Προς το τέλος του τρίτου εικοσιτετραώρου αυτή η
φλόγα της γέεννας που φλεγόταν μέσα μου χωρίς να καίγομαι έγινε τόσο ισχυρή που
τα κόκαλα μου άρχισαν να τρίζουν. Εγώ αλαφιασμένος έτρεξα στον Αρχιεπίσκοπο
Αντώνιο. Θα χαθώ για πάντα, του είπα, αν δεν μου δώσετε λίγη ανακούφιση, χάνω τα
λογικά μου και φοβάμαι να μην αυτοκτονήσω. Aν δεν με βοηθήσετε θα πεθάνω εδώ
κάτω στα πόδια σας, γιατί τα κόκαλά μου και όλα τα σωθικά μου τα τρώει η φλόγα
της Κολάσεως. Εκείνος με κοίταξε με βλέμμα γεμάτο καλωσύνη και μου είπε: “Όλοι
μας είμαστε καλοί στο να αμαρτάνουμε, όμως για να μετανοήσουμε δεν έχουμε
όρεξη. Η μετάνοια δεν είναι μια απλή εξομολόγηση των αμαρτιών μας. Μετάνοια
σημαίνει να υπομένουμε τα πάντα μέχρι να τις εξαλείψουμε, έως «τον έσχατον
κοδράντην» (Ματ. 5, 26), όπως είπε ο Σωτήρας”. Έχασα την τελευταία ελπίδα, τα
πόδια μου λύγισαν, έχασα την ισορροπία μου και παρά λίγο να έπεφτα κάτω, αν δεν
με κρατούσε ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος.

“Τι να κάνουμε, μου είπε, τα βάσανα σας είναι φοβερά, τουλάχιστον να μην
απελπίζεστε αλλά να ελπίζετε στην βοήθεια της Παναγίας, στις πρεσβείες Της.
Θυμηθείτε όσα είχε κάνει για σας, είναι δυνατόν μετά από τόσες ευεργεσίες να σας
αφήσει χωρίς παρηγοριά; ο Κύριος σπλαχνίζεται τους αμαρτωλούς που μετανοούν
και μέσω Αυτής Τον ικετεύουν για την άφεση των αμαρτιών τους”. Μετά μου έφερε
ένα μεγάλο ποτήρι κρασί και μου έδωσε να το πιω με τα εξής λόγια: “Είναι από τον
άγιο Μητροφάνη”. Το ήπια. Η φλόγωση που αισθανόμουν μέσα μου θα έπρεπε να
δυναμώσει, αν ήταν μια φυσική φλόγωση, εγώ όμως αντίθετα αισθάνθηκα μέσα μου
μια γλυκιά δροσούλα και ανακούφιση. η φλόγα άρχισε να εξασθενεί και οι πόνοι
υποχώρησαν. ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος είπε: “Να πάτε τώρα στον πατέρα Βαρλαάμ,
να του εξομολογηθείτε όλες τις αμαρτίες σας και αύριο να κοινωνήσετε των
Ζωοποιών Μυστηρίων του Κυρίου”.

Στην εξομολόγηση αισθανόμουν τα κόκαλά μου να σπάζουν και τα άκρα μου, χέρια
και πόδια, να αποχωρίζονται από το υπόλοιπο σώμα μου. Αναγκάστηκα να κρατάω
με τα χέρια μου το στομάχι, γιατί μου φαινόταν καθώς περπατούσα, ότι έχει ανοίξει η
κοιλιά μου και τα σπλάχνα μου θα πέσουν κάτω.

Όταν, στην εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, πήγα να κοινωνήσω, το δεξί μου χέρι
έκανε μια απότομη κίνηση, σαν να το έσπρωξε κάποια δύναμη, και παρά λίγο να
χτυπήσω το άγιο Ποτήριο με τα Άχραντα Μυστήρια που κρατούσε στα χέρια του ο
Ιερομόναχος ο όποιος με κοινωνούσε. Μετά την Θεία Κοινωνία τρεις – τέσσερις
μέρες αισθανόμουν ανακούφιση. Συνέχιζαν να διαβάζουν τους εξορκισμούς διότι ο
δαίμονας δεν έλεγε το όνομά του». (από τις σελ. 64 – 67)

Η αίσθηση του κρύου του Ταρτάρου.

«Λίγες μέρες μετά – δεν θυμάμαι πόσες ακριβώς και δεν θέλω να λέω ψέμα όταν
πρόκειται για την αλήθεια του Θεού – άρχισα να κρυώνω τόσο πολύ που καλύτερα να
πω πως δεν ήταν κρύο αυτό που αισθανόμουν αλλά παγωνιά. Ανέβαινα πάνω σε
αναμμένη σόμπα αλλά ούτε εκεί δεν μπορούσα να ζεσταθώ. Πήγαινα και στεκόμουν
μπροστά στο αναμμένο τζάκι αλλά ούτε αυτό με βοηθούσε. Αλλά το πιο άσχημο και
το πιο τρομερό ήταν το ότι η ίδια φωτιά δεν με έκαιγε, σαν να έχασε αυτή για μένα
την καυστική της δύναμη και δεν μπορούσε να κάψει την σάρκα μου που ήταν σαν
πάγος. Αν, για παράδειγμα, έβαζα το χέρι μου πάνω στα αναμμένα κάρβουνα και το
κρατούσα αρκετή ώρα, η φωτιά όχι μόνο δεν το έκαιγε αλλά ούτε το θέρμαινε, μόνο
το μαύριζε με καπνιά.

Όταν το άκουσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος με ρώτησε: «Είναι

αλήθεια ότι δεν σας καίει η φωτιά; Θα ήθελα μόνος μου να το δω!». «Ορίστε, του
είπα, δυστυχώς για μένα αυτό είναι αλήθεια, διότι όχι μόνο δεν μπορώ για λίγο να
ζεσταθώ αλλά ούτε αισθάνομαι θερμότητα, όταν βάζω το χέρι μου στην φωτιά».
Έφεραν ένα κερί. Εγώ δεκαπέντε λεπτά κρατούσα το χέρι μου πάνω στο κερί και
αυτό όχι μόνο δεν κάηκε αλλά ούτε ζεστάθηκε, μόνο μαύρισε από καπνιά.

Αυτή η κατάσταση, που αισθανόμουν ανυπόφορο κρύο και ήμουν σαν ένα κομμάτι
πάγου, κράτησε δύο εικοσιτετράωρα. Θα έλεγα ότι δεν ξέρω πως το άντεξα αν δεν
έβλεπα πραγματικά ότι ο ίδιος ο Κύριος και Θεός με βοηθούσε με την ευσπλαχνία
Του να αντέξω αυτό το ανυπόφορο μαρτύριο. Όπως και πριν η ίδια αόρατη ιλαρή,
τρυφερή και γεμάτη αγάπη φωνή, μου εξηγούσε ότι αυτή η παγωνιά που αισθάνομαι
είναι το αιώνιο κρύο των Ταρτάρων, του Κάτω Κόσμου όπου δεν υπάρχει θέρμη
*… Αυτό το διδάσκει η Αγία του Θεού Εκκλησία, όμως το αρνούνται οι μοντέρνοι
θεολόγοι, και γι’ αυτό το λόγο τα Τάρταρα θα είναι κατεξοχήν ο δικός τους κλήρος
στην μέλλουσα ζωή….

* [σημ. μας: Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. …Φοβούμαι τον τάρταρον, ότι ου μετέχει
θέρμης… (Περὶ ἐξόδου ψυχῆς, καὶ περὶ τῆς δευτέρας παρουσίας. PG 77,1072). Μέγας
Βασίλειος. …Καν γαρ τις θηριώδης τυγχάνη, υπό πυρός δαμασθήσεται, καν γαρ τις
δρακοντώδης την προαίρεσιν, τάρταρος ητοίμασται… (Λόγος περί των συνεισάκτων.
PG. 30, 824). Μέγας Αθανάσιος. Οί γε αμαρτωλοί …εκ σκότους σκότει παραδίδονται.
Και γάρ εν τη γή νεκρούνται τω πλήθει των αμαρτημάτων κεκαλυμμένοι, και
απαχθέντες δε του βίου, εις ζοφώδεις και ταρταρώδεις τόπους καταφέρονται. (Βίος
και πολιτεία της Αγίας Συγκλιτικής. PG. 28, 1544). Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. …
ὅπου ὁ ποταμὸς τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, ὅπου ὁ ἀνήμερος σκώληξ, ὅπου τὸ ἀφώτιστον
σκότος, ὅπου ὁ ἀθέρμαντος τάρταρος, ὅπου ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὅπου τὸ
ἀκατάπαυστον δάκρυον, ὅπου ὁ ἀσίγητος στεναγμὸς, ὅπου τὸ ἀπαραμύθητον πένθος,
ὅπου οὐκ ἔστι γέλως, ἀλλὰ θρῆνος… (PG Περί σωτηρίας ψυχής 60, 735)].

Μετά ο Σεβασμιώτατος Αντώνιος μου είπε να κοινωνήσω πάλι των Αχράντων και
Ζωοποιών Μυστηρίων του Κυρίου, «οίς ζωούται και θεούται πας ο τρώγων Σε και
πίνων εξ ειλικρινούς καρδίας» (από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως) με πίστη
και αγάπη, όπως είπε. Αυτά τα Ζωοποιά Μυστήρια καταστρέφουν την εξουσία του
διαβόλου πάνω στον άνθρωπο και τον καθαρίζουν όλο, και την ψυχή και το σώμα, αν
υπάρχει γι’ αυτό, θέλημα του Θεού Παντοκράτορα.

Δεν τελείωσαν όμως εδώ τα βάσανα μου, τα όποια η πρόνοια του Θεού μου έδωσε να
δοκιμάσω για να καταλάβω τι είναι τα αιώνια βάσανα. Μετά από τρεις ή τέσσερις
ήμερες, της γλυκύτατης θείας παρηγοριάς
και ανακούφισης, ήλθε και η τρίτη δοκιμασία». (από τις σελ. 67 – 69)

Το ακοίμητο σκουλήκι.

«Αυτό κράτησε μόνο τριάντα έξι ώρες, και όμως αυτό το βάσανο ήταν χίλιες φορές
χειρότερο από τα δύο προηγούμενα, και μέχρι τώρα δεν μπορώ να καταλάβω πως το
άντεξα, αν και είχα την βοήθεια του Θεού. Αυτό το βάσανο είναι το χειρότερο απ’
όλα τα βάσανα στον κόσμο. και αν αυτό, τότε, που κράτησε περίπου τριάντα έξι ώρες
ή λίγο παραπάνω, πάντως όχι πάνω από πενήντα, μου φάνηκε τόσο ανυπόφορο, τότε
τι να πω για εκείνη την κατάσταση που θα υπάρχει στην Κόλαση, στο αιώνιο σκότος,
όπου δεν υπάρχει η βοήθεια του Θεού και οι ψυχές ξέρουν ότι αυτή η κατάστασή
τους είναι αιώνια, και δεν μπορεί να αλλάξει!!!

Φανταστείτε ότι μέσα σας υπάρχουν εκατομμύρια σκουλήκια και σκνίπες που τρώνε
από μέσα τη σάρκα σας και κάθε στιγμή είναι έτοιμα να βγουν στην επιφάνεια και να
σκεπάσουν το σώμα σας. Τα βλέπετε με τα μάτια σας, μπορείτε να τα αγγίξετε αλλά
δεν μπορείτε να απαλλαχθείτε απ’ αυτά. Σκεφτείτε ότι όλα όσα αγγίζετε αμέσως
γεμίζουν σκουλήκια τα όποια βλέπετε μόνο εσείς. Δεν μπορείτε να πίνετε και να
τρώτε γιατί θα πίνετε και θα τρώτε μόνο σκουλήκια. Φανταστείτε όλα αυτά και τότε
εν μέρει θα μπορέσετε να καταλάβετε τι σημαίνει το ακοίμητο σκουλήκι και τι
βάσανα είχα δοκιμάσει μέσα σ’ αυτές τις τριάντα έξι ή πενήντα ώρες που μου
φάνηκαν ολόκληροι αιώνες.

Παρά λίγο να πέθαινα της πείνας γιατί τίποτα δεν μπορούσα να τρώω και να πίνω από
αηδία…» «Αυτό σημαίνει το ακοίμητο σκουλήκι, το τρομερό αιώνιο βάσανο», μου
είπε η ίδια ιερή και μυστική φωνή, φωνή μιας αόρατης ύπαρξης που με αγαπούσε και
σπλαχνιζόταν πολύ, που ήταν τότε κοντά μου, φωνή που πάντα μου έδινε παρηγοριά.
Αυτή μου εξήγησε λεπτομερώς τι σημασία έχουν τα βάσανα που δοκιμάζω. Μόνο
στον Σεβασμιώτατο Αντώνιο βρήκα μετά απ’ όλα αυτά τα βάσανα τροφή χωρίς
σκουλήκια – ένα μήλο
που εκείνος μου έδωσε με τα εξής λόγια: «Όλα τώρα εκπληρώθηκαν, μη
στενοχωριέστε, ο Κύριος θα σας ελεήσει.

Αλλά όταν Αυτός μου φανέρωσε αυτά που θα έπρεπε να δοκιμάσετε και τα βάσανα
που σας περιμένουν, τότε το πνεύμα μου ταράχτηκε και σκέφτηκα: “Πώς θα γίνει
αυτό; Είναι δυνατόν να το αντέξει\ ένας άνθρωπος;” – και ο Κύριος μου απαντούσε:
«Θα το αντέξει: «Παρά ανθρώποις τούτο αδύνατον εστί, παρά δε Θεώ πάντα δυνατά
εστί» (Ματ. 19, 26). Έτσι έπλασα Εγώ τον Μοτοβίλωφ, ώστε να μπορέσει να τα
αντέξει όλα. και όχι μόνο αυτά που πέρασε. Αυτός θα τηρήσει το θέλημα μου μέχρι
τέλους… και τότε Εγώ θα τον ευλογήσω και “ευλογών ευλογήσω… και πληθύνων
πληθυνώ…” το έλεος Μου πάνω σ’ αυτόν (βλ. Γεν. 22, 17) ώστε δεν θα μπορέσουν
να το πιστέψουν όσοι το δουν. Τότε θα πραγματοποιηθούν και τα λόγια που είπα Εγώ
στον άγιο Μητροφάνη και τα οποία εσύ μετέφερες στον Μοτοβίλωφ, εννοώ το έλεος
και την ευλογία Μου, που του είχα
υποσχεθεί».

-Εγώ, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, τόλμησα να ρωτήσω τον Κύριο: Είναι δυνατόν να

υπάρχουν άλλα φοβερότερα απ’ αυτά τα τρία βάσανα;

-Ναι, υπάρχουν, μου απάντησε ο Κύριος. Αλλά και αυτά για χάρη Μου θα τα αντέξει
ο Μοτοβίλωφ, γιατί είμαι μαζί του, και θα κάνω ότι ο Πατέρας μου ευδόκησε να
γίνει. Σε όλα αυτά θα βοηθήσει τον Μοτοβίλωφ το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο από τον
Πατέρα εκπορεύεται και σε Μένα αναπαύεται….

-Και τι είναι αυτά τα βάσανα; τόλμησα εγώ να ρωτήσω τον Κύριο….

-Θα το δεις αργότερα, μου απάντησε ο Κύριος, γιατί δεν θέλω τίποτα να κρύψω από
σένα, διότι αγαπάς Εμένα και την Παναγία Μητέρα Μου.

Δαιμονικές εμφανίσεις.

Μετά απ’ αυτό άρχισαν φανερά να μου εμφανίζονται οι δαίμονες και να προσπαθούν
να με φοβερίσουν. Γι’ αυτό τον λόγο ο Σεβασμιώτατος Αντώνιος μου έδωσε ευλογία
να κοινωνώ και δύο και τρεις φορές τη βδομάδα. Μου έδινε συνέχεια να τρώω
πρόσφορα και να πίνω τον αγιασμό των Θεοφανείων… Μου
είπε επίσης να αντιγράψω ολόκληρο το Ευαγγέλιο το κατά Ιωάννην, γιατί, όπως είπε,
ο άγιος Ιωάννης είναι ο κατ’ εξοχήν Απόστολος που έχει τη δύναμη και την εξουσία
να διώχνει τα δαιμόνια και να καταστρέφει τις μηχανορραφίες τους. Αυτή τη δύναμη
του έδωσε ο Χριστός γιατί ήταν ο πιο στενός φίλος Του και ο πιο αγαπητός μαθητής.
Μια μέρα, όταν εγώ ασχολιόμουν με την αντιγραφή του Ευαγγελίου του αγίου
Ιωάννου, μου παρουσιάστηκε δαίμονας με τη μορφή ενός γνωστού μου επισκόπου με
την αρχιερατική του στολή και μου είπε να σταματήσω να το κάνω. Μου είπε επίσης
να τον υπακούω σε όλα γιατί, δήθεν, είναι μητροπολίτης και έχει τόση αγιότητα που
μπόρεσε σαν τον Χριστό να μπει μέσα στο δωμάτιο με κλειστές πόρτες. Τον κοίταξα
προσεκτικά και κατάλαβα ότι είναι όλος γεμάτος κακία και μίσος. Έκανα επάνω μου
το σημείο του Σταυρού. Εκείνος όμως εξακολουθούσε να στέκεται μπροστά μου.
Μου είπε, περιφρονητικά, ότι δεν φοβάται το Σταυρό. «Ψέματα λες, απάντησα εγώ
στον δαίμονα, δεν είσαι ο μητροπολίτης που γνωρίζω. Καταλαβαίνω ότι είσαι
δαίμονας, μη μου λες ότι δεν φοβάσαι τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Χριστού,
με τη δύναμη Του θα σε εξαφανίσω». Δεν ξέρω που βρήκα θάρρος. Σηκώθηκα από τη
θέση μου και τον πλησίασα. Άρχισα να τον σταυρώνω απ’ όλες τις πλευρές. Ξαφνικά
ο δαίμονας μπροστά στα μάτια μου άλλαξε μορφή και εξαφανίστηκε, κάνοντας
φοβερό θόρυβο και σκορπώντας σπινθήρες προς όλες τις κατευθύνσεις. Εγώ νόμιζα
ότι θα πεθάνω από τον φόβο μου.

Έτσι όπως ήμουν με ελαφρά ρούχα, παρ’ όλο που ήταν ένδεκα το βράδυ, ήταν
Νοέμβριος μήνας και έξω είχε χιόνι, έτρεξα στον δεσπότη μου.
-Τι έχετε; με ρώτησε ο Αρχιεπίσκοπος μόλις με είδε. Του τα διηγήθηκα όλα και τον
παρακάλεσα να με φιλοξενήσει προσωρινά στο σπίτι του. Εκείνος απάντησε: «Για
χάρη σας είμαι έτοιμος να κάνω όλα όσα θέλετε. Να ξέρετε, όμως, ότι ο εχθρός
διάβολος ακόμα και στο ναό, την ώρα της Θείας Λειτουργίας πειράζει τους
λειτουργούς του Θεού. Μη νομίζετε ότι εδώ στο σπίτι μου θα μπορέσετε να
κρυφθείτε απ’ αυτόν. Το καλύτερο που θα μπορούσατε να κάνετε σ’ αυτή την
περίπτωση είναι, να προσεύχεστε στην Παναγία…».

Η πιο φοβερή αποκάλυψη.

Είπε επίσης, ο Σεβασμιώτατος, και το έξης: «Να πείτε στον πατέρα Βαρλαάμ να
συνεχίσει να διαβάζει τους εξορκισμούς και να αναγκάσει το δαιμόνιο να πει το
όνομα του, ποιος είναι και με ποιο τρόπο μπήκε μέσα σας». Ταυτόχρονα ο
Σεβασμιώτατος έδωσε εντολή να προσεύχονται για μένα σ’ όλες τις εκκλησίες της
επαρχίας του. Μετά από δώδεκα μέρες, από τότε που άρχισαν να διαβάζουν τους
εξορκισμούς, το δαιμόνιο άρχισε να κλαίει. Στην αρχή νόμιζα ότι κλαίω εγώ ο ίδιος,
αλλά με τη χάρη του Θεού είδα ότι δεν κλαίω εγώ αλλά κλαίει κάποιος άλλος μέσα
μου, και αυτός ο κάποιος δεν ήταν άνθρωπος. Εκείνος είπε το εξής:

-Ταλαίπωρος εγώ. Ο ίδιος ο Θεός με άφησε να μπω εδώ. Είμαι ο Αβαδδών, είμαι
αυτός που θα ζω μέσα στον Αντίχριστο. Τι με ρωτάς πότε και πως μπήκα μέσα του; Ο
Μητροφάνης τα είπε όλα στον Αντώνιο. Τι άλλο θέλει εκείνος από μένα; (από τη σελ.
73)

Στάρετς Σεραφείμ του Σάρωφ:

-Ένα πράγμα θα σας πω και αυτό είναι το πιο βασικό: «Αν ο ίδιος ο Κύριος και η
Παναγία, δεν μου φανέρωναν την ζωή σας, δεν θα πίστευα ότι μπορεί να υπάρχει μια
τέτοια ζωή! Ο Κύριος μου είπε ότι στη ζωή σας τα πνευματικά με τα κοσμικά και τα
κοσμικά με τα πνευματικά είναι τόσο στενά συνδεδεμένα, ώστε είναι αδύνατον να
ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο, και ότι Αυτός ο ίδιος αποφάσισε να έχετε μια
τέτοια ζωή και ότι η ανθρωπότητα στο μέλλον θα ακολουθήσει αυτόν ακριβώς το
δρόμο, αν θελήσει να σωθεί, και ότι όλα αυτά είναι σύμφωνα με το θέλημα Του, και
ότι μόνο γι’ αυτό το λόγο μου επιτρέπει να σας αποκαλύψω κάτι από τη ζωή σας, για
να μην χαθείτε βλέποντας τόσες δυσκολίες στο δρόμο σας». (από τις σελ. 102-103)

«…Στο πρόσωπο σας Εκείνος ήθελε να δείξει και αυτό τον τρόπο της σωτηρίας, για
να είναι και οι άνθρωποι που ζουν μέσα στον κόσμο κοινωνοί ίδιων χαρισμάτων του
Αγίου Πνεύματος, όπως και οι μοναχοί, αν σηκώσουν μέχρι τέλους τους κόπους, τους
αγώνες, τα βάσανα και τις θλίψεις για τον Χριστό…» (από τη σελ. 106)

Ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ ήταν ένας ευγενής γαιοκτήμονας που γεννήθηκε το 1808

στην επαρχία Σιμπίρσκ. Οι γονείς του ήσαν ευσεβείς χριστιανοί.

-Η μητέρα του οδήγησε τον μικρό υιό της στον στάρετς Σεραφείμ όταν ακόμη ήταν 6
ετών. Μοναχογιός, από νωρίς είχε χάσει τον πατέρα του, έκανε πανεπιστημιακές
σπουδές και διορίστηκε επίτιμος δικαστής και επιθεωρητής των σχολείων του
καντονιού του Καρσούν. Γι’ αυτήν την ψυχή την πολυσύνθετη, την παθιασμένη, την
ευγενικιά ο στάρετς έλεγε «εάν ο ίδιος ο Κύριος δεν μου είχε αποκαλύψει την ζωή
σας από τη γέννηση μέχρι το θάνατο σας, δεν θα πίστευα πως μπορεί ποτέ να
υπάρχουνε στη γη τόσο εξαιρετικά όντα. Η ύπαρξη σας θα είναι γεμάτη από γεγονότα
ασυνήθιστα και απίστευτα, με το κοσμικό και το πνευματικό στοιχείο ανάμικτα μέσα
σας κατά τρόπο τόσο αξεδιάλυτο, που μετά βίας μπορεί κανείς να τα ξεχωρίση.» Σε
ηλικία 22 ετών αρρώστησε βαρεία και για τρία χρόνια υπέφερε χωρίς ελπίδα
θεραπείας από τους ιατρούς. Τον Σεπτέμβριο του 1831 ήλθε από την επαρχία του
Σιμπίρσκ στον στάρετς Σεραφείμ στο Σάρωφ ο οποίος και τον θεράπευσε
θαυματουργικά με την προσευχή του. Ποτέ στη ζωή του, διηγείται ο Μοτοβίλωφ, δεν
είχε αισθανθη τέτοια ευεξία, παρόμοια μ’ αυτή που απήλαυσε επί οκτώ μήνες μετά
την θεραπεία του από τον Στάρετς Σεραφείμ. 

Στον άγιο Σεραφείμ ο Κύριος και η Αγία Μητέρα του απεκάλυψαν όλη την ζωή του
Μοτοβίλωφ από την γέννηση ως τον θάνατο του, και του φανέρωσε το μέλλον του
και της Ρωσίας. Ο Νικόλαος Μοτοβίλωφ παρ’ όλη την γενναιόδωρη φύση του, την
αφοσίωση του στην Παναγία από ευγνωμοσύνη για τη θεραπεία του, την
προσκόλληση του στον άγιο Σεραφείμ του οποίου ήταν φίλος και «ταπεινός υπηρέτης
του Σεραφείμ» όπως του άρεσε να αποκαλεί τον εαυτό του και «τροφός» της
«κοινότητος» του Ντιβέγιεβο, αγαπούσε τις περιπλανήσεις με το έλκηθρο, όσο και τα
μακρινά προσκυνήματα. Καίτοι ο κόσμος τον τραβούσε καθόταν πολλούς μήνες στο
Ντιβέγιεβο και πήγαινε μόνο στην εκκλησία.

Κατά την διάρκεια μιας πολυήμερης παραμονής του στο Ντιβέγιεβο γνώρισε την
Ελένη Μελιούκωφ, ανεψιά των μοναζουσών Παρασκευής και Μαρίας πού
ανατράφηκε από την παιδική της ηλικία στο μοναστήρι. Ο πλούσιος και ευγενής
Μοτοβίλωφ την παντρεύτηκε και την έφερε στα κτήματα του στο Σιμπίρσκ. Με
αυτόν τον γάμο διατηρήθηκαν και αυξήθηκαν οι δεσμοί πού τον ένωναν με τον
στάρετς Σεραφείμ και την Κοινότητα του Ντιβέγιεβο.

Ο Θεός επέτρεψε την μεγάλη δοκιμασία να κυριευτεί από το πονηρό πνεύμα. Όταν ο
αρχιεπισκοπος Αντώνιος του Βορονέζ αναρωτήθηκε ποιος αμάρτησε κι υποφέρει
τόσο, ο Μοτοβίλωφ ή οι γονείς του, εμφανίστηκε ο άγιος Μητροφάνης του
Βορονέζ (+23 Νοεμβρίου) και του είπε: «Ξέχασες τον λόγο του ευαγγελίου, τι
απάντησε ο Κύριος για τον εκ γεννετης τυφλό;.. Ο Θεός επέτρεψε να εισέλθει μέσα
του το πνεύμα της κακίας. Του δόθηκε να υποφέρει κατά τον λόγο του αποστόλου
«ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν»(Φιλ. 1,29), όχι
για να χαθεί, αλλά για να φανερωθεί η δύναμη του Θεού πάνω σ’ αυτόν. Αυτή είναι η
θαυμαστή πρόνοια του Θεού, ο Οποίος του επέτρεψε να δοκιμάσει όλα αυτά… Για
να μην τον καταστρέψει τελείως ο διάβολος του δόθηκε η χάρη του Θεού και
αξιώθηκε να δει πολλά αληθινά οράματα και πολλές αποκαλύψεις. Γι αυτό τον λόγο
έκανε ο Θεός να γνωριστεί με τον μεγάλο Γέροντα Σεραφείμ και με σένα… όχι για να
τον τιμωρήσει αλλά για κάποιον λόγο που γνωρίζει μόνο Αυτός , τον οποίο θα
αποκαλύψει όταν θελήσει κι όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου».

Ο ίδιος ο Κύριος φανέρωσε στον άγιο Αντώνιο Βορονέζ τα βάσανα που έπρεπε
ακόμα να περάσει, καθώς ταράχτηκε, Τον ρωτάει, είναι δυνατόν να τα αντέξει ένας
άνθρωπος; – Και ο Κύριος του απάντησε: «Θα το αντέξει «Παρά ανθρώποις τούτο
αδύνατον εστί, παρά δε Θεώ πάντα δυνατά εστι»(Ματθ. 19,26 ). Έτσι έπλασα Εγώ
τον Μοτοβιλωφ, ώστε να μπορεί να τα αντέξει όλα… Αυτός θα τηρήσει το θέλημά
Μου μέχρι τέλους… και τότε Εγώ θα τον ευλογήσω και «ευλογών ευλογήσω.. και
πληθυνών πληθύνω…» το έλεος Μου πάνω σ’ αυτόν (Γενεσ. 22, 17)… Σε όλα αυτά
θα βοηθήσει τον Μοτοβίλωφ το Αγιο Πνεύμα, το Οποίο από τον Πατέρα εκπορεύεται
και σε Μένα αναπαύεται… »

Εμφανίστηκε ξανά ο άγιος Μητροφάνης του Βορονέζ στον αρχιεπίσκοπο Αντώνιο

και του είπε «Μου έδωσε τόση χάρη ο Κύριος ο Θεός ώστε θα έφτανε μόνον να
φυσήξω και το δαιμόνιο θα έφευγε αμέσως από τον Μοτοβίλωφ. Αλλα να ξέρεις ότι
έτσι θέλει ο Θεός, αυτή είναι η Πρόνοια Του, άγνωστη ακόμα και στους αγγέλους
Του. Ο Θεός θέλει να υποφέρει ο Μοτοβίλωφ. Τα βάσανά του είναι θάνατος πριν το
θάνατο και κόλαση πριν την κρίση. Αυτά τα βάσανα, όμως, δεν είναι για απώλεια
αλλά για σωτηρία. Τα βάσανα τέτοιων ανθρώπων είναι χειρότερα ακόμα κι απ’ του
Ιώβ, γιατί όχι μόνο οι φίλοι κι οι γυναίκες τους αποστρεφονται αλλά κι όλοι οι
άνθρωποι τους διώχνουν σαν λεπρούς… Τα βάσανά τους τα γνωρίζει μόνο ο Θεός ο
Οποιος τους αγαπά περισσότερο από τους άλλους. «Ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει,
μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται, ει παιδείαν υπομένετε, ως υιοίς υμίν
προσφέρεται ο Θεός· τις γαρ εστίν υιός ον ου παιδεύει πατήρ; ει δε χωρίς εστε
παιδείας, ης μέτοχοι γεγόνασι πάντες, άρα νόθοι εστέ και ουχ υιοί.» (Έβρ. 12, 5-8,
Παροιμ. γ΄,12)… Εκ μέρους μου να του πεις ότι ο Κύριος όρισε να υποφέρει μέχρι
την ημέρα της ευρέσεως των τιμίων λειψάνων του αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ και
τότε θα δει το έλεος του Θεού».
Ένα μήνα πριν από το θάνατο του, ο Μοτοβίλωφ είδε ένα όνειρο πού το διηγήθηκε
στη γυναίκα του. Η Βασίλισσα του Ουρανού του παρουσιάσθηκε και του υποσχέθηκε
πώς σε λίγο θα τον οδηγούσε σ’ ένα προσκύνημα, μέσα σε μια άγνωστη περιοχή,
όπου θα του γνώριζε αγίους, για τους οποίους δεν είχε ποτέ ακούσει να μιλούν.

Μετά άπ’ αυτό το όνειρο οι δυνάμεις του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν. Πέθανε
ειρηνικά στα κτήματα του στο Σιμπίρσκ στις 14 Ιανουαρίου του 1879 σε ηλικία 71
ετών, και ενταφιάσθηκε στο Ντιβέγιεβο, όπως το είχε προβλέψει ο στάρετς Σεραφείμ.
Μετά τον θάνατο του Μοτοβίλωφ η σύζυγος του Ελένη ήλθε και πάλι στο μοναστήρι,
όπου είχε περάσει τα παιδικά και τα νεανικά της χρόνια, και έγινε μοναχή.

Η υπέροχη συνομιλία του Αγίου Σεραφείμ με τον Μοτοβίλωφ για τον σκοπό της
χριστιανικής ζωής
Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Μετά την θεραπεία του ο Μοτοβίλωφ έγινε πολύ τακτικός επισκέπτης της μονής.
Κατά την διάρκεια μιας συνομιλίας του με τον όσιο Σεραφείμ, τέλη Νοεμβρίου τού
1831, ευτύχησε να τον δει καταγλαϊσμένο από τη Χάρη και λάμποντα μέσα στο φως,
και να ακούσει από αυτόν ότι η χριστιανική ζωή πρέπει να γίνει ζωή εν Αγίω
Πνεύματι.

Να τι έγραψε σχετικά ο Μοτοβίλωφ στο σημειωματάριο του, το οποίο βρέθηκε στο

αρχείο της μονής Ντιβιέγιεβο, όπου είχε γίνει μοναχή η χήρα Ελένα Μοτοβίλοβα: 

«Ήταν Πέμπτη. Η ημέρα ήταν συννεφιασμένη, η γη

είχε καλυφθεί από παχύ στρώμα χιονιού, το οποίο έπεφτε συνεχώς, όταν  ο  στάρετς 
Σεραφείμ  με  έβαλε  να  καθίσω  δίπλα  του  σ’  ένα  πεσμένο  κορμό  δένδρου που
μόλις είχε κόψει. «Ο  Κύριος  μου αποκάλυψε,  μου  είπε,  ότι  στην  παιδική  σας 
ηλικία  επιθυμούσατε  να  μάθετε  ποιος  είναι ο  σκοπός  της χριστιανικής ζωής. Σας
συμβούλευαν να εκκλησιάζεσθε, να προσεύχεσθε, να κάνετε καλές πράξεις, διότι σ’
αυτά, σας έλεγαν, συνίσταται ο σκοπός της χριστιανικής ζωής. Αυτή η απάντηση
όμως δεν μπορούσε να σας ικανοποιήσει. Όντως η προσευχή, η νηστεία, η αγρυπνία,
όπως και όλη η χριστιανική άσκηση είναι καλά. Αλλά ο σκοπός της ζωής μας δεν
είναι μόνο να εκπληρώσουμε αυτά, διότι αυτά είναι μόνο τα μέσα. Ο πραγματικός
σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι αποκτήσουμε το Άγιο Πνεύμα. Πρέπει να
γνωρίζετε ότι μόνο εκείνο το καλό έργο που έχει γίνει από αγάπη προς το Χριστό
φέρει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος.».

«Με ποια έννοια λέτε ότι πρέπει να κερδίσωμε το Άγιο Πνεύμα, ερώτησα εγώ, δεν το
καταλαβαίνω καλά αυτό». «Κερδίζω σημαίνει αποκτώ, μού απάντησε. Εσείς
γνωρίζετε σίγουρα τι σημαίνει αποκτώ χρήματα. Αυτό το ίδιο ισχύει και για το Άγιο
Πνεύμα. Ο σκοπός της επίγειας ζωής για τον κοινό άνθρωπο είναι να κερδίσει
χρήματα ή ν’ αποκτήσει τιμές, διακρίσεις και βραβεία. Το Άγιο Πνεύμα είναι επίσης
κεφάλαιο και μάλιστα το αιώνιο κεφάλαιο και ό μοναδικός θησαυρός, αστείρευτος
στον αιώνα. Κάθε έργο πού έγινε από αγάπη Χριστού, φέρει την χάρη τού Αγίου
Πνεύματος· όμως τούτο κατορθώνεται ευκολώτερα με τη προσευχή διότι αυτή
αποτελεί το όργανο πού διαθέτομε. Μπορεί να τύχη να θέλετε να πάτε στην
εκκλησία, αλλά η εκκλησία να μη είναι κοντά ή να έχη τελειώσει η ακολουθία. Ή
έχετε ενδεχομένως επιθυμία να ελεήσετε κάποιον πτωχό, αλλά πτωχός δεν υπάρχει.
Ίσως επιθυμείτε να γίνετε απαθής, αλλά δεν έχετε γι’ αυτό δυνάμεις. Για την
προσευχή όμως υπάρχει πάντοτε δυνατότητα· αυτή είναι προσιτή τόσο στον πλούσιο,
όσο και στον πτωχό, τόσο στον εγγράμματο, όσο και στον απλοϊκό, στον ισχυρό, όσο
και στον αδύναμο, στον υγιή όσο και στον ασθενή, στον δίκαιο όσο και στον
αμαρτωλό. Η δύναμη της προσευχής είναι τεράστια και περισσότερο απ’ οτιδήποτε
άλλο, αυτή ελκύει το Άγιο Πνεύμα.». «Γέροντα, είπα, όλη την ώρα μιλάτε για την
χάρη τού Αγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει ν’ αποκτήσομε, αλλά πώς και πού
μπορώ να την δω; Τα καλά έργα είναι ορατά. Άραγε το Άγιο Πνεύμα μπορεί να γίνει
ορατό; Πώς μπορώ να γνωρίζω αν Αυτό είναι μαζί μου ή όχι;»

«Η χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία μας έχει δοθεί στο βάπτισμα, λάμπει στην
καρδιά μας παρά τις αμαρτίες και τα σκοτάδια που μας περικυκλώνουν. Αυτή
εμφανίζεται μέσα σε άρρητο φως σε  εκείνους, με τους οποίους ο Κύριος αναγγέλλει
την παρουσία Του. Οι Απόστολοι αισθάνθηκαν χειροπιαστά την παρουσία του Αγίου
Πνεύματος.». Εγώ τότε ερώτησα: «Πώς θα μπορούσα να γίνω και εγώ προσωπικά
μάρτυς αυτού τού πράγματος;»

Ο π. Σεραφείμ με αγκάλιασε και μου είπε: «Αγαπητέ μου, εμείς είμαστε και οι δύο
τώρα εν Πνεύματι. Γιατί δεν με κοιτάζετε;»
 «Γέροντα, δεν μπορώ να σας κοιτάξω διότι το
πρόσωπο σας έγινε φωτεινότερο από τον ήλιο και τα μάτια μου έχουν θαμβωθεί».

 «Μη φοβήσθε, διότι και εσείς έχετε γίνει τώρα φωτοφόρος όπως και εγώ. Έχετε και
εσείς τώρα πληρωθεί από το Άγιο Πνεύμα, αλλιώς δεν θα μπορούσατε να με δείτε
έτσι όπως με βλέπετε». Και σκύβοντας κοντά μου, μού ψιθύρισε: «Παρακαλούσα τον
Κύριο με όλη μου την καρδιά να σας αξιώσει να δείτε με τα σωματικά σας μάτια
αυτή την κάθοδο τού Αγίου Του Πνεύματος. Και να, με το μέγα Του έλεος
παρηγόρησε την καρδιά σας, όπως θάλπει η μητέρα τα παιδιά της. Λοιπόν αγαπητέ
μου, γιατί δεν με κοιτάζετε; Μη φοβήσθε τίποτε, ο Κύριος είναι μαζί σας!» Τον
κοίταξα και με διαπέρασε ρίγος. Φαντασθήτε τον ήλιο στην πιο δυνατή λάμψη της
μεσημβρινής ακτινοβολίας του και στο κέντρο τού ήλιου να βλέπετε πρόσωπο
ανθρώπου, ο οποίος συνομιλεί μαζί σας. Βλέπετε τις κινήσεις των χειλιών του, την
έκφραση των ματιών του, ακούτε την φωνή του, αισθάνεσθε ότι το ένα του χέρι είναι
απλωμένο γύρω από τον ώμο σας, αλλά δεν βλέπετε ούτε αυτό το χέρι ούτε το
πρόσωπο, παρά μόνο το εκτυφλωτικό φως πού απλώνεται παντού γύρω σας και
φωτίζει με την λάμψη του το χιόνι πού καλύπτει το ξέφωτο και τις χιονονιφάδες πού
πέφτουν.

 «Τι αισθάνεσθε;» με ερώτησε.

«Ησυχία και ειρήνη ανέκφραστη», είπα.

 «Και τι ακόμη αισθάνεσθε;»

«Να γεμίζει η καρδιά μου από άρρητη χαρά».

«Αυτή η χαρά πού αισθάνεσθε είναι μηδαμινή όταν συγκριθεί με εκείνη την χαρά για
την οποία έχει γραφή: οφθαλμός ουκ είδε και ους ούκ ήκουσε και επί καρδίαν
άνθρωπου ουκ ανέβη, α ήτοιμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν. Σε μας δόθηκε μία
σκιά μόνο της χαράς αυτής· τι να πει κανείς για την πραγματική χαρά; Τι αίσθάνεσθε
ακόμη φιλόθεε;»

«Ανέκφραστη θερμότητα», είπα.

«Τι είδους θερμότητα; Είμαστε στο δάσος, τώρα είναι χειμώνας και παντού γύρω μας
χιόνι… Τι είδους θερμότητα είναι αυτή πού αισθάνεσθε;»

Και εγώ αποκρίθηκα: «Όπως όταν λούζωμαι με ζεστό νερό. Αισθάνομαι ακόμη
ευωδία τέτοια πού ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω αισθανθή».

«Ξέρω, ξέρω, είπε εκείνος· σας ερωτώ επίτηδες. Αυτή η εύωδία πού αισθάνεσθε είναι
η ευωδία του Αγίου Πνεύματος. Και αυτή η θερμότητα για την οποία μιλάτε δεν
υπάρχει στην ατμόσφαιρα, αλλά μέσα μας. Θερμαινόμενοι από αυτήν οι ερημίτες δεν
φοβούνταν τον χειμώνα διότι φορούσαν τον χιτώνα της χάριτος ο οποίος
αντικαθιστούσε το ένδυμα. Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών έστιν. Η κατάστασις
στην οποία τώρα βρισκόμαστε το αποδεικνύει. Να τι σημαίνει να είσαι πλήρης
Πνεύματος Αγίου».

 «Θα θυμάμαι το έλεος αυτό πού μας επισκέφθηκε σήμερα;» ερώτησα.

«Πιστεύω ότι ο Κύριος θα σας βοηθήσει να το διαφυλάξετε στην καρδιά σας, διότι
αυτό δόθηκε όχι μόνο για μας, αλλά διά μέσου ημών και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Πορεύεσθε εν ειρήνη! Ο Κύριος και η Παναγία ας είναι μαζί σας!»

Όταν τον άφησα το όραμα δεν είχε παύσει: ο γέροντας βρισκόταν στην ίδια θέση πού
είχε στην αρχή της συνομιλίας μας και το άρρητο φως πού είχα ιδεί με τα μάτια μου
συνέχιζε να τον περιβάλλη».

Πηγή: iconandlight.wordpress.com