ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΤΟΥ ΕΞ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Ευλογήσαντος του ιερέως, ο Προοιμιακός, και το· Μακάριος ανήρ.

Εις δε το· Κύριε εκέκραξα, ιστώμεν στίχους στ’, και ψάλλομεν
Στιχηρά Προσόμοια του Αγίου τρία.

Ήχος α'. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Ο φωτοειδέστατος Χριστού, έρως και θειότατος, την σην ψυχήν
κατελάμπρυνε, και την διάνοιαν, γλυκυτάτω φέγγει, ευσεβώς επύρσευσε, και
πάσαν αισθητήν ηδυπάθειαν, ως πυρ κατέφλεξεν, ουρανίων επιλάμψεων,
εκτελέσας, δοχείον πανέντιμον.

Η μεγαλοπρέπεια των σων, λόγων Ιερόθεε, και των σοφών αποδείξεων, η

παναρμόνιος, και ακριβεστάτη, αγωγή και μέθοδος, επιστημονικής
διαθέσεως, καρπός γνωρίζεται, και φωτίζει τους προστρέχοντας, και σοφίζει
τους αναγινώσκοντας.

Το περιφανέστατον των σων, συνταγμάτων Όσιε, περί τα θεία θεάματα, ο

Διονύσιος, ο πολύς τα θεία, τοις πιστοίς εκήρυξε, και το υπερφυές των
δογμάτων σου, μεθ' ου δυσώπησον, δωρηθήναι ταις ψυχαίς ημών, την
ειρήνην, και το μέγα έλεος.

Έτερα. Ήχος δ . Ως γενναίον εν Μάρτυσι.

Την των πόλεων άνασσαν, Αθηνών την υπέρτιμον, πόλιν ευφημήσωμεν την
ενέγκασαν, τον ιεράρχην τον ένθεον, ρητόρων έξοχον, τον λαμπρύναντα
ημών, διανοίας διδάγμασι, και κοσμήσαντα, τας χορείας των άνω των
Αγγέλων, Ιερόθεον τον μέγαν, και υμνολόγον θεόληπτον.
Ούτε θρόνος βασίλειος, ούτε κράτος παγκόσμιον, ούτω κατευφραίνουσι την
θεόφρονα, των Αθηναίων Μητρόπολιν, ως κράτος το ένθεον, το κατά των
δυσμενών, ορωμένων δυνάμεων, νοουμένων τε, ο παρέχει ο μέγας
πολιούχος, και θερμός αυτής προστάτης, ο ιερός Ιερόθεος.

Εν σκηναίς αυλιζόμενος, ταις αΰλοις μακάριε, παρρησίαν έχων τε προς τον

Κύριον, αδιαλείπτως ικέτευε, τω συνωνυμούντί σοι, τω την μνήμην σου
θερμώς, εκτελούντι και πίστει σε, λιτανεύοντι, την ειρήνην δοθήναι
φωτισμόν τε, και ισχύν κράτος και νίκης, κατά δεινού κοσμοκράτορος.

Δόξα. Ήχος πλ. δ .

Δεύτε πιστοί, τον θεολόγον τον δεύτερον ευφημήσωμεν, Ιερόθεον τον
φερώνυμον, καθαρότητι γαρ βίου, χωρητικόν του Πνεύματος δοχείον
αναδειχθείς, τας υπέρ νουν εμφάσεις εδέξατο, και υψηγόρος ιεροφάντης,
της του Θεού κρυφιομύστου σοφίας εγένετο, μονάδα γαρ Θεότητος, εν τρισί
προσώποις γνωριζομένην εθεολόγησε, και τα της Χριστού του Θεού
οικονομίας μυστήριον διατρανώσας εδήλωσε· διο γηθοσύνως ανυμνούντες
αυτόν βοήσωμεν· πρέσβευε υπέρ ημών, Πάτερ αγιώτατε.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ο Βασιλεύς των ουρανών, δια φιλανθρωπίαν, επί της γης ώφθη, και τοις
ανθρώποις συνανεστράφη· εκ Παρθένου γαρ αγνής, σάρκα προσλαβόμενος
και εκ ταύτης προελθών μετά της προσλήψεως, εις εστιν Υιός, διπλούς την
φύσιν, αλλ' ου την υπόστασιν· διο τέλειον αυτόν Θεόν, και τέλειον
άνθρωπον, αληθώς κηρύττοντες, ομολογούμεν Χριστόν τον Θεόν ημών, ον
ικέτευε Μήτηρ ανύμφευτε, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Είσοδος. Φως ιλαρόν. Προκείμενον της ημέρας. Αναγνώσματα.

Παροιμιών το Ανάγνωσμα. (Κεφ. ι′.7)

Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, και ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν αυτού.
Μακάριος άνθρωπος, ος εύρε σοφίαν, και θνητός ος οίδε φρόνησιν.
Κρείσσον γαρ αυτήν εμπορεύεσθαι, η χρυσίου και αργυρίου θησαυρούς.
Τιμιωτέρα δε εστι λίθων πολυτελών· παν δε τίμιον ουκ άξιον αυτής εστιν. Εκ
γαρ του στόματος αυτής εκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δε και έλεον επί
γλώσσης φορεί. Τοιγαρούν ακούσατέ μου, ω τέκνα· σεμνά γαρ ερώ, και
μακάριος άνθρωπος, ος τας εμάς οδούς φυλάξει. Αι γαρ έξοδοί μου, έξοδοι
ζωής, και ετοιμάζεται θέλησις παρά Κυρίου. Δια τούτο παρακαλώ υμάς, και
προΐεμαι εμήν φωνήν υιοίς ανθρώπων. Ότι εγώ η σοφία κατεσκεύασα
βουλήν, και γνώσιν και έννοιαν εγώ επεκαλεσάμην. Εμή βουλή και ασφάλεια,
εμή φρόνησις, εμή δε ισχύς. Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ, οι δε εμέ
ζητούντες ευρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν άκακοι πανουργίαν, οι δε
απαίδευτοι ένθεσθε καρδίαν. Εισακούσατέ μου και πάλιν· σεμνά γαρ ερώ,
και ανοίγω από χειλέων ορθά. Ότι αλήθειαν μελετήσει ο λάρυγξ μου,
εβδελυγμένα δε εναντίον εμού χείλη ψευδώ. Μετά δικαιοσύνης πάντα τα
ρήματα του στόματός μου, ουδέν εν αυτοίς σκολιόν, ουδέ στραγγαλιώδες.
Πάντα ευθέα εστί τοις νοούσι, και ορθά τοις ευρίσκουσι γνώσιν. Διδάσκω γαρ
υμίν αληθή, ίνα γένηται εν Κυρίω η ελπίς υμών, και πλησθήσεσθε πνεύματος.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα. (Κεφ. ι′.32)

Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, χείλη δε ανδρών επίστανται χάριτας· Στόμα
σοφών μελετά σοφίαν, δικαιοσύνη δε ρύεται αυτούς εκ θανάτου.
Τελευτήσαντος ανδρός δικαίου ουκ όλλυται ελπίς· υιός γαρ δίκαιος γεννάται
εις ζωήν, και εν αγαθοίς αυτού καρπόν δικαιοσύνης τρυγήσει. Φως δικαίοις
διαπαντός, και παρά Κυρίου ευρήσουσι χάριν και δόξαν. Γλώσσα σοφών
καλά επίσταται, και εν καρδία αυτών αναπαύσεται σοφία. Αγαπά Κύριος
οσίας καρδίας, δεκτοί δε αυτώ πάντες άμωμοι εν οδώ. Σοφία Κυρίου φωτιεί
πρόσωπον συνετού· φθάνει γαρ τους επιθυμούντας αυτήν, προ του
γνωσθήναι, και ευχερώς θεωρείται υπό των αγαπώντων αυτήν. Ο ορθρίσας
προς αυτήν ου κοπιάσει, και ο αγρυπνήσας δι' αυτήν, ταχέως αμέριμνος
έσται. Ότι τους αξίους αυτής αυτή περιέρχεται ζητούσα, και εν ταις τρίβοις
φαντάζεται αυτοίς ευμενώς. Σοφίας ου κατισχύσει ποτέ κακία. Δια ταύτα και
εραστής εγενόμην του κάλλους αυτής και εφίλησα ταύτην, και εξεζήτησα εκ
νεότητός μου, και εζήτησα νύμφην αγαγέσθαι εμαυτώ. Ότι ο πάντων
Δεσπότης ηγάπησεν αυτήν. Μύστης γαρ εστι της του Θεού επιστήμης, και
αιρέτις των έργων αυτού. Οι πόνοι αυτής εισίν αρεταί· σωφροσύνην δε και
φρόνησιν αύτη διδάσκει, δικαιοσύνην και ανδρείαν, ων χρησιμώτερον ουδέν
εστιν εν βίω ανθρώποις. Ει και πολυπειρίαν ποθεί τις, οίδε τα αρχαία και τα
μέλλοντα εικάζειν, επίσταται στροφάς λόγων, και λύσεις αινιγμάτων, σημεία
και τέρατα προγινώσκει, και εκβάσεις καιρών και χρόνων, και πάσι
σύμβουλός εστιν αγαθή. Ότι αθανασία εστίν εν αυτή, και εύκλεια εν κοινωνία
λόγω αυτής. Δια τούτο ενέτυχον τω Κυρίω, και εδεήθην αυτού, και είπον εξ
όλης μου της καρδίας. Θεέ Πατέρων, και Κύριε του ελέους, ο ποιήσας τα
πάντα εν λόγω σου, και τη σοφία σου κατασκευάσας τον άνθρωπον, ίνα
δεσπόζη των υπό σου γενομένων κτισμάτων, και διέπη τον κόσμον εν
οσιότητι και δικαιοσύνη, δος μοι την των σων θρόνων πάρεδρον σοφίαν, και
μη με αποδοκιμάσης εκ παίδων σου, ότι εγώ δούλος σος, και υιός της
παιδίσκης σου. Εξαπόστειλον αυτήν εξ αγίου κατοικητηρίου σου και από
θρόνου δόξης σου, ίνα συμπαρούσά μοι διδάξη με, τι ευάρεστόν εστι παρά
σοι. Και οδηγήση με εν γνώσει, και φυλάξη με εν τη δόξη αυτής. Λογισμοί
γαρ θνητών πάντες δειλοί και επισφαλείς αι επίνοιαι αυτών.

Σοφίας Σολομώντος το Ανάγνωσμα

Εγκωμιαζομένου δικαίου, ευφρανθήσονται λαοί· αθανασία γαρ εστιν η
μνήμη αυτού, ότι και παρά Θεώ γινώσκεται, και παρά ανθρώποις, και αρεστή
Κυρίω η ψυχή αυτού. Επιθυμήσατε τοιγαρούν, ω άνδρες, σοφίαν, και
ποθήσατε, και παιδευθήσεσθε· Αρχή γαρ αυτής αγάπη, και τήρησις νόμων.
Τιμήσατε σοφίαν, ίνα εις τον αιώνα βασιλεύσητε. Απαγγελώ υμίν, και ου
κρύψω αφ' υμών μυστήρια Θεού. Ότι αυτός και της σοφίας οδηγός εστι, και
των σοφών διορθωτής· και εν τη χειρί αυτού πάσα φρόνησις, και εργασιών
επιστήμη. Η πάντων τεχνίτις εδίδαξέ με σοφία· έστι γαρ εν αυτή πνεύμα
νοερόν, άγιον, απαύγασμα φωτός αϊδίου, και εικών της αγαθότητος του
Θεού. Αύτη φίλος Θεού και Προφήτας κατασκευάζει. Ευπρεπεστέρα δε εστιν
ηλίου, και υπέρ πάσαν αστέρων θέσιν, φωτί συγκρινομένη, ευρίσκεται
προτέρα. Αύτη τους θεραπεύσαντας αυτήν εκ πόνων ερρύσατο, και
ωδήγησεν εν τρίβοις ευθείαις. Έδωκεν αυτοίς γνώσιν αγίαν, και διεφύλαξεν
αυτούς από ενεδρευόντων, και αγώνα ισχυρόν εβράβευσεν αυτοίς, ίνα γνώσι
πάντες, ότι δυνατωτέρα παντός εστιν η ευσέβεια, και ου μη κατισχύση ποτέ
κακία σοφίας, ουδ' ου μη παρελεύσεται πονηρούς ελέγχουσα η δίκη. Είπον
γαρ εν εαυτοίς, λογισάμενοι ουκ ορθώς. Καταδυναστεύσωμεν τον δίκαιον, μη
φεισώμεθα της οσιότητος αυτού, μηδέ εντραπώμεν πολιάς πρεσβύτου
πολυχρονίους· έστω δε ημών η ισχύς νόμος. Και ενεδρεύσωμεν τον δίκαιον,
ότι δύσχρηστος ημίν εστι, και εναντιούται τοις έργοις ημών και επιφημίζει
ημίν αμαρτήματα παιδείας ημών. Επαγγέλλεται γνώσιν έχειν Θεού, και παίδα
Κυρίου εαυτόν ονομάζει. Εγένετο ημίν εις έλεγχον εννοιών ημών. Βαρύς εστιν
ημίν και βλεπόμενος· ότι ανόμοιος τοις άλλοις ο βίος αυτού, και
εξηλλαγμέναι αι τρίβοι αυτού. Εις κίβδηλον ελογίσθημεν αυτώ, και απέρχεται
των οδών ημών, ως από ακαθαρσιών, και μακαρίζει έσχατα δικαίων, ίδωμεν
ουν ει οι λόγοι αυτού αληθείς, και πειράσωμεν τα εν εκβάσει αυτού. Ύβρει
και βασάνω ετάσωμεν αυτόν, ίνα γνώμεν την επιείκειαν αυτού, και
δοκιμάσωμεν την ανεξικακίαν αυτού. Θανάτω ασχήμονι καταδικάσωμεν
αυτόν· έσται γαρ αυτού επισκοπή εκ λόγων αυτού. Ταύτα ελογίσαντο, και
επλανήθησαν· απετύφλωσε γαρ αυτούς η κακία αυτών. Και ουκ έγνωσαν
μυστήρια Θεού, ουδέ έκριναν, ότι συ ει Θεός μόνος, ο ζωής έχων και
θανάτου εξουσίαν, και σώζων εν καιρώ θλίψεως και ρυόμενος εκ παντός
κακού, ο οικτίρμων και ελεήμων, και διδούς τοις Οσίοις σου χάριν, και τω σω
βραχίονι τοις υπερηφάνοις αντιτασσόμενος.

Λιτή. Ήχος α .
Η ηλιοστόλιστος γυνή, ην ο της θεολογίας υψιπετης αετός, εν μέσω του
ουρανού εθεάσατο, την του Χριστού φασί πίστιν υπαινίττεται, ουράνιον γαρ
φως εστιν αληθώς παρά του πατρός των φώτων προερχόμενον, σοφία εστιν
ην κατά Παύλον, ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκε, ταις
παμφαέσιν ουν ακτίσιν αυτής καταγλαϊσθείς Ιερόθεε, ολοπόθως αυτή
προσήλθες της του αιώνος τούτου σοφίας την ουράνιον, περί πλειτου
ποιησάμενος.

Ο αυτός.
Του μεγάλου αετού, εκ των κόλπων του Πατρός επί της γης επιφοιτήσαντος,
οιονεί δυσί πτέρυξι Πέτρω και Παύλω, πετασθείσα η ουράνιος γυνή, διήλθεν
από θαλάσσης, κατά τον προφήτην, έως θαλάσσης, και από ανατολών ηλίου,
μέχρι δυσμών· ω της μεγάλης βουλής του Θεού, και απείρου σοφίας, τα
μωρά του κόσμου εξελέξατο, ίνα καταισχύνη τους σοφούς, και τα ασθενή του
κόσμου, ίνα καταισχύνη τα ισχυρά και τα αγενή και εξουθενημένα, και τα μη
όντα ίνα τα όντα καταργήση, οις λίαν εμφρόνως πειθαρχών σοφέ Ιερόθεε,
ομότροπος αυτοίς εγένου και ισαπόστολος.

Ο αυτός.
Φερωνύμως ιερός Θεώ ανεδείχθης, ιεροφάντορ Ιερόθεε, Παύλω γαρ τω
ουρανίω μυσταγωγώ επόμενος, και ταις εκείνου φωτιστικαίς θεηγορίαις
φωτιζόμενος, τω αληθεί προσήγγισας Θεώ την αντίθεον των ειδώλων
λατρείαν απειπάμενος· διο και υπ’ αυτού της νεοσυλλέκτου Εκκλησίας
ποιμήν προχειρισθείς, και ταύτην οσίως και δικαίως ποιμάνας εν τη ανθηρά
των ορθών σου λογίων πόα, συν αυτή εν ουρανοίς συναγελάζη αοίδιμε.

Ήχος δ .
Ω του παραδόξου θαύματος! ο ιδιώτης τω λόγω, και απλούς τω τρόπω
Παύλος, της σοφίας τας συμπλοκάς, και αποδείξεις τας σοφιστικάς, ως
νηπίων αποδείκνυσι ψελλίσματα· θεία δύναμης, αύτη εστιν η νίκη η
νικήσασα τον κόσμον η πίστις ημών, ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας
λόγοις, ίνα μη κενωθή ο Σταυρός του Χριστού, αλλ’ εν αποδείξει πνεύματος,
ου τη πανσθενεί ενεργεία, εξ ασεβείας εις ευσέβειαν μεταστοιχειωθείς,
θεολογίας δόγματα, ως ποταμός ανέβλυσας τη Εκκλησία του Χριστού, οις
καθ’ εκάστην αρδομένη, χρεωστικώς γεραίρει σε Πάτερ Ιερόθεε.

Ο αυτός.
Τω σκεύει της εκλογής, τω των εθνών Αποστόλω, Παύλω τω θείω
μαθητευθείς Ιερόθεε, παρ’ αυτού τα ξένα και απόρρητα, της υπερσόφου
σοφίας μεμύησαι δόγματα· όθεν ως φωστήρ διαυγέστατος, εν τω της
Εκκλησίας διέλαμψας στερεώματι· και αστραπαίς των θείων λόγων σου, της
των Ελλήνων μωρανθείσης σοφίας, τον ζόφον απήλασας, και λαούς
εφωταγώγησας πιστεύειν εις Τριάδα ομοούσιον, ως παρρησίαν ουν έχων τη
μνήμη σου, Χριστόν τον Θεόν, ικέτευε σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ο αυτός.
Εις όρος θείων αρετών ανελθών παναοίδιμε, και εις τον γνόφον εισδύσας του
Πνεύματος, συνανεκράθης τω Θεώ και διανοίας πλαξί τον νόμον εδέξω της
χάριτος· διο και πλουσίως, τας των προσερχομένων σοι ψυχάς, τω ζωτικώ
σου λόγω διέθρεψας· όθεν κατά χρέος την σεβασμίαν μνήμην σου
εκτελούντες Ιερόθεε, εκτενώς δεόμεθα, πρέσβευε τω Σωτήρι και Θεώ υπέρ
των ψυχών ημών.

Δόξα. Ήχος πλ. δ .

Τον ιεράρχην του Χριστού, και των Πατέρων κλέος, της πίστεως τον πύργον,
και των πιστών αντιλήπτορα μέγιστον, συνελθόντες ω φιλέορτοι ασματικοίς
εγκωμίοις υμνήσωμεν λέγοντες· χαίροις, της Εκκλησίας φωστήρ διαυγέστατε,
και ποιμήν αγιώτατε, Ιερόθεε πάνσοφε· χαίροις, ο νους ο ουράνιος, ο τα
απόρρητα και ξένα της του Θεού σοφίας διατρανώσας μυστήρια· αλλά μη
παύση δεόμεθα, πρεσβεύειν απαύστως υπέρ των ψυχών ημών.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ανύμφευτε Παρθένε, η τον Θεόν αφράστως συλλαβούσα σαρκί, Μήτηρ Θεού
του υψίστου, σων οικετών παρακλήσεις δέχου Πανάμωμε, η πάσι χορηγούσα
καθαρισμόν των πταισμάτων, νυν τας ημών ικεσίας προσδεχομένη, δυσώπει
σωθήναι πάντας ημάς.

Εις τον Στίχον. Ήχος πλ. α . Χαίροις ασκητικών.

Χαίροις, ιεραρχών καλλονή, της Εκκλησίας η κρηπίς η ακράδαντος, ο στύλος
της ευσεβείας, ο των πιστών εδρασμός, των ελληνιζόντων η κατάπτωσις,
λαμπτήρ ο φανώτατος, και φωστήρ ο λαμπρότατος, σκότος αγνοίας,
εκδιώξας σοις δόγμασι, και διδάγμασι, τοις πανσόφοις του πνεύματος,
ρείθρον το διειδέστατον, πηγή η αένναος, η καταρδεύουσα άπαν της
Εκκλησίας το πρόσωπον, Χριστόν καταπέμψας, ταις ψυχαίς ημών δυσώπει,
το μέγα έλεος.

Στ.: Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν, και η μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Χαίροις, ο ποταμός του Θεού, ο αεί πλήρης των υδάτων της χάριτος, ο πάσαν
ευφραίνων πόλιν, του Βασιλέως Χριστού, τοις ενθέοις λόγοις και διδάγμασι,
τρυφής ο χειμάρρους, το ανεξάντλητον πέλαγος, ο των δογμάτων, ακριβής
φύλαξ έννομος, ο θερμότατος, της Τριάδος υπέρμαχος, πάνσεπτε Ιερόθεε, ο
νους ο ουράνιος, εύηχος γλώσσα το βάθος, το των γραφών ερμηνεύουσα,
Χριστόν νυν δυσώπει, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Στ.: Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, γλώσσα δε αδίκου εξολείται.

Αίγλη, φιλοσοφίας της σης, την των Ελλήνων σκοτομήνην διέλυσας, πηγήν
γαρ απαυγασμάτων, θεοσεβεί λογισμώ, θεοφόρε φθάσας και θεόφρονι,
αυγαίς ταις εκείθεν, εκδιδομέναις ωμίλησας, διαφανείς γαρ τον σον νουν
ώσπερ έσοπτρον εργασάμενος, το τρισόν της Θεότητος, Πάτερ φως και
αμέριστον, εδέξω θεόληπτε, και την ακτίνα πλουσίως, την ενιαίαν εχώρησας,
ην νυν εκδυσώπει, ταις ψυχαίς ημών δοθήναι, το μέγα έλεος.

Δόξα. Ήχος πλ. α

Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων, χορεύσωμεν εόρτια, και σκιρτήσωμεν
αγαλλόμενοι εν τη πανδήμω πανηγύρει του θεοφόρου Πατρός, βασιλείς και
άρχοντες συντρεχέτωσαν, και τον ιεράρχην κροτείτωσαν εν ύμνοις, ως
δογμάτων βλύσαντα ποταμούς υπερμεγέθεις, ποιμένες και διδάσκαλοι, τον
της σεπτής Τριάδος σεπτόν ιερομύστην, συνελθόντες ευφημήσατε· οι
φιλόσοφοι τον σοφόν, οι ιερείς τον ποιμένα, οι αμαρτωλοί τον προστάτην, οι
εν θλίψεσι τον παραμυθούντα, τον συνοδίτην οι οδοιπόροι, οι εν θαλάσση
τον κυβερνήτην, οι πάντες τον πανταχού θερμώς προφθάνοντα, θείον
αρχιεράρχην εγκωμιάζοντες ούτως είπομεν· πανάγιε διδάσκαλε, πρόφθασον
εξελού ημάς εκ των του άδου βασάνων, γεέννης λυτρούμενος και αιωνίου
πυρός.

Και νυν. Θεοτοκίον

Ναός και πύλη υπάρχεις, παλάτιον και θρόνος του Βασιλέως, Παρθένε
πάνσεμνε, δι' ης ο λυτρωτής μου Χριστός ο Κύριος, τοις εν σκότει
καθεύδουσιν επέφανεν, Ήλιος υπάρχων δικαιοσύνης, φωτίσαι θέλων ους
έπλασε, κατ' εικόνα ιδίαν χειρί τη εαυτού. Διο Πανύμνητε, ως μητρικήν
παρρησίαν προς αυτόν κεκτημένη, αδιαλείπτως πρέσβευε, σωθήναι τας
ψυχάς ημών.

Νυν απολύεις. Τρισάγιον.

 Απολυτίκιον. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Του Παύλου ηλίευσαι, ταις θεηγόροις πλοκαίς, και όλος γεγένησαι,
ιερωμένος Θεώ, σοφέ Ιερόθεε, συ γαρ φιλοσοφίας, ταις ακτίσιν εκλάμπων,
ώφθης θεολογίας, ακριβούς υποφήτης, δι' ης μυσταγωγούμεθα, Πάτερ τα
κρείττονα.

Δόξα. Ήχος α .
Τον Παύλου μαθητήν τε και της οικουμένης διδάσκαλον, τον των Αθηνών
ιεράρχην και κήρυκα της πίστεως, τον μέγαν και πάνσοφον πιστοί,
εκφάντορα των μυστηρίων του Χριστού Ιερόθεον, εν ύμνοις χρεωστικώς
ανευφημήσωμεν άπαντες, τον βλύσαντα ως νάματα ημίν, διδάγματα ένθεα
σαφώς, και Θεόν τω βίω ευφράναντα, τον μόνον πολυέλεον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι Παρθένε το Χαίρε, συν τη φωνή εσαρκούτο ο
των όλων Δεσπότης, εν σοι τη αγία κιβωτώ, ως έφη ο δίκαιος Δαυΐδ. Εδείχθης
πλατυτέρα των ουρανών, βαστάσασα τον Κτίστην σου. Δόξα τω ενοικήσαντι
εν σοι· δόξα τω προελθόντι εκ σου· δόξα τω ελευθερώσαντι ημάς, δια του
τόκου σου.

Απόλυσις.
 ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετά την α’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ήχος α . Τον τάφον Σου Σωτήρ.

Δογμάτων αστραπαίς, ώσπερ ήλιος Πάτερ, εφώτισας την γην, και ειδώλων το
σκότος, μακράν απεδίωξας, Ιερόθεε πάνσοφε· όθεν δέομαι, του αιωνίου με
σκότους, ελευθέρωσον, και φωτισμού σωτηρίας, ευχαίς σου αξίωσον.

Δόξα.
Τα στίφη των πιστών, ευσεβώς συνελθόντα, τον κήρυκα Χριστού, Ιερόθεον
ύμνοις, αξίως ευφημήσωμεν, ευσεβείας τον πρόμαχον, τον αήττητον, και
ασεβών καθαιρέτην, τον κηρύξαντα, Θεόν του σύμπαντος κόσμου, Χριστόν
τον Θεάνθρωπον.

Και νυν. Θεοτοκίον.

Μαρία το σεπτόν, του Δεσπότου δοχείον, ανάστησον ημάς, πεπτωκότας εις
χάος, δεινής απογνώσεως, και πταισμάτων και θλίψεων. Συ γαρ πέφυκας,
αμαρτωλών σωτηρία, και βοήθεια, και κραταιά προστασία, και σώζεις τους
δούλους σου

Μετά την β’ Στιχολογίαν, Κάθισμα. Ήχος γ . Θείας πίστεως.

Θείον έδρασμα, της Εκκλησίας, Ιερόθεε, ιεροφάντορ, ταις διδαχαίς σου την
αθεΐαν εξέτεμες, της ευσεβείας τον δρόμον τετέλεκας, και συν τω Παύλω την
πίστιν τετήρηκας, λοιπόν πεπλήρωται, ο πόθος ο σος αοίδιμε, Χριστόν τον
Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Δόξα. Και νυν ... Θεοτοκίον.

Θρόνος πάγχρυσος, του Βασιλέως, και Παράδεισος, διηνθισμένος,
ανεδείχθης Θεοτόκε Πανάχραντε· τον γαρ Θεόν εν γαστρί σου βαστάσασα,
ευωδιάζεις ημάς θείαις χάρισιν· όθεν άπαντες, Θεού αληθώς Μητέρα σε,
κηρύττομεν αεί και μεγαλύνομεν.

Μετά τον Πολυέλεον, Κάθισμα. Ήχος πλ. δ . Την Σοφίαν και Λόγον.
Την σοφίαν εξ ύψους καταμαθών, και την χάριν των λόγων των θεϊκών, τοις
πάσι εξελάμψας, ως φωστήρ διαυγέστατος, και την Αγίαν Τριάδα, μονάδα
εκήρυξας, θεολόγων ακρότης, γενόμενος πάνσεπτε· όθεν κατά χρέος, οι
πιστοί συνελθόντες, αξίως τιμώμεν, και πιστώς εκβοώμέν σοι, Ιερόθεε
πάνσοφε· πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι,
τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου.

Δόξα. Και νυν ... Θεοτοκίον.

Την ψυχήν μου Παρθένε την ταπεινήν, την εν ζάλη του βίου των πειρασμών,
νυν ως ακυβέρνητον, ποντουμένην Πανάμωμε, αμαρτιών τε φόρτω φανείσαν
υπέραντλον, και εις πυθμένα άδου πεσείν κινδυνεύουσαν, φθάσον Θεοτόκε,
τη θερμή Σου πρεσβεία, και σώσον παρέχουσα, τον λιμένα τον εύδιον, ίνα
πίστει κραυγάζω Σοι· Πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων δούναί μοι
την άφεσιν· Σε γαρ έχω ελπίδα ο δούλός Σου.
 Είτα, οι Αναβαθμοί· το α’ Αντίφωνον του δ ἤχου.
Προκείμενον: Το στόμα μου λαλήσει σοφίαν, και η
μελέτη της καρδίας μου σύνεσιν.
Στ.: Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν, γλώσσα δε αδίκου εξολείται.
Ευαγγέλιον, ιεραρχικόν.
Ο Ν’ ψαλμός.
Δόξα: Ταις του Ιεράρχου...
Και νυν: Ταις της Θεοτόκου...

Ιδιόμελον. Ήχος πλ. β . Στ.: Ελέησόν με ο Θεός...

Χοροβατών εν ουρανοίς, και τω αδύτω φέγγει καταλαμπόμενος πάνσοφε, μη
διαλλίπης εποπτεύων τους επί γης άσμασιν την πανέορτον, γεραίροντες
μνήμην σου, και τω Χριστώ καθικετεύων, υπέρ των ψυχών ημών.

Είτα, οι Κανόνες· της Θεοτόκου, και του Αγίου δύο.

Ο α’ Κανών ου η Ακροστιχίς: Την φωσφόρον σου,
Παμμάκαρ μνήμην σέβω. Θεοφάνους

Ωδή α' Ήχος πλ. δ'. Υγράν διοδεύσας

Τον ουρανοφοίτην μυσταγωγόν, θεόληπτον Παύλον, τον του κόσμου
σαγηνευτήν, διδάσκαλον έχων θεωρίας, της ανωτάτω μύστης γέγονας.
Η πνευματοκίνητος εμφανώς, του Παύλου σε γλώσσα, φθεγγομένη τα του
Θεού, μυστήρια Μάκαρ περιέσχε, και θεηγόρον απειργάσατο.
Νυττόμενος πόθω πνευματικώ, και θείοις λογίοις, εν συνέσει προσομιλών,
τω πάντων Δεσπότη πανιέρους, θεολογίας ανατέθεικας.

Θεοτοκίον
Φωτός αϊδίου θεοπρεπές, δοχείον Παρθένε, γενομένη και καθαρόν, κηλίδων
με πάσης αμαρτίας, και μολυσμάτων πλύνον Δέσποινα.

Ο β’ Κανών, ου η ακροστιχίς: Ιεροθέω άσμα συν πόθω

δεύτερον μέλπω. Θεοφάνους.
Ωδή α . Ήχος πλ.. β . Ως εν ηπείρω πεζεύσας.
Ιμειρομένω προσάδειν σοι, τω σοφώ ως εν ζοφω όντι μοι, της κακίας και
παθών, φωτισμόν και έλλαμψιν· διο τω φωτί παρεστηκώς, επικατάπεμψον.
Εύγε βοώ σοι παμμάκαρ, εύγε της σης νουνεχούς φρονήσεως και συνέσεως
πολλής, της μωράς γαρ λίαν συ σοφώς, προκρίνας την αληθή σοφίαν
τεθαυμάστωσαι.
Ρημάτων Παύλου του θείου ακουτισθείς, αδιστάκτως έδραμες, προς Θεόν
τον αληθή, αυγασθείς μακάριε, τον νουν ταις του Πνεύματος αυγαίς, αις νυν
με καταλάμπρυνον.

Θεοτοκίον
Όλος δη πλήρης υπάρχων ο του Θεού, Θεός Λόγος πάναγνε, ακενώτως εν τη
Ση κενούται και άπαντες ημείς, του δωρήματος αυτού Κόρη μετέσχομεν.

Ωδή γ'. Ουρανίας αψίδος

Ως ιερολογούντα, τα ιερά γράμματα, και της ευσεβείας τον λόγον,
ανακηρύττοντα, πάντες τιμώμέν σε, χαρμονικώς συνελθόντες, μάκαρ Ιερόθεε
και μακαρίζομεν.
Συντονία και νεύσει, και θεϊκώ έρωτι, προς τον ευεργέτην των όλων,
ανατεινόμενος, τον νουν ελάμπρυνας, μαρμαρυγαίς ταις εκείθεν, και ψυχήν
εφαίδρυνας Μακαριώτατε.
Φερωνύμως εκλήθης, και ιερόν ένθεον, και ηγιασμένον θεόφρον, ώφθης
ανάθημα, τω Παντοκράτορι, και Ποιητή των αιώνων, και ναόν εκόσμησας,
τον επουρανιον.

Θεοτοκίον
Ουρανόν ο τανύσας, και τον της γης Άχραντε, γύρον ο κατέχων τα πάντα,
φύσει Θεότητος, εν ταις αγκάλαις σου, σωματικώς κατεσχέθη, και πιστοίς σε
στήριγμα, πάσιν ανέδειξεν.

Έτερος. Ουκ έστιν άγιος ως συ.

Θεός ο άγνωστος εκ σου έγνωσται εισηγήσει, θεοκήρυκος Παύλου, και
πιστεύεται ομού, και κηρύττεται πανταχού, ευφραδεία όση στομυλία τε.
Ετέθης λύχνος φαεινός, επί γε της λυχνίας, Ιερόθεε μάκαρ, Εκκλησίας των
πιστών, καταφωτίζων αυτούς ταις σοφαίς αεί διδασκαλίαις σου.
Ως εωσφόρος πρωϊνός εξανέτειλε κόσμω, η πανένδοξος μνήμη, Ιεράρχου του
σοφού, καταλαμπρύνουσα πιστούς, τους αυτήν πιστώς γεραίροντας.

Θεοτοκίον
Αγνή Μαρία και σεμνή, μακαρία εγένου, ως μακάριον μόνον, συλλαβούσα εν
γαστρί, Θεόν τε πάντα δρακί, τη ισχύει τη Αυτού συνέχοντα.

Κάθισμα. Ήχος γ'. Θείας πίστεως

Πάσαν ήρδευσας την οικουμένην, ώσπερ νάμασι ταις διδαχαίς σου, της
ευσεβείας εκβλύζων τα δόγματα· η της ζωής γαρ πηγή, ο Χριστός εν σοι,
επανεπαύσατο ω Ιερόθεε· Πάτερ όσιε, αυτόν εκτενώς ικέτευε, δωρήσασθαι
ημίν το μέγα έλεος.

Δόξα.. και νυν... Θεοτοκίον.

Θείας φύσεως ουκ εχωρίσθη, σαρξ γενόμενος εν τη γαστρί σου, αλλά Θεός
ενανθρωπήσας μεμένηκεν, ο μετά τόκον Μητέρα Παρθένον σε,ως προ του
τόκου φυλάξας πανάμωμον, μόνος Κύριος· Αυτόν εκτενώς ικέτευε,
δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ωδή δ'. Συ μου ισχύς, Κύριε

Ρητορικαίς, θεηγορίαις ελάμπρυνας, τας χορείας, μάκαρ Ιερόθεε, τας των
πιστών, και τον ιερόν, σύλλογον θεόφρον, των Αποστόλων κατηύφρανας,
εκστάσει θειοτέρα, κεχρημένος και ψάλλων· τη δυνάμει σου δόξα
φιλάνθρωπε.
Όλος Θεώ, ιερωμένος γεγένησαι, ολοτρόπως, μάκαρ εξιστάμενος, ταις προς
αυτόν θεολογικαίς, ιερολογίαις, Ιεροφάντορ θεόληπτε και θείος υμνολόγος,
και σοφός θεηγόρος, τοις παρούσιν εμφρόνως κρινόμενος.
Νυν καθορών, Πάτερ τα θεία τρανότερον, παρελθόντων, πάντων ιερώτατε,
των αινιγμάτων και των σκιών, ταις αληθεστάταις, της θεοπτίας εμφάσεσι,
δυσώπησον σωθήναι, τους πιστώς μελωδούντας· Τη δυνάμει σου δόξα
φιλάνθρωπε.

Θεοτοκίον
Συ τον Θεόν, τον αχωρήτως χωρούμενον, εν κοιλία, Πάναγνε εχώρησας, ως
καθαρά και παρθενικαίς, καθωραϊσμένη, φαιδρότησιν αειπάρθενε· διο σε
Θεοτόκον, αληθώς ευφημούμεν, και τον τόκον σου πίστει δοξάζομεν.

Έτερος. Χριστός μου δύναμις.

Σοφίας έλλαμψις, περιεχύθη σοι, ουρανίου παμμάκαρ, η ελλαμφθείς πάσαν
την υφήλιον, καταλαμπρύνεις αληθώς ταις λαμπραίς θεηγορίαις σου.
Μωρόν Χριστού μου ο Σταυρός, σοφώτερον των ανθρώπων, δι’ αυτού γαρ
εμφανώς, σοφός καταβέβληνται, και σωτηρία τω κόσμω και ανάστασις
δεδώρηται.
Αλλοίος γέγονας ω Ιερόθεε, τον Θεόν γαρ τον ένα συ σεβασθείς, τον όλον
αλήθειαν, τους ψευδωνύμους και πολλούς θεούς κατεμυκτήρισας.

Θεοτοκίον
Σκοτούται άπασα βροτών διάνοια, ερευνώντων Παρθένε, τον τοκετόν, ον γαρ
προεώρακεν, εν θυέλλη Μωϋσής εν αγκάλαις Σου εβάστασας.

Ωδή ε'. Ίνα τι με απώσω

Ομοδίαιτος Μάκαρ, τω των Αποστόλων υπάρχων συστήματι, συν αυτοίς
επέστης, τη κοιμήσει τη θεία θεσπέσιε, της τον Ζωοδότην, σωματικώς ημίν
τεκούσης, Παναγίας αγνής Θεομήτορος.
Υπερφυώς εννοήσας, και πρεσβευτικώς τα υπέρ λόγον θεάματα, υφηγήσω
πάσι, τοις πιστώς δεχομένοις την έλλαμψιν, και τας σας Παμμάκαρ,
συνοπτικάς θεολογίας, συνιέναι ποθούσι πανάριστε.
Πανολβίαις ακτίσι, της υπερφυούς φωταυγίας λαμπόμενος, ακριβεία θείων,
αποδείξεων και καθαρότητι, των πολλών εκράτεις, χρόνου τριβή και θεωρία,
σοφωτέρα τα θεία μυούμενος.

Θεοτοκίον
Απειράνδρως Παρθένε, τον απεριόριστον φύσει θεότητος, ανδρωθέντα
Λόγον, δι' ημάς τους ανθρώπους συνέλαβες, εξ αιμάτων Κόρη, παρθενικών
διαπλασθέντα, υπέρ λόγον και νόμον της φύσεως.

Έτερος. Τω θείω φέγγει σου αγαθέ.

Υποχωρούσι τα ισχυρά, τα της οικουμένης και σοφά, ω του Σταυρού της
δυνάμεως! Τοις ασόφοις όντως τον Χριστόν, ως Λόγον Θεού, εν ασθενεία τοις
πάσι καταγγέλλουσι.
Νεκρώσας άπαντα τα εν γη, και των χαμαιζήλων μηδαμώς, Πάτερ μηδενός
προσαπτόμενος, υπερήρθης άνω σοφέ, εις γνώσιν Θεού του όντως ον
προσαπτόμενος, υπερήρθης άνω σοφέ, εις γνώσιν Θεού του όντως ον
θεηγορίαις εκήρυξας.
Πόθω τω θείω συ πυρσευθείς, καταφλεγομένη εν ψυχή τούτον εζήτησας
Άγιε, ου τη αγαπήσει προσέσχες αυτό· όθεν ακούεις παμμάκαρ και
θεόληπτος.

Θεοτοκίον
Ο εν τοις κόλποις του Πατρός, επί τον Σον κόλπον ω αγνή, βαβαί σαρκοφόρος
κάθηται, ως επί θρόνου όντως Αγίου αυτού, ακατάληπτον το θαύμά Σου
Κόρη πέφυκε.

Ωδή ς'. Ιλάσθητί μοι Σωτήρ

Μυήσει θεοπρεπεί, την θείαν γνώσιν μυούμενος, τους λόγους Πάτερ τους
σους, ως δεύτερα λόγια, σαφώς καταλέλοιπας, ιερογνωσίαις, τας ψυχάς
ημών φωτίζοντα.
Μακάριος αληθώς, εγένου Θεομακάριστε, κεκαθαρμένη ψυχή, το όντως
μακάριον και μόνον εράσμιον, αγαπήσας κάλλος, του Σωτήρος Ιερόθεε.
Αχράντοις επιβολαίς, ενατενίζων θεόληπτε, ταις νοηταίς αστραπαίς, των
θείων ελλάμψεων, της τούτων μεθέξεως, και φωτοδοσίας, κοινωνός ώφθης
μακάριε.

Θεοτοκίον
Κυρίως και αληθώς, σε Θεοτόκον δοξάζομεν, τον όντως όντα Θεόν· αρρήτως
γαρ τέτοκας, σαρκί καθ' υπόστασιν, συνδεδραμηκότα, Παναγία
Μητροπάρθενε.

Έτερος. Του βίου την θάλασσαν.

Θεολόγος άριστος, καθωράθης αληθώς, θεολογών πανάριστα, μυστηρίου την
γνώσιν, του δι’ ημάς αρρήτως εκλάμψαντος, επ’ εσχάτων των χρόνων Ιερόθεε
Ωράθης ως άνθρωπος καταβάς, επί της γης, υιός Θεού ο άχρονος, και εν
χρόνω εγένετο καθ’ ημάς, ην δη συγκατάβασιν υψηγορίαν, τω κόσμω
ανεκήρυξας.
Δι’ άμετρον έλεος, ανυψώθης εν Σταυρώ, ο απαθής θεότητι, ο του Θεού
Λόγος τε δη και Θεός, ω και σε ανείλκυσε, προς εαυτόν παμμάκαρ Ιερόθεε.
Θεοτοκίον
Εκ ρίζης βλαστήσασα, ω Μαρία Ιεσσαί, τον φυτουργόν προήνεγκας τον του
κόσμου ξηράναντα τω Σταυρώ τω θείω φυτώ Αυτού, παραφυάδας και όλον
ημερώσαντα.

Κοντάκιον Ήχος πλ. δ'. Τη υπερμάχω

Τον Ιεράρχην Αθηνών ανευφημούμέν σε, ως μυηθέντες δια σου ξένα και
άρρητα· ανεδείχθης γαρ θεόληπτος υμνολόγος. Αλλά πρέσβευε παμμάκαρ.
Ιερόθεε, εκ παντοίων συμπτωμάτων ημάς ρύεσθαι, ίνα κράζωμεν· Χαίροις
Πάτερ Θεόσοφε.

Ο Οίκος.
Άγγελος εξ ανθρώπων, αρεταίς χρηματίσας, ο μεγας Ιεροθεος πάσαν, ως
υπόπτερος εμυήθης τον νουν, την ουράνιον γνώσιν· διο άσμασιν ως άγγελον
τιμήσωμεν, βοώντες προς αυτόν τοιαύτα·
Χαίρε, ο γνους Χριστόν δια Παύλου·
χαίρε, πολλούς προς Χριστόν ο στρέψας.
Χαίρε, βίβλος θεοχάρακτος, μυστηρίων θησαυρέ·
χαίρε, πίναξ θεομόρφωτε, και διόπτρα ουρανού.
Χαίρε, φραγμός ασεβών παρωδίας·
χαίρε, φωστήρ τους πιστούς καταυγάζων.
Χαίροις, Πάτερ θεόσοφε.

Συναξάριον

Τη Δ' του αυτού μηνός, Μνήμη του Αγίου Ιεροθέου, Επισκόπου Αθηνών.

Ιερόθεος ιερώθη σοι πάλαι,

Νυν δ' αυ μεταστάς, και συνήφθη σοι Λόγε.

Ηοί σήμα κάλυψε τετάρτη Ιερόθειον.

Ούτος των εν τω Αρείω Πάγω εννέα βουλευτών εις ην. Προκατηχηθείς δε

παρά του Αποστόλου Παύλου, επίσκοπος χειροτονείται Αθηνών· και αυτός
τον μέγαν Διονύσιον την εις Χριστόν κατηχεί πίστιν. Αυτός δε και επί τη
κηδεία της υπεραγίας Θεοτόκου ην εξάρχων, επί τη συνελεύσει των Αγίων
Αποστόλων, όλος εκδημών, όλος εξιστάμενος, και παρά πάντων, ων ηκούετο
και ωράτο, θεόληπτος, και θείος υμνολόγος φαινόμενος. Καλώς δε και
θεοφιλώς πολιτευσάμενος, και Θεόν τη πολιτεία, και τοις κατορθώμασιν
ευφράνας, προς Κύριον εξεδήμησεν.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Πέτρου Καπιτωλίων.

Εύθηκτος ων μάχαιρα Πνεύματος Πέτρος,

Το του ξίφους εύθηκτον ουκ εδειλία.

Ούτος ην γεννημα και θρέμμα της αυτής πόλεως, σοφός άγαν, και συνέσει
πολλών διαφέρων. Γάμω δε προσομιλήσας, και παίδας τρεις αποτεκών, τον
μοναστήν βίον υπήλθε· και πρεσβύτερος βία τιμηθείς παρά του τον θρόνον
ιθύνοντος Βόστρων, ως διδάσκαλος Χριστιανών, τω των Αγαρηνών
διαβάλλεται εθνάρχη· και εν τη των Δαμασκηνών αχθείς, δια την του Χριστού
αγάπην, πρώτον μεν την γλώτταν τμηθείς, τρανότερον και οξύτερον
εξεβόησε. Είθ’ ούτω την δεξιάν χείρα αφαιρείται, και τους πόδας. Είτα, τους
οφθαλμούς εξορύττεται, και σταυρώ προσπήγνυται, και την κεφαλήν
αποτέμνεται, και πυρί τα οστά πυρποληθείς, τω ποταμώ απερρίφη.
Τη αυτή ημέρα, Μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Δομνίνης και των θυγατέρων
αυτής Βερίνης, και Προσδόκης.

Το του ποταμού ρεύμα ρύμμα τρεις κόραι,

Βοιωτικών έχουσιν αγνοημάτων.

Αύται αι γυναίκες θείω ζήλω τρωθείσαι, καταλιπούσαι οικίας και συγγενείς,

προς την αλλοτρίαν μετετάξαντο· και το λοιπόν φεύγουσαι, κατέλαβον την
Έδεσσαν. Εκείσε τοίνυν διατριβουσών, εξαίφνης εφίσταται ο ανήρ και πατήρ,
στρατιώτας έχων προς την σύλληψιν της θήρας. Ως δε συνελήφθησαν,
κατέλαβον την Ιεράπολιν· ποταμός δε παραρρεί την οδόν εκείνην, καθ’ ην
επανίεσαν. Αύται λαθούσαι τους στρατιώτας, αριστοποιουμένους και
μεθύοντας, ευχή συντόμω χρησάμεναι, εισήλθον εις τον ποταμόν, και
αφήκαν εαυτάς δια των ρευμάτων· και ούτως ετελειώθησαν δια της του
ύδατος πνιγμονής.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Αυδάκτου, και

Καλλισθένης της αυτού θυγατρός.

Ξίφει θανών, Αύδακτε Μάρτυς Κυρίου,

Συν Μάρτυσι ζης και Θεόν ζώντα βλέπεις.

Θεού θεωρεί κάλλος η Καλλισθένη,

Ούπερ το θείον είχεν εις σκέπην σθένος.

Ούτος υπήρχεν εξ Εφεσίων της Ασίας· ος και Δουξ δουκών γεγονώς, και
έπαρχος Μαξιμίνου, εν πλούτω και συνέσει πολλών διαφέρων. Δια δε το μη
θελήσαι αυτόν εκδούναι προς γάμον την εαυτού θυγατέρα τω βασιλεί, ως
αλλοτρίω της πίστεως, την ουσίαν δημεύεται· και εις Μελιτινήν εξορισθείς,
την κεφαλήν αφαιρείται Η δε Καλλισθένη, την κεφαλήν κειραμένη, και
ανδρικόν σχήμα περιβαλομένη, εν Νικομηδεία εκρύπτετο. Μετά δε χρόνους
οτώ, προς τινα γυναίκα ήλθεν επί την Θράκην, ης η θυγάτηρ τους οφθαλμούς
ελελώβητο· ην και ιασαμένην, χάριν της ιάσεως, προς κοινωνίαν γάμου οι
τεκόντες αρμόσαι ταύτην, άνδρα πάντες είναι οιόμενοι, τη ιδία εβουλήθησαν
θυγατρί. Η δε, αναγκασθείσα λέγει τα κατ’ αυτήν, και εκπλαγέντες ώσπερ
εικός, εδόξασαν τον Θεόν.

Του ουν Μαξιμίνου αναιρεθέντος, κρατεί της βασιλείας Λικίνιος· τούτου τη

γυναικί πιστή ούση, αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εμφανίζεται η
Καλλισθένη, και εκτίθεται πάντα τα συμβάντα αυτή. Η δε προσλαμβάνει
ταύτην, και ως μητέρα καθιστά του εαυτής υιού· και ούτως η μακαρία
Καλλισθένη πάσαν την πατρικήν ουσίαν, ην αφείλετο ο Μαξιμίνος,
απολαμβάνει· και το άγιον λείψανον του πατρός αυτής, από Μεσοποταμίας
εις Ασίαν κομίζει. Και μαρτυρείον εν ονόματι αυτού δειμαμένη, καθιεροί· και
το λειπόμενον του εαυτής βίου αποστολικώς διανύσασα, προς Κύριον
εξεδήμησεν.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Αμμούν του Αιγυπτίου.

Ασκήσεως διήλθε την στενήν τρίβον,

Αμμούν ο θείος, και τρυφής εύρε πλάτος.

Ούτος, Αιγύπτιος ην το γενος, και εκ των γονέων ορφανός γενόμενος, και

παρά του θείου αυτού αναγκασθείς, γυναικί συνεζεύχθη, μηδόλως προσχών
αυτή ως γυναικί, αλλ’ ως αδελφή, εκ συνθήκης αμφοτέρων. Συνοικήσας δε
αυτή έτη 18, ην σχολάζων εν τω Βαλσαμώνι, πολύν αυτώ πόνον και κόπον
παρέχοντι. Μετά ταύτα, αναχωρήσας εκείθεν, προσφοιτά Αντωνίω τω
μεγάλω, και λίαν θαυμασθείς υπ’ αυτού, πολλοίς εγένετο ωφέλεια, και
μάλιστα δια τα γινόμενα υπ’ αυτού απόρρητα θαύματα.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φαύστου, Γαΐου,

Ευσεβίου, και Χαιρήμονος των Διακόνων.

Xριστώ συνήφθη η τετράς Διακόνων,

Φαύστος Γάϊος Eυσέβιος Xαιρήμων.

Ούτοι, μαθηταί υπήρχον του της Αλεξανδρείας μεγάλου Διονυσίου, και

διάκονοι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και ο μεν Γάϊος και Φαύστος, συν
αυτώ εξωθέντες, και πολλά παθόντες, το του μαρτυρίου τέλος εδέξαντο.
Ευσέβιος δε και Χαιρήμων, μετά την του διδασκάλου εξορίαν, τους εν
φυλακαίς επισκεπτόμενοι Αγίους, και τα των Μαρτύρων λείψανα θάπτοντες,
και μέχρι των Δεκίου χρόνων διακαρτερήσαντες, και πολλούς υπομείναντες
πειρασμούς, δια την εις Χριστόν ομολογίαν κρατηθέντες, απεκεφαλίσθησαν.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Ιωάννου του Λαμπαδιστού

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Θεοδώρου του εν Ταμασώ

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Αγίου Έντγουϊν (Edwin)

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Αμμούν της Λαύρας

των Σπηλαίων του Κιέβου.

Τη αυτή ημέρα, Μνήμη του Οσίου Πίωρ του Ρώσσου του εγκλείστου

Τη αυτή ημέρα, η ανάμνησις της ανακομιδής των

Λειψάνων του Αγίου Γουρία

Τη αυτή ημέρα, η ανάμνησις της ανακομιδής των Λειψάνων του Αγίου

Βαρσανουφίου, επισκόπου Τβερ και Καζάν
 Ταις των Αγίων σου πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον ημάς. Αμήν.

Ωδή ζ'. Θεού συγκατάβασιν

Αγίων τα άγια, κατανοήσαι σπεύδων Μακάριε, καθαρότητα βίου, και

θεωρίας θείας ακρότητα, σοφώς εκτήσω, και ψάλλων εκραύγαζες· Ευλογητός
ο Θεός, ο των Πατέρων ημών.

Ρημάτων ο φθόγγος σου, και συγγραμμάτων η καλλιέπεια, κατευφραίνει

τους πόθω, προσομιλούντας και διανίστησι, προς υμνωδίαν κραυγάζειν
διδάσκουσα· Ευλογητός ο Θεός, ο των Πατέρων ημών.

Μονάδα θεότητος, γνωριζομένην εθεολόγησας, εν προσώποις Τριάδι, και

υμνουμένην εν υποστάσεσι, τρισί θεόφρον, και ψάλλων ανέμελπες·
Ευλογητός ο Θεός ο των Πατέρων ημών.

Θεοτοκίον

Νομίμων της φύσεως, Παρθενομήτορ άνευ γεγέννηκας, τον δεσπόζοντα

πάντων, των ορωμένων και νοουμένων Αγνή, ον ανυμνούντες, συμφώνως
κραυγάζομεν· Ευλογητός ο Θεός ο των Πατέρων ημών.
Έτερος. Δροσοβόλον μεν την κάμινον.

Υπομένων μεν υπέμεινας, ανάστασιν ευαγγελιζομένω σοφώς, Αποστόλω δε

θεοπνεύστω και τον Ιησούν, παρ’ ου και εξέμαθες βοών· ευλογητός ο Θεός, ο
των Πατέρων ημών.

Τοις παντέρπνοις ιερόσοφε ρήμασι, Διονυσίου ωσίν, α δη προεδιδάχθης

εκδιδάξας, και αυτόν ωσαύτως κατέπεισας βοών· ευλογητός ο Θεός, ο των
Πατέρων ημών.

Ευφροσύνης ημίν πρόξενος εγένετο, Άγιε η μνήμη η ση, εν η συμφώνως ως

ιεροφάντορα Θεού, εν ύμνοις σε άπαντες πιστοί, ανευφημούμεν ευλαβώς
πανηγυρίζοντες.

Θεοτοκίον

Ραθυμίαν με κρατούμενον διέγειρον, προς εργασίαν άχραντε, θείων

πράξεων, ενισχύουσά με, κατ’ εχθρών, αεί πολεμούντων με δεινώς, και
εναντίοις λογισμοίς δελεαζόμενον.

Ωδή η'. Επταπλασίως κάμινον

Η πανσθενής του Πνεύματος, του Αγίου ενέργεια, τη καθαρωτάτη σου ψυχή

σκηνώσασα, θεόληπτον κήρυκα, και θεηγόρον έδειξεν, ιεροπρεπώς τον
Λυτρωτήν ανυμνούντα, και πίστει μελωδούντα· Ιερείς ευλογείτε, λαός
υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Μέτ' ευσεβούς ζητήσεως, ερευνήσας τα άρρητα, της οικονομίας του Χριστού

μυστήρια, τρανώς εφανέρωσας, υψηγορία χρώμενος, και τη γλυκυτάτη, των
σων λόγων συνθήκη, βοών αδιαλείπτως· Ιερείς ευλογείτε, λαός υπερυψούτε,
Χριστόν εις τους αιώνας.

Η πανολβία χάρις σε, θειοτέρας εμπνεύσεως, και θεολογίας, ακριβούς

ενέπλησεν, εντεύθεν ανέβλυσας, ως ποταμούς τα δόγματα, τας των
Αποστόλων, κατευφραίνων χορείας, μεθ' ων νυν αναμέλπεις· Ιερείς
ευλογείτε, λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Θεοτοκίον

Νενεκρωμένην Πάναγνε, την ψυχήν μου τοις πταίσμασι, και κεκακωμένην,

ιοβόλω δήγματι, Θεόν τον δυνάμενον, ζωοποιείν τα σύμπαντα, η
απειρογάμως υπέρ φύσιν τεκούσα, ανάστησον βοώσαν· Ιερείς ευλογείτε,
λαός υπερυψούτε, εις πάντας τους αιώνας.

Έτερος. Εκ φλογός τοις οσίοις.

Ολικώς αγαπήσας, συ το ακρότατον ορεκτών εγκρατεία, Πάτερ εκέχρησο·

άπαντα γαρ συ υπερείδες πανόλβιε, ου και απολαύεις, εις πάντας τους
αιώνας.

Νεουργείται εκ πλάνης προς την αλήθειαν, μετελθών ως εχέφρων ω Ιερόθεε,

είδωλα γαρ αργυροχρύσου έλιπες, και Θεώ προσήλθες τω ζώντι εις αιώνας.

Θεοτοκίον

Μη με στήσεις εν ώρα Δέσποτα κρίσεως, μετά των κατακρίτων όντα

κατάκριτον, αλλά τον πικρόν στεναγμόν μου δεξάμενος, σώσόν με
πρεσβείαις της Σης Μητρός οικτίρμων.

Ωδή θ'. Εξέστη επί τούτω ο ουρανός

Σοφίας υπερσόφου ως εραστής, γεγονώς των χαρίτων τον στέφανον, τον

ευπρεπή, χαίρων εκομίσω νυν παρ' αυτής, και χορευτής ουράνιος, περί τον
των όλων Δημιουργόν, γενόμενος δυσώπει, σωθήναι εκ κινδύνων, τους σε
υμνούντας Ιερόθεε.

Εσκήνωσας τας άνω θείας αυλάς, και μονάς αιωνίους κατώκησας, και
στρατιαίς, νυν συνεορτάζεις αγγελικαίς, συν Αποστόλων τάγμασιν, οις και
συναυλίζη χαρμονικώς, μεθ' ων και συναγάλλη, τοις πίστει σε τιμώσι, θείαν
ειρήνην εξαιτούμενος.

Βεβαίας αντιδόσεις απολαβών, ων εν γη τας εμφάσεις εκέκτησο, διηνεκεί,

πόθω ανανεύων προς τον Θεόν, νυν εκτενώς ικέτευε, Πάτερ Ιερόθεε ιλασμόν,
δοθήναι τοις εν πίστει, την μνήμην σου τελούσι, την φωτοφόρον και
πανίερον.

Θεοτοκίον

Ω Μήτερ του των όλων Δημιουργού, μητρική παρρησία δυσώπησον, τον σον
Υιόν, σώσαι δυναστείας τυραννικής, τους αιχμαλώτους δούλους σου, και
συκοφαντίας των πονηρών, ανθρώπων καταργήσαι, γαλήνην τε βραβεύσαι,
και σωτηρίαν τοις υμνούσί σε.

Έτερος. Θεόν ανθρώποις.

Εν σοι η χάρις του Πνεύματος, διηνεκώς οικήσασα, τοις πέρασιν έδειξεν,

υφηγητήν πανάριστον, δογμάτων Θεού, τούτων δ’ υψηγορίαις, πιστούς
ευφραίνοντα, τους εν υμνωδίαις ιεραίς σε μεγαλύνοντας.

Λαμπρός τω βίω και κατορθώμασιν, ως γεγονώς εν γη Αποστόλοις

συνεφίστασαι, τη θεία κοιμήσει της Μητρός του Θεού, ην ιερολογίαις Πάτερ
θεόληπτε, προς τον τεχθέντα εξ αυτής παμμακάριστε προέπεμψας.

Παρείνει έδει ω Ιερόθεε, σου την αυδήν την πάσαν ακοήν καθηδύνουσαν, και
εμοί τω αναύδω τε και πάσιν ισχνώ μέλπειν σ’ επιχειρούντι· αλλ’ έπιδε Άγιε,
τοις εξ ευμενείαις, καν μικροίς προσφερομένοις σε.

Θεοτοκίον

Ως Συ ουδέποτε κεχαρίτωτε, εκ γενεών αρχαίων ουδεμία πανάμωμε, Συ γαρ

μόνη την πασών ασύγκριτον έσχες αγιωσύνην και καθαρότητα· όθεν υπεδέξω
τον Θεόν, εν Σοι σαρκούμενον.

Εξαποστειλάριον. Τοις Μαθηταίς συνέλθωμεν.

Ο τους σοφούς δρασσόμενος τη αυτών πανουργία, μόνος Θεός ο πάνσοφος,

και σε αυτόν εδράξατο· δια της Παύλου σαγήνης έγνω γαρ, ως μωρία παρά
Θεώ σαφώς εστίν η του κόσμου σοφία, διο μωρός, εν τω κόσμω γέγονας, ίνα
γένη παρά Θεώ πανόλβιε, σοφός ως και εγένου.

Έτερον. Όμοιον.

Εν τη σεπτή κοιμήσει Σου, Παναγία Παρθένε, παρήν ο Διονύσιος, συν τω

Ιεροθέω και Τιμοθέω τω θείω, άμα τοις Αποστόλοις, έκαστος ύμνον άδοντες,
πρόσφορον τη ση μνήμην· μεθ’ ων και νυν πάσα γλώσσα, βρότειος ανυμνεί
σε, την του Θεού λοχεύτριαν, και του κόσμου προστάτην

Έτερον. Ο ουρανόν τοις άστροις.

Ότε η Μήτηρ του Λόγου, προς τας εκεί καταπαύσεις, μεταναστεύουσα ώφθη,
συν τοις λοιποίς Αποστόλοις, συ Ιερόθεε ύμνοις, επέστης ταύτην προπέμπων.

Αίνοι. Ήχος β . Ότε εκ του ξύλου

Δεύτε της σοφίας την πηγήν, και θεολογίας την βρύσιν, την αδαπάνητον,
κήρυκα τον ένθεον, και ιερώτατον, Ιερόθεον άπαντες, υμνήσωμεν πόθω,
ούτος εκάστοτε, υπέρ ημών εκτενώς, δέησιν, ποιείται Κυρίω, έλεος ημίν
δωρηθήναι, και πλημμελημάτων απολύτρωσιν.

Όργανον κρουόμενον πνοαίς, θείαις ανεδείχθης παμμάκαρ, τη Εκκλησία

Χριστού, μέλος εναρμόνιον αναφθεγγόμενος, του ενθέου κηρύγματος,
δογμάτων τε θείων, πάντας προς επίγνωσιν ανακαλούμενος, της του λόγου
σαρκώσεως, ειδώλων τε πλάνην, τούτους εξαιρούμενος, και προς Χριστόν
οδηγών· όθεν, ως Απόστολον θείον, πάντες επιγνόντες ύμνοις, αποστολικοίς
ανευφημούμέν σε.

Χρίσματι χρησθείς τω νοητώ, της ιερωσύνης παμμάκαρ, αρχιερεύς Αθηνών,

εύνομος γεγένησαι γλώσσαν πυρίπνοον, εκ των άνω δεξάμενος, και φλέγων
σοφίαν, ελλήνων την άσοφον, και προς το άδυτον, έλκων, φως της πίστεως
πάντας, και προς ουρανόν αναπέμπων, ένθα φως υπάρχει το ανέσπερον.

Δρόμον, τον της πίστεως καλώς, συν τω θείω Παύλω τελέσας, συν τούτω
είληφας, τον εναποκείμενον, δικαίοις στέφανον, εκ χειρός του παντάνακτος,
εν επουρανίαις, σκηναίς αυλιζόμενος και αξιούμενος, θείας, ευφροσύνης και
δόξης, και τας των Αγγέλων χορείας, θείας εμπιπλών αγαλλιάσεως.

Δόξα. Ήχος β .

Ότε, η Μήτηρ του Κτίστου, προς τον Υιόν εξεδήμει, και των Αγγέλων τα στίφη
και Αποστόλων τα πλήθη, προς την Σιών αθροίζοντο, τη του Θεού επινεύσει,
τότε σοφέ ιεράρχα, υπό νεφέλης αιθέριος αρπαγείς, συν τούτοις επέστης
αξιοχρέως λειτουργήσων τη κηδεία του θεοδόχου σώματος· όθεν, εξάρχων εν
συλλόγω των θεολόγων τοις ύμνοις διέπρεψας της μόνης Θεομήτορος· όλος
Θεώ εκδημών, όλος εξιστάμενος και Αποστόλων τον δήμον κατηύφρανας,
θεόληπτος υμνολόγος, παρά πάντων κρινόμενος· διο συν αυτή Χριστόν τον
Θεόν ικέτευε, ιεράρχα Ιερόθεε, σωθήναι τας ψυχάς ημών

Και νυν. Θεοτοκίον

Ω θαύματος καινού, πάντων των πάλαι θαυμάτων! τις γαρ έγνω Μητέρα,
άνευ ανδρός τετοκυίαν, και εν αγκάλαις φέρουσαν, τον άπασαν την κτίσιν
περιέχοντα; Θεού εστι βουλή το κυηθέν, ον ως βρέφος Πάναγνε, σαις
ωλέναις βαστάσασα, και μητρικήν παρρησίαν προς αυτόν κεκτημένη, μη
παύση δυσωπούσα υπέρ των σε τιμώντων, του οικτειρήσαι και σώσαι τας
ψυχάς ημών.

Δοξολογία Μεγάλη και Απόλυσις.

Μεγαλυνάρια.

Το του Παύλου θήραμα το τερπνόν, τη άνω τραπέζη, το αξίως παρατεθέν, το

τους ουρανίους, ευφράναν δαιτυμόνας, Ιερόθεον τον πάνυ, ύμνοις
τιμήσωμεν.

Εγκαυχάται πόλις η Αθηνών, η λαχούσα Πάτερ σου ποιμένος και οδηγού,

εγκαυχώνται ούτω και πάντες, οι τυχόντες σοι ομωνυμήσαι, ους διαφύλαττε.