Przejdź do zawartości

Współczynnik urbanizacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Współczynnik urbanizacji – procentowy udział mieszkańców miast w ogólnej liczbie ludności.

Współczynnik ten jest wskaźnikiem rozwoju społecznego społeczeństw. Wraz z uprzemysłowieniem następuje względnie gwałtowna migracja ludności do miast z obszarów wiejskich.

Wskaźnik urbanizacji

[edytuj | edytuj kod]

Wskaźniki urbanizacji określają stopień i zakres procesów urbanizacji danego kraju lub regionu. Do wskaźników stosowanych w opracowaniach statystycznych zalicza się[1]:

  • wskaźnik określający procentowy udział ludności miejskiej w ogólnej liczbie ludności w danym kraju (na danym obszarze);
  • wskaźnik określający liczbę miast na jednostkę powierzchni;
  • wskaźnik określający liczbę miast w stosunku do ich wielkości (klasy);
  • wskaźnik określający rozmieszczenie ludności w miastach, ze względu na ich klasę;
  • wskaźnik określający koncentrację miast na danym obszarze.

Innymi wskaźnikami odnoszącymi się do procesu urbanizacji są także[1][2]:

  • wskaźnik określający liczbę ludności utrzymujących się z pozarolniczych źródeł utrzymania;
  • wskaźnik określający wyposażenie gospodarstw domowych, mieszkań (wskaźnik poziomu życia);
  • wskaźniki odnoszące się do stylu życia i korzystania z instytucji kultury (kino, teatr);
  • w przypadku zmian w układzie przestrzenno-architektonicznym utworzenie wskaźników jest trudne, ze względu na rozmywanie się w granic miast z obszarami wiejskimi, np. w sytuacji rozrastających się przedmieść.

W przypadku obszarów wiejskich obserwowane są także niektóre z procesów urbanizacji. Na określenie tego zjawiska, stosuje się pojęcie semi-urbanizacji lub rurbanizacji[1].

Współczynnik urbanizacji dla wybranych państw

[edytuj | edytuj kod]
Nazwa państwa [%]
Argentyna 96
Australia 86,5
Austria 58,5
Bangladesz 42,6
Belgia 98,7
Białoruś 84,3
Brazylia 91,3
Bułgaria 77,1
Chiny 67,5
Chorwacja 61,7
Czechy 74,9
Dania 87,4
Egipt 40,9
Finlandia 86,6
Francja 82,5
Grecja 89,5
Hiszpania 79,3
Holandia 88,9
Indie 37,1
Indonezja 59,6
Japonia 93,1
Kanada 80,2
Kazachstan 55,1
Litwa 68,2
Meksyk 87,9
Niemcy 76,5
Nigeria 54,9
Norwegia 85,9
Nowa Zelandia 86,4
Pakistan 34,4
Polska 59,2
Portugalia 66,5
Południowa Afryka 65,8
Rosja 75
Rumunia 55,2
Słowacja 54
Stany Zjednoczone 82,8
Szwajcaria 74,4
Szwecja 87,4
Turcja 76,9
Ukraina 76,8
Węgry 72
Wietnam 41,1
Wielka Brytania 84,5
Włochy 72
Stan na rok 2025[3]

Dane: Rocznik statystyczny GUS 1997

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c Bohdan Jałowiecki: Płaszczyzny urbanizacji. W: Społeczeństwo i przestrzeń zurbanizowana. Marian Malikowski, Sławomir Solecki (red.). Wyd. tekst źródłowy z opracowania „Charakterystyka procesów urbanizacji Polski”, „Studia Socjologiczne”, 1987/3. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, 1999, s. 194–197. ISBN 83-7262-024-5.
  2. Ewa Kaltenberg-Kwiatkowska: Industrializacja i jej wpływ na urbanizację i przekształcenia miast w Polsce. W: Społeczeństwo i przestrzeń zurbanizowana. Marian Malikowski, Sławomir Solecki (red.). Wyd. tekst źródłowy z opracowania Procesy urbanizacji i przekształcenia miast w Polsce, Ossolineum 1988. Rzeszów: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, 1999, s. 201–202. ISBN 83-7262-024-5.
  3. Worldometers [online], worldometers.info, 2025 [dostęp 2025-09-06] (ang. • pol.).